Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Ιουν 2013

Το καλοκαίρι του 2013 αρχίζει να μοιάζει ολοένα με το καλοκαίρι του 2012 υποστηρίζει σε άρθρο του στο BLOOMBERG/BUSINESS WEEK Greeks Were Wrong: Things Could Get Even Worse») ο Nick Malkoutzis επισημαίνοντας ότι εξανεμίζεται σταδιακά το κλίμα αισιοδοξίας που είχε διαμορφωθεί πρόσφατα για την πορεία της Ελλάδας, λόγω της κυβερνητικής απόφασης για την διακοπή λειτουργίας της ΕΡΤ, της αποτυχίας πώλησης της ΔΕΠΑ και την υποβάθμιση της Ελλάδας σε αναπτυσσόμενη χώρα από την MSCI.

Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο αρθρογράφος η χωρίς προειδοποίηση διακοπή λειτουργίας της ΕΡΤ προκάλεσε νέο κύμα κινητοποιήσεων από τους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι ανησυχούν ότι η κατάστασή τους θα μπορούσε να επιδεινωθεί περεταίρω.

Παράλληλα η απόσυρση της υποψηφιότητας της Gazprom από τη διεκδίκηση της ΔΕΠΑ προκάλεσε ανησυχία για το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων της κυβέρνησης, ενώ οδήγησε σε πτώση το ελληνικό Χρηματιστήριο. Ισχυρό επίσης ήταν το χτύπημα που δέχθηκε η Ελλάδα από την MSCI, καθώς είναι η πρώτη ανεπτυγμένη χώρα που υποβαθμίζεται στο status των αναδυόμενων αγορών.

Ο αρθρογράφος επισημαίνει επίσης τα προβλήματα που δημιούργησε στην κυβερνητική συμμαχία το θέμα της ΕΡΤ, επισημαίνοντας ότι εάν δεν βρεθεί σύντομα λύση τότε η χώρα θα μπορούσε να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές.

Το άρθρο κάνει ωστόσο αναφορά στις δηλώσεις της κυβέρνησης, η οποία δεσμεύθηκε να δημιουργήσει μια καινούργια ραδιοτηλεόραση έως τα τέλη Αυγούστου, η οποία θα διαθέτει το ένα τρίτο των σημερινών υπαλλήλων στην ΕΡΤ. Ο Πρωθυπουργός Αντώνης. Σαμαράς, υπερασπίστηκε την απόφαση, επισημαίνοντας την καθυστέρηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα και δηλώνοντας ότι η ΕΡΤ αποτελούσε κορυφαίο παράδειγμα της αναποτελεσματικότητας και της διαφθοράς που πλήττει μέρος του δημόσιου τομέα.

Σύμφωνα ωστόσο με το άρθρο η στρατηγική που επέλεξε η κυβέρνηση είναι υψηλού κινδύνου, λόγω των μεγάλων αντιδράσεων στο κλείσιμο της ΕΡΤ τόσο στο εσωτερικό της χώρας όπως και στο εξωτερικό.


Από Βρυξέλλες, Πορφύρης Δημήτρης και Σταφυλά Πηνελόπη

Σε κατασκοπευτικό θρίλερ εξελίσσεται η υπόθεση της απαγωγής των επισκόπων καθώς είναι ραγδαία η ροή των στοιχείων που έρχονται στο φως από τον αραβικό Τύπο. Το ένα δημοσίευμα όχι μόνο επιβεβαιώνει το άλλο αλλά και διευρύνει τις ευθύνες των εμπλεκομένων πλευρών. Δημοσίευμα του αραβικού Dam Press (14/06/2013) υποστηρίζει ότι τουρκικές πηγές προσκείμενες στο κίνημα κατά του Ερντογάν, αποκάλυψαν ότι η απαγωγή των δύο επισκόπων Χαλεπίου, Παύλου Γιαζίζι και Γιοχάνα Ιμπραήμ πραγματοποιήθηκε από τρομοκρατικές ομάδες που τελούν υπό τις διαταγές της ισραηλινής Μοσάντ.

Η τουρκική πηγή δήλωσε ότι η απαγωγή σχεδιάστηκε και χρηματοδοτήθηκε από τη Μοσσάντ μέσω του « ανθρώπου » της στη Συρία , τον Αμπού Μοχάμεντ Αλ Χοτζέιρα. Το πρόσωπο αυτό αξιοποιώντας διασυνδέσεις, και σπουδές στις αρχές του 2000 κερδίζει την εμπιστοσύνη του Προέδρου Άσαντ . Προερχόμενος από μειονοτική χριστιανική κοινότητα και ως μέλος του κόμματος Μπάαθ κατάφερε να προσεγγίσει τις υπηρεσίες της Συριακής Αντικατασκοπίας. Όταν οι μυστικές υπηρεσίες αντιλήφθηκαν το ρόλο του, αυτός κατέφυγε αρχικά στο Ντουμπάι. Με τη βοήθεια της Μοσάντ μετανάστευσε στον Καναδά. Εκεί του παραχωρήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες η πράσινη κάρτα άδειας παραμονής και σε μικρό χρονικό διάστημα απέκτησε και την καναδική υπηκοότητα πριν παρέλθει το προβλεπόμενο ελάχιστο διάστημα των 3 ετών. Με το καναδικό διαβατήριο αρχίζει να μετακινείται άνετα μεταξύ Βυρηττού, Ντουμπάι, Αμμάν, Καίρου και Τουρκίας με τα στοιχεία Αmousada Αiman Αbdel Νour (το γένος Huda).Είναι πολύ ενδιαφέρον στοιχείο ότι αυτός ο χριστιανικής καταγωγής Αμουσαντά Αιμάν Αμπντέλ Νουρ, διακατέχεται μίσος για τους χριστιανούς της Συρίας και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους βλάψει. Θεωρείται δεδομένη η εμπλοκή του στο βομβαρδισμό της Κασάα της Δαμασκού, στη σίληση της Εκκλησίας Αμ Αλ Ζανάρ ( Αγία Ζώνη) στην απαγωγή και δολοφονία ιερέα (του ελληνορθόδοξου Φαντί Χαντάντ) αλλά και στην απαγωγή των μητροπολιτών Γιαζίζι και Ιμπραήμ. Οι τελευταίοι απήχθησαν, γιατί αρνήθηκαν να κινηθούν εναντίον του καθεστώτος Άσσαντ, παρόλες τις πιεστικές υποδείξεις και προτροπές του Νουρ. 

Κύκλοι των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών εκτιμούν ότι η Μοσάντ δραστηριοποιείται σε Τουρκία και Συρία κατευθύνοντας Γουαχαμπιστές και Τζιχαιστές. Η ισραηλινή υπηρεσία καταστρώνει ειδικά επιχειρησιακά σχέδια ενάντια σε στόχους που δεν θα μπορούσαν να επιλεχθούν από κοινούς εξτρεμιστές : κέντρα επιστημονικών και στρατιωτικών ερευνών, βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας, εργοστάσια εξειδικευμένου υλικού αλλά και Πανεπιστήμια υψηλού επιστημονικού επιπέδου ή καταξιωμένα Πολυτεχνεία.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο Αμουσαντά Αιμάν Αμπντέλ Νουρ, εμφανίζεται στα μέσα ενημέρωσης ως παρουσιαστής σε talk show τηλεοπτικού σταθμού και αυτή είναι η κάλυψή του για την πραγματική του εργασία, δηλαδή πράκτορας της Μοσσάντ.

Το παρόν άρθρο επικαλείται την ίδια μαρτυρία του ανώτατου αξιωματούχου του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού » (που διατηρεί την ανωνυμία του) και που είχε δημοσιευθεί από 13/06/13 στην εφημερίδα Σάρκ ελ Αούσσαντ (Η Μέση Ανατολή). Επιβεβαιώνει τα σχετικά με την απαγωγή των επισκόπων από το παρακλάδι της « Αλ Νάσρα » , « Αμπού Μπανέτ »(« o Πατέρας των Κοριτσιών »), την ομηρία τους στο χωριό Ελ Μεσέντ και την αναγνώρισή τους από πρώην συγκρατούμενο (με τη μαρτυρία του ότι ο ένας εκ των επισκόπων έχει ήδη δολοφονηθεί). Το νέο στοιχείο που παραθέτει είναι ότι ο ίδιος αξιωματούχος δήλωσε, ότι ο νυν κ. Αμουσαντά Αιμάν Αμπντέλ Νουρ, πριν αποκαλυφθεί από τις συριακές μυστικές υπηρεσίες ήταν γνωστός στις δυο αδερφές τρομοκρατικές ομάδες με το όνομα Αμπού Μοχάμεντ Αλ Χοτζέιρα. Όχι μόνο λειτουργούσε ως συνδετικός κρίκος μεταξύ της « Αμπού Μπανέτ » και « Τζαχμπέτ Αλ Νάσρα », αλλά ήταν ουσιαστικά και ο σύνδεσμος των ομάδων αυτών με την Μοσάντ. Συγκεκριμένα, η Μοσσάντ έδινε οδηγίες στον Αμπού Μοχάμεντ Αλ Χοτζέιρα (ή Αμουσαντά Αιμάν Αμπντέλ Νουρ) και σύμφωνα με αυτές, καθοδηγούσε τις ομάδες. Ο άνθρωπος αυτός, συναντούσε τους ισλαμιστές τρομοκράτες, τους έδινε τις εντολές και διέμενε πάντα σε ξενοδοχεία σε παραμεθόριες πόλεις κοντά στα συροτουρκικά σύνορα. Ο ίδιος εκτιμάται ότι ήταν και ο ηγέτης της «Αμπού Μπανέτ » της οποίας ο ρόλος δεν ήταν το τζιχάντ , αλλά αναλάμβανε μόνο εκτελέσεις, απαγωγές, συνοριοφύλαξη και διακίνηση υλικών (στην πλειοψηφεία τους ξένοι υπήκοοι, κυρίως τσετσένοι ή άλλοι ισλαμιστές ρώσικης υπηκοότητας) .

Ο 47χρονος Αμουσαντά Αιμάν Αμπντέλ Νουρ , θιασώτης της «άνοιξης της Δαμασκού» με προφίλ εξεζητημένο παραπλανητικά τεχνοκράτη, ίδρυσε το 2003 ένα διαδικτυακό πρακτορείο ειδήσεων με την επωνυμία Αll4Syria(όπως π.χ. Sharia4Belgium) προσπαθώντας να υποσκάψει τη διακυβέρνηση της χώρας. Eνδεικτικό της δράσης του είναι το άσυλο που του παραχώρησε το Ντουμπάι το 2007 αλλά και η απολυτοποίηση των διαχωριστικών γραμμών που οραματιζόταν για τους χριστιανούς σε σχέση με την διακυβέρνηση Άσσαντ :« Θα πρέπει να είσαι τρελός ή φοβικός σαν τους αλαουίτες και κάποιους χριστιανούς για να υποστηρίζεις αυτό το καθεστώς ».

Ακόμα και ο ευρωπαϊκός τύπος συμμερίζεται τα αλλεπάλληλα δυσοίωνα μηνύματα που έρχονται από τη Μέση Ανατολή. Στις 14/06/2013 το αγγλόφωνο διεθνές πρακτορείο θρησκευτικών ειδήσεων « The Τablet » , δημοσίευσε άρθρο με τίτλο « Oι Επίσκοποι είναι πιθανότατα νεκροί » . Η πληροφορία για την προέρχεται από μια διάλεξη στην Οξφόρδη που πραγματοποήθηκε την τελευταία εβδμάδα. Σύμφωνα με τους ομιλητές υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι οι δυο μητροπολίτες Χαλεπίου δολοφονήθηκαν. Ο κος John Eibner, επικεφαλής της οργάνωσης Διεθνής Χριστιανική Αλληλεγγύη με έδρα την Ζυρίχη, δήλωσε χαρακτηριστικά στην Tablet : 

« Kάθε μέρα που περνάει χωρίς κανένα νέο και χωρίς καμία απτή πληροφορία, ελαχιστοποιούνται όλο και περισσότερο οι πιθανότητες να είναι ζωντανοί » .


Ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είπε στους διαδηλωτές την Παρασκευή ότι θα «παγώσει» τα σχέδια ανάπτυξης ενός πάρκου στην Κωνσταντινούπολη μέχρις ότου αποφασίσει επ’ αυτού ένα δικαστήριο, σε μια προσπάθεια να επιδείξει διάθεση συμφιλίωσης μετά από δύο εβδομάδες έντονων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων.
Την ίδια στιγμή η αμερικανική κυβέρνηση συνεχίζει την κριτική εναντίον του Ταγίπ Ερντογάν.
Όπως μεταδίδει το πρακτορείο ειδήσεων Reuters ο κ. Ερντογάν κάλεσε τους εκατοντάδες διαδηλωτές που παραμένουν στο πάρκο Γκεζί να αποχωρήσουν.

Ωστόσο, στις σκηνές των διαδηλωτών η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη, με ένα σκληρό πυρήνα των διαδηλωτών να ζητούν την παραίτησή του.

Οι χρηματαγορές σημείωσαν άνοδο βασισμένες στην ελπίδα ότι οι περιβαλλοντιστές που αντιτίθενται στην κατασκευή που σχεδιάζεται στο πάρκο Γκεζί θα ικανοποιηθούν.

Όμως, με διαδηλώσεις του κυβερνητικού κόμματος να οργανώνονται για το Σαββατοκύριακο, παραμένει το ερωτηματικό ως προς το κατά πόσο άλλοι διαδηλωτές, οι οποίοι έχουν διάφορα άλλα παράπονα από τον Τούρκο Πρωθυπουργό, θα γυρίσουν στα σπίτια τους.

«Έχετε μείνει εδώ όσο μπορούσατε και έχετε μεταφέρει το μήνυμά σας. Αν το μήνυμά σας αφορά το πάρκο Γκεζί στην Ταξίμ, έχει ληφθεί και αξιολογηθεί», ανέφερε ο κ. Ερντογάν σε συνάντηση στο κόμμα του.

«Σας παρακαλώ φύγετε από το πάρκο Γκεζί και πηγαίνετε στα σπίτια σας», πρόσθεσε.
Η διαβεβαίωση του κ. Ερντογάν κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με εκπροσώπους των διαδηλωτών ήταν κυρίως συμβολική καθώς η κυβέρνηση υποχρεούται δια νόμου να σεβαστεί την δικαστική απόφαση που πέτυχαν οι περιβαλλοντιστές στην προσπάθειά τους να εμποδίσουν τα σχέδια ανάπτυξης του πάρκου.

Αλλά, ερχόταν σε αντίθεση με την προηγούμενη προκλητική του στάση όταν είχε επιτεθεί στους διαδηλωτές, οι οποίοι τον κατηγορούν για αυταρχισμό, χαρακτηρίζοντάς τους ως «κάθε καρυδιάς καρύδι» και επέμενε ότι τα σχέδια θα εφαρμόζονταν στο διπλανό πάρκο.

Στο μεταξύ, η Τουρκία κάλεσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να εξηγήσει γιατί δεν αντιδρά σε κοινωνικά γεγονότα όταν αυτά συμβαίνουν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, κάνοντας μάλιστα λόγο για εφαρμογή δύο μέτρων και δύο σταθμών.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών σαν απάντηση στο μη νομοθετικού χαρακτήρα Ψήφισμα, που υιοθέτησε χθες η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για την κατάσταση στην Τουρκία, αναφέρεται ότι τα Ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μπορούν να εξυπηρετήσουν το σκοπό τους μόνο στο βαθμό που αυτά είναι δίκαια και ισορροπημένα.

Η ανακοίνωση αναφέρει ότι το Ψήφισμα βλάπτει τον κοινό στόχο της ενίσχυσης και περαιτέρω εξάπλωσης της δημοκρατίας και δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.
Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου κατηγόρησε τα διεθνή μέσα ενημέρωσης ότι βλάπτουν την εικόνα της Τουρκίας.

Ορισμένα διεθνή MME προσπαθούν να βλάψουν την εικόνα της Τουρκίας, με αφορμή τις συνεχιζόμενες διαμαρτυρίες για το πάρκο Γκεζί, δήλωσε Αχμέτ Νταβούτογλου την Τετάρτη στον τηλεοπτικό σταθμό Haber Türk και ανέφερε ότι η ανάγνωση του επεισοδίων θα πρέπει να επιχειρείται με μεγαλύτερη ακρίβεια.

«Η κάλυψη των διαδηλώσεων στο Ταξίμ, από τα διεθνή ΜΜΕ γίνεται με τρόπο που δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην ένταση των επεισοδίων στη χώρα.


Επειδή τα διάφορα παπαγαλάκια του συστήματος (ηλεκτρονικά κι έντυπα…) τις τελευταίες ώρες έχουν βαλθεί να μας πείσουν πως ο πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς με την (ολέθρια, κατά την ταπεινή μας γνώμη, όσο ακόμα μπορούμε να την καταθέτουμε…) επιλογή του για το κλείσιμο της ΕΡΤ δείχνει, λέει, ότι επιτέλους τολμά να «σπάσει αυγά», να προχωρήσει ρηξικέλευθα σε μεταρρυθμίσεις που ουδείς επιχείρησε μέχρι σήμερα, να σπάσει το απόστημα της μεταπολίτευσης και άλλα τέτοια… ηρωικά, θα μας επιτρέψετε κάποιες σκέψεις, για να μη χαθούν απ’ αυτό τον δεινά δοκιμαζόμενο τόπο η στοιχειώδης λογική και το στοιχειώδες φιλότιμο…

Του Μάρκου Μουζάκη

ΑΝ πράγματι ο Αντ. Σαμαράς θέλει να «σπάσει αυγά» και να τολμήσει τομές που θα γράψουν ιστορία, τότε γιατί «έπαιξε» με την ΕΡΤ αντί να αρχίσει απ’ τους βαρόνους του αμαρτωλού και διαπλεκόμενου συστήματος των μίντια;

ΑΝ πράγματι ο πρωθυπουργός θέλει να είναι και όχι μόνο να φαίνεται ρηξικέλευθος, τότε γιατί έχει αφήσει άθικτο το αμαρτωλό καθεστώς αρπαγής (διότι περί αυτού πρόκειται) δημόσιων συχνοτήτων από συγκεκριμένους βαρόνους;

ΑΝ πράγματι ο λατρεμένος του συστήματος (για πόσο ακόμα, έχει άραγε αναρωτηθεί;) θέλει να προχωρήσει σε τομές χωρίς να υπολογίζει το κόστος, γιατί δεν έχει ασχοληθεί με τις τηλεοπτικές άδειες, ένα μέγιστο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης, την οποία θέλει να υπερβεί, όπως τσαμπουνάνε τα πολύχρωμα παπαγαλάκια;

Ιδού, κύριε σαμαρά, πεδίον δόξης λαμπρόν, αν θέλετε να μείνετε στην ιστορία!
Όχι το πραξικοπηματικό λουκέτο στην ΕΡΤ, μια ΕΡΤ που κουβαλά τα σύνδρομα της μεταπολίτευσης, αλλά αυτό δεν αντιμετωπίζεται με μεθόδους εκτροπής!

ΑΝ πράγματι, κύριε Σαμαρά, θέλετε να γράψτε ιστορία με τόλμη, από κει έπρεπε να ξεκινήσετε!
Όπως έκανε ο Κώστας Καραμανλής, το 2004, όταν δεν περιορίστηκε να μιλήσει μόνο κατά των νταβατζήδων, αλλά έκανε και τον «βασικό μέτοχο»!

Θα πείτε, ναι αλλά ο «βασικός μέτοχος» απέτυχε, μάλλον δεν εφαρμόστηκε καν.
Ναι, αλλά έχει καταγραφεί σαν μια ιστορικά θαρραλέα πρωτοβουλία.
Κι αν δεν εφαρμόστηκε, αυτό οφείλεται και στους εκβιασμούς όλου αυτού του συστήματος που σήμερα σας υμνεί, κύριε Σαμαρά!
Μάλιστα, όπως αποκάλυψε καλός φίλος, αυτό το σύστημα είχε τότε νομικό συμπαραστάτη αυτόν ο οποίος είναι ο εμπνευστής του σημερινού νομοσχεδίου για τη… «ΜΕΡΙΤ»!

Κύριε Σαμαρά, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν! Τολμήστε να τα βάλετε με το πραγματικά σάπιο μεταπολιτευτικό έκτρωμα, όχι με την ΕΡΤ!
ΤΗΝ ΕΡΤ που πράγματι χρειάζεται ανατροπές, αλλά όχι εκτροπές!

Υ.Γ.: Μιας και περί «αυγών» ο λόγος, οι Βενιζέλος και Κουβέλης ξέρουν ποιο πτηνό γεννά τα αυγά;

Πηγή NewsBomb

Επιστολή του Πομάκου Ιμάμ Μεχμέτ, στη Ζαγάλισα 

Είναι γνωστό ότι στη χώρα μας υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι (..) Ιστορικά είναι αποδεδειγμένο ότι έζησαν και ακόμα συνεχίζουν να ζουν τον κοινωνικό αποκλεισμό. Ως απλούς συνανθρώπους σ’ αυτή την κοινωνία τους αποκαλούμε μειονότητα. Παρόλο που προέρχομαι από τους «Άλλους», είμαι αλλεργικός στη λέξη «μειονότητα». Η λέξη μειονότητα, από μόνη της σημαίνει διάκριση για εμένα και είναι μία πινακίδα υποταγής, σε μία ελεύθερη κοινωνία.

Όποιος αισθάνεται Έλληνας και ο ίδιος στο μυαλό του σκέφτεται και αισθάνεται σαν Έλληνας και χωρίς καμία αμφιβολία, δηλώνει ότι «είμαι Έλληνας», για εμένα είναι Έλληνας. Είμαι ένας από αυτούς. Γεννήθηκα στα Πομακοχώρια της Ξάνθης και το γένος μου προέρχεται από τους Πομάκους. Τα γονίδια μου είναι Πομακικά (..) Είμαι Πομάκος, είμαι Θρακιώτης, είμαι Ροδοπαίος και πάνω απ’ όλα είμαι Έλληνας και Ευρωπαίος. Μπορεί να μην είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος, αλλά είμαι Έλληνας και πιστεύω στο Ισλάμ.

Σε ένα από τα ταξίδια μου στο εξωτερικό, λόγω της εργασίας μου, μου έτυχε ένα περιστατικό στο αεροδρόμιο του Λονδίνου. Η ταυτότητά μου ήταν φθαρμένη από την πολυκαιρία και την πολυχρησία. Μου υπέδειξαν να περιμένω στην άκρη μέχρι να εξακριβωθούν τα στοιχεία μου. Αφού περίμενα αρκετή ώρα, τα έβαλα με τους υπάλληλους του αεροδρομίου, έως ότου ήρθε ο προϊστάμενος. Όμως, μ’ αυτή την ταυτότητα είχα γυρίσει όλη την Ευρώπη και πουθενά δεν υπήρχε πρόβλημα. Γιατί στην Αγγλία προέκυψε αυτό; Διότι με πέρασαν για λαθρομετανάστη και θεώρησαν την ταυτότητα πλαστή. Τελικά, εκεί που περίμενα ήρθε μια κυρία καλοντυμένη και άρχισε να μου μιλάει στα Τουρκικά. Αφού την άκουσα και κατάλαβα ότι οι Άγγλοι με είχαν περάσει για Τούρκο μετανάστη, την ευχαρίστησα για το ενδιαφέρον της, αλλά την εξαπέστειλα κιμπάρικα. Η Τουρκική διπλωματική αντιπροσωπεία καλά έκανε την δουλειά της, αλλά η δική μας δεν κουνήθηκε.

Τι σημαίνει αυτό; Όποιος Έλληνας φέρει μουσουλμανικό όνομα, εκπροσωπείται από την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή οικογένεια; Κάλεσα την διπλωματική μας αντιπροσωπεία, ενώ ένας από τους εργαζόμενους πού άκουσε να βρίζω στα Ελληνικά, με πλησίασε και με ρώτησε στα Ελληνοκυπριακά: ποιό είναι το πρόβλημα; Αφού με άκουσε, με πήρε μαζί του και πήγαμε στον υπεύθυνο που είχε έρθει αρχικά.

Επειδή το πρόβλημα ξεκίνησε από αυτόν τον υπεύθυνο, τουλάχιστον έτσι το είχα αντιληφθεί, γι’ αυτό του απάντησα με την δικιά τους ιστορία (...)

Η Αγγλία έχει δώσει την λύση στο εθνικό και μειονοτικό ζήτημα στο Ηνωμένο Βασίλειό της. Του εξήγησα ότι είναι γνωστό ότι στην Χώρα σας, δηλαδή στο λεγόμενο «Ηνωμένο Βασίλειο» ζούνε εκτός τους Άγγλους, οι Σκωτσέζοι, οι Ουαλοί, οι Γάλλοι και οι Ιρλανδοί, οι οποίοι είναι συνδεδεμένοι με την Αγγλική ταυτότητα. Όλες οι εθνότητες κουβαλούν το ίδιο διαβατήριο και η κορυφαία ταυτότητα όλων είναι η βρετανική, η «British». Όμως, όταν είσαι από την Ελλάδα και έχεις όνομα μουσουλμανικό, πρέπει σώνει και καλά να είσαι Τούρκος; Γι’ αυτό, ο κύριος, αντί να καλέσει την Ελληνική Προξενική Αρχή, κάλεσε την Τουρκική. Αυτό μας δείχνει πάρα πολλά και πως λειτουργούν σε βάρος μας.

Εγώ δεν θέλω να είμαι ένας μουσουλμάνος εξαρτώμενος από την Τουρκία, την Βουλγαρία και από την Αραβία, αλλά είμαι Έλληνας μουσουλμάνος
Μαζί δεν πολεμήσαμε τους Ιταλούς, τους Βουλγάρους και τους Γερμανούς; 
Μη μου πείτε ότι η Θράκη δεν εντάχθηκε στην Ελληνική επικράτεια με τη θέλησή μας και χωρίς να πέσει καμία τουφεκιά; (...) Μην ξεχνάτε ότι μοιραζόμαστε την ίδια ιστορία και την ίδια τύχη της ίδιας χώρας ως άνθρωποι του ιδίου έθνους!

Μεχμέτ ΙΜΑΜ,
Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Μουσουλμάνων Ελλάδας, «Η Φιλότητα»

Σημείωση Ζαγάλισα: ο κ. Ιμάμ Μεχμέτ μας απέστειλε δύο εξαιρετικές ηλεκτρονικές επιστολές. Σήμερα δημοσιεύουμε, με καθυστέρηση και με κάποιες μικρές περικοπές λόγω έλλειψης χώρου, την πρώτη, και θα ακολουθήσει και η δεύτερη. Τον ευχαριστούμε πολύ για το ενδιαφέρον του.

Τεύχος 65, Φεβρουάριος - Μάρτιος 2013
Τελικά οι επενδυτές δεν ήρθαν κι ούτε θα έρθουν ποτέ. Η ανάπτυξη παραμένει ευχολόγιο στα χαρτιά. Οι τουρίστες δεν θα βουλιάξουν την χώρα, ούτε οι “μεταρρυθμίσεις” θα αλλάξουν την πορεία. H ανεργία δεν θα πέσει κάτω από το 25%. Τίποτα δεν θα συμβεί, ούτε το χρέος θα αποπληρωθεί, ούτε βέβαια υπάρχει καμία ιστορία επιτυχίας.

Από την στιγμή που έπεσε “μαύρο” στις οθόνες της ΕΡΤ, η κυβέρνηση Σαμαρά, πέρα από το αυταρχικό της πρόσωπο, πέταξε κάθε πρόσχημα στον κάλαθο. Ο πιο γελοίος πρωθυπουργός από το ’74, συγκυβερνά με δυο τελειωμένους, που εύκολα εκβιάζονται, ανήμποροι να διαφωνήσουν, καθώς φοβούνται ότι σε ενδεχόμενο εκλογών δεν θα βρουν ούτε την ψήφο τους. Επιβιώνουν στις θέσεις εξουσίας, γιατί ξέρουν πως ξοφλήσανε.

Όπως ο Παπαδόπουλος έβαλε “την χώρα εις τον γύψον”, έτσι και η ακροδεξιά κυβέρνηση κατέβασε τους διακόπτες χωρίς ερώτηση, χωρίς δημόσιο διάλογο, απλά με το “αποφασίζομεν και διατάσσομεν”. Πόνταρε στην αγανάκτηση για την κομματοκρατία στον δημόσιο τομέα, που η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δημιούργησαν απόλυτα συνειδητά και μεθοδικά. Και βρέθηκαν και κάποιοι που της είπαν και μπράβο.

Τα ιδιωτικά κανάλια πάλι δεν ασχολήθηκαν καθόλου με το θέμα, αντιθέτως αποφάσισαν να απεργήσουν, διευκολύνοντας επικοινωνιακά την κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που δια στόματος Κεδίκογλου μας παρουσιάστηκε ως σωτήρας μας από το ανταποδοτικό τέλος, που μάλιστα το βάφτισε “χαράτσι”, παίζοντας ειρωνικά με τα αντανακλαστικά μας.

Φυσικά, τέτοια κίνηση δεν ήταν και κεραυνός εν αιθρία, αφού αυτό το κορπορατικό μόρφωμα έχει δείξει από τι είναι φτιαγμένο αυτά τα χρόνια και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες ακόμα πιο έντονα. Αυτό που δεν μπορώ ακόμα να συνηθίσω, είναι πως κάποιοι θεωρούν “μάγκα τον Σαμαρά”, “τολμηρή την κυβέρνηση” και “ρεμάλια τους απεργούς” ή “βολεμένους” τους εργαζόμενους. Αυτούς που σε περίπτωση εκλογών πάλι θα τους ψηφίσουν ή μπορεί να τους έχουν εμπιστευτεί μέσα από τις εκλογές των συνδικάτων τους. Αυτή η απύθμενη βλακεία, από που πηγάζει άραγε;

Αν κόπτονται για τις σπατάλες στην ΕΡΤ (επειδή έτσι λέει ο κόσμος), τότε ας ακούσουν τον κόσμο και για τις σπατάλες της Βουλής. Για τις πολυτέλειες που απολαμβάνουν οι βουλευτές, για τα τζάμπα αυτοκίνητα, τις φοροαπαλλαγές, την ασυλία τους, την προκλητική εκμετάλλευση δημοσίου χρήματος.

Αυτοί έχουν οδηγήσει στο να “καεί το μπ⓪υρƍ€λ⓪ η Βουλή“. Ας της βάλουν και λουκέτο μετά. Κι ας συγκυβερνήσουν με την Χρυσή Αυγή, ώστε η ναζιστική πλευρά του νεοφιλελευθερισμού, να έχει στην εξουσία το “the real rhing”. Να κλείσουν και τα σύνορα, να μας πετάξουν από την Ευρώπη κλοτσηδόν και τουλάχιστον να κερδίσουμε χρόνο, αφού δεν φαίνεται πέρα από το μαύρο των τηλεοπτικών δεκτών, κανένα εναλλακτικό χρώμα.

Οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις, από τις απεργίες των καθηγητών μέχρι το κλείσιμο της Ε.Ρ.Τ., προκαλούν την απορία αν πρόκειται πραγματικά για μία κυβέρνηση που έχει αποθρασυνθεί και με αλαζονεία επιβάλλει ότι της γουστάρει και της καπνίσει ή αν προσπαθεί να προκαλέσει την κοινωνία.
Βέβαια την κοινωνία την έχει προκαλέσει πάμπολλες φορές με ποικίλους τρόπους, χωρίς να έχει  υπάρξει πάντα μία δυναμική αντίδραση.

Το θράσος είναι κατανοητό, θα πρέπει να σκεφτούμε όμως και την περίπτωση της πρόκλησης.

 Στη μεν περίπτωση των καθηγητών η πρόκληση και το θράσος σε συνδυασμό  ήταν ξεκάθαρα.
Το σκεπτικό: Θα τους πούμε λίγο πριν τις εξετάσεις τι θα επιβάλλουμε, εκείνοι θα αντιδράσουν, αλλά θα πλησιάζουν οι πανελλήνιες.
 Θα ενεργοποιήσουμε αμέσως τον κοινωνικό αυτοματισμό (αχ, βαχ, τι θα κάνουνε τα παιδιά μας, που εσείς δε τα σκέφτεστε), αλλά εκείνοι θα επιμείνουν.
 Εν τω μεταξύ θα λέμε για το πόσα λεφτά παίρνουν και πόσες λίγες ώρες δουλεύουν, ενώ οι υπόλοιποι εργαζόμενοι με περισσότερες ώρες παίρνουν λιγότερα.
Αυτά θα τα λένε οι μεγαλοδημοσιογράφοι και τα γνωστά κανάλια και εφημερίδες, φυσικά και εμείς οι πολιτικοί, όλοι εμείς  που αμειβόμαστε με παχυλούς μισθούς, αλλά ποιος θα το σκεφτεί αυτό μέσα στο συναίσθημα φθόνου που τους δημιουργούμε;
 Στην όλη προσπάθεια μας θα συμπαρασταθούν και τα πουλημένα ευτυχώς για εμάς συνδικάτα και οι κομματικοί μηχανισμοί που θα σπείρουν τη διχόνοια και τελικά δε θα υποστηρίξουν τους όποιους θαρραλέους επαναστάτες, αντάρτες θα λέγαμε, αφού ξεχάσαμε να σας πούμε ότι θα τους έχουμε επιστρατεύσει για να τους εκβιάσουμε άμεσα και να φοβηθούν και λίγο μη χάσουν τη δουλίτσα τους ή μη μπουν στη φυλακή ..
Απλός συλλογισμός και προβλέψιμος;
Τότε γιατί την πατήσαμε;

Στην περίπτωση της Ε.Ρ.Τ. τα πράγματα φαίνονται πιο περίπλοκα, αλλά είναι;
Μιλάμε για την κρατική ή τη δημόσια ραδιοτηλεόραση;
Οι λέξεις έχουν συγκεκριμένη έννοια και σημασία.
Εκείνοι θέλουν μία  κρατική ραδιοτηλεόραση, με παντελώς κατευθυνόμενη ενημέρωση , στην οποία να μην έχει πρόσβαση κανένας άλλος.
Τώρα είναι η στιγμή, η λεπτή αυτή καθορισμένη γραμμή που θα κάνει τη διαφορά.
Αφού λοιπόν η Ε.Ρ.Τ. πληρώνεται από τον ελληνικό λαό  και δεν επιβαρύνει τον κρατικό προυπολογισμό, όπως λένε εδώ και δύο μέρες ακατάπαυστα οι δημοσιογράφοι της, ας την πάρουν στα χέρια τους οι εργαζόμενοι να την κάνουν  δημόσια.  Αυτή είναι η καλύτερη περίπτωση, αυτή θα ήταν μία νίκη!
Όμως ας αναρωτηθούμε ξανά. Πρόκειται για θράσος ή πρόκληση;
Σχεδόν πάντα δρομολογούν εκείνοι τις εξελίξεις, οπότε έχουν πάλι  ένα σχέδιο ή έχουν αποθρασυνθεί τόσο που δεν έχουν κανένα σχέδιο και τα πράγματα είναι όπως φαίνονται;

Σε κάθε περίπτωση, έχουμε απλά την τιμή να ζούμε ιστορικές στιγμές και αποκτούμε και εμείς  το δικαίωμα, όσοι δεν  έχουμε ζήσει πόλεμο και χούντα όπως λένε, να πούμε πως επισήμως πλέον τα ζούμε κι εμείς, ταυτόχρονα κιόλας, σε χειρότερη μάλιστα μορφή, καμουφλαρισμένη από μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση.

Νάμα από antidras
Είναι αυτό που συζητάμε τις τελευταίες ημέρες με γνωστούς και φίλους. Δε βγάζουμε συμπέρασμα. Γιατί ο Σαμαράς έκλεισε την ΕΡΤ με τον τρόπο που το έκανε; Οι πρώτες σκέψεις έκαναν λόγο για αποπροσανατολισμό από το φιάσκο της ΔΕΠΑ. Όμως αυτό όχι μόνο δεν ξεχάστηκε, αλλά ήρθε στο καπάκι να προστεθεί κι εκείνο για τον ΔΕΣΦΑ με το Αζερμπαϊτζάν. Οπότε και να θες να ξεχάσεις το διπλό φιάσκο, δε γίνεται.

Στη συνέχεια, υπήρχαν σκέψεις ότι έπρεπε με κάποιον τρόπο να βρει κάτι από το 1 δισ. ευρώ που είχε υποσχεθεί στους δανειστές από την πώληση της ΔΕΠΑ. Έστω και ψίχουλα, ως ένδειξη καλής θέλησης προς τους τοκογλύφους. Είναι συνήθης πρακτική. Όμως το κλείσιμο της ΕΡΤ αποδεικνύεται ότι όχι μόνο δε φέρνει κέρδος, αλλά μάλλον θα φέρει μεγάλες ζημίες από τις ρήτρες που θα πληρώσει η ΕΡΤ λόγω μη εκπομπής προγράμματος και διαφημίσεων.

Η τρίτη σκέψη ήταν ότι ήθελε να αποδείξει πως έχει στο χέρι τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη δείχνοντας  ποιος είναι ο απόλυτος αρχηγός. Αν ίσχυε αυτό, τότε ο Σαμαράς είναι ο μόνος άνθρωπος στην Ελλάδα που δε γνωρίζει ότι ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης δε μπορούν να υποστούν περαιτέρω εξευτελισμό ακόμη κι αν τους βγάλει γυμνούς στο Σύνταγμα, ενώ τα κόμματά τους έχουν τελειώσει ολοκληρωτικά και το 3% στις επόμενες εκλογές θα φαντάζει άθλος.

Η τέταρτη σκέψη ήταν ότι μπορεί να έλεγε αλήθεια ο Σαμαράς (απίθανο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις) όταν διέρρεε ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν προαπαιτούμενο της τρόικας. Μα τότε για ποιο λόγο να τον «κρεμάσει» αμέσως η  Κομισιόν διαψεύδοντας ότι η ίδια ζήτησε κάτι τέτοιο ενώ στη συνέχεια κατήγγειλε την απόφαση Σαμαρά να κατεβάσει τους διακόπτες;

Η πέμπτη σκέψη ήταν ότι έπρεπε να ικανοποιήσει συμφέροντα καναλαρχών για να τους μοιράσει συχνότητες μαζί με την περιουσία της ΕΡΤ. Όμως μετά τις αντιδράσεις του κόσμου ποιος επιχειρηματίας θα ήθελε να ταυτιστεί με τη φασιστικότερη των κινήσεων την ώρα που προσπαθεί μέσα από τα κανάλια του να πουλήσει δήθεν δημοκρατία και τάχα μου πλουραλισμό; Ακόμη κι ο Αλαφούζος που ταΐζει με λεφτά του Δημοσίου όλο το μνημονιακό κυνοτροφείο που διαθέτει, είναι πάνω απ’ όλα έμπορος και στην κρίσιμη ώρα θα κοιτάξει το συμφέρον του παρά την ηθική του κάθε είδους ξεχρεώματος στον Σαμαρά.

Η έκτη σκέψη ήταν ότι θεώρησε πως με το κλείσιμο της ΕΡΤ θα είχε μαζί του όλους αυτούς που κατηγορούν το Δημόσιο. Μπερδεύτηκε. Πέρα από τους κρατικοδίαιτους ιδεοληπτικούς της παπαριάς που ζητούν επίμονα να εκτελεστούν στις πλατείες όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι της χώρας, οι υπόλοιποι καταγγέλλουν το σημερινό Δημόσιο ζητώντας ένα παραγωγικότερο, αξιοκρατικότερο, ορθολογικά στημένο Δημόσιο που θα εξυπηρετεί και θα υπηρετεί τον πολίτη.

Δεν θέλουν να κλείσει το Δημόσιο, αλλά επιτέλους να λειτουργήσει, διότι ως εχέφρονες γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει χώρα του κόσμου χωρίς δημόσιες υπηρεσίες καθώς αν υπήρχε αυτό το μοντέλο, θα ήταν πρώτες οι ΗΠΑ που θα το εφάρμοζαν. Όταν, λοιπόν, οι ΗΠΑ διαθέτουν δημόσιες υπηρεσίες είναι τουλάχιστον ηλίθιο να πιστεύει κάποιος ότι δε μπορεί να έχει η Ελλάδα. Αφήνουμε στην άκρη το γεγονός ότι με το που άκουσε ο Έλληνας πολίτης ότι κλείνει η ΕΡΤ με τόση ευκολία, τα αντανακλαστικά του άκουσαν την ίδια στιγμή «κλείνει ο Ευαγγελισμός, κλείνει το αντικαρκινικό Θεαγένειο, κλείνει το νοσοκομείο του Ηρακλείου, κλείνουν τα μισά σχολεία στην Ελλάδα». Σε αυτό το θέμα, ο Σαμαράς έχασε πολλούς υποστηρικτές του που κατάλαβαν ότι άλλο το ξεκαθάρισμα του Δημοσίου που υποσχόταν προεκλογικά και άλλο το ξεκλήρισμα που πράττει.

Η έβδομη σκέψη ήταν ότι η ΕΡΤ την έσπαγε στη Γεωργία τη σύζυγό του, στον Άδωνη τον κολλητό του, στον ιδεολογικό του καθοδηγητή τον Βορίδη, στη Χρυσή Αυγή που είναι το πραγματικό του σπίτι. Πιστεύω ότι κάποιος θα του εξηγούσε πως το κόστος από το κλείσιμο της ΕΡΤ και η δημιουργία ενός καθαρά πριβέ καναλιού για τη ΝΔ και τη Χρυσή Αυγή, θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από το όποιο κέρδος θα έφερναν εκπομπές που θα εξυμνούσαν αυτή την ιδιόρρυθμη εκλεγμένη Χούντα. Εκτός κι αν απουσιάζει από τη Συγγρού οποιοσδήποτε με κοινό νου.

Η όγδοη σκέψη είναι ότι ήθελε να κάνει επίδειξη δύναμης και πυγμής στον ελληνικό λαό. Να ήθελε, δηλαδή, να του δείξει ότι δεν έχει σημασία η γνώμη του. Ότι δεν έχουν σημασία πιθανές αντιδράσεις του στα χειρότερα που έρχονται.  Ότι τον έχει γραμμένο κανονικά. Ότι ο πρωθυπουργός κάνει ό,τι γουστάρει. Μα με την κίνησή του να κλείσει την ΕΡΤ κατάφερε το εντελώς αντίθετο. Βασικά έγινε ρεζίλι καθώς αποδείχθηκε ότι ο νόμος για το κλείσιμο της ΕΡΤ υπήρχε ήδη από το 2011 και φέρει τις υπογραφές Ρέππα, Καστανίδη, Μπεγλίτη, Χρυσοχοΐδη, Παπακωνσταντίνου, Διαμαντοπούλου, Ραγκούση, Λοβέρδου, Κουτρουμάνη, Σκανδαλίδη, Γερουλάνου και φυσικά του Ευάγγελου Βενιζέλου.

Επίσης, απέδειξε ότι όχι μόνο το επιτελείο του δε γνωρίζει τους ήδη υπάρχοντες νόμους και παράγει νόμους ίδιους με ήδη προϋπάρχοντες, αλλά και ότι η Προεδρία της Δημοκρατίας έχει συνολικά μαλάκυνση εγκεφάλου, καθώς  την ώρα που ο Παπούλιας μυξοκλαιγόταν ότι το Σύνταγμα δεν του δίνει περιθώρια να εμπλακεί στο κλείσιμο της ΕΡΤ, είχε από το 2011 υπογράψει το κλείσιμο της ΕΡΤ. Ως εκ τούτου, πώς να πάρεις στα σοβαρά έναν πρωθυπουργό και μία κυβέρνηση που δεν έχει καμία σχέση με τους νόμους του κράτους, δε γνωρίζει τι έχει ψηφιστεί και  δεν ξέρει τι της γίνεται; Εν ολίγοις, πώς να φοβηθείς έναν πρωθυπουργό που με κάθε του «success story» αυτογελοιοποιείται;

Η ένατη σκέψη αποτελείται από υποθέσεις και σενάρια που ξεκινούν με την απέλπιδα προσπάθεια του Σαμαρά να ρίξει την κυβέρνησή του και ο ίδιος να εξαφανιστεί για να σωθεί, ενώ αγγίζουν τα όρια συνωμοσιολογίας ότι ο Σαμαράς εξυπηρετεί τα σχέδια δημιουργίας μιας «Μεσογειακής Άνοιξης» στα βήματα της «Αραβικής Άνοιξης» που θα κατέληγε σε ξεσηκωμό της Νότιας Ευρώπης μαζί με την Τουρκία και απώτερο σκοπό έχει την αλλαγή γεωπολιτικών δεδομένων στην περιοχή. Ακόμη κι αν ισχύει κάτι τέτοιο, θα έλεγα πως βρήκαν έναν εντελώς ανίκανο άνθρωπο για να υλοποιήσει ένα τόσο σύνθετο σχέδιο. Είναι ανίκανος ακόμη και για να δημιουργήσει ένα σωστό ξεσηκωμό.

Νιώθω πολύ πιο κοντά στη δέκατη άποψη που θέλει τον Σαμαρά και τους συμβούλους του να επιβεβαιώνουν απόλυτα το «Οι φασίστες είναι ηλίθιοι και γι’ αυτό διπλά επικίνδυνοι». Είναι ηλίθιοι. Αυτό ακούγεται υπεραπλουστευμένο και είναι. Όμως είναι και μια τεράστια αλήθεια. Μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει τί ακριβώς ήθελε να κάνει ο Σαμαράς κλείνοντας την ΕΡΤ. Ίσως, όλα τα παραπάνω. Ίσως όμως το έκανε πάνω στα νεύρα του επειδή ο καφές που του έφεραν δεν ήταν όπως τον πίνει. Ξέρετε, οι κομπλεξικοί τα έχουν αυτά τα απότομα ξεσπάσματα. Όταν σ’ έχουν μονίμως στη σφαλιάρα, μόλις σου δώσουν αξία τρελαίνεσαι. Το είχε πάθει και ο Χίτλερ. Μόνο που εκείνος είχε κάποιο σχέδιο από την αρχή και αν υπήρχε ίντερνετ στην εποχή του, σίγουρα θα είχε κατοχυρώσει το hitler.de, το thirdreich.de και το nazi.com, ενώ αυτοί οι ηλίθιοι ξέχασαν να κατοχυρώσουν ακόμη και το nerit.gr την ώρα που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ βασιζόταν σ’ ένα πολύ καλά σχεδιασμένο πρόγραμμα! Μα πόσο ηλίθιοι πια!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Τα «Επίκαιρα» το έγραφαν από την αρχή, αλλά τώρα το ομολογούν και οι ίδιοι. Το Μνημόνιο απέτυχε παταγωδώς, γιατί η συνταγή ήταν από την αρχή λανθασμένη, υποστηρίζει το ΔΝΤ στην τελευταία -απόρρητη δήθεν- έκθεση του για την Ελλάδα, η οποία αρχικά διέρρευσε στον Τύπο και στη συνέχεια δημοσιοποιήθηκε και επίσημα.
Στόχος του Μνημονίου δεν ήταν η βελτίωση της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας, γιατί αυτή απαιτούσε «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους ευθύς αμέσως με την έναρξη του Μνημονίου, το Μάιο του 2010, παραδέχεται ανοιχτά το ΔΝΤ.
Στόχος ήταν η προστασία των γερμανικών, γαλλικών και άλλων ευρωπαϊκών τραπεζών που κατείχαν ελληνικά κρατικά ομόλογα αξίας πολλών δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ και γι'αυτό οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με επικεφαλής εκείνες της Γερμανίας και της Γαλλίας, αρνήθηκαν κατηγορηματικά κάθε «κούρεμα» του χρέους, ομολογεί το ΔΝΤ.


Με το Μνημόνιο «αγόρασαν χρόνο» που επέτρεψε στις ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες να ξεφορτωθούν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα πουλώντας τα στην ΕΚΤ, η οποία εξ ορισμού τα εισπράττει στο ακέραιο της ονομαστικής τους αξίας, βγάζοντας και υπερκέρδη εις υγείαν των «κορόιδων Ελλήνων», τους οποίους υποτίθεται ότι έσωσε κιόλας! Μόλις οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες απαλλάχθηκαν από τα ελληνικά ομόλογα και με τα χρήματα των μνημονιακών δανείων εισέπραξαν τα λεφτά τους, οι ηγέτες της Ευρωζώνης επέβαλαν το επαίσχυντο «κούρεμα», αφού προηγουμένως είχε «κρατικοποιηθεί» το ελληνικό δημόσιο χρέος. Η Ελλάδα, δηλαδή, χρωστούσε πλέον στα ευρωπαϊκά κράτη και στην ΕΚΤ, όχι σε ιδιώτες.
Το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο για τους Έλληνες, οι οποίοι φορτώθηκαν το μεγαλύτερο μέρος του κόστους του «κουρέματος». Διαλύθηκαν εντελώς τα ασφαλιστικά ταμεία που είχαν τα αποθεματικά τους βάσει νόμου σε κρατικά ομόλογα, με αποτέλεσμα οι συντάξεις να πέσουν δραματικά. Χρεοκόπησε ουσιαστικά το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο θα το πάρουν οι Γερμανοί και οι άλλοι Ευρωπαίοι οικονομικοί κατακτητές.
«Έγκλημα κατά της Ελλάδας»
Αυτή ήταν η ουσία του Μνημονίου, όπως αποκαλύπτεται από την έκθεση του ΔΝΤ. «Μια αναδιάρθρωση του χρέους από την αρχή θα ήταν καλύτερη για την Ελλάδα, αλλά δεν ήταν αποδεκτή από τους Ευρωπαίους εταίρους. Η καθυστερημένη αναδιάρθρωση του χρέους έδωσε επίσης το περιθώριο στους ιδιώτες πιστωτές να μειώσουν την έκθεση τους και να μεταφερθεί το χρέος στον επίσημο τομέα», τονίζεται χαρακτηριστικά στην έκθεση του ΔΝΤ.
«Όπως οι Σπαρτιάτες, οι Θηβαίοι, οι Θεσπιείς, έτσι και οι Έλληνες θυσιάστηκαν για να αγοράσει χρόνο η συμμαχία. Και, αντί σεβασμού, διασύρονταν από τους ιδιοτελείς Γερμανούς, Φινλανδούς, Αυστριακούς, Ολλανδούς. Ένα άθλιο επεισόδιο», γράφει οργισμένος στην Daily Telegraph του Λονδίνου ο αρθρογράφος Άμπρος Ίβανς-Πρίτσαρντ.

Στη συνέχεια προχωρεί σε ολομέτωπη επίθεση συμβολικού χαρακτήρα εναντίον της Κομισιόν: «Ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Όλι Ρεν, πρέπει να παραιτηθεί για τα εγκλήματα κατά της Ελλάδας!» τονίζει απερίφραστα. «Αν ήταν υπουργός Οικονομικών ενός δημοκρατικού κράτους, σίγουρα θα είχε παραιτηθεί. (...) Κανένας από τους υπεύθυνους δεν έχει παραιτηθεί, δεν έχει χάσει ένα μεροκάματο, δεν αντιμετωπίζει καν οποιουδήποτε είδους μομφή από εκλεγμένο όργανο. Ουδείς έχει αναλάβει την ευθύνη για τα καταστροφικά λάθη που έγιναν από την ΕΕ και το ΔΝΤ στην Ελλάδα», υπογραμμίζει ο Βρετανός αρθρογράφος.
«Πραξικόπημα κατά των Ελλήνων»
«Καταστροφή που καμιά χώρα δεν έχει ζήσει σε καιρό ειρήνης από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης [Σ.Σ.: της δεκαετίας του 1930]» χαρακτηρίζει τα όσα έχουν συμβεί στη χώρα μας με το Μνημόνιο ο αρθρογράφος του οικονομικού ειδησεογραφικού πρακτορείου Bloomberg Μάθιου Κλαιν.
Διστακτική και επιδερμική προσέγγιση του θέματος από το γερμανικό Τύπο. «Η κριτική που ασκεί το ΔΝΤ οφείλεται στην αυξανόμενη νευρικότητα των αυτοαποκαλούμενων διασωστών, καθώς πλησιάζει η στιγμή που θα καταστεί αναπόφευκτο ένα νέο "κούρεμα" του ελληνικού χρέους», γράφει η γερμανική εφημερίδα Rheinische Post.

Οι Ευρωπαίοι «περιορίστηκαν στην επιβολή λιτότητας στην Αθήνα και στη μείωση των κινδύνων για το ευρώ, ξεχνώντας με τον τρόπο αυτό την προοπτική για τους Έλληνες», γράφει η Togesspiegel του Βερολίνου. Δεν παραλείπει όμως κι αυτή να υποστηρίξει ότι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί στην καγκελάριο Μέρκελ είναι η έναρξη μιας συζήτησης για νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους τρεις μόλις μήνες πριν από τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν το Σεπτέμβριο.

Πολύ πιο σαρωτικός στην κριτική του ο Βρετανός δεξιός πολιτικός ηγέτης Νάιτζελ Φάρατζ, ο οποίος ηγείται του κινήματος για έξοδο της χώρας του από την Ευρωπαϊκή Ενωση. «Η Ελλάδα θυσιάστηκε στο βωμό του αποτυχημένου πειράματος του ευρώ. (...) Αυτό που είδαμε ήταν ένα πραξικόπημα εναντίον του ελληνικού λαού. (...) Η επιχειρηματικότητα της Ελλάδας αποδεκατίστηκε. Οι οικογένειες της οδηγήθηκαν στην εξαθλίωση. Τα ποσοστά αυτοκτονιών εκτοξεύθηκαν. Η ανεργία τετραπλασιάστηκε. Τα όνειρα καταστράφηκαν. Το μέλλον υποθηκεύτηκε», διακήρυξε χωρίς δισταγμούς και περιστροφές.
Θυσίες χωρίς αποτέλεσμα
Ευνόητο είναι πως, αφού τα κίνητρα των Ευρωπαίων ήταν όχι η σωτηρία της Ελλάδας, αλλά η προστασία των δικών τους, ιδιωτικών τραπεζών, το Μνημόνιο αποκλείεται εξ ορισμού να οδηγούσε σε ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας. Αυτό το γράφαμε από την αρχή, η ζωή το επιβεβαίωσε πέραν πάσης αμφιβολίας, αλλά το ότι το ομολογεί τώρα και το ΔΝΤ έχει τη δική του πολιτική σημασία.
«Μακροοικονομικά τα αποτελέσματα [Σ.Σ.: της μνημονιακής πολιτικής που ασκείται εδώ και τρία χρόνια] ήταν πολύ κάτω από τη βάση», αναφέρεται κατηγορηματικά στην έκθεση του ΔΝΤ. «Πολύ κάτω από τη βάση»! Τελεία και παύλα.

Το ΔΝΤ εξηγεί γιατί: «Η εμπιστοσύνη της αγοράς δεν αποκαταστάθηκε. Το τραπεζικό σύστημα έχασε 30% των καταθέσεων του. Η οικονομία αντιμετώπισε ύφεση πολύ μεγαλύτερη απ' όση αναμενόταν, με εξαιρετικά υψηλή ανεργία. Το δημόσιο χρέος παρέμεινε πολύ υψηλό. (...) Οι τράπεζες επίσης αποδυναμώθηκαν από την ύφεση. (...) Ανέφικτη αποδείχτηκε η αύξηση της παραγωγικότητας».
Χαράμι αποδείχτηκαν, δηλαδή, όλες οι θυσίες και τα πρωτοφανή για τις μετακατοχικές γενιές των Ελλήνων δεινά που επέφερε το Μνημόνιο στον ελληνικό λαό. Ουσίες μάταιες, χωρίς αποτέλεσμα.
Θα μας πάρουν τα σπίτια!
Αν, πάντως, κάποιος Έλληνας νομίζει ότι αυτή η υποτιθέμενη «κρίση ειλικρίνειας» του ΔΝΤ σημαίνει ότι αυτός ο ιδιαζόντως απεχθής διεθνής οργανισμός προτείνει χαλάρωση της λιτότητας, τότε είναι βαθιά νυχτωμένος!
«Αυτή η έκθεση δεν θέτει υπό αμφισβήτηση τη γενική κατεύθυνση της πολιτικής που εγκρίθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος για την Ελλάδα», υπογραμμίζεται χωρίς περιστροφές στην παράγραφο 67 της έκθεσης αξιολόγησης του ΔΝΤ, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο αυταπατών και παρανοήσεων.
Άλλωστε, ακόμη κι αν δεν υπήρχε αυτή η κατηγορηματική δήλωση του ΔΝΤ, αρκεί μια ματιά σε δυο τρία από τα μέτρα που προτείνει στην ελληνική κυβέρνηση για να συνειδητοποιήσει ότι το ΔΝΤ θέλει ακόμη πιο... άγρια λιτότητα, μέτρα μεγαλύτερης κοινωνικής βαρβαρότητας!

Μέχρι το τέλος Αυγούστου πρέπει να έχει ρυθμιστεί νομοθετικά το θέμα για να αρχίσουν επιτέλους οι κατασχέσεις της πρώτης κατοικίας όσων δεν πληρώνουν κανονικά τις δόσεις των δανείων τους στις τράπεζες απαιτεί το ΔΝΤ!

Καλά, θα τρελαθούμε! Η Δεξιά του Σαμαρά θα πάρει τα σπίτια του κοσμάκη, ο οποίος θα προσεύχεται μήπως κι έρθει στην εξουσία ο... «κομμουνιστής» (!) Τσίπρας για να του δώσει πίσω το σπίτι που του πήραν οι δεξιοί, η ΕΕ και το «αμερικάνικο» ΔΝΤ. Τα  ύστερα του κόσμου!
Μείωση ΦΠΑ; Αύξηση!
Μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση δεν ζητάει υποτίθεται, η άθλια συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη; Ποια μείωση; Αύξηση (!) του ΦΠΑ προτείνει το ΔΝΤ στα πιο ευαίσθητα από κοινωνική σκοπιά προϊόντα και υπηρεσίες.
Στα τρόφιμα, στο νερό, στο ηλεκτρικό, στα εισιτήρια των συγκοινωνιών κ.λπ., από 13% που είναι σήμερα ο ΦΠΑ, πρέπει να πάει στο 19% ή στο 21%, απαιτεί το ΔΝΤ! Επιπλέον από 6,5% που είναι σήμερα ο ΦΠΑ στα φάρμακα, στα βιβλία, στις εφημερίδες κ.λπ. να πάει κι αυτός στο 19% ή στο 21% θέλει ΔΝΤ! Να γίνει, δηλαδή, πιο δύσκολη η αγορά τροφίμων, η πρόσβαση στο νερό που πίνουμε και πλενόμαστε, στο ρεύμα που φωτιζόμαστε και μαγειρεύουμε, στα φάρμακα που βοηθούν την υγεία των Ελλήνων. Οι φτωχοί δηλαδή, πρέπει να πεινάνε, να ζουν μέσα στη βρώμα και τη δυστυχία, να πεθαίνουν  για να αδειάζουν τη γωνιά...

Αυτό το μέλλον μας επιφυλάσσουν οι Αμερικανοί με το ΔΝΤ. Ένα μέλλον ίδιο και χειρότερο από εκείνο που προωθούν οι Γερμανοί με όπλα το ευρώ και την ΕΕ. Ο λαός μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης...

Πηγή "Επίκαιρα"
Η πλατεία Ταξίμ και η τραγωδία της ισχύος

Γράφει η Ρεβέκκα Γ. Παιδή*

Καθώς οι διαμαρτυρίες στην πλατεία Ταξίμ συνεχίζονται τα ερωτήματα πολλαπλασιάζονται, όχι μόνο για την εξέλιξη τους αλλά και για τις επιπτώσεις στο μέλλον της Τουρκίας. 
Πώς θα επηρεάσουν τα γεγονότα στην πλατεία Ταξίμ τον Ερντογάν, το AKP, τον εκδημοκρατισμό, αλλά και τη διεθνή θέση της Τουρκίας; 
Ποια θέματα προκύπτουν για τις ΗΠΑ, αλλά και για την Ε.Ε.;

Προκειμένου, να κατανοήσουμε όσα συμβαίνουν στην Τουρκία σήμερα και να εξετάσουμε τα ζητήματα που ανακύπτουν είναι ανάγκη να διατρέξουμε εν συντομία την περασμένη δεκαετία που έφερε τον Ερντογάν στο απόγειο της ισχύος του και την Τουρκία να ξεδιπλώνει ένα νεο-οθωμανικό σχέδιο με απώτερο σκοπό να καταστεί μια περιφερειακή δύναμη, παγκόσμιος παίκτης στο νέο πολυπολικό διεθνές σύστημα που διαμορφώνεται με την άνοδο νέων δυνάμεων. Το αν τα γεγονότα που ξεκίνησαν με αφορμή το Γκεζί Παρκ είναι ικανά να φέρουν και περισσότερη ελευθερία στην Τουρκία, είναι μια εξέλιξη που θα φανεί σε βάθος χρόνου. Το βέβαιο είναι ότι οι διαδηλωτές έχουν ήδη ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο για τον Ερντογάν, το AKP, και τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση.

Η ΜΕΤΑ-ΚΕΜΑΛΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ: ΝΕΟ-ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Με την άνοδο του AKP στην εξουσία το 2002, μετά από μια δεκαπενταετία ταραχώδους πολιτικής ζωής και εύθραυστων συνασπισμών, μια νέα σταθερή κυβέρνηση σημάνει την ιδεολογική μετάβαση από τον κεμαλισμό στον ισλαμισμό. Παρόλαυτα, φαίνεται να παραμένει προσηλωμένη στο δυτικό και ευρωπαϊκό όραμα της Τουρκίας, επιχειρώντας αποφασιστικές μεταρρυθμίσεις α) για τον περιορισμό της εξουσίας των στρατιωτικών και τον πολιτικό έλεγχο στον στρατό, τον ισχυρότερο θεσμό στο κεμαλικό κράτος, και β) για μια οικονομική πολιτική που έμελε να εκτοξεύσει την τουρκική οικονομία. Φαινόταν να προωθεί τον εκσυγχρονισμό της Τουρκίας και έτσι εξευμένιζε τις ανησυχίες της Δύσης αλλά και της φιλελεύθερης μερίδας της τουρκικής κοινωνίας.
Στη σκιά της οικονομικής κρίσης και της πρόσφατης τότε κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος η κυβέρνηση Ερντογάν συνεργάστηκε στενά με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), εκτέλεσε με πειθαρχία το πρόγραμμά του, προχώρησε βήμα, βήμα για την αναδόμηση του τραπεζικού συστήματος και αποτελεί σήμερα success story για το ΔΝΤ, καθώς η τουρκική οικονομία τριπλασιάστηκε σε μέγεθος από το 2002 μέχρι το 2011 και κατέχει σήμερα τη 17ηη θέση παγκοσμίως, καταφέρνοντας να ρίξει τον δείκτη χρέους προς ΑΕΠ από 57,6% το 2001 σε 36.1% το 2012. Σ’ αυτό το σημείο η συνολική ανάλυση της επιτυχίας της Τουρκίας δεν θα πρέπει να αγνοήσει τη διεθνή συγκυρία της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Τούρκος καθηγητής Οικονομικών Taner Berksoy: «Το να εφαρμόζεις ένα τόσο σφιχτό πρόγραμμα σε αυτόν τον τύπο οικονομικού καιρού είναι μεγάλη τύχη» [1]. Δεν ήταν, όμως, μόνο θέμα τύχης.

Η Τουρκία μπόρεσε να δώσει τη σωστή απάντηση στην πρόκληση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, που δεν είναι άλλη από τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα. Κατάφερε να γίνει ανταγωνιστική, στην βιομηχανία, στον τουρισμό και στις κατασκευές, με κατασκευαστικές εταιρίες τουρκικών συμφερόντων να δραστηριοποιούνται σήμερα στην Μέση Ανατολή και την Αφρική, επενδύει στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, γίνεται εκπαιδευτικό κέντρο, καθώς τα Πανεπιστήμια της Άγκυρας και της Κωνσταντινούπολης προσελκύουν όλο και περισσότερους φοιτητές από το εξωτερικό. Ήταν οι διαρθρωτικές αλλαγές που είχαν ήδη γίνει που βοήθησαν την τουρκική οικονομία να παραμείνει αλώβητη στην οικονομική κρίση του 2008. Επιπλέον, η διασπορά της ισχύος της τουρκικής οικονομίας στη βιομηχανία, τις κατασκευές και τις υπηρεσίες σε συνδυασμό με την γεωγραφική της θέση σε μια περίοδο που οι ευκαιρίες κινούνται από τη Δύση προς την Ανατολή μπορούν να συμβάλουν στη διατήρηση του οικονομικού θαύματος στην Τουρκία. Η οικονομική επιτυχία, η ευμάρεια, που συνοδεύτηκε από αναδιανομή εισοδήματος για εκατομμύρια Τούρκους αποτελούν τις βασικές αιτίες που εξασφάλισαν τις αλλεπάλληλες νίκες στον Ερντογάν και πρόσφεραν το υπόβαθρο για ένα νέο όραμα για την Τουρκία και τον ρόλο της στην περιοχή.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ ΚΑΙ «ΜΗΔΕΝΙΚΑ ΠΡΟΒΗΜΑΤΑ»
Η οικονομική και πολιτική σταθερότητα της τελευταίας δεκαετίας μετεξελίχθηκε σε στρατηγική μεγιστοποίησης της ισχύος της Τουρκίας με απώτερο σκοπό την περιφερειακή ηγεμονία. Η ένταξη στην Ε.Ε., ο εξευρωπαϊσμός δεν ήταν πια κεντρικός στόχος της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, ούτε και ο εναγκαλισμός με την πολιτική των ΗΠΑ. Το ευρωπαϊκό όραμα έχασε την αίγλη του. Δεν ήταν πια αρκετό, αλλά και η πλήρης ένταξη της Τουρκίας στη Δύση δεν φαίνεται να εξυπηρετούσε το νεο-οθωμανικό σχέδιο της τριανδρίας Ερντογάν, Γκιουλ, Νταβούτογλου. Τη θέση τους πήρε μια αυτόνομη και επιθετική εξωτερική πολιτική. Η Τουρκία δεν αναζητούσε πια τον πολυπόθητο ευρωπαϊκό μανδύα μέσω της ένταξης στην Ε.Ε., αλλά εκείνον του παίκτη παγκόσμιας κλάσης, μέσω του δόγματος του «στρατηγικού βάθους» και της «πολιτικής των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες», αμφότερα εμπνεύσεις του καθηγητή των Διεθνών Σχέσεων και υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου [2]. Σύμφωνα με τον καθηγητή Νταβούτογλου, ο νέος ρόλος της Τουρκίας είναι ζήτημα ευθύνης απέναντι στην ιστορική της κληρονομιά αλλά και στη γεωγραφική θέση που κατέχει.

Σε μια τέτοια περιοχή που όχι άδικα χαρακτηρίστηκε από τον Economist ως το πιο ακριβό κομμάτι στο γεωπολιτικό real estate, έχοντας από την μια πλευρά την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Κύπρο, από την άλλη το Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία, αλλά και την Αρμενία, τη Γεωργία, το Αζερμπαϊτζάν και ακόμη τη Ρωσία, στη συγκυρία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και των ανακατατάξεων που έφερε η Αραβική Άνοιξη, στις επιδιώξεις της Τουρκίας ήταν η κυριαρχία στη διαμόρφωση της νέας τάξης στην περιοχή. Ενώ, όμως, η αξιοποίηση του στρατηγικού βάθους μπορεί να είναι θεμιτή, η πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων» αποδείχθηκε προβληματική, ανειλικρινής και ανέφικτη [3]. Φαίνεται να χρησιμεύει περισσότερο ως επικοινωνιακό προκάλυμμα που εξυπηρετεί το νέο-οθωμανικό σχέδιο και για αυτό άλλωστε δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα για την τουρκική ηγεσία, αλλά και για όσους στο εξωτερικό ανέμεναν η Τουρκία να παίξει έναν ρόλο ισλαμικής χώρας-μοντέλου για την περιοχή.

ΜΙΑ ΑΔΥΝΑΜΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ειδικά προ της επέμβασης στο Ιράκ, αλλά και μετά τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης, η στρατηγική των ΗΠΑ ήταν να προβάλουν την Τουρκία ως πρότυπο ισλαμικής Δημοκρατίας. Την ίδια στιγμή που στην Τουρκία οι φυλακισμένοι δημοσιογράφοι ξεπερνούν σε αριθμό εκείνους που έχουν φυλακιστεί στην αυταρχική Κίνα ή στο Ιράν. Κάθε άλλο παρά κοινό μυστικό είναι πλέον ότι οι αλλαγές που επιχείρησε η Τουρκία στο πλαίσιο του εξευρωπαϊσμού της δεν ήταν παρά επιφανειακές. Δεν υπάρχει ελευθερία έκφρασης, τα δικαιώματα των γυναικών περιορίζονται, το ίδιο και εκείνα των μη μουσουλμανικών θρησκευτικών κοινοτήτων, το κουρδικό ζήτημα παραμένει άλυτο, το βαθύ κράτος, παρά τον περιορισμό της στρατιωτικής εξουσίας, ζει και βασιλεύει, η ανεξαρτησία και η αξιοπιστία των ΜΜΕ αμφισβητούνται, το ίδιο και η Δικαιοσύνη, που κατά πολλούς ελέγχεται από το κόμμα, οι επιχειρήσεις που στηρίζουν την κυβέρνηση ευνοούνται, ενώ όσοι δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντά της διώκονται.
Μπορεί, λοιπόν, κάποιοι στο περιβάλλον του Ερντογάν σήμερα να αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα να παίρνει σχεδόν το 50% στις πρόσφατες εκλογές και συγχρόνως η κυβέρνησή του να θεωρείται αυταρχική. Θα έπρεπε, όμως, και να μην αγνοούν ότι στην περίπτωση της Τουρκίας έχουμε να κάνουμε με μια κατ’ επίφαση δημοκρατία, καθώς πρόκειται για δημοκρατία χωρίς ελευθερία. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις πρώτες ώρες των συγκρούσεων στην πλατεία Ταξίμ ανάμεσα στην αστυνομία και τους διαδηλωτές, τα τουρκικά ΜΜΕ αποσιωπούσαν το γεγονός συνεχίζοντας κανονικά το πρόγραμμά τους. Η ουσιαστική δημοκρατία απαιτεί την ύπαρξη πολύ περισσότερων προϋποθέσεων: ελευθερία έκφρασης, κράτος δικαίου, διαχωρισμό των εξουσιών, σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα, και όχι μόνο εκλογές.

ΟΙ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΠΟΥ ΞΕΧΕΙΛΙΣΑΝ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ
Η απουσία αυτών των προϋποθέσεων ήταν έντονη την τελευταία περίοδο διακυβέρνησης και στις τελευταίες εξελίξεις. Ο Ερντογάν φαίνεται να χάνει μια σειρά από μάχες στα μέτωπα που τις είχε κερδίσει επί μια δεκαετία. Υποστηρίζεται ότι η κυβέρνηση προκειμένου να διατηρήσει τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και να ευνοήσει συγκεκριμένες εταιρείες προωθεί μια σειρά από μεγάλα έργα, αδιαφορώντας για τις οικολογικές συνέπειες αλλά και για τις επιπτώσεις σε μια σειρά από ιστορικές γειτονιές της Κωνσταντινούπολης και στους κατοίκους τους. Η εφαρμογή αυτών των σχεδίων χωρίς να προηγηθεί δημόσιος διάλογος, ο νόμος για την απαγόρευση πώλησης αλκοόλ, η προτροπή στο μετρό να αποφεύγονται τα δημόσια φιλιά, η προσπάθεια ελέγχου των γεννήσεων και η εναντίωση στην άμβλωση, η συντηρητική στροφή στην εκπαίδευση, η πολιτική της Τουρκίας στη Συρία, ήταν οι σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι. Η μετατροπή του Γκεζί Παρκ σε εμπορικό κέντρο αποτέλεσε την αφορμή για να ενωθούν πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους φωνές ενάντια σε μια κοινή απειλή, στη συντηρητικοποίηση της Τουρκίας και στην περιστολή των δικαιωμάτων των πολιτών της.
Ακόμη, όμως, και η διαμαρτυρία στο Γκεζί Παρκ μπορεί να είχε περάσει απαρατήρητη, αν δεν συναντούσε τη δυσανάλογη αντίδραση της τουρκικής αστυνομίας και την αδιαλλαξία της κυβέρνησης. «Αν μαζέψετε εκατό, θα μαζέψω ένα εκατομμύριο», προειδοποίησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά με μια δήλωση που δεν είναι μόνο αλαζονική αλλά και επικίνδυνη. Η επίδειξη ισχύος του Ερντογάν δημιούργησε αντισυσπειρώσεις. Η στάση του μετέτρεψε την πλατεία Ταξίμ σε συμβολικό σημείο συνάντησης κάθε φιλελεύθερου, κεμαλιστή, εθνικιστή, Αλεβίτη, οικολόγου, και σταδιακά Κούρδων και μετριοπαθών μουσουλμάνων από κάθε γωνιά της Τουρκίας, ανεξάρτητα από φύλο και ηλικία, με τους νέους βέβαια να πρωτοστατούν. 
Ό,τι δεν κατάφερε η πολιτική ομογενοποίησης στην Τουρκία φαίνεται να το καταφέρνει ο Τούρκος πρωθυπουργός στην πλατεία Ταξίμ. Το κόμμα διατηρεί βέβαια τη δημοφιλία του στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους και επί της ουσίας δεν κινδυνεύει όσο δεν υπάρχει ισχυρή αντιπολίτευση. Έχει, όμως, χάσει τη συνοχή του, με την τάση των φιλελεύθερων και πραγματιστών του ισλαμιστή διανοούμενου Φετουλάχ Γκιουλέν να εκφράζει την ανησυχία της για τα τεκταινόμενα. Ο ίδιος ο Πρόεδρος Γκιουλ δήλωσε ότι Δημοκρατία δεν είναι μόνο εκλογές. Ο Ερντογάν αντίθετα επιδιώκει την πόλωση, δυναμιτίζει ακόμη περισσότερο την ένταση και καθιστά τη διαχείριση της κρίσης δυσκολότερη.

Πίσω από την αδιαλλαξία του Τούρκου πρωθυπουργού μπορεί να διακρίνει ίσως κάποιος την αλαζονεία που προκαλεί η ισχύς. Πηχιαίοι τίτλοι για ύβρι του Ερντογάν έκαναν τον γύρο του κόσμου. Για να κατανοήσουμε, όμως, ακόμη καλύτερα τη στάση του θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι το AKP κατά την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης του υπέστη επιθέσεις από το κεμαλικό «βαθύ κράτος», δικαστικούς και στρατιωτικούς και έφτασε να απειλείται στο Συνταγματικό Δικαστήριο με κλείσιμο. Το γεγονός αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί ο Τούρκος πρωθυπουργός βλέπει παντού συνωμοσίες που απειλούν το όραμά του. Τον εμποδίζει, όμως, να κατανοήσει τα πραγματικά αιτήματα των συγκεντρωμένων στην πλατεία. Επιπλέον, ο Τούρκος πρωθυπουργός, πλησιάζοντας στο τέλος της θητείας του, έχοντας περιορισμένο πολιτικό χρόνο, αλλά και το βλέμμα στην Προεδρία έχει περάσει από τη φάση του ρεαλισμού, και του ορθολογισμού, στην περίοδο της επαναστατικής διακυβέρνησης, όπου εκδηλώνει τον στόχο του να αλλάξει το status quo, να πραγματοποιήσει τη συντηρητική στροφή στην Τουρκία.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΒΕΒΑΙΟ
Κάποιοι έσπευσαν να παραλληλίσουν τα γεγονότα στην Κωνσταντινούπολη με τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, παρομοιάζοντας την πλατεία Ταξίμ με την πλατεία Ταχρίρ. Ωστόσο, πρόκειται για εντελώς διαφορετικά φαινόμενα.
Η Αραβική Άνοιξη [4] ήρθε με έναν Τυνήσιο να αυτοπυρπολείται μέσα στην απόγνωση που προκαλεί η ζωή στην ανέχεια σε ένα αυταρχικό και διεφθαρμένο κράτος. Οι συγκρούσεις στη Συρία πήραν θρησκευτικές διαστάσεις. Οι Αιγύπτιοι που διαδήλωναν στην Ταχρίρ είχαν εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο από εκείνο των διαδηλωτών στην Κωνσταντινούπολη. Επιπλέον, το AKP διαθέτει σχεδόν νωπή λαϊκή εντολή και η κυβέρνηση Ερντογάν δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καθεστώς ανάλογο, π.χ. του Μουμπάρακ ή του Ασσάντ. Επιδιώκει να αλλάξει το status quo και οι διαδηλωτές αντιστέκονται στην απειλή της περαιτέρω συντηρητικοποίησης, ζητώντας παράλληλα ουσιαστική Δημοκρατία.

Προς το παρόν δεν υπάρχει αντιπολίτευση ικανή να απειλήσει την εκλογική κυριαρχία του AKP και φαίνεται επίσης δύσκολο να ανασυγκροτηθεί στο κοντινό μέλλον. Οι εξελίξεις, όμως, μπορεί να έρθουν από το εσωτερικό του κόμματος, από τους μετριοπαθείς και πραγματιστές που υποστηρίζουν μια περισσότερο φιλελεύθερη ισλαμική προσέγγιση και θα θελήσουν να αποφύγουν την πόλωση στην κοινωνία. Για πολλούς η μάχη από την πλατεία Ταξίμ έχει μεταφερθεί στην ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος. Έχει ανοίξει τη σελίδα της διαδοχής. Μπορεί το Γκεζί Παρκ να αποδειχθεί ο Τιτανικός για τον Ερντογάν. Ο δρόμος για την Προεδρία το 2014 δεν έχει κλείσει, ωστόσο δυσκολεύει. Είναι πιθανό στο απόγειο της ηγεμονίας του, τη στιγμή που εξύφαινε το σχέδιό του για μια νεο-οθωμανική Τουρκία, να μετατραπεί από ισχυρός άνδρας της Τουρκίας σε αποδιοπομπαίο τράγο στο εσωτερικό και το εξωτερικό, θυμίζοντας τη λαϊκή ρήση: «η πλεονεξία γεννά την καταστροφή».

Στο μέτωπο του εκδημοκρατισμού οι κρίσιμες μεταβλητές δεν βρίσκονται στην πλατεία Ταξίμ. Οι διαδηλωτές, η αντίδραση της αστυνομίας και η διαχείριση της κρίσης δημιούργησαν απλώς τη δομή ευκαιρίας. Η μετάβαση σε μια περισσότερο δημοκρατική Τουρκία δεν θα έρθει από την μια μέρα στην άλλη. Οι εξελίξεις θα εξαρτηθούν: στο εσωτερικό από το πώς και πόσο αργά ή γρήγορα θα εξασφαλιστεί η σταθερότητα και το ποια τάση θα επικρατήσει στο AKP, από την πορεία της οικονομίας -καθώς κάποιοι προβλέπουν ότι σύντομα θα σκάσει και στην Τουρκία μια φούσκα ακινήτων, αλλά και από τα πλήγματα που μπορεί να προκαλέσει η παρούσα αποσταθεροποιήση- και στο εξωτερικό από το πώς θα διαχειριστούν οι ΗΠΑ και η Δύση γενικότερα την απώλεια της Τουρκίας ως μοντέλο για τον μουσουλμανικό κόσμο καθώς και από τις εξελίξεις στη Συρία.

Σίγουρα η Τουρκία έχει πολύ δρόμο ακόμη για την εγκαθίδρυση μιας ουσιαστικής Δημοκρατίας. Η πλατεία Ταξίμ, όμως, σηματοδοτεί εξελίξεις για τον Ερντογάν, το AKP, την αναστολή, αν όχι την ανάσχεση, των νεο-οθωμανικών σχεδίων και τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση. Ειδικά σε ό,τι αφορά το τελευταίο, εκτός από την ανησυχία που έχει ήδη προκληθεί στις ΗΠΑ, και τα πλήγματα στην διεθνή εικόνα του Ερντογάν η πλατεία φωτίζει και το κενό που έχει δημιουργήσει η κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρ’ όλες τις αποτυχίες της σήμερα, η Ένωση με την πολιτική του «μαστιγίου και του καρότου» έχει αποδειχθεί πολλές φορές στο παρελθόν ικανός φορέας εκδημοκρατισμού και σταθερότητας. Η απώλεια της ήπιας ισχύος της Δύσης, που εκφραζόταν μέσα από τις πολιτικές και το γόητρο της Ένωσης, πιθανόν να αποδειχθεί καθοριστική για τις εξελίξεις όχι μόνο στην Τουρκία αλλά και σε όλες τις χώρες της Αραβικής Άνοιξης.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
[1] Turkey a ‘success story for the troubled IMF’ , Συνέντευξη του καθηγητή Taner Berksoy στην Hürriyet Daily News, 20-05-2013 http://www.hurriyetdailynews.com/turkey-a-success-story-for-the-troubled...
[2] Νταβούτογλου Αχμέτ, Το Στρατηγικό Βάθος. Η Διεθνής θέση της Τουρκίας, Εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα, 2010
[3] Kouskouvelis Ilias, “Turkey’s ‘Zero Problems’ Policy”, Middle East Quarterly, December 2012
[4] Για μια εμπεριστατωμένη μελέτη του φαινομένου της Αραβικής Άνοιξης στα ελληνικά βλ. Κουσκουβέλης, Η. (επιμ.) Η Αραβική Άνοιξη, Μελέτες Διεθνών Σχέσεων, Ε.ΔΙ.ΣΕ.Ο.-Εκδόσεις Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη, 2012

*Η ΡΕΒΕΚΚΑ Γ. ΠΑΙΔΗ είναι επιστημονική συνεργάτις του Εργαστηρίου Διεθνών Σχέσεων & Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης του Παν. Μακεδονίας και υπ. Διδάκτορας στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του ίδιου Πανεπιστημίου με αντικείμενο τις Διεθνείς Σχέσεις των μικρών δυνάμεων. Έχει σπουδάσει Διεθνή Πολιτική Οικονομία στο Πανεπιστήμιο του Sheffield (MA) και Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Cambridge (Mphil.).