Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Μαΐ 2016

Στην τελευταία τηλεφωνική επικοινωνία που είχε ο ΥΕΘΑ με τον ΓΓ του ΝΑΤΟ Γ. Στόλντεμπεργκ, ο Πάνος Καμμένος το είπε καθαρά: “Η συμπεριφορά των Τούρκων στο Αιγαίο θα οδηγήσει σε ατύχημα, μ΄ ότι αυτό μπορεί να προκαλέσει στη περιοχή”! 
Η προειδοποίηση δεν έγινε τυχαία, ούτε αποτελούσε αποτέλεσμα υπερβολικής ανησυχίας του ΥΕΘΑ. Οι Τούρκοι έχουν κυριολεκτικά… σβήσει τα φώτα στο Αιγαίο και δείχνουν να μην υπολογίζουν τίποτα. Ακόμη και τις ανθρώπινες ζωές. Οι νύχτες στο Αιγαίο είναι πλέον θρίλερ και πολλά περιστατικά το επιβεβαιώνουν.

Οι Τούρκοι …παίζουν με τους διακόπτες στο Αιγαίο ανεβάζοντας δραματικά τις πιθανότητες ενός ατυχήματος μέσα στη νύχτα. Τρεις ενδεικτικές περιπτώσεις αποδεικνύουν ότι η Άγκυρα επιδιώκει κλιμάκωση ακόμη και μέσω ατυχήματος:

• Σε νυχτερινή αερομαχία ελληνικών και τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών, οι Τούρκοι χειριστές έσβησαν τα φώτα ακόμη και από τις πτέρυγες του αεροσκάφους! Οι Έλληνες πιλότοι έχουν την εμπειρία και τις ικανότητες να τους αναχαιτίζουν ακόμη κι έτσι, ωστόσο η επικινδυνότητα της αερομαχίας αυξάνεται σημαντικά με την συμπεριφορά των Τούρκων.

• Τουρκικό πολεμικό πλοίο πέρασε “ξυστά” από Ολλανδικό πολεμικό πλοίο της νατοϊκής δύναμης SNMG2 που περιπολούσε στο βορειοανατολικό Αιγαίο! Οι Ολλανδοί δεν πίστευαν ότι το τουρκικό πολεμικό είχε… συσκότιση και ανέφεραν το περιστατικό στο ΝΑΤΟ.

• Άλλο πολεμικό πλοίο των Τούρκων χρησιμοποίησε “φωτισμό παραλλαγής” για να παραπλανήσει νατοϊκά σκάφη για το μέγεθός του. Επίσης επικίνδυνη ενέργεια μέσα στη νύχτα, σε μια περιοχή του Αιγαίου όπου πλέουν πολλά πολεμικά πλοία.

Αυτές οι επικίνδυνες συμπεριφορές των Τούρκων έχουν καταγραφεί από το ΝΑΤΟ, το οποίο όμως εξακολουθεί να ασπάζεται την τακτική του Πόντιου Πιλάτου και να μην “τραβά το αυτί” των Τούρκων.

Οι επικίνδυνες ακροβασίες των Τούρκων προστίθενται στις μαζικές και έντονες προκλήσεις που εκδηλώνονται τις τελευταίες εβδομάδες με επίκεντρο τις Οινούσσες και τη νησίδα Παναγιά, Πασάς κάτα τους Τούρκους. Η νησίδα περιλαμβάνεται στη λίστα των “γκρίζων νησιών και νησίδων” που από το 1996 και την κρίση των Ιμίων έχει παρουσιάσει η Άγκυρα.

Στο ΓΕΕΘΑ και στο ΥΠΕΘΑ υπάρχει πολύ μεγάλος προβληματισμός για την συμπεριφορά των Τούρκων η οποία είναι σε κάθε περίπτωση άκρως επιθετική. Ενδεικτικά αναφέρουν ότι ακόμη και οι ακτοφυλακίδες της τουρκικής ακτοφυλακής κάθε φορά που ελληνικό σκάφος τις προσεγγίζει για να τις διώξει από τα ελληνικά ύδατα, όχι απλά “αποκαλύπτουν” όπλα, αλλά τα στρέφουν κατά των ελληνικών ναυτικών δυνάμεων.

Η πρόθεσή τους να κλιμακώσουν την ένταση στο Αιγαίο είναι εμφανέστατη και αυτός είναι ο κύριος λόγος της ελληνικής επιμονής στην λεγόμενη “στρατηγική ψυχραιμία”. Επιτελείς που έχουν την ευθύνη παρακολούθησης και διαχείρισης της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο, υποστηρίζουν , ότι “είναι πολύ εύκολο να αρχίσουμε τις προειδοποιητικές βολές μερικες γυάρδες μακρυά από την πλώρη των τουρκικών σκαφών, αλλά δεν πρόκειται να κάνουμε τη χάρη στην Άγκυρα, να της προσφέρουμε την κρίση που ζητά. Τους αναχαιτίζουμε, τους διώχνουμε από τα χωρικά ύδατα, τους εγκλωβίζουμε στα ραντάρ μας και τους δίνουμε να καταλάβουν ότι όπου κι αν πάνε, ότι κι αν κάνουν θα βρίσκουν απέναντί τους ελληνικές δυνάμεις”.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γερμανοί στρατιωτικοί στο πλοίο υποστήριξης «Bonn», που εκτελεί περιπολία του ΝΑΤΟ στο Ανατολικό Αιγαίο. Η Ουάσιγκτον αλλά και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εκτιμούν ότι το Αιγαίο Πέλαγος αποτελεί έναν από τους πλέον κρίσιμους κόμβους για την ασφάλεια του δυτικού κόσμου τις επόμενες δεκαετίες

Μόνιμη παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο

Γράφει ο Σωτήρης Σιδέρης

Οι προβλέψεις αρκετών δυτικών χωρών, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ και η Αγγλία, ότι το Αιγαίο Πέλαγος αποτελεί έναν από τους πλέον κρίσιμους κόμβους για την ασφάλεια του δυτικού κόσμου τις επόμενες δεκαετίες, σχετίζονται άμεσα με την προσπάθεια της Ουάσιγκτον να αποδώσει πάση θυσία η επιχείρηση του ΝΑΤΟ, να μην προκληθεί θερμό επεισόδιο και να επιλυθούν τα ελληνοτουρκικά προβλήματα το συντομότερο δυνατό.

Στόχος των ΗΠΑ, τονίζουν καλά ενημερωμένες διπλωματικές και κυβερνητικές πηγές, είναι να παραμείνει το ΝΑΤΟ στην περιοχή για δεκαετίες και να επεκτείνει με σχέδιο και ένα νέο δόγμα την ακτίνα δράσης του στη Μεσόγειο. Το προσφυγικό πρόβλημα, σε συνδυασμό με τη μετανάστευση των φτωχών και την κλιματική μετανάστευση που θα είναι επίσης μαζική τα επόμενα χρόνια, η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, οι κινήσεις της Ρωσίας στην περιοχή που είναι πλήρως αναβαθμισμένες και η προστασία των ενεργειακών οδών καθιστούν το Αιγαίο και την Ελλάδα μείζονος στρατηγικής σημασίας. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, ξένοι πολιτικοί ηγέτες και διπλωμάτες υπογραμμίζουν τα νέα δεδομένα στην Αθήνα, η οποία όμως εξακολουθεί να είναι αμήχανη και να κινείται χωρίς σχέδιο για να αξιοποιήσει τις εξελίξεις αυτές και να αποσπάσει η χώρα τα αυτονόητα οφέλη. Καλά ενημερωμένος διπλωμάτης, που υπηρετεί σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, είπε στην «Κ» ότι υφίσταται ένας επιπλέον κίνδυνος για τη χώρα, καθώς οι μεγάλες αλλαγές που συντελούνται στους θεσμούς της Ε.Ε., η νέα συνοριοφυλακή, η δράση του ΝΑΤΟ και τα προβλήματα με την Τουρκία μπορεί να οδηγήσουν σε διεθνοποίηση ενός τμήματος του Αιγαίου, με προφανείς συνέπειες για την ελληνική κυριαρχία, ενδεχόμενο που το ελληνικό κράτος δεν πρέπει να υποτιμήσει και να δράσει τώρα, πριν διαμορφωθούν οι συνθήκες για επιβολή αποφάσεων.

«Παγώνουν» οι συνομιλίες

Οπως στο προσκήνιο, έτσι και στο παρασκήνιο, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι φορτισμένες, ακόμη και οι διπλωματικοί διάλογοι είναι πλέον ψυχροί. Ενα θερμό επεισόδιο που φαίνεται να επιδιώκει τουλάχιστον ένα τμήμα των Τούρκων στρατιωτικών και πολιτικών, μπορεί να οδηγήσει σε άμεσες διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα και εκεί να διεκδικήσει την αλλαγή του νομικού καθεστώτος του Αιγαίου. Η Ελλάδα αντιδρά, αλλά τα πράγματα είναι ιδιαίτερα δύσκολα και περίπλοκα αυτή την ώρα.

Η διαδικασία των ΜΟΕ έχει παγώσει και όχι μόνον αυτό, αλλά και το μνημόνιο Παπούλια - Γιλμάζ, που άντεξε ώς ένα βαθμό στον χρόνο, έχει πλέον ακυρωθεί στην πράξη, ενώ οι διερευνητικές συνομιλίες έχουν παραλύσει παρά τις δημόσιες δεσμεύσεις των κυρίων Τσίπρα και Νταβούτογλου για σύντομα αποτελέσματα.

Εντονη ανησυχία

Η Ουάσιγκτον, που γνωρίζει πολύ καλά τι συντελείται στο παρασκήνιο, έχει εκφράσει την έντονη ανησυχία της στα υπουργεία Εξωτερικών και Αμυνας, καθώς για πρώτη φορά μετά τη «διπλωματία των σεισμών», από την περίοδο 1999-2000, είναι ορατό το ενδεχόμενο να κλείσουν ή να περιοριστούν στο ελάχιστο οι πολιτικοί, διπλωματικοί και στρατιωτικοί δίαυλοι μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας. Η αναβάθμιση της επιθετικότητας της Τουρκίας ότι πλέον 17 νησιά δεν αποτελούν γκρίζα ζώνη αλλά ανήκουν στην Τουρκία προκαλεί, πέραν της στρατιωτικής έντασης, και διπλωματική υπερθέρμανση. Τα ηχητικά μηνύματα που λαμβάνει το ΝΑΤΟ από την Αγκυρα με τις φωνές Τούρκων λιμενικών ή από τα ραντάρ ότι η περιοχή των Οινουσσών ή του Φαρμακονησίου είναι «τουρκικό έδαφος» έχουν προκαλέσει την αντίδραση της Αθήνας, που επίσης φέρεται αποφασισμένη να κλιμακώσει με τη σειρά της τη στρατιωτική της αντίδραση. Η πρώτη συζήτηση για εγκατάλειψη της παθητικής άμυνας έγινε, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, στη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ στις 15 Απριλίου, όταν ο πρωθυπουργός αποδέχθηκε εισήγηση για «κλείδωμα» των τουρκικών αεροσκαφών και πλοίων και λειτουργία της αεράμυνας, ενώ αυξάνεται η στρατιωτική παρουσία στα νησιά και η ναυτική στο Αιγαίο.

Η πολιτική ίσων αποστάσεων, όμως, εκ μέρους του ΝΑΤΟ παραμένει. Στο κλίμα αυτό αναμένεται να πραγματοποιηθεί η συνάντηση Τσίπρα - Νταβούτογλου (αν και ο τελευταίος ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από την πρωθυπουργία) στη Θεσσαλονίκη στις 17 Μαΐου στο περιθώριο της εκδήλωσης για τα εγκαίνια του ΤΑΡ. Μέχρι προχθές εθεωρείτο βέβαιη η παρουσία του Τούρκου πρωθυπουργού, ο οποίος σχεδίαζε μάλιστα να επισκεφθεί και τη Θράκη. Ωστόσο, η πολιτική της Τουρκίας στο Αιγαίο δεν άλλαξε επειδή άλλαζαν πρωθυπουργοί.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Αλέξης Τσίπρας εισάγει πια την κατασκευή μίας νέας πραγματικότητας. Δεν έχουμε μία ασφαλιστική κτηνωδία ούτε ένα χαλάζι φόρων. Οχι, αυτά τα λέει η διαπλοκή. Αν άκουγες την ομιλία του στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ την Παρασκευή, είναι μία κυβέρνηση που βγάζει το φίδι από την τρύπα και κάνει μεταρρυθμίσεις υπέρ των ασθενέστερων.

Γράφει ο Ανδρέας Στασινός

Τους τελευταίους μήνες ο Μπαράκ Ομπάμα συνηθίζει να λέει το παράπονο του. Μπήκε νέος άνδρας στο Λευκό Οίκο και φεύγει μεσήλικας, με γκρίζα μαλλιά. «Οταν είχα εκλεγεί, μου έλεγαν ότι θα υπάρξουν τηλεφωνήματα που θα με ξυπνήσουν στις τρεις το πρωί. Τώρα ξυπνάω μόνος μου, για να πάω στην τουαλέτα».

Δεν λέει ψέματα ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Είναι η μοίρα των ηγετών. Μέσα σε οκτώ χρόνια λες και χαμήλωσε το φως στο πρόσωπο του. Διατηρεί, βέβαια, τη σιλουέτα του όπως πρέπει, αφού η ημέρα του ξεκινάει πάντα με 45 λεπτά έντονης γυμναστικής.

Βλέποντας τον Ομπάμα, το μυαλό, θέλεις δεν θέλεις, θα εκτραπεί αυτοβούλως και απρεπώς. Θα πάει να κάνει σύγκριση με τα δικά μας, τα μίζερα. Ξέρω ότι θα θυμώσετε, αγαπητοί αναγνώστες. Οποιαδήποτε σύγκριση μεταξύ του Μπαράκ Ομπάμα και του Αλέξη Τσίπρα είναι προσβλητική για τον Αμερικανό και άδικη για τον Ελληνα. Είναι γελοία, όπως και αν τη δεις, από όπου και αν την τραβήξεις.

Ομως να, αναζητώντας τα ίχνη του αντιμνημονιακού Αλέξη Τσίπρα, έφτασα ως την ομιλία που είχε εκφωνήσει τον Φεβρουάριο του 2012, όταν η Βουλή ψήφιζε το δεύτερο μνημόνιο και το PSI. Και ενώ άρχισα να παρακολουθώ το λόγο, το πάθος, την ορμητικότητα του ανδρός, ξαφνικά σταμάτησα να ακούω. Τα λόγια του έγιναν ένα βουητό, σαν σφηκοφωλιά σε ένταση. Εμεινα να κοιτάζω το πρόσωπο. Δείτε το και εσείς.



Τι λέτε; Μα, δεν είναι τόσο, μα τόσο νεανική η μορφή; Ενα παιδί βλέπεις, όχι τον άνδρα που κράτησε στα χέρια του τις τύχες μίας χώρας. Ενα φωτεινό πρόσωπο με τη δροσιά και το θράσος της νιότης. Είναι το πρόσωπο που μας γοήτευσε, ο εθνικός μας κανακάρης. Ομως να, όλα αυτά χάθηκαν σε τέσσερα χρόνια. Και η νιότη και η καθαρότητα. Δεν υπάρχει Ντόριαν Γκρέι, μόνο το πορτρέτο του. Ο Πρωθυπουργός παίρνει τη συμπάθεια μας, ακόμα και αν δεν τη δικαιούται. Εχει πολλούς λόγους να μην μπορεί να δει τον εαυτό του στον καθρέφτη.

Αρχισα πάλι να ακούω τον Αλέξη Τσίπρα του 2012. Το νεαρό αρχηγό με το επιτηδευμένα «φθηνό» ντύσιμο του εισπράκτορα επαρχιακού ΚΤΕΛ.

Τι έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας όταν η κυβέρνηση Παπαδήμου εψήφιζε το δεύτερο μνημόνιο;

«Ολα όσα ζητάτε να ψηφιστούν σήμερα η τρόικα και εσείς παραβιάζουν όχι ένα αλλά 8 άρθρα της Χάρτας Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης…»

«Είναι και ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και αυτός δεν είναι– ο οποίος κατάφερε, μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, να διανύσει τεράστια απόσταση και από αντιμνημονιακός να γίνει συνεγγυητής του μνημονίου και σήμερα ο βασικός εγγυητής του μνημονίου».

«Πρέπει τώρα να προχωρήσουμε σε αναστολή πληρωμών για όσο χρειαστεί και να διεκδικήσουμε τα διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια λιτότητας»

«Δε θα γίνει αυτός ο λαός πειραματόζωο, δε θα ξηλώσουν την ιστορία και το μέλλον αυτού του λαού ούτε η κυρία Μέρκελ, ούτε κανένας άλλος. Αυτός ο λαός θα νικήσει.»

Λέξεις που δεν τις διαβάζουμε όλοι κάτω από κοινό θυμικό. Κάποιοι θα θυμώσουν, άλλοι θα γελάσουν δυνατά και, οι πιο ψύχραιμοι, θα επιβεβαιώσουν το προφανές. Ολοι, όμως, θυμούνται πώς όποιος τότε τολμούσε να εγκαλέσει τον κ. Τσίπρα για λαϊκισμό, αυτομάτως ελέγχετο ως προς τον πατριωτισμό του. Η αμφισβήτηση των όσων έλεγε ο κ. Τσίπρας αποτελούσε παραπεμπτικό προς την πυρά των δοσιλόγων και των γερμανοτσολιάδων.

Οπως γνωρίζουμε και συμφωνούμε όλοι τώρα, ο κ. Τσίπρας εκστόμιζε χυδαία ψεύδη. Αν τα έλεγε εν γνώσει του, είναι αδίστακτος. Αν τα πίστευε, είναι αφελής. Και στις δύο περιπτώσεις, τοποθετείται σε απόσταση από το ύψος του αξιώματός του.

Το δικό του μνημόνιο

Και, να λοιπόν, που το επόμενο μνημόνιο ήταν το δικό του. Ναι, πήρε και αυτός τον γνωστό δρόμο των προκατόχων του, κάνοντας τις ίδιες στάσεις. Με μία θεμελιώδη διαφορά. Οι προηγούμενοι, όταν έπαιρναν μέτρα, έλεγαν ότι κάνουν μία σκληρή επιλογή προς το συμφέρον της χώρας. Πείτε τη φθηνή δικαιολογία ή αναπόφευκτη υπεκφυγή. Ο Τσίπρας δεν κάνει ούτε αυτό. Ο Τσίπρας ισχυρίζεται ότι παίρνει θετικά μέτρα, νομοθετεί για να φτιάξουν τα πράγματα. Μαζί με τον Κατρούγκαλο δε, ισχυρίζεται ότι αποκαθιστά αδικίες. Αυτό, πραγματικά, δεν χρειάζεται θράσος για να το κάνεις. Χρειάζεται ως και μαγκιά ή άγνοια κινδύνου.

Τι είπε ο Αλέξης Τσίπρας την Παρασκευή ενώπιον των βουλευτών του; Περιέγραψε μια άλλη πραγματικότητα.

«Τολμήσαμε να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα»

«Η μεταρρύθμιση ξαναφέρνει σε ράγες βιωσιμότητας το Ασφαλιστικό χωρίς να μειωθούν οι κύριες συντάξεις. Χωρίς να περικοπεί ούτε ευρώ από τη συντριπτική πλειοψηφία των συνταξιούχων».

«Είχαμε βούληση να προστατεύσουμε τους χαμηλοσυνταξιούχους και είχαμε την επιλογή το βάρος να το μοιράσουμε δίκαια»

«Δουλέψαμε σκληρά για να φέρουμε μία μεταρρύθμιση που συνδυάζει βιωσιμότητα και κοινωνική δικαιοσύνη.»

«Το 61% των φορολογουμένων θα πληρώσει μικρότερο φόρο. Οι φορολογούμενοι σε ποσοστό έως 98% θα έχουν μικρή επιβάρυνση ή ελάφρυνση.»

«Είναι μύθος ότι η διαπραγμάτευση κατέστρεψε τη χώρα και την οικονομία.»

«Στη μεγάλη μάχη θα είμαστε μόνοι. Απέναντι στα νέα των χρεοκοπημένων καναλιών, στα πρωτοσέλιδα της αντιδραστικής προπαγάνδας. Τιμή και παράσημο τόσα πολλά συμφέροντα να συνασπίζονται απέναντί μας. Σύμμαχός μας ο ελληνικός λαός».



Ειδικά το τελευταίο, το «Σύμμαχός μας ο ελληνικός λαός» θυμίζει τόσο, μα τόσο, το βασιλικό «Ισχύς μου η αγάπη του λαού»… Τα έχουμε ξανακούσει με τα ίδια ή με άλλα λόγια. Εμπεδώσαμε δε πλήρως τη διάθεση του Πρωθυπουργού να κατασκευάσει εχθρούς προκειμένου να διεκδικήσει συσπειρώσεις εντός του φθίνοντος πολιτικού του ακροατηρίου. Ο Αλέξης Τσίπρας εισάγει πια την κατασκευή μίας νέας πραγματικότητας. Δεν έχουμε μία ασφαλιστική κτηνωδία ούτε ένα χαλάζι φόρων. Οχι, αυτά τα λέει η διαπλοκή. Εκείνο που έχουμε είναι μία κυβέρνηση που βγάζει το φίδι από την τρύπα και κάνει μεταρρυθμίσεις υπέρ των ασθενέστερων. Με έναν πρωθυπουργό που, όπως και ο Ομπάμα, έχει αλλάξει. Πάχυνε, έκοψε τα μαλλιά, φόρεσε ακριβό κουστούμι. Και αν το 2012 φαινόταν τολμηρός, σήμερα δείχνει ως ένας άνθρωπος που δύσκολα διστάζει.

Οι βουλευτές του τον χειροκρότησαν φυσικά. Ορισμένοι εξ αυτών, τον Νοέμβριο του 2012, άπλωσαν το πανό στη Βουλή. «Καταστρέφετε τη χώρα. Φύγετε τώρα.» Τελικώς έφυγαν κάποιοι από αυτούς. Να τους θυμηθείτε. Και πείτε μας τι αισθάνεστε όταν βλέπετε τον Θοδωρή Δρίτσα να τραγουδά το «Πότε θα κάνει ξαστεριά».



Πηγή "Protagon"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πρίν μιά βδομάδα γράψαμε γιά τό θέμα τῶν Σύριων (;) προσφύγων πού ἔρχονται καί ἐγκαθίστανται στήν Κομοτηνή χωρίς νά πάρει εἴδηση ἡ τοπική πλειονοτική κοινωνία.
Μάλιστα ἀναφέραμε καί τήν ὑπεύθυνη γιά τήν κατάσταση αὐτή, τήν Σουμεγιέ Ἰμάμ, πού κάνει μαθήματα Κορανίου στό τέμενος Μάστανλη τῆς ὁδοῦ Λυκαβηττοῦ. Κάποιους προσωρινά τούς... στεγάζει ἐκεῖ καί εἶχε καί τό θράσος νά ζητήσει ἀπό τούς ἁρμόδιους νά χρησιμοποιηθοῦν καί ὅλα τά (22) τεμένη τῆς πόλης γιά τόν ἴδιο λόγο!

Παρότι ἀναγράψαμε τόσες λεπτομέρειες, πού δέν ἐπιδέχονταν καμμία διάψευση, δέν εἴδαμε νά ἀναπαράγεται ἤ νά σχολιάζεται πουθενά στόν τοπικό Τῦπο!
Μήπως θεωρεῖται ἔλασσον τό ζήτημα;
Εἶναι μήπως λίγα τά περίπου 60 ἄτομα πού ἤδη ἦρθαν στήν πόλη;
Δέν μπορεῖ αὐτό νά ἀποτελεῖ πρόκριμα γιά δεκαπλάσια, ἄς ποῦμε, ἄτομα τούς ἑπόμενους μῆνες;
Καί ἄν μέν πράγματι ἔρχονται νομίμως, ποιό ἦταν τό νόημα τῶν ἐπίσημων δηλώσεων ὅτι ἡ Θράκη θά μείνει ἐκτός τοῦ ζητήματος;
Ὅτι δέν θά δημιουργηθεῖ ἐδῶ hotspot;
Μά τώρα ἴσως εἶναι χειρότερα!

Αν εἴχαμε ἑλληνικό κράτος, θά μποροῦσε ἡ ἔλευση αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων νά συνδεθεῖ μέ τήν νομιμότητα καί νά δημιουργήσει ἕναν παράγοντα ἰσορροπίας στό ἐσωτερικό τῆς μειονότητας ἔναντι τῆς τουρκικῆς παρουσίας.
Τώρα ὅμως ποιός μπορεῖ νά κάνει κάτι τέτοιο, ὅταν πολύ ἁπλούστερα θέματα μένουν ἄλυτα ἐπί χρόνια;

Αντιφωνητής


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι Αμερικανοί με την ΤΤΙΡ δεν ενδιαφέρονται τόσο για τις μελλοντικές τους επενδύσεις, αλλά για τις παλαιότερες, επειδή χρησιμοποίησαν πολλά τρικ στο παρελθόν για να εξαπατήσουν τους ευρωπαϊκούς οργανισμούς και τις επιχειρήσεις

Γράφει η Σερένα Νομικού

Όλες εμάς τις Ελληνίδες και τους Έλληνες δεν μας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι διατλαντικές συμφωνίες, αφού έχουμε τα δικά μας προβλήματα που γίνονται καθημερινά χειρότερα και απειλούν να μας πνίξουν. Τους άλλους όμως λαούς της Ευρώπης που δεν φοβούνται να διαμαρτυρηθούν όπως εμείς, γνωρίζοντας πού οδηγεί η συμπεριφορά του προβάτου, τους ενδιαφέρουν. Λογικά λοιπόν διαδηλώνουν εναντίον της ΤΤΙΡ, ειδικά οι Γερμανοί, αναρωτώμενοι επί πλέον γιατί βιάζονται τόσο πολύ οι Αμερικανοί, όσον αφορά την υπογραφή της.
Ευτυχώς για τους ίδιους, διαθέτουν σοβαρά ΜΜΕ που ασχολούνται με το θέμα. Έτσι ανακάλυψαν πως η αιτία της βιασύνης των ΗΠΑ είναι η κρίση χρέους της Ευρώπης, στην οποία οι αμερικανικοί επενδυτικοί όμιλοι έχουν πουλήσει επικίνδυνα χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Ειδικότερα, στο παρελθόν οι αμερικανικές τράπεζες πούλησαν μαζικά σε δήμους και σε επιχειρήσεις δομημένα ομόλογα, ενώ τους εγκρίναν δάνεια, διαβεβαιώνοντας τους πως τα μικρά γράμματα κάτω από τις συμβάσεις δεν ήταν απαραίτητο να διαβαστούν.
Οι υπερχρεωμένοι λοιπόν δήμοι και οι αφελείς επιχειρήσεις εισέπραξαν τα χρήματα. Οι μεν πρώτοι για να κάνουν δώρα στους εκλογείς τους (το πελατειακό κράτος δεν είναι μόνο ελληνική πατέντα), ενώ οι δεύτερες για να κερδίσουν μερίδια αγοράς. Στη συνέχεια όμως ξύπνησαν, ανακαλύπτοντας τις παγίδες.
Το αποτέλεσμα ήταν ένα κύμα αγωγών εναντίον των αμερικανικών τραπεζών, πολλές από τις οποίες δικαιώθηκαν από τα συνταγματικά δικαστήρια. Για παράδειγμα η αγωγή μίας μικρής γερμανικής πόλης (πηγή), η οποία έγινε αποδεκτή από το δικαστήριο επειδή η ενημέρωση της σχετικά με το προϊόν που αγόρασε ήταν ελλιπής, οπότε διεκδικεί από την JP Morgan το ποσόν των 57 εκ. €! (οι Ιταλοί έχουν καταθέσει επίσης αγωγές εναντίον της Deutsche Bank, για 7 δις € ομόλογα που τους πούλησε).
Λογικά λοιπόν οι Αμερικανοί φοβούνται πως θα ακολουθήσουν χιλιάδες άλλες τέτοιες περιπτώσεις που θα στηρίζονται στο δεδικασμένο της γερμανικής πόλης. Επομένως βιάζονται να υπογραφεί η ΤΤΙΡ που θα τους εξασφαλίζει από τις αγωγές εναντίον τους, αφού θα τους δίνει μεγαλύτερες εξουσίες από τα εθνικά δικαστήρια.
Αναλυτικότερα στο διεθνές δίκαιο ισχύει η αρχή, σύμφωνα με την οποία μία καταδίκη είναι τότε μόνο αποδεκτή, όταν είναι σύμφωνη με τη νόμιμη διαδικασία (due process of Law). Αυτό σημαίνει πως πρέπει να υπάρχει μία συνταγματική εγγύηση, έτσι ώστε ένας νόμος να μην επιτρέπεται να είναι παράλογος, αυθαίρετος ή τυχαίος. Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν τοποθετούνται όρια στην ερμηνεία του νόμου, οπότε για το λόγο αυτό υπάρχουν τα διεθνή διαιτητικά δικαστήρια, μέσω των οποίων συμβιβάζονται συνήθως οι αντίδικοι.
Οι Αμερικανοί όμως αισθάνονται ανασφαλείς όσον αφορά τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, σε σχέση με τα χρηματοπιστωτικά τους προϊόντα, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως όπλα μαζικής καταστροφής από τον W. Buffet. Φοβούνται λοιπόν πως αρκετοί ευρωπαϊκοί οργανισμοί θα απαιτήσουν να λάβουν πίσω τα χρήματα τους, όπως η γερμανική πόλη, κάτι που δεν θα μπορεί να συμβεί, εάν υπογραφεί η ΤΤΙΡ.
Χωρίς να επεκταθώ σε περιττές λεπτομέρειες, οι Αμερικανοί θέλουν να εξασφαλίσουν πως το παιχνίδι θα παίζεται με τους δικούς τους κανόνες όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αυτό που έχει όμως ιδιαίτερη σημασία είναι το ότι, δεν ενδιαφέρονται τόσο για τις μελλοντικές τους επενδύσεις, αλλά για τις παρελθούσες, επειδή κατά τη διάρκεια της κρίσης χρησιμοποίησαν πολλά τρικ για να εξαπατήσουν τους ευρωπαϊκούς οργανισμούς και τις επιχειρήσεις.
Θέλουν λοιπόν να αποφύγουν με κάθε θυσία τις αποζημιώσεις που θα κληθούν τελικά να πληρώσουν στους ζημιωμένους πελάτες τους, για τα στοιχήματα που ουσιαστικά τους πούλησαν εν αγνοία τους.
Φυσικά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος, αφού προωθείται παράλληλα η ίδρυση του οικονομικού ΝΑΤΟ, μέσω του οποίου οι ΗΠΑ μάλλον θέλουν να ληστέψουν ξανά την Ευρώπη, όπως το 2008, για να καλύψουν τα τεράστια χρέη τους που σύντομα θα υπερβούν τα 20 τρις $. Επίσης να πιέσουν ασφυκτικά τη Ρωσία, προτού δημιουργηθεί ο δεύτερος οικονομικός πόλος που σχεδιάζει με την Κίνα, προσελκύοντας πολλά άλλα κράτη που θέλουν να προστατευτούν από την υπερδύναμη.
Κλείνοντας, εγώ τουλάχιστον είμαι σίγουρη πως αν η Ελλάδα μπορούσε να καταγγείλει τις δανειακές συμβάσεις που εκβιάστηκε να υπογράψει στο γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο, καταθέτοντας ταυτόχρονα αγωγές αποζημίωσης για τις απίστευτες ζημίες που της προκάλεσαν μετά το 2010 (υπολογίζονται πάνω από 1 τρισεκατομμύριο ευρώ), θα κέρδιζε.
Κριτήριο μου είναι οι αποφάσεις του για την ΤΤΙΡ, όσον αφορά τους γερμανικούς οργανισμούς. Φυσικά η Ελλάδα θα έπρεπε να στείλει στα δικαστήρια όλους αυτούς τους προδότες βουλευτές, υπουργούς και πρωθυπουργούς που συναίνεσαν στην καταστροφή της πατρίδας τους, χωρίς κανέναν απολύτως ηθικό ενδοιασμό για να κρατήσουν τις καρέκλες τους.
Για το ευρωπαϊκό δεν μπορώ να ισχυριστώ το ίδιο, αφού λέγεται πως είναι υποχείριο της Γερμανίας. Μίας χώρας που έχει καταλάβει όλες τις διευθυντικές θέσεις-κλειδιά στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς, έχοντας βάλει στο στόχαστρο της το ελληνικό υπουργείο οικονομικών, το ΤΑΙΠΕΔ, το ταμείο εσόδων του κράτους και την κεντρική μας τράπεζα, για να επιβάλλει την κατοχή της Ελλάδας στο διηνεκές.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Στην διάζευξη του τίτλου, μια πρώτη απάντηση: Το χειρότερο Συνδικάτο είναι αυτό που δεν υπήρξε ποτέ.
Σήμερα αμφισβητείται η αξία και η αποτελεσματικότητα του Συνδικαλισμού. Αρκετοί αντιμετωπίζουν με καχυποψία το ρόλο των συνδικαλιστών.

Πριν από την κρίση, ο φρενήρης ρυθμός: παγκοσμιοποίησης, νέων τεχνολογιών, εισαγωγής ευρώ, Ολυμπιακοί Αγώνες κ.ο.κ. έθεταν διαφορετικά αλλά εξίσου πιεστικά ζητήματα, σχετικά με το ρόλο ή την αναγκαιότητα ύπαρξης του συνδικαλισμού. Ας αναλογιστούμε την κλίμακα των “νεωτερισμών” πριν από 16 χρόνια: Ίντερνετ, Facebook, έξυπνα τηλέφωνα, YouTube, κοινωνικά δίκτυα κ.ά. συνέθεταν το καταναλωτικό και το “πολιτιστικό” πρότυπο.

Τότε ο Συνδικαλισμός αντιμετωπιζόταν ως "εμπόδιο" στην “πρόοδο” και τη νέα οικονομία (βλ. Χρηματιστήριο). Και αυτό, μόνο και μόνο επειδή "επέμενε" στην αναγκαιότητα ύπαρξης πολιτικών και θεσμικών παρεμβάσεων στη λειτουργία των αγορών και στην διαφύλαξη των «παλαιών» βεβαιοτήτων (συλλογικές συμβάσεις, μισθολόγια αρχών, ποιότητα και δικαιώματα εργασίας). Τότε θεωρήθηκε αναχρονιστικός. Ή ακόμα χειρότερα, αληθινή τροχοπέδη στην ευκαιρία "απογείωσης" της ευμάρειας.

Είναι αλήθεια, ότι εντός των τειχών των ελληνικών Συνδικάτων αλλά και του παγκόσμιου συνδικαλιστικού κινήματος (χαρακτηριστική περίπτωση το αμερικανικό εργατικό κίνημα) οι ιστορίες διάβρωσης, εξαρτήσεων, επιρροών, παρεμβάσεων δεν είναι άγνωστες. Πάντοτε υπήρχαν πρόσωπα επιρρεπή σε τέτοιες λογικές, που δεν έμειναν πιστά σε αρχές ,δεοντολογία και ιδεολογία, που χρησιμοποιούσαν το Συνδικαλισμό για «πάρτη τους».

Ανεξάρτητα αν είναι λίγες αυτές οι περιπτώσεις, οι επιπτώσεις αυτών των συμπεριφορών στη συνοχή, τη δυναμική, την αποδοχή του συνδικαλισμού είναι μεγάλες. Τόσο στη χώρα μας όσο και παγκοσμίως, αυτές οι στάσεις αμαύρωσαν περιόδους της ιστορίας του συνδικαλιστικού κινήματος.Όμως δεν κατάφεραν να ματαιώσουν τους αγώνες του.

Όπως και να έχει, ο προσωπο-κεντρικός, μικροκομματικός, μικρο-συντεχνιακός συνδικαλισμός, δηλαδή ο αναχρονιστικός πάντα θα συνυπάρχει με τον άλλο. Εκείνον που θα λειτουργεί με αλληλεγγύη, συνεργασία, κοινωνική ενότητα με στόχο την άμβλυνση των ανισοτήτων και αγωνίζεται για την κυριαρχία των κοινωνιών επί των αγορών.

Με αυτό το δεδομένο, το ζητούμενο είναι: αν τα Συνδικάτα συνδέουν την πορεία τους με την "ιδεολογία" του δημοσίου-κοινωνικού συμφέροντος. Αν, ξεπερνώντας τα πολλά και σοβαρά χτυπήματα που έχουν δεχτεί, ανανεώνουν με δύναμη και ισχύ τον ρόλο τους για έξοδο από την κρίση.

Η ίδια η κρίση έχει αναδείξει την αναγκαιότητα ενός σοβαρού Συνδικαλισμού: με κεντρικό πολιτικό –όχι κομματικό- αυτόνομο λόγο και δράση. Η ανάγκη για δημιουργία και λειτουργία σύγχρονων Συνδικάτων, πραγματικών εργατικών – λαϊκών – εθνικών θεσμών, θα γίνεται εντονότερη όσο η κρίση είναι παρούσα.

Γι αυτό, πρέπει να τελειώνουμε με τον αόριστο πληθυντικό, με την ισοπέδωση και την απαξίωση. Πρέπει να μιλήσουμε επί της ουσίας.

Το «καλό» και το «κακό», το «σύγχρονο» και το «αναχρονιστικό», το «παλαιό» και το «νέο» πάντα συνυπάρχουν, όπως και κανένας νόμος δεν πρόκειται να μας γλιτώσει από τον κακό πολιτικό ή συνδικαλιστή. Ποιό και τι θα κυριαρχεί, εξαρτάται από τους ίδιους τους εργαζόμενους, τους πολίτες, την κοινωνία, το λαό, δηλαδή αυτούς που επιλέγουν πολιτικές και πολιτικούς. Αυτοί πρέπει να γίνουν δρώντες, να πάψουν να είναι θεατές στην εξέδρα και να θυμούνται ότι κανείς εργαζόμενος και απλός άνθρωπος δεν πρόκειται να κερδίσει όταν χάνει ο διπλανός του!

Η Δημοκρατία, η πολιτική που βασίζεται σε αρχές και αξίες και ο αξιόμαχος συνδικαλισμός συνθέτουν τον πιο σύντομο, τον πιο ασφαλή, τον πιο φωτεινό δρόμο για την έξοδο από την κρίση!

Πηγή εφημ. "Το Παρόν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο δεξιός νεοφιλελευθερισμός, όσο απάνθρωπος και αν είναι, τον βλέπει κανείς καθαρά, οπότε μπορεί να αμυνθεί καλύτερα - όπως στο παράδειγμα του στρατιωτικού πολέμου, ο οποίος είναι μεν πολύ καταστροφικός, αλλά ο εχθρός φαίνεται ενώ, ακόμη και αν τον χάσει κανείς συνεχίζει να μάχεται, δημιουργώντας αργότερα ομάδες αντίστασης. Κάποια στιγμή δε κατορθώνει να απελευθερωθεί, οπότε η χώρα του ανακτά την εθνική της κυριαρχία.

Ο αριστερός νεοφιλελευθερισμός όμως, η σύγχρονη εξέλιξη του έτσι όπως διαπιστώνεται στην Ελλάδα, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό - ειδικά όταν ασκείται από προικισμένους δημαγωγούς και εκ πεποιθήσεως ψεύτες. Το βασικό του στοιχείο είναι το ότι, ο εχθρός δεν φαίνεται οπότε, αφού δεν τον βλέπει κανείς καθαρά, δεν μπορεί να αμυνθεί σωστά και δεν αντιστέκεται - πόσο μάλλον όταν δεν διακρίνει εναλλακτικές δυνατότητες.

Μοιάζει κατά κάποιον τρόπο με τον οικονομικό πόλεμο, όπου μία χώρα τελικά καταστρέφεται μεθοδικά και εξαγοράζεται, χάνοντας τα εδάφη και τις επιχειρήσεις της, χωρίς να μπορεί καν να αντιδράσει - ενώ φυσικά δεν δημιουργούνται ομάδες αντίστασης, αφού ο εχθρός δεν φαίνεται καθόλου. Το χειρότερο όλων δε είναι το ότι, η κατοχή της επεκτείνεται στο διηνεκές - αφού σχεδόν ποτέ δεν ανακτά την εθνική της κυριαρχία.

Βασίλης Βιλιάρδος
Πηγή Facebook



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Έχουμε ένα κόμμα που παραμένει στην εξουσία όσο διαρκεί ακόμα η δικαιολογημένη οργή του λαού για το σάπιο πολιτικό σύστημα του χθες.
Έχουμε μια κυβέρνηση που αυτή την οργή και τον φόβο επανόδου στην εξουσία της δεξιάς, την ερμηνεύει ως στήριξη της.
Έχουμε ένα κόμμα, οπαδό μέχρι χθες της απλής άδολης αναλογικής που σήμερα προσπαθεί να ξεχάσει, να κυβερνά με το «αντισυνταγματικό» μπόνους των 50 εδρών και την απλή αναλογική θα την ξαναθυμηθεί όταν θα νοιώσει ότι χάνει την εξουσία από τα χέρια του.
Έχουμε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, φανατικούς υποστηριχτές χθες της απόλυτης κυβερνητικής πλειοψηφίας του 50%+, να νομοθετούν τα πιο επαχθή μέτρα, σκληρότερα από αυτά των άθλιων προηγούμενων, στηριζόμενοι στο 20% του Ελληνικού λαού.
(Εγγεγραμμένοι 9.808.760 με την απογραφή του 2015, εκ των οποίων μόνο οι 1.925.904 ψήφισαν στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου ΣΥΡΙΖΑ)
Και το υπόλοιπο 80% του Ελληνικού λαού γι αυτή την κυβέρνηση δεν υπάρχει.
Τι και αν φωνάζει τι και αν διαμαρτύρεται στην πυρά.
Στην δημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ οι υποστηριχτές του ΝΑΙ αφού προπηλακίστηκαν, λοιδορήθηκαν, δέχτηκαν επιθέσεις βίας, κατηγορήθηκαν ως προδότες, Γερμανοτσολιάδες και Μερκελιστές την εποχή της δράσης τους, σήμερα που οι θέσεις τους δικαιώθηκαν από την ίδια την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να αποκατασταθεί η εικόνα τους, τιμωρούνται και διαγράφονται από τις επαγγελματικές τους ενώσεις.
Και οι «πατριώτες» υποστηριχτές του ΟΧΙ, την ημέρα της ταπείνωσης, της ήττας τους και της αποδοχής της πλάνης τους, απονέμουν στον εαυτό τους χωρίς ντροπή μετάλλια ανδρείας.
Έτσι γίνεται στην δημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ.

Έχουμε μια κυβέρνηση που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι πως θα χαϊδέψει τα αυτιά των ψηφοφόρων της και πως θα τους πείσει ότι είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι.
Όλα όσα κάνει η κυβέρνηση έναν στόχο έχουν, πως θα κρατήσει την μάζα των ψηφοφόρων της συμπαγή.
Με ψέματα, με ιδεολογήματα, με τον φόβο επανόδου της δεξιάς στην εξουσία, με το ίδιο παραμύθι για την διαπλοκή, για άλλη μια φορά οι κορώνες για την διαφθορά, τα οικονομικά συμφέροντα και την ολιγαρχία που είναι απέναντι στην κυβέρνηση και την πολεμούν.
Δεν κουράστηκαν πια με όλα αυτά;
Και να συμφωνήσουμε ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ καλλιέργησαν την διαφθορά και την διαπλοκή, ο ΣΥΡΙΖΑ τι έχει κάνει τόσο καιρό για να τις πατάξει εκτός από το να τις επικαλείται κάθε φορά που «στριμώχνεται».
Ενάμιση χρόνο κυβέρνηση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ πόσο χρόνο θέλει να βάλει μια τάξη σε όλα αυτά που καταγγέλλει.
Αυτή η κυβέρνηση δεν έχει μόνο αντιπολιτευτικό παρελθόν , αλλά και μακροχρόνιο κυβερνητικό παρόν.

Έχουμε μια Ελλάδα που έχει παραφρονήσει και οδηγείται στον αφανισμό.
Και οι οπαδοί πιστοί στον παραλογισμό τους.
Φανατικοί υποστηρικτές του ΣΚΙΣΙΜΑΤΟΣ των μνημονίων στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, περήφανοι ψηφοφόροι του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα παρωδία και υποταγμένοι ΦΙΛΟΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου.
Πώς να αντιμετωπίσεις αυτή την παράνοια.
Πώς να πείσεις τον φανατικό οπαδό ότι κάνει λάθος, όταν δεν θέλει να μπει σε μια διαδικασία αυτοκριτικής.
Πώς να περιγράψεις την ομορφιά ενός έναστρου ουρανού, σε κάποιους που επιμένουν να κρατούν κλειστά τα μάτια τους.

Οι πολιτικοί σωτήρες δεν αποτελούν καινούριο φαινόμενο σε περιόδους κρίσεις.
Ανίκανοι αγύρτες ανέβηκαν στις υψηλότερες βαθμίδες εξουσίας στο όνομα της δημοκρατίας και στα πλαίσια της κρίσης αυτής.
Ήταν οι άνθρωποι που περίμεναν στην σκιά, μέχρι την στιγμή που θα τους φωνάξουν να κάνουν μια «επανάσταση», που όχι μόνο δεν την έκαναν αλλά μας έχωσαν πιο βαθιά στο πηγάδι της απελπισίας
Όχι μόνο δεν χτύπησαν τους ζουρνάδες και τα νταούλια να «χορέψουν» οι δανειστές, αλλά ακούμε εμείς από μακριά τον ήχο από τα ταμπούρλα και τις σάλπιγγες της κόλασης.

Την ίδια στιγμή που μέσα στις πλατείες και τους δρόμους, εκεί που ο απελπισμένος κόσμος προσπαθεί να πιαστεί από τα τελευταία κουρέλια των ονείρων του, οι ανίκανοι φαφλατάδες του ετοιμάζουν την τελευταία θηλιά, τον ανεβάζουν στο σκαμπό για την τελευταία κλωτσιά.
Ασήμαντα και ανίκανα ανθρωπάκια, παίζουν στα υπουργικά συμβούλια σε παντομίμα, το μέλλον και την ιστορία αυτού του τόπου.

Σε πολύ κρίσιμες περιόδους ο κόσμος κλείνει το μάτι πάντοτε προς το μέρος των δημαγωγών, όπως ο άρρωστος αφήνεται στα χέρια του γιατρού που τον καθησυχάζει όσο ανίκανος και αν είναι.
Οι τσαρλατάνοι της πολιτικής παραμονεύουν κρυφά, μέχρι την στιγμή που παρουσιάζονται οι κατάλληλες συνθήκες για την εμφάνιση τους.
Οι συνθήκες αυτές είναι ο φόβος, η αβεβαιότητα, η διάλυση των κοινωνικών συστημάτων που δεν μπορούν να αντέξουν από την πίεση που δέχονται.
Τα συμπτώματα παρουσιάζουν την ίδια ποικιλία που έχουν και οι αυταπάτες.
Η μεθοδική ρητορική των «επαναστατών» που διατείνονται ότι η αλήθεια βρίσκεται σε μία φράση: «εμείς είμαστε οι καλοί, οι πατριώτες, οι αγωνιστές, οι καλοί διαπραγματευτές που θα σας σώσουν»
Και στην πυρά όποιος τολμήσει να διαφωνήσει με τον ορισμό τους.

Τα αποτελέσματα αυτής της στρατηγικής και το ξέρουν πάρα πολύ καλά στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πάντα επιτυχή.
Ο λαός αρχίζει να φοβάται και να παραλογίζεται, να βλέπει δεξιούς εφιάλτες, να δημιουργεί ευχάριστες αυταπάτες και να γίνεται εύκολο θύμα για όσους εμπορεύονται γιατροσόφια, μαγικά ξόρκια και μίσος για τους άλλους.

Ο Αλέξης έχει εγκαταλείψει πια την θέση που ήταν η μόνη που προσέφερε κάποιο όνειρο και ελπίδα για το αύριο. Ισχυρίζεται τώρα ότι είναι καλύτερος διαχειριστής της κρίσης από τους άθλιους προηγούμενους.
Τώρα επενδύει στο θυμικό του οπαδού και στο ψέμα. Τέρμα οι επαναστάσεις, οι ηρωισμοί και οι κόκκινες γραμμές.
Στο μόνο που επενδύει είναι η κακή δεξιά του Μητσοτάκη που έρχεται.
Δεν προσφέρει πια καμιά ελπίδα παρά μόνο τον κατακλυσμό και μια υπόσχεση ότι θα γίνουν στο μέλλον καλύτερα τα πράγματα σε όσους επιβιώσουν.
Γεμίσαμε Σωτήρες και τσαρλατάνους μάγους που θα μας σώσουν, αλλά ξεχνούν ότι όταν γκρεμίζεται ένα σπίτι χτίστες χρειάζεσαι και όχι προφήτες.
Και από κάτω ο οπαδός συνεχίζει να χειροκροτεί.
Χωρίς να αναρωτιέται: Αυτό σου τάξανε ; Αυτό ήθελες; Αυτό ψήφισες; Αυτό προσδοκούσες;

Στους δύσκολους καιρούς πίστεψαν ότι κομίζουν κάτι νέο.
Υστερα τους διέφθειρε η κουτάλα της εξουσίας.
Ρήμαξαν τις ιδέες και την «επανάσταση» στην μοιρασιά της κρατικής πίτας.
Ισοπέδωσαν τις ελπίδες του λαού για ένα καλύτερο αύριο.
Ζουν ψάχνοντας τρόπους να δραπετεύσουν...
Αποδέχτηκαν μνημόνια, επαχθή μέτρα και την ήττα τους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Όλοι είμαστε μάρτυρες τού τρόπου που, επί όλα τα χρόνια της “μεταπολίτευσης”, ο συνδικαλισμός διαμορφώθηκε στον άλλο ακρογωνιαίο λίθο (ο έτερος είναι η Οικονομική Ολιγαρχία) της άνθισης της κομματοκρατίας που τη γιγάντωσή της στήριξαν στους ώμους τους, οι δυο αυτοί Ηρακλείς της.

Αυτή τη γιγάντωση πληρώνουμε, ως Δημόσιο Χρέος που έπνιξε την Ελευθερία της Χώρας.

Έτσι, ο συνδικαλισμός, εκτραπής πλήρως του ρόλου του, και προκειμένου να δικαιολογεί την υπαρξή του και να “τακτοποιεί” τα παιδιά του, που ήταν και παιδιά του κόμματος (ασχέτως χρώματος), επέτεινε στο έπακρο το βάθεμα της χρεωκοπίας και την ταχύτητα δημιουργίας της.

Και αφού έγιναν όλα αυτά, ήρθε στα τελευταία 6 χρόνια της εθνικής κατεδάφισης, όταν όλα αυτά που “κατέκτησε” γκρεμίστηκαν σαν χάρτινος πύργος (τόσο καλά φρόντισε να τα θεμελιώνει) και όχι μόνο δεν όρθωσε ανάστημα στους φονιάδες του Λαού, αλλά “κράτησε τα μπόσκα” τους, δρώντας σαν 5η Φάλλαγγα της κομματοκρατίας, που αποκαλύφθηκε πως ήταν η 5η Φάλλαγγα των εξωχώριων δυνάμεων που κατέλαβαν τη Χώρα πιάνοντας την Οικονομία της, από τον λαιμό...

Αυτοί, που είχαν στα χέρια τους όλους τους μηχανισμούς για μία παλλαϊκή αντίσταση απέναντι στην επίθεση που δέχτηκε η Λαϊκή κυριαρχία από τη Διεθνή Τραπεζοκρατία, “έκαναν τον Γερμανό” (και συνεχίζουν να τον κάνουν) σφυρίζοντας κλέφτικα τραγουδάκια για ωράρια, φραγκοδίφραγκα, ΦΠΑ και διάφορα μπαρμπούτσαλα, την ίδια ώρα που η Αυτοδιάθεση της Χώρας, η ίδια η Ελευθερία της, βιάζεται στα όρθια, χωρίς προσχήματα, μέσα στη “Βουλή των Άβουλων”...

Λειτούργησε άψογα (και συνεχίζει) σαν “βαλβίδα εκτόνωσης” της λαϊκής αγανάκτησης, με συλλαλητήρια για το έλασσον, που πάντα αφήνουν στο απυρόβλητο, το μείζον.

Με τη στάση του αυτή, ο συνδικαλισμός, απαξίωσε πλήρως τον αγώνα που θέλησε να κάνει ο αγανακτισμένος Λαός, φροντίζοντας επιμελώς να διαψεύδει εμπράκτως, τη λαϊκή ετυμηγορία της καταδίκης τού πολιτικού συστήματος, ως προδότη της Λαϊκής και Εθνικής κυριαρχίας.

Όρθωσε το κύρος του (αυτό που έχει στο κοινωνικό υποσυνείδητο) και μη λέγοντας λέξη, όλα αυτά τα χρόνια, για το έγκλημα που συντελέσθηκε εις βάρος της Λαϊκής και Εθνικής Κυριαρχίας (και επομένως και της ίδιας της ζωής του Λαού) άφησε μόνους στην πλατεία, τους ανοργάνωτους αγανακτισμένους, ώστε να κουραστούν και να διαλυθούν, όπερ και εγένετο...

Με τη στάση του αυτή, κράτησε τσίλιες στο τάϊσμα του σκουληκιού του φασισμού που, μέσα σε μηδέν χρόνο, έγινε απειλητικό φίδι όταν από τη μία εκλογή (το 2009) στην άλλη (το 2012), πήρε επάνω του 2.400% (ναι, δύο χιλίάδες τετρακόσια τα εκατό!!!) όταν από 0,29%, πήγε στο 7%!!!

Και γεννάται το ερώτημα: "Είναι δύσκολο, όταν ο εχθρός έχει μπεί στη Χώρα και καταλαμβάνει στρατηγικές θέσεις για τη διακυβέρνησή της, να τηλεφωνηθούν και να βρεθούν σε ένα κοινό τραπέζι, για να δούν τι θα κάνουν, οι ηγεσίες των αγροτών, των εργατών, των Δημοσίων Υπαλλήλων, των Ιδιωτικών υπαλλήλων, των καθηγητών, των σκουπιδιαρέων, των δικηγόρων, των στρατιωτικών, των γιατρών, των φαρμακοποιών, των ταξιτζίδων, των φορτηγατζήδων και όλων των άλλων, για να μην τους αραδιάζω όλους;"

Η απάντηση στο ερώτημα, έχει δοθεί, στην πράξη: “Ναι. Είναι πολύ δύσκολο. Είναι ακατόρθωτο, διότι ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα (αλλού δεν ξέρω τί γίνεται) δεν είναι (όπως θα έπρεπε) άλλο πράγμα, άλλος θεσμός, ανεξάρτητος, από το κόμμα".

Ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα είναι "σάρξ εκ της σαρκός" της κομματοκρατίας. Της αιτίας που κατέστρεψε τη Χώρα. Γι' αυτό και την καλύπτει, όσο μπορεί, ακόμα...
Είναι και δρα ως 5η φάλλαγγα της κομματοκρατίας, η οποία (με το “Δώσ' τα όλα” και το “Τα ψηφίζω όλα, αβλεπί”) αποκαλύφθηκε πανηγυρικά, ότι αποτελεί την 5η φάλλαγγα των κατοχικών δυνάμεων.

Όχι ρε λαμόγια!... Δεν θα κατέβω στην “απεργία” σας, όσο αυτή θα είναι δήθεν.

Θα κατέβω όταν και αν τα προτάγματα μίας παλλαϊκής απεργίας θα λένε την Αλήθεια. Και αυτά είναι, δυστυχώς, τα ίδια που ακούγονταν στα τέλη της Χούντας:
“ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” και
“ΔΩΣΤΕ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΣΤΟ ΛΑΟ” !!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κάνουν λάθος όσοι υποτιμούν την ξαφνική κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων στο ανατολικό Αιγαίο, θεωρώντας ότι ανήκουν σε έναν προβλέψιμο κύκλο περιοδικότητας. Ακριβώς γιατί η παρούσα συγκυρία ευνοεί περισσότερο από ποτέ έναν θεαματικό στρατιωτικό αντιπερισπασμό εις βάρος της Ελλάδας.

Σε αντίθεση με τους κεμαλικούς πολιτικούς που πάντα έβλεπαν την επέκταση προς δυσμάς ως στρατηγική αναγκαιότητα, το μέχρι πρότινος αχώριστο δίδυμο Ερντογάν - Νταβούτογλου έστρεψε την προσοχή του στην εδραίωση της τουρκικής ηγεμονίας, με προτεραιότητα στον ευαίσθητο χώρο της Μέσης Ανατολής.

Για τον λόγο αυτόν, όλα αυτά τα χρόνια της παντοδυναμίας του ο Ερντογάν άφησε την Ελλάδα στην ησυχία της, υπενθυμίζοντας τη στρατιωτική παρουσία του αραιά και πού, αλλά χωρίς διάθεση ουσιαστικής εμπλοκής που θα οδηγούσε σε πολεμική αντιπαράθεση.

Ακόμη και την τελευταία πενταετία, όταν η Ελλάδα βρέθηκε στο χείλος της ευρωπαϊκής απομόνωσης και της ολικής οικονομικής καταστροφής, η ισλαμική Τουρκία δεν μπήκε στον πειρασμό να εκμεταλλευτεί την ατμόσφαιρα, αμφισβητώντας εμπράκτως την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο.
Δυστυχώς για εμάς τα πράγματα έχουν αλλάξει. Επειτα από μια εντυπωσιακή πολιτική διαδρομή με διαδοχικούς εκλογικούς θριάμβους ο «σουλτάνος» της γειτονικής χώρας φαίνεται να έχει αγγίξει το ζενίθ της δημοφιλίας του και να μπαίνει στον καθοδικό κύκλο της αμφισβήτησης. Το γεγονός αυτό τον καθιστά νευρικό, ευέξαπτο, αλλά και εξαιρετικά απρόβλεπτο.

Για τη διαλυμένη Ελλάδα του Μνημονίου, μία στρατιωτική εμπλοκή μεγάλης κλίμακας θα ήταν απόλυτα καταστροφική. Πρωτίστως επειδή σε ένα θέατρο πολέμου, όπως το Αιγαίο, ο αμυνόμενος καταναλώνει τεράστια αποθέματα δυνάμεων για τη φύλαξη νησιών και νησίδων. Επιπλέον όμως μια πολεμική αναμέτρηση, έστω και λίγων ημερών, θα αποτελούσε το τελειωτικό χτύπημα στην ημιθανή ελληνική οικονομία.

Οι διεθνείς ισορροπίες είναι εξίσου αποθαρρυντικές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, παρότι δυστροπούν με τον Ερντογάν, εξακολουθούν να παίζουν τον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου, όπως φαίνεται και από τις επίσημες ανακοινώσεις τους. Η Γερμανία γλείφει απροκάλυπτα τον Τούρκο ηγέτη, οδηγώντας στο... απόσπασμα ακόμη και κωμικούς που τόλμησαν να τον διαπομπεύσουν. Η Ρωσία γαβγίζει, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιον ότι θα... δαγκώσει για να σώσει την Ελλάδα...

Μόνο σε επίπεδο παγκόσμιας κοινής γνώμης χάνει κατά κράτος ο Ερντογάν, αλλά, ως γνωστόν, αυτό δεν φτάνει. Επομένως, δεν πρέπει η χώρα μας να δώσει την οποιαδήποτε αφορμή «νομιμοποίησης» κάποιας επιθετικής ενέργειας εκ μέρους των γειτόνων. Αν πρέπει να μεταφερθούν στρατιώτες σε ακριτικές νησίδες, να πάνε αλλά χωρίς τυμπανοκρουσίες και μεγαλόστομες προαναγγελίες...

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ακόμη ένα ίδρυμα, η ευρωπαϊκή σχολή διοίκησης και τεχνολογίας (ESMT) τεκμηρίωσε ότι, η δήθεν διάσωση της Ελλάδας αποτελεί τη μεγαλύτερη φάρσα της ιστορίας – αφού από τα 216 δις € των δύο πρώτων πακέτων, τα 139,2 δις € οδηγήθηκαν στην πληρωμή υφισταμένων χρεών, τα 37,3 δις € στης τράπεζες που στη συνέχεια δόθηκαν ως δώρο στους ξένους (άρθρο), περίπου 30 δις € στους επενδυτές (PSI), ενώ μόλις τα 9,7 δις € κατέληξαν στον προϋπολογισμό (πηγή).  

Λογικά λοιπόν ο πρόεδρος του ιδρύματος, το οποίο κατά ειρωνικό τρόπο είναι ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο που έχει ιδρυθεί από δύο γερμανικές τράπεζες (Deutsche Bank, HVB), καθώς επίσης από το μεγαλύτερο εκδοτικό οίκο της χώρας (Springer), επιβεβαίωσε με τη σειρά του αυτό που αναφέραμε από το 2010 – το ότι με τα πακέτα διασώθηκαν κυρίως οι τράπεζες, αφού οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι εξαγόρασαν τις απαιτήσεις τους.

Η επόμενη ειρωνεία είναι το γεγονός ότι, στον εκδοτικό οίκο Springer ανήκει η γνωστή πλέον στους Έλληνες κίτρινη εφημερίδα, η Bild – η οποία δεν έπαψε ποτέ να κατηγορεί και να εξευτελίζει την πατρίδα μας, προσβάλλοντας την όσο περισσότερο μπορούσε, γράφοντας μεταξύ άλλων πως πρέπει να πουλήσουμε τα νησιά μας, καθώς επίσης την Ακρόπολη για να εξοφλήσουμε τους Γερμανούς. Αυτούς δηλαδή που αρνούνται να μας καταβάλλουν τις πολεμικές επανορθώσεις, ύψους τουλάχιστον 300 δις € – ενώ δεν αποδέχονται τη διαγραφή μέρους του χρέους μας, παρά το ότι οι ίδιοι το απαίτησαν το 1953.

Περαιτέρω, αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι κυβερνήσεις μας, κυρίως η παρούσα που τοποθετεί την ταφόπλακα στο ασφαλιστικό μας σύστημα, αφού προωθεί μειώσεις που φτάνουν στα 8,224 δις € έως το 2019 σύμφωνα με γερμανικά ΜΜΕ (πηγή), είναι το ότι, με τα μέτρα που λαμβάνονται δεν υπάρχει καμία απολύτως πιθανότητα εξόδου από την κρίση – γεγονός που έχουν αντιληφθεί πλέον ακόμη και οι μπράβοι των τοκογλύφων, το ΔΝΤ, το οποίο απαιτεί διαγραφή του χρέους για να συμμετέχει.   

Βέβαια, το ΔΝΤ επιμένει στη λήψη περισσότερων μέτρων, οπότε αυτοαναιρείται – ενώ αυτό που μας έκανε μεγάλη εντύπωση είναι η στάση των δύο κεντρικών τραπεζιτών της χώρας μας, οι οποίοι πλέον κατηγορούν για συντηρητισμό και για εμμονές το ΔΝΤ, παρά το ότι ήταν ανέκαθεν ένθερμοι υποστηρικτές του!

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση τάσσεται επίσης εκ των υστέρων εναντίον του ΔΝΤ, ενώ παραδόξως συνηγορεί υπέρ του νέου ασφαλιστικού και φορολογικού νομοσχεδίου – ευελπιστώντας προφανώς πως η ευρωπαϊκή Τρόικα θα λυπηθεί τελικά την Ελλάδα, συνηγορώντας στη διαγραφή μέρους των χρεών της ως αντάλλαγμα της πλήρους υποταγής και της κατοχής της. Την ίδια στιγμή η αξιωματική αντιπολίτευση δεν φέρνει καμία αντίρρηση ούτε στο ΔΝΤ, ούτε στην Τρόικα – προκρίνοντας απλά ένα άλλο μείγμα μέτρων, με το ίδιο όμως οικονομικό αποτέλεσμα!

Παράλληλα, τα ΜΜΕ έχουν φιμωθεί μόνα τους μέσω της απεργίας τους, ισχυριζόμενα πως δήθεν διαμαρτύρονται για τα νέα μέτρα, ενώ στην πραγματικότητα συμβάλλουν με τη στάση τους στην «αναίμακτη» υπογραφή τους – αφού είναι φανερό πως βοηθούν την κυβέρνηση, κρύβοντας έμμεσα τις λεπτομέρειες των μέτρων από τους Πολίτες και μη ενημερώνοντας τους.   

Οι Έλληνες πάντως δεν έχουν αποπροσανατολισθεί από τα συνεχή «πραξικοπήματα» που διενεργούνται, συνειδητοποιούν ακριβώς τι συμβαίνει, γνωρίζουν πως έχει καταλυθεί το σύνταγμα τους και η Δημοκρατία, αλλά ισχυρίζονται ότι δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν – κυρίως επειδή δεν βλέπουν καμία εναλλακτική λύση, όσον αφορά τη διακυβέρνηση της χώρας τους! 

Στο σημείο αυτό εμείς απλά υπενθυμίζουμε τον επίλογο ενός κειμένου μας από το 2011 – όταν η κατάσταση της πατρίδας μας ήταν πολύ καλύτερη από τη σημερινή (πηγή):

Άλλος ένας ανασχετικός παράγοντας στην ελεύθερη σκέψη και στην όποια ανατρεπτική δράση, είναι η θυματοποίηση και η προσωπολατρία – πιθανότατα σαν αποτέλεσμα της 400ετούς υποδούλωσης μας από τους Τούρκους. Η συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτών» αναμένουν και λατρεύουν όποιον «ηγέτη» θα τους υποδείξει το σωστό – όντας ανίκανοι ή αρκετά βολεμένοι για να σκεφτούν από μόνοι τους.
Την ίδια στιγμή που οι «χαρισματικοί ηγέτες» απομυθοποιούνται, εξευτελίζονται και «αποκαλύπτονται» καθημερινά, το «ηρωικό Ελληνικό έθνος» προτιμά έναν «αρχηγό», ο οποίος τον εξαθλιώνει συστηματικά και ανερυθρίαστα – αντί να είναι αυτόνομο και να δρα συλλογικά (επειδή έχει πεισθεί ότι, χωρίς ηγέτες θα έλθει το χάος, ενώ ο πολίτης είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το κατάντημα της χώρας του).
Δυστυχώς, εάν η κατάσταση αυτή συνεχίσει, η επανάσταση (για την οποία μιλάμε πολύ και κάνουμε ελάχιστα) θα παραμείνει «όνειρο θερινής νυκτός». Ακόμα χειρότερα, εάν όντως συμβεί, αυτό θα γίνει μόνο όταν θα είμαστε τόσο εξαθλιωμένοι, ώστε να αποτελέσουμε «έρμαιο» της όποιας ηγετικής ομάδας εκμεταλλευτεί τη συγκυρία. Κατά την άποψη μου, με πιθανότητες 99%, αυτή η ομάδα των πεφωτισμένων θα αποτελείται από τους χειρότερους δικτάτορες-καπιταλιστές στην ανθρώπινη Ιστορία.
Ολοκληρώνοντας, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με συγκεντρώσεις και με πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας.
Για να το πω απλά, εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και διεφθαρμένα κόμματα ή πολιτικούς, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει – αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.
Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» – εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.
Ίσως πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας – όχι όμως για να την παραδώσουμε ξανά σε κάποιον άλλον...

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου