Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Μαρ 2014

"Απαράδεκτος» ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ" τονίζει το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών

Έντονη ήταν η αντίδραση της Ρωσίας στις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, που έκανε λόγο για κυρώσεις σαν αντίποινα για την ανάπτυξη ρωσικών δυνάμεων στην Κριμαία.
Η Ρωσία χαρακτήρισε «απαράδεκτες» τις απειλές του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι ο οποίος κατήγγειλε την Κυριακή την ρωσική «εισβολή» στην Ουκρανία και αναφέρθηκε σε πιθανές διεθνείς κυρώσεις εναντίον της Μόσχας.
«Εκτιμούμε ότι οι απειλές που εξέφρασε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι εναντίον της Ρωσίας όσον αφορά τα τελευταία γεγονότα στην Ουκρανία και την Κριμαία είναι απαράδεκτες», αναφέρει το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωσή του. Το υπουργείο κατηγόρησε τον Κέρι ότι επανέρχεται σε «στερεότυπα του Ψυχρού Πολέμου» και ότι δεν προσπάθησε να κατανοήσει την περίπλοκη διαδικασία που συντελείται στην ουκρανική κοινωνία.
Η Μόσχα επέκρινε επίσης τον Αμερικανό υπουργό ότι κλείνει τα μάτια στην «κατάφωρη ρωσοφοβία και τον αντισημιτισμό» των αντικυβερνητικών διαδηλωτών, εκπρόσωποι των οποίων έλαβαν θέσεις εξουσίας στο Κίεβο.
«Οι Δυτικοί είναι πλέον σύμμαχοι με πραγματικούς νεοναζί που καταστρέφουν ορθόδοξες εκκλησίες και συναγωγές», υπογραμμίζει το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών. Σε ξεχωριστή ανακοίνωση ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας Αλεξάντρ Λουκασέβιτς εκτίμησε ότι η απόφαση κάποιων μελών της G8 να αναστείλουν τις προπαρασκευαστικές συνομιλίες για τη Σύνοδο Κορυφής της G8 που ήταν προγραμματισμένες να πραγματοποιηθούν τον Ιούνιο στο Σότσι της Ρωσίας, εξαιτίας της ουκρανικής κρίσης, «δεν βασίζεται πουθενά».
Η απόφαση «είναι αβάσιμη» και «βλάπτει όχι μόνο τις χώρες της G8, αλλά επίσης και το σύνολο της διεθνούς κοινότητας», σημείωσε ο Λουκασέβιτς.
Πηγές: ΑΜΠΕ, Γαλλικό, Reuters



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Προς το παρόν, η επέμβαση της Ρωσίας δείχνει να έχει αποθαρρύνει τους νεοναζί του Κιέβου για γενικότερο ξεκαθάρισμα των πολιτικών τους αντιπάλων σε όλη την Ουκρανία.

Η κατάληψη της Κριμαίας από τις Ρωσικές δυνάμεις και η συγκέντρωση τεράστιου όγκου… Ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορα Ρωσίας – Ουκρανίας, έτοιμων να επέμβουν με το παραμικρό, αδιαφορώντας πλήρως για τις κραυγές της Δύσης, έχουν αποθαρρύνει πλήρως τους φιλοαμερικανούς και φιλογερμανούς πραξικοπηματίες νεοναζί του Κιέβου.

Όλοι είδαμε τη σκηνή του νεοναζί να τραβάει από την γραβάτα και να χαστουκίζει νεαρό εισαγγελέα του Κιέβου.
Όλοι είδαμε την εξευτελιστική συμπεριφορά των νεοναζί προς τον τοπικό Γραμματέα του κομμουνιστικού κόμματος.
Όλοι είδαμε τον ναζιστικό χαιρετισμό του φιλοαμερικάνου πραξικοπηματία πρωθυπουργού.
Όλοι διαβάσαμε για τον διορισμό νεοναζί στη θέση του Γενικού Εισαγγελέα.
Όλοι διαβάσαμε τους πρώτους νόμους που ψήφισε το παράνομο ναζιστικό καθεστώς. Εκτός νόμου το Κομμουνιστικό κόμμα, νομιμοποίηση της ναζιστικής προπαγάνδας, απαγόρευση χρήσης των μειονοτικών γλωσσών, δίωξη Γιανούκοβιτς για εθνική προδοσία.

Τα πάντα λοιπόν έδειχναν ότι θα ακολουθούσε ένα γενικό ξεκαθάρισμα των πολιτικών αντιπάλων του νέου καθεστώτος. Απειλήθηκε ήδη η ζωή της ελληνικής καταγωγής αντιπροέδρου της τοπικής κυβέρνησης της Κριμαίας και ταυτόχρονα 675.000 ρωσόφωνοι Ουκρανοί εγκατέλειψαν την Ουκρανία από το φόβο των διώξεων.

Η επαπειλούμενη λοιπόν επέμβαση των Ρωσικών στρατευμάτων, φρονούμε ότι έκοψε τη φόρα των πολιτικών εκκαθαρίσεων από το νέο ναζιστικό καθεστώς. Προς μεγάλη φυσικά απογοήτευση ΗΠΑ και Γερμανίας, οι οποίες προφανώς επιδιώκουν, είτε την πλήρη καθυπόταξη της Ουκρανίας στα συμφέροντά τους, είτε τον διαμελισμό της.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει η Θάλεια Χούντα

Τα γεγονότα που συμβαίνουν στην Ουκρανία, μέσα από την πολυπλοκότητα που έχουν με τις παγκόσμιες ισορροπίες και τα όποια άλλα συμφέροντα, μας έδωσαν την δυνατότητα, να αναγνωρίσουμε κάτι που λείπει από την χώρα μας. Και αυτό είναι η αποφασιστικότητα του Προέδρου Πούτιν να διασφαλίσει τα αυτονόητα για το κύρος των πολιτών του και της χώρας του.

Η Κριμαία είναι μια περιοχή με παλαιά ιστορία, με Ελληνικό στοιχείο υπαρκτό και με ιδιόμορφο καθεστώς ως προς την αυτονομία της σε σχέση με την Ουκρανία και τις συνθήκες που έχουν… υπογραφεί και ισχύουν. Σήμερα, έχει περιέλθει στην αποκλειστική σφαίρα επιρροής της Ρωσίας και αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να αναγνωρίσουμε στον Πρόεδρο Πούτιν, ότι δηλ. χωρίς να πέσει μία σφαίρα, χωρίς να υπάρξει εσωτερική αναταραχή και ουσιαστικά χωρίς να το καταλάβει η Δύση, η Κριμαία άλλαξε θέση και προσανατολισμό στον παγκόσμιο χάρτη.

Η σημερινή ηγεσία της Ουκρανίας έχει καταλάβει, ότι πλέον το "παιχνίδι" δεν παίζεται στις πλατείες, όπου εύκολα κάποιοι ξυλοκοπούν ή πυροβολούν κάποιους άλλους ή ο όχλος άγεται και φέρεται από τους "επιτήδειους" -ας μην ξεχνάμε τις αποκαλύψεις για την παρουσία ανθρώπων ξένων υπηρεσιών, οι οποίοι και είχαν ενεργή συμμετοχή σε όσα συνέβησαν.
Το "παιχνίδι" σοβάρεψε ή ήταν εξ’ αρχής σοβαρό, κάτι που δεν είχαν καταλάβει και δεν μπορούν να το διαχειριστούν.
Ο αντίπαλος είναι μεγάλος παίκτης στην διεθνή σκακιέρα και σαν άνθρωπος έχει δείξει στο παρελθόν δείγματα γραφής του. Αν υποθέσουμε, ότι σήμερα τελειώνει η κατάσταση στην Ουκρανία, δεν υπάρχει κάποιος να αμφισβητήσει τον πραγματικά κερδισμένο, που δεν είναι άλλος από την Ρωσία.

Γιατί χαρακτηρίζεται "εισβολέας" ο Πρόεδρος Πούτιν;
Που μπορεί κάποιος να στηρίξει τον χαρακτηρισμό αυτό;
Και εάν είναι, ποιος υπάρχει απέναντι να τον… μαλώσει ή να τον σταματήσει;
Μήπως έκαναν το λάθος και τοποθέτησαν την σκακιέρα στο δικό του γήπεδο και τώρα…;

Το βασικό θέμα είναι, ότι οι Ρώσοι πολίτες μπορούν και έχουν το προνόμιο, να αισθάνονται, ότι ο Πρόεδρός τους είναι εκεί, είναι δίπλα τους και διασφαλίζοντας τα κατ’ αυτούς αυτονόητα τους δίνει το μεγάλο αίσθημα της σιγουριάς και της εμπιστοσύνης. Απλά, ο λαός της Ρωσίας έχει αποκτήσει το φρόνημα που απαιτούν οι περιστάσεις και όπως πάντα, το φρόνημα αυτό εδράζεται στην παράδοση και την πίστη στις αρχές και την ιστορία.

Η σύγκριση για εμάς είναι δυσβάσταχτη, αφού απολαμβάνοντας τα «προνόμια» της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουμε και πάλι βρεθεί εκτός των πάντων. Κανένας δεν μας υπολογίζει, κανένας έστω και στοιχειωδώς δεν μας ρωτάει και κανένας δεν ασχολείται. Στο τέλος, υποθέτω, θα μας καλέσουν να συνυπογράψουμε κάτι προαποφασισμένο και αυτό για να υπάρχει τυπικά η υπογραφή μας.

Εδώ, η παράδοση, οι αξίες του Γένους και όλα τα υψηλά Πατριωτικά ιδανικά όταν τα αναφέρεις, σε καθιστούν «εθνικιστή, μαύρο πρόβατο και δακτυλοδεικτούμενο». 
Εδώ, πρέπει να προσκυνήσεις τα συμφέροντα, για να σου δώσουν ένα κομμάτι ψωμί και λόγο ύπαρξης. 
Εδώ όμως, κοιμούνται ύπνο βαθύ οι κυβερνώντες, αφού δεν εννοούν να καταλάβουν, ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων έχει πίστη στις αρχές και τις παραδόσεις του Έθνους, είναι υπερήφανη για την καταγωγή της και όσα αυτή πρεσβεύει και πολύ σύντομα θα έχει την δυνατότητα να τους το αποδείξει.

Και κάτι τελευταίο, ο Πρόεδρος Πούτιν έχει άτυπη συνεργασία με Έλληνες συμβούλους ή φίλους του.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μπορούμε ακόμα να συνεργαστούμε με τη Δύση, για μια «τίμια» λύση προκειμένου να διευθετηθεί η κρίση, μόνον αν ληφθούν υπόψη τα συμφέροντα του συνόλου του ουκρανικού λαού, καθώς και όλων των παραγόντων της Ουκρανίας υπογραμμίζει η Μόσχα.

Ο υπουργός Άμυνας της Ρωσίας Σεργκέι Σοϊγκού δήλωσε ότι ο έκτακτος έλεγχος ετοιμότητας του στρατεύματος δεν συνδέεται με τα τελευταία γεγονότα στην Ουκρανία. Εν τω μεταξύ, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών εκφράζει ξανά την ανησυχία του για την μη εφαρμογή της συμφωνίας της 21ης Φεβρουαρίου και καλεί τη Δύση να χαλιναγωγήσει τους ουκρανούς «εθνικιστές - εξτρεμιστές», καθώς και να σεβαστεί τον αδέσμευτο από συμμαχίες χαρακτήρα της Ουκρανίας.

Η Μόσχα θεωρεί ότι η συμφωνία για διευθέτηση της κρίσης στην Ουκρανία, που υπεγράφη στις 21 Φεβρουαρίου εξακολουθεί να μην εφαρμόζεται. «Οι οπλοφόροι δεν έχουν παραδώσει ακόμη τον οπλισμό τους, δεν εκκένωσαν τα διοικητικά κτίρια, ανακοινώνουν την πρόθεση να “επιβάλλουν την τάξη” σε όλες της περιφέρειες της Ουκρανίας», αναφέρεται στην ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών.

Η Μόσχα, εξέφρασε την ανησυχία της για το γεγονός ότι στο Κίεβο, αντί για κυβέρνηση εθνικής ενότητας σχηματίστηκε «κυβέρνηση των νικητών», η οποία περιλαμβάνει εκπροσώπους των εθνικιστών εξτρεμιστών. Κάλεσε επίσης «να αποφευχθεί περαιτέρω πόλωση της κοινωνίας, εξαιτίας των ενεργειών των ριζοσπαστικών στοιχείων». Σοβαρή ανησυχία προκαλούν η ακύρωση του νόμου για τις «Αρχές της κρατικής γλωσσικής πολιτικής», καθώς και οι πρωτοβουλίες των πολιτικών στο Κίεβο, οι οποίες οδηγούν σε περαιτέρω καταπίεση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, περιορισμό της ελευθερίας των ΜΜΕ, απαγορεύσεις της δραστηριότητας ορισμένων πολιτικών κομμάτων.

Ναι σε τίμια συνεργασία
Η ανακοίνωση της ρωσικής διπλωματικής αρχής αναφέρει ακόμη: «Παρατηρούμε αύξηση των εκκλήσεων από τις χώρες της Δύσης προς τη Ρωσία, για συνεργασία στα θέματα που σχετίζονται με την κατάσταση στην Ουκρανία. Εμείς το είχαμε προτείνει από καιρό, πολύ πριν η κρίση περάσει σε θερμή φάση, όμως τότε οι συνάδελφοι δεν έδειχναν ιδιαίτερα πρόθυμοι για κάτι τέτοιο. Παρ’ όλα αυτά, είμαστε έτοιμοι για συνεργασία, με τη σαφή προϋπόθεση ότι αυτή θα είναι τίμια, βασισμένη όχι μόνο στην δυνατότητα να φτάσουμε σε συμφωνία, αλλά και στην εφαρμογή συμφωνιών οι οποίες θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα συμφέροντα του συνόλου του ουκρανικού λαού, καθώς και όλων των παραγόντων της Ουκρανίας».

Το ΝΑΤΟ
Την ιδιαίτερη ενόχληση της Μόσχας προκάλεσαν τα λεγόμενα του γεν. γραμματέα του ΝΑΤΟ, ότι η ένταξη της Ουκρανίας θα πρέπει να παραμείνει μεταξύ των προτεραιοτήτων για το Κίεβο. «Συνιστούμε επιτακτικά σε όλους να παραιτηθούν από προβοκατόρικες δηλώσεις και να σεβαστούν το αδέσμευτο από συμμαχίες καθεστώς της Ουκρανίας, το οποίο είναι εδραιωμένο στο νόμο της που αφορά τις “Αρχές εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής”», τονίζει η ρωσική πλευρά.

Φόβοι για πογκρόμ εναντίον Ρώσων
Ρώσοι πολιτικοί και αναλυτές δηλώνουν με μια φωνή, ότι η Ρωσία δεν επιθυμεί τη διάλυση της Ουκρανίας. Όπως ανέφερε ο επικεφαλής της επιτροπής εξωτερικών του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας, Μιχαήλ Μαργκέλοφ, «Την προηγούμενη Πέμπτη βρέθηκα στο Χάρκοβο στο συνέδριο των επίσημων αντιπροσώπων όλων των επιπέδων από τις νοτιοανατολικές περιφέρειες της Ουκρανίας και της Κριμαίας. Ορισμένοι δημοσιογράφοι το αποκάλεσαν “συνέδριο των αυτονομιστών”. Θέλω να πω ότι αυτό δεν είναι αληθές. Δεν άκουσα κανένα αυτονομιστικό κάλεσμα. Άκουσα τους λόγους υπεύθυνων πολιτικών οι οποίοι νοιάζονταν για την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, για την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό της, για την εξάλειψη της διαφθοράς στην πολιτική, για το μέλλον της Ουκρανίας ως ενιαίου κράτους, ίσως ομοσπονδιακού, ίσως συνομοσπονδιακού».

Δε θα επιτρέψουμε διώξεις κατά Ρώσων
Sochi Olympics
Ο διευθυντής του Ινστιτούτου χωρών της ΚΑΚ, Κονσταντίν Ζατούλιν, κατέστησε σαφές σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Moskovkiy Komsomolets ότι η Ρωσία «δεν θα επιτρέψει διώξεις» κατά των Ρώσων στην Κριμαία, ενώ ταυτόχρονα τάσσεται υπέρ των συνομιλιών μεταξύ των αντιπροσώπων του Ανωτάτου Συμβουλίου της Κριμαίας και του Δημοτικού Συμβουλίου της Σεβαστούπολης με τη νέα ηγεσία της χώρας, καθώς και υπέρ της εξομάλυνσης της κατάστασης.

Τη γενική διάθεση σκιαγράφησε ο αρθρογράφος της συντηρητικής εφημερίδας Vglyad, Πιότρ Ακόποφ, αναφέροντας ότι «Αν στην πόλη (σ.σ. Σεβαστούπολη) χυθεί αίμα, η Μόσχα, όχι μόνο για λόγους εξωτερικών, αλλά και εσωτερικών συμφερόντων, δεν θα μπορέσει να παρακολουθήσει απαθής τα τεκταινόμενα». Ωστόσο, σημειώνει ότι η Ρωσία δεν επιθυμεί το διαμελισμό της Ουκρανίας, διότι «λόγω των μακροπρόθεσμων συμφερόντων του ρωσικού λαού και του κράτους, ενδιαφερόμαστε για την επιστροφή στις συμμαχικές σχέσεις με αυτή τη δημοκρατία και όχι να υφαρπάξουμε τη χερσόνησο ή συνοριακές περιοχές. Και οι ελπίδες γι’ αυτό δεν έχουν χαθεί σε καμία περίπτωση».

Πηγές: Ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, Moskovskiy Komsomolets, Vzglyad

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Τόμας Τζέφερσον 

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι στο κέντρο της κρίσης στην Ουκρανία και της στρατηγικής που εφαρμόζει η Ρωσία βρίσκονται τα συμφέροντα στον τομέα της ενέργειας και πάνω από όλα ο κομβικός ρόλος που διαδραματίζει η χώρα αυτή στη μεταφορά ενέργειας από τη Ρωσία στην Ευρώπη.

Είναι πλέον γνωστό ότι η Μόσχα έκανε ότι είναι δυνατόν για να αποτρέψει τη συμφωνία μεταξύ της Ουκρανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης διότι εάν αυτή η συμφωνία προχωρούσε η Ρωσία θα έχανε προοδευτικά το πάνω χέρι που έχει στην παροχή ενέργειας προς την Ευρώπη.

Η υποδομή της Ουκρανίας στην μεταφορά ενέργειας αποτελούσε και αποτελεί βασικό παράγοντα στην ενεργειακή στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κίεβο και Βρυξέλλες έχουν δυο κοινά συμφέροντα στον τομέα της ενέργειας. Πρώτον, η Ουκρανία παραμένει ο βασικός εταίρος στον τομέα μεταφοράς ενέργειας προς την Ευρώπη, με δεδομένο ότι το περισσότερο φυσικό αέριο και πετρέλαιο που εισάγει η Ευρώπη από τη Ρωσία περνά από ουκρανικό έδαφος. Αυτός είναι και ο λόγος που η Ρωσία αναζητεί και προγραμματίζει εναλλακτικές διαδρομές μεταφοράς ενέργειας προς την Ευρώπη. Παρόλα αυτά ακόμα και εάν τις πετύχει η συμμετοχή της Ουκρανίας θα παραμείνει μεγάλη.

Δεύτερον, η Ουκρανία χρειάζεται ευρωπαϊκή τεχνολογία και επενδύσεις για να εκσυγχρονίσει το σύστημα της στον τομέα της μεταφοράς ενέργειας και τα μεγάλα επίπεδα κατανάλωσης ενέργειας στο εσωτερικό της.

Αυτά τα συμφέροντα είναι αλληλένδετα. Όσο πιο αποτελεσματική είναι το σύστημα μεταφοράς ενέργειας της Ουκρανίας, τόσο πιο πολύ αξιόπιστη θα είναι ως κόμβος μεταφοράς. Σε ένα ιδανικό σενάριο από οικονομικής πλευράς το ουκρανικό σύστημα μεταφοράς ενέργειας μπορεί να αποφέρει κέρδη για όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, παραγωγό, κόμβο μεταφοράς, και εισαγωγέα.

Η αποτυχία της Ουκρανίας να μετατρέψει το συγκριτικό πλεονέκτημα το οποίο διαθέτει στον τομέα αυτό σε μακροπρόθεσμες συμφωνίες με τη Ρωσία και την Ευρώπη, οδήγησε στην κρίση που βιώνουμε σήμερα. Η αποτυχία αυτή την εμπόδισε να πετύχει και τις δυο στρατηγικές της επιδιώξεις. Λογικές και σταθερές τιμές για την προμήθεια ενέργειας από τη Ρωσία, και εκσυγχρονισμό του συστήματος της για τη μεταφορά ενέργειας.

Η εξασθένιση της θέσης της Ουκρανίας επηρέασε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη και είχε σαν αποτέλεσμα αστάθεια στην αγορά ενέργειας της Ευρώπης και την κρίση που ζούμε σήμερα.
Το 2009 η Κοινή Διακήρυξη ΕΕ - Ουκρανίας για τον εκσυγχρονισμό του συστήματος μεταφοράς ενέργειας και η συμμετοχή της Ουκρανίας το 2011 στην Κοινότητα Ενέργειας, ήταν δυο σημαντικά βήματα για την ικανοποίηση κοινών συμφερόντων στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας.

Από την πλευρά της ΕΕ η πλήρης ενσωμάτωση της Ουκρανίας ως χώρας μεταφοράς στην ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας αποτελούσε σημαντικό και κερδοφόρο στόχο, ο οποίος θα έφερνε διαφάνεια στους κανόνες παροχής ενέργειας στην Ευρώπη. Αυτό όμως αφαιρούσε από τη Μόσχα το πάνω χέρι και το μοχλό πίεσης που είχε στον τομέα της ενέργειας έναντι της Ευρώπης. Σαν αποτέλεσμα έκανε ότι ήταν δυνατό για να το τορπιλίσει.

Παρά την υπογραφή της Διακήρυξης, ούτε η Ουκρανία ούτε η ΕΕ, βιάστηκαν να ικανοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους. Επίσης, η ΕΕ δεν εξέφρασε αντίθεση στη δημιουργία εναλλακτικών οδών μεταφοράς ενέργειας από τη Ρωσία με παράκαμψη της Ουκρανίας. Η Ουκρανία από την πλευρά της καθυστερούσε επιδεικτικά τις προβλεπόμενες μεταρρυθμίσεις στον ενεργειακό της τομέα με αποτέλεσμα υπό την πίεση της Μόσχας να φτάσουμε στην απόφαση Γιανουκόβιτς να μην υπογράψει τη Συμφωνία με την ΕΕ. Μια απόφαση που αποτέλεσε αφορμή για το ξέσπασμα των διαδηλώσεων, την πτώση του καθεστώτος Γιανουκόβιτς και την σφοδρή σημερινή κρίση.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το σύστημα μεταφοράς φυσικού αερίου της Ουκρανίας είναι από τα μεγαλύτερα του κόσμου με μήκος 37.100 χιλιόμετρα.

Οι ειδικοί αναφέρουν ότι η Ουκρανία έχει ένα μοναδικό υπόγειο αποθηκευτικό σύστημα αερίου με ενεργή δυνατότητα 31 δις κυβικά μέτρα αερίου, στα σύνορα με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σαν αποτέλεσμα, η δημιουργία ενός σταθμού αερίου στην Ουκρανία είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή τόσο για την Ουκρανία όσο και για τις χώρες της ΕΕ, ειδικά αυτές στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη.

Ταυτόχρονα όμως δεν είναι το ίδιο συμφέρουσα εξέλιξη για τη Ρωσία, η οποία επιθυμεί να ελέγχει πλήρως την παροχή, άρα και τη μεταφορά, ενέργειας προς την Ευρώπη.

Όλα αυτά δίνουν μια ξεκάθαρη εικόνα του γιατί το Κρεμλίνο εφαρμόζει τη στρατηγική της σημερινής κρίσης στην Ουκρανία, οδηγώντας τα πράγματα στα άκρα. Διότι, πολύ απλά δεν επιθυμεί να χάσει το ρόλο του ηγέτη στην παροχή και μεταφορά ενέργειας στην ευρωπαϊκή αγορά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεν φεύγουν τα ρωσικά στρατεύματα από την Ουκρανία 

Να βάλει στην άκρη τα γεωπολιτικά της συμφέροντα και να υποστηρίξει την εφαρμογή της συμφωνίας της 21ης Φεβρουαρίου μεταξύ του Προέδρου της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς και της αντιπολίτευσης καλεί την Δύση ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, ο οποίος βρίσκεται στη Γενεύη και αναμένεται να συναντηθεί αργότερα σήμερα με τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Μπαν Κι-Μουν.



Οπως είπε ο Λαβρόφ, κύριο μέλημα της Μόσχας είναι η προστασία των Ρώσων πολιτών στην Ουκρανία και πρόσθεσε ότι η παρουσία των ρωσικών στρατευμάτων στην Κριμαία είναι απαραίτητη «μέχρι να ομαλοποιηθεί η πολιτική κατάσταση».
Απαντώντας στις επικρίσεις, τόνισε ότι οι δυτικές χώρες οφείλουν να ζητήσουν την εφαρμογή της συμφωνίας που επιτεύχθηκε στο Κίεβο και προβλέπει την αλλαγή του Συντάγματος και τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, επισημαίνοντας παράλληλα ότι η Δύση πρέπει να παραμερίσει τα γεωπολιτικά της συμφέροντα και να σκεφτεί πρώτα τον λαό της Ουκρανίας.

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών κατήγγειλε επίσης τις απειλές για «κυρώσεις» και «μποϊκοτάζ» εναντίον της χώρας του, καθώς η Μόσχα έχει δεχθεί την προειδοποίηση ότι ενδέχεται να χάσει την έδρα της στο τραπέζι της Ομάδας των 8 πιο ανεπτυγμένων οικονομικά κρατών του κόσμου (G8), αν συνεχίσει τη στρατιωτική εισβολή στην Κριμαία.
«Όσοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν την κατάσταση ως επίθεση και απειλούν με κυρώσεις και μποϊκοτάζ είναι οι ίδιοι που συστηματικά ενθαρρύνουν την άρνηση του διαλόγου και τελικά υποκίνησαν την πόλωση της ουκρανικής κοινότητας», υπογράμμισε ο Λαβρόφ.
Κατηγόρησε εξάλλου τις νέες ουκρανικές αρχές ότι επιτίθενται στις μειονότητες που ζουν στη χώρα.

«Οι εξτρεμιστές εξακολουθούν να ελέγχουν τις πόλεις. Αντί αυτών που υποσχέθηκαν, σχημάτισαν μια κυβέρνηση νικητών. Μια απόφαση ελήφθη στη Ράντα (το ουκρανικό κοινοβούλιο) να περιοριστούν τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Λέχθηκε ότι πρέπει να τιμωρηθεί η ρωσική γλώσσα. Οι νικητές έχουν σκοπό να χρησιμοποιήσουν τους καρπούς των νικών τους για να καταφερθούν εναντίον των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», σημείωσε.
Ο ίδιος αναφέρθηκε στη δημιουργία «μονάδων αυτοάμυνας» για «την προστασία του λαού», ενώ δικαιολόγησε τη ρωσική επέμβαση στην Κριμαία λέγοντας ότι είναι καθήκον της Μόσχας να προστατεύσει τη ρωσική μειονότητα από τους ουκρανούς εθνικιστές. «Είναι θέμα υπεράσπισης των πολιτών και των συμπατριωτών μας και διασφάλισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κυρίως του δικαιώματος στη ζωή», σημείωσε ο Λαβρόφ.

Επιτέθηκε επιπλέον κατά των Ουκρανών ακτιβιστών, τους οποίους παρομοίασε με τους Σύρους εξεγερμένους, επισημαίνοντας ότι «είναι απολύτως σημαντικό να αποστασιοποιηθούμε από τους εξτρεμιστές που προσπαθούν παράνομα να αναλάβουν τον έλεγχο της κατάστασης, τροφοδοτώντας τη βία και την τρομοκρατία».

Ο Λαβρόφ είπε στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ότι αυτή η αποστασιοποίηση και η αρχή της μη υποστήριξης της αλλαγής καθεστώτος δια της βίας μπορεί να εφαρμοστεί στη Συρία, την Ουκρανία και άλλες χώρες.

Μπαν Κι-Μουν: Να αποφύγει η Μόσχα τις προκλητικές πράξεις και δηλώσεις
Από την πλευρά του ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Γκι-μουν ζήτησε από τη Ρωσία να αποφεύγει πράξεις ή δηλώσεις που θα μπορούσαν να κλιμακώσουν περαιτέρω την κρίση στην Ουκρανία και αντίθετα να επιδιώξει τον διάλογο με τις αρχές στο Κίεβο, ενώ έκανε έκκληση να διασφαλιστεί η ανεξαρτησία της Ουκρανίας.

«Είναι θεμελιώδες να διασφαλιστεί ο πλήρης σεβασμός και η διατήρηση της ανεξαρτησίας, της ενότητας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας. Είναι ύψιστης σημασίας να αποκατασταθεί η ηρεμία και να αποκλιμακωθούν οι εντάσεις αμέσως μέσω του διαλόγου», υπογράμμισε ο Μπαν στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου από τη Γενεύη λίγο πριν την προγραμματισμένη συνάντησή του με τον ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ με θέμα την ουκρανική κρίση.

«Ζητώ από τη Ρωσία να αποφύγει οποιαδήποτε πράξη ή δηλώσεις που θα μπορούσαν να κλιμακώσουν περαιτέρω την κατάσταση και αντίθετα να συνομιλήσει εποικοδομητικά και με ειρηνικά μέσα με την Ουκρανία», πρόσθεσε ο Μπαν.
Εξάλλου ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ σημείωσε ότι ο αναπληρωτής του Γιαν Έλιασον, ο οποίος μόλις έφτασε στο Κίεβο, «θα μεταφέρει το ίδιο μήνυμα στις ουκρανικές αρχές».

«Η Ρωσία δεν θέλει πόλεμο με την Ουκρανία»
Η Ρωσία δεν θέλει πόλεμο με την Ουκρανία και το πράσινο φως του ρωσικού κοινοβουλίου στον πρόεδρο Πούτιν για μια στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία έχει στόχο πρωτίστως να δείχνει τη σοβαρότητα των προθέσεων του Κρεμλίνου, δήλωσε, νωρίτερα, ο ρώσος υφυπουργός Εξωτερικών Γκριγκόρι Καρασίν.

"Η Ρωσία δεν θέλει τον πόλεμο με την Ουκρανία. Είμαι πεπεισμένος ότι ουδείς στη Ρωσία θέλει τον πόλεμο. Είμαστε κατά της χρήσης μιας τέτοιου είδους ορολογίας όταν συζητούμε για τις σχέσεις με την Ουκρανία που είναι πολύ κοντά μας", είπε ο Καρασίν το βράδυ της Κυριακής, σε εκπομπή του δημόσιου τηλεοπτικού δικτύου Rossia 1.
Παράλληλα, επέκρινε τις χώρες της Δύσης που απείλησαν να αποκλείσουν τη Ρωσία από τη G8.

"Θα υποστηρίζουμε όλες τις δυνάμεις του τάσσονται υπέρ της ενίσχυσης των διμερών μας σχέσεων, πολλώ δε μάλλον όταν από τις σχέσεις αυτές εξαρτάται η σταθερότητα στην Ευρώπη. Οι πολιτικοί της Δύσης πρέπει να το κατανοήσουν αυτό", τόνισε ο Καρασίν.

Όσον αφορά την απόφαση του ρωσικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας (Άνω Βουλή) να επιτρέψει στις ένοπλες δυνάμεις να επέμβουν στην Ουκρανία "πιστεύουμε ότι η απόφαση αυτή θα επαναφέρει τη λογική σε πολλά πρόσωπα και θα δείξει τη σοβαρότητα των προθέσεων της Ομοσπονδίας της Ρωσίας", υπογράμμισε.

Η Βαλεντίνα Ματβιένκο, η πρόεδρος της ρωσικής Άνω Βουλής, επίσης απέρριψε την εκδοχή του πολέμου. "Δεν θα υπάρξει ποτέ πόλεμος μεταξύ μας. Είμαστε αδελφοί λαοί", τόνισε στην ίδια τηλεοπτική εκπομπή.

Ο Ρώσος υπουργός Οικονομικών Αντόν Σιλουάνοφ δήλωσε, από την πλευρά του, ότι η Μόσχα θα αποφασίσει μέχρι το τέλος της ημέρας, αν θα παράσχει οικονομική βοήθεια στην Κριμαία της Ουκρανίας. «Εξετάζουμε το θέμα της οικονομικής υποστήριξης», δήλωσε ο Σιλουάνοφ στη διάρκεια ενός συμβουλίου μεταξύ του ρώσου πρωθυπουργού Ντμίτρι Μεντβέντεφ και των αντιπροέδρων της κυβέρνησης.

«Γίνονται διαβουλεύσεις, θα υποβάλουμε μια συγκεκριμένη πρόταση μέχρι το τέλος της ημέρας», πρόσθεσε, χωρίς να αναφερθεί σε συγκεκριμένο ποσό




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Κώστα Ράπτη

Η ψυχροπολεμική τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη, της οποίας εγγυητής ήταν το ΝΑΤΟ, είχε ως στόχο, όπως το έθεσε ο πρώτος γ.γ. της Συμμαχίας, λόρδος Ismey, να κρατά “τους Αμερικάνους μέσα, τους Ρώσους έξω και τους Γερμανούς κάτω”. Κάθε προσπάθεια αναβίωσης κλίματος ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης, όπως την παρακολουθούμε τις ημέρες αυτές με την ουκρανική κρίση, δεν μπορεί παρά να αποβλέπει και στα τρία αυτά σκέλη.

Δυόμιση δεκαετίες μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η “διατλαντική σχέση” αποτελεί φάντασμα του εαυτού της. Οι δύο πυρηνικές δυνάμεις της Γηραιάς Ηπείρου βρίσκονται σε πλήρη υποχώρηση: η Γαλλία έχει μεν εγκαταλείψει τον "γκωλισμό" της επιστρέφοντας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, αλλά έχει χάσει και τον ρόλο του πολιτικού “κινητήρα” της ευρωπαϊκής ενοποίησης στο πλαίσιο του πάλαι ποτέ “γαλλογερμανικού άξονα” και επιχειρεί να υπενθυμίσει τον ρόλο της με στρατιωτικές περιπέτειες στις αφρικανικές πρώην αποικίες της. Η Βρετανία έχει τεθεί “υπνοβατώντας” σε τροχιά εξόδου από την Ε.Ε., γεγονός που μειώνει το ειδικό της βάρος στα ευρωπαϊκά πράγματα, και άρα τη χρησιμότητα της "ειδικής σχέσης" της με τις ΗΠΑ, ενώ αγωνίζεται να διατηρήσει την εδαφική της ακεραιότητα απέναντι στον σκωτσέζικο αυτονομισμό.

Αντιμέτωπες με δραστικές περικοπές, οι δύο αυτές χώρες προσανατολίζονται στο pooling των στρατιωτικών τους δυνατοτήτων, όμως αδυνατούν να λειτουργήσουν συντονισμένα ως αντίβαρο στο Βερολίνο, όταν η μεν Γαλλία βασίζει την πολιτικο-κοινωνική της ευστάθεια στην επιείκεια της Γερμανίας ως προς τους ρυθμούς της δημοσιονομικής και διαρθρωτικής της προσαρμογής, η δε Βρετανία δελεάζεται από τις γερμανικές υποσχέσεις για μία από κοινού αναμόρφωση της Ε.Ε. σε “μεταρρυθμιστική” κατεύθυνση.

Μόνη πραγματικά αυτοτελής μεγάλη δύναμη στην Ευρώπη προβάλλει η Γερμανία, η οποία μετατρέποντας τους δισταγμούς της σε όπλο, αξιοποίησε την κρίση για την ανατροπή των ενδοευρωπαϊκών ισορροπιών, έθεσε υπό έλεγχο τον ευρωπαϊκό Νότο στο οποίο ιστορικά δεν είχε “πρόσβαση” και πλέον υλοποιεί ανενόχλητη την ενσωμάτωση στην πολιτική και οικονομική επιρροή της της άλλοτε “νέας Ευρώπης” στα ανατολικά.

Εξασφαλισμένη ενεργειακά από τη συνεργασία της με τη Ρωσία και επαναπαυμένη από το γεγονός ότι η γεωγραφική της θέση δεν την εκθέτει σε άμεσες απειλές, η Γερμανία είχε την πολυτέλεια να αγνοεί τις υπερατλαντικές εκκλήσεις να αναλάβει το “μερίδιο που της αντιστοιχεί” είτε στην στήριξη της διεθνούς οικονομίας είτε στις κοινές προκλήσεις ασφαλείας του ατλαντικού μπλοκ.

Η σπασμωδική αλλαγή γραμμής της κυβέρνησης Merkel στο ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας μετά την τραγωδία της Φουκουσίμα και η επιδεικτική αποχή της Γερμανίας από την επέμβαση στη Λιβύη, υπήρξαν κινήσεις ιδιαίτερα δημοφιλείς στον γερμανικό πληθυσμό. Προκάλεσαν ωστόσο την οργή των συμμάχων, καθώς αναδείκνυαν τη γκάμα εναλλακτικών επιλογών που πρόσφερε στο Βερολίνο η συνεργασία με τη Μόσχα. Αντίστοιχα, πέρσι τον Αύγουστο, το παιχνίδι καθυστερήσεων της Merkel, με την επίκληση της ανάγκης διαμόρφωσης κοινής ευρωπαϊκής θέσης , τη στιγμή που οι ΗΠΑ φέρονταν έτοιμες για “χειρουργικά πλήγματα” στη Συρία, είχε ως αποτέλεσμα να εμφανίσουν οι Αμερικανοί στη Σύνοδο της G20 στην Αγία Πετρούπολη την έγγραφη στήριξη Ευρωπαίων συμμάχων που είχε εξασφαλισθεί ερήμην του Βερολίνου.

Παρά τα δημοσίως διακηρυσσόμενα, η επιδείνωση των γερμανο-αμερικανικών σχέσεων έμελλε να συνεχισθεί, βοηθούσης τα μάλα και της αποκάλυψης ότι η NSA παρακολουθούσε μεταξύ άλλων το κινητό τηλέφωνο της καγκελαρίου. Παράλληλα, και διόλου τυχαία, η έναρξη της διαπραγμάτευσης για τη διαμόρφωση μιας διατλαντικής ζώνης ελεύθερων συναλλαγών και επενδύσεων, αποκάλυπτε ένα ευρύ πεδίο σημείων πιθανής συνεργασίας αλλά και τριβών.

Όμως ο γερμανικός συνδυασμός αυτοπεποίθησης και ταλάντευσης πολλαπλασίασε τα λάθη. Σε στιγμή τόσων και τέτοιων εκκρεμοτήτων με τις ΗΠΑ, το Βερολίνο βρέθηκε εδώ και πολλούς μήνες να ανεβάζει τους τόνους έναντι της Μόσχας, υιοθετώντας κηρυγματικό τόνο σε ό,τι αφορά τις ρωσικές πολιτικές ελευθερίες. Η αντίφαση εκδηλώθηκε εκρηκτικά, όταν ο Ουκρανός πρόεδρος Yanukovich υπαναχώρησε από την υπογραφή Συμφωνίας Σύνδεσης με την Ε.Ε., γεγονός που κατέστησε την Γερμανία πρωταγωνιστή μιας ηχηρής αντιρωσικής καμπάνιας, που έφθασε μέχρι το σημείο ο τότε υπουργός Εξωτερικών Guido Westerwelle να μεταβαίνει στην Πλατεία Ανεξαρτησίας του Κιέβου και να παίρνει τον λόγο σε διαδήλωση της αντιπολίτευσης.

Την ίδια στιγμή, στο Συνέδριο Ασφαλείας του Μονάχου, η Γερμανία διακήρυττε, δια στόματος του προέδρου Gauck και άλλων ιθυνόντων, την ετοιμότητά της για πρώτη φορά να αναλάβει, όπως επέμεναν παλαιόθεν οι Αμερικανοί, μεγαλύτερες στρατιωτικές ευθύνες - αδιευκρίνιστο πόσο αυτοτελείς έναντι του ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, η “γερμανική Ευρώπη” δεν είχε τη δυνατότητα να στηρίξει πολιτικά (πόσω μάλλον οικονομικά) την ηχηρή ρητορική της περί Ουκρανίας, ενώ η δημοσιοποίηση στις 11 Δεκεμβρίου των αθυρόστομων περί Ε.Ε. απόψεων της νεοσυντηρητικής υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Victoria Nuland αποκάλυψε τα διαφορετικά σχέδια των δύο πλευρών του Ατλαντικού για την επόμενη μέρα. Κατά την Nuland, η επιδιωκόμενη “αλλαγή καθεστώτος” στο Κίεβο έπρεπε να φέρει στα πράγματα τον Arseniy Yatseniuk (όπως και συνέβη...), ενώ ο εκλεκτός των Γερμανών Vitaly Klitschko έπρεπε “να καθίσει στο σπίτι και να κάνει τα μαθήματά του”...

Η εμφάνιση την Πρωτοχρονιά “από το πουθενά” της “Δεξιάς Πτέρυγας” των στρατιωτικά εκπαιδευμένων και εξοπλισμένων νεοναζιστών, οι οποίοι υποσκέλισαν την ήδη φθαρμένη θεσμική αντιπολίτευση και κλιμάκωσαν τη σύγκρουση οδήγησε το Βερολίνο σε μία προσπάθεια να σφραγίσει εκ των υστέρων τον ασκό του Αιόλου που είχε ανοίξει. Ενώ η αρχικώς “ψύχραιμη” αμερικανική διπλωματία είχε περάσει στη φάση της επιβολής κυρώσεων σε Ουκρανούς αξιωματούχους, η Ε.Ε. χρονοτριβούσε προκειμένου να μην αυτο-αποκλεισθεί από τη δυνατότητα να λειτουργεί ως μεσολαβητής στο Κίεβο. Και ενώ οι υπουργοί Εξωτερικών της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Πολωνίας πέτυχαν στις 21 Δεκεμβρίου, με την ανοχή και της Μόσχας, τη συνυπογραφή από τον Yanukovich και τη θεσμική αντιπολίτευση μιας συμβιβαστικής συμφωνίας, τα πάντα είχαν καταρρεύσει ένα 24ωρο μετά, με τον Yanukovich να εγκαταλείπεται από όλα του τα στηρίγματα (ολιγάρχες, δυνάμεις ασφαλείας) και τη “Δεξιά Πτέρυγα” να κυριαρχεί στους δρόμους.

Δέκα μέρες μετά, η Μόσχα καταγγέλλει τους μεσολαβητές ότι δεν εγγυήθηκαν την υλοποίηση της συμφωνίας της 21ης Φεβρουαρίου (χωρίς την οποία η αυθαιρεσία οποιασδήποτε πλευράς είναι εξίσου δικαιολογημένη) και ταυτόχρονα επισείει την απειλή χρήσης βίας και αποσπά την Κριμαία από τον έλεγχο του Κιέβου.

Ακόμη και αυτή την ώρα η Merkel διατηρεί δίαυλο επικοινωνίας με τον Putin και προτείνει τη δημιουργία “ομάδας επαφής” για την Ουκρανία, υπό την ευθύνη του ΟΑΣΕ (όπου η Ρωσία έχει δικαίωμα βέτο), όπως αντίστοιχες πρωτοβουλίες διαλόγου εισηγείται στις ουκρανικές δυνάμεις ο Klitschko: γεγονός ενδεικτικό της προσπάθειας του Βερολίνου να αποδράσει από την (αυτο)παγίδευσή του και να αποσείσει έναν εφιάλτη, πλέον όχι μόνο οικονομικό αλλά ίσως και στρατιωτικό, που απειλεί την Ε.Ε. στην λεπτή φάση της αναζήτησης μιας νέας αρχιτεκτονικής για την ευρωζώνη. Όμως την ίδια ώρα η προσωπική καταγγελία του Putin από τους Barack Obama και John Kerry κόβει τις γέφυρες οπισθοχώρησης, ενώ η πολιτική κινητοποίηση του ΝΑΤΟ έρχεται να θυμίσει την τριπλή αποστολή του οργανισμού...

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Το άρθρο 1 παρ. 2 του Συντάγματος της Ελλάδος αναφέρει:
«Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία». Στο ίδιο άρθρο, παράγραφος 3 αναφέρεται: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα».
Και το Σύνταγμα της Ελλάδος ορίζει στο άρθρο 44 παράγραφος 2:
«O Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα….Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών….».
Για την Ιστορία να αναφέρουμε πως στην πατρίδα μας μέχρι σήμερα από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους το 1831, έχουν διενεργηθεί όλα και όλα επτά δημοψηφίσματα. Από τα επτά αυτά δημοψηφίσματα στις έξι περιπτώσεις το ερώτημα σχετιζόταν με το πολίτευμα (βασιλευόμενη ή αβασίλευτη δημοκρατία). Το τελευταίο δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε το 1974 μετά την πτώση της δικτατορίας, στις 8 Δεκεμβρίου από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, με ερώτημα τη μορφή του πολιτεύματος.

Όπως, εύλογα διαπιστώνουμε με μια πρώτη ματιά, ο Ελληνικός λαός δεν είναι ούτε κυρίαρχος, ούτε βεβαίως οι εξουσίες πηγάζουν από αυτόν.
Γιατί, πως είναι δυνατόν να πιστέψει ένας έστω Έλληνας πως από το 1831 μέχρι σήμερα δεν υπήρχε κανένα μα κανένα σημαντικό ζήτημα που να ταλανίζει και να απασχολεί το Ελληνικό Έθνος και για το οποίο θα έπρεπε να αποφασίσει ο Ελληνικός λαός, όπως ορίζει το Σύνταγμα;
Πως είναι δυνατόν να πιστέψουμε πως το μόνο πρόβλημα που απασχολούσε ετούτο εδώ το Έθνος ήταν η βασιλευόμενη ή αβασίλευτη δημοκρατία; Και πιο συγκεκριμένα επί των ημερών μας!
Δεν συντελέστηκαν τα τελευταία 40 χρόνια κοσμογονικές αλλαγές στην ζωή των Ελλήνων;
Δεν έπρεπε να ερωτηθεί ο κυρίαρχος λαός για την είσοδό μας στην ΕΕ, που ξεκίνησε αρχικά ως ΕΕ των Εθνών και στην πορεία μεταλλάχτηκε ως η ΕΕ των Διεθνών τοκογλύφων-δανειστών;
Δεν έπρεπε να ερωτηθεί για την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη και της αποδοχής του ευρώ;
Δεν έπρεπε να ερωτηθεί ο κυρίαρχος λαός για την υπαγωγή της χώρας μας στην τρόικα (ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ); Διά μέσω όλων των παραπάνω εγκληματικών πολιτικών αστοχιών χωρίς την έγκριση του λαού μας δεν δημιουργήθηκαν σήμερα αυτά τα τεράστια δημοσιονομικά προβλήματα που έχουν ως αποτέλεσμα να συντελείται μια πρωτόγνωρη στα Παγκόσμια χρονικά Γενοκτονία του λαού μας;

Επιπρόσθετα, δεν υπάρχουν κοινωνικά ζητήματα στην Ελληνική κοινωνία και για τα οποία θα έπρεπε να αποφασίσει ο Ελληνικός λαός με δημοψήφισμα όπως ορίζει το Σύνταγμα; Το ζήτημα της αθρόας λαθρομετανάστευσης, που επί δεκαετίες μαστίζει την κοινωνία μας, δεν είναι ένα σημαντικό ζήτημα που πρέπει να τεθεί της απόφασης του Ελληνικού λαού;

Άλλωστε, αυτή η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση ποτέ και από καμία κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια, δεν αντιμετωπίστηκε με υπευθυνότητα και σοβαρότητα ενώ ταυτόχρονα υποδείχτηκε από όλες μια περίεργη ανοχή.
Με αλλόφρονες και νεοταξικές πολιτικές, «άνοιξαν τα σύνορα» μετατρέποντας την Ελλάδα σε ξέφραγο αμπέλι και επέτρεψαν να εισέλθουν στην χώρα κάθε καρυδιάς καρύδι, χωρίς κριτήρια εισόδου.
Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όλοι οι πολιτικοί των κομμάτων τους αποκαλούσαν και τους αποδέχονταν – αρκετοί ακόμη και σήμερα - ως «οικονομικούς μετανάστες» πιστεύοντας πως η είσοδός τους στη χώρα θα προσέφερε τα μέγιστα στην ανάπτυξη της οικονομίας μας, παραγνωρίζοντας τον ελλοχεύοντα κίνδυνο της πληθυσμιακής τους αύξησης.
Έτσι, συνειδητά εθελοτυφλούσαν μπροστά στο καθημερινώς διογκούμενο πρόβλημα και σήμερα αυτό το τεράστιο Εθνικό ζήτημα έχει φτάσει στην κορύφωσή του και σε όλους τους Έλληνες έχει δημιουργήσει ανασφάλεια και φόβο που σαν θηλιά σφίγγει το λαιμό τους.

Ωστόσο, το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης δεν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο. Είναι ένα καρκίνωμα που κατατρώγει τις σάρκες όλης της Ευρώπης. Αντίθετα όμως, με την Ελλάδα και τους Έλληνες πολιτικούς, οι οποίοι με προεκλογικά ψεύδη υφαρπάζουν την ψήφο των Ελλήνων πολιτών, παραβιάζοντας ταυτόχρονα θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματος, σε άλλες χώρες η άποψη του πολίτη είναι θεμελιώδες θεώρημα.

Έτσι, στην Ελβετία διενεργήθηκε δημοψήφισμα υπέρ της πρότασης να επιβληθούν περιορισμοί στη μετανάστευση και να γίνει εκ νέου διαπραγμάτευση των συμφωνιών ανάμεσα στην Ελβετική Συνομοσπονδία και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αυτή η πρωτοβουλία, είχε ονομαστεί «Σταματήστε τη μαζική μετανάστευση» και την πρότασή της την είχε υποβάλει το ακροδεξιό Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα (SVP), με την επιχειρηματολογία της ραγδαίας αύξησης της εγκληματικότητας, της υποβάθμισης της ζωής των πολιτών σε πολλές, κυρίως βιομηχανικές πόλεις και της άποψης πως οι μετανάστες διαβρώνουν τον Αλπικό πολιτισμό της χώρας.
Υπέρ αυτής της πρότασης τάχθηκε το 50,3% των Ελβετών εκλογέων παρακάμπτοντας το γεγονός πως η χώρα τους, παρ΄ότι δεν είναι μέλος της ΕΕ, είχε δεσμευθεί με βάση τη θεμελιώδη ελευθερία της ελεύθερης κίνησης προσώπων προς και από την ΕΕ.
Αυτή η συμφωνία ΕΕ και Ελβετίας είχε τεθεί σε εφαρμογή μόλις 12 χρόνια πριν και πλέον, ενδέχεται να πλήξει σοβαρά την ελβετική οικονομία, η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από ξένους εργαζόμενους και έτσι θα θέσει υπό αμφισβήτηση το νομικό πλαίσιο που διέπει την παραμονή και την εργασία τους εκεί.
Επιπλέον, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ενδεχομένως να προκαλέσει μεγάλη ρήξη στις σχέσεις και το καθεστώς των πολυάριθμων πολυεθνικών εταιρειών και οι οποίες έχουν έδρα την Ελβετία.
Επίσης, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αναμένεται να πλήξει αρκετά τις σχέσεις ΕΕ και Ελβετίας. Ήδη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε ανακοίνωσή της ανέφερε ότι «λυπάται πολύ» για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και ότι θα «εξετάσει τις συνέπειες της πρωτοβουλίας στο σύνολο των σχέσεών τους».

Πάντως, παρά τις άνευ προηγουμένου αντιδράσεις της ΕΕ, η Ελβετική κυβέρνηση αναφέρει πως αυτό το αποτέλεσμα είναι δεσμευτικό για την κυβέρνηση, γεγονός που σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένη να εντάξει όσα προβλέπει το δημοψήφισμα στη νομοθεσία της χώρας.

Θα πρέπει επίσης, να σημειωθεί πως αυτό καθ΄ αυτό το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι μια άνευ ορίων νίκη του ακροδεξιού σχηματισμού, του κόμματος SVP και του αρχηγού του Τόνι Μπρούνερ, ο οποίος αμέσως μετά δήλωσε: «Πρόκειται για μια στροφή στην πολιτική μας όσον αφορά την μετανάστευση».
Επιπρόσθετα, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αποτελεί παταγώδη ήττα των κομμάτων του «Συνταγματικού Τόξου», κατά τω ελληνικότερον, από τη στιγμή που όλα τα κόμματα καλούσαν τους εκλογείς να ψηφίσουν υπέρ του «όχι». Ο αρχηγός δε, του Ελβετικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, Κριστιάν Λεβρά, είπε χαρακτηριστικά ό,τι το κόμμα του «ηττήθηκε» και αυτό είναι «πολύ άσχημο».

Συνοψίζοντας, διαπιστώνουμε τις τεράστιες διαφορές μεταξύ δυο κρατών. Της «Δημοκρατικής» Ελλάδος και της «ακροδεξιάς» Ελβετίας. Στην Ελλάδα καταπατείται ασύστολα το Σύνταγμα, ο λαός είναι κυρίαρχος κατ΄ ευφημισμό και για το θέμα της αθρόας λαθρομετανάστευσης δεν υπάρχει καν σκέψη για δημοψήφισμα.
Αντίθετα στην Ελβετία, η οποία το 2011 κατατάχθηκε ως η πλουσιότερη κατά κεφαλή χώρα στον κόσμο, διενεργεί δημοψήφισμα παρ΄ ότι χρειάζεται εργατικά χέρια μεταναστών και παρ΄ ότι ο αριθμός αυτών είναι κατά πολύ ολιγότερος των λαθρομεταναστών της πατρίδος μας.
Στην Ελλάδα το ακροδεξιό κόμμα είναι στη φυλακή, ενώ στην Ελβετία το αντίστοιχο κόμμα, επιβάλλει τη διενέργεια δημοψηφισμάτων και οι μεν πολίτες τους επιβραβεύουν με την ψήφο τους, η δε κυβέρνηση αποδέχεται και υλοποιεί Συνταγματικά το αποτέλεσμα.

Κλείνοντας, να επισημάνω πως οι εδώ αχρείοι και τυχάρπαστοι κυβερνώντες πολιτικάντηδες, αντί να παραδειγματιστούν από την Ελβετία, ενοχλήθηκαν σφόδρα και έτσι, σε σχετική ανακοίνωση που εξέδωσαν ως ελληνική προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ, εκφράζουν τη λύπη τους για την πρωτοβουλία «ενάντια στη μαζική μετανάστευση» και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
Τονίζοντας ιδιαίτερα πως «η εισαγωγή ποσοστώσεων στη μετανάστευση των πολιτών της ΕΕ αντιβαίνει στην αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων, μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ελβετικής Ομοσπονδίας, όπως αυτή περιγράφεται, στη σχετική διμερή συμφωνία που βρίσκεται σε ισχύ και η οποία αποτελεί κύριο παράγοντα, για την αρμονική ανάπτυξη των σχέσεών μας».

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr
twitter: @egerssi


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Το φαινόμενο διάσπασης της ελληνικής κοινωνίας σε τρία κομμάτια έχει εισέλθει πλέον σε επίπεδο απόλυτου σουρεαλισμού. Ποια είναι τα τρία κομμάτια; Οι κανίβαλοι ρυθμιστές των εξελίξεων, οι εντελώς αποχαυνωμένοι βολεμένοι ακόμα και οι εντελώς τρομαγμένοι δυστυχισμένοι. Τρεις κόσμοι που βαδίζουν σε τρία διαφορετικά σύμπαντα... 
Οι πρώτοι έχουν πάρει ένα ψαλίδι και κόβουν ότι περισσεύει από τους λογαριασμούς, λεφτά, μισθούς, συντάξεις, περιουσίες, ζωές... 
Οι δεύτεροι κινούνται όπως ακριβώς και το ανέκδοτο, την ώρα που ολόκληρη η χώρα στενάζει κι ολόκληρος ο πλανήτης γ@μι€τ@ι κοιτάνε το ταβάνι και λένε, "μπεζ... να το βάψω μπεζ".
Και οι τελευταίοι τριγυρνάνε σαν ζόμπι στις ουρές των ταμείων ανεργίας, στις εφορίες, στις τράπεζες, στις ΔΕΚΟ, στα συσίτια, στα επείγοντα των νοσοκομείων ή των ψυχιατρίων...
Δεν υπάρχει σημείο συνάντησης ΚΑΝΕΝΑ...
Καμία επαφή. Τρεις λαοί που κατοικούν στον ίδιο τόπο.
Ο λαός των κυβερνώντων και των παρατρεχάμενων που φαντασιώνεται πλεονάσματα πλούτου, ανάπτυξη, επενδύσεις , και δόξα για το τεράστιο έργο διάσωσης της χώρας, δούλοι της μωροδοξίας τους.
Ο λαός των αποχαυνμένων μέσα στο παχύσρκο εγώ τους που σχεδιάζουν ακόμα τι αμάξι θα πάρουν, που θα πάνε διακοπές, ποιο καλό εστιατόριο άνοιξε, τι παίζει στα πρωϊνάδικα, τι κουρτίνες να βάλουν στο μπάνιο, αν θα καλέσουν και τους Καραγκιοζόπουλος στο event, ... fashion victims, tv victims, celebrity victims, bulshit victims, δούλοι των εμμονών τους.
Κι ο λαός των φοβισμένων, υποταγμένων, ξεκάθαρων δούλων, που ενώ οι άλλοι φαντασιώνονται θεωρώντας το κόσμο σαν τη παιδική τους χαρά, αυτοί τρώνε το αγγούρι από όλες τις μεριές χωρίς να κάνουν κιχ....
Ναι το μονο κοινό σημείο των τριών κόσμων είναι η δουλεία. Η υποταγή σε αρρωστημένο επίπεδο σε κάτι. Σε κάτι που αξίζει περισσότερο από τη ζωή, περισσότερο από τη χαρά, την ευτυχία, την ομορφιά... Για άλλον το κόκκαλο που κρέμεται από ένα σχοινάκι και τον τραβολογάνε να το φτάσει είναι να φαντασιώνεται πως είναι ο σωτήρας ενός έθνους, για ένα δεύτερο είναι το καινούργιο μοντελάκι που πρέπει οπωσδήποτε να αποκτήσει και για έναν τρίτο λίγες πενταροδεκάρες για να βγάλει το μήνα ζωντανός...
Εκφράσεις όπως "έχω ένα όραμα" παραπέμπουν πλέον στο παραλήρημα ενός τρελού... Δεν πρόκειται για όνειρα ή στόχους, απλά παραλήρημα. Το πλέον θλιβερό είναι να τα βλέπεις όλα αυτά μαζί και να σκέφτεσαι πως όλο αυτό το κόσμο, το τέλος της φάρσας θα τους βρει με τη μούρη κολλημένους στους αρρωστημένους εθισμούς τους , χωρίς να προλάβουν να καταλάβουν τι έγινε... Είναι να κοιτάς τα νέα παιδιά που ζουν με την εντύπωση πως ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΤΩΡΑ θα είναι έτσι και για τα επόμενα δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια ή και μέχρι το τέλος της ζωής τους. 
Το χαλί σε ολόκληρο το πλανήτη έχει αρχίσει ήδη και τραβιέται άγρια, τα τυπογραφεία  τυπώνουν  ήδη τους νέους χάρτες, τα εφιαλτικά σενάρια επιστημονικής φαντασίας γίνονται ένα ένα πραγματικότητα κι άνθρωποι ΘΥΣΙΑΖΟΥΝ ολόκληρη τη ζωή τους γιατί δεν έχουν να πληρώσουν ένα χαράτσι στη κѠλ⓪τρυπίδα του σύμπαντος, και θεωρούν πως αυτό είναι κάτι ύψιστης σημασίας, κάτι που δεν μπορεί κανείς να αναιρέσει, να αρνηθεί, να το φτύσει κατάμουτρα, γιατί...
Είναι όλοι εκπαιδευμένοι να κοιτάνε τόσο όσο πιάνει η σόλα από το παπούτσι... Με τα μάτια χαμηλωμένα στο χώμα. Πιονάκια σε μια μονόπολη που περιμένουν υπομονετικά τη ζαριά για να προχωρήσουν στο επόμενο τετραγωνάκι. Αν δεν ρίξει κανένας το ζάρι....
Μπορεί να μείνουν εκεί, στο συγκεκριμένο τετραγωνάκι στην αιωνιότητα, βιώνοντας ξανά και ξανά την αγωνία, της ακινησίας, της ανυπαρξίας, του ΤΙΠΟΤΑ.
Από την άλλη πάλι, υπάρχουν κι εκείνοι, που σκέφτονται απλά αν θα βάψουν το ταβάνι μπεζ...
Κι εκείνοι που θεωρούν τους ευαυτούς τους κατι ανώτερο από όλους τους υπόλοιπους, πως είναι οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού, οι έχοντες και κατέχοντες, δύναμη, εξουσία, πλούτο, αδυνατώντας να δουν πως απά βρίσκονται μέσα στη κѠλ⓪τρυπίδα που λέγαμε.
Παράλληλα σύμπαντα. Του Αντώνη, της  Κατίνας και του Μήτσου...
Κάπως έτσι θα μας βρει ο τρίτος παγκόσμιος, η επέμβαση των εξωγήινων, ή Αποκάλυψη, ή απλά το τέλος των ημερών.  Να περιμένουμε ποιος θα ρίξει το ζάρι...
Hellooooooo....



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πολωνικές δυνάμεις μετακινούνται στα σύνορα με την Ουκρανία 

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Σύμφωνα με πληροφορίες του ρωσικού τύπου, υπάρχει κινητοποίηση πολωνικών στρατιωτικών δυνάμεων και αιφνιδιαστική διεξαγωγή ασκήσεων ετοιμότητας, προφανώς λόγω της κατάστασης στην Ουκρανία. Τις τελευταίες ημέρες, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες θεάθηκαν φάλαγγες τεθωρακισμένων οχημάτων (ΤΟΜΑ), που μετακινούταν από τις πόλεις Γκόρζοβ Βιελκοπόλσκι και Σλούσκ, πιθανόν προς τα σύνορα με την Ουκρανία.

Σε συνέντευξη του στο τηλεοπτικό δίκτυο naTemat, ο εκπρόσωπος του πολωνικού Γενικού Επιτελείου, αναφέρει ότι πρόκειται για την διεξαγωγή έκτακτων ασκήσεων, για να διατηρηθεί η πολεμική ετοιμότητα του πολωνικού στρατού, (πράγμα που δύναται να γίνει πιστευτό αυτήν την στιγμή). Ο πολωνός Συνταγματάρχης Tomasz Szulejko εκ μέρους του γενικού επιτελείου, διαβεβαίωσε ότι πρόκειται για ασκήσεις των πολωνικών δυνάμεων, για την διατήρηση της αποτελεσματικότητας και της μαχητικής ισχύος των πολωνικών δυνάμεων.

Σύμφωνα με βίντεο αλλά και πληροφορίες, υπάρχουν μεγάλες φάλαγγες στρατιωτικών οχημάτων και τεθωρακισμένων οχημάτων μάχης ΤΟΜΑ “Росомаха”, που συνοδεύονται από αστυνομικές δυνάμεις, να κινούνται με ταχύτητα στην εθνική οδό μεταξύ των πόλεων Katowice και Wroclaw και άγνωστη κατεύθυνση. Επίσης παρατηρήθηκαν τουλάχιστον 30 τεθωρακισμένα οχήματα μάχης πεζικού BMP–2, να μεταφέρονται στις σιδηροδρομικές πλατφόρμες, στο σταθμό του Lebork.

Νωρίτερα, ο πρωθυπουργός της Πολωνίας Ντόναλντ Τουσκ δήλωσε ότι η χώρα του, συντάσσεται πλήρως με την Ουκρανία, υποσχόμενος παράλληλα να βοηθήσει στην διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας αυτής.

Για το λόγο αυτό, στην Πολωνία αυτήν την στιγμή πραγματοποιούνται κινήσεις στρατευμάτων για την σύνδεσή τους με την κατάσταση στη γειτονική Ουκρανία, καταλήγει το δημοσίευμα.

Σχόλιο: Πρόκειται για μια πάρα πολύ επικίνδυνη εξέλιξη η οποία δύναται να περιπλέξει επικίνδυνα την κατάσταση στην Ουκρανία. Εάν «μπουν στο χορό « και οι πολωνοί ο κίνδυνος παγκόσμιας ανάφλεξης είναι υπαρκτός. Ας ελπίσουμε μόνο να επικρατήσει η σύνεση πράγμα που δεν διαφαίνεται άμεσα στον ορίζοντα.

Βίντεο από τις μετακινήσεις του πολωνικού στρατού






Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Την εποχή της μεταπολίτευσης κυριάρχησε στην χώρα μας το δόγμα, «Ανήκωμεν στην Δύση». Εξ’ αίτιας αυτού του δόγματος είχαμε αλλεπάλληλες εθνικές ταπεινώσεις, (αρκεί μόνο να θυμηθούμε τα Ίμια), είδαμε αλλεπάλληλες προδοσίες από την πλευρά των «συμμάχων» μας, που ποτέ δεν θέλησαν να υπερασπιστούν τα εθνικά μας δίκαια έναντι της τουρκικής επεκτατικής προκλητικότητας και, τέλος είδαμε μια προδοτική πολιτική κλίκα που κυβέρνησε την χώρα επί δεκαετίες, στηριζομένη σε αυτούς τους δυτικούς «συμμάχους», να φέρνει την πιο στυγνή κατοχή καταστρέφοντας την ελληνική οικονομία και στέλνοντας χιλιάδες Έλληνες στην απελπισία και στην αυτοκτονία.
Και σαν να μην έφτάναν όλα αυτά, οι υποτιθέμενοι σημερινοί «Έλληνες» ηγέτες, καθημερινά δίνουν… μάχη για να εκχωρηθούν στους Γερμανούς και στο αμερικανοκρατούμενο ΔΝΤ τα ενεργειακά μας κοιτάσματα που μπορεί να αποτελέσουν και το μοναδικό πεδίο ανάκαμψης μιας χώρας που οι ίδιοι την οδήγησαν εκ του ασφαλούς στην οικονομική κατάρρευση και την μακροχρόνια χρεοκοπία.

Οι σχέσεις μας με την Ρωσία και στην μετασοβιετική εποχή κυριαρχούνταν πάντα από αυτό το δόγμα του «Ανήκωμεν στην δύση». Παρά του ότι ιστορικοί, θρησκευτικοί, αλλά και γεωπολιτικοί λόγοι συνδέανε περισσότερο τα εθνικά μας συμφέροντα με την Ρωσία, εμείς, (ή καλύτερα το δοσιλογικό πολιτικό κατεστημένο), κρατούσαμε μάλλον εχθρική στάση έναντι της ρωσικής πολιτικής. Η Ρωσία ήταν η μόνη χώρα που τόσο έντονα μας συμπαραστάθηκε πάντα στο Κυπριακό, αλλά και στην διένεξη με την Τουρκία, αφού αποτελούσε τον εκ βορρά «μπαμπούλα» για τις προκλητικές κινήσεις της τουρκικής επιθετικότητας, σε αντίθεση με τους δυτικούς «συμμάχους» μας που πάντα μας ξεπουλούσανε με τον χειρότερο τρόπο. Αν παρακολουθεί κανείς την τουρκική επικαιρότητα, (όπως ο υποφαινόμενος), θα διαπιστώσει το πόσο ανασχετικό παράγοντα στην προκλητικότητα των Τούρκων έναντι του ελληνισμού, αποτελούσε πάντα και αποτελεί η Ρωσία του Πούτιν, (και να μην αναφέρουν κάποιοι καλοθελητές για την οικονομική συνεργασία Τουρκίας-Ρωσίας. Αυτή είναι συνεργασία λυκοφιλίας και οφείλεται ακριβώς στην δική μας προδοτική απουσία).

Η ίδια η σημερινή Ρωσία με μια στιβαρή και ικανοτάτη ηγεσία κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να ορθώσει έντονα το ανάστημα της στην παγκόσμια επέλαση της Νέας Τάξης. Τώρα, με την περίπτωση της Ουκρανίας, έδειξε πως όχι μόνον δεν υποχωρεί άτακτα, όπως νόμισαν κάποιοι θερμόαιμοι στην Ουάσιγκτον και στο Βερολίνο, αλλά αντίθετα επιβάλλει με την σιδερένια γροθιά της την δική της θέληση.
Το θράσος των Αμερικανών και Ευρωγερμανών να θελήσουν να κυκλώσουν της Ρωσία με το τελευταίο εγχείρημα στη Ουκρανία, έδειξε την παντελή τους έλλειψη διορατικότητας, αδυναμία κατανόησης της ρώσικης πραγματικότητας και κυρίως, το πόσο ηλίθια κινούν τα νήματα της παγκόσμιας πολιτικής τους.
Το δίδαγμα της Συρίας δεν δίδαξε φαίνεται τίποτα στους Αμερικανούς, που βλέπουν την οικονομία τους να καταρρέει, τον στρατό τους να φεύγει ταπεινωμένος από το Αφγανιστάν, αφού προηγουμένως έφυγε από το Ιράκ παραδίδοντας την χώρα σε φιλο-ιρανικό καθεστώς.
Αλλά και η γερμανική απληστία φαίνεται να ήρθε η σειρά της να πάρει και αυτή το μάθημα της. Δυο φορές στη παγκόσμια ιστορία οι Γερμανοί έσπασαν τα μούτρα τους αφού αιματοκύλησαν τον κόσμο. Τώρα προώθησαν κατοχικά ακόμα και νεοναζιστικά καθεστώτα θέλοντας να επιβάλουν την οικονομική λεηλασία των λαών για να τους υποτάξουν ολοκληρωτικά. Καυτό παράδειγμα τα ερείπια που συσσώρευσαν στην χώρα μας. Στην Ουκρανία όμως, όπως φαίνεται, λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο!

Η Ουκρανία πρέπει να μας δείξει τον δρόμο για την χώρα μας. Τα συμφέροντα μας ειδικά στην σημερινή εποχή δεν συμβαδίζουν με αυτά των Αμερικανών και των Γερμανών, ποτέ δεν συμβάδισαν. Δεν είναι αυτά που υπηρετεί η σημερινή προδοτική κατοχική πολιτική κλίκα. Είναι με την Ρωσία του Βλαδίμηρου Πούτιν, του παγκόσμιου ηγέτη που σήμερα αντιστέκεται και κυρίως μπορεί και το κάνει, στην παγκόσμια λεηλασία της Νέας Τάξης. Γι’ αυτό και πρέπει να στηρίξουμε μόνο τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις που συστρατεύονται με τον πολιτικό «γίγαντα» της εποχής μας, τον Βλαδίμηρο Πούτιν της Ρωσίας. Είναι η μόνη μας ελπίδα να επιβιώσουμε σαν λαός και σαν έθνος. Είναι η πραγματική ανάσχεση ενάντια στις ληστρικές και εγκληματικές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις που λεηλάτησαν με τον χειρότερο τρόπο την χώρα μας και τώρα θέλουν να μας αποτελειώσουν ολοκληρωτικά ξεπουλώντας και όλα τα εθνικά μας θέματα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου