Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Δεκ 2014

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Επειδή τα τελευταία χρόνια έχει εξαπολυθεί μια κατευθυνόμενη προπαγάνδα από πολλά ελληνόφωνα ΜΜΕ, αλλά και από διάφορους δημοσίους παράγοντες που υποκρίνονται τον αόμματο και τον κουφό στην αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα, ότι στην γειτονική και σύμμαχο μας Τουρκία όλα είναι «ωραία» και «καλά», καλό θα είναι να γνωρίζουμε κάποια πράγματα που κανείς δεν θα τα προβάλλει στην χώρα μας.
Χωρίς να θέλουμε να σπείρουμε μίση, ο σκοπός αυτής της παρουσίας είναι αφ’ ενός η ενημέρωση σε κάποια ζητήματα για τα οποία κανείς δεν ενημερώνει και αφ’ ετέρου να καταδείξουμε την μεγάλη υποκρισία που υποκρύβεται στα τουρκικά σήριαλ που κατέκλεισαν για μια περίοδο τα ελληνικά κανάλια και γιατί επιλέγονταν αυτά και όχι   τα άλλα, που κάνουν θραύση στην ίδια την Τουρκία.

Αν ζήσει κανείς σήμερα στην Τουρκία και όχι μόνο σε τουριστικές εκδρομές που συνήθως είναι κατευθυνόμενες, θα νοιώσει ένα διακριτικό αλλά εμφανή ανθελληνισμό να καλλιεργείται με πολλά μέσα στην τουρκική επικαιρότητα.
Καθημερινά σχεδόν προβάλλονται από τα τουρκικά κανάλια αμέτρητες κινηματογραφικές επιτυχίες που παρουσιάζουν το Βυζάντιο σαν την πιο διεφθαρμένη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας και τους βυζαντινούς σαν το πιο εκπορνευμένο κράτος που έχει ποτέ εμφανιστεί στην περιοχή της Μικράς Ασίας.
Σε πολλές από αυτές τις ταινίες εμφανίζετε μόνιμα ένας θεοποιημένος Τούρκος ήρωας, ο Malkoçoğlu. Αυτός ο Malkoçoğlu, σαν ο Τούρκος supermen, επιτίθεται τιμωρός και κατατροπώνει του «διεφθαρμένους» βυζαντινούς χριστιανούς, με τρόπο που θα τον ζήλευαν και οι μεγαλύτεροι καουμπόι του φαρ ουέστ.
Παράλληλα τηλεοπτικά σήριαλ προβάλλονται καθημερινά στα μεγαλύτερα τουρκικά κανάλια με μεγάλη τηλεθέαση και με άκρως ανθελληνικό περιεχόμενο. Τα σενάρια είναι κυρίως από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919-22, αλλά και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, με κύριο στόχο τον εξευτελισμό του ελληνικού στρατού και της ελληνικής σημαίας.
Ειδικά για το Κυπριακό εδώ η τουρκική φαντασία ξεπερνάει κάθε όριο. Μέσα σε ένα φανταστικό τοπίο οι Τούρκοι αγωνιστές μάχονται με αναλογία ένας Τούρκος με… δέκα Έλληνες στις παραλίες της μεγαλονήσου και φυσικά τους κατατροπώνουν, ενώ οι «βάρβαροι δολοφόνοι» της ΕΟΚΑ σκοτώνουν, βιάζουν και καίνε τους Τουρκοκυπρίους ακόμα και μέσα στις… εκκλησιές που είχαν καταφύγει για να γλυτώσουν από την θηριωδία τους.

Το ίδιο κλίμα καλλιεργείται και στον τουρκικό στρατό. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι το πρώτο μάθημα που διδάσκονται οι Ευέλπιδες της Τουρκίας στις στρατιωτικές τους σχολές, είναι το «Tabya Dersi», δηλαδή μάθημα τακτικής πολέμου, το οποίο αρχίζει με το γνωστό τουρκικό ρητό, «Το νερό κοιμάται αλλά ο εχθρός δεν κοιμάται».
Στο μάθημα αυτό διδάσκονται πως όλα τα επιτελικά σχέδια των Τούρκων αξιωματικών επί χάρτου, καθώς και στις πολεμικές αναμετρήσεις, είναι ορθά και αποτελεσματικά, ενώ τα αντίστοιχα των Ελλήνων στις κοινές ελληνοτουρκικές συναντήσεις είναι λαθεμένα και αποτυχημένα. Χαρακτηριστικό είναι και το ρητό που υπάρχει στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών στην Άγκυρα, «Türklerin en büyük düşmanı Rus bir Yunan iki» που σημαίνει, «Ο μεγαλύτερος εχθρός των Τούρκων είναι πρώτος ο Ρώσος και δεύτερος ο Έλληνας»!!!

Εκεί που φαίνεται επίσης έντονα το ανθελληνικό μίσος της επίσημης Τουρκίας είναι τα τουρκικά Μουσεία. Όποιο μουσείο της Πόλης ή άλλης πόλης στην Μικρά Ασία επισκεφτείτε, θα δείτε ότι σχεδόν όλα τα αρχαία ελληνικά εκθέματα, προτομές αγαλμάτων και άλλα ευρήματα γραφούν Ρωμαϊκής εποχής και ποτέ ελληνικής. Παράλληλα τα χριστιανικά (εικόνες, εικονοστάσια, καντήλια κ.λπ.), που επίσης κοσμούν ορισμένα τουρκικά μουσεία, όπως στο Ικόνιο και αλλού, παρουσιάζονται αόριστα σαν… χριστιανικής εποχής.

Αλλά εδώ που γινεται συστηματική ανθελληνική προπαγάνδα είναι τα περίφημα τουρκικά σήριαλ, όχι φυσικά αυτά που αγόραζαν και προβάλλονταν στα ελληνικά κανάλια, αλλά τα άλλα, με την μεγαλύτερη τηλεθέαση στην Τουρκία όπως τα παρακάτω δυο πολύ γνωστά σήριαλ που παρουσιάζουμε σε γενικές γραμμές τα σενάρια τους.

Βρισκόμαστε στο 1920, σε μια περιοχή κοντά της Σμύρνη, σε ένα παραθαλάσσιο χωριό, όπου υπάρχει ελληνικό «κατοχικό» στρατιωτικό τμήμα. Οι «κακοί» Έλληνες είχαν καταφέρει να πιάσουν ένα Τούρκο «αντιστασιακό». Ο «αντιστασιακός» συνδέεται με την ομάδα ενός θρυλικού Τούρκου μασκοφόρου, ο οποίος καταπονεί τους Έλληνες με συνεχή σαμποτάζ και δολιοφθορές. Ο Έλληνας διοικητής, που διακρίνεται για την σκληρότητα του, αποφάσισε να οργανώσει μια δημόσια εκτέλεση του Τούρκου αντιστασιακού, για να παραδειγματίσει τους κατοίκους. Ο τόπος της εκτέλεσης στήνεται στην παραλία του χωριού, όπου συγκεντρώνονται οι κάτοικοι. Ο Έλληνας διοικητής τους βγάζει ένα σκληρό λόγο, τονίζοντας πως αυτά παθαίνει όποιος αντιστέκεται στον ελληνικό στρατό. Και ενώ ετοιμάζεται το απόσπασμα για την εκτέλεση, τότε, ξαφνικά από το πουθενά, ξεπηδά ο μεγάλος ήρωας των Τούρκων, ο μασκοφόρος καβαλάρης που ορμάει μόνος του εναντίον των Ελλήνων. Δημιουργείται σάλος και ταραχή, όλοι οι Έλληνες πέφτουν κάτω, οι κάτοικοι επευφημούν και γελούν με τα παθήματα των Ελλήνων και ο μελλοθάνατος βρίσκει την ευκαιρία, ενώ οι Έλληνες αλαφιασμένοι κυνηγούν τον μασκοφόρο, που θυμίζει καταπληκτικά τον Ζορό, να λυθεί και να το σκάσει.
Όλα αυτά δεν είναι παρά μια από τις χαρακτηριστικές σκηνές του μεγάλου τουρκικού τηλεοπτικού σήριαλ με τον τίτλο, «Kursum Yarasi» που προβάλλονταν επί ένα χρόνο στο μεγάλο τουρκικό κανάλι ATV, με μεγάλη τηλεθέαση.
Αλλά το εκπληκτικό σε αυτή την σειρά δεν είναι αυτή η σκηνή. Είναι ότι οι Τούρκου παρουσιάζουν πως οι Ρωμιοί χριστιανοί κάτοικοι της Μικράς Ασίας, αναπτύσσουν αντιστασιακό κίνημα κατά των… «εισβολέων» Ελλήνων, που όπου πάνε καταστρέφουν τα πάντα. Έτσι θα δεις γυναίκες που φοράνε σταυρό, να…(!!!) βοηθάνε τους Τούρκους αντιστασιακούς κατά των «κακών» Ελλήνων.

Μια άλλη, επίσης καταπληκτική τηλεοπτική σειρά, που αναφέρεται στην ίδια εποχή, (μια εποχή που την προτιμούν πολύ οι Τούρκοι για την τηλεόραση τους), είναι το, «Kirik Kanatlar», ή «Σπασμένα Φτερά», στο KanalD, στο ίδιο δηλαδή τουρκικό κανάλι που παρήγαγε και το περίφημο και πασίγνωστο σε μας σήριαλ, «Τα σύνορα της Αγάπης».
Θα πάρουμε μια χαρακτηριστική σκηνή για να καταλάβουμε το στόρυ του σήριαλ.
Η σκηνή είναι σε μια προκυμαία της Ιωνίας, μετά την ήττα των Ελλήνων και ενώ έχει υπογραφεί, παρά τις… έντονες διαμαρτυρίες των Τούρκων κατοίκων της περιοχής, η ανταλλαγή των πληθυσμών. Οι Ρωμιοί κάτοικοι αναγκάζονται να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Η χαρακτηριστική σκηνή είναι στην προκυμαία, όπου έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται οι πρόσφυγες παρέα με… τους θρήνους των Τούρκων συγκατοίκων τους που κλαίνε οι «καημένοι» γιατί… θα φύγουν οι αγαπημένοι τους Ρωμιοί.
Το εκπληκτικό όμως δεν είναι εδώ, αλλά στο ότι ο τουρκικός στρατός όχι μονό… συνοδεύει και κουβαλά με μεγάλη ευγένεια τα υπάρχοντα των προσφύγων, μην τυχόν και κουραστούν, αλλά… έχει στήσει και ένα μεγάλο πάγκο στην προκυμαία όπου τους προσφέρει… τρόφιμα, ποτά και ό,τι άλλο που θα τους κάνει ευχάριστο το ταξίδι της προσφυγιάς ( θυμίζει έντονα την κυρία Ρεπούση). Μάλιστα κάποιοι Τούρκοι στρατιώτες κλαίνε γιατί θα χάσουν τον φίλο τους, κάποιο Νίκο και κάποιο Κώστα. Ένας Λοχαγός είναι απαρηγόρητος για κάποια Μαρία, που τον χαιρετά με εμφανή την στενοχώρια γιατί φεύγει στην προσφυγιά. Σε λίγο τα πλοία που θα τους παραλάβουν φτάνουν και αφού οι Τούρκοι φαντάροι φορτώσουν τα υπάρχοντα τους, τότε βγάζουν τα μαντήλια. Από την μια ο τουρκικός στρατός του Κεμάλ που κλαίει απαρηγόρητος γιατί φεύγουν οι Ρωμιοί πρόσφυγες και από την άλλη οι Ρωμιοί κλαίνε και αυτοί καθώς ανεμίζουν τα μαντήλια του αποχαιρετισμού.
Κάπως έτσι έγινε… η Μικρασιατική καταστροφή και η άρχισε η μεγάλη ελληνική προσφυγιά, για το περίφημο αυτό τουρκικό σήριαλ.

Αυτά είναι ένα μόνο μικρό δείγμα του πως καλλιεργείται κατάλληλο κλίμα στην τουρκική τηλεόραση. Χαρακτηριστική είναι και μια άλλη σκηνή, που δείχνει πως οι Τούρκοι, το 1922 πάλι, καταφέρνουν να κάψουν ένα ελληνικό στρατόπεδο με… τσακμάκια σύγχρονης εποχής. Φαίνεται πως οι Τούρκοι ξέρουν να ξαναγράφουν την ιστορία μέσω τηλεοπτικών επιτυχιών, που έχουν ρεκόρ τηλεθέασης στην χώρα τους.

Κάποτε οι Έλληνες θα πρέπει να πάψουν να τρώνε κουτόχορτο.
Κάποτε όλοι αυτοί οι Τουρκολάγνοι θα πρέπει να πάψουν να μας φλομώνουν με τις αυταπάτες τους και την διαστρέβλωση της ιστορίας όπουö κατά την τουρκική μέθοδο, το θύμα γίνεται θύτης και ο θύτης θύμα.
Φτάνει πια η ελληνική αποβλάκωση.

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Τραγική ανικανότητα στη διοίκηση, αλλά και η μετατροπή των πόλεων που ελέγχουν οι του Ισλαμικού Κράτους σε μεγάλες φυλακές, με την προσθήκη της στρατιωτικής πίεσης που ασκείται από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς, σε συνεργασία με τις ιρακινές και τις κουρδικές δυνάμεις, οδηγεί σε φαινόμενα αποσύνθεσης το «χαλιφάτο» που δείχνει να αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα.
 
Στη Μοσούλη για παράδειγμα, το νερό φέρεται να μην πίνεται πλέον, καθώς δεν υπάρχει χλώριο για να καθαριστεί. Η ηπατίτιδα φέρεται να εξαπλώνεται επικίνδυνα, το αλεύρι αποτελεί σπάνιο είδος και όσος πληθυσμός έχει απομείνει, είναι σα να ζει σε μια γιγαντιαία ανοικτή φυλακή. Τις πληροφορίες έδωσε δημοσιογράφος που βρίσκεται στην περιοχή ινκόγκνιτο

Στην πόλη Ράκα, εκεί όπου κατέπεσε το ιορδανικό F-16, οι κάτοικοι δεν έχουν νερό και ηλεκτρικό ρεύμα για περισσότερο από τρεις ώρες ημερησίως, τα σκουπίδια έχουν γίνει… βουνό, αφού δεν τα μαζεύει πλέον κανείς. Οι συνθήκες διαβίωσης γίνονται αφόρητες μέρα με την ημέρα, όπως και σε άλλες πόλεις υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους.

Η κατάσταση αυτή δημιουργεί την ελπίδα οριστικού «ενταφιασμού» της αντίληψης ορισμένων που αντιμετώπιζαν το Ισλαμικό Κράτος σαν τους σουνίτες απελευθερωτές από την καταπίεση των σιιτών… Φαίνεται πως βρισκόμαστε ενώπιον εξελίξεων.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η Άγκυρα έχει στρατηγική διχοτόμησης του Αιγαίου και της ΑΟΖ της Αν. Μεσογείου… Η Λευκωσία και η Αθήνα;

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης 

Τη στιγμή που αναρωτιέται κανείς αν έχει κοινή στρατηγική η Λευκωσία και η Αθήνα στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων των θαλασσίων ζωνών, που καθιστά πιο πιεστικό το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, είναι χρήσιμο να δούμε ποια είναι η στρατηγική της Άγκυρας.
Κατ’ αρχάς να ορίσουμε το «πρόβλημα», για να περιγράψουμε την στρατηγική της γείτονος.
Η Τουρκία έχει ως στόχο να σπάσει το εξωτερικό της εμπόριο το φράγμα του ενός τρισεκατομμυρίων δολαρίων το 2023, που συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, κάτι που θα γίνει κυρίως μέσω των θαλασσίων οδών. Άρα, με βάση το τουρκικό σκεπτικό, η Τουρκία «δικαιούται» να είναι ναυτική και ναυτιλιακή υπερδύναμη, «δικαίωμα» που πηγάζει επίσης και από το γεγονός ότι -με βάση το εθνικό της δόγμα- είναι μια μεγάλη χώρα, με μεγάλη ιστορία και στρατηγικό βάρος-βάθος.

Όμως για να γίνουν όλα αυτά, θα πρέπει η Τουρκία να έχει δικές της ευρείες και εκτεταμένες θαλάσσιες ζώνες, που με βάση το διεθνές δίκαιο δεν διαθέτει και πρέπει να τις αποκτήσει. Άρα βρήκαμε το «πρόβλημα». 
Να δούμε τώρα τη στρατηγική που ακολουθεί η Άγκυρα για να το «λύσει».
Όλο αυτό το σκεπτικό που προαναφέρθηκε, το οποίο, με βάση το εθνικό της δόγμα, είναι υπεράνω του διεθνούς δικαίου και είναι υποχρεωμένες να το αποδεχτούν οι γειτονικές χώρες αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα,  αποτελεί τον θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο στηρίζεται η όλη στρατηγική της.
Με βάση το παραπάνω σκεπτικό οργανώνει τη στρατηγική και τα επιχειρήματά της η Τουρκία, για να επιβάλει με την απειλή χρήσης βίας τους σχεδιασμούς της στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο και να αποκτήσει τελικώς δικές της θαλάσσιες ζώνες, εις βάρος άλλων χωρών και κυρίως εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας.
Ποιοι είναι οι σχεδιασμοί της;
Είναι εξαιρετικά απλοί. Η διχοτόμηση του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου.
Αυτό σημαίνει πως η Άγκυρα δεν δέχεται ότι η Κύπρος, ως νησί, διαθέτει ΑΟΖ, γι’ αυτό και αλωνίζει το Μπαρμπαρός την κυπριακή ΑΟΖ, όπως δεν δέχεται ότι έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ τα ελληνικά νησιά. Επίσης, δεν δέχεται ότι η Ελλάδα έχει δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ.
Με βάση τις παραπάνω τουρκικές παραδοχές και για να μπορέσει να "σταθεί" η τουρκική στρατηγική, είναι απαραίτητη προϋπόθεση να μην επεκτείνει η Ελλάδα τα χωρικά της ύδατα. Αν το κάνει, τότε τινάζεται στον αέρα η στρατηγική της και λύνονται ως δια μαγείας τα λεγόμενα "ελληνοτουρκικά προβλήματα".
Άρα, η σημαντικότερη «απειλή» για τους τουρκικούς σχεδιασμούς και το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια της Αθήνας, είναι το καθ' όλα νόμιμο και κυριαρχικό δικαίωμα που έχει η Ελλάδα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ, κάτι που αποτελεί στην κυριολεξία εφιάλτη για την Άγκυρα.
Γι' αυτό, για να αποτρέψει την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12νμ., οι τουρκικές κυβερνήσεις ακολουθούν σταθερή γραμμή, από την οποία δεν παρεκκλίνει καμία κυβέρνηση ούτε πόντο.
Πρώτο και κύριο, έχουν χαρακτηρίσει με απόφαση της "Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης" την επέκταση ως αιτία πολέμου.
Δεύτερον, οι τουρκικές κυβερνήσεις δίνουν πολιτική εντολή στο ΓΕΕΘΑ να συντάσσει σχέδια κατάληψης ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου.
Τρίτον, οι τουρκικές κυβερνήσεις δίνουν πολιτική εντολή στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις να διεξάγουν διακλαδικές ασκήσεις για την κατάληψη ελληνικών νησιών, τις οποίες προσπαθούν να νομομοποιήσουν προσκαλώντας ξένους παρατηρητές σ' αυτές, μεταξύ των οποίων και Έλληνες.
Τέταρτον, η Τουρκία οργανώνει μεθοδικά την μουσουλμανική μειονότητα της ελλαδικής Θράκης με τέτοιο τρόπο, που να αποτελεί ένα εργαλείο-μέσο πίεσης προς την Ελλάδα σε περίπτωση που αυτή διανοηθεί να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ.
Πέμπτον, στην ίδια λογική, ως ένα επιπρόσθετο μέσο πίεσης για το προαναφερθέν θέμα, η Άγκυρα ακολουθεί επίσης μια στρατηγική περικύκλωσης της Ελλάδας, αυξάνοντας την επιρροή της στη Βουλγαρία, τα Σκόπια και την Αλβανία! Μπορεί η Τουρκία να έχει μια βαλκανική στρατηγική, όμως οι κινήσεις αύξησης της επιρροής της στις όμορες προς την Ελλάδα χώρες, έχουν και αυτόν τον χαρακτήρα. Να χρησιμοποιηθεί αυτή η επιρροή στην κατάλληλη στιγμή, μαζί με την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και τις ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας, ως τρομοκρατικό μέσο αποτροπής της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12νμ.
Σε αυτήν την καλοδουλεμένη στρατηγική, που εφαρμόζει με συνέπεια η τουρκική πλευρά, η Ελλάδα και η Κύπρος δείχνουν πολύ απλά να μην έχουν κοινή στρατηγική ή μάλλον να έχουν στρατηγική συνεχών υποχωρήσεων, την οποία αν δεν αλλάξουν, θα φθάσουμε στο σημείο να δούμε κάποια στιγμή νομοτελειακά να διχοτομείται το Αιγαίο και η μισή Αν. Μεσόγειος να γίνεται τουρκική και να μετατρέπεται στο σύνολό της πολύ απλά σε μια μουσουλμανική λίμνη.
Επειδή, δε, οι εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο και η επιμονή της Άγκυρας να κρατά το Μπαρμπαρός όχι μόνο στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά να το μετακινεί και προς την περιοχή του νησιωτικού συμπλέγματος της Μεγίστης και στο Καστελόριζο, δείχνουν ότι φθάνει η ώρα που θα παρθούν οι μεγάλες αποφάσεις εκτός από την Κύπρο και στο Αιγαίο, η Τουρκία φροντίζει αφαιρέσει από το ελληνικό οπλοστάσιο έναν διαχρονικό και εξαιρετικά χρήσιμο σύμμαχο. 
Με πονηρές και συνάμα θαρραλέες κινήσεις, το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου φροντίζει να «κλείσει» το πιο σημαντικό μέτωπο-πρόβλημα που έχει η Τουρκία, που είναι το Κουρδικό, για να επικεντρωθεί απερίσπαστη πλέον στο μέτωπο Κύπρος-Καστελόριζο-Αιγαίο-Θράκη.
Με βάση τα παραπάνω, η Άγκυρα φαίνεται ότι έχει μια καλά σχεδιασμένη στρατηγική για το θέμα. Η Λευκωσία και η Αθήνα, εκτός από τη στρατηγική των συνεχών ατιμωτικών υποχωρήσεων, που καθιστά χρόνο με το χρόνο όλο και πιο υλοποιήσιμη την τουρκική στρατηγική, έχουν κάποια άλλη στρατηγική για να προασπίσουν τα συμφέροντα του Ελληνισμού;

Πηγή εφημ. "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Τ​​ελευταία Kυριακή του δέκατου τέταρτου χρόνου της τρίτης μετά Xριστόν χιλιετίας. Kαι όπως όρισε με ρεαλισμό ο Aριστοτέλης, «γερνάνε όλα με τον χρόνο, δεν φέρνει νιάτα ούτε ομορφιά ο χρόνος, είναι μόνο αίτιος φθοράς».

Tα νιάτα ελπίζουν, οι ώριμοι μελαγχολούν σε κάθε συμβατική μέτρηση του χρόνου. Oχι οπωσδήποτε επειδή η ηλικία μετράει την απόσταση από τον θάνατο. Aυτός, έτσι κι αλλιώς καιροφυλαχτεί για όλους στην κάθε στιγμή –«μόλις γεννιέται ο άνθρωπος, είναι και ώριμος να πεθάνει». Σε άλλες εποχές ο πολιτισμός (ο κοινός τρόπος του βίου) είχε άξονα την εναργή συνείδηση της θνητότητας, τη «μνήμη θανάτου». Γιατί; Eπειδή γεννάει πλούτο ζωής η ανάληψη της ευθύνης του χρόνου, ευθύνης για την ψηλάφηση «νοήματος» (αιτίας και σκοπού) της ύπαρξης και του θανάτου. Σήμερα ο κοινός τρόπος ή πολιτισμός είναι μια πανικόβλητη (και αφελέστατη) προτροπάδην φυγή από το πρόβλημα: ο Iστορικός Yλισμός, αυτάρεσκος παλιμβαρβαρισμός, αφελέστατος στον πρωτογονισμό του.

H ανάληψη ευθύνης απέναντι στη βραχύτητα του βίου και στην εγγύτητα του θανάτου, ίσως να σημαίνει τη μόνη δυνατότητα ελευθερίας από τον θάνατο. O θάνατος είναι αναπότρεπτη συνέπεια του «αιτιατού» χαρακτήρα της ύπαρξής μας. Δεν είμαστε οι αίτιοι της ύπαρξής μας, δεν επιλέξαμε να υπάρχουμε, η αιτία που υπάρχουμε είναι «αλλού»: έξω από τη δική μας βούληση και ενεργητική δυνατότητα. Oμως η διαχείριση της (ερήμην μας) δεδομένης ύπαρξής μας είναι πεδίο της δικής μας του καθενός ευθύνης, της δικής μας ελευθερίας.

Στη βοσκηματώδη «λογική» του Iστορικού Yλισμού (λογική –για να μην ξεχνιόμαστε– του κ. Σαμαρά, του κ. Tσίπρα και λοιπών δημίων μας) η ελευθερία ορίζεται ως δυνατότητα ανεμπόδιστων ατομικών επιλογών: Eικόνα της ιστορικο-υλιστικής ελευθερίας είναι το σούπερ μάρκετ και προϋπόθεσή της η εξασφαλισμένη καταναλωτική ευχέρεια. H ελευθερία εκλαμβάνεται σαν ατομικό «δικαίωμα» δοτό – μας παραχωρείται με νόμους («αναγκαστούς κατά πάντων»). Γι’ αυτό και επιδέχεται διεκδίκηση αυτή η ελευθερία: με πορείες, καταλήψεις, βανδαλισμούς, απεργίες «κοινωνικού κόστους» (κατ’ ευφημισμόν, με «λαϊκούς αγώνες»).

Δεν υποψιάζεται ο Iστορικός Yλισμός, μαρξιστικός και καπιταλιστικός, μιαν άλλη εκδοχή της ελευθερίας, που αφορά στην ύπαρξη και όχι στη νομικά ρυθμιζόμενη συμπεριφορά –στοχεύει να ελευθερώσει από τον θάνατο, όχι να ψευτοπαρηγορήσει τη θνητότητα. Δεν είναι κενολογία να συζητάμε για ελευθερία από τον θάνατο; H μακραίωνη εμμονή των ανθρώπων σε αυτόν τον προβληματισμό δεν μοιάζει νηπιώδης. O θάνατος είναι δεδομένη αναγκαιότητα, όπως και η χρονικότητα και η φθορά. O άνθρωπος έχει επίγνωση-συνείδηση της υπαρκτικής αναγκαιότητας, αλλά και συνείδηση του ενδεχομένου υπαρκτικής ελευθερίας.

Oσο υπήρχαν Eλληνες, έμοιαζε πρωταρχική και αυτονόητη γι’ αυτούς η αναζήτηση της υπαρκτικής (όχι απλώς συμπεριφορικής) ελευθερίας: Nα ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τις αναγκαιότητες που διέπουν την ύπαρξή του: άλογες ενστικτώδεις ενορμήσεις, απαιτήσεις ατομοκεντρικής κατασφάλισης και αυθυπαρξίας. Γι’ αυτό και λογάριαζαν οι Eλληνες πάντοτε ως άθλημα ελευθερίας τη σχέση, όχι τη χρήση, τη σχέση, όχι τη σύμβαση – άθλημα ελευθερίας ήταν το κατόρθωμα να συγκροτείται «πόλις», να λειτουργεί «βίος πολιτικός», να ταυτίζεται το αληθεύειν με το κοινωνείν.

O Iστορικός Yλισμός (κ. Σαμαράς, κ. Tσίπρας και λοιποί δήμιοι του βίου μας – για να μην ξεχνιόμαστε) καταλαβαίνει ως πρόβλημα μόνο την εφήμερη και οπωσδήποτε ατελέσφορη συντήρηση της ύπαρξης, την ύπαρξη ως χρονικότητα, τον χρόνο ως συνάρτηση του θανάτου, τον θάνατο ως κατεξοχήν αναγκαιότητα που διέπει την αιτιατή φαινομενικότητα. Oμως, δίχως τα ματογυάλια του Iστορικού Yλισμού, εμπειρικά πιστοποιούμε ότι ο άνθρωπος, σε αντίθεση προς τα άλογα υπαρκτά, υπάρχει και γνωρίζεται ως σχέση, όχι ως φύση. Γνωρίζουμε τον κάθε άνθρωπο, όχι όταν απλώς πιστοποιούμε το άτομο: μιαν αδιαφοροποίητη μονάδα της ανθρώπινης φυσικής ομοείδειας (μονάδα που διαφοροποιείται μόνο αριθμητικά – σαν αριθμός Δελτίου Tαυτότητας, Φορολογικού Mητρώου κ.τ.ό.). Γνωρίζουμε τον κάθε άνθρωπο ως ενεργούμενη ετερότητα: ύπαρξη μοναδική, ανόμοια, ανεπανάληπτη – ετερότητα όχι απλώς μορφική, αλλά ενεργούμενη, δηλαδή συνεχώς πραγματούμενη στην έκφραση (βλέμμα, χαμόγελο, χειρονομία, τόνος φωνής, κίνηση σώματος), όπως και στην ετερότητα σκέψης, κρίσης, φαντασίας, ποιητικής (δημιουργικής) ενέργειας.

Tην ενεργούμενη ετερότητα-μοναδικότητα κάθε ανθρώπου τη γνωρίζουμε οι άνθρωποι χάρη σε ένα επίσης ενέργημα μετοχής-μέθεξης στη γιγνόμενη ετερότητα του άλλου. Oσες βιογραφίες του Mότσαρτ ή του Bαν Γκογκ κι αν διαβάσω, μόνο με πληροφορούν για την ιστορική τους ύπαρξη, οι πληροφορίες δεν μου «γνωρίζουν» την υπαρκτική τους μοναδικότητα. Aυτή την ανακαλύπτω μόνο ενεργά: μετέχοντας στα ενεργήματά τους – στη μουσική του Mότσαρτ, στη ζωγραφική του Bαν Γκογκ.

Oνομάζουμε σχέση την ενεργητική μετοχή-μέθεξη στην ενεργούμενη ετερότητα του άλλου. Kαι η γνώση που προσπορίζει η σχέση είναι συνάρτηση της ελευθερίας που κατορθώνουμε από τις ορμέμφυτες αναγκαιότητες επιβολής στον άλλον, χρήσης του άλλου. H ελευθερία έχει τη δυναμική της ολοκληρίας που ποτέ δεν ολοκληρώνεται, της τελείωσης που ποτέ δεν τελειούται. Στη σχέση η ελευθερία από τον εγωκεντρισμό ξεκινάει από την ανιδιοτέλεια, περνάει στην αυταπάρνηση, κορυφώνεται στην ερωτική αυτοπροσφορά. Kαι αυτοί οι «επαναβασμοί» αντιστοιχούν και σε πρόοδο στη γνώση: η «ολοκληρούμενη και ουδέποτε περατούμενη» πληρότητα της γνώσης είναι ο έρωτας.

Mέχρις εδώ μπορούν ίσως κάτι να καταλαβαίνουν και οι εγκλωβισμένοι στον πρωτογονισμό του Iστορικού Yλισμού. Oμως το πώς η ελευθερία από τις υπαρκτικές αναγκαιότητες της φύσης μπορεί να πραγματώνει την ύπαρξη στην ερωτική δυναμική της σχέσης, ελεύθερη και από τον θάνατο, είναι άλλο, δύσκολο μάθημα. Aλλο να κατανοείς και άλλο να γνωρίζεις την ελευθερία.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η διάλυση της Βουλής λόγω μη εκλογής Προέδρου ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία για τους μισούς σημε­ρινούς βουλευτές που γνωρίζουν ότι δεν πρό­κειται να επανεκλεγούν

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Υπομονή 24 ωρών ακόμη! Αύριο, γύρω στη μία μετά το μεσημέρι, όλοι οι Ελληνες θα γνωρίζουν με τον πιο επίσημο τρόπο αν η χώρα θα έχει εισέλθει, βάσει του Συντάγματος, σε προεκλο­γική περίοδο ή αν αντιθέτως η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου θα παραμείνει στην εξουσία έως τον Ιούνιο του 2016, έχοντας διευρύνει την κοινοβου­λευτική πλειοψηφία της στους 180 βουλευτές. Αυτό θα κριθεί αύριο στη Βουλή. Εν παρόδω θα απορριφθεί ή θα εγκριθεί ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο κυβερνητικός υποψήφιος Σταύρος Δήμας. Δευτερεύον.

Δεν έχει νόημα πλέον καμία εκτίμηση, πρόβλεψη, υπόθεση ή προτίμηση. Σε ένα 24ωρο θα έχουμε το γεγονός της έκβασης της ψηφοφορίας. Από 179 βουλευτικές ψήφους και κάτω η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ αποχαιρετά την εξουσία. Από 180 ψήφους και πάνω ο βίος της κυβέρνησης παρατείνεται για ενάμιση χρόνο.

Ανατροπή εκ βάθρων του πολιτικού σκηνικού και του συσχε­τισμού δυνάμεων μεταξύ των πολιτικών κομμάτων θα σηματο­δοτήσουν οι εκλογές, αν γίνουν όντως σε έναν μήνα. Αυτό είναι βέβαιο. Σήμερα κυριαρχεί η οργή των Ελλήνων εναντίον των πολιτι­κών υπευθύνων της οικονομικής εξαθλίωσής τους - δηλαδή εναντίον του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και της ΔΗΜΑΡ.

Υπάρχει η ελπίδα επίσης σε ικανό τμήμα του ελληνικού λαού -τη σχετική πλειοψηφία κατά τις δημοσκοπήσεις- μήπως βελτιωθεί λίγο ή πολύ η κατάσταση με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ανάμεσα στη βεβαιότητα του ολέθρου που εκπροσωπούν στα μάτια των λαϊκών στρωμάτων και των μικρομεσαίων ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος και στην ελπίδα μην τυχόν και καταφέρει κάτι καλύτερο ο Αλέξης Τσίπρας προφανώς όσοι ταλαντεύονται θα προτιμήσουν την ελπίδα από τον όλεθρο. Δικαίως η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ αισθάνεται πανικό αν η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές και μιλήσει ο λαός με την ψήφο του. Αυτή η ψήφος αποκλεί­εται να ευνοήσει την κυβέρνηση.

Οι βουλευτές θα αποφασίσουν, όμως, αν η χώρα θα οδηγηθεί σε εκλογές. Αυτοί αποφασίζουν αύριο. Πρόκειται για μια πολύ κρίσιμη «λεπτομέρεια». Υπαρξιακή κυριολε­κτικά. Περίπου οι... μισοί (!!!) από τους σημερινούς βουλευτές γνωρί­ζουν ότι δεν πρόκειται να επα­νε­κλεγούν αν οι εκλογές γίνουν σε έναν μήνα. Η διάλυση της Βουλής λόγω μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας ισοδυναμεί λοιπόν με πολιτική αυτοκτονία γι' αυτούς τους βουλευτές!

Ποτέ δεν θα διαλυόταν η Βουλή, αν απαιτούνταν η πλειοψηφία των βουλευτών! Ευτυχώς αρκούν 120 μόνο αυτήν τη φορά. Οι 71 βουλευ­τές του ΣΥΡΙΖΑ φυσικά και ψηφίζουν «όχι», αφού μπορούν να ελπίζουν ότι θα διπλασιαστούν σε περίπτωση εκλογών. Και οι 12 βουλευτές του ΚΚΕ σίγουρα θα αυξηθούν με τις εκλογές. Αλλά και οι ΑΝΕΛ, που δίνουν μάχη επιβίωσης, αν μπουν τελικά στη Βουλή, ίσως αυξήσουν τον αριθμό των βουλευτών τους από τους 12 που τους έχουν απομείνει. Με την ηγεσία της φυλακισμένη, η Χρυσή Αυγή δεν έχει άλλη επιλογή από την καταψήφιση του Δήμα, αυτή την ώρα, από τους 16 βουλευτές της.

Σε 111 αθροίζονται οι βουλευτές των κομμάτων που προαναφέραμε. Το ερώτημα είναι σαφές: Από τους 21 βουλευτές της ΔΗΜΑΡ και τους ανεξάρτητους που και στη δεύτερη ψηφοφορία ψήφισαν κατά της εκλογής Δήμα μπορεί η αντιμνημονιακή αντιπολίτευση να συγκρατήσει τουλάχιστον τους 12, ώστε να καλύψει τη διαγραφόμενη αποστασία βουλευτή των ΑΝΕΛ; Η απάντηση αύριο το μεσημέρι!

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μπορεί η γελοιότητα να γίνει τρόπος ζωής αλλά και παραχάραξης της ιστορίας; Η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα είναι απολύτως θετική. Κι εμείς θα προσθέταμε πως η γελοιότητα μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα όρια (ή τις "κόκκινες γραμμές) που ορίζονται με απόλυτη σαφήνεια σε ευνομούμενα κράτη και σε χώρες που διαθέτουν ελάχιστα ψείγματα αυτοσεβασμού και αυτοπροστασίας. Σύμφωνα, όμως, με όσα συμβαίνουν, η μηδενική σοβαρότητα και η ελαστικότητα των "κόκκινων γραμμών" τείνουν να εγκαθιδρυθούν ως "πυλώνες" ύπαρξης και λειτουργίας του Ελληνικού κράτους ή, οτιδήποτε αντιστοιχεί σε αυτό που μέχρι σήμερα αποκαλείται "Ελλάδα".

Τα Σκόπια αναγνωρίζουν τον ιστορικό ρόλο του βουλγαρικού VMRO

Του Vladislav Perunović
Αποκλειστικού Ανταποκριτή μας στα Σκόπια


Το VMRO – DPMNE οδήγησε την κυβέρνηση του FYROM να ανοίξει ένα μουσείο στις 20/12/2014 που είναι αφιερωμένο στους ιστορικούς ηγέτες του VMRO, τους Τοντόρ Αλεξάντροβ (1881-1924) και Ιβάν “Vance” Μιχαήλοβ (1896-1990) οι οποίοι και οι δύο με τα δικά τους λόγια εξέφρασαν σαφέστατα ότι ήταν εθνικά Βούλγαροι.
Μάλιστα ο Μιχαήλοβ σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Μπόρις Βιζίνσκι από τα Σκόπια στο σπίτι του στη Ρώμη, στην εξορία, το 1989 με τον πιο σαφή τρόπο επιβεβαίωσε ότι είναι «Βούλγαρος από τη Μακεδονία». Σ.Σ. ότι ο Μιχαήλοβ ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης των κομιτατζήδων του VMRO το χρονικό διάστημα 1924 – 1934.

Το μουσείο στο Νόβο Σέλο (τμήμα της πόλης Στριπ στο ανατολικό FYROM, όπου και οι δύο προαναφερόμενοι γεννήθηκαν) εκθέτει τα κέρινα ομοιώματά τους, καθώς και αναμνηστικά από άλλους μαχητές του VMRO. Το μουσείο εγκαινιάσθηκε από την Ελισαμπέτα Καντσέκα – Μιλέβσκα, Υπουργό Πολιτισμού του FYROM και από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, Νικολά Γκρουέφσκι.


Πρέπει να τονιστεί ότι αυτοί οι δύο ιστορικοί ηγέτες του VMRO σε αντίθεση με άλλους (που ισχυρίζονταν ότι η «Μακεδονική» εθνικότητα είναι η προέκταση της μεταγενέστερης προκατειλημμένης ερμηνείας μερικών ενεργειών και λόγων) ήταν σαφώς αναγνωρισμένοι ως Βούλγαροι εθνικιστές, ακόμη και στην κομμουνιστική ιστοριογραφία του FYROM και της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Επίσης, ο Ιβάν Μιχαήλοβ άφησε πολλές ιστοριγραφικές, ακόμη και αυτοβιογραφικές, εκδόσεις στις οποίες είναι σαφής όσον αφορά τον Βουλγαρισμό του και τη Βουλγαρική εθνική συγγένεια του Σλαβικού πληθυσμού του FYROM.



Έκθεση "Μακεδονικών" εκθεμάτων στην Παλαιά Βουλή
Κι ενώ τα Σκόπια μέσω της συγκεκριμένης εννέργειας αναγνωρίζουν έμμεσα την ισχυρή ιστορική ύπαρξη βουλγαρικών στοιχείων και δεσμών εντός της ΠΓΔΜ, στην Ελλάδα οι... υπεύθυνοι προφανώς έχουν χάσει πλήρως την αίσθηση της σοβαρότητας των αποφάσεών τους και προχώρησαν στην υλοποίηση έκθεσης (στους χώρους της Παλαιάς Ελληνικής Βουλής) να εκθέτουν φωτογραφίες από το Μουσείο των Σκοπίων, το οποίο αναγράφεται ως  «Αρχαιολογικό μουσείο Μακεδονίας, Σκόπια»!!!
Η έκθεση με τίτλο «Imagining the Balkans» η οποία συντονίστηκε υπό την αιγίδα της UNESCO και με την υποστήριξη του Διεθνούς Συμβουλίου Ιστορίας, επικεντρώνεται στο 19ο αιώνα και αναμφίβολα θα την επισκεφτούν πολλοί Έλληνες και ξένοι.
Οι δε ιθύνοντες, έδωσαν μια εξίσου προκλητική απάντηση όταν ορισμένα άτομα διαμαρτυρήθηκαν για τις επιγραφές: 
«Η έκθεση είναι διεθνής και θα πάει και στις άλλες βαλκανικές χώρες και η Παλαιά Βουλή είναι υποχρεωμένη από την συμφωνία που έχει να αναφέρει τα Σκόπια ως Μακεδονία και τους Σκοπιανούς ως Μακεδόνες»
Δηλαδή τα Σκόπια κατόρθωσαν να χρησιμοποιούν το κτίριο της Βουλής μας για την επίτευξη των στόχων τους την παραχάραξη της ιστορίας μας και καθιέρωση της χρήσης του ονόματος που μας υπέκλεψαν; Το Υπουργείο μας των Εξωτερικών...; 

Είναι δυνατόν η ελληνική κυβέρνηση να ισχυρίζεται ότι κάνει  αγώνα για το εθνικό θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, διαμαρτυρώμενη προς τρίτες χώρες, όταν η ίδια ανέχεται μέσα στο κτίριο της Βουλής μας την προβολή του «Αρχαιολογικού Μουσείου Μακεδονίας, Σκόπια»;

Αρχηγός Κομιτατζήδων: Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ Βουλγάρων και "Μακεδόνων"
Στα ερωτήματα αυτά απαντά, με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο η ελληνική κυβέρνηση, οι θέσεις της οποίας τείνουν να υπερκαλύπτονται από αυτές των Σκοπίων!!!
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον (παρά τις όποιες αναφορές στην "Μακεδονία" και τον "Μακεδονισμό") για την όμοια εθνικότητα μεταξύ Βουλγάρων και Σκοπιανών, προκύπτει και από συνέντευξη του Ivan Mihajlov (εντεταλμένος του Τίτο για υλοποίηση του "Μακεδονισμού"), ο οποίος διετέλεσε αρχηγός των "Κομιτατζήδων" στην περίοδο μεταξύ 1924 - 1934, στην οποία δηλώνει ευθαρσώς πως "Βουλγαρία και Σκόπια είναι ένα και το αυτό".


Επειδή είναι γνωστή και καταγεγραμμένη ιστορικά η μετέπειτα "δράση" των "Κομιτατζήδων" εντός της Ελλάδας, μήπως πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά την πιθανότητα κάποιοι από αυτούς να παρέμειναν πίσω και οι απόγονοι ή "ομοϊδεάτες" τους να βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά εντός του Ελληνικού κράτους;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Με ιδιαίτερη προσοχή τα τουρκικά ΜΜΕ παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Ελλάδα και τις ψηφοφορίες για την εκλογή προέδρου Δημοκρατίας, η οποία κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσει σε γενικές εκλογές με την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού που έχει κυριαρχήσει τα τελευταία χρόνια, ένα σκηνικό που «βόλευε» σε μεγάλο βαθμό της Άγκυρα. Ιδιαίτερα η εξωτερική πολιτική του διδύμου Σαμαρά - Βενιζέλου, είχε βολέψει την Άγκυρα η οποία έχει πολύ μεγάλα προβλήματα σχεδόν με όλες τις χώρες με τις οποίες συνορεύει η Τουρκία. Έτσι μια συγκαταβατική στάση της Αθήνας στις τουρκικές προκλήσεις, ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσαν να ελπίζουν οι Τούρκοι στην σημερινή η συγκυρία. Ακόμα ένα «μέτωπο» για την Άγκυρα θα δημιουργούσε πολύ σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό της.

Η στάση αυτή της ελληνικής κυβέρνησης έναντι της τουρκικής προκλητικότητας, έδωσε έδαφος στην Τουρκία να αυξήσει αυτή την προκλητικότητα. Οι παραβιάσεις στο Αιγαίο και από αέρος και από θαλάσσης αυξηθήκαν επικίνδυνα μέσα στο 2014, φτάνοντας στη σημείο οι τουρκικές φρεγάτες να αλωνίζουν όλο το μήκος και το πλάτος του ελληνικού Αιγαίου, να αμφισβητείται έμπρακτα η ελληνική κυριαρχία στην ευρύτερη περιοχή του Καστελλόριζου, ενώ η προκλητικότητα αυτή χτύπησε «κόκκινο» με την αποστολή του τουρκικού ερευνητικού Barbaros στην κυπριακή ΑΟΖ, αδιαφορώντας για τις πολύ χλιαρές αντιδράσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις κυπριακές καταγγελίες για παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στην προκλητικοτητα αυτή προστέθηκε και η μεγάλη ειρωνεία με την οποία αντιμετώπισαν τα τουρκικά ΜΜΕ τις ψηφοφορείς στην ελληνική βουλή για την εκλογή του νέου προέδρου της ελληνικής δημοκρατίας. Αυτή την ειρωνεία την προκάλεσε η στάση κάποιων Ελλήνων βουλευτών που πραγματικά δεν στάθηκαν στο ύψος της θέσης τους, γινόμενοι το ειρωνικό σχόλιο των τουρκικών και όχι μόνο ΜΜΕ.
Η εικόνα δυο βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου να μυρίζουν το αρωματισμένο πανωφόρι μιας συναδέρφου τους που διακρίνεται για το τολμηρό της ντύσιμο, προβλήθηκε σχεδόν σε όλες τις τουρκικές εφημερίδες με πολύ καυστικά σχόλια για την ποιότητα των βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου, δίνοντας μια πραγματικά πολύ υποβαθμισμένη εικόνα στον κόσμο της άλλης πλευράς του Αιγαίου. Αυτό είναι σίγουρα στοιχείο μιας ψυχολογικής αντιπαράθεσης.

Τώρα η κατάσταση όπως διαγράφεται ειδικά αυτή την περίοδο όπου στο Αιγαίο διεξάγεται ο λεγόμενος «πόλεμος της τσιπούρας», είναι αρκετά λεπτή. Το σίγουρο είναι πως οι Τούρκοι παίρνοντας θάρρος από την υποχωρητική στάση των ελληνικών κυβερνήσεων, όχι μόνο δεν δείχνουν καμία πρόθεση να σταματήσουν τις προκλήσεις τους αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσουν στο ίδιο επικίνδυνο μοτίβο.
Από την άλλη πλευρά στο εσωτερικό της Τουρκίας η κατάσταση «βράζει», καθώς πολλά καυτά θέματα παραμένουν άλυτα. Παράλληλα τα ανοιχτά μέτωπα στην ευρύτερη περιοχή, ανατολικά και νότια της Τουρκίας παραμένουν σε εμπόλεμη κατάσταση.
Μέσα από όλα αυτά ένα πιθανό διέξοδο στο γόητρο της Άγκυρας, πάντα μπορεί να είναι μια σοβαρή πρόκληση στην δική μας πλευρά που θα οδηγούσε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Άλλωστε η στάση του διδύμου Σαμαρά-Βενιζέλου δεν ήταν και πολύ αρνητική προς μια τέτοια εξέλιξη. Για τον λόγο αυτό στην Τουρκία δεν βλέπουν με  καθόλου θετικό μάτι μια κυβερνητική αλλαγή ενός πολύ φιλικού πολιτικού διδύμου προς την Άγκυρα, το οποίο έθρεψε και γιγάντωσε τα τελευταία χρόνια την τουρκική προκλητικότητα σαν σωσίβιο αντίβαρο στα αυξανόμενα τουρκικά αδιέξοδα.

Δεν γνωρίζουμε αν η κατάσταση αυτή αλλάξει με την πιθανή κυβερνητική αλλαγή στις επικείμενες εκλογές. Εκείνο όμως που θα πρέπει να επισημάνουμε, είναι ότι η μόνη χώρα που συνορεύει με την Τουρκία και στηρίζει με την πολιτική της ένα νεοοθωμανικό καθεστώς είμαστε εμείς με όλες τις συνέπειες αυτής της κατάστασης, ακόμα και για την ίδια την εθνική ακεραιότητα μας.

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Να γιατί έχουμε χρέος να καλέσουμε την Ιστορία να πάρει τη δική της εκδίκηση 

Οι ένοχοι έχουν ονοματεπώνυμο. Και η ταυτότητα όλων εκείνων που η στάση και η ψήφος τους θα προσφέρει αποκούμπι στο ανδρείκελο της σημερινής  συνέντευξης αντί να το αποκαθηλώσει άμεσα, θα πρέπει να κρατηθεί ως εκκρεμότητα στην ιστορία, που αργά ή γρήγορα θα κληθεί να πάρει τη δική της εκδίκηση...


Η σημερινή συνέντευξη, δε δόθηκε από έναν περήφανο πολιτικό που εκπροσωπεί μια κυρίαρχη χώρα, αλλά από έναν χιλιοταπεινωμένο πολιτικό μπαγαπόντη που αναζητεί εναγωνίως συνενόχους στον ατελεύτητο δωσιλογικό του κατήφορο.

Αυτή η συνέντευξη, δεν αποτέλεσε έναν περήφανο απολογισμό πεπραγμένων που θα έβαζαν κατά τα λεγόμενα του τη χώρα στο δρόμο της σταθερότητας, αλλά μια σαφή προειδοποίηση πως όλα κείνα που χρόνια τώρα ξορκίζει και υποτίθεται ότι πολεμά, παραμένουν παρόντα και απειλούν τη χώρα με γενικευμένη κατάρρευση.

Αυτή η κακοστημένη παράσταση, ήταν ένα επικίνδυνο μείγμα ματαιοδοξίας, εγωπάθειας και καθολικού πολιτικού ξεβρακώματος ενός ξεφωνημένου πολιτικού, που αναγνώρισε ως «καθήκον» του την παραμονή στην πρωθυπουργία, και ως "ύψιστη υποχρέωσή" του τη μετατροπή του Εθνικού μας Συντάγματος, σε απλή κατοχική εγκύκλιο που θα καταστήσει ακόμη ευκολότερη την ασυδοσία των συμμοριών, σε ολόκληρη την Ελληνική επικράτεια.

Αυτή η θλιβερή εμφάνιση ενός πρωθυπουργού - κονσέρβα, αποτέλεσε μια πρωτοφανή παρέλαση ψευδολογίας, που παίζει αδίστακτα με το θυμικό του λαού, αφού δε δίστασε να επικαλεστεί ως παράδειγμα την ανάγκη τροποποίησης ή και κατάργησης του τρισάθλιου νόμου περί ευθύνης υπουργών, παρέκαμψε όμως σκόπιμα να αναγνωρίσει πως δεν ήταν αυτός ο νόμος που τον εμπόδισε να στήσει τη μια και μόνη εξεταστική για το μνημόνιο που υποσχέθηκε, ούτε βεβαίως ήταν αυτός ο νόμος που τον οδήγησε με τις ψήφους των βουλευτών του στο να μην παραπέμψει καν σε εξεταστική το Βενιζέλο για τα θρυλικά υποβρύχια.

Πρόκειται για μια συνέντευξη – προσβολή στους ίδιους τους βουλευτές του, αφού κάθε «ευχαριστώ» σ αυτούς, ήταν «ευχαριστώ» για τη μη υπερήφανη στάση που κράτησαν στην υλοποίηση των κατοχικών απαιτήσεων. Και τη συνέχιση αυτού του δρόμου, της εθνικής υποταγής και της απόλυτης ταπείνωσης, επιχειρεί και πάλι σήμερα να εμφανίσει ως "ύψιστη εθνική ανάγκη", τη μόνη ικανή να εξευμενίσει το θεριό του 4ου Ράιχ.

Και ξαφνικά… μαζεύτηκαν σύννεφα πάνω από τη χώρα…
Τα σύννεφα που τόσα χρόνια υποτίθεται ότι παραμέριζε με την υπεύθυνη πολιτική του, έκαναν μια βόλτα και επέστρεψαν δριμύτερα, για να τρομάξουν το λαό έτσι και τολμήσει να πιάσει στα χέρια του ψηφοδέλτιο.

Και ποιος μιλά για ξαφνική έλευση σύννεφων;
Μα ο σκίστης των μνημονίων. Ο ουρακοτάγκος του πολιτικού καιροσκοπισμού που έχει επιδοθεί μανιωδώς σε μια βιομηχανία κατασκευής συνενόχων. Αυτός που πραγματοποίησε «το μεγαλύτερο πακέτο μεταρρυθμίσεων και εξυγίανσης που έγινε ποτέ σε χώρα» και το οποίο βεβαίως εσύ Έλληνα πολίτη, το βιώνεις με τρόπο αδιαμφισβήτητο στην καθημερινότητα της απόλυτης δυστυχίας σου. 

Αυτή η δυστυχία η απόλυτη, οι άστεγοι και τα συσσίτια, οι 7.000 δολοφονημένοι, το άνεργο παιδί, το παγωμένο σπίτι σου, αυτά και κάμποσα ακόμη είναι η «κοσμογονία αλλαγών που μας έφεραν στην πρώτη θέση στον πλανήτη».

Κι αυτό το πολιτικό θρασίμι Έλληνα πολίτη, εσύ ακόμη τον ακούς…. Κι ακόμη δε τον κρέμασες… Κι ακόμη ανέχεσαι ανδρείκελα σαν του λόγου του να παίζουν μπιλιάρδο στις πλάτες της χώρας και της αξιοπρέπειάς σου.

Αυτός ο πολιτικός αγύρτης…
Θέλει συνένοχους για να φέρει λύσεις «καθαρές», μέσα από την απόλυτη βρωμιά του κατοχικού δικαίου. Είναι αυτός που θεωρεί απαγορευμένο, επικίνδυνο και ανεπίτρεπτο, όπως και βρώμικο το δικαίωμά σου να πας έστω με ένα ψηφοδέλτιο στην κάλπη, διότι τρέμει την προσωπική του αποκαθήλωση. Τίποτε άλλο δεν τρέμει. Για τίποτε άλλο δε νοιάζεται.

Αυτό το γερμανοπροσκυνημένο ανδρείκελο…
Αντί να βγει έστω και την ύστατη στιγμή και να βουλώσει το στόμα των συμμοριτών την Ευρώπης, για τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις που επιχειρούν σε βάρος της χώρας που υποτίθεται ότι κυβερνά, βγήκε ακόμη και σήμερα να απειλήσει τη χώρα του και τους πολίτες της με την κάθοδο των δεινοσαύρων, με λιμούς και καταποντισμούς, αν οι πολίτες ασκήσουν το αυτονόητο πολιτικό τους δικαίωμα, νομιμοποιώντας έτσι την άθλια στάση των συμμοριτών.

Υ.Γ. Όσο για την αυστηρότητα των δημοσιογράφων της κατοχικής ΝΕΡΙΤ που παντού συναντούν πολίτες που λένε «βρείτε τα επιτέλους για το καλό του τόπου»… Ας την αφήσουμε καλύτερα ασχολίαστη…

Για κείνους που έχασαν το σημερινό υπερθέαμα το παραθέτουμε αυτούσιο...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε συγκρούσεις μεταξύ Κούρδων ανταρτών και ισλαμιστών που πρόσκεινται στην «Τουρκική Χεζμπολάχ» - ισλαμιστική οργάνωση που κυρίως απαρτίζεται επίσης από Κούρδους - στη νοτιοανατολική Τουρκία κοντά στα σύνορα με τη Συρία.

Δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο τόπο των συγκρούσεων και ο τρίτος υπέκυψε στο νοσοκομείο, σύμφωνα με το γραφείο του τοπικού κυβερνήτη.

Οι εντάσεις έχουν επιδεινωθεί στην περιοχή όταν μια ομάδα από σουνίτες μουσουλμάνους του κινήματος Χούδα-Παρ επιτέθηκε την Παρασκευή το βράδυ σε στρατόπεδο που ανήκει στους αντάρτες του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΠΚΚ), όπως δήλωσε πηγή των υπηρεσιών ασφαλείας στο Γαλλικό Πρακτορείο. Η Χούδα-Παρ είναι γνωστή ως η πολιτική πτέρυγα της τουρκικής Χεζμπολάχ και διαχρονικός εχθρός προς το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα το οποίο ηγείται της τριακονταετούς εξέγερσης στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας.

Σφοδρές οδομαχίες μεταξύ των μελών της Χούδα-Παρ και υποστηρικτών του ΠΚΚ είχαν σημειωθεί στη νοτιοανατολική Τουρκία και τον Οκτώβριο κατά την περίοδο που οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους πολεμούσαν τις κουρδικές δυνάμεις στην πόλη Κομπάνι στην άλλη πλευρά των συνόρων στη Συρία.

Η Άγκυρα έχει αρνηθεί να συμμετάσχει σε στρατιωτική δράση εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους γεγονός που εξόργισε τους Κούρδους της Τουρκίας οι οποίοι βγήκαν στους δρόμους τον περασμένο Οκτώβριο. Η αναταραχή προκάλεσε σοβαρές ανησυχίες ότι η διαμάχη για το Κομπάνι πιθανώς να εκτροχίαζε τις συνομιλίες μεταξύ της τουρκικής κυβέρνησης και του ΠΚΚ για μια ειρηνευτική συμφωνία.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Αν κάποιος δεν γνώριζε ότι ο Σαμαρά είναι ένας συνειδητός ψεύτης και πολιτικός απατεώνας, ακούγοντας τον χθες θα έλεγε ότι ο άνθρωπος ζει σε μια εικονική πραγματικότητα.
Δεν είναι μόνο ότι δικαίωσε απόλυτα την  ιστορική φράση του Σάμιουελ Τζόνσον: «Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων».

Δεν αρκέστηκε στο να εμφανιστεί  μοναδικός εκφραστής του «εθνικού συμφέροντος»,  αποδίδοντας παράλληλα σε όσους δεν συναινούν στην παράταση της καταστροφικής για τα λαϊκά στρώματα κυβέρνησης του ότι μας οδηγούν σε «θανάσιμους κινδύνους», «παράλογες περιπέτειες» και θα μας «γυρίσουν στο χείλος του γκρεμού». Θέλησε ταυτόχρονα να μας παρουσιάσει και μια πραγματικότητα που μόνο στο μυαλό του υπάρχει.

Εγιναν τόσες μεταρρυθμίσεις μας είπε που δεν έχουν ξαναγίνει στην Ελλάδα και άρχισε να μας αραδιάζει ένα μάτσο παπαριές του στυλ «ηλεκτρονική εφορία», «ηλεκτρονικά πιστοποιητικά»…
Δεν τον έπαιρνε φυσικά να πει ότι μεταρρυθμίσεις θεωρεί ότι ξεπούλησε τα πάντα από αεροδρόμια και λιμάνια μέχρι τα ακίνητα του δημοσίου και τους αρχαιολογικούς χώρους και γκρέμισε κάθε ίχνος κοινωνικού κράτους που υπήρχε.

Μας είπε ότι με την κυβέρνησή του έρχεται ανάπτυξη.
Που στο διάολο την είδε;
Στα παιδιά που λιποθυμάνε απ’ την πείνα στα σχολεία; 
Στις χιλιάδες αυτοκτονίες συμπολιτών μας που δολοφονούνται απ’ τις σφαίρες της ανέχειας και εξαθλίωσης που μας έχει επιβάλει η κυβέρνησή του; 
Στα 6,3 εκατομμύρια ελλήνων που  βιώνουν το ζόφο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού σύμφωνα με τα στοιχεία Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής; 
Στα χιλιάδες μαγαζιά που βάζουν λουκέτο; 
Στους χιλιάδες νέους που μεταναστεύουν στο εξωτερικό; 
Στο ότι η ανεργία καλπάζει και σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ στα χρόνια 2008 – 2013, οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 243%;

Ο Σαμαράς την πάτησε. Εριξε ζαριά και έχασε. Πίστεψε τον σύμβουλο του Λαζαρίδη ότι έχει εξασφαλισμένη την εκλογή προέδρου δημοκρατίας και έτσι την απρόσκοπτη παραμονή του για ενάμισι χρόνο ακόμα στην εξουσία.
Είχαν δεδομένο ότι ΔΗΜΑΡ-ΑΝΕΛΛ θα ψήφιζαν κάθε επιλογή του γιατί δεν είχαν περιθώρια εκλογικής αναμέτρησης που θα τους στερούσε κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, σύμφωνα με το σενάριο τους, και τώρα προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. 

Το μόνο που απέμεινε στον Σαμαρά και στην κυβέρνησή του είναι η κινδυνολογία, τα κατευθυνόμενα δημοσιεύματα, οι στημένες δημοσκοπήσεις και η γκεμπελική προπαγάνδα προσπαθώντας η σίγουρη ήττα του στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές να μην πάρει την μορφή της συντριβής. 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Σε ένα αμερικανικό στρατόπεδο στο νότιο Ιράκ και σε μια περιοχή στην ασιατική ακτή της Κωνσταντινούπολης, από τι αρχές της πρώτης δεκαετίας του 2000, εκπαιδεύονταν οι σημερινοί Τζιχαντιστές που τον τελευταίο χρόνο έχουν συγκλονίσει την παγκόσμια κοινή γνώμη με τα φρικτά τους εγκλήματα τα οποία πρόβαλλαν σαν τηλεοπτικά σου.

Σύμφωνα με την τουρκική επιθεώρηση Aksyon, στο αμερικανικό στρατόπεδο φυλακισμένων ισλαμιστών της Αλ Κάιντα, Bukka, νότια της ιρακινής πόλης Βασόρας, εδώ και δέκα περίπου χρόνια είχε δημιουργηθεί κέντρο εκπαίδευσης εξτρεμιστών σουνιτών ισλαμιστών που έμελε να δραστηριοποιηθούν για την αλλαγή του στάτους κβο όλης της Μέσης Ανατολής, χωρίς φυσικά να προβλέπονταν τότε ότι οι ισλαμιστές θα αυτονομούνταν και σαν Τζιχαντιστές πλέον, θα γίνονταν ανεξέλεγκτοι.
Όπως αναφέρει η τουρκική επιθεώρηση, την περίοδο εκείνη ο σημερινός αρχηγός των Τζιχαντιστών, ο περίφημος El Bağdadi, βρίσκονταν κρατούμενος στις ΗΠΑ όπου είχε «εδική» εκπαίδευση από την ίδια την CIA. O άλλος γνωστός ισλαμιστής από τα ηγετικά στελέχη των Τζιχαντιστών, Ebu Ahmet, βρίσκονταν στην Bukka, υποτίθεται κρατούμενος, αλλά στην πραγματικότητα εκπαιδεύονταν για το μελλοντικό του έργο που θα αναστάτωνε όλη την ευρύτερη περιοχή. Η εκπαίδευση των ισλαμιστών περιλάμβανε μεθόδους ανορθόδοξου πολέμου, σαμποτάζ εχθρικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων, πόλεμο εντός αστικών κέντρων, γνωστός σαν πόλεμος των πόλεων, καθώς και άλλες επιχειρήσεις δολιοφθοράς, αλλά και εκπαίδευση σε σύγχρονα οπλικά συστήματα.

Για το άλλο στρατόπεδο που βρίσκεται στην Τουρκία οι πληροφορείς του τουρκικού τύπου είναι πολύ περισσότερες.

Συγκεκριμένα τις 26 Νοεμβρίου του 2007 με ένα αποκαλυπτικό της δημοσίευμα η τουρκική εφημερίδα Σαμπάχ, αποκάλυψε την ύπαρξη ενός μυστήριου στρατοπέδου εκπαίδευσης ισλαμιστών τρομοκρατών που βρίσκονταν στην περιοχή της Γιάλοβας, στην ασιατική ακτή της Κωνσταντινούπολης. Το θέμα είχε βγει για πρώτη φορά στην δημοσιότητα στις 21 Οκτωβρίου του 2004 από την τουρκική επιθεώρηση «Αϊντινλίκ», όταν για πρώτη φορά ανέφερε την ύπαρξη αυτού του στρατοπέδου. Συγκεκριμένα το στρατόπεδο, σύμφωνα με την «Αϊντινλίκ», βρίσκονταν στον δρόμο Γιάλοβας -Τσιναρτζίκ, κοντά στο χωριό Τεσβικιέ, σε ένα ξέφωτο που έχει την ονομασία Ερικλί Βαντισί. Δίπλα από ένα πυκνόφυτο δάσος σύμφωνα με τις αποκαλύψεις της τουρκικής επιθεώρησης βρίσκονταν και άλλες μυστικές εγκαταστάσεις του στρατοπέδου.
Όπως αποκάλυπτε η τουρκική επιθεώρηση, στο στρατόπεδο γίνονταν βασική εκπαίδευση των ισλαμιστών τρομοκρατών, ενώ δίνονταν και λεπτομέρειες της εκπαίδευσης. Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, η εκπαίδευση διακρίνονταν σε τέσσερα επίπεδα.
Το πρώτο ήταν το ιδεολογικό και ηθικό μέρος όπου οι εκπαιδευόμενοι εμπέδωναν το «δίκαιο» του αγώνα τους.
Το δεύτερο ήταν το θρησκευτικό που συμπλήρωνε το πρώτο και στη συνέχεια έρχονταν τα δυο πρακτικά μέρη, που αναφέρονταν σε κατάλληλες ασκήσεις. Σύμφωνα με το δημοσίευμα υπήρχαν ξεχωριστές εγκαταστάσεις όπου δίνονταν η πρακτική εκπαίδευση. Μεγάλο ενδιαφέρων σε εκείνο το δημοσίευμα παρουσίαζε και η εθνολογική σύνθεση των εκπαιδευόμενων που απετέλεσαν και το μεγάλο φυτώριο της τρομοκρατικής οργάνωσης.
Όπως αποκάλυπτε η τουρκική επιθεώρηση, στο στρατόπεδο υπήρχαν εκτός από αραβόφωνους, πολλοί Καυκάσιοι, όπως Τσετσένιοι, Ινγκούτσιοι, Νταγεστάνοι και Αμπχάσιοι, Τούρκοι από πολλές περιοχές της Τουρκίας, αλλά και Γεωργιανοί. Παράλληλα γίνονταν αναφορά και για Βαλκάνιους μουσουλμάνους που εκπαιδεύονταν για διενέργεια τρομοκρατικών επιθέσεων, σαμποτάζ, επιχειρήσεις ανορθόδοξου πολέμου και πολέμου των πόλεων.
«Καπάκι» σε όλες αυτές τις αποκαλύψεις ήταν και η εκπομπή του γνωστού τουρκικού καναλιού, CNNTürk, στις 25 Ιουλίου 2012. Στην εκπομπή αυτή το τουρκικό κανάλι αποκάλυπτε επικαλούμενο και σχετικό τότε δημοσίευμα των New York Times, ότι η Αλ Κάιντα από το 2005 επιδίωκε την δημιουργία ισλαμικού φονταμενταλιστικού κράτους μεταξύ Συρίας και Ιράκ.
Το τουρκικό κανάλι ανέφερε ότι το ηγετικό στέλεχος της Αλ Κάιντα, Ebu Thuha, από την πόλη του Κιρκούκ στο βόρειο Ιράκ, είχε δηλώσει ότι η οργάνωση με την βοήθεια των Τούρκων, Καυκασίων, Αφγανών και Πακιστανών μαχητών, σκόπευε την ανατροπή των καθεστώτων Συρίας και Ιράκ με σκοπό την δημιουργία ισλαμικού κράτους.

Σήμερα φαίνεται ξεκάθαρα πως υαλοποιείται αυτό το σχέδιο με τους Τζιχαντιστές και με τα φρικτά τους εγκλήματα σε βάρος κυρίως των χριστιανών της Μέσης Ανατολής. Ας όψονται οι υποκριτές γεννήτορες αυτού του ισλαμικού τέρατος.

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου