Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Μαρ 2014

7 λόγοι για τους οποίους οι ΗΠΑ δεν θα κάνουν ποτέ πόλεμο για την Ουκρανία 

Γράφει ο Michael Peck

Η Αμερική είναι η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο. Βέβαια το γεγονός αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για την κρίση Ουκρανία. Ανεξάρτητα από το αν η Ρωσία εξακολουθεί να κατέχει την περιοχή της Κριμαίας στην Ουκρανία, ή αποφασίσει να καταλάβει και την υπόλοιπη Ουκρανία, οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να εισέλθουν σε έναν πόλεμο με τη Ρωσία.

Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν ο Ομπάμα είναι ισχυρός ή αδύναμος. Οι δύο πρώην Πρόεδροι των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ και Ρόναλντ Ρέιγκαν αντιμετώπισαν τα ίδια προβλήματα. Οι ΗΠΑ μπορεί να απειλούν με την επιβολή οικονομικών κυρώσεων, αλλά αυτός είναι ο λόγος που η Αμερική ποτέ «δεν θα μπορέσει να δώσει ούτε σκαμπίλι στην Ρωσία πόσο μάλλον να την χτυπήσει με ένα μεγάλο ραβδί».

Η Ρωσία είναι μια πυρηνική υπερδύναμη. Διαθέτει περίπου 4.500 ενεργές πυρηνικές κεφαλές, σύμφωνα με την Ομοσπονδία των Αμερικανών Επιστημόνων. Σε αντίθεση με τη Βόρεια Κορέα ή ίσως το Ιράν, του οποίου τα πυρηνικά οπλοστάσια δεν θα μπορούσαν να προκαλέσουν σημαντικές ζημιές, η Ρωσία θα μπορούσε να καταστρέψει εντελώς τις ΗΠΑ, καθώς και το υπόλοιπο του πλανήτη. Η αντιπυραυλική άμυνα των ΗΠΑ, με την προϋπόθεση ότι λειτουργεί ακόμη, δεν έχει σχεδιαστεί για να σταματήσει ένα τεράστιο «ρωσικό κύμα βαλλιστικών πυραύλων».

Στα 46 χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, η Αμερική και η Ρωσία υπήρξαν θανατηφόροι αντίπαλοι. Αλλά ποτέ δεν πολέμησαν. Είχαν όμως τους πληρεξούσιους τους που πολέμησαν για λογαριασμό τους: Κορεάτες, Βιετνάμ, Κεντρική Αμερική, Ισραηλινοί και Άραβες. Ούτε μία φορά αμερικανικές και σοβιετικές δυνάμεις δεν αναμετρήθηκαν στο πεδίο της μάχης ούτε ακόμη κατά την διάρκεια της κρίσης των σοβιετικών πυραύλων στην Κούβα. Επίσης ούτε ο Ομπάμα, αλλά ούτε και ο Πούτιν είναι αρκετά τρελοί για να θέλουν να το πραγματοποιήσουν.

Η Ρωσία διαθέτει έναν ισχυρό στρατό. Βέβαια ο νυν ο ρωσικός στρατός αποτελεί σκιά των σοβιετικών ημερών δόξας, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί μια τρομερή δύναμη. Ο ρωσικός στρατός διαθέτει περίπου 300.000 άνδρες και 2.500 άρματα μάχης (με άλλα 18.000 άρματα σε κατάσταση μακράς αποθήκευσης), σύμφωνα με το "Military Balance 2014" από το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών. Η ρωσική Πολεμική Αεροπορία διαθέτει σχεδόν 1.400 αεροσκάφη, και το ναυτικό 171 πλοία, εκ των οποίων 25 ανήκουν στον στόλο της Μαύρης Θάλασσας, στα ανοικτά των ακτών της Ουκρανίας.

Οι δυνάμεις των ΗΠΑ είναι πιο ικανές από τις ρωσικές δυνάμεις, αλλά δεν μπόρεσαν να το επιδείξουν κατά τη διάρκεια του Ρωσο – Γεωργιανού Πολέμου το 2008. Τα αμερικανικά στρατεύματα απολαμβάνουν καλύτερης εκπαίδευσης, επικοινωνιών, διαθέτουν πλήθος μη επανδρωμένων αεροσκαφών, αισθητήρων και ενδεχομένως καλύτερων όπλων (αν και τα τελευταία ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη, όπως το Τ-50, θα μπορούσε να αποτελέσουν πρόβλημα για την πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ). Ωστόσο, ότι είναι καλό αεροσκάφος το Τ–50 ίσως να μην. είναι αρκετό. Ο ρωσικός στρατός δεν αποτελείται από ελαφρά οπλισμένους αντάρτες, όπως οι Ταλιμπάν ή είναι ένας δύσμοιρος στρατός σαν τους Ιρακινούς το 2003. Με προηγμένα όπλα, όπως τα άρματα μάχης T-80, υπερηχητικούς πυραύλους AT-15 Springer, πολλαπλών εκτοξευτές πυραύλων BM-30 Smerch και αντιαεροπορικούς πυραύλους S-400, οι ρωσικές δυνάμεις διαθέτουν αρκετή δύναμη πυρός για να προκαλέσουν σημαντικές αμερικανικές απώλειες.

Η Ουκρανία είναι πιο κοντά στη Ρωσία. Η απόσταση μεταξύ Κιέβου και Μόσχας είναι 500 μίλια. Η απόσταση μεταξύ Κιέβου και Νέας Υόρκης είναι 5.000 μίλια. Είναι πολύ πιο εύκολο για τη Ρωσία να στείλει στρατεύματα και εφόδια δια ξηράς από ό, τι για τις ΗΠΑ να στείλει δια θαλάσσης ή αέρος.

Ο στρατός των ΗΠΑ είναι κουρασμένος. Μετά από σχεδόν 13 χρόνια πολέμου, οι ένοπλες δυνάμεις της Αμερικής χρειάζονται ένα διάλειμμα. Ο εξοπλισμός τους έχει φθαρεί από τη μακρά υπηρεσία στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, το προσωπικό έχει φθαρεί από τις επανειλημμένες αποστολές στο εξωτερικό, όπου εξακολουθούν να υπηρετούν περίπου 40.000 αμερικανοί στρατιώτες εξακολουθούν να αγωνίζονται στο Αφγανιστάν.

Οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν αρκετά στρατεύματα για αποστολή (στην Ουκρανία). Καθώς θα μπορούσαν εύκολα να πραγματοποιήσουν αποστολή ενισχύσεως από αέρος προς την Ουκρανία, εάν οι σύμμαχοι τους στο ΝΑΤΟ επιτρέψουν την χρήση των αεροπορικών βάσεων τους, καθώς το αεροπλανοφόρο George HW Bush με τα αεροσκάφη 100 αεροσκάφη περιπολεί στη Μεσόγειο. Αλλά σε περίπτωση ενός χερσαίου πολέμου με σκοπό την απελευθέρωση της Κριμαίας ή της υπεράσπισης της Ουκρανίας, υπάρχει μόνο η 173η αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία στην Ιταλία, η 22η μονάδα πεζοναυτών που βρίσκονται στα ανοικτά της Ισπανίας, το 2ο Σύνταγμα Ιππικού στη Γερμανία και η 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία στο Fort Bragg, στην Βόρεια Καρολίνα.

Ενώ οι αμερικανοί αλεξιπτωτιστές μπορούν να εκτελέσουν άλματα μέσα στη ζώνη των συγκρούσεων, οι πεζοναύτες θα έχουν πρόβλημα με την ρωσική άμυνα στη Μαύρη Θάλασσα, καθώς το 2ο Σύνταγμα Ιππικού θα πρέπει πιθανώς να μετακινηθεί δια ξηράς και μέσω της Πολωνίας στην Ουκρανία. Διαφορετικά, η μεταφορά μηχανοκίνητων ταξιαρχιών μάχης από τις ΗΠΑ θα είναι από υλικοτεχνικής άποψης πολύ δύσκολο εγχείρημα, και θα απαιτούνταν μήνες οργάνωσης για την εκτέλεση μιας τέτοιας αποστολής.

Ο αμερικανικός λαός είναι επίσης κουρασμένος. Κρίμα διότι οι φτωχοί πολιτικοί που προσπαθούν να πουλήσουν στο αμερικανικό κοινό έναν ακόμη πόλεμο, ή κάποια περίπλοκη σύγκρουση σε μια μακρινή χώρα της Ανατολικής Ευρώπης. Ο Neville Chamberlain κατά τη διάρκεια της κρίσης του 1938 στην Τσεχοσλοβακία δήλωσε: "Τι φρίκη, φανταστικό, απίστευτο είναι ότι θα πρέπει να σκάψουμε χαρακώματα και να προσπαθήσουμε να φορέσουμε αντιασφυξιογόνες μάσκες λόγω της φιλονικίας σε μια μακρινή χώρα μεταξύ των ανθρώπων από τους οποίους δεν γνωρίζουμε τίποτα".

Οι σύμμαχοι της Αμερικής είναι κουρασμένοι. Το ΝΑΤΟ έστειλε στρατεύματα για να υποστηρίξουν την αμερικανική εκστρατεία στο Αφγανιστάν, και δεν διαθέτει καμία «δεξαμενή» ανθρώπινου δυναμικού για κάτι άλλο. Η Βρετανία έστειλε στρατεύματα στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και δεν διαθέτει άλλα. Είναι σχεδόν αδιανόητο να φανταστεί κανείς πολίτες της δυτικής Ευρώπης να παρελαύνουν στους δρόμους για να απαιτήσουν την απελευθέρωση της Κριμαίας, ιδίως αν ληφθεί υπόψη η οικονομία της περιοχής, η οποία θα μπορούσε να σβήσει από τον χάρτη εάν η Ρωσία σταματήσει την εξαγωγή φυσικού αερίου. Όσον αφορά τις στρατιωτικές δυνατότητες, οι Ευρωπαίοι δεν μπορούσαν να εκδιώξουν τον δικτάτορα της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι χωρίς την αμερικανική βοήθεια. Και οι Γερμανοί θα πολεμήσουν ενάντια σε Ρώσους και πάλι; Ας μην πάμε εκεί.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος είναι αδύνατος. Αν η Ρωσία εισβάλλει στα κράτη της Βαλτικής για να «προστατεύσει» ρωσικές εθνότητες που είναι όμως μειονότητες, «ο κλαυθμός των όπλων θα ακούγονταν και πάλι». Η Εσθονία, η Λετονία και η Λιθουανία είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Τι θα έκανε ο Ronald Reagan σε περίπτωση που οι Σοβιετικοί είχαν εισβάλει στην Δυτική Γερμανία; ο Μπαράκ Ομπάμα θα αντιμετωπίσει περισσότερο ή λιγότερο το ίδιο ερώτημα σε μια κρίση της Βαλτικής, ή εάν μια σύγκρουση στην Ουκρανία έχει διαρροές πάνω σε «συντροφικό μέλος» του ΝΑΤΟ όπως η Πολωνία.

Ωστόσο, η συζήτηση για τη χρήση στρατιωτικής βίας κατά της Ρωσίας λόγω της Ουκρανίας είναι ακριβώς θέμα προς συζήτηση και εξέταση. Θα μείνουμε σε αυτόν τον τρόπο.

Μετάφραση - Απόδοση ο Γ. Μοτσάκος
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Της Νίνας Γκατζούλη 

Εμείς οι Μακεδόνες είτε ζούμε στην Ελλάδα ή έχουμε μεταναστεύσει σε άλλες χώρες μοιραζόμαστε ένα κοινό δεσμό: την αγάπη για τον τόπο καταγωγής μας τη Μακεδονία, αγάπη για την ιστορία και τον πολιτισμό μας, ιδιαίτερα δε για τον πολιτισμό που μετέφερε ο Μέγας Αλέξανδρος σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο.

Αρχική σκέψη των Μακεδόνων στα παγκόσμια συνέδρια του 1985 και 1989 στην Ελλάδα, για να τιμήσουν τη θρυλική μορφή του Μεγάλου Στρατηλάτη, ήταν να αναγείρουν το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην περιοχή Κατερίνης.

Το 1990 ορίστηκε επιτροπή από την Παμμακεδονική Ένωση των ΗΠΑ να επεξεργαστεί το θέμα ανέγερσης αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τον Σεπτέμβριο του 1991 το προεδρείο της επιτροπής επισκέφθηκε τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή. Κατέστη όμως σαφές για τους Μακεδόνες ότι το στήσιμο αγάλματος για τον Μέγα Αλέξανδρο δεν επαρκούσε γι’ αυτό απεφασίσθη να εγερθεί συνεδριακό και εκθεσιακό κέντρο στην περιοχή Κατερίνης.

Κατόπιν συμβουλής του Προέδρου της Δημοκρατίας η επιτροπή έπρεπε να συσταθεί σε Διεθνές Ίδρυμα γιατί μόνον έτσι θα μπορούσε η ελληνική πολιτεία να παραχωρήσει 50 στρέμματα γης για να εγερθεί το συνεδριακό κέντρο πάνω στην Εθνική Οδό Θεσσαλονίκης – Αθήνας στους πρόποδες του Ολύμπου, δυο βήματα από την ιερή πόλη των Μακεδόνων, το Δίον. Έτσι απεφασίσθη η σύσταση ανεξαρτήτου Διεθνούς Πολιτιστικού Ιδρύματος στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ με tax exempt status 501(c)3 ΕΙΝ133848509. Τα 50 στρέμματα γης παραχωρήθηκαν από το υπουργείο Γεωργίας με τη σύμφωνη γνώμη πολλών τοπικών και πολιτειακών φορέων.

Πενήντα εννέα προσωπικότητες από όλες τις Παμμακεδονικές Ενώσεις στον κόσμο και πολλοί Μακεδόνες από την Ελλάδα έγιναν τα Ιδρυτικά Μέλη του Διεθνούς Ιδρύματος Μεγάλου Αλεξάνδρου τα οποία έκαναν αμέσως καταστατικό του Διεθνούς Ιδρύματος Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η Ανωτάτη Αρχή του Διεθνούς Ιδρύματος Μεγάλου Αλεξάνδρου έχει έδρα τη Νέα Υόρκη και η Κατερίνη Πιερίας έγινε η έδρα της Εκτελεστικής Γραμματείας εν Ελλάδι. Το Πρωτοδικείο Κατερίνης ενέκρινε το Καταστατικό στις 22 Ιανουαρίου 1992. Έτσι με την πρόθυμη συμμετοχή των απανταχού Μακεδόνων και την συνεισφορά του ελληνικού κράτους, υπάρχει ένα Διεθνές Ιδρυμα που έχει σύγχρονη προσέγγιση σε αυτή την πιο συναρπαστική πτυχή της παγκόσμιας ιστορίας.

Σύμφωνα με το Καταστατικό του Διεθνούς Ιδρύματος Μεγάλου Αλεξάνδρου, τα «όργανα διοίκησης του Ιδρύματος είναι: 1) η Ανωτάτη Αρχή (στις ΗΠΑ), 2) η Γενική Συνέλευση (στην Ελλάδα), 3) η Εκτελεστική Γραμματεία (στην Ελλάδα)». Επίσης, σύμφωνα με το Καταστατικό:
«Η Ανωτάτη Αρχή θεσπίζει τους κανονισμούς λειτουργίας των Οργάνων της Εκτελεστικής Γραμματείας, προβαίνει σε εισηγήσεις προς το ‘Εθνικό Συνέδριο’ σχετικά με τυχόν αναγκαίες τροποποιήσεις του Καταστατικού και εγκρίνει τον προϋπολογισμό και απολογισμό του Ιδρύματος». Η δε «Ανωτάτη αρχή είναι το Ανώτατο Διοικητικό Οργανο του Ιδρύματος. Εδρα της είναι η πόλη της Νέας Υόρκης των ΗΠΑ. Η Ανωτάτη Αρχή αποτελείται από είκοσι τρία μέλη και εκλέγεται για μια τετραετία από το Εθνικό Συνέδριο (στην Ελλάδα) των Παμμακεδονικών Ενώσεων Αμερικής, Αυστραλίας, Καναδά, Ευρώπης, Νοτίου Αμερικής, Νέας Ζηλανδίας και Αφρικής… Στην Ανωτάτη Αρχή συμμετέχουν αυτοδίκαια και δύο μέλη από την Εκτελεστική Γραμματεία και τα οποία ορίζει η Ανωτάτη Αρχή στην πρώτη της συνεδρίαση».
Σκοποί του Ιδρύματος
Οι στόχοι του Ιδρύματος είναι αποκλειστικά κοινωφελείς, πνευματικοί, κοινωνικοί, καλλιτεχνικοί και πολιτιστικοί. Ειδικότερα οι δραστηριότητές του περιλαμβάνουν την προσπάθεια να καταστεί το Ίδρυμα Παγκόσμιο Αμφικτιονικό Κέντρο των Μακεδόνων.

Το δε πρωταρχικό όνειρο των Μακεδόνων της κατασκευής του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου έγινε πραγματικότητα στις 29 Ιουλίου 2011, όταν χιλιάδες Μακεδόνες συγκεντρώθηκαν στο Αλεξάνδρειο για να γιορτάσουν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του θρυλικού Στρατηλάτη. Η κατασκευή του αγάλματος αποπερατώθηκε χάριν της προσωπικής φιλοδωρίας του κ. Γιώργου Καρατζαφέρη ο οποίος τίμησε με την παρουσία του την εκδήλωση.

Τον Ιούλιο του 2013 πραγματοποιήθηκε με μεγάλη λαμπρότητα το 67ο Συνέδριο της Παμμακεδονικής Ενωσης ΗΠΑ, αλλά και η έναρξη του 11ου Παγκοσμίου Συνεδρίου των Παμμακεδονικών Ενώσεων ανά την υφήλιο.

Κάτω από την επίβλεψη της καινούργιας Εκτελεστικής Γραμματείας (στις εκλογές του Διεθνούς Ιδρύματος Μεγάλου Αλεξάνδρου έγιναν εκλογές της Ανωτάτης Αρχής και της Εκτελεστικής Γραμματείας) η οποία εξελέγη τον περασμένο Ιούλιο, και της γενναιόδωρης συνεχούς προσφοράς του προέδρου της Εκτελεστικής Γραμματείας κ. Διονύση Πασχάλη, έχουν ανοίξει καινούργιες προοπτικές για το Ιδρυμα. Το Αλεξάνδρειο μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα επισκευάστηκε και έγινε λειτουργικό, είναι στελεχωμένο με προσωπικό, παραμένει ανοιχτό καθημερινώς, φιλοξενεί δε διάφορες πολιτιστικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, συνέδρια και εκθέσεις με έξοδα του προέδρου της Εκτελεστικής Γραμματείας.

Τον Αύγουστο του 2013 έλαβαν χώρα στον αύλειο χώρο του Αλεξανδρείου καλλιτεχνικές μουσικές εκδηλώσεις οι οποίες οργανώθηκαν από το Olympolis. Συμμετείχε ο Eddy Koopman, περκασιονίστας της ολλανδικής Μetropole Οrkest. Ολλανδοί σολίστες σε συνεργασία με 90 τοπικούς μουσικούς και χορωδούς παρουσίασαν το έργο αυτό στη σκιά του Ολύμπου. Στο πλαίσιο του Olympolis επίσης η Ευανθία Ρεμπούτσικα παρουσίασε στον αύλειο χώρο του Αλεξανδρείου τη νέα μουσική παράσταση «το αστέρι και η ευχή» και μάγεψε το πολυπληθές κοινό με τις μουσικές από τον κινηματογράφο, την
τηλεόραση, το θέατρο, με χρώματα κι αρώματα Ανατολής και Δύσης.

Μια πανέμορφη εκδήλωση που φιλοξενήθηκε στον αίθριο χώρο του Αλεξανδρείου και ήταν Αφιέρωμα του Πολιτιστικού Ομίλου Λιτοχώρου στους ποιητές Σεφέρη – Ελύτη, πραγματοποιήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2013 και ενθουσίασε το πολυπληθές κοινό.

Την 1η Δεκεμβρίου 2013 το Αλεξάνδρειο φιλοξένησε για αρκετό καιρό την κινητή περιοδική έκθεση του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης, «Κειμήλια Απελευθέρωσης Μακεδονίας-Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-1913». Στα εγκαίνια της έκθεσης παραβρέθηκε ο υπουργός Μακεδονίας/Θράκης κ. Θεόδωρος Καράογλου και όλες οι τοπικές πολιτικές και στρατιωτικές αρχές της περιοχής. Την έκθεση επισκέφτηκαν πολλά άτομα, σχολεία από τη Μακεδονία και σύλλογοι από διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Επίσης, στις 7 Δεκεμβρίου 2013 πραγματοποιήθηκε στο Αλεξάνδρειο ελληνογερμανικό συνέδριο, με τίτλο: «Ελληνο-Γερμανικό Φόρουμ Ορεινής Πεζοπορίας».



Άρματα μάχης και αυτοκινούμενο πυροβολικό παίρνουν θέσεις μάχης 

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Από τις 8η Μαρτίου 2014, ως απάντηση προφανώς στην δύση, αλλά και λόγω της κατάστασης στην Κριμαία, ενόψει δημοψηφίσματος, η Ρωσία άρχισε την μετακίνηση μηχανοκίνητων και τεθωρακισμένων στρατευμάτων στην περιοχή του Rostov. Έτσι, στις μεθοριακές περιοχές με την Ουκρανία έχουν αναπτυχθεί μηχανοκίνητες μονάδες πεζικού με ΤΟΜΑ BMP–2, επιλαρχίες αρμάτων με άρματα T-72B3 και μονάδες αυτοκινούμενου και ρυμουλκούμενου πυροβολικού.

Σύμφωνα με μαρτυρίες πολλών πηγών, στον αυτοκινητόδρομο M23 «Rostov – Ταγκανρόγκ» διήλθε μεγάλη ρωσική στρατιωτική φάλαγγα με δεκάδες οχήματα πολλαπλών συστημάτων εκτόξευσης πυραύλων «Grad» επί φορτηγών οχημάτων KAMAZ, αυτοκινούμενα πυροβόλα Msta-S και 2S1 Gvozdika, φάλαγγες αρμάτων T-72B3, καθώς και τζίπ και φορτηγά οχήματα.

Νωρίτερα στην κατεύθυνση του Νοβοροσίσκ και Κρασνοντάρ στην Κριμαία, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, διήλθαν φάλαγγες με ΤΟΜΑ BTR-82, άρματα μάχης T-72BM, και τζίπ «Tigr». Ολοένα και περισσότερο τις τελευταίες ημέρες σε κοινωνικά δίκτυα άρχισαν να εμφανίζονται εικόνες ρωσικών στρατιωτικών μονάδων σε φάλαγγες στους δρόμους της περιοχής του Ροστόφ.

Σχόλιο: Σύμφωνα με την επίσημη ρωσική θέση διεξάγονται στρατιωτικές ασκήσεις σε «ειδικούς χώρους ασκήσεων ρουτίνας», αλλά προφανώς οι ρωσικές δυνάμεις, αναμένουν με την «μηχανή αναμμένη» για να εισέλθουν είτε στην Κριμαία, είτε στην ανατολική Ουκρανία, στην οποία η αποσχιστική φρενίτιδα κτυπάει κόκκινο.



Οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι δεν θα αναγνωρίσουν προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία. Οι γιατροί προσπαθούν επί ώρες να συνεφέρουν τον πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος δεν άντεξε το σοκ και λιποθύμησε από τα πολλά γέλια...

Ο Βενιζέλος συζητά με τον Σαμαρά την μετακίνησή του σε ευρωπαϊκό θώκο, στην θέση επιτρόπου, μετά από απόσυρση - αλλαγή της Μαρίας Δαμανάκη. Πάει το ΠΑΣΟΚ, πάει η Ελιά, τα πήρε το ποτάμι (που δεν ευτυχώς δεν έχει ιδεολογία, κατά τον Ν. Δήμου...!) πάει και η κυβέρνηση και ο μεστός εγκεφαλικού λίπους Βενιζέλος τρέχει να διασωθεί κάτω από κάποιο ευρωπαϊκό αξίωμα, ελπίζοντας πως θα τον γλιτώσει η Ε.Ε. από την φυλακή...
Φυλακή, που ούτως ή άλλως αντιμετωπίζει, αφού χωρίς να δεχθεί καμία απολύτως πίεση είχε ομολογήσει σε τηλεοπτική εκπομπή πως έχει σε ηλεκτρονική μορφή όλα τα σχέδια του υπουργείου Άμυνας, δηλαδή της άμυνας της Ελλάδας, από όταν ήταν υπουργός Εθνικής Άμυνας... Η κατηγορία που αντιμετωπίζει αφορά την διακράτηση στην οικία του (προς άγνωστον όφελος) άκρως εμπιστευτικών πληροφοριών, δηλαδή, κατασκοπεία εις βάρος της χώρας...


Ο Σαμαράς ετοιμάζεται να τα βάλει με το ΔΝΤ. Τώρα που το ΔΝΤ αποσύρεται, τώρα που οι ΗΠΑ αποφάσισαν να πάψουν να στηρίζουν οικονομικά τις πολιτικές της Μέρκελ, τώρα που η Μέρκελ αποφάσισε πως δεν θέλει πλέον το ΔΝΤ στα πόδια της στην γερμανοκρατούμενη Ευρώπη, ο Αντώνης θα κάνει αντίσταση...
Αέρα Αντώνη, και μην ξεχάσεις να είσαι με κλειστά τα πόδια όταν θα... αντιστέκεσαι!


Ο Στρατός της Ουκρανίας μετακινείται προς την Κριμαία, ενώ πληροφορίες αναφέρουν πως η ουκρανική κυβέρνηση ειδοποίησε τα νοσοκομεία που βρίσκονται κοντά στα όρια της Κριμαίας, να είναι έτοιμα να δεχτούν πολλούς τραυματίες. Όλοι μιλάνε για επικείμενη επίθεση - σύγκρουση των Ουκρανών με τη Ρωσία. 
Προφανώς, δεν κατανοούν πως δύο τινά μπορούν να συμβούν: Είτε ο ουκρανικός στρατός κινείται προς μία συγκεκριμένη και οριοθετημένη περιοχή, προκειμένου να προλάβει ο οριοθετήσει ο ίδιος τα σύνορα με την Κριμαία (όσο έδαφος προλάβουν να πάρουν δηλαδή, πριν πάει εκεί ο ρωσικός στρατός), είτε γίνεται κίνηση ένωσης των δύο στρατευμάτων, αφού είναι αδιανόητο οι ουκρανοί στρατιωτικοί να αποδεχθούν ναζιστές να τους δίνουν εντολές και να παίζουν παιχνίδια με την Ρωσία βάζοντας σε κίνδυνο τους Ουκρανούς μη ναζιστές. 
Η περίπτωση της σύγκρουσης αποκλείεται, αφού είναι δεδομένη η ισχύς του ρωσικού στρατού και η Ουκρανία δεν είναι μελος του ΝΑΤΟ για να δεχθεί βοήθεια, την οποία δεν μπορεί -φυσικά- να την περιμένει ούτε από την τρεμάμενη Μέρκελ...

Εκείνος ο Σόιμπλε, που βρίσκεται; Έχει χαθεί τελείως το τελευταίο διάστημα. Μήπως ξέρει κανείς να μας πει σε ποιά τουαλέτα ή σε ποιό καταφύγιο έτρεξε να κρυφτεί ο βαρύμαγκας κρυπτοναζιστής συνεταίρος της Μέρκελ; Ή πρέπει να ζητήσουμε από τη Νικολούλη να κάνει μία εκπομπή για να τον βρει...;


Η Κίνα, λέγεται πως έστειλε τελεσίγραφο στον Μπάρακ Ομπάμα, λέγοντάς του, πως αν οι ΗΠΑ κινηθούν ενάντια στη Ρωσία, η Κίνα θα κάνει άμεσα απαιτητή την εξόφληση του χρέους των ΗΠΑ απέναντί της. Μάλιστα, η εξόφληση δεν θα γίνει σε δολάρια, αλλά σε καθαρό χρυσάφι... Μετά από αυτό ο Λευκός Οίκος διέρρευσε πως οι αμερικανοί βιομήχανοι τον πιέζουν να μην επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία, γιατί θα έχει ζημία η αμερικανική βιομηχανία...


Μέσα σε όλη την φασαρία ξεβράστηκε και ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας στα διαδραματιζόμενα στην Ουκρανία. Ο τούρκος φαίνεται πως έχει κωλοφαγούρα, ενώ από την άλλη, η "ρωσική αρκούδα" ξύπνησε ορεξάτη για... άγριο σεξ...


Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Κανείς δεν έχει το μονοπώλιο να δηλώνει  πως στηρίζει Σουλτς για πρόεδρο της ΕΕ  δηλωνουν απο την ΔΗΜΑΡ ενοχλημένοι που ο Μ Σουλτς έδωσε το χρίσμα  του  στην Ελιά

Νέα συνάντηση με τον υποψήφιο των Ευρωσοσιαλιστών για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μάρτιν Σούλτς, είχε απόψε στην Αθήνα ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης.

Μετά το πέρας της συνάντησης που πραγματοποιήθηκε σε κεντρικό ξενοδοχείο, ο κ. Σουλτς  που αποκάλεσε την ΔΗΜΑΡ αριστερή κίνηση  τόνισε:
“Είμαι πολύ ευχαριστημένος για αυτή τη συνάντηση με τον Φώτη Κουβέλη.
Σε συνέχεια της συνάντησης που είχαμε στις Βρυξέλλες κάναμε μια ανταλλαγή απόψεων σχετικά με το πρόγραμμά μου, την οικονομική κατάσταση στη χώρα και τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με την Τρόικα.
Συζητήσαμε διάφορα ζητήματα όπως την κατάσταση της γεωργίας. Είναι καλό και το υποστηρίζω οι διάφορες αριστερές κινήσεις στη χώρα να ενωθούν, ώστε να εκλεγούν μέλη του ευρωκοινοβουλίου”.
Σε ερώτημα για το ότι «ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ωστόσο φαίνεται να διαφωνεί με την υποστήριξή που σας παρέχει η ΔΗΜΑΡ» ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου απάντησε:
“Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ γνωρίζει ότι απόψε συναντιέμαι με τον κ. Κουβέλη.
Δεν μπορώ ωστόσο να μπω στα εσωτερικά των αριστερών κινήσεων, δεν είναι αυτός ο ρόλος μου”.
Από την πλευρά του, ο κ. Κουβέλης ανέφερε:
“Συναντηθήκαμε με το Μάρτιν Σούλτς για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες…
Η ΔΗΜΑΡ – Προοδευτική Συνεργασία θα ενταχθεί με τους ευρωβουλευτές που θα εκλέξει στην ευρωομάδα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.
Συνομιλήσαμε για άλλη μια φορά και αναφερθήκαμε στις διεκδικήσεις που έχουμε, στις διεκδικήσεις που έχει ο Μάρτιν Σούλτς για την Ευρώπη.
Μια Ευρώπη, η οποία θα έχει στραμμένο το ενδιαφέρον της στα μεγάλα προβλήματα του ευρωπαϊκού νότου και της Ελλάδας.
Η ανεργία, οι επιχειρήσεις που κλείνουν, το θέματα της αγροτικής ανάπτυξης βρίσκονται στην ατζέντα του Μάρτιν Σούλτς και όλοι προσπαθούμε, ώστε να καθοριστούν σε προοδευτική κατεύθυνση οι συσχετισμοί του νέου ευρωκοινοβουλίου και η εκλογή του προέδρου της Κομισιόν.
Η ΔΗΜΑΡ – Προοδευτική Συνεργασία μετέχει στην προσπάθεια αυτή αυτόνομα και ισότιμα προς όποια άλλη πολιτική δύναμη από την Ελλάδα θέλει να υποστηρίζει την υποψηφιότητα του κ. Μάρτιν Σούλτς.
Κανένας δεν έχει το μονοπώλιο στην Ελλάδα να δηλώνει ευρωσοσιαλιστής ή οτιδήποτε άλλο σχετικό.
Εκείνο το οποίο εμείς δηλώνουμε είναι ο σαφής ευρωπαϊκός μας προσανατολισμός, ο καθημερινός μας αγώνας και η διεκδίκησή μας για να υπάρξει η Ευρώπη της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής…»
Στη συνάντησή του με το Μάρτιν Σούλτς, τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ, όπως τονίζεται σε ανακοίνωσή της Αγ. Κωνσταντίνου συνόδευαν η ευρωβουλευτής Μ. Κοππά, το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής Δ. Χατζησωκράτης, η βουλευτής Μ. Γιαννακάκη, ο πρώην υφυπουργός Θ. Παπαθεοδώρου και ο εκπρόσωπος Τύπου Χ. Μαχαίρας.

Από papaioannou-giannis, μοντάζ Γρέκι



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κάποτε ήταν το 45άρι της 17Ν που άλλαξε τον ρουν του τόπου αλλά και του Τύπου. Το ίδιο 45άρι δημιούργησε «τυχαία» αντιαμερικανική εικόνα στη χώρα. Το ίδιο 45άρι ανάγκασε «τυχαία» τις μεγάλες οικογένειες της εποχής να «μαζευτούν» ή να κρυφτούν ή να ανακόψουν την επιχειρηματική δράση τους. 
Αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία νέων «τζακιών», που στην πλειονότητά τους χαρακτηρίστηκαν από ανήθικες πρακτικές, έλλειψη σεβασμού σε οποιονδήποτε κανόνα της αγοράς και, κυρίως, ασχολήθηκαν με τη συστηματική απομύζηση της χώρας.

Ετσι, ενώ στο παρελθόν οι πολιτικές ηγεσίες έπαιζαν τον ρόλο του ρυθμιστή – ελεγκτή, κατέληξαν να αποτελούν τις μαριονέτες κάθε λογής εργολαβο-μιζαδόρων που ρήμαξαν την Ελλάδα, πετώντας παράλληλα κάποια ψίχουλα στον λαό της για να μπορούν κάποιοι σήμερα να επικαλούνται ανόητα συμπεράσματα του στιλ «μαζί τα φάγαμε».

Το ίδιο 45άρι επέλεξε «τυχαία», πάλι, να βγάλει από τη μέση ίσως το πιο στρατηγικό μυαλό που είχε η σύγχρονη Κεντροδεξιά, τον αείμνηστο Παύλο Μπακογιάννη. Από τότε δεν γνώρισε ο χώρος την ικανοποίηση να βρεθεί κάποιος που θα μπορούσε να χαράξει μια καθαρή ιδεολογική πορεία. Αντιθέτως, παρήλασε μια σειρά μετριοτήτων, οι οποίες ως βασικό άξονα σκέψης είχαν τη δημιουργία ενός κακέκτυπου δεξιού ΠΑΣΟΚ.

Οσον αφορά τα του οίκου μας, το δολοφονικό 45άρι καθόρισε «τυχαία» το μέλλον και του κεντροδεξιού Τύπου. Οι δολοφονίες του αδιαμφισβήτητου ηγέτη του παραταξιακού Τύπου, του εκδότη της ιστορικής μεν, κλειστής πλέον «ΒΡΑΔΥΝΗΣ» Τζώρτζη Αθανασιάδη, αλλά και του «κυρίου», με όλη τη σημασία της λέξης, εκδότη της μαχητικής μεν, κλειστής επίσης δε «ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗΣ» Νίκου Μομφεράτου αποτέλεσαν το εφαλτήριο της γιγάντωσης των εφημερίδων της άλλης πλευράς.
Σήμερα τα 45άρια που βρέθηκαν (γιατί τα πραγματικά προφανώς παραμένουν ασύλληπτα) έχουν το θράσος να γράφουν βιβλία και να πωλούν ιδεολογίες και μεταξωτές κορδέλες.

Εν τω μεταξύ εμφανίστηκε μια νέα γενιά «εκτελεστών» της δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας του Τύπου.
Δεν φοράει κουκούλες.
Δεν κρατάει περίστροφο!
Δεν προσπαθεί καν να «ντύσει» ιδεολογικά τις πράξεις της.
Είναι οι ίδιοι οι εργολαβο-μιζαδόροι που στο παρελθόν «καθάρισαν» τους επιχειρηματικούς ανταγωνιστές τους. Για να μπορούν ανενόχλητοι να συνεχίσουν να λυμαίνονται έργα, ορυκτά, όπλα, σκουπίδια, ΕΣΠΑ και ό,τι άλλο έχει απομείνει στον φτωχό πλέον αυτόν τόπο. 

Είναι αυτοί που, αν και όλες τους οι εκδοτικές η παραεκδοτικές δραστηριότητες έχουν καταλήξει πλέον δραματικά ζημιογόνες και άπειρα δανεισμένες, καθισμένοι σε λόφους «μαύρων» χρημάτων, έχουν στόχο πάλι, με τα σύγχρονα 45άρια τους, τον κεντροδεξιό Τύπο. Οχι (αυτή τη φορά) για ιδεολογικούς λόγους. 

Τώρα πια έχουν πιο ταπεινά κίνητρα. 
Τους ενοχλεί η ύπαρξη αντιφρονούντων. 
Τόσο αυτούς όσο και τις πολιτικές μαριονέτες που τους περιστοιχίζουν και που συνωστίζονται να τους χαιρετήσουν σε κάποια δεξίωση ή να παραστήσουν τους διασκεδαστές τους σε καλοκαιρινές κρουαζιέρες ή, έστω, να… παίξουν τένις μαζί τους. 
Τους διαβεβαιώνουμε όμως ότι, με όσες δυνάμεις έχουμε, όλοι όσοι πιστεύουμε στη βασική λειτουργία του Τύπου και τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξαρτησία του είμαστε εδώ και θα τους αντιμετωπίσουμε. 
Δεν θα αιφνιδιαστούμε όπως συνέβη στο παρελθόν. 
Γιατί οι σύγχρονοι εκτελεστές έχουν ονοματεπώνυμο.

Γνωρίζουμε πολύ καλά τις φυσιογνωμίες τους. Πιστεύουμε, και κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί, ότι έχει έρθει η ώρα ο Τύπος να γυρίσει στα χέρια ανθρώπων που ζουν γι’ αυτόν. Που ζουν με αυτόν. Και όχι σε κάποιων τυχάρπαστων εργολαβο-μιζαδόρων, οι οποίοι τον χρησιμοποίησαν και τον χρησιμοποιούν για να κερδίσουν κάποιες δεκάδες εκατομμύρια ευρώ πουλώντας αέρα και «προστασία».

Είναι καιρός πλέον με ουσιαστικές παρεμβάσεις το κράτος, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτό, να θέσει κανόνες λειτουργίας, πλαίσιο ανταγωνισμού, διαφάνεια χρηματοδοτήσεων.
Αξιόλογη η προσπάθεια Καραμανλή να το πράξει.

Δεν κατάφερε να το υπερασπιστεί γιατί προδόθηκε εκ των έσω.
Ας ελπίσουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση, που θέλει να προβάλλεται ως μοχλός εκσυγχρονισμού και καταπολέμησης των κακώς κειμένων, θα το ξαναπροσπαθήσει.
Θα το θελήσει; Κι αν ναι, θα το μπορέσει;
Υπάρχουν «μαγαζιά» στον χώρο που θα αποτελέσουν το κύτταρο για ένα νέο μοντέλο στον Τύπο.
Μπορεί να διαφωνούμε με την ιδεολογική γραμμή τους.
Σίγουρα όμως δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε την ιστορικότητά τους.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Με ένα άρθρο με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο, «Korkutan Senaryo», δηλαδή, «Φοβερό Σενάριο», της τουρκικής εφημερίδας Vatan, που αναδημοσιεύεται και στην εφημερίδα MilliGazete, ο αρθογράφος Ruşen Çakir επισημαίνει ότι με τις τελευταίες αποκαλύψεις για μεγάλη διαφθορά του προσωπικού και συγγενικού περιβάλλοντος του Ερντογάν και τις έντονες αντιδράσεις του Τούρκου πρωθυπουργού, η Τουρκία οδηγείται σε μια πολύ σκληρή εσωτερική σύγκρουση που μπορεί να καταλήξει ακόμα και σε πολυδιάσπαση, με απρόβλεπτες συνέπειες για την ευρύτερη περιοχή, ενώ είναι σε εξέλιξη πολύ σημαντικά ζητήματα.

Ενώ τι μέρες αυτές έχουν ξεσπάσει και νέα σκάνδαλα για τον Ερντογάν και το περιβάλλον του, η κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας πολώνεται επικίνδυνα και σχεδόν καθημερινά γίνονται άγρια επεισόδια ξυλοδαρμού μεταξύ οπαδών και αντίπαλων του Ερντογάν εν όψει των δημοτικών εκλογών της 30ης Μαρτίου. 
Το μεγάλο δίλλημα που πλέον έχει αναδυθεί, σύμφωνα και με τον Τούρκο αρθογράφο, είναι αν η Τουρκία θα προχωρήσει στις απαραίτητες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, ή θα γλιστρήσει σε ένα πιο δικτατορικό ισλαμικό καθεστώς που θα προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη «θύελλα» αντιδράσεων. 
Οι τελευταίες κινήσεις του Ερντογάν με την εκδηλωμένη πρόθεση του να επέμβει ακόμα και στο διαδίχτυο, με την απαγόρευση του youtube και του facebook, δείχνουν πως όσο εκτραχύνεται η κατάσταση, τόσο ο Τούρκος πρωθυπουργός θα προχωρεί σε πιο αντιδημοκρατικά μέτρα που όμως θα πολώσουν ακόμα περισσότερο το ήδη εκρηκτικό εσωτερικό κλίμα. 
Ο κίνδυνος ακόμα και για την επιβολή ενός καθεστώτος τύπου Σαρίας, με την επικράτηση των γνωστών φανατικών Σαλαφιστών, γίνεται όλο και πιο έντονος καθώς η κατάσταση οδηγείται σε όλο και πιο ακραίες θέσεις από την κυβέρνηση του Ερντογάν, (άλλωστε οι φίλοι και το πρότυπο του Τουρκου πρωθυπουργού, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι της Αιγύπτου, είναι φανατικοί Σαλαφιστές). 
Παράλληλα η τελευταία πρόθεση του Ερντογάν να ζητήσει από την Αμερική την έκδοση του Γκιουλέν, «άναψε» ακόμα περισσότερο τα πνεύματα κατά του Τούρκου πρωθυπουργού και από το τάγμα του μετριοπαθή ισλαμιστή ηγέτη, που ελέγχει αρκετά τουρκικά ΜΜΕ.

Εκείνο όμως που προκαλεί μεγάλη εντύπωση και πολλά ερωτηματικά, είναι από πού και πως έγιναν όλες αυτές οι υποκλοπές και μαγνητοφωνήσεις προσωπικών συνομιλιών του Ερντογάν. Ο Τούρκος πρωθυπουργός έχει εξοργιστεί γιατί διαπίστωσε πως λειτουργεί ένας μηχανισμός παρακολουθήσεων ανεξέλεγκτος από την τουρκική μυστική υπηρεσία, την ΜΙΤ, (που είναι υπό τον απόλυτο έλεγχο του) και μάλιστα, όπως υπαινίχτηκε, ο μηχανισμός αυτός κατευθύνεται από έξω λειτουργεί αποσταθεροποιητικά. 
Το εντυπωσιακό είναι πως οι υποκλοπές και στη συνέχεια η δημοσιοποίηση των απορρήτων τηλεφωνικών συνομιλιών του Ερντογάν με τον γιο του Μπιλάλ και παράλληλα των τηλεφωνικών υποκλοπών σε δεκάδες άλλα δημόσια πρόσωπα, έγινε με τελευταίας τεχνολογίας όργανα υποκλοπών, για να μπορούν στη συνέχεια να εκβιάζουν τον πολιτικό κόσμο της Τουρκίας. 
Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι οι μηχανισμοί αυτοί, όπως και τα κρυπτογραφικά τηλέφωνα του Ερντογάν και του περιβάλλοντος του, είναι παραγωγής των δυο μεγάλων τουρκικών πολεμικών βιομηχανιών, της Aselsan και της Tübitak. Εδώ γεννούνται πολλά ερωτηματικά. Οι δυο αυτές πολεμικές βιομηχανίες θεωρήθηκαν σαν η «πηγή» του σκανδάλου των υποκλοπών των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων του Τούρκου πρωθυπουργού. 
Για το θέμα αυτό υπάρχει μεγάλο παρασκήνιο, που δεν είναι της ώρας να αναφερθούμε. Γεγονός πάντως είναι πως όλα αυτά δείχνουν πως στην Τουρκία μαίνεται ένας υπόγειος και έντονα παρασκηνιακός πόλεμος μεταξύ μυστικών υπηρεσιών, ενώ εδώ και καιρό είχε αρχίσει ένας αδυσώπητος «μυστικός» αγώνας έλεγχου των παρακολουθήσεων και των υποκλοπών, με πολλές «εκρηκτικές» προεκτάσεις στο πολιτικό και όχι μόνο πεδίο.

Όλα αυτά δείχνουν ότι η Τουρκία οδηγείται σε μια μεγάλη εσωτερική σύγκρουση. Οι Κούρδοι ετοιμάζονται μετά τις δημοτικές εκλογές της 30 Μαρτίου να ανακηρύξουν αυτονομία. 
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά και ενώ συνεχίζεται η κρίση της Ουκρανίας, ο εμφύλιος της Συρίας, ενώ μαίνεται ο πόλεμος των ενεργειακών αγωγών, εμείς εδώ στην Ελλάδα, με μια μνημονιακή κατοχική κυβέρνηση, έχουμε βγει στην γύρα για να ξεπουλήσουμε όλα τα εθνικά μας θέματα, όπως Κυπριακό, Θράκη, Αιγαίο, ΑΟΖ, κλπ. 

Η Τουρκία διαλύεται και εμείς χορεύουμε τον χορό του… Ζαλόγγου! 
Α ρε καημένε Μακρυγιάννη! 
Εσύ πολέμησες για να χορεύουν πάνω στα συντρίμμια της σύγχρονης Ελλάδας, ο ΓΑΠ, ο Αντωνάκης και ο ευτραφής Βαγγέλαρος, «άξιοι» απόγονοι, αξίων προγόνων! 
Ο Εφιάλτης δεν πέθανε ποτέ!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 


Τραγελαφική έχει καταντήσει η κατάσταση στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι τα δύο κόμματα δεν είναι άκρως επικίνδυνα για τον ελληνικό λαό. 

Είναι αδίστακτα στην προσπάθεια τους να διασωθούν και δεν ορρωδούν προ ουδενός πολιτικού εγκλήματος προκειμένου να επιβιώσουν πολιτικά οι ηγέτες τους, οι οποίοι αυτή τη στιγμή δείχνουν πολιτικά «ξεγραμμένοι» - και μάλιστα σε λιγότερο από τρείς μήνες!



Η δικαιολογημένη ανησυχία για το μέχρι πού μπορεί να φτάσουν δεν αναιρεί από την άλλη πλευρά την αυτογελοιοποίηση των ηγετών τους, οι οποίοι δεν έχουν πλέον συναίσθηση πόσο σούργελα έχουν γίνει!


Ο Σαμαράς ετοιμάζεται στις 25 Μαρτίου να υψώσει το λάβαρο της… αντίστασης στο ΔΝΤ!

Προσοχή, μόνο στο ΔΝΤ, όχι στη Γερμανία που μας έχει επιβάλει το άθλιο μνημονιακό καθεστώς, και την ΕΕ μέσω της οποίας το υλοποιεί.

Έχοντας μάθει ο πρωθυπουργός ότι ούτε η Ουάσιγκτον θέλει πλέον να χρηματοδοτεί μέσω ΔΝΤ την περαιτέρω εδραίωση της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη ούτε το Βερολίνο θεωρεί πια αναγκαίο το κάλυμμα του ΔΝΤ, επειδή οι λαοί της Ευρώπης έχουν υποταχθεί δουλικά σταΤέταρτο Ράιχ, ετοιμάζεται ο Σαμαράς να… βγει στο αντάρτικο του αποχωρούντος ΔΝΤ!

Γι΄αυτό το λόγο τελευταία όλοι οι «γερμανοτσολιάδες» της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου κάνουν επικριτικές νύξεις κατά του ΔΝΤ, προετοιμάζοντας το έδαφος της… αντιστασιακής έκρηξης του ηφαιστείου που κρύβουν μέσα τους!

Μπορεί ο Καρνάβαλος της Πάτρας να πέρασε, ο πολιτικός Καρνάβαλος όμως του Σαμαρά και του Βενιζέλου θα αρχίσει την παρέλαση του από τον επόμενο μήνα και θα τραβήξει επί δύο μήνες ολόκληρους μέχρι της ευρωεκλογές! 

Ζωσμένοι με αντιΔΝΤ φισεκλίκια, ελπίζουν ο Σαμαράς και οΒενιζέλος μήπως σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και πετύχει η μεν ΝΔ να ξεπεράσει το καχεκτικό όριο του 20% (βοηθούσης φυσικά και της απαγόρευσης συμμετοχής της Χρυσής Αυγής στις ευρωεκλογές) το δεΠΑΣΟΚ ένα μονοψήφιο μεν ποσοστό αλλά πιο κοντά στο 9% παρά στο 5%.
Αν το καταφέρουν, θα επιβιώσει η κυβέρνηση.

Αλλά κι αν η ΝΔ ξεπεράσει το 20%, καθόλου πιθανό δεν φαίνεται πλέον ότι το ΠΑΣΟΚ θα μπορέσει να υπερβεί το 5%-6%.

 Μόνο του το ΠΑΣΟΚ είναι ζήτημα να πιάνει πια το 5%, αλλά ο… «ανθρωποφάγος» Βενιζέλος καταβροχθίζει με απίστευτη βουλιμία κάθε «κεντροαριστερό» - τρόπος του λέγειν» - σύμμαχο που εμφανίζεται στον ορίζοντα, διότι τον θεωρείδυνάμει ανταγωνιστή του.

Εμείς πολύ χαρήκαμε που ο Βενιζέλος διέλυσε τους 58 μέσω σταυρού στους υποψηφίους των ευρωψηφοδελτίων και σίγουρα αυτός χάρηκε πολύ περισσότερο που απαλλάχτηκε από ένα ολόκληρο τσούρμο «ακρίδων της εξουσίας» και ησύχασε το κεφάλι του.

Υπάρχει βέβαια μια «ασήμαντη» λεπτομέρεια: τρώγοντας τους 58, ο Βενιζέλος μείωσε ακόμη περισσότερο το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ!

Όχι βέβαια κατά 15%(!) που έγραφαν οι καραγκιόζηδες της δημοσιογραφίας, οι οποίοι πατρονάριζαν τους 58… «συνταξιούχους μαγαζάτορες» , όπως προσφυώς τους αποκάλεσε το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Θ. Μωραΐτης, αλλά έστω κατά 0,55.

Είναι να χάνει μισό τοις εκατό το ΠΑΣΟΚ στα χάλια που βρίσκεται σήμερα;

Χαζά - χαζά αυτό το μισό τοις εκατό μπορεί να του δώσει ή να του αφαιρέσει τον μοναδικό ευρωβουλευτή που φιλοδοξεί να κερδίσει!

Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να είχε βγάλει οκτώ ευρωβουλευτές στις προηγούμενες ευρωεκλογές, αλλά σήμερα γι΄αυτή τη θέση του ενός και μοναδικού ευρωβουλευτή που θα βγάζει σφάζονται παλικάρια και κοπέλες σαν τα κρύα τα νερά – λέμε τώρα!

Δεν το ‘χει η μοίρα του όμως του Βενιζέλου να ησυχάσει.

Πάνω που πήγε να χωνέψει τους «58 συνταξιούχους μαγαζάτορες», να σου και εμφανίζεται το… ξεροπόταμο!

Ένα ακόμη τεχνητό μνημονιακό κατασκεύασμα στο χώρο της Κεντροαριστεράς, για να αντικαταστήσει το ΠΑΣΟΚ που όλοι εκτιμούν ότι έχει φάει τα ψωμιά του κι έτσι πολύ σύντομα θα φάμε τα πολιτικά του κόλλυβα.

Πίσω από το τηλεοπτικά φιλικό πρόσωπο του Σταύρου Θεοδωράκη, τον οποίο προόριζαν για επικεφαλής των 58, αλλά την τελευταία στιγμή δεν τον έστειλαν εκεί γιατί είδαν πως… η σταύρωση των υποψηφίων στο ευρωψηφοδέλτιο τους διέλυσε εν ριπή οφθαλμού, υπάρχει στο Ποτάμι ένα απερίγραπτα αποκρουστικό πρόσωπο.

Ένας κραγμένος άνθρωπος των Γερμανών, μια αηδιαστική «καθηγήτρια των ΜΑΤ», ένα γερμανόδουλο γεροντικό σκύβαλο που απεχθάνεται ο κάθε Έλληνας και πάει λέγοντας.

Μιλάμε για ένα εμετικό μνημονιακό συνονθύλευμα που απευθύνεται σε πολιτικά ηλίθιους τηλεθεατές και απολίτικους νέους – σαν αυτούς που έχουν απομείνει να ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ ή ΔΗΜΑΡ.

Ούτε ένα αριστερό ψηφοφόρο δεν μπορεί να προσελκύσει αυτό το αηδιαστικό μνημονιακό κατασκεύασμα των «γερμανοτσολιάδων»!
Αντιθέτως, προσπαθεί να δώσει κάλυμμα στις πιο αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις της σημερινής Ελλάδας.

Υπάρχουν φυσικά οι υποστηρικτές των δυνάμεων αυτών και δεν είναι λίγοι οι ψηφοφόροι τους.
Είμαστε όμως βέβαιοι ότι δεν είναι το αποκρουστικό Ποτάμι το κόμμα που θα αντικαταστήσει το ΠΑΣΟΚ ως το κόμμα που θα συσπειρώσει τους «μνημονιακούς ραγιάδες» της Κεντροαριστεράς.

Το ψυχορράγημα και ο επιθανάτιος ρόγχος του ΠΑΣΟΚ σίγουρα αποσταθεροποιούν το πολιτικό σκηνικό που γνωρίζουμε από τη μεταπολίτευση, αλλά το κόμμα που θα πάρει τη θέση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει ακόμη γίνει γνωστό ποιο θα είναι.

Πηγή εφημ. "Πριν"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Γράφει ο Νίκος Μούδουρος

Οι δημοτικές εκλογές της 30ης Μαρτίου 2014 σηματοδοτούν την έναρξη ενός ιδιαίτερα κρίσιμου έτους για την Τουρκία. Τον Αύγουστο του 2014 θα διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές, ενώ το 2015 κανονικά θα πραγματοποιηθούν οι γενικές εκλογές. Υπό αυτή την έννοια, η εκλογική αναμέτρηση για την τοπική αυτοδιοίκηση στις σημερινές συγκυρίες, αποτελεί το πρώτο μεγάλο «δημοψήφισμα» μέσα από το οποίο θα εκτιμηθούν οι πολιτικές ισορροπίες στη χώρα, αλλά και το μέλλον του Ερντογάν.
Με δεδομένο τον στόχο του Ερντογάν για ανάληψη της προεδρίας της χώρας, αλλά και με φόντο το πολιτικό πρόγραμμα του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) που φτάνει μέχρι και το 2023, οι δημοτικές εκλογές του Μαρτίου συνιστούν σημείο καμπής για τις αντοχές των κοινωνικών δυνάμεων – φορέων του μετασχηματισμού της Τουρκίας, τουλάχιστον κατά την τελευταία δεκαετία.

Το ΑΚΡ κυβερνά την Τουρκία από το Νοέμβριο του 2002 και έχει ήδη καταγράψει την μεγαλύτερη διάρκεια μονοκομματικής κυβέρνησης από την εποχή σταθεροποί8ησης του πολυκομματικού συστήματος. Παράλληλα, ο Ερντογάν είναι ο πρωθυπουργός με την μεγαλύτερη θητεία από οποιοδήποτε άλλο δημοκρατικά εκλεγμένο τούρκο ηγέτη. Οι εκλογές του Μαρτίου, λοιπόν, τοποθετούμενες μέσα στο πλαίσιο των σημερινών αντιπαραθέσεων, μετατρέπονται σε κριτήριο για την συνέχιση ή όχι της παντοδυναμίας του Ισλάμ και για τους επόμενους προσανατολισμούς της χώρας.

Οι τρεις «εποχές» της εξουσίας Ερντογάν
Μέχρι και τις γενικές εκλογές του 2015 (και αν αυτές δεν πραγματοποιηθούν πρόωρα), η Τουρκία φαίνεται να αφήνει πίσω της μία σημαντική περίοδο μετάβασης, τα χαρακτηριστικά της οποίας επηρεάστηκαν κυρίως από την ηγεμονία του ΑΚΡ. Από το 2002 μέχρι και το 2008 το κυβερνών κόμμα αναζήτησε και πέτυχε τη διεύρυνση της πολιτικής και κοινωνικής του νομιμοποίησης είτε μέσα από εξωτερικούς άξονες που δημιουργούσαν πιέσεις (π.χ. ευρωπαϊκή προοπτική), είτε μέσα από εσωτερικούς παράγοντες που συγκροτούσαν ένα δημοκρατικότερο περιβάλλον ενάντια στην αρχαϊκή κεμαλική αυταρχικότητα. Από το 2008 με την αποκάλυψη του παρακρατικού δικτύου Εργκενεκόν μέχρι και το 2010, το ΑΚΡ προσανατολίστηκε περισσότερο στον θρυμματισμό του κεμαλικού κατεστημένου με την ενίσχυση της συνεργασίας με την κοινότητα Γκιουλέν. Μετά το δημοψήφισμα του 2010 μέχρι και σήμερα, η Τουρκία πέρασε στην περίοδο της ενδοϊσλαμικής σύγκρουσης, η οποία φαίνεται ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα συνεχιστεί μέχρι και την ολοκλήρωση όλων των επερχόμενων εκλογικών διαδικασιών.

Τουλάχιστον μέχρι και το τέλος της δεύτερης θητείας του ΑΚΡ, που κορυφώθηκε με δημοψήφισμα συνταγματικών αλλαγών το 2010 και με το συντριπτικό 49,9% στις εκλογές του 2011, το κυβερνών κόμμα κατάφερνε να διευρύνει την κοινωνική του συμμαχία. Το σημείο αυτό ήταν τελικά καθοριστικής σημασίας. Ο Ερντογάν και το κόμμα του συγκρότησαν μία ολοκληρωμένη στρατηγική εξουδετέρωσης της παλιάς ελίτ, μέσα από την απόλυτη κυριαρχία στην υπόθεση του εκδημοκρατισμού. Το ΑΚΡ καθιερώθηκε ως ο μοναδικός φορέας του «νέου» και κατάφερε να συσπειρώσει ευρύτερες δυνάμεις της κοινωνίας πέραν από τον παραδοσιακό ισλαμικό χώρο. Ένας μεγάλος συνασπισμός δημοκρατών, φιλελεύθερων, αριστερών και Κούρδων, συνεργάστηκε με το Ισλάμ για την «αποκεμαλοποίηση» της πολιτικής και οικονομικής ζωής της Τουρκίας.

Η «αποκεμαλοποίηση» και η πρώτη ρήξη
Όμως τα κεντρικά χαρακτηριστικά αυτής της διαδικασίας σε μεγάλο βαθμό είχαν ταυτίσει την «αποκεμαλοποίηση» με τη δημοκρατία, ενώ σε συνδυασμό με τη νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση της Τουρκίας έθεταν φραγμούς στην υπόθεση ενός ολοκληρωτικού εκδημοκρατισμού. Η σταδιακή επικράτηση του πολιτικού ισλάμ σε όλα τα πεδία, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την αντικατάσταση του «κεμαλικού ρεπουμπλικανισμού» από ένα νέο, αλλά εξίσου συντηρητικό «θρησκευτικό ρεπουμπλικανισμό». Στο επίκεντρο της οικοδόμησης αυτής της νέας κατάστασης πραγμάτων ήταν η βαθμιαία συγκέντρωση των εξουσιών στο πρωθυπουργικό γραφείο και η ένταση του πατριαρχικού τρόπου άσκησής τους από τον Ερντογάν.

Το πρώτο σημείο ρήξης στην ισλαμική ηγεμονία των τελευταίων χρόνων σημειώθηκε με τις κινητοποιήσεις του περασμένου καλοκαιριού (2013). Η «αντίσταση του Γκεζί» ήταν η πρώτη εκκωφαντικά μαζική «δημοκρατική αντιπολίτευση». Υπό αυτή την έννοια, σε μεγάλο βαθμό το πάρκο Γκεζί συνιστά την πρώτη και ουσιαστική αμφισβήτηση της τελευταίας δεκαετίας για το ποιος εκπροσωπεί το «νέο» στην Τουρκία. Σε ένα άλλο επίπεδο, οι δυναμικές που απελευθερώθηκαν από το Γκεζί συνέβαλαν στο να υποχωρήσει το ΑΚΡ έστω και μερικώς από το στόχο του για υιοθέτηση του προεδρικού συστήματος μέσα από συνταγματικές αλλαγές. Επιπρόσθετα, ο τρόπος αντιμετώπισης των κινητοποιήσεων και των αιτημάτων τους από την τουρκική κυβέρνηση, ενίσχυε την κριτική κατάντια από την τουρκική κυβέρνηση, ενίσχυε την κριτική ενάντια στον Ερντογάν από το εξωτερικό. Συνεπώς η πολιτική κληρονομιά της τελευταίας περιόδου η οποία συμπληρώθηκε από την αποκάλυψη της διαφθοράς και των σκανδάλων, έχει προσθέσει στη γενικότερη φθορά του κυβερνώντος κόμματος.

Οι δημοτικές εκλογές ως σταθμός του νέου καθεστώτος
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, η σημαντικότητα των δημοτικών εκλογών της 30ης Μαρτίου επεκτείνεται στους σχεδιασμούς των πολιτικών κομμάτων και ιδιαίτερα της κυβέρνησης για τις προεδρικές εκλογές. Η εκλογή του επόμενου προέδρου της χώρας απευθείας από τον λαό, μετατρέπει τη συγκεκριμένη αναμέτρηση σε μία «ντε φάκτο» μετακίνηση της χώρας προς μένα ακόμα πιο ενδυναμωμένο προεδρικό αξίωμα. Ιδιαίτερα στην περίπτωση που τελικά θέσει υποψηφιότητα και κερδίσει ο Ερντογάν. Επομένως, το ποσοστό το ΑΚΡ στις δημοτικές θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για την αξιολόγηση της προεδρικής υποψηφιότητας του ηγέτη του, ενώ μοιραία κάθε μονάδα κάτω από το 49,9% του 2011 θα αξιολογείται αρνητικά.

Όμως είναι γεγονός ότι το ΑΚΡ παρά τη φθορά που αντιμετωπίζει συνεχίζει να παρουσιάζεται σε πολλές δημοσκοπήσεις με ποσοστά μεταξύ του 42% και 45%.Συνεπώς, μία πιθανή μείωση 3-4 ποσοστιαίων μονάδων από την εκλογική δύναμη του Ερντογάν θα αποτελέσει ένα επιπρόσθετο αρνητικό στην πορεία του για τις προεδρικές εκλογές, χωρίς ωστόσο να την καταργεί πλήρως. Με αυτό το σκεπτικό, βασικό κριτήριο επιτυχίας της κυβέρνησης θα είναι η ικανότητά της ή όχι, να κρατήσει την ηγεμονία της στο χώρο της παραδοσιακής τουρκικής κεντροδεξιάς. Εάν επιτύχει να κρατήσει συσπειρωμένο το μεγάλο συνασπισμό των ισλαμικών επιχειρηματικών κύκλων, της θρησκευόμενης περιφέρειας και της συντηρητικής κεντροδεξιάς των μεγάλων πόλεων της Ανατολίας, μπορεί να διατηρήσει καλές πιθανότητες και για τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.

Η μεταβατική περίοδος που ξεκίνησε με την κορύφωση της ενδοϊσλαμικής αντιπαράθεσης και αναμένεται να ξεκαθαρίσει στο επίπεδο των πολιτικών ισορροπιών με τις επερχόμενες τρεις εκλογές, φαίνεται να καθορίζει παράλληλα τις βασικές ιδεολογικές αρχές του νέου τουρκικού καθεστώτος. Με λίγα λόγια, τα εκλογικά αποτελέσματα στην Τουρκία θα πρέπει να αναλυθούν με τρόπο που να αποκωδικοποιούν τους κυριότερους φορείς της «νέας» τάξης πραγμάτων και τους προσανατολισμούς της.

Ο Νίκος Μούδουρος είναι τουρκολόγος

Πηγή εφημ. «Η Εποχή»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


  • Οι ισχυροί που έγιναν κοτούλες, αποδείχθηκε πως είναι καλοί στους εκβιασμούς και στα λόγια, ενώ οι σχέσεις τους με το ναζισμό και στυγνούς εκτελεστές - δολοφόνους γίνονται βόμβα που είναι έτοιμη να τους… καταστρέψει
  • ΗΠΑ, Γερμανία και Τουρκία, προσπάθησαν να χτυπήσουν την Ρωσία και αφού απέτυχαν περιμένουν την απάντηση του Πούτιν

Μία κρίση που όλοι περίμεναν, αλλά κανένας δεν μιλούσε γι αυτήν ή μία κρίση που όλοι φοβόντουσαν, αλλά η ανάγκη εξεύρεσης «ζωτικού χώρου» για οικονομική και γεωπολιτική εκμετάλλευση στάθηκε δυνατότερη από την λογική που απέτρεπε οποιαδήποτε τέτοια ενέργεια;
Η κρίση της Ουκρανίας, αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός, αφού για πρώτη φορά –μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο- βιώνουμε μία τόσο σοβαρή απόπειρα εγκλωβισμού της Ρωσίας και εξαναγκασμού της σε απώλεια ισχύος (πολιτικής και οικονομικής). 
Κάποιοι, όμως, φαίνεται πως επέλεξαν λάθος χρόνο ή τρόπο (ή και τα δύο μαζί), για να υλοποιήσουν ένα σχέδιο που από την φύση του είναι άκρως επικίνδυνο για ολόκληρο τον πλανήτη, αφού είναι δεδομένο πως η Ρωσία δεν βρίσκεται πλέον σε νάρκωση και –επιπλέον- όχι μόνο δεν είναι διατεθειμένη να συσπειρωθεί περαιτέρω, αλλά οι στόχοι της βρίσκονται στον αντίποδα της συσπείρωσης και αφορούν την πλήρη επάνοδό της στην διεθνή σκηνή.

Με δεδομένο τον χαρακτήρα του ρώσου Προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, την ιδιοσυγκρασία του που έχει βαθιές ρίζες τις μυστικές υπηρεσίες της πρώην ΕΣΣΔ και με την αδήριτη ανάγκη της Ρωσίας να επανακάμψει, όσοι σχεδίασαν την «επιχείρηση Ουκρανία», φέρουν την πλήρη ευθύνη για τις εξελίξεις, οι οποίες δεν πρόκειται να περιοριστούν στα στενά όρια της Ουκρανίας ή της Κριμαίας, αλλά θα μεταπηδήσουν σε διάφορα μείζονος γεωπολιτικού ενδιαφέροντος σημεία του πλανήτη, μέσα από τα οποία ξεχωρίζει η Ανατολική Μεσόγειος.

Το ζητούμενο, για όλους εμάς, είναι να μπορέσουμε να μάθουμε τους συσχετισμούς των δυνάμεων ή την πραγματική ισχύ όλων των εμπλεκόμενων στην επικείμενη πλανητική κρίση, η οποία δεν θα περιοριστεί στην οικονομική σύγκρουση, αλλά θα έχει πολλά περισσότερα πρόσωπα πέρα από αυτήν.

Με όσα μέχρι στιγμής έχουν συμβεί (και αποκαλυφθεί), διαπιστώνουμε πως οι εμπλεκόμενοι (από την πλευρά της Δύσης) ήταν πολλοί και ο καθένας για τους δικούς του λόγους μετρήθηκε και… απέτυχε απέναντι στην «ρωσική αρκούδα», που όχι μόνο ξύπνησε, αλλά αποδεικνύεται ιδιαζόντως μεθοδική, οργανωμένη και διαβασμένη, αφού η Μόσχα χρησιμοποιεί τακτικές και μεθόδους που καταρρίπτουν εν ριπή οφθαλμού τα οποιαδήποτε επιχειρήματα της Δύσης απέναντι στην «ρωσική εισβολή» στην Κριμαία…

Πρώτος εμπλεκόμενος, είναι η Γερμανία, η οποία αποδείχθηκε όχι μόνο κοντόφθαλμη και αδύναμη και χειριστεί το μέγεθος μίας σύγκρουσης (πολιτικής, διπλωματικής, οικονομικής και στρατιωτικής) με την Ρωσία, αλλά επιπλέον, αποκάλυψε πως λειτουργεί κατόπιν εντολών του Λευκού Οίκου. Η ισχυρή Γερμανία, απέδειξε πως δεν έχει τη δυνατότητα να ανταπεξέλθει απέναντι σε έναν αντίπαλο που όχι μόνο την έχει «δέσει» ενεργειακά και οικονομικά, αλλά είναι –επιπλέον- αποφασισμένος να συγκρουστεί με την «ευρωπαϊκή υπερδύναμη» και να της παραδώσει μαθήματα σεβασμού και… ηθικής. 
Η «σιδηρά Μέρκελ», έχοντας βιώσει από τη νεαρή ηλικία την αποφασιστικότητα του «ρωσικού πνεύματος» και την «πυγμή» που μπορεί η Μόσχα να επιβάλει για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της, πολύ σύντομα κρύφτηκε και εξαφανίστηκε κυριολεκτικά πίσω από κάποια μισόλογα περί «οικονομικών κυρώσεων» προσπαθώντας έτσι να «κλείσει» γρήγορα το θέμα απέναντι στον πανίσχυρο Πούτιν. 
Η πανίσχυρη Γερμανία, αποδείχθηκε ανίκανη να ανταπεξέλθει σε ένα παιχνίδι που δεν σταματά στα λόγια και τους εκβιασμούς, αλλά ο «αντίπαλος» είναι διατεθειμένος να φτάσει στα άκρα.
Επιπλέον, η κυρία Μέρκελ βρέθηκε αντιμέτωπη με τις επιλογές της, δηλαδή την οικονομική στήριξη (έστω και δια της πλαγίας) που η κυβέρνησή της έδωσε στους ουκρανούς απογόνους του Χίτλερ… Η σύνδεσή της πλέον με τον ναζισμό, γίνεται κάτι πολύ επικίνδυνο, που δεν μπορεί να διαχειριστεί η προσφάτως εκλεχθείσα καγκελάριος, αφού η «αποκάλυψη» της αγαστής συνεργασίας της "δημοκρατίας" της Γερμανίας με τους ναζιστές, είναι ουσιαστική η πλήρης επαναφορά του χειρότερου εφιάλτη των Γερμανών… Δηλαδή, ένα γεγονός μη διαχειρίσιμο και απολύτως ζημιογόνο για την επόμενη ημέρα όχι μόνο της κυρίας Μέρκελ, αλλά ολόκληρης της Γερμανίας, ενώ ταυτόχρονα σπιλώνει ολόκληρη την Ευρώπη, την οποία συμπαρασύρει στις ολοκληρωτικές ιδέες του ναζισμού...

Ο έτερος εμπλεκόμενος μετά την «πανίσχυρη» Γερμανία, είναι οι ΗΠΑ, που βρήκαν θαυμάσια ευκαιρία (σε πολύ λάθος χρόνο και με λάθος ρώσο πρόεδρο) να επιχειρήσουν την δημιουργία ενός σοβαρού προβλήματος στην «αυλή» της Ρωσίας, το οποίο θα μπορούσε να απασχολήσει αρκετά τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά την οποιαδήποτε επιχείρηση «ανοίγματος» της Μόσχας στο γεωπολιτικό πόκερ. Επιπλέον, ο Λευκός Οίκος διείδε λαμπρή ευκαιρία για ανταπόδοση του ρωσικού «χτυπήματος» που δέχτηκε στη Συρία.
Τα τελευταία χρόνια οι ΗΠΑ έκαναν δύο τραγικές διαπιστώσεις. Αρχικά, διαπίστωσαν πως το οικονομικό τους πρόβλημα δεν επιτρέπει την περαιτέρω ισχυρή αμερικανική παρουσία στα σημεία κλειδιά του πλανήτη. Επιπλέον, η αμερικανική κοινωνία, μετά το φιάσκο σε Ιράκ και Αφγανιστάν, δεν είναι διατεθειμένη να βλέπει αμερικανούς στρατιώτες να γυρίζουν μέσα σε φέρετρα, από πολέμους σε χώρες που είναι πολύ μακρινές από τις ΗΠΑ. 

Με αυτά τα δύο «προβλήματα», οι ΗΠΑ αποφάσισαν να αλλάξουν τακτική, να περάσουν σε μία στρατιωτική συσπείρωση για λόγους εξοικονόμησης, αλλά να συνεχίσουν την δράση τους για την κάλυψη των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών τους συμφερόντων ανά τον πλανήτη. Και αυτό μπορούσαν να το πράξουν είτε ελέγχοντας «ηγέτες» κρατών, είτε εξαγοράζοντας αρχηγούς ισλαμιστών προκειμένου να δημιουργήσουν με την μέθοδο του διαίρει και βασίλευε ένα γενικό «χάος», χωρίς απώλειες αμερικανών στρατιωτών και απολύτως διαχειρίσιμο όμως από τους ίδιους… Μέσα στο «παιχνίδι» αυτό, χρησιμοποιήθηκαν με περισσότερο εμφανή τρόπο και οι διάφορες ΜΚΟ (ο Πούτιν έχει κηρύξει παράνομη την ύπαρξη και λειτουργία των ΜΚΟ στην Ρωσία, ενώ είναι γνωστό πως πρόκειται για παραρτήματα και σαφή εργαλεία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής) οι οποίες ανήκαν στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, ή σε ανθρώπους (π.χ. Σόρος) που εργάζονται αποκλειστικά υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων.

Η κρίση της Ουκρανίας, όμως, αποδείχθηκε όχι μόνο ένα τεράστιο στρατηγικό λάθος, αλλά και άκρως αποκαλυπτική για τον σύγχρονο τρόπο δράσης των ΗΠΑ. Και αυτή η αποκάλυψη στα μάτια των απλών πολιτών, μοιάζει πολύ με πλήρη απογύμνωση, αφού ο Λευκός Οίκος βρέθηκε να είναι άμεσα εμπλεκόμενος και συνεργαζόμενος είτε με φανατικούς ισλαμιστές της Αλ Κάιντα (βλ. Συρία), είτε με ναζιστές (βλ. Ουκρανία), προχωρώντας σε μία ηθική αυτοκτονία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία αποδείχθηκε πως συνεργάζεται αλλά και στηρίζει οικονομικά (και με στρατιωτικό οπλισμό) ακόμη και τους… αντιπάλους της. Και αυτή η αντίφαση, δεν είναι κάτι που εύκολα μπορεί να αντικρούσει ο Μπάρακ Ομπάμα ή τα «γεράκια» (τύπου Νούλαντ) που αποφάσισαν να χτυπήσουν στο μαλακό υπογάστριό της την Ρωσία. Εξάλλου, τόσο οι Γερμανοί όσο και οι Αμερικανοί μένουν βουβοί μπροστά στο αποκαθηλωτικό επιχείρημα της Μόσχας για την «εισβολή στην Κριμαία»: «Μήπως θέλατε να αφήσουμε στρατιωτικές βάσεις με βαρύ οπλισμό, πυραύλους και άλλα ευαίσθητα και επικίνδυνα στρατιωτικά όπλα (υπονοούν πυρηνικά) στα χέρια κάποιων ανεγκέφαλων, ναζιστών και πολεμόχαρων;»

Οι ΗΠΑ επεχείρησαν να «κλείσουν» την Ρωσία σε αμυντική θέση, αλλά μέχρι στιγμής το μόνο που κατόρθωσαν ήταν να βιώσουν μία άτυπη νίκη (διαμελισμός της Ουκρανίας), η οποία όμως απέδειξε την αμερικανική αναποφασιστικότητα να συνεχίσει απέναντι σε έναν αποφασισμένο Πούτιν. Επίσης, αποκαλύφθηκε πλήρως και η πολιτική των ΗΠΑ ως προς τα ανταλλάγματα που προσφέρουν στους «συνεργάτες» τους, αφού αυτά αφορούν λάφυρα και κεκτημένα άλλων χωρών, αποφεύγοντας η ίδια να βάλει το χέρι στην δική της τσέπη… (αυτή η περίπτωση διαχείρισης των κρατών – υπαλλήλων των ΗΠΑ πρέπει να προβληματίσει τόσο την Ελλάδα όσο και την Κύπρο, οι οποίες βιώνουν ήδη σημαντικό μέρος πιέσεων απώλειας κυριαρχικών τους δικαιωμάτων και ταυτόχρονης τουρκικής εισόδου σε περιοχές μείζονος Ελληνικού και Κυπριακού ενδιαφέροντος).

Ο έτερος εμπλεκόμενος στα γεγονότα της Ουκρανίας, αποδείχθηκε πως είναι η Τουρκία και συγκεκριμένα οι μυστικές της υπηρεσίες (ΜΙΤ) οι οποίες λειτούργησαν τόσο προς την κατεύθυνση προετοιμασίας των τουρκόφωνων μουσουλμάνων της Ουκρανίας (Τατάροι), όσο και στον τομέα σχεδιασμού και συντονισμού της «εξέγερσης», σε αγαστή συνεργασία με τους ναζιστές, προκειμένου όχι μόνο να υπάρξει μία εξέγερση, αλλά να υλοποιηθεί πραξικόπημα (ειδική τεχνογνωσία κατέχουν οι τούρκοι στον τομέα των πραξικοπημάτων), αφού αποδείχθηκε η λειτουργία τούρκων πρακτόρων σχετικά με τους ελεύθερους σκοπευτές, τους βασανισμούς και τις δολοφονίες φιλοκυβερνητικών οπαδών (στο σημείο αυτό αξίζει να τονισθεί πως η τουρκική εξωτερική πολιτική και οι "δράσεις" των μυστικών υπηρεσιών της γείτονος, είναι σταθερά προσηλωμένες σε στόχους της Τουρκίας και των ΗΠΑ και δεν επηρεάζονται σχεδόν στο παραμικρό από τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η οποιαδήποτε κυβέρνηση της χώρας).
Αυτό που πρέπει να προβληματίσει, είναι η διαπίστωση πως οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες έχουν ανοίξει πολύ την «βεντάλια» των επιχειρησιακών τους δράσεων, έχουν ξεφύγει κατά πολύ από τον χώρο των Βαλκανίων και εμπλέκονται ολοένα και περισσότερο (ως καλά εργαλεία της CIA) στα θερμά σημεία του πλανήτη. 
Η Ουκρανία αποτελεί ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, το οποίο λαμβάνει πλέον πολύ σοβαρά υπόψιν του ο Βλαντμίρ Πούτιν, ενώ και η Κίνα γνωρίζει πολύ καλά την εμπλοκή της Τουρκίας στην δημιουργία τρομοκρατικών – αντικαθεστωτικών εκπαιδευμένων ομάδων Ουιγούρων. 

Οι υπόλοιποι εν αρχή της κρίσεως, Μ. Βρετανία. Γαλλία, Ιταλία, Ολλανδία, Σουηδία, Πολωνία, πολύ σύντομα κατανόησαν το "πνεύμα" του Πούτιν, αλλά και την ανεπάρκειά τους να πλήξουν -έστω και οικονομικά- την Ρωσία, αφού με απλή αριθμητική διαπίστωσαν πως οποιοδήποτε μέτρο κατά της Μόσχας θα μετρούσε απώλειες στους ίδιους. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν το "στρατόπεδο της Δύσης" σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να έχει διαλυθεί και να περιορίζεται σε μονολόγους περί Διεθνούς Δικαίου, την στιγμή που όσοι σήμερα επικαλούνται το Διεθνές Δίκαιο είναι εκείνοι που με σύστημα και κατ' επανάληψη το έχουν παραβιάσει στο παρελθόν, προκειμένου να αποκομίσουν οι ίδιοι κέρδη. Η περίπτωση της Κύπρου, εξάλλου, αποτελεί το μέγιστο διαχρονικό παράδειγμα, το οποίο καταρρίπτει οποιαδήποτε προσπάθεια των δυτικών να επικαλεστούν ή να υπεραπιστούν το... Διεθνές Δίκαιο.

Χωρίς να γνωρίζουμε τι μέτρα θα λάβει η Ελλάδα απέναντι στα «θηρία» που αποκαλύφθηκαν στην Ουκρανία και απέδειξαν πως επί της ουσίας "ακινητοποιούνται"   όταν συναντούν αποφασιστική αντίδραση, αντίσταση και δράση κατά των διαλυτικών τους σχεδίων (προφανέστατα δεν έχουν ποτέ Plan B πέρα από την εκβιαστική τους τοποθέτηση για πιθανή χρήση των διεθνών οικονομικών εργαλείων ελέγχου και εκφοβισμού που διαθέτουν), θεωρούμε πως θα πρέπει να ικανοποιηθεί το ελάχιστο από το Μέγαρο Μαξίμου, το οποίο θα πρέπει να δώσει άμεση εντολή για εντοπισμό, διάλυση και σύλληψη όλων των παραρτημάτων μυστικών υπηρεσιών (αμερικανικών, γερμανικών και τουρκικών) που δρουν στην Ελλάδα, είτε με την μορφή επιχειρήσεων, ινστιτούτων, ΜΚΟ κ.α., ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να διαλυθούν όλες οι ισλαμικές ομάδες (που οι μυστικές υπηρεσίες και η κρατική ασφάλεια έχουν πολύ καλή γνώση των δράσεών τους) που δρουν εντός της Ελλάδας. Ίσως με αυτόν τον τρόπο να σταλεί ένα σαφές μήνυμα προς εκείνους που ενδεχομένως να έχουν οφέλη από κάποια εσωτερική αναταραχή στην Ελλάδα, ότι «έχουν γνώση οι φύλακες».

Με όσα, λοιπόν, έχουν διαδραματισθεί εσχάτως με επίκεντρο την Ουκρανία, και με τα «μαθήματα» που πήραμε όσον αφορά την πραγματική ισχύ των «ισχυρών» (κυρίως της Ευρώπης), δεν θα ήταν άσχημο να επιλεγεί η αλλαγή πλεύσης στην πολιτική στάση της Ελλάδας απέναντι στο «γερμανικό δέος», αφού τώρα δίνεται μία πρωτοφανής ευκαιρία να αντιπαρατάξουμε (ως Ελληνική λύση) το αντίπαλο δέος που λέγεται Πούτιν, και δανειζόμενοι τον τρόπο του ρώσου προέδρου να… εκβιάσουμε με εξελίξεις εκείνους που μέχρι και σήμερα μας εκβιάζουν για να πλουτίσουν εις βάρος μας και να μας υποδουλώσουν…
Εξάλλου, όλοι γνωρίζουμε –και αποδεικνύεται περίτρανα στην περίπτωση της Ρωσίας στην Ουκρανία- πως είναι προτιμότερο να σε φοβούνται παρά να σε λυπούνται…

Παναγιωτίδης Μάρκος

Πηγή «Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!»

Η αντιγραφή του παρόντος άρθρου επιτρέπεται μόνο με γραπτή άδεια του ιστολογίου "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"