Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Αυγ 2014

Ο πρόεδρος Ποροσένκο συγκάλεσε σύσκεψη με τους επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας
Συνεδριάζει εκτάκτως ο ΟΑΣΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ

Ποροσένκο: «Τα ρωσικά στρατεύματα "έσπευσαν να βοηθήσουν" τους αντάρτες μετά τις στρατιωτικές επιτυχίες του Κιέβου στην ανατολική Ουκρανία». ( Πηγή: REUTERS/Maxim Shemetov)
Ο ουκρανός πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο, μιλώντας μετά τις απώλειες που είχαν οι κυβερνητικές δυνάμεις στην ανατολική Ουκρανία και τις καταγγελίες για παρουσία ρώσων στρατιωτών και τεθωρακισμένων οχημάτων σε ουκρανικό έδαφος, τόνισε ότι η κατάσταση στην εμπόλεμη ζώνη είναι «εξαιρετικά δύσκολη [...] αλλά ελέγξιμη» όπως μετέδωσε το ειδησεογραφικό πρακτορείο Interfax.
Ο Ποροσένκο, μιλώντας στη διάρκεια της συνάντησής του με τους επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας μετά την πτώση της πόλης Νοβοαζόφσκ στα χέρια των φιλορώσων αυτονομιστών, είπε ότι ρωσικά στρατεύματα «έσπευσαν να βοηθήσουν» τους αντάρτες μετά τις στρατιωτικές επιτυχίες του Κιέβου στην ανατολική Ουκρανία.

Η κατάληψη του Νοβοαζόφσκ αποτελεί σημαντικό πλήγμα για το Κίεβο, καθώς αφήνει ευάλωτη τη Μαριούπολη.

Εκπρόσωπος του στρατού ανέφερε ότι οι ουκρανικές δυνάμεις ανασυντάχθηκαν για να υπερασπιστούν την παραλιακή πόλη Μαριούπολη, στα δυτικά του Νοβοαζόφσκ, στην Αζοφική Θάλασσα και δήλωσε ότι έχουν αρκετούς στρατιώτες για να αποτρέψουν την κατάληψή της από τους αντάρτες.

Εκπρόσωπος του ουκρανού προέδρου δήλωσε σε μήνυμά του στο Twitter ότι το κεντρικό μήνυμα του Ποροσένκο στους συμβούλους ασφαλείας του ήταν: «Είμαστε ικανοί να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας. Το βασικό είναι να μην υπάρξει πανικός».

Παράλληλα, στη Βιέννη συνεδριάζει εκτάκτως ο ΟΑΣΕ, ενώ εκτάκτως συνεδριάζει και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 19:00.

Η Μόσχα διαψεύδει ότι ρωσικές δυνάμεις έχουν περάσει τα σύνορα.

ΝΑΤΟ: Περισσότεροι από 1.000 στρατιώτες λαμβάνουν μέρος στις μάχες

Μετά τις καταγγελίες της Πολωνίας, την Τετάρτη, ότι υπάρχουν στοιχεία για συμμετοχή ρώσων στρατιωτών στις εχθροπραξίες στην ανατολική Ουκρανία, στρατιωτικός αξιωματούχος του ΝΑΤΟ δήλωσε σήμερα, Πέμπτη, ότι η Συμμαχία εκτιμά πως περισσότεροι από 1.000 ρώσοι στρατιώτες λαμβάνουν μέρος στις μάχες.

Ουκρανός αξιωματούχος δήλωσε ότι δύο οχηματοπομπές με τανκς και τεθωρακισμένα οχήματα εισήλθαν από τη Ρωσία στην Ουκρανία. Δημοσιογράφος του πρακτορείου Reuters είδε ρωσικά τανκς χωρίς διακριτικά στη ρωσική πλευρά των συνόρων, περίπου 3 χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα.

Εν τω μεταξύ, οι αρχές του Ντονέτσκ ανακοίνωσαν ότι 15 άμαχοι σκοτώθηκαν από πυρά του πυροβολικού που έπληξαν πολλές συνοικίες στην πόλη Ντονέτσκ της ανατολικής Ουκρανίας.
Σε ανακοίνωσή τους, οι τοπικές αρχές χαρακτήρισαν τη γενικότερη κατάσταση «πολύ τεταμένη».
Η σύγκληση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Ουκρανίας
Ο εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ επέδειξε και δορυφορική εικόνα, με ημερομηνία 23 Αυγούστου, στην οποία απεικονίζεται κονβόι ρωσικών αυτοκινούμενων πυροβόλων να έχει εισέλθει σε ουκρανικό έδαφος.

Κατόπιν αυτών, ο Πέτρο Ποροσένκο ανακοίνωσε ότι συγκάλεσε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Αμυνας της χώρας.

«Έλαβα την απόφαση να ακυρώσω την επίσκεψη στην Τουρκία λόγω της ταχέως επιδεινούμενης κατάστασης στην περιοχή του Ντονέτσκ, ειδικά στην Αμβροσιγίβκα και τη Σταρομπέσεβε, καθώς ρωσικές δυνάμεις έχουν μπει στην Ουκρανία» ανέφερε ο Ποροσένκο σε μια ανακοίνωση που αναρτήθηκε στον ιστότοπο της προεδρίας.

Στην ανακοίνωση, οι κινήσεις των ρώσων στρατιωτών αρχικά χαρακτηρίζονταν ως «ρωσική εισβολή στην Ουκρανία», ωστόσο στη συνέχεια το κείμενο διορθώθηκε.

Ωστόσο, ο αντιπρόσωπος της Ουκρανίας στον ΟΑΣΕ έκανε λόγο για «απευθείας εισβολή»από το ρωσικό στρατό στην ανατολική Ουκρανία.

Στις καταγγελίες αντιπαρατέθηκε ο αντιπρόσωπος της Ρωσίας στον ΟΑΣΕ, λέγοντας ότι σε καμία χρονική στιγμή δεν έχουν περάσει τα σύνορα ρωσικές δυνάμεις. Ωστόσο, μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του Πούτιν για τα ανθρώπινα δικαιώματα δήλωσε στο Reuters ότι κατά την εκτίμησή της αυτό που συμβαίνει αποτελεί εισβολή στην Ουκρανία.

«Χθες, Ρώσοι στρατιώτες πήραν τον έλεγχο της πόλης Νοβοαζόφσκ»
, μια παραθαλάσσια πόλη 11.000 κατοίκων μερικά χιλιόμετρα από τα σύνορα, ανέφερε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας της Ουκρανίας μέσω του Twitter, επισημαίνοντας ότι πολλά ακόμη χωριά σε μικρή απόσταση έχουν επίσης καταληφθεί.

«Μια αντεπίθεση από ρωσικά στρατεύματα και μονάδες των αυτονομιστών συνεχίζεται στη νοτιοανατολική Ουκρανία», ανέφερε το Συμβούλιο μέσω Twitter. Κατά την ίδια πηγή, τα κυβερνητικά στρατεύματα στην πόλη Νοβοαζόφσκ αποσύρθηκαν «για να σωθούν» και τώρα ενισχύουν τις δυνάμεις στην Μαριούπολη, όπου βρίσκεται ένα σημαντικό λιμάνι.

Σύμφωνα με το Κίεβο, οι ρωσικές δυνάμεις και οι αυτονομιστές συντονίζουν τις κινήσεις τους για να εξαπολύσουν αντεπίθεση στην Ιλοβάισκ και τη Σαχτάρσκ, ανατολικά του Ντονέτσκ.

Ανταποκριτής του Reuters μετέδωσε ότι είδε σειρά αρμάτων μάχης χωρίς διακριτικά και με ταλαιπωρημένους ή τραυματισμένους στρατιώτες να προσεγγίζουν σε ρωσικό χωριό, τρία χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ουκρανία.

«Απαράδεκτη, αν αληθεύει, η παρουσία Ρώσων στην Ουκρανία» λέει ο γάλλος πρόεδρος, ενώ ο αμερικανός πρεσβευτής στο Κίεβο επανέλαβε την κατηγορία σήμερα το πρωί. Παράλληλα, στενός συνεργάτης της Μέρκελ δήλωσε ότι η Ευρώπη πρέπει να απαντήσει στην κλιμάκωση της βίας στην Ουκρανία, συμφωνώντας να επιβάλει νέες κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας -μια απόφαση που θα μπορούσε να ληφθεί στη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτό το Σαββατοκύριακο.

Παράλληλα, η Λιθουανία κατηγόρησε τη Ρωσία ότι προχώρησε σε μια «ολοφάνερη στρατιωτική εισβολή» στην Ουκρανία και απαίτησε να συγκληθεί εκτάκτως το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για το θέμα αυτό.

«Η Λιθουανία καταδικάζει έντονα την ολοφάνερη εισβολή στο έδαφος της Ουκρανίας από τις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας»
 και «καλεί το Συμβούλιο Ασφαλείας να εξετάσει το θέμα αμέσως» ανακοίνωσε το υπουργείο Εξωτερικών της Λιθουανίας.

Σύμφωνα με τη χώρα της Βαλτικής, μη μόνιμο μέλος του ΣΑ του ΟΗΕ, οι ενέργειες της Μόσχας «παραβιάζουν ανοικτά την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας και υπονομεύουν την ασφάλεια σε όλη την περιοχή».

Το Βίλνιους κάλεσε τη Ρωσία «να αποσύρει αμέσως τις ένοπλες δυνάμεις της, τα όπλα και τα στρατιωτικά της μέσα από το κυρίαρχο έδαφος της Ουκρανίας».

Εξάλλου και ο πρωθυπουργός της Λετονίας Έντγκαρς Ρίνκεβιτς σημείωσε ότι «η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία θα έπρεπε να εξεταστεί από το ΣΑ του ΟΗΕ ως μια επιθετική ενέργεια». Ο ΟΗΕ οφείλει να αντιδράσει, «πρόκειται για έναν πόλεμο», σημείωσε ο Ρίνκεβιτς στο Twitter.
Πηγή "Το Βήμα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

σ.σ.netakias Το δουλεμπόριο τυπικά καταργήθηκε τον προηγούμενο αιώνα αλλά στην πραγματικότητα απλά νομιμοποιήθηκε από την νεοφιλελεύθερη δικτατορία της Ευρωπαϊκης Ενωσης. Οι σκλάβοι υπάλληλοι είναι καταδικασμένοι να φυτοζωούν με 300-400 € μέχρι να πεθάνουν. Εκατομμύρια ευρώ δαπανώνται κάθε χρόνο από τα ταμεία του κράτους για το “νοίκιασμα” υπαλληλων μέσω ιδιωτικών εταιρειών. Δείτε πόσο στοιχιζει ένας εργαζόμενος ιδιωτικής ρεταιρειας που απασχολείται σε διάφορυς τομεις σε δημοσια νοσοκομεία. Στα Δημόσια Νοσοκομεία εδώ και 20 σχεδόν χρόνια, στο πλαίσιο Σύμπραξης Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα ( Σ.Δ.Ι.Τ.) έχουν εγκατασταθεί εργολάβοι καθαριότητας και παρέχουν υπηρεσίες με εργολαβικούς εργάτες/τριες, με επαίσχυντες αποδοχές, τη στιγμή που οι εργολάβοι εισπράττουν απ΄τα Νοσοκομεία υψηλά χρηματικά ποσά. Χαρακτηριστική η περίπτωση άλλωστε της Κωνσατντινα Κούνεβα που επιχεριησε να χτυπήσει τον τρόπο που λειτουργούν αυτές οι εταιρείες και στιγματιστηκε για όλη της τη ζωη. Ο πρόεδρος των εργαζομενων στον Ευαγγελισμό Ηλίας Σιώρας καταγγέλει: “Στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 και αρχές της επόμενης δεκαετίας οι εργολαβίες επεκτάθηκαν και σε υπηρεσίες σίτισης (τραπεζοκόμες, μάγειροι), φύλαξης (σεκιουριτάδες), στις τεχνικές υπηρεσίες (ηλεκτρολόγοι, μηχανολόγοι κ.λπ.), στα πλυντήρια, στις οικονομικές υπηρεσίες, στη μηχανογράφηση. Σκοπός των εργολαβιών – ΣΔΙΤ είναι να εδραιώσουν τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για διεύρυνση των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, μείωση δημοσίων υπαλλήλων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, για φτηνά μεροκάματα ώστε να αυξηθούν οι παροχές προς το κεφάλαιο, εν προκειμένω στους εργολάβους”. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Ευαγγελισμού: Σήμερα, υπηρετούν στο Νοσοκομείο περίπου 400 εργολαβικοί εργάτες -υπάλληλοι στους εξής τομείς: Καθαριότητα 260, τραπεζοκόμοι 63, μάγειροι 8, τεχνικοί 26, security 35 και μικρός αριθμός οικονομικών στελεχών εταιρειών καθώς και μικρός αριθμός στα πλυντήρια. Ο Ευαγγελισμός πληρώνει τους εργολαβικούς από «ίδια έσοδα» δηλαδή από τα χρήματα που παίρνει από τον ΕΟΠΥΥ, από απευθείας πληρωμές των ανασφάλιστων, από το 5ευρο των εξωτερικών ιατρείων, από εργαστηριακές εξετάσεις εξωτερικών ασθενών κ.λπ. Για τις εργολαβίες που αναφέρθηκαν το Νοσοκομείο πληρώνει ετησίως 8,7 εκ. ευρώ στους εργολάβους παρά τις ..εκπτώσεις που έκαναν οι εργολάβοι, χωρίς καθόλου να μειώσουν το κέρδος τους αλλά πάντα σε βάρος του ημερομισθίου ή του μηνιαίου αριθμού ενσήμων των εργατοϋπαλλήλων. Δηλαδή πληρώνει κατά μέσο όρο 8,7εκ./400 ~ 22.000 ευρώ ετήσιο ακαθάριστο ποσό ανά εργάτη. Συνυπολογιζομένων και των δώρων ο εργάτης «κοστίζει» το μήνα 22.000/14=1.570 ευρώ. Από αυτά τα 1.570 ευρώ «θεωρητικά» αφαιρείται το 23% που είναι ο Φ.Π.Α. Λέμε θεωρητικά γιατί ενώ ο εργολάβος εισπράττει τον Φ.Π.Α απ΄το Νοσοκομείο, δεν γνωρίζουμε αν τον αποδίδει άμεσα και πλήρως στο κράτος. Ας πούμε ότι είναι «νόμιμος» και αποδίδει τον Φ.Π.Α. Το 23% του 1.570 είναι 360. Οπότε 1.570-360=1.210€ καθαρά όπου περιλαμβάνονται: I. Μισθός εργάτη. II. Ασφαλιστικές εισφορές. III. Εργολαβικό κέρδος. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών έχει 6ωρη απασχόληση και καθαρό μηνιαίο μισθό 410 - 600 ευρώ. Σπάνια φτάνει υψηλότερα πχ σε ορισμένους τεχνικούς (παλιούς υπαλλήλους με κλαδική σύμβαση) έως 1.100 ή σε καθαρίστριες με πολλά νυχτερινά και Σαββατοκύριακα τα 750 ευρώ. Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι εργολαβικό κέρδος και ασφαλιστικές εισφορές ξεπερνούν τα 600 ευρώ ανά εργάτη το μήνα!!! Δηλαδή καθαρό κέρδος πάνω από 300 ευρώ ανά εργάτη το μήνα!!!
Εκατομμύρια ευρώ δαπανώνται κάθε χρόνο από τα ταμεία του κράτους για το “νοίκιασμα” υπαλληλων μέσω ιδιωτικών εταιρειών. Δείτε πόσο στοιχιζει ένας εργαζόμενος ιδιωτικής ρεταιρειας που απασχολείται σε διάφορυς τομεις σε δημοσια νοσοκομεία.
Στα Δημόσια Νοσοκομεία εδώ και 20 σχεδόν χρόνια, στο πλαίσιο Σύμπραξης Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα ( Σ.Δ.Ι.Τ.) έχουν εγκατασταθεί εργολάβοι καθαριότητας και παρέχουν υπηρεσίες με εργολαβικούς εργάτες/τριες, με επαίσχυντες αποδοχές, τη στιγμή που οι εργολάβοι εισπράττουν απ΄τα Νοσοκομεία υψηλά χρηματικά ποσά.
Χαρακτηριστική η περίπτωση άλλωστε της Κωνσατντινα Κούνεβα που επιχεριησε να χτυπήσει τον τρόπο που λειτουργούν αυτές οι εταιρείες και στιγματιστηκε για όλη της τη ζωη.
Ο πρόεδρος των εργαζομενων στον Ευαγγελισμό Ηλίας Σιώρας καταγγέλει: “Στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 και αρχές της επόμενης δεκαετίας οι εργολαβίες επεκτάθηκαν και σε υπηρεσίες σίτισης (τραπεζοκόμες, μάγειροι), φύλαξης (σεκιουριτάδες), στις τεχνικές υπηρεσίες (ηλεκτρολόγοι, μηχανολόγοι κ.λπ.), στα πλυντήρια, στις οικονομικές υπηρεσίες, στη μηχανογράφηση.
Σκοπός των εργολαβιών – ΣΔΙΤ είναι να εδραιώσουν τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για διεύρυνση των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, μείωση δημοσίων υπαλλήλων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, για φτηνά μεροκάματα ώστε να αυξηθούν οι παροχές προς το κεφάλαιο, εν προκειμένω στους εργολάβους”.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Ευαγγελισμού:
Σήμερα, υπηρετούν στο Νοσοκομείο περίπου 400 εργολαβικοί εργάτες -υπάλληλοι στους εξής τομείς: Καθαριότητα 260, τραπεζοκόμοι 63, μάγειροι 8, τεχνικοί 26, security 35 και μικρός αριθμός οικονομικών στελεχών εταιρειών καθώς και μικρός αριθμός στα πλυντήρια.
“Democracy has become Empire’s euphemism for neo-liberal capitalism.” —  Arundhati Roy, An Ordinary Person’s Guide to EmpireΟ Ευαγγελισμός πληρώνει τους εργολαβικούς από «ίδια έσοδα» δηλαδή από τα χρήματα που παίρνει από τον ΕΟΠΥΥ, από απευθείας πληρωμές των ανασφάλιστων, από το 5ευρο των εξωτερικών ιατρείων, από εργαστηριακές εξετάσεις εξωτερικών ασθενών κ.λπ.
Για τις εργολαβίες που αναφέρθηκαν το Νοσοκομείο πληρώνει ετησίως 8,7 εκ. ευρώ στους εργολάβους παρά τις ..εκπτώσεις που έκαναν οι εργολάβοι, χωρίς καθόλου να μειώσουν το κέρδος τους αλλά πάντα σε βάρος του ημερομισθίου ή του μηνιαίου αριθμού ενσήμων των εργατοϋπαλλήλων.
Δηλαδή πληρώνει κατά μέσο όρο 8,7εκ./400 ~ 22.000 ευρώ ετήσιο ακαθάριστο ποσό ανά εργάτη. Συνυπολογιζομένων και των δώρων ο εργάτης «κοστίζει» το μήνα 22.000/14=1.570 ευρώ. Από αυτά τα 1.570 ευρώ «θεωρητικά» αφαιρείται το 23% που είναι ο Φ.Π.Α. Λέμε θεωρητικά γιατί ενώ ο εργολάβος εισπράττει τον Φ.Π.Α απ΄το Νοσοκομείο, δεν γνωρίζουμε αν τον αποδίδει άμεσα και πλήρως στο κράτος.
Ας πούμε ότι είναι «νόμιμος» και αποδίδει τον Φ.Π.Α. Το 23% του 1.570 είναι 360. Οπότε 1.570-360=1.210€ καθαρά όπου περιλαμβάνονται:
I. Μισθός εργάτη.
II. Ασφαλιστικές εισφορές.
III. Εργολαβικό κέρδος.
Η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών έχει 6ωρη απασχόληση και καθαρό μηνιαίο μισθό 410 – 600 ευρώ. Σπάνια φτάνει υψηλότερα πχ σε ορισμένους τεχνικούς (παλιούς υπαλλήλους με κλαδική σύμβαση) έως 1.100 ή σε καθαρίστριες με πολλά νυχτερινά και Σαββατοκύριακα τα 750 ευρώ. Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι εργολαβικό κέρδος και ασφαλιστικές εισφορές ξεπερνούν τα 600 ευρώ ανά εργάτη το μήνα!!! Δηλαδή καθαρό κέρδος πάνω από 300 ευρώ ανά εργάτη το μήνα!!!
σ.σ.netakias Το δουλεμπόριο τυπικά καταργήθηκε τον προηγούμενο αιώνα αλλά στην πραγματικότητα απλά νομιμοποιήθηκε από την νεοφιλελεύθερη δικτατορία της Ευρωπαϊκης Ενωσης. Οι σκλάβοι υπάλληλοι είναι καταδικασμένοι να φυτοζωούν με 300-400 € μέχρι να πεθάνουν.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Η περίφημη διάκριση του άλλοτε υπουργού Αμυνας των ΗΠΑ Ντ. Ράμφσελντ σε «παλαιά» και «νέα» Ευρώπη, όταν είχε πρωτοδιατυπωθεί, ξεσήκωσε κύμα διαμαρτυριών και ενστάσεων στην ένθεν πλευρά του Ατλαντικού. Σήμερα η διάκριση αυτή, και μπροστά στην εμπέδωση του γερμανικού μεγαλοϊδεατισμού για την ενότητα της Ευρώπης, με κύρια, σχεδόν μοναδική βάση το ευρώ, αποκτά επικαιρότητα. Τα οράματα για την ένωση της Ευρασίας με μια ειδική σχέση της Ρωσίας με τη ζώνη του ευρώ έχουν καταρρεύσει, όχι μόνο στο πολεμικό τοπίο της Ουκρανίας, αλλά και στη σύγχυση που δημιουργεί η διμερής στρατηγική σχέση Γερμανίας – Ρωσίας, όπως αυτή διακηρύχθηκε με την κατασκευή του αγωγού Nord Stream που συνέδεε ενεργειακά τις δύο χώρες, ενώ αποκλείσθηκε η ταυτόχρονη κατασκευή του αγωγού South Stream μέσω Βαλκανικής - Ιταλίας, που θα κατοχύρωνε την ειδική σχέση Ευρώπης - Ρωσίας. Η γερμανική Ευρώπη που κατοχυρώνεται με τα Σύμφωνα Δημοσιονομικής Προσαρμογής και Πειθαρχίας οδηγεί έθνη, λαούς και κυβερνήσεις που έχουν δεχθεί την κυριαρχία του ενιαίου νομίσματος όχι μόνον στην απεθνικοποίηση και στον εξανδραποδισμό στο οικονομικό Ράιχ, αλλά και σε μια εγγυημένη δυστυχία, φτώχεια, απώλεια εργασίας, εισοδημάτων, περιουσίας.

Δεν είναι ελληνικά τα ζητήματα της ύφεσης, της λιτότητας και του αποπληθωρισμού. Ούτε, φυσικά, της διεύρυνσης της ψαλίδας στον πλούτο, όχι μόνον στο εσωτερικό των κοινωνιών και των κρατών εντός της ευρωζώνης, αλλά και μεταξύ των ζωνών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Πέραν δηλαδή της αρχικής απόκλισης που υπήρχε μεταξύ Δυτικής Ευρώπης και πρώην Ανατολικής Σοσιαλιστικής, ήρθε να προστεθεί και αυτή μεταξύ Βορρά - Νότου. Αποτέλεσμα, κυριάρχησε η φυγόκεντρη δυναμική της απόκλισης  μεταξύ των επιμέρους -ομόσπονδων- οικονομιών σε μια διαδικασία υποκατάστασης της πρώην Σοβιετικής Ενωσης από μία αντίστοιχη, δυτικού τύπου, με επίκεντρο τη Γερμανία και την ισχύ της επιρροής, αντί του κομμουνιστικού κόμματος, των τραπεζιτών. Το αρχικό σχήμα παγκόσμιας ισχύος και συσχετισμού που προέβλεπε τη σύγκλιση και τη στρατηγική συμμαχία της Ρωσίας με την Ευρώπη της γερμανογαλλικής ηγεμονίας και την Αγγλία της διακριτής σχέσης έναντι του ευρώ δεν μπορεί να ισχύσει πλέον.

Με δεδομένο μάλιστα ότι η θεώρηση αυτή λειτουργούσε με προϋπόθεση την «απαγκίστρωση» των ΗΠΑ από την ευρωπαϊκή συγκρότηση που δέσποζε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όπως όλα δείχνουν τίποτα από τα παραπάνω δεν επιβεβαιώνεται, αφού η Ευρώπη ως Ενωση δεν διαθέτει στρατιωτική ισχύ, ενώ το ΝΑΤΟ έχει μείνει σε ρόλους παρελθόντος. Η θεώρηση αυτή της παγκοσμιοποίησης, που εκπονήθηκε στα ρετιρέ των διεθνών τραπεζών, στη Γουόλ Στριτ και την Κεντρική Ευρώπη, αλλά και στα σπουδαστήρια της Μασαχουσέτης και του Κέμπριτζ, προέβλεπε σε τελική φάση τη «χαλιναγώγηση» της αυτοκρατορίας του δράκου στην Ανατολή και τη διαχείριση και την αξιοποίηση παραγωγικών δυνάμεων και πλουτοπαραγωγικών δυνατοτήτων χωρών, όπως η Βραζιλία, η Αργεντινή, το Μεξικό, η Νότιος Αφρική, ή γεωοικονομικών ενοτήτων, όπως οι ζώνες του Καυκάσου στην Ευρασία, η Αφρική.

Οι θεωρητικοί της ιδέας, θέλοντας να θέσουν ένα τέλος στην κληρονομιά του μίσους στην Ευρώπη, που οδήγησε σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους τον 20ό αιώνα, μίλησαν για το τέλος της Ιστορίας. Σήμερα πλέον όλα έχουν καταρρεύσει. Το Ισλάμ προελαύνει. Το ευρώ είναι ένα ατυχές νόμισμα, αφού δεν δημιουργεί συνθήκες ευημερίας και ανάπτυξης. Η σχέση της Ρωσίας με την Ενωση διαρρηγνύεται. Το Ηνωμένο Βασίλειο δείχνει πιο απομονωμένο από ποτέ από τις ηπειρωτικές δυνάμεις και το ευρώ. Οι Αμερικανοί κάθε άλλο παρά βρίσκονται στην Απω Ανατολή, όπως θα επιθυμούσαν ισχυρά κέντρα αποφάσεων εντός της υπερδύναμης. Η Ευρώπη είναι το πλέον φυσικό να σπάσει στα δύο: στη ζώνη του ευρώ και στη ζώνη του δολαρίου, με την Ιστορία να «περιμένει» τη Γαλλία πού θα τοποθετηθεί: στη γερμανική ή στην ελεύθερη Ευρώπη;

Πηγή "Δημοκρατία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι διαχρονικές ύβρεις των δυτικών κατά των Ελλήνων από τον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα
Τα αρνητικά στερεότυπα των Γερμανών για την Ελλάδα έχουν ρίζες στο… Βυζάντιο
Έλληνες «τεμπέληδες» καφενόβιοι και αεριτζήδες»

Ύστερα από τα όσα έχει υποστεί η Ελλάδα στη διάρκεια της κρίσης και των μνημονίων, όλο και περισσότεροι διεθνείς αναλυτές ζητούν να αλλάξει η πολιτική για την Ελλάδα. Όμως αυτό δεν φαίνεται εύκολο και ένας από τους λόγους, κατά πολλούς, είναι τα αρνητικά γα τη χώρα μας στερεότυπα που διαμορφώθηκαν τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, και κυρίως στη Γερμανία…

Προφανώς αυτός δεν είναι ο μοναδικός –ίσως ούτε καν ο σοβαρότερος- λόγος, αφού άλλοι λαοί της Ευρώπης δεν αντιμετωπίζουν μεν πρόβλημα… προκαταλήψεων, αλλά υφίστανται και εκείνο το ίδιο με εμάς αδιέξοδο «μείγμα» της γερμανικής προτεσταντικής αντίληψης για την οικονομία και την πολιτική.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η Ελλάδα είναι θύμα αυτών των στερεότυπων, στη δημιουργία των οποίων έχουν συμβάλει και Έλληνες πολιτικοί, με κορυφαίο το παράδειγμα του Γ. Παπανδρέου, ο οποίος περιφερόταν ανά τον πλανήτη και αποφαινόταν ότι η Ελλάδα είναι η πιο διεφθαρμένη χώρα (και ο ίδιος ήταν, μάλλον, ο μεγαλύτερος διεφθαρμένος)…!

Εξαιτίας της ισχύος, μάλιστα, αυτών των στερεοτύπων –όπως προ ημερών μας πληροφόρησε η Deutche Welle- μία ομάδα φοιτητών του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου της Ερφούρτης αναζήτησε τα κλισέ με τα οποία αναφέρονται στην Ελλάδα και τους Έλληνες, κατά τη διάρκεια της κρίσης, τα γερμανικά ΜΜΕ.
Οι ερευνητές αναζήτησαν και τον βαθμό ταύτισης των αναγνωστών με τα εν λόγω κλισέ, ενώ την προσπάθειά τους στήριξε το ίδρυμα Κόνραντ Αντενάουερ στην Αθήνα.

Ο Κάι Χάφεζ, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο της Ερφούρτης, ο οποίος είχε την επιστημονική εποπτεία της έρευνας, επεσήμανε στη DW πως διαπιστώθηκε ότι «τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης τείνουν συχνά να παρουσιάζουν την Ελλάδα και ιδίως τους Έλληνες, με έναν ιδιαίτερα στερεότυπο τρόπο.
Έγινε λόγος για «χρεοκοπημένους Έλληνες», για «τεμπέληδες Έλληνες», «φοροφυγάδες» που απομυζούν την ΕΕ και άλλα παρόμοια –και αυτό όχι μόνο σε λαϊκά μέσα, όπως η εφημερίδα «Bild», αλλά ακόμη και σε σοβαρές εφημερίδες, αν και σε μικρότερο βαθμό.

Στο μικροσκόπιο της έρευνας βρέθηκαν δύο εφημερίδες. Η λαϊκίστικη “Bild” και η σοβαρή «Frankfurter Allgemeine Zeitung» (FAZ). Παρότι η “Bild” είναι αυτή που κατά κανόνα δίνει τα… ρέστα της, ακόμη και η σοβαρή και μετριοπαθής “FAZ” απέδωσε ορισμένα κακώς κείμενα στην Ελλάδα στην συλλογική «παρορμητικότητα» ή την «ξεροκεφαλιά» των Ελλήνων.

Όπως τους σκλάβους!

Η έρευνα του γερμανικού Πανεπιστημίου, πάντως, όσα και αν αποκαλύπτει για την αντίληψη που επικρατεί στη Γερμανία για την Ελλάδα και τους Έλληνες, ωχριά μπροστά στα όσα κατά καιρούς έχουν γραφτεί ακόμη και από δυτικούς αξιωματούχους.

Συμπτωματικά, τις ημέρες που κυκλοφόρησε η είδηση για την εν λόγω έρευνα, έπεσε το μάτι μας σε ένα καταπληκτικό κείμενο του ιστορικού Θανάση Δ. Κωτσάκη, με τίτλο «Δυτικά αρνητικά στερεότυπα για τους Έλληνες από τον Μεσαίωνα έως σήμερα».
Σε κάποιο σημείο του άρθρου, ο Κωτσάκης σημειώνει:
«Ήδη, από συστάσεως σχεδόν του γερμανικού κράτους, επί Bismark (τέλη του 19ου αιώνα) κάποιοι Έλληνες κατηγορούσαν τους Γερμανούς ότι στο πλαίσιο των γεωπολιτικών τους φιλοδοξιών επιθυμούσαν να διοικήσουν την Ελλάδα «ως επαρχία της Βαυαρίας», υπό το δόγμα του “Deutchland Uber Alles”.

Σημειώνεται, επίσης, ότι ο σφιχτός εναγκαλισμός μεταξύ Γερμανίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προ και κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου δεν ήταν άσχετος με τη συστηματική εξόντωση του μικρασιατικού Ελληνισμού από τους Νεότουρκους, που έγινε κατόπιν σχεδιασμών και προτροπών Γερμανών αξιωματικών – συμβούλων τους, όπως π.χ. του Liman von Sanders πασά, που αποκαλούσε τους Μικρασιάτες Έλληνες «εχθρικά στοιχεία, εμπνεόμενα με έξωθεν επαναστατικάς ιδέας», τα οποία θα έπρεπε να διωχθούν ανηλεώς.

Κατά δε την χιτλερική περίοδο υπάρχουν μαρτυρίες που αναφέρουν ότι οι Έλληνες κατηγορούνταν ως «τεμπέληδες, καφενόβιοι και αεριτζήδες», τους οποίους οι Γερμανοί έλεγαν ότι θα εξαναγκάσουν να εργάζονται όπως ξέρουν αυτοί να βάζουν τους σκλάβους να δουλεύουν».

«Αμαρτωλοί» προς σωφρονισμό

Εν συνεχεία το κείμενο περνάει στα σημερινά στερεότυπα μέσω των οποίων οι Γερμανοί αναφέρονται στους Έλληνες:

«Σήμερα, 70 χρόνια μετά, το σκηνικό αυτό επαναλαμβάνεται κατά κάποιον τρόπο, με μία άλλη όμως μορφή. Η στρατιωτική εισβολή του Τρίτου Ράιχ στην Ελλάδα έχει κατά κοινή ομολογία αντικατασταθεί από τη γερμανική οικονομική διείσδυση, που φθάνει σε βαθμό υπονόμευσης της εθνικής μας κυριαρχίας, στο πλαίσια μίας οιονεί ανασύστασης του γνωστού από τις δεκαετίες του 1930 και του 1940 «ζωτικού χώρου» της Γερμανίας (Lebensraum).

Επίσης, δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου, κυρίως ευρείας λαϊκής κατανάλωσης, χαρακτηρίζουν τους Έλληνες «παράσιτα», «τεμπέληδες», «απατεώνες», «κλέφτες», «ψεύτες», «άχρηστους», «αναξιόπιστους», οι οποίοι θα πρέπει να τιμωρηθούν με σκληρά οικονομικά μέτρα ή και με την απώλεια τμήματος της εδαφικής τους επικράτειας (π.χ. κάποιων νησιών ή ακόμη και της ίδιας της Ακρόπολης), κατά προτίμηση προς όφελος της Τουρκίας.

Παρόμοιου τύπου δημοσιεύματα έχουν εντοπιστεί και σε άλλες χώρες, όπως στη Δανία και σε άλλες σκανδιναβικές χώρες, δευτερευόντως στην Αγγλία και σπανιότερα στην Γαλλία, πρωτίστως, όμως, ίσως στην Ολλανδία, όπου, πέραν των παραπάνω, οι Έλληνες έχουν παρουσιαστεί και ως «εφευρέτες» του ομοφυλοφιλικού σεξ.
Συχνά, Έλληνες μετανάστες που διαβιούν στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, κυρίως στον γερμανόφωνο χώρο και την Σκανδιναβία, αντιμετωπίζουν τη χλεύη και τις υβριστικές επιθέσει μιάς όχι ασήμαντης μερίδας των εκεί ιθαγενών πληθυσμών.

Είμαστε, άραγε, εμείς τα μόνα θύματα της δημιουργίας τέτοιων στερεοτύπων; Όχι, όπως σημειώνει ο νηφάλιος ιστορικός.
«Αυτού του είδους όμως η πολεμική δεν περιορίζεται μόνο Έναντι των Ελλήνων, αν και ο λαός μας αποτελεί κατά το τελευταίο διάστημα την προμετωπίδα των λαών που αντιμετωπίζονται απαξιωτικά, κυρίως από κύκλους του προτεσταντικού Βορρά. Λαοί κυρίως μεσογειακοί και καθολικοί, με όχι ιδιαίτερα μεγάλη έφεση στην οικονομική ανάπτυξη, αντιμετωπίζονται ως Ευρωπαίοι δεύτερης κατηγορίας, υφιστάμενοι αφενός τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, αφετέρου δε την χλεύη κάποιων βορείων εταίρων τους στην Ευρώπη, που τους έχουν αποδώσει χαρακτηρισμούς, όπως του «οκνηρού», του «παράσιτου», του «γουρουνιού» κ.α., θεωρώντας παράλληλα ότι είναι «αμαρτωλοί», που θα πρέπει να «σωφρονιστούν».

Ο πρώτος αντιγερμανισμός

Η έκταση του άρθρου (πάνω από 3.000 λέξεις) προφανώς καθιστά απαγορευτική την πλήρη αναδημοσίευσή του. Ωστόσο, επιλέξαμε μεγάλα αποσπάσματα από την αναφορά του στον λομβαρδικής καταγωγής Λιουτηράνδο, επίσκοπο Κρεμώνας, και την εικόνα που αυτός αποτύπωσε για τους Βυζαντινούς.

Για να μπούμε στο κλίμα της εποχής, ο κ. Κωτσάκης σημειώνει πως «με τη ρωμαϊκή κατάκτηση ο Ελληνικός κόσμος ήλθε ουσιαστικά πρώτη φορά σε στενή επαφή με τον λατινικό, σε μία συνύπαρξη με πολλαπλές παραμέτρους. Πέρα όμως από την πολιτισμική ώσμωση μεταξύ των δύο πλευρών (αφενός τις επιδράσεις του ελληνικού πολιτισμού στον ρωμαϊκό και αφετέρου στην πρόσληψη ρωμαϊκών πρακτικών και θεσμών από την Ανατολή μέσω της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας), οι δύο κόσμοι ήλθαν και σε σύγκρουση ήδη από τον πρώιμο Μεσαίωνα.
Για την ακρίβεια:
- Παρατηρήθηκαν μάλιστα ανταγωνισμοί και προστριβές σε εκκλησιαστικό επίπεδο μεταξύ Παλαιάς και Νέας Ρώμης, που οδήγησαν στο σχίσμα μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων
- «Οι σχέσεις μεταξύ Ανατολής – Δύσης επιδεινώθηκαν μετά τη μεγάλη μετανάστευση, που έλαβε χώρα από τον 3ο έως τν 5ο μ.Χ., όταν τα γερμανικά φύλα κατέκλυσαν την δυτική Ευρώπη και κατέλυσαν το δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας, καταλαμβάνοντας τη Ρώμη (476 μ.Χ.»

Όπως σημειώνει το κείμενο, «παρά τις επιδρομές, τις λεηλασίες και τις καταστροφές και στο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας, τα γερμανικά φύλα δεν κατόρθωσαν να επιβληθούν και εκεί. Επιφανή μέλη της Κωνσταντινοπουλίτικης αριστοκρατίας συγκρότησαν το «Πανελλήνιον», έναν φορέα με έντονο αντιγερμανικό προσανατολισμό, που είχε στόχο την εκδίωξή τους από την περιοχή, κάτι που τελικά πραγματοποιήθηκε με τη λαϊκή εξέγερση του 400 μ.Χ. και την εξόντωση των Γότθων του πολέμαρχου Γαϊνά, που παρεπιδημούσαν στην Κωνσταντινούπολη.

Όπως ήταν φυσικό, «έκτοτε η βυζαντινή αυτοκρατορία θα συνεχίσει να βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τα γερμανικά φύλα και τα δυτικές ηγεμονίες, με αποκορύφωμα την ιδεολογική σύγκρουσή της με την αυτοκρατορία του Φράγκου ηγεμόνα Καρλομάγνου και των επιγόνων του, που διεκδικούσε για λογαριασμό της τον τίτλο της «ρωμαϊκής αυτοκρατορίας» (800 μ.Χ.). Θέλοντας μάλιστα να μονοπωλήσουν τον τίτλο αυτό, οι δυτικοί ηγεμόνες αποκαλούσαν τον βυζαντινό αυτοκράτορα απλώς «βασιλέα των Ελλήνων» και όχι των «Ρωμαίων» και αυτός με τη σειρά του αποκαλούσε τον αυτοκράτορα της Δύσης απλώς «ρήγα» και τους φράγκους «γένος βαρβάρων».

Επισκοπικό… υβρεολόγιο

Το πιο συγκλονιστικό μέρος του κειμένου αφορά ένα πραγματικά σπαρταριστό γεγονός, το οποίο άρχισε με ένα συνοικέσιο και κατέληξε σε ένα απίστευτο και χειμαρρώδη λίβελο.
Ας δούμε πως εκτυλίχθηκε η υπόθεση:

«Στο πλαίσιο των διπλωματικών επαφών μεταξύ των δύο πλευρών ο γερμανός αυτοκράτορας Όθων Α (962 – 973), ιδρυτής της μετέπειτα ρωμαϊκής αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, απέστειλε στην Κωνσταντινούπολη τον λομβαρδικής καταγωγής Λιουτηράνδο, επίσκοπο Κρεμώντας, ώστε να διαπραγματευτεί με τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά το συνοικέσιο του γιού του, Όθωνα Β’, με την αρχοντοπούλα Θεοφανώ.

Η κακή, ωστόσο, συμπεριφορά που φαίνεται ότι επέδειξαν οι βυζαντινές αρχές απέναντι στον Λιουτηράνδο, λόγω του ότι πήγε εκεί ως εκπρόσωπος του γερμανού ηγεμόνα, ενός σφετεριστή της ρωμαϊκής νομιμότητας, τον εξόργισε και έγραψε μία άκρως εμπαθή και σφόδρα επικριτική αναφορά για το ταξίδι του στην Κωνσταντινούπολη με τον λατινικό τίτλο «De Legatione Constantinopoltana”.

Στο απίστευτο αυτό κείμενο «οι Έλληνες παρουσιάζονται ως «επιπόλαιοι», «ανόητοι», «κόλακες», «φιλάργυροι», «δόλιοι», «απατεώνες», «αναξιόπιστοι», «ψεύτες», «προδότες» κ.α., κάτι που ερμηνεύεται υπό το πρίσμα κάποιων «συμπλεγμάτων κατωτερότητας» από τα οποία διακατέχονταν οι τότε δυτικοί απέναντι στην ακμάζουσα ανατολική αυτοκρατορία».

Όμως, ο Λιουτηράνδος δεν σταματά εκεί, αφού αυτός που τον εξόργισε ήταν ο ίδιος ο αυτοκράτορας Νικοφόρος Φωκάς:
«Ο Νικηφόρος είναι ένα πλάσμα πραγματικά τερατώδες, πυγμαίος, με τεράστιο κεφάλι, με μάτια σαν του τυφλοπόντικα, με γενειάδα κοντή, πλατιά, πυκνή, ασπριδερή. Το μέτωπό του είναι ένα δάκτυλο πλατύ, η κόμη ατίθαση και άγρια στολίζει το άγριο πρόσωπο σαν να ήταν ίοπας. Το δέρμα του είναι μαυριδερό σαν να ήταν Αιθίοπας. Είναι κοιλαράς με αδύνατους γλουτούς. Τα μπούτια είναι μεγάλα, δυσανάλογα με το κοντό του ανάστημα, τα πόδια του πλατιά. Φορούσε έναν παλιό χωριάτικο μανδύα, ξεφτισμένο και βρωμερό και υποδηματα σικυώνια. Ο λόγος του είναι θρασύς, αλλά ο νους του σαν της αλεπούς και σαν τον Οδυσσέα είναι επίορκος και ψευταράς».

Και αν δεν χορτάσατε υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς, ο επίσκοπος Κρεμώνας συνεχίζει:
«Επίσης ο βυζαντινός αυτοκράτορας είναι χωριάτης, κατσικοπόδαρος, κερατάς, γυναικωτός, μαλλιαρός, άξεστος, βάρβαρος, βάναυσος, περπατά σαν γριά και έχει κατσικίσια μούρη»!

Όμως η οργή του Λιουτηράνδου δεν μπορούσε ούτε τώρα να εκτονωθεί:
«Ο βασιλιάς των Ελλήνων είναι μαλλιαρός, φοράει χλαμύδα με μακριά μανίκια και γυναικείο μανδύα, είναι ψεύτης, απατεώνας, αδυσώπητος, πονηρή αλεπού, υπερόπτης, ψευδοταπεινόφρων, τρώει σκόρδο, κρεμμύδια και πράσα και πίνει βάλνιον.
Απεναντίας, ο βασιλιάς των Φράγκων είναι καλοκουρεμένος, δεν φοράει γυναικεία ρούχα, σκεπάζει το κεφάλι του, είναι ειλικρινής, δεν εξαπατά κανέναν, είναι πολυεύσπλαχνος όταν πρέπει, αυστηρός όταν χρειάζεται, πάντα πραγματικά ταπεινόφρων, ποτέ του φιλάργυρος, δεν τρώει σκόρδο, κρεμμύδια και πράσα για να κάνει οικονομία στα ζώα».

Επιπλέον:
- Ο αυτοκράτορας εξαπατά (…) και δεν λέει σε κανέναν την αλήθεια. Έπραξε όμως όπως πράττουν πάντα οι Έλληνες.
- Των Αργείων η πίστη αβέβαιη: Λατίνε, πρόσεξε καλά. Μην τους πιστέψεις και μην ακούς τα λόγια τους. Για να κερδίσει το Άργος πόσο ψευδορκεί.
- Η ψεύδορκος Ελλάδα
- Των Δαναών τους δόλους και τούτους πάντες να κρίνετε από ένα και μόνο έγκλημα
- Πόσο είναι έτοιμοι οι Έλληνες να ορκιστούν στ κεφάλι κάποιου άλλου
- Ο τσιγκούνικος δείπνος τους αρχίζει και τελειώνει με μαρούλια, που κάποτε έκλειναν τους δείπνους των προγόνων τους.
Όποιος, λοιπόν, απορεί, κάθε φορά που διαβάζει έναν γερμανικό ή εν γένει βορειο-ευρωπαϊκό λίβελο εναντίον των Ελλήνων και της Ελλάδας, δεν έχει παρά να ανατρέχει στον… Λιουτηράνδο της Κρεμώνας. Το ότι πάντα υπάρχουν χειρότερα δεν χρειάζεται να το πούμε εμείς. Ούτε βεβαίως ότι αυτού του είδους τα στερεότυπα χάνονται στο βάθος των αιώνων…

Πηγή εφημ. "Το Ποντίκι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Στην καταπολέμηση του «Ισλαμικού Κράτους» ο Σύριος ηγέτης Άσαντ προσφέρει στη Δύση συνεργασία και εμφανίζεται ως παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή. Είναι όμως ζητούμενο μια συνεργασία μαζί του;

Όταν η «αραβική άνοιξη» βρίσκονταν σε πλήρη άνθηση, οι μέρες του Μπασάρ αλ Άσαντ έμοιαζαν μετρημένες. Ο πρόεδρος της Τυνησίας, Μπεν Αλί, είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει την χώρα του, ο Αιγύπτιος πρόεδρος, Χόσνι Μουμπάρακ, είχε αποχωρήσει από την εξουσία και ο Λίβυος ηγέτης, Μουαμάρ Καντάφι, είχε δολοφονηθεί.

Το φθινόπωρο του 2011, χιλιάδες Σύροι διαμαρτύρονταν κατά του καθεστώτος, όμως ο Άσαντ προειδοποιούσε για ισλαμιστές τρομοκράτες που προσπαθούν να τον ανατρέψουν. Τρία χρόνια αργότερα, με τους νεκρούς του εμφυλίου στη Συρία να ξεπερνούν τους 190.000, οι προειδοποιήσεις του Άσαντ περί ισλαμιστών μοιάζουν να γίνονται πραγματικότητα.

Η προέλαση των τζιχαντιστών της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος» συνεχίζεται πλέον και στη Συρία. Αρχικά πολεμούσαν μόνο τους αντάρτες, όμως πλέον στρέφονται και κατά του στρατού της χώρας.

Συρία και Δύση έχουν πλέον ένα κοινό εχθρό. Το γεγονός αυτό συμφέρει το καθεστώς Άσαντ, εκτιμά η Πέτρα Μπέκερ από το Ίδρυμα Επιστήμης και Πολιτικής του Βερολίνου: «Από την αρχή ο Ασάντ υποστήριζε ότι η επανάσταση των πολιτών που ζητούν δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα ήταν απλά εξέγερση σαλαφιστών. Άνοιξε μάλιστα τις φυλακές ασφαλείας απελευθερώνοντας πολλούς τζιχαντιστές, γνωρίζοντας ότι θα δημιουργήσουν τρομοκρατικούς πυρήνες. Έκανε ότι μπορούσε έτσι ώστε να έχει ως αντιπάλους ένοπλους ισλαμιστές, οι οποίοι με την δράση τους να στηρίζουν τα επιχειρήματά του», πιστεύει η Γερμανίδα ειδικός.

«Μικρότερο κακό» το καθεστώς Άσαντ

Με την κατάληψη της αεροπορικής βάσης Τάμπκα της επαρχίας Ράκα στα βόρεια της Συρίας οι μαχητές του «Ισλαμικού Κράτους» έδειξαν ότι είναι ισχυρότεροι από ό,τι περίμενε το καθεστώς Άσαντ. Όμως η προέλαση των τζιχαντιστών ίσως να είναι για τον Σύρο ηγέτη το εισιτήριο, με το οποίο θα βγει από τη διεθνή απομόνωση.

«Αν ο Άσαντ καταφέρει να πείσει την Δύση να τον δεχθεί ως εταίρο στην καταπολέμηση της οργάνωσης Ισλαμικός Στρατός, τότε θα σταθεροποιήσει την εξουσία του για πολλά χρόνια», θεωρεί η Πέτρα Μπέκερ.

Μέχρι στιγμής η Ουάσιγκτον διαψεύδει κάθε συνεργασία με το καθεστώς της Συρίας. Το αμερικανικό Πεντάγωνο, όμως, ανακοίνωσε την πραγματοποίηση αναγνωριστικών πτήσεων μη επανδρωμένων αεροσκαφών πάνω από το έδαφος της Συρίας με σκοπό την προετοιμασία επιθέσεων με μαχητικά.

Για πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες, που ανησυχούν ιδιαίτερα για την προέλαση των τζιχαντιστών, ο Άσαντ μοιάζει να είναι πλέον το «μικρότερο κακό», μιας και καταπιέζει και δολοφονεί «μονάχα» Σύρους πολίτες!

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους εκτέλεσαν «δεκάδες Σύρους στρατιώτες» οι οποίοι είχαν διαφύγει από την αεροπορική βάση της Τάμπκα, στη βόρεια Συρία, ανακοίνωσε μη κυβερνητική οργάνωση, ενώ σε λογαριασμούς τζιχαντιστών στο Twitter γίνεται λόγος για 200 νεκρούς.

«Δεκάδες Σύροι στρατιώτες, οι οποίοι αιχμαλωτίσθηκαν, ενώ διέφευγαν προς την Εσράγια της επαρχίας Χάμα, μετά την κατάληψη από το Ισλαμικό Κράτος της αεροπορικής βάσης τους στην Τάμπκα, εκτελέσθηκαν από τους τζιχαντιστές τη νύχτα της Τετάρτης προς την Πέμπτη», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Ράμι Αμπντέλ Ραχμάν, διευθυντής του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Σύμφωνα με τον ίδιο, 1.400 στρατιώτες υπερασπίζονταν τη βάση της Τάμπκα, η οποία κατελήφθη την Κυριακή από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους. Στη διάρκεια των μαχών, σχεδόν 200 στρατιώτες σκοτώθηκαν και περίπου 700 κατάφεραν να φτάσουν σε τομείς που ελέγχονται από το καθεστώς.

Από τους 500 υπόλοιπους, ένα μέρος συνεχίζει να μάχεται στο αγρόκτημα Αζράουι, κοντά στη βάση της Τάμπκα, ένα άλλο κρύβεται και πολλές δεκάδες αιχμαλωτίσθηκαν τη χτεσινή νύχτα, ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν μέσω της οδού των 50 χιλιομέτρων που διασχίζει την έρημο και οδηγεί στην τοποθεσία Εσράγια, στην επαρχία Χάμα, που βρίσκεται στα χέρια του καθεστώτος, διευκρίνισε ο Αμπντέλ Ραχμάν.

Σε λογαριασμούς τζιχαντιστών στο Διαδίκτυο αναρτήθηκε βίντεο στο οποίο εμφανίζονται νέοι που φορούν σλιπ και περπατούν ξυπόλυτοι σε δρόμο στην έρημο πλαισιωμένοι από ένοπλους τζιχαντιστές, ένας από τους οποίους κρατάει τη σημαία της οργάνωσής του. Φωνάζουν «Ισλαμικό Κράτος» και άλλοι απαντούν «είναι αιώνιο».
Στους λογαριασμους αυτούς γίνεται λόγος για την εκτέλεση 200 αιχμαλώτων.

Την ίδια ώρα, απεγνωσμένη έκκληση στους τζιχαντιστές απευθύνει η μητέρα του Στίβεν Σότλοφ, του Αμερικανού δημοσιογράφου που είχε απαχθεί στη Συρία και παρουσιάστηκε ως «επόμενο θύμα» στο βίντεο με τον αποκεφαλισμό του Τζέιμς Φόλεϊ. Η μητέρα του μιλά απευθείας στον αρχηγό του Ισλαμικού Κράτους, αποκαλώντας τον «χαλίφη», ζητώντας του να μην σκοτώσει τον γιο της.



Γράφει η Νεφέλη Τζανετάκου

«Όλα για το πετρέλαιο» σε σκηνοθεσία της Παγκόσμιας Τάξης Πραγμάτων, η οποία επιδιώκει την κατά το δοκούν αναδιαμόρφωση και αναδιάταξη του χάρτου του υφιστάμενου γεωπολιτικού status quo, θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της τραγωδίας που βρίσκεται αυτή την περίοδο σε εξέλιξη στην Λωρίδα της Γάζας, τη Συρία και το Ιράκ.

Το Ισραήλ, το οποίο έχει μάλλον απαλλάξει πλέον τον Μωυσή των «ευθυνών» του για το γεγονός ότι έπειτα από τη σαραντάχρονη περιπλάνηση στην έρημο οδήγησε τους Ισραηλίτες στο μοναδικό σημείο της Μέσης Ανατολής το οποίο δεν είχε πετρέλαιο, κοιτάζει σήμερα να αξιοποιήσει στον μέγιστο βαθμό την «προσφορά» που τελικά του αποδόθηκε, τα σημαντικά κοιτάσματα φυσικού αερίου που έχουν εντοπιστεί στην θαλάσσια ζώνη της Ανατολικής Μεσογείου.

Την ίδια στιγμή η Τουρκία διεκδικεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην σκληρή «παρτίδα» που βρίσκεται σε εξέλιξη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, στην οποία εμπλέκεται ταυτόχρονα και η Κύπρος, με αντικείμενο την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του ιρακινού Κουρδιστάν.

Η αμερικανική πολιτική ηγεσία, υπό τον Μπάρακ Ομπάμα, εξαρχής έδειξε τις προθέσεις της, δίνοντας έμφαση στην έννοια της «συνέργειας» και καθιστώντας σαφές στις κυβερνήσεις των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, στην Κύπρο, στην Τουρκία, στον Λίβανο αλλά και στην Ελλάδα, ότι στόχος και σκοπός είναι η δημιουργία των προϋποθέσεων και των συνθηκών εκείνων που θα επιτρέψουν την ομαλή και επικερδή εμπορική αξιοποίηση των τρισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου που φιλοξενεί το υπέδαφος της περιοχής.

Ο θησαυρός της Παλαιστίνης

Σύμφωνα, μάλιστα, με τα στοιχεία που έχει επισήμως δώσει στη δημοσιότητα η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ (US Geological Survey), η λεκάνη της Λεβαντίνης εμφανίζεται να «κρύβει» περί τα 122 τρισεκατομμύρια πόδια φυσικού αερίου, όπου τα μεγαλύτερα κοιτάσματα εντοπίζονται εντός της Ισραηλινής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Η απαρχή, ωστόσο, της «περιπέτειας» αυτής, με βάση έγγραφο του German Marshall Fund of the United States, βρίσκεται στο ξεκίνημα της προηγούμενης δεκαετίας, όταν ανακαλύφθηκε το κοίτασμα «Gaza marine Field», όπως ονομάστηκε στη συνέχεια, δυναμικότητας 31 τρισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων, στα ανοιχτά της Λωρίδας της Γάζας.

Το 1999 η Παλαιστινιακή Αρχή εκχώρησε άδεια 25ετούς διάρκειας στη βρετανική εταιρεία British Gas Group, μόλις δύο χρόνια μετά την ίδρυσή της, για τη διενέργεια διερευνητικών γεωτρήσεων στη θαλάσσια περιοχή της Λωρίδας της Γάζας. Σύμφωνα, εν τω μεταξύ, με έκθεση του Palestine Investment Fund που αφορά στο έτος 2012, το εν λόγω κοίτασμα είναι ικανό, λόγω της εγγύτητάς του με την ακτή και του μικρού βάθους, να αποφέρει άμεσα περισσότερα από 560 εκατ. δολάρια, συνεισφέροντας στον ενεργειακό προϋπολογισμό της Παλαιστινιακής Αρχής και να αποδώσει σε βάθος χρόνου συνολικά τουλάχιστον 2,5 δις δολάρια, εφόσον προχωρήσει η παραγωγή φυσικού αερίου.

Τον Σεπτέμβριο του 2000, όπως επισημαίνεται, κι ενώ στο βάθος υπήρχε η πρόβλεψη για την έναρξη του δεύτερου Ιερού Πολέμου, της δεύτερης Intifanda, ο ηγέτης των Παλαιστινίων Γιασέρ Αραφάτ, επιβιβαζόμενος σε πλωτό σκάφος και διαγράφοντας το περίγραμμα της θαλάσσιας περιοχής που διαθέτει προς εξερεύνηση, είχε δηλώσει ότι πρόκειται για «ένα δώρο από τον Θεό προς εμάς και προς τις επόμενες γενιές. Το κοίτασμα αυτό θα προσφέρει στήριγμα στην οικονομία μας για την εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου κράτους με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ».

Μία από τις εκδοχές για την εμπορική εκμετάλλευση αυτών των ποσοτήτων φυσικού αερίου, η οποία επανήλθε πολλές φορές στο προσκήνιο τα τελευταία δέκα χρόνια, ήταν η εξαγωγή τους στην Αίγυπτο με σκοπό την υγροποίηση και τη μεταμόρφωσή τους σε μορφή LNG πλέον σε πλοία.
Συμπτωματικά, η κοινοπραξία –αποτελούμενη από τις Noble Energy, Anver Oil, Delek Drilling και Ratio Oil- που διαχειρίζεται το κοίτασμα «Λεβιάθαν» στην ΑΟΖ του Ισραήλ κατέληξε σε συμφωνία με την BG Group στα τέλη Ιουνίου για την εξαγωγή, μέσω υποθαλάσσιου αγωγού, του ισραηλινού φυσικού αερίου στην Αίγυπτο, τη στιγμή που τόσο η Κύπρος όσο και η Τουρκία διεκδικούν το Ισραηλινό φυσικό αέριο, αποσκοπώντας η καθεμιά στην ανάδειξή της σε ενεργειακό κόμβο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Η είδηση, σε κάθε περίπτωση, που σηματοδοτεί την ανατροπή των υφιστάμενων ισορροπιών είναι εκείνη της 16ης Αυγούστου, σύμφωνα με την οποία ο υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων της Ιορδανίας, Μοχάμεντ Χάμεντ, ανακοίνωσε ότι ως το 2017 το ένα τρίτο των αναγκών της σε φυσικό αέριο η Ιορδανία θα το καλύπτει χάρη στις εισαγωγές φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα της Λωρίδας της Γάζας! Αναμένεται, μάλιστα, προσεχώς η υπογραφή της συμφωνίας ανάμεσα στην BG Group και την κρατική εταιρεία ηλεκτρισμού της Ιορδανίας, τη National Electric Company (NEPCO), η οποία καλύπτει σήμερα σχεδόν εξ ολοκλήρου την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος από τις εισαγωγές φυσικού αερίου από τις γειτονικές της χώρες.

Απούσα, βεβαίως, από τις εξελίξεις, δεν θα μπορούσε να είναι η Ρωσία, στην οποία τον Ιανουάριο του 2014 ο Παλαιστίνιος Πρόεδρος, Μαχμούντ Αμπάς, φέρεται να έθεσε το ζήτημα της αξιοποίησης του κοιτάσματος “Gaza Marine Field”, κατά τη διάρκεια της τετραήμερης επίσκεψής του στη Μόσχα.
Αφορμή υπήρξε η υπογραφή συμφωνίας τον Δεκέμβριο του 2013 ανάμεσα στη Ρωσία και τη Συρία, με την οποία η ρωσική κρατική εταιρεία Soyuznefgaz απέκτησε τα αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης των εν δυνάμει σημαντικών αποθεμάτων υδρογονανθράκων της θαλάσσιας περιοχής ανοιχτά της Συρίας. Ένα, ωστόσο, ήταν το εμπόδιο: Η δεσμευτική συμφωνία της Παλαιστινιακής Αρχής με την BG Group.

Δυναμικά παρούσα, από την άλλη πλευρά, δήλωσε εξαρχής η Κύπρος, προβλέποντας πως στην περίπτωση απόδοσης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στην Παλαιστινιακή Αρχή θα επηρεάζονταν τα θαλάσσια σύνορά της. Στο πλαίσιο αυτό, τον Φεβρουάριο του 2014 ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών, Ιωάννης Κασουλίδης, επισκεπτόμενος τη Ραμάλα προχώρησε στη σύναψη συμφωνίας με την Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία προέβλεπε τη συνεργασία των δύο πλευρών στον τομέα της ενέργειας.

Η εμπλοκή ΗΠΑ, Ρωσίας και κολοσσών

Ο σπόρος, όπως και να έχει, για τη μεγάλη ανατροπή και την ανασύνταξη των γεωστρατηγικών ισορροπιών στη Μέση Ανατολή, πάντοτε υπό το άγρυπνο βλέμμα της Ουάσιγκτον και της Μόσχας αλλά και των ενεργειακών ομίλων διεθνούς εμβέλειας, φαίνεται πως έχει ήδη μπει. Η ταχύτατη προέλαση ισλαμιστών ανταρτών στο Βόρειο Ιράκ έχει επισπεύσει τις εξελίξεις, δίνοντας μορφή στην «αόρατη» γη των Κούρδων.
Έπειτα από πολύμηνες διαπραγματεύσεις με την κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης, οι οποίες κινδύνευσαν να πυροδοτήσουν ακόμη και τον –πρόωρο- διαμελισμό του Ιράκ, η Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση (KRG) έλαβε στα τέλη Μαρτίου το «πράσινο φως» προκειμένου να ξεκινήσει τις εξαγωγές πετρελαίου στην Τουρκία. Ωστόσο, υπήρξε ένας περιορισμός: Η KRG θα είχε το δικαίωμα να «στέλνει», μέσω ενός νέου πετρελαιαγωγού, στο τουρκικό λιμάνι Τσεϊχάν μόνο 100.000 βαρέλια την ημέρα, ενώ αρχική πρόθεση ήταν η εξαγωγή έως και 1 εκατομμυρίου βαρελιών ημερησίως, πριν από τα τέλη του 2015.

Η αμερικανική κυβέρνηση, δια στόματος του αντιπροέδρου της, Τζο Μπάιντεν, συνεχάρη τις δύο πλευρές, εκφράζοντας την ικανοποίησή της για την έκβαση της υπόθεσης και ταυτόχρονα την ετοιμότητα της Ουάσιγκτον να «μεσολαβήσει» εκ νέου εφόσον χρειαστεί για την «διευκόλυνση» των εξαγωγών πετρελαίου.

Η Τουρκία, η οποία από την πλευρά της, πειραματίζεται για μία ακόμη φορά ως προς τον τρόπο χειρισμού του κουρδικού ζητήματος, σε μία προσπάθεια αποκλιμάκωσης της έντασης στις νοτιο-ανατολικές επαρχίες της, εμφανίστηκε επιφυλακτική, θέλοντας να τηρήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στη Βαγδάτη και την KRG, ενώ, υπό τον φόβο ότι η πόλωση ανάμεσα στην Βαγδάτη και την Ερμπίλ θα οδηγούσε την ιρακινή κυβέρνηση του Νούρι αλ Μαλίκι στην αγκαλιά του Ιράν, η αμερικανική διπλωματία προέτρεψε» την Άγκυρα να τηρήσει –δημοσίως τουλάχιστον- πιο αποστασιοποιημένη στάση.

Η τουρκική κυβέρνηση αποδέχτηκε τις νουθεσίες της Ουάσιγκτον και καθ’ όλη τη διάρκεια του προηγούμενου χρόνου αποδοκίμαζε όποιον άφηνε υπόνοιες ότι κινείται παρασκηνιακά, ενθαρρύνοντας, ωστόσο, τουρκικές εταιρείες να συνάπτουν εμπορικές συμφωνίες με την ηγεσία του Ιρακινού Κουρδισταν. Εντούτοις, η Άγκυρα ουδέποτε εγκατέλειψε την προσδοκία της να μετατραπεί σε αδιαμφισβήτητο ενεργειακό κόμβο στην Ανατολική Μεσόγειο. Στο πλαίσιο αυτό, πέραν όλων των άλλων, δραστηριοποιείται, μέσω της κρατικής εταιρείας υδρογονανθράκων ΤΡΑΟ, στο Ιράκ. Τέσσερις είναι μάλιστα οι επόμενοι στόχοι της ΤΡΑΟ: δύο συμφωνίες για την εξόρυξη πετρελαίου στις περιοχές Barda και Missan και δύο για την εξόρυξη φυσικού αερίου στις περιοχές Siba και Mansuriya. Πρόκειται για επένδυση της τάξης των 30 δις δολαρίων, με το μερίδιο της ΤΡΑΟ να κυμαίνεται στα 6 δις δολάρια, ενώ απώτερος στόχος παραμένει η ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη.
Στην προσπάθειά της αυτή η Άγκυρα δεν είναι μόνη. Σύμμαχός της η αμερικανική Exxon Mobil, η οποία ούτως ή άλλως ήταν εκείνη που πρώτη αψήφησε τους «κανόνες δεοντολογίας», παρακάμπτοντας την Βαγδάτη και προχωρώντας στην υπογραφή συμφωνιών με τους Κούρδους στο Βόρειο Ιράκ.

Το ενδιαφέρον τους, πάντως, για το Ιρακινό Κουρδιστάν, εξέφρασαν από πολύ νωρίς τόσο η αμερικανική Chevron όσο και η τουρκική Genel Energy και η γαλλική Total, τις οποίες ακολούθως συνόδευσαν η βρετανική BP, η κινεζική Sinopec, η νορβηγική DNQ, η βρετανική Gulf Keystone Petroleum, η ιρλανδική Petroceltic, η αμερικανική Hess, η ισπανική Repsol και η ιαπωνική Inpex Corp.

Στο μεταξύ, η Ρωσία, η οποία ανέκαθεν διατηρούσε δεσμούς φιλίας με την κουρδική οντότητα, καθώς οι Κούρδοι φαίνεται πως δεν ξεχνούν ότι το 1946 η Μόσχα προσέφερε τη στήριξή της κατά την ανακήρυξη της έστω εφήμερης ανεξαρτησίας της Κουρδικής Αυτόνομης Δημοκρατίας επί ιρανικού εδάφους, έχει εκφράσει από την πλευρά της, τον έντονο προβληματισμό της για τις εξελίξεις στην περιοχή.

Σε κάθε περίπτωση, στο πλαίσιο της «πολυδιάστατης» ρωσικής εξωτερικής πολιτικής, οι ρωσικές εταιρείες Gazprom, Lukoil και Rosneft, ανανέωσαν μέσα στο 2013 τις συμβάσεις τους για την εμπορική εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου τόσο με την κεντρική διοίκηση της Βαγδάτης, όσο και με την Ερμπίλ.

Προηγήθηκαν οι επισκέψεις του προέδρου του Ιρακινού Κουρδιστάν, Μασούντ Μπαρζανί, στην Αγία Πετρούπολη και η συνάντησή του ε τον επικεφαλής της Gazprom, Αλεξέι Μίλερ και του τέως πρωθυπουργού του Ιράκ, Μούρι Αλ Μαλίκι στη Μόσχα και η συνάντησή του με στελέχη της Lukoil. Εξίσου δραστήριος υπήρξε και ο επικεφαλής της Rosneft, Ιγκόρ Σετσίν, ο οποίος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να προχωρήσει από κοινού με την Exxon Mobil στην αξιοποίηση κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Ειδικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η σύμπραξη αυτή θα αποτελέσει την αρχή για την τροφοδοσία της Ευρώπης με τους ιρακινούς υδρογονάνθρακες μέσω του δρομολογούμενου «Νότιου Διαδρόμου». Δεν μπορεί, άλλωστε, κανείς να παραβλέψει ότι το Ιράκ, εκτός από τα 143 δισεκατομμύρια βαρέλια που φαίνεται πως διαθέτει –πρόκειται για τα έξι μεγαλύτερα στον κόσμο- εκτιμάται ότι φιλοξενεί περί τα 2,8 – 3,2 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, γεγονός που κατατάσσει τη χώρα στην ενδέκατη θέση παγκοσμίως και την καθιστά πολύ πιο πλούσια ακόμη και από το Αζερμπαϊτζάν.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 252


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ο περιοδεύων θίασος Ψευταρά για λίγες παραστάσεις στο Παρίσι!

Μην φανταστείτε όμως τίποτα κανονικές παραστάσεις.
Δοκιμαστικά θα κάνουν!
Εξετάσεις.
Θα τους δούνε οι εξεταστές της τρόϊκας και θα τους πούνε ποιά απ' τα νούμερά τους είναι καλά και ποιά θέλουν κόψιμο!

Επίσης ο θιασάρχης  θα υποβάλλει για έλεγχο και έγκριση την προσεχή του ομιλία στην ΔΕΘ.
Εκεί θα του πούνε ποιά απ' τα αστεία του πρέπει να παρουσιάσει και ποιές απ' τις κωλοτούμπες του είναι πιό ''πιασάρικες'' για το κοινό των χαχόλων.

Μετά απ' αυτήν την απαραίτητη διαδικασία, το μπουλούκι θα επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου και θ' αρχίσει τις κανονικές παραστάσεις με τίτλους όπως: ''Σας σώσαμε!''''Ω, ρε τί σας φέρνουμε!''''Πω, πω, ποιοί είμαστε εμείς!'',  και άλλες τέτοιες φαιδρότητες!

Το υπεργελοίον του πράγματος δεν φαίνεται να το αντιλαμβάνονται!
Η υπερξεφτίλα δεν φαίνεται να τους απασχολεί!

Και για ποιόν λόγο άραγε;
Η ξεφτίλα τους τρέφει!
Η καραγκιοζοποίηση είναι σκοπός τους!
Αυτοί, άλλωστε, έχουν σοβαρότερα πράγματα να σκεφτούν!

Όπως, ας πούμε, αν τους βγαίνουν τα 180 κουκιά για τον Πρόεδρο της (δήθεν)Δημοκρατίας, ώστε να συνεχίσουν να εξουσιάζουν και να τσεπώνουν!
Ή, σε αντίθετη περίπτωση, αν θα χρειαστεί να κατεβάσουν τα τανκς και να κηρύξουν και επίσημα δικτατορία, προκειμένου να ''διαφύγει η χώρα τον κομμουνιστικόν κίνδυνον''!

Όπως και νάχει όμως το πράγμα, ένα αποδεικνύεται: ότι πρόκειται πράγματι για θίασο, για τσίρκο, για μπουλούκι της κακιάς ώρας, που δεν διστάζει να διασύρει το όνομα της Ελλάδας στα Παρίσια, σις Βρυξέλλες, και όπου αλλού τους διατάξουν τα αφεντικά και χρηματοδότες τους!
   
Το επόμενο βήμα τους είναι να μετατρέψουν την χώρα σε ''εισηγμένη'' στα διεθνή χρηματιστήρια, ώστε να μπορούν να την διαπραγματεύονται και να την πουλούν και αγοράζουν πιό εύκολα!

Είναι σίγουρο ότι κι αυτό δεν θα το διστάσουν...
Αν εμείς τους αφήσουμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Πίσω από την υπερβολική φορολόγηση οινοπνευματωδών ποτών και την απαγόρευση να προσφέρονται ως δώρα, στην Τουρκία συντελείται μία ήπια κατ’ αρχήν ισλαμοποίηση της χώρας, η οποία με το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου μπορεί να προσλάβει επικίνδυνες διαστάσεις για ολόκληρη την ΝΑ Ευρώπη και όχι μόνο

Του Ντιντιέ Βαλουά

Η πολιτική κατάσταση στην Τουρκία μπαίνει σε νέα φάση και, για την γεωπολιτική πορεία της χώρας αυτής, το μέλλον είναι άδηλο. Ιδιαίτερα δε σήμερα, που είναι γνωστές οι σχέσεις που διατηρεί η Τουρκία με ακραίες ισλαμικές οργανώσεις στην Συρία και στο Ιράκ.

Έτσι, ένα κρίσιμο ερώτημα που κυριαρχεί στην τουρκική κοινή γνώμη είναι αυτό του μεγέθους που θα δώσουν στην «αποκεμαλοποίηση» της Τουρκίας οι κ.κ. Ερντογάν και Νταβούτογλου. Είναι δε σαφές ότι η «αποκεμαλοποίηση» έχει ήδη ξεκινήσει, ατύπως βέβαια, με την υπερφορολόγηση του αλκοόλ και τις ποικίλες απαγορεύσεις που εμποδίζουν την διακίνηση και κυκλοφορία του.

Στην σημερινή Τουρκία, κυρίως δε στις βόρειες περιοχές της, δεν είναι καθόλου εύκολο να πιει κανείς μια μπύρα ή να απολαύσει ένα λευκό κρασί. Εν τούτοις, η Τουρκία και βιομηχανίες μπύρας διαθέτει, και κρασί παράγει. Από την άλλη, απαγορεύεται από την κυβέρνηση να κάνει κάποιος δώρο μία μπουκάλα κρασί ή ρακί.

Στην ουσία, δηλαδή, ένας θρησκευτικού περιεχομένου νόμος αφαιρεί από τους Τούρκους πολίτες το δικαίωμα να καταναλώνουν συγκεκριμένα προϊόντα, εν προκειμένω οινοπνευματώδη ποτά. Ίσως η σημερινή τουρκική κυβέρνηση να εκδικείται τον Κεμάλ Ατατούρκ, που ως γνωστόν λάτρευε το ρακί.

Τώρα, κατά πόσον οι απαγορεύσεις αυτές είναι συμβατές και με τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Τουρκίας, αν αυτός ισχύει ακόμη, μένει να αποδειχθεί. Για την ώρα, πάντως, οι κοινοτικοί έχουν άλλα, πιο σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσουν από την ισλαμοποίηση της κατανάλωσης οινοπνεύματος στην Τουρκία.

Πέραν όμως από τις προαναφερόμενες θρησκευτικού περιεχομένου απαγορεύσεις, η ισλαμικών καταβολών τότε τουρκική κυβέρνηση του κ.Τ.Ερντογάν, από τον Οκτώβριο του 2010 χτύπησε κατακέφαλα με 30% φορολογική επιβάρυνση όλα τα οινοπνευματώδη ποτά. Προκαλώντας, βέβαια, και τις διαμαρτυρίες εμπόρων και παραγωγών ποτών, καθώς και ουκ ολίγων ιδιοκτητών εστιατορίων και καφετεριών.

Την νύφη, βέβαια, φέτος το καλοκαίρι, θα την πληρώσουν και οι τουρίστες που θα επισκεφθούν την Τουρκία. Στην καλύτερη περίπτωση, στην Αττάλεια, ένα μπουκάλι μέτριο τουρκικό κρασί θα το πληρώσουν περίπου 50 ευρώ. Όσο για ένα ποτήρι μπύρα, το φθηνότερο που ήπια εγώ μού κόστισε 8 ευρώ!

Σημειώνω, για λόγους καλύτερης πληροφόρησης, ότι η τιμή των αλκοολούχων ποτών στην Τουρκία έχει αυξηθεί 160% από τότε που ανήλθε στην εξουσία το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), πριν από δέκα χρόνια. Αντιθέτως, ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή αυξήθηκε 90% κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου. Μία φιάλη ρακί ενός λίτρου κοστίζει πλέον περίπου 41 δολλάρια.

Είναι πολλά χρήματα για μία χώρα όπου ο ελάχιστος ετήσιος μισθός είναι περίπου 500 δολλάρια και το μέσο μηνιαίο εισόδημα είναι περίπου 1.000 δολλάρια. Όλο και περισσότεροι Τούρκοι προτιμούν την μπύρα και το κρασί, τα οποία είναι φθηνότερα από το παραδοσιακό ρακί.

Τούρκοι συνάδελφοι αλλά και πολιτικοί –που αντιπολιτεύονται, βέβαια, την κυβέρνηση– υποστηρίζουν ότι υπάρχει κρυφή ατζέντα πίσω από τις απαγορεύσεις και την υπερφορολόγηση των ποτών. Το ΑΚΡ, αναφέρουν, προσπαθεί να ασκήσει πιέσεις εναντίον τρόπων ζωής οι οποίοι δεν συμφωνούν με την ισλαμική θέση του κόμματος. «Η κυβέρνηση του ΑΚΡ προσπαθεί να καταστείλει εστιατόρια που σερβίρουν αλκοόλ και καταστήματα που πωλούν αυτά τα ποτά, μέσω αυξήσεων στους φόρους, de facto απαγορεύσεις και κοινωνική πίεση», γράφει ο οικονομολόγος Μουσταφά Σονμέζ στο μπλογκ του.

Η κυβέρνηση αρνείται ότι υπάρχει θρησκευτικό κίνητρο πίσω από την πολιτική της για τους φόρους που σχετίζονται με το αλκοόλ. «Το κόμμα δεν υπερασπίζεται δημόσια απαγόρευση του αλκοόλ και έχει επανειλημμένως εκφράσει την δέσμευσή του για να μην παρεμβαίνει στις ιδιωτικές ζωές», λένε οι εκπρόσωποί της.

Παρόλα αυτά, αρκετοί δήμοι που διοικεί το ΑΚΡ έχουν απαγορεύσει τα αλκοολούχα ποτά σε εστιατόρια και καφετέριες που λειτουργεί η δημαρχία, ενώ οι άδειες για αλκοόλ σε ιδιωτικές επιχειρήσεις γίνονται, σύμφωνα με πληροφορίες, όλο και πιο δύσκολο να ληφθούν σε κάποιες περιοχές.

Είναι λοιπόν σαφές ότι, πίσω από τις επιβαρύνσεις και τις απαγορεύσεις, υπάρχουν σαφέστατα πολιτκο-θρησκευτικά κίνητρα, που έχουν όμως και μία σοβαρή κοινωνική επίπτωση. Όπως αναφέρει ο Μ.Σονμέζ, πολλοί έφηβοι, που δεν μπορούν να αγοράσουν αλκοόλ, προτιμούν τα ναρκωτικά –η κατανάλωση των οποίων αυξάνει κατακόρυφα σε πολλές τουρκικές περιοχές. Θα έπρεπε να γνωρίζουν οι κ.κ. Ερντογάν και Νταβούτογλου ότι κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις.

Πλην όμως, όπως συμβαίνει γενικά με το Ισλάμ, η χρήση ναρκωτικών τυγχάνει απόλυτης αποδοχής και τούτο διότι το «μαστούρωμα» είναι υποβοηθητικό στην εκτέλεση τρομοκρατικών ενεργειών. Και όλα δείχνουν ότι οι τελευταίες, στον άτυπο και ασύμμετρο πόλεμο Δύσης-Ισλάμ, θα αποτελούν κορυφαίο εργαλείο για τις ισλαμικές οργανώσεις. Ας μην ξεχνάμε δε ότι όλες αυτές οι οργανώσεις χρηματοδοτούνται από το εμπόριο ναρκωτικών, στο οποίο σημαντικός είναι και ο ρόλος της τουρκικής μαφίας.

* Ο Ντιντιέ Βαλουά είναι Γάλλος ελεύθερος ανταποκριτής στην Μέση Ανατολή εφημερίδων της Αλσατίας
Πηγή European Business


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος 
Η Ευρωπαϊκή Ενωση εκτός από οικονομικός, πολιτικός, πολιτισμένος και ανθρώπινος είναι και ένας σοβαρός οργανισμός. Ως σοβαρός οργανισμός, λοιπόν, χαρακτηρίζεται από την άρτια μεθοδολογία και την μεθοδικότητα με την οποία κάνει τις δουλειές του. Μια από τις δουλειές, δε, της ΕΕ είναι και ο καθορισμός των κανόνων για την σύνταξη των εθνικών προυπολογισμών των κρατών– μελών της.
   
Ας έρθουμε, τώρα, στο επίδικο: 
Από την 1η Σεπτέμβρη του 2014, σε λίγες μέρες δηλαδή, οι κανόνες σύνταξης των εθνικών προυπολογισμών αλλάζουν. Ετσι αποφάσισε η ΕΕ. Πριν σας πούμε τι συγκεκριμένα αποφάσισε θα σταθούμε στο αξιομνημόνευτο σκεπτικό με το οποίο αποφάσισε ό,τι αποφάσισε.
     
Λέει η ΕΕ: Κάθε οικονομική δραστηριότητα θεωρείται συναλλαγή υπό την προυπόθεση ότι οι συναλλασσόμενοι συμμετέχουν σ’ αυτήν κατόπιν αμοιβαίας μεταξύ τους συμφωνίας. Κάθε τέτοια οικονομική δραστηριότητα και συναλλαγή  - λέει η ΕΕ - πρέπει να εντάσσεται και να προσμετράται στο ΑΕΠ της κάθε χώρας Λαμπρά!
     
Μα – τίθεται το ερώτημα: Υπάρχουν και συναλλαγές που είναι παράνομες, όπως για παράδειγμα το εμπόριο ναρκωτικών. ‘Η το παράνομο εμπόριο όπλων. ‘Η το λαθρεμπόριο γενικώς. Υπάρχουν επίσης συναλλαγές που κινούνται στη σφαίρα της παραοικονομίας ή που εν πάση περιπτώσει δεν συνιστούν αυτό που θα αποκαλούσαμε «οικονομικό αναπτυξιακό πρότυπο», όπως για παράδειγμα η πορνεία.  Με αυτές τί γίνεται;  «Αδιάφορον», απάντά η ΕΕ!    
     
Μα τέτοιου είδους συναλλαγές θα  προσμετρώνται στο ΑΕΠ; Θα συνιστούν δείκτη... ανάπτυξης  και ευημερίας μιας χώρας; «Φυσικά», απαντά η ΕΕ!
     
Είναι «τρελό» να συμβαίνει κάτι τέτοιο, είπατε; «Τρελό» δεν ξέρουμε αν είναι, σίγουρα όμως είναι ευρωενωσιακό...  Διότι η απόφαση της ΕΕ είναι σαφής: Σύμφωνα με τους νέους ευρωπαικούς λογιστικούς κανόνες που εκπόνησε «Eurostat» βάσει του κειμένου «ΕSΑ 2010» και της σχετικής κοινοτικής οδηγίας 2010/0374 ορίζεται ότι αν κάποιος πουλάει ναρκωτικά κι αν κάποιος τα αγοράζει τα ναρκωτικά,  αν κάποιος πουλάει το κορμί του κι ο άλλος το αγοράζει, αν κάποιος πουλάει κλοπιμαία και κάποιος άλλος αγοράζει τα κλοπιμαία, εφόσον αυτές οι συναλλαγές γίνονται με αμοιβαία μεταξύ τους συμφωνία, τότε συνιστούν οικονομικές δραστηριότητες ,οι οποίες από τούδε και στο εξής  θα προστίθενται στο ΑΕΠ!  
     
Κατά την αιτιολόγηση της ΕΕ, όλα αυτά γίνονται στο πλαίσιο των αντίστοιχων σχετικών αποφάσεων του Φεβρουαρίου του 2009 της Στατιστικής Επιτροπής του ΟΗΕ (επίσης σοβαρός οργανισμός), προκειμένου η ΕΕ να «ευθυγραμμιστεί με το νέο οικονομικό περιβάλλον», με «τις εξελίξεις στην μεθοδολογική έρευνα» και «προκειμένου τα δεδομένα της ΕΕ να είναι συγκρίσιμα με αυτά των κύριων διεθνών εταίρων της»...
     
Ποια είναι η αλήθεια: Η αλήθεια είναι ότι η ΕΕ για να αντιμετωπίσει ή ακόμα καλύτερα για να κρύψει κάτω από το χαλί τα χρόνια οικονομικά της προβλήματα που οξύνονται από την καπιταλιστική κρίση, φτάνει μέχρι του σημείου της «αξιοποίησης» της πορνείας, του  εμπορίου ναρκωτικών, όπλων κλπ!
     
Στην προσπάθεια να εξωραίσουν την κατάσταση, η προτεσταντική τους ηθική πηγαίνει περίπατο και στη θέση της ορθώνεται ο «ορθολογισμός» της λογιστικής αλχημείας που καταφεύγει στην τεχνητή διόγκωση του ΑΕΠ. Κατ’ αυτό τον τρόπο, συνυπολογίζοντας έσοδα από την άσκηση της πορνείας μέχρι την διακίνηση της πρέζας, αυξάνουν το ΑΕΠ ώστε να μπορούν να εμφανίζουν ότι το δημόσιο χρέος (ως ποσοστό επί του ΑΕΠ) μειώνεται...
     
Επί της ουσίας πρόκειται για μια «νόμιμη» απάτη με στόχο, την τεχνητή και όχι πραγματική, μείωση του δημόσιου χρέους, το οποίο αποτελεί το μεγάλο αγκάθι για όλες τις χώρες μέλη της ΕΕ. Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της «Eurostat», το δημόσιο χρέος στις χώρες μέλη της Ευρωζώνης ξεπερνά το 94% του κοινοτικού ΑΕΠ, το οποίο προσδοκούν – συνυπολογίζοντας τα ναρκωτικά, την πορνεία το λαθρεμπόριο κοκ – να το εμφανίσουν μειωμένο έως και 2,3%.
     
Αυτά είναι τα στατιστικά στοιχεία και οι... δημοκρατικές πρακτικές με τις οποίες προωθείται το ευρωενωσιακό «success story». Και είναι πάνω σε αυτά τα επίσης... δημοκρατικά θεμέλια που οικοδομεί η «Ευρώπη των λαών» τις εκτιμήσεις της για την... «ανάπτυξη» της οικονομίας.
     
«Πρέζα – Πορνεία – Δημοκρατία», είπατε; ‘Η μήπως «Το πορνείον ‘‘Η Ανάπτυξις’’»; Βαριές κουβέντες. Ας είμαστε πιο συγκρατημένοι. Και λιγουλάκι πιο φινετσάτοι στους τρόπους. Ευρωπαίοι, γαρ... 
 
Υστερόγραφο: Ως γνωστόν, όταν σε αυτή τη χώρα φτιάχναμε Παρθενώνες οι κουτόφραγκοι έτρωγαν βελανίδια. Κι όταν αυτοί ζούσαν στα δέντρα, τα δικά μας τα δέντρα είχαν βγάλει... εκλογικό βιβλιάριο στις εκλογές του ’61 και «ψήφιζαν». Ιδού και μια ακόμα απόδειξη «ανωτερότητας»: Επτά ολόκληρα χρόνια πριν η ΕΕ ανακαλύψει στην πρέζα και στην πορνεία την οικονομική πυρίτιδα της... «ανάπτυξης», εδώ στην Ελλάδα επί του συγκεκριμένου θέματος είχαμε ήδη κάνει... διατριβή.
      
Θυμίζουμε ότι ήταν η τότε ελληνική κυβέρνηση που – πρώτη αυτή – είχε σκεφτεί να προχωρήσει στην τεχνητή αύξηση του ΑΕΠ, με την «αξιοποίηση» της πορνείας,  του λαθρεμπορίου, των ναρκωτικών και της παραοικονομίας. Με τη συγκεκριμένη μεθόδευση ο τότε υπουργός Οικονομίας κ.Αλογοσκούφης επιχείρησε να παρουσιάσει το ΑΕΠ της χώρας κατά 25% μεγαλύτερο! Τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δέχτηκε την αλχημεία.
     
Σήμερα, όμως, ό,τι τότε ήταν παράνομο και ανήθικο, είναι η ίδια η ΕΕ που το καθιστά «νόμιμο». Ενδεχομένως και «ηθικό»... Είναι κι αυτό ένα μάθημα για το πως διαμορφώνεται η «ηθική» τους και για το πως παράγεται η «νομιμότητα» που την κατοχυρώνει.
  
Πηγή enikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Οι τζιχαντιστές χρηματοδοτούνται από ένα ασύλληπτο σε μέγεθος οικονομικό σύστημα το οποίο σήμερα εκτιμάται ότι αντιπροσωπεύει πάνω από 1,2 τρισεκατομμύρια δολλάρια 


Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Με την κυρία που πίνουμε καφέ, κάπου στις Βρυξέλλες, χρειάστηκαν προσπάθειες πάνω από δύο χρόνια για να μπορέσουμε να συναντηθούμε. Εργάζεται σε μια μεγάλη διεθνή οργάνωση στην βελγική πρωτεύουσα, υπήρξε μέλος των μυστικών υπηρεσιών μεγάλης χώρας, άσκησε διπλωματικά καθήκοντα στον ισλαμικό κόσμο, είναι δόκτωρ πολιτικών επιστημών.

Το  2010 έγραψε ένα βιβλίο με το ψευδώνυμο Enyo (η Ενυώ ήταν δεύτερη θεότητα του πολέμου στην αρχαιότητα και για κάποιους επρόκειτο για κόρη του Άρη). Με τίτλο «Η Ανατομία Μιας Καταστροφής» και υπότιτλο «Η Δύση, το Ισλάμ και ο πόλεμος στον 21ο αιώνα», το βιβλίο της Enyo, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας τί συμβαίνει σήμερα, υπήρξε προφητικό. Παράλληλα, όμως, είναι πλούσιο σε στοιχεία, εμπειρίες και αναλύσεις που αφορούν στον ισλαμικό κόσμο και υπό αυτή την έννοια αποτελεί μία μοναδική πηγή πληροφοριών. Ωστόσο, από τις πληροφορίες αυτές ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ότι, σε βάθος χρόνου, η σύγκρουση της Δύσης με το Ισλάμ είναι αναπόφευκτη. Απομένει όμως να δει κανείς ποιες μορφές θα πάρει η σύγκρουση αυτή και τί γεωπολιτικές ανακατατάξεις θα προκαλέσει.

Αυτά ήταν και τα θέματα που επί ένα δίωρο συζητήσαμε με την δρα Enyo, η οποία πιστεύει ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει και, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι πολύ μακράς διάρκειας. Κατά την εκτίμησή της, ο τζιχαντισμός είναι η νέα μορφή του φονταμενταλισμού στον ισλαμικό κόσμο και προσελκύει πλέον τεράστιες κατηγορίες νέων οι οποίοι για διάφορους λόγους απομακρύνονται από τις παραδοσιακές θρησκευτικές και πολιτικές οργανώσεις. Ακόμα, η εντυπωσιακή διείσδυση των τζιχαντιστών στο μουσουλμανικό κόσμο έχει οδηγήσει πολλούς θρησκευτικούς ηγέτες του τελευταίου να αναγνωρίζουν την τρομοκρατία ως πράξη αντιστάσεως στους εχθρούς του Ισλάμ –που είναι οι Εβραίοι, οι Αμερικανοί, οι Βρεταννοί, οι Γάλλοι και εν μέρει οι Ρώσοι λόγω της εισβολής τους στην Τσετσενία.

Από την πλευρά τους, οι νέοι θεωρητικοί του αποκαλούμενου ισλαμικού νεοφονταμενταλισμού υπενθυμίζουν στους νέους  ότι η Δύση και ο χριστιανισμός υπήρξαν παραδοσιακοί εχθροί του Ισλάμ, καθώς από τον Πάπα Ουρβανό Β’ ξεκίνησαν το 1095 οι Σταυροφορίες κατά του ισλαμικού κόσμου. «Ο λαός του Ισλάμ έχει υποφέρει από την επιθετικότητα, την ανομία και την αδικία, ενώ έχει υποστεί τα πάνδεινα από την συμμαχία των Σιωνιστών, Σταυροφόρων και των συνεργατών τους», έγραφε το 1996 ο Οσάμα μπιν Λάντεν για να δικαιολογήσει την πρόσκλησή του για ένοπλο αγώνα «κατά όλων αυτών που χύνουν αίμα μουσουλμάνων στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στην Βιρμανία, στο Κασμίρ, στις Φιλιππίνες, στην Τσετσενία, στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στην Σομαλία, στο Τατζικιστάν, στην Ινδονησία».

Μπορεί δε κάποιοι μουσουλμάνοι ηγέτες επισήμως να απορρίπτουν την πρόσκληση αυτή, ωστόσο δεν ισχύει το ίδιο ανεπισήμως. Έτσι, σε πάμπολλες περιπτώσεις πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες του μουσουλμανικού κόσμου χρησιμοποιούν την ρητορική του μίσους κατά των «εχθρών του Ισλάμ», γιατί η γλώσσα αυτή είναι ευκολότερα κατανοητή από μάζες απαίδευτων και πτωχών μουσουλμάνων που τελούν υπό καθεστώς πλήρους άγνοιας για όσα συμβαίνουν γύρω τους.

Για πολλές φυλές της κεντρικής Ασίας, του Καυκάσου και της Αφρικής, για τους μουσουλμάνους στην νοτιοανατολική Ασία καθώς και τους γεννημένους στις βιομηχανικές πόλεις της Ευρώπης, το Ισλάμ έχει γίνει το βασικό στοιχείο αναφοράς της ταυτότητάς τους. Η συμμετοχή σε μία κοινότητα συνεπάγεται την υποταγή σε μία σειρά από κανόνες που επιβάλλονται από το Κοράνι. Για εκατομμύρια μουσουλμάνους, τα τζαμιά σε όλο τον κόσμο είναι κοινωνικο-οικονομικές άγκυρες σε ταραγμένα νερά. Για πολλούς, έτσι, το Ισλάμ έχει γίνει συνώνυμο του μουσουλμανικού κόσμου. Ο εχθρός παρουσιάζεται με το θρησκευτικό ένδυμά του –Σιωνιστές, Σταυροφόροι, όπως το χαρακτήριζε ο Μπιν Λάντεν. Και ως εκ τούτου, «για τους καλούς μουσουλμάνους ο αγώνας εναντίον τους δεν είναι μία προοπτική, είναι καθήκον: η εντολή θανάτου των Αμερικανών και των συμμάχων τους –πολιτών και στρατιωτικών– είναι ατομικό καθήκον για κάθε μουσουλμάνο, που μπορεί να το επιτελέσει σε οποιαδήποτε χώρα είναι δυνατό να το επιτελέσει…», έγραφε ο Μπιν Λάντεν.

Όπως πριν χίλια χρόνια ο Ουρβανός Β’ χρησιμοποίησε την Ιερουσαλήμ και την κακομεταχείριση των χριστιανών και των προσκυνητών ως πρόφαση για πόλεμο, οι ισλαμιστές ηγέτες έχουν στραμμένο το δάχτυλο προς το κράτος του Ισραήλ και τους δυτικούς συμμάχους του. «Η μεροληπτική στάση τους σε βάρος των Παλαιστινίων δεν είναι τίποτε περισσότερο από το πρόσχημα και την αιτία του σύγχρονου ιερού πολέμου, ένας παγκόσμιος πόλεμος εναντίον της Δύσης», αναφέρει η δρ. Enyo, και σίγουρα θέτει ένα πολύ σοβαρό γεωπολιτικό και γεωοικονομικό πρόβλημα. Επισημαίνει, παράλληλα, ένα άλλο σοβαρό θέμα, αυτό της μη διανοητικής εξόδου του μουσουλμανικού κόσμου από τον μεσαίωνα και τις εποχές όπου κατακτούσε μέρος της Ευρώπης.

Ωστόσο, μπορεί στο θρησκευτικό και πολιτικό επίπεδο ο μουσουλμανικός κόσμος να βρίσκεται στην εποχή του δυτικού μεσαίωνα, όμως από οικονομικής πλευράς η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική.

Όπως επισημαίνει η Λορέττα Ναπολεόνι, Ιταλίδα οικονομολόγος και σύμβουλος δυτικών κυβερνήσεων σε θέματα που αφορούν την «οικονομία του τρόμου»,  ισλαμικά οικονομικά συμφέροντα έχουν σοβαρή διείσδυση στην Δύση και εμμέσως ή αμέσως ελέγχουν αρκετούς τραπεζικούς και παραγωγικούς τομείς των αναπτυγμένων δυτικών οικονομιών. Υπό αυτή τους δε την ιδιότητα, σε κάποιες περιπτώσεις συνδέονται και με την ισλαμική τρομοκρατία –με την τελευταία να αποτελεί πλέον ισχυρό οικονομικό μέγεθος. «Στην νέα οικονομία της τρομοκρατίας βασική μηχανή είναι η σύγχρονη τζιχάντ. Πρόκειται για μία βάρβαρη ισλαμική επαναστατική ιδεολογία, η οποία εδράζεται αποκλειστικά στο μίσος και καλύπτεται εντέχνως πίσω από την μουσουλμανική αναζήτηση για ταυτότητα και κοινωνικο-οικονομικές εμπνεύσεις», αναφέρει η Λορέττα Ναπολεόνι.

Κατά την Ιταλίδα ερευνήτρια και δημοσιογράφο, η σύγχρονη τζιχάντ τροφοδοτείται από ένα ιδιαίτερα σημαντικό δίκτυο οικονομιών που ελέγχονται από ισλαμικά κράτη, κράτη-πυρήνες και ένοπλες οργανώσεις. Τα οικονομικά της όρια είναι πολλά και κυμαίνονται από νόμιμες μέχρι εγκληματικές επιχειρήσεις. Η εξαγωγή αραβικής μαστίχας, η μεταβίβαση πλούτου σε αυτήν από πλούσιους μουσουλμάνους μέσω φιλανθρωπικών οργανώσεων, η λαθραία διακίνηση όπλων και ναρκωτικών και το ξέπλυμα χρήματος είναι όλα μέρος μιας προσπάθειας να επιτευχθεί η οικονομική της αυτάρκεια. Ισλαμικά κράτη-πυρήνες θέλουν να δρέψουν τα πλεονεκτήματα αυτού του δικτύου, το δίκτυο τα αγκαλιάζει και το σύστημα επεκτείνεται.

Σήμερα, ο διακηρυγμένος στόχος της σύγχρονης τζιχάντ είναι η καταστροφή του κράτους του Ισραήλ και των «δυτικών ιμπεριαλιστών συμμάχων του» –πολιτικές οντότητες οι οποίες προσδιορίζονται από την «θρησκευτική απληστία» τους, δηλαδή τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό. Όμως, αν πάμε πίσω από αυτή την ασπίδα της θρησκείας, η πραγματικότητα φέρνει στο προσκήνιο τους πραγματικούς εχθρούς του μουσουλμανικού κόσμου, που είναι εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις που τον εκμεταλλεύονται οικονομικά.

Στο πλαίσιο αυτό, μία εντυπωσιακή έρευνα του Γάλλου συγγραφέα και πολιτικού ερευνητή Ξαβιέ Ράουφερ φέρνει στο προσκήνιο τις διασυνδέσεις της ισλαμικής τρομοκρατίας με τις κατά περιοχές μαφίες, όπως και με οργανώσεις παράνομων πωλήσεων όπλων. Υπογραμμίζει επίσης ότι, μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, δημιουργήθηκαν νέες ευκαιρίες για τις ισλαμικές δυνάμεις σε χώρες με μεγάλους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, όπου η διαφθορά και η παραοικονομία εκτινάχθηκαν στα ύψη. Δυστυχώς δε, στις περιοχές αυτές –πρώην κρατικές οντότητες του σοβιετικού συστήματος που είχαν οικονομική δύναμη– συμμάχησαν με τον βαχαβισμό, που ως γνωστόν είναι η πιο αυστηρή θρησκευτική ερμηνεία και πρακτική του Ισλάμ. Παράλληλα, όμως, η συμμαχία αυτή ενσωματώθηκε και στο δυτικό οικονομικό σύστημα, το οποίο την εποχή εκείνη τελούσε υπό κατάσταση ευφορίας και περί άλλα τύρβαζε.

Έτσι, όπως επισημαίνει η Λορέττα Ναπολεόνι, σήμερα, στο παγκόσμιο χωριό της διεθνούς οικονομίας, τομείς που σχετίζονται με την τρομοκρατία βρίσκονται αναπόφευκτα σε σχέση αλληλεπίδρασης με τις οικονομίες των δυτικών χωρών. Ξέπλυμα χρήματος, νόμιμες επιχειρήσεις ελεγχόμενες από ένοπλες οργανώσεις, φιλανθρωπική βοήθεια –αυτές είναι μερικές μόνον από τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο συστήματα. Ο βαθμός αλληλεξάρτησής τους είναι εντυπωσιακά υψηλός. Τα δε όπλα αποτελούν τις μεγαλύτερες πηγές εσόδων και εξόδων στο ισοζύγιο πληρωμών των ένοπλων οργανώσεων. Δυτικά και ισλαμικά οικονομικά ιδρύματα ανακυκλώνουν το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που παράγονται από την παγκόσμια παράνομη οικονομία, ήτοι περί τα 1,5 τρισεκατομμύρια δολλάρια τον χρόνο. «Όταν ρώτησα έναν γνωστό Άγγλο οικονομολόγο τί θα συνέβαινε αν αυτή η ρευστότητα αφαιρούνταν ξαφνικά από το σύστημα, παραδέχθηκε ότι ο δυτικές οικονομίες θα γνώριζαν νέα ύφεση», λέει η Λορέττα Ναπολεόνι.

Την άποψη αυτή, ωστόσο, αντικρούει ο γνωστός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπίνι που λέει ότι, ναι μεν το μαύρο χρήμα αποτελεί στοιχείο της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, πλην όμως το παράνομο εμπόριο όπλων αντιπροσωπεύει μετά βίας το 0,3% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Από την πλευρά του, ο γνωστός Περουβιανός οικονομολόγος Χερνάντο ντε Σότο, στο βιβλίο του «Τα μυστήρια του κεφαλαίου» τονίζει ότι το οικονομικό έγκλημα και η παραοικονομία γνωρίζουν ημέρες δόξας στον αναπτυγμένο κόσμο, όπου κυριαρχούν η διαφθορά και η θεσμική αβεβαιότητα. «Αυτά τα δύο στοιχεία», έλεγε σε πρόσφατη ομιλία του ο Χ. ντε Σότο, «είναι και οι κύριες πηγές που επιτρέπουν στην οικονομία της τρομοκρατίας να αποκτήσει αρθρώσεις σε ζωτικούς τομείς και να γίνεται έτσι και μέσο κοινωνικού εκβιασμού».

Σήμερα, η όλη κατάσταση προσλαμβάνει και μία πρωτόγνωρη δραματική μορφή. Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας (ISIS) θεωρείται η πλουσιότερη τρομοκρατική οργάνωση στον κόσμο και υπολογίζεται ότι, με τα 450 εκατ. δολλάρια που οι τζιχαντιστές πήραν από την Κεντρική Τράπεζα της Μοσούλης, διαθέτουν κεφάλαιο δισεκατομμυρίων δολλαρίων για τον «ιερό πόλεμο». Σε αυτό δε το κεφάλαιο έρχονται να προστεθούν χρηματοδοτήσεις από αραβικές χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, οι οποίες εντελώς υποκριτικά παίζουν σε δύο ταμπλώ. Οι τζιχαντιστές εκμεταλλεύονται επίσης τις πετρελαιοπηγές της βόρειας Συρίας και παράλληλα αντλούν πόρους από κοινωνικά δίκτυα με αρθρώσεις στη καρδιά των δυτικών κοινωνιών.

Είναι συνεπώς κατάδηλο ότι η «οικονομία του τρόμου» είναι ένα πολυκέφαλο τέρας και, αν δεν αντιμετωπισθεί ως τέτοιο, η συνέχεια θα είναι πολύ δυσάρεστη –σε πολλά επίπεδα…

Πηγή "Ολυμπία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ο Νταβούτογλου προσπάθησε να ανακατέψει τη θρησκεία στους πολιτικούς υπολογισμούς και την πάτησε

Γράφει ο Μιχάλης Μήτσου

Ο Κεμάλ Ατατούρκ συνάντησε κάποτε σε μία εκδήλωση έναν καθηγητή τον οποίο εκτιμούσε. «Μπορείτε να μου δώσετε έναν ορισμό του μηδενός;» τον ρώτησε. «Ο ταπεινός υπηρέτης που βρίσκεται μπροστά σας, εξοχότατε» απάντησε εκείνος. Ο ηγέτης της Τουρκίας εκτίμησε τόσο πολύ το πνεύμα-ή τη δουλικότητα- του καθηγητή που τον έκανε υπουργό Παιδείας.

Δεν ξέρουμε αν ο Ερντογάν έκανε ποτέ μία ανάλογη ερώτηση στον Νταβούτογλου, αλλά δεν χρειαζόταν κιόλας. Ο νέος πρωθυπουργός ήταν πάντα πιστός, αν όχι δουλικός, στο νέο πρόεδρο. Στην πορεία, μάλιστα, απέκτησε τη δική του σχέση με το μηδέν, αφού έτσι ονόμασε την εξωτερική του πολιτική, μία «πολιτική μηδενικών προβλημάτων». Μηδέν προβλήματα με την Ελλάδα, μηδέν με την Ρωσία, μηδέν με την Συρία και το Ιράκ.
Η ιδέα ήταν καλή, αν και όχι τόσο καλή όσο το «ειρήνη στο εσωτερικό και ειρήνη στο εξωτερικό» του Κεμάλ.
Τελικά, όμως, την κατάπιαν τα ταραγμένα νερά της Μέσης Ανατολής.
Ο Νταβούτογλου προσπάθησε να ανακατέψει τη θρησκεία στους πολιτικούς υπολογισμούς και την πάτησε. Η αναμενόμενη δημιουργία ενός κουρδικού κράτους απειλεί τώρα την ίδια την ακεραιότητα της Τουρκίας. Αλλά αντί ο Ερντογάν να ζητήσει την παραίτησή του, τον έχρισε πρωθυπουργό…!

Ο Νταβούτογλου χρειαζόταν, λοιπόν, επειγόντως μία νέα λέξη, ένα νέο σύνθημα, που καλύτερα να μην περιλάμβανε μηδενικά. Έψαξε λίγο, αλλά τη βρήκε: «Παλινόρθωση», τουρκιστί restorasyon!
Όταν την πρωτοανέφερε στη σύντομη ομιλία που εκφώνησε μετά την ανακήρυξή του από τον Ερντογάν ως διαδόχου, την περασμένη Πέμπτη οι πολιτικοί αναλυτές αιφνιδιάστηκαν.
Η λέξη δεν είχε ξανακουστεί ποτέ στα 12 χρόνια της διακυβέρνησης του ΑΚΡ.
«Τι θα παλινορθώσει άραγε ο Αχμέτ Μπέη;» αναρωτήθηκε ο Ραγκίπ Ζαράκογλου στην «Ταράφ».
Την οθωμανική Αυτοκρατορία;
Την ισλαμική τάξη πραγμάτων;
Ή μήπως ένα κεμαλισμό με σος από Ισλάμ;

Δύο είναι τα σενάρια που διαγράφονται για την Τουρκία.
Με βάση το καλό σενάριο, ο «κύριος πρόεδρος» (όπως αποκαλούσε χθες ξανά και ξανά ο Νταβούτογλου τον Ερντογάν) αισθάνεται πλέον ασφαλής. Ξεχνά, λοιπόν, τις θεωρίες συνωμοσίας, σταματά το κυνήγι μαγισσών και εργάζεται από κοινού με τον πρωθυπουργό του για το ξεπέρασμα της πόλωσης που βασανίζει τη χώρα του τα δύο τελευταία χρόνια. Αναζητώντας μάλιστα και μία επιτυχία στην εξωτερική του πολιτική, αξιοποιεί το πρώτο ταξίδι που θα πραγματοποιήσει με τη νέα του ιδιότητα –το ταξίδι θα γίνει στην κατεχόμενη Κύπρο, φυσικά, την ερχόμενη Δευτέρα- για να ταχθεί υπέρ μίας έντιμης ομοσπονδιακής λύσης. Την ίδια ώρα, η κοσμική αντιπολίτευση παύει να αποδίδει όλα τα δεινά στον Ερντογάν και επιδίδεται σε μία γενναία αυτοκριτική.

Το κακό σενάριο είναι προφανές. Ο Σουλτάνος συνεχίζει την καταστολή στο εσωτερικό και επιδεικνύει αδιαλλαξία στο εξωτερικό. Η τουρκικά ιστορία αποκτά έναν νέο ορισμό του μηδενός.
Αλλά, ας είμαστε αισιόδοξοι…

Πηγή εφημ. «Τα Νέα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ο φωτογράφος Σελίμ Γιλντίζ που πήγε στο Σιντζάρ όταν άρχισαν οι επιθέσεις της IΚΙΛ και πέρασε αρκετές ημέρες στα βουνά με τους Γεζίντι, δήλωσε πως εκατοντάδες γυναίκες είχαν αυτοκτονήσει για να μην πέσουν στα χέρια της ΙΚΙΛ.

Ο φωτογράφος Σελίμ Yıldız μετά από τις επιθέσεις από τις απάνθρωπες συμμορίες της IΚΙΛ πέρασε 8 ημέρες στο όρος Σιντζάρ όπου είχαν καταφύγει χιλιάδες άνθρωποι. Ο Γιλντίζ, ο οποίος θέλει να χρησιμοποιήσει τις φωτογραφίες που πήρε για να αναδείξει το μέγεθος των σφαγών, είπε: “αν δεν ήταν το YPG και το HPG όλοι θα είχαν σφαγεί”.

Ο Γιλντίζ, δήλωσε πως έφτασε στο Σιντζάρ 6 ημέρες μετά την έναρξη της επίθεσης της ΙΚΙΛ:
«Όταν έφτασα στο Ζάκχο είδα χιλιάδες ανθρώπους, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους, στην άκρη του δρόμου. Τέντες δεν είχαν στηθεί ακόμη. Μετά έφτασα στο στρατόπεδο προσφύγων του Νεβρόζ στην Ροζάβα όπου οι άνθρωποι που είχαν διαφύγει από την βαρβαρότητα της ΙΚΙΛ, ζούσαν σε σκηνές. Δεν υπήρχαν αρκετές σκηνές και οι άνθρωποι ήταν σε δεινή κατάσταση. Άκουσα ανθρώπους που είπαν ότι είχαν αφήσει σώματα των παιδιών τους στο βουνό και για γυναίκες που είχαν αυτοκτονήσει για να μην πέσουν στα χέρια της ΙΚΙΛ. Υπήρχαν γυναίκες που έκοψαν τα δάχτυλά τους για να δώσουν το αίμα να το πιουν τα διψασμένα παιδιά τους”. 
Ο Γιλντιζ δήλωσε ότι είχε φτάσει στο Σιντζάρ μέσω του ανθρωπιστικού διαδρόμου που είχε ανοίξει το YPG, προσθέτοντας. Υπάρχουν ακόμα δέκα χιλιάδες ανθρώποι στο βουνό, οι οποίοι αγωνίζονται με το YPG κατά της ΙΚΙΛ. Αυτοί λένε:
«Εάν εγκαταλείψουμε το Σινζάρ, ο πολιτισμός των Γεζίντι θα εξαφανιστεί». Μεγαλύτερη πηγή ελπίδας των ανθρώπων εκεί είναι το YPG και το HPG. Το YPG έσωσε δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εκεί. Οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι με τον Μπαρζανί και τους πεσμεργκά που δεν τους υπερασπίζεται».
Ο Γιλντιζ συνέχισε:..
“Στόχος μου είναι να δείξουμε στον κόσμο την κλίμακα της τραγωδίας μέσα από τις φωτογραφίες μου. Υπήρχε ένα δίλημμα μέσα μου, όταν είχα να κάνω μια επιλογή ανάμεσα στο να βοηθήσω τους ανθρώπους ή πάρω φωτογραφίες. Σε πολλές περιπτώσεις προτίμησα να βοηθήσω τους ανθρώπους, αντί να πάρω φωτογραφίες. Είμαι φωτογράφος για 10 χρόνια και ήταν πολύ δύσκολο να εργαστώ εκεί. Σκέφτομαι να πηγαίνω συχνά στο Σιντζάρε έως ότου λήξει η τραγωδία. Οι φωτογραφίες δεν μπορούν να μεταφέρουν την κλίμακα της σφαγής. Όλοι οι Γεζίντι απειλούνται. Από τότε που γύρισα βλέπω αίμα και δάκρυα κάθε βράδυ στα όνειρά μου. Είναι πολύ δύσκολο να το αντέξει κάποιος”.
Koυρδικό Πρακτορείο Φιράτ 24/8/2014

Πηγή "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου