Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Ιουλ 2012


Αλλαγές σε διευθυντές και προϊσταμένους

Θα γίνει ή όχι άμεσα αλλαγή ηγεσίας στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών; Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και οι στενοί τους συνεργάτες είναι αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε σημαντικές αλλαγές στη νευραλγική αυτή υπηρεσία.

Οι αλλαγές αυτές αφορούν κατ’ αρχάς στην ηγεσία της υπηρεσίας και συγκεκριμένα τόσο στον διοικητή όσο και στους δύο υποδιοικητές, με κύρια βλέψη στον α’ υποδιοικητή, που θεωρείται και ο επιχειρησιακός.

Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς φέρεται αποφασισμένος να προχωρήσει και σε άλλες σημαντικές αλλαγές στην ΕΥΠ, αλλάζοντας ακόμη διευθυντές και προϊσταμένους νευραλγικών τμημάτων, όπως είναι οι υπηρεσίες Κατασκοπίας, Αντικατασκοπίας του περιβόητου τμήματος της ΕΥΠ.

Έλεγχος

Μεταξύ των αλλαγών που θέλει να επιφέρει ο πρωθυπουργός, είναι η μετακίνηση της ΕΥΠ από την αρμοδιότητα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, στο Επικρατείας, ώστε να έχει ο ίδιος άμεσα έλεγχο.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο πρωθυπουργός έχει δεχθεί πιέσεις από παράπλευρα κέντρα να μην προχωρήσει ακόμη σε αντικαταστάσεις στην ηγεσία της ΕΥΠ.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, πολιτικοί και επιχειρηματικοί παράγοντες, που δεν ανήκουν στη Νέα Δημοκρατία, επιδιώκουν να πείσουν τον κ. Σαμαρά να διατηρήσει για κάποιους μήνες στη θέση τους τόσο τον σημερινό αρχηγό της ΕΥΠ, πρέσβη Κωνσταντίνο Μπίκα, όσο και τον α’ υπαρχηγό της ίδιας υπηρεσίας Φώτη Παπαγεωργίου.

Ωστόσο, από το περιβάλλον του πρωθυπουργού διαρρέεται ότι είναι αποφασισμένος να προχωρήσει σε ουσιαστικό ξεκαθάρισμα της υπηρεσίας αυτής, που έχει στελεχωθεί αποκλειστικά από προσωπικούς φίλους του πρώην υπουργού Δημόσιας Τάξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.

Στις αλλεπάλληλες συσκέψεις στο πρωθυπουργικό γραφείο έχουν πέσει πολλά ονόματα στο τραπέζι, κατ’ αρχάς για την θέση του αρχηγού της υπηρεσία, με κύριο δίλημμα αν ο νέος επικεφαλής της ΕΥΠ θα είναι διπλωμάτης ή πολιτικό πρόσωπο.

Δεν αποκλείεται, πάντως, ο κ. Σαμαράς να αποφασίσει να τοποθετήσει στη θέση αυτή πρόσωπο προερχόμενο από τις Ένοπλες Δυνάμεις, δικαστικό ή άτομο που ανήκει στο φιλικό του περιβάλλον.

Ας μην ξεχνάμε ότι στο πρόσφατο παρελθόν στα ηνία της τουρκικής ΜΙΤ ήταν γνωστός τούρκος οικονομολόγος.

Για τη θέση του α’ υπαρχηγού, που στην ουσία είναι ο επιχειρησιακός διοικητής, έχουν ακουστεί πολλά ονόματα απόστρατων αξιωματικών, τόσο από τον χώρο της Αστυνομίας, όσο και του Στρατού.

Μεταξύ των «υποψηφίων» φιγουράρει και ο πρώην διοικητής της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, υποστράτηγος της ΕΛ.ΑΣ., Δημήτρης Χωριανόπουλος.
Πρόκειται για ικανότατο αξιωματικό, ο οποίος καρατομήθηκε στις κρίσεις της ΕΛ.ΑΣ., τον Μάρτιο του 2010 από το ΠΑΣΟΚ.

Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο πρωθυπουργός είναι άριστα ενημερωμένος για τη φτωχή δράση της ΕΥΠ τα τρία τελευταία χρόνια, η οποία ουσιαστικά δεν έχει να παρουσιάσει σημαντικό επιχειρησιακό έργο, τουλάχιστον στο εξωτερικό.

Η απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να αναλάβει την άμεση επίβλεψη της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, θεωρείται απολύτως σωστή, αφού ως πρωθυπουργός θα μπορεί να ενημερώνεται άμεσα και όχι μέσω άλλων πολιτικών διαύλων, για θέματα που άπτονται άμεσο χειρισμό. Εξάλλου, η ύπαρξη ενδιάμεσων προσώπων δρα μάλλον αρνητικά προς την κατεύθυνση της διασφάλισης των πληροφοριών.
Τουλάχιστον για την περίοδο που διανύουμε, με την έκρυθμη κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, με την νευρικότητα της Τουρκίας, με τα Βαλκάνια να βρίσκονται σε κατάσταση που δεν προοιωνίζει κάτι καλό, με την εσωτερική εγκληματικότητα από οργανωμένες συμμορίες, αλλά και την απειλητική οπλοκατοχή που απειλή την εσωτερική ασφάλεια της χώρας, η απόφαση του Αντώνη Σαμαρά κρίνεται μάλλον σοφή. Εάν, λοιπόν, αποφασίσει να επιλέξει και πρόσωπο που είναι διπλωμάτης και πολιτικός, αλλά και να έχει πρότερη εμπειρία στον ευαίσθητο τομέα των πληροφοριών, είμαστε βέβαιοι πως η ΕΥΠ θα μπορέσει να ανακάμψει σε μηδενικό σχεδόν χρόνο και θα μπορέσει να συμβάλει άμεσα στις –έτσι κι αλλιώς- υψηλότατες απαιτήσεις της λειτουργίας της.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΥΠΑΓΩΓΗΣ Ε.Υ.Π.

Με το νόμο 1645/86 η Υπηρεσία υπήχθη απ´ ευθείας στον Πρωθυπουργό (Ανδρέας Γ. Παπανδρέου).
Το 1992 και μετά τις σύντομες πρωθυπουργίες Τζανή Τζανετάκη (1989) και Ξενοφώντα Ζολώτα (1989-1990), επί πρωθυπουργίας Κων/νου Μητσοτάκη, αφού αρχικά μεταβίβασε τις αρμόδιότητές του στον Υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργό (Λιναρδάτος) την υπήγαγε οριστικά στο Υπουργείο Προεδρίας (Κούβελας).
Το 1993 με την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία ο Ανδρέας την άφησε στο Προεδρίας (Πεπονής).
Επί πρωθυπουργίας Κων/νου Σημίτη υπήχθη αρχικά, το 1996 στο Υπ. Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης (Αλ. Παπαδόπουλος-Β. Παπανδρέου) και το 2001 υπήχθη στο Δημόσιας Τάξης (Χρυσοχοΐδης - Φλωρίδης).
Το 2004, επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή παρέμεινε στο Δημόσιας Τάξης (Βουλγαράκης - Πολύδωρας).
Το 2007 υπήχθη στο Εσωτερικών (Παυλόπουλος), όπου και διατηρήθηκε και με το νέο νόμο 3649/2008.
Το 2009 ο ΓΑΠ την υπήγαγε στο Προστασίας του Πολίτη (Χρυσοχοΐδης-Παπουτσής) και σήμερα, αν δεν αλλάξει κάτι ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, υπάγεται στο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη (Δένδιας).

Πάντως λόγω της αποστολής, της συγκρότησης, της διάρθρωσης και του εύρους των αρμοδιοτήτων της Υπηρεσίας το πιο λογικό είναι να υπάγεται στον Πρωθυπουργό έστω στον Υπουργό Επικρατείας που είναι υπό τον Πρωθυπουργό.
Το θέμα είναι θα το τολμήσει ο Σαμαράς;

Όσο για το Διοικητή η θέση -κατά την ταπεινή μας άποψη και λαμβάνοντας υπόψη και τη διεθνή εμπειρία- είναι πολιτική και ένας άνθρωπος με πολιτική σκέψη και ευρύτητα πνεύματος και ίσως μακρυά από τις κατεστημένες κουλτούρες, νοοτροπίες, αντιλήψεις και αρτηριοσκληρώσεις του ανθρώπινου δυναμικού του Κράτους, θα ήταν η καλύτερη λύση, σήμερα που όλα δείχνουν ότι το "μαγαζί" είναι στα πρόθυρα της διάλυσης. Αρκεί να μπορεί να διοικεί σύνθετους μηχανισμούς που στελεχώνονται με προσωπικό διαφορετικών και πολλαπλών δυνατοτήτων.
Σε συνδυασμό τώρα με την τοποθέτηση ενός ή δύο Υποδιοικητών, ως βοηθών του, από το ενεργό ή ακόμα καλύτερα από το "απόμαχο" προσωπικό της Υπηρεσίας, όπως συνέβη με επιτυχία επί πρωθυπουργίας Καραμανλή πιστεύουμε ότι είναι η καλύτερη δυνατή λύση.

Θα πρέπει να το καταλάβουν όλοι, ότι δυνατό Κράτος άρα και δυνατή Ελλάδα, χωρίς σύγχρονη και δυνατή Μυστική Υπηρεσία δεν νοείτε... Δεν υπάρχει σήμερα στον κόσμο δυνατή χώρα που να μη διαθέτει σοβαρή και δυνατή Μυστική Υπηρεσία. Και δε μιλάμε πλέον για τα στρατιωτικά θέματα που πλέον έχουν περάσει σε δεύτερη ή και σε τρίτη μοίρα... Μιλάμε για συλλογή και ανάλυση πολιτικών-διπλωματικών, οικονομικών-επιχειρηματικών, τεχνολογικών, πολιτιστικών κά πληροφοριών, για ασύμμετρες απειλές σε πολλαπλά και διαφορετικά μέτωπα και άλλα πολλά.

Για την ιστορία από το 1986 Διοικητές χρημάτισαν οι:

Μακέδος (1986), Τσίμας (1986-1989), Πολίτης (1989), Γεωργουλάκης (1989), Αγγελόπουλος (1989-1990), Καλαμάκης (1990) Μπαλές (1990-1993), Βασιλικόπουλος (1993-1996), Σταυρακάκης (1996-1999), Αποστολίδης (1999-2004), Κοραντής (2004-2009), Παπαγγελόπουλος (2009) και έως τώρα που γράφεται το άρθρο αυτό Μπίκας...


Πληροφορίες από "Ε"


Επειδή ζούμε σε μία εποχή που οι αριθμοί είναι πάνω από όλα, κατευθύνουν τις ζωές μας και προφανώς κατευθύνουν και κυβερνήσεις, καλό είναι να κοιτάξουμε με προσοχή την επιστολή που ακολουθεί, και την οποία απέστειλε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και προς όλους τους βουλευτές ο κ. Ευριπίδης Μπίλλης, τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ.

Τα στοιχεία που παραθέτει φυσιολογικά θα έριχναν άμεσα την οποιαδήποτε κυβέρνηση δεν θέλει να τα δει και προσπαθεί να πουλήσει την ΔΕΗ. Εμείς, να σημειώσουμε πως η ΔΕΗ στο σύνολό της είναι περιουσία του Ελληνικού λαού και κανείς δεν μπορεί να προχωρήσει στην πώλησή της χωρίς να ρωτηθεί ο φυσικός ιδιοκτήτης (δηλαδή ο λαός) μέσω δημοψηφίσματος.

Κάποιοι, αν επιμείνουν στο ξεπούλημα - χάρισμα του πλούτου της χώρας, πολύ σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωποι με την φυλακή. Και μην θυμώνετε κύριε Σαμαρά. Ο καιρός που οι πολιτικοί θα αντιμετωπίσουν τις ποινικές τους ευθύνες, είναι πολύ κοντά, αφού τα "πολιτικά κόστη" δεν σας κοστίζουν τίποτε, πέρα από την εναλλαγή σας στην εξουσία...

Η επιστολή του κ. Μπίλλη

Κύριοι Βουλευτές της ΝΔ,

Στη σελίδα 23 του annual report 2004 της ΔΕΗ που σας απεστάλη (και συνημμένο) αναφέρεται ότι η ΔΕΗ διαθέτει 3347 εκατομμύρια τονους λιγνίτη (Δυτική Μακεδονία, 1876 εκατ., Δράμα 900 εκατ., Ελασσόνα 69 εκατ. Και Μεγάπολη 255 εκατ.).

Συνολικά δηλαδή διαθέτει 3.347.000.000.000 κιλά λιγνίτη.

Με 0,1 του ευρώ ανα κιλό λιγνίτη η αξία των λιγνιτικών αποθεμάτων της ΔΕΗ ανέρχεται σε 334 δις ευρώ και με 0,01 του ευρώ (δηλαδή ενα λεπτό) ανά κιλό η αξία τους ανέρχεται σε 33 δις ευρώ.
Με 0,05 ευρώ ανά κιλό η αξία τους ανέρχεται σε 150 δις ευρώ.

Συνημμένα μπορείτε να δείτε επίσης τα φράγματα της ΔΕΗ και να εκτιμήσετε και εξ ιδίων και τη γενικότερη τους αξία.

Παρακαλείστε να θέσετε τα στοιχεία αυτά υπ όψην του κ. πρωθυπουργού που προχωρεί σε «ιδιωτικοποίηση» της ΔΕΗ λαμβάνοντας υπ όψην τη χρηματιστηριακή της αξία των 400 περίπου εκατομμυρίων ευρώ.

Ευριπίδης Μπίλλης
Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ
Διαβάστε επίσης: Γιατί ο Αντώνης κάνει τη ΔΕΗ φέτες;


«Αποδεικνύεται περίτρανα ότι τα περί διαπραγμάτευσης του μνημονίου ήταν άλλο ένα συνειδητό ψέμα», επισημαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ

Σκληρή κριτική προς την τρικομματική κυβέρνηση εξέφρασε ο ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή τη συνάντηση των τριών αρχηγών που στηρίζουν την κυβέρνηση, η οποία «πραγματοποιείται υπό τη σκιά των νέων μέτρων 3 δισ. που θα πρέπει άμεσα να αποφασίσει η κυβέρνηση».

Στη σχετική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται λόγος για επανάληψη του ίδιου σκηνικού όπου τους «εκβιασμούς» για μη καταβολή των δόσεων «διαδέχονται κάθε φορά νέα μνημονιακά μέτρα, τα οποία εκτροχιάζουν την οικονομία και χαντακώνουν την κοινωνία».

«Αποδεικνύεται περίτρανα ότι τα περί διαπραγμάτευσης του μνημονίου ήταν άλλο ένα συνειδητό ψέμα, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της προεκλογικής προπαγάνδας των κομμάτων», τονίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και υποστηρίζει ότι «τα τρία κόμματα της κυβέρνησης δεν σέβονται την εντολή του ελληνικού λαού για αλλαγή της εφαρμοζόμενης πολιτικής, ακολουθώντας πιστά τον αδιέξοδο και καταστροφικό δρόμο των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου».

Επιπλέον, υπογραμμίζεται στη σχετική ανακοίνωση ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δεν θα πάψει να αγωνίζεται για την ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής της λιτότητας, για μια νέα εθνική στρατηγική, βασισμένη στους άξονες της ανάπτυξης, της ενίσχυσης της απασχόλησης, της αναδιανομής του πλούτου, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ανασυγκρότησης του δημόσιου τομέα και της υπεράσπισης των δημοσίων αγαθών προς όφελος των πολιτών».

Πηγή




Αντώνη Σαμαρά, είναι λάθος, λάθος, λάθος, να σπάσεις την ΔΕΗ σε φέτες

Είναι λάθος αυτό που γίνεται με την δήθεν "αξιοποίηση" της "Δημόσιας" περιουσίας... Είναι όσο λάθος όσο η εκχώρηση εμπορικών προνομιών σε Ενετούς και Γενουάτες στα τελευταία του Βυζαντίου. Ούτε τότε έσωσαν τίποτε, ούτε τώρα θα σώσουν τίποτε. Θα μας κάνουν απλά πιο φτωχούς υπηρέτες, δουλοπάροικους στην χώρα που μεγαλώσαμε.

Όσοι από εσάς θυμάστε την Κυβέρνηση Μητσοτάκη, θα θυμάστε ότι και τότε έγιναν "ιδιωτικοποιήσεις". Κάτι μικρομάγαζα πήγαν στον έναν ή στον άλλον και ή ξεχάστηκαν ή χάθηκαν, ή υπάρχουν σε κάποια μορφή. Όποιος έχει απορίες, να με ρωτήσει... ΜΙΑ ήταν η ιδιωτικοποίηση της Κυβέρνησης Μητσοτάκη: H ΑΓΕΤ Ηρακλής, που μέσω "μάρκα μ' έκαψες Καστελστρούτσι", βρέθηκε στην Lafarge. Εν όψει "έργων" λίγα χρόνια αργότερα, σιγά μην άφηνε η "Ευρώπη" να πάει χαμένος ο λουφές... Μειώθηκε η τιμή του τσιμέντου στην Ελλάδα; Ούτε για αστείο. Ολιγοπώλιο ήταν, ολιγοπώλιο παρέμεινε, ας ρίξει κάποιος μια ματιά πόσο έκανε το τσιμέντο μέσα και και πόσο έξω. Απλά αντί να το ροκανίζουν οι Πασόκοι που το κληρονόμησαν ή το βούτηξαν από τον Τσάτσο (ή το είχε φάει ο Εθνάρχης και αυτό... δεν θυμάμαι, δεν έχει σημασία) το έφαγε η Lafarge. Τότε υπήρχε και το ελαφρυντικό να σωθεί τουλάχιστον ο Τιτάνας... Που σήμερα, πόσο τα % της ύπαρξής του είναι στην Ελλάδα;

Μετά φαγώθηκε ο ΟΤΕ, να' ναι καλά οι βρωμύλοι που τον διοίκησαν λες και ήταν κληρονομικός Ο.Τ.Α. Λες και όλη αυτή η λέρα ήταν βαλτή, έρεισμα για να θέλω και εγώ να φύγει... Και έφυγε ο ΟΤΕ, όχι από την Πασοκική μετοχοποίηση, αλλά από την νυχτερινή συναλλαγή του 20%, επί ΝΔ, που δεν μεσολάβησε κάποιος Παντσαβόλτα, αλλά η ...Μαρφίν. Τουλάχιστον δεν ...πέθανε κανείς, όπως στην ΑΓΕΤ...

Τώρα η ΔΕΗ... Εάν δεν είχαμε ΔΕΗ, θα έπρεπε να φτιάξουμε ΔΕΗ. Εάν η ΔΕΗ ήταν κατακερματισμένη σε μικρομάγαζα, θα έπρεπε να την συνενώσουμε, για να έχει ικανό μέγεθος να αντλήσει κεφάλαια, και να επιζήσει. Αντ' αυτού, σαλαμάκια, σε κακομοίρηδες, αλλά με πολιτικό "λέγειν και ψήνειν και ...νομοθετείν". Και ποια είναι η δικαιολογία; 1) Λέει η ...Ε.Ε., τρομάρα της την είδαμε και στα άλλα δύο, και στην ΟΑ... Απατεωνίσκοι κονδυλοφόροι στην υπηρεσία των Γερμανογάλλων, 2) οι κακοί συνδικαλιστές... οι συνδικαλιστές που άγονται και φέρονται από εμπόρους κλιματιστικών και αυτοκινήτων και κοινούς νταβατζήδες και 3) οι νταβατζήδες που βλέπουν ευκαιρία για μία γρήγορη τράμπα... Παντσαβόλτες...

Αντώνη Σαμαρά, είναι λάθος, λάθος, λάθος, να σπάσεις την ΔΕΗ σε φέτες.

H EDF είναι κολοσσός. Η RWE, ή, όποιος άλλος ξένος κουνιέται, επίσης. Ο Νόμος περί Ανωνύμων Εταιριών σε καλύπτει. Δώσε, χάρισε, το 100% των μετοχών που έχει το Δημόσιο στο κονσόρτιουμ των διαπλεκομένων, άστους να βάλουν διοίκηση, κράτα μία χρυσή μετοχή να τους πετάξεις έξω εάν κάνουν φουστιές (αν πάνε να το παίξουν Παντσαβόλτα ή Μαρφίν), κι αν σου πει τίποτα η "Ε.Ε." να τους πεις ότι η ΔΕΗ ανήκει στα 10 εκατομμύρια καταναλωτές και τέλος.

Και εγώ καλοί μου άνθρωποι, δεν είμαι αριστερός. Είμαι λίγο δεξiότερα του Τσέγκις Χαν, εκεί περί τον Adam Smith. Έτσι, για να μην έχουμε αμφιβολίες...

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άγνοια ή αφέλεια. Το πράγμα βρωμάει, και είναι, προφανώς, προαποφασισμένο (όπως ανέφερε προχτές και ο Εξάκτινος). Τα περί ENEL (και EDF) που αναφέρει το άρθρο (διαβάστε το) δεν είναι καν τυχαία... Άλλο αν είναι ...άσχετα. Η ENEL είναι διεθνής κολοσσός. Η EDF επίσης. Κατά διαβολική σύμπτωση και οι δύο έχουν τον Κοπελούζο (αυτόν που έκανε εταιρία λόμπυϊνγκ για να ...γράφει Νόμους) για ντόπιο προσωρινό συνεταίρο.

Θα δώσουμε λοιπόν αυτή ή την άλλη μονάδα, και αυτό ή το άλλο ορυχείο σε ιδιώτες (δικοί μας είναι, και δεν το εννοώ με την "κακή έννοια)". Μόνο αυτά που είναι αυτοχρηματοδοτήσιμα, ο δικός μας ιδιώτης δεν βάζει λεφτά, βγάζει λεφτά, money, cash, risk-free, πώς το λένε... Αυτά που δεν βγάζουν εύκολα λεφτά και θέλουν Κεντρικό Σχεδιασμό (δίκτυα διασυνδέσεις) θα τα κρατήσει και θα τα πληρώσει (ή θα τα πληρώνει) ο φορολογούμενος. Όταν έχουν γίνει αυτά που πρέπει να γίνουν κάποιος θα πάρει κάποιο 20% αυτών και θα δώσει τον έλεγχο σε κάποιον από μηχανής θεό. Οι μοναδίτσες και τα χωματουργικά που θα έχουν πάρει οι δικοί μας ιδιώτες θα έχουν την ίδια τύχη.

Το έργο παίζεται σε slow motion για τα μάτια των θνητών, αλλά παίζεται.

Και ο Μητσοτἀκης είχε ...υποχρεώσεις όταν ανέλαβε. Τα σαπάκια του τότε ΟΑΕ, που ξεφορτώθηκε, καλά έκανε και τα ξεφορτώθηκε. Αν τώρα θέλει κάποιος να βαφτίσει την μεταβίβαση της ΑΓΕΤ στο καρτέλ, μέσω ΟΑΕ και Παντσαβόλτα, "αναπτυξιακή", λέξεις είναι αυτές, ας αναλύσει την σημασία τους κάποιος λογοτέχνης. Η "αναπτυξιακή ευρωπαϊκή ολοκλήρωση".

Η κριτική είναι εύκολη. Ας δώσει το Δημόσιο το 100% της ΔΕΗ, δωρεάν, στο κονσόρτιουμ των Ελλήνων "επιχειρηματιών". Με μία χρυσή μετοχή που να εμποδίζει Παντσαβολτιανά παρατράγουδα. Τουλάχιστον να μένουν μέσα τα μερίσματα...


Το σχέδιο αποκρατικοποίησης της ΔΕΗ


Τη διερεύνηση του ρόλου του Α. Παπανδρέου, αδερφού του πρώην πρωθυπουργού, στην υπόθεση των ασφαλίστρων κινδύνου ζητά ο Οικονομικός Εισαγγελέας. Που θα στραφούν οι έρευνες

Τη διενέργεια συμπληρωματικής έρευνας για το σκέλος της έρευνας που αφορά αγοραπωλησία ασφαλίστρων κινδύνου (CDS) του ελληνικού χρέους από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και ενδεχόμενη ανάμειξη του αδελφού του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, Ανδρέα, στην υπόθεση, ζητά ο Οικονομικός Εισαγγελέας Γρ. Πεπόνης από τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Άρη Κορέα.

Ο κ. Πεπόνης διαφωνεί με την άποψη του κ. Κορέα, που διενεργεί εδώ και μήνες έρευνα για την υπόθεση των CDS, ότι οι καταγγελίες περί ανάμειξης του κ. Ανδρέα Α. Παπανδρέου στην υπόθεση πρέπει να τεθούν ως ατεκμηρίωτες και μη δυνάμενες να στηρίξουν ποινικό αδίκημα, στο αρχείο.

Η θέση του Οικονομικού Εισαγγελέα, ο οποίος φέρεται να είχε δηλώσει τον περασμένο Δεκέμβριο στους προϊσταμένους του ότι η έρευνα αυτή βρίσκεται σε "δικονομικό αδιέξοδο", είναι ότι η υπόθεση χρίζει επιπλέον διερεύνησης.

Έτσι με παραγγελία του προς τον κ. Κορέα ζητά να διερευνήσει όλη την πορεία των ασφαλίστρων κινδύνου που διακινήθηκαν από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο , το οποίο προέβη σε αγοραπωλησία αυτών των προϊόντων μεταξύ το φθινόπωρο του 2009.

Τι θα ψάξει ο εισαγγελέας

Βάσει της εντολής Πεπόνη, ο εισαγγελέας καλείται να εξακριβώσει μέσω αιτήματος δικαστικής συνδρομής στην Ελβετία, όπου είναι η έδρα της επενδυτικής εταιρείας:

- Ποια ήταν ακριβώς η θέση του κ. Α. Παπανδρέου στην επίμαχη διεθνή εταιρεία διαχείρισης κεφαλαίων την περίοδο 2009-2010, και ποιός ο βαθμός ευθύνης του στην λήψη και εκτέλεση αποφάσεων.

- Αν η εταιρεία προμηθεύτηκε CDS επί του ελληνικού χρέους.

- Αν πουλήθηκαν CDS από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο στην εν λόγω εταιρεία.

- Και τέλος αν η διακίνηση των προϊόντων συνδέεται με τυχόν εσωτερική πληροφόρηση που μπορεί να είχε η εταιρεία.

Μετά την συλλογή των στοιχείων που ζητά ο κ. Πεπόνης, ο εισαγγελέας θα πρέπει να αναθέσει σε εξειδικευμένη ομάδα οικονομικών πραγματογνωμόνων την αποτίμηση και αξιολόγηση του υλικού ώστε να κριθεί και η περεταίρω πορεία του θέματος.

Να σημειωθεί ότι η έρευνα του κ. Κορέα στο δεύτερο σκέλος της, αφορά τις καταγγελίες για οργανωμένο σχέδιο κερδοσκόπων σε βάρος της Ελλάδας.

Για την υπόθεση είχαν υποβάλει μηνυτήρια αναφορά, τον Απρίλιο του 2010 ένας δικηγόρος και ένας οικονομολόγος στρεφόμενοι κατά παντός υπευθύνου, επενδυτικού οίκου, χρηματοοικονομικού οργανισμού, οίκου πιστοληπτικής αξιολόγησης κ.α, υποστηρίζοντας ότι υπήρξε μεθοδευμένη και σκόπιμη χειραγώγηση των οικονομικών στοιχείων της χώρας με στόχο την ξέφρενη κερδοσκοπία.



Κοίτα να δεις που η κυβέρνηση Σαμαρά (εδώ γελάμε) δεν μπορεί να μας σώσει!

Στην πρώτη θέση παγκοσμίως με τις μεγαλύτερες πιθανότητες χρεοκοπίας επανήλθε η Ελλάδα.

Η πιθανότητα χρεοκοπίας, σύμφωνα με τον οργανισμό CMA ανήλθε στο 96,7% το δεύτερο τρίμηνο του 2012…

Τονίζεται ότι το πρώτο τρίμηνο του έτους η Ελλάδα ήταν εκτός της πρώτης δεκάδας δεδομένου ότι εκείνη την περίοδο ολοκληρωνόταν το PSI.

Ο CMA, σύμφωνα με την “Καθημερινή”, σημειώνει πως αυτό αποδεικνύει ότι το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων δεν επέδρασε σημαντικά στην επίλυση της κρίσης χρέους στην Ελλάδα.

Αντίθετα, στις χώρες με το μικρότερο ποσοστό να χρεοκοπήσουν μέσα στην επόμενη πενταετία πρώτη είναι η Νορβηγία με ποσοστό 2,8%, και ακολουθούν οι ΗΠΑ με 4,3% και η Ελβετία με 4,6%.


«Πολλές εκθέσεις αναφέρουν ότι η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας θα μείνει από χρήματα αν δεν λάβει σύντομα μια ” γενναία ” επιταγή από την ΕΕ και το ΔΝΤ».
Χρησιμοποιώντας τέτοιες εκφράσεις και αγγίζοντας (ή μήπως όχι) τα όρια της υπερβολής το αμερικανικό δίκτυο CNBC αναφέρεται σε παύση πληρωμών στο ελληνικό δημόσιο.

Το αμερικανικό δίκτυο αναφερόμενο στην πρόσφατη συνέντευξη που του έδωσε ο Γ. Στουρνάρας τόνισε μεταξύ άλλων ότι η επόμενη δόση της βοήθειας απο την ΕΕ και το ΔΝΤ θα είναι “δύσκολη”.

Ο συντάκτης του άρθρου αναφέρει ότι ακόμη και οι διεθνείς επενδυτές δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν πότε θα στερέψει από μετρητά το ελληνικό δημόσιο αφού δεν το γνωρίζει ούτε ο υπουργός Οικονομίας.

Μάλιστα ο ρεπόρτερ του CNBC κινδυνολογώντας αναφέρει ότι ακούγεται ότι την επόμενη Παρασκευή που είναι προγραμματισμένη η πληρωμή συντάξεων και μισθών του δημοσίου τα ταμεία του κράτους θα είναι άδεια.

Τέλος το δημοσίευμα αναφέρει ότι η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός δέχεται σημαντική πίεση από την αξιωματική αντιπολίτευση.


  • Αιφνιδιαστικό χτύπημα ετοιμάζουν κατά της Ελλάδος οι Τούρκοι Στρατηγοί;
  • Μέσα στο βεληνεκές και το Αεροδρόμιο Αλεξανδρούπολης
Μια νέα απειλή, διαφορετική από ότι έχει μέχρι σήμερα παρουσιαστεί στην ελληνοτουρκική γραμμή αντιπαράθεσης στον Έβρο, διαγράφεται για τις ελληνικές δυνάμεις, αλλά και για την ασφάλεια των αστικών περιοχών των νομών Έβρου και Ροδόπης.

Στην περιοχή ευθύνης της 1ης τουρκικής Στρατιάς στην Α. Θράκη πρόκειται να ενταχθεί το σύνολο, σχεδόν, των 54 νέων κινεζικής ανάπτυξης και τουρκικής κατασκευής (Roketsan) κινητών πυραυλικών συστημάτων (φέρονται σε τετραπλούς εκτοξευτές) WS-1A/B, ακτίνας δράσης 180 χλμ. (τουρκική ορολογία Κasirga).

Μια προηγούμενη έκδοση των συστημάτων με ακτίνα 100 χλμ. είχε τοποθετηθεί στη νήσο Ίμβρο και στόχευε την Λήμνο προκειμένου να εξαπολύσει προπαρασκευαστικά πυρά καταστολής άμυνας σε περίπτωση απόβασης.

Τώρα ο τουρκικός Στρατός εγκαθιστά στην Ανατολική Θράκη ένα όπλο κατ' εξοχήν επιθετικό, αφού το σύστημα λόγω των χαρακτηριστικών του (βάρος κεφαλής 150 κιλά, ακτίνα δράσης 180 χιλιόμετρα) και με εξαιρετικά βελτιωμένο σύστημα GPS/INS έχει μειώσει το "κυκλικό σφάλμα" (CEP) στο επίπεδο του 0.1%, σε σχέση με την τελική του ακτίνα δράσης, δηλαδή στα 180 χιλιόμετρα το σφάλμα είναι 180 μ.!
Με στόχο στρατηγεία, κέντρα επικοινωνιών, αεροδρόμια κλπ μέσα σε δευτερόλεπτα, με ταχύτητα 5,2 φορές μεγαλύτερη του ήχου, μία ομοβροντία π.χ. ενός μόνο οχήματος με τέσσερα βλήματα WS-1Α/Β μπορεί να προκαλέσει π.χ. την αχρήστευση του αεροδρομίου της Αλεξανδρούπολης ή να προσβάλλει τους ελληνικούς όρχους των αρμάτων μάχης στην περιοχή της Ροδόπης ή αλλού με συνολικά 600 κιλά εκρηκτικής ύλης.

Όπως έχουμε σημειώσει πρόσφατα, ο τουρκικός Στρατός ενισχύει συνέχεια τις δυνάμεις του στην περιοχή της Ανατολικής Θράκης φτάνοντας να αριθμεί τρία (!) Σώματα Στρατού, μία ανεξάρτητη Μεραρχία και ένα Σύνταγμα αερομεταφερόμενων δυνάμεων, με συνολική ισχύ 100.000 προσωπικό και υπεροχή σε όλα τα μέσα: Άρματα μάχης, πυροβολικό κλπ. Η συγκεκριμένη απόφαση να τοποθετήσουν τα νέα WS-1 στην Α.Θράκη δείχνει πεντακάθαρα τις προθέσεις της Άγκυρας, αφού η τακτική αποστολή του συγκεκριμένου όπλου είναι καθαρά επιθετική και αποσκοπεί είτε στην ισοπέδωση των υποδομών είτε στην πρόκληση χάους με αιφνιδιαστικό κτύπημα.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι από τους 54 κινεζικούς πολλαπλούς εκτοξευτές θα ενταχθούν στην 1η Στρατιά οι 42 που σημαίνει 168 βλήματα έτοιμα να διανύσουν μια απόσταση 180 χλμ. και να επιπέσουν με 150 κιλά εκρηκτικής ύλης, έκαστο, επί των στόχων τους. Και με δυνατότητα να επαναλάβουν την ίδια κόλαση 20' μετά, με επαναγέμιση των εκτοξευτών!

Αμφισβητεί κανείς τις προθέσεις της Άγκυρας. Ή μήπως στην πολιτική ηγεσία πιστεύουν ότι θα μας σώσουν οι ... ΗΠΑ ή ακόμα και η Ρωσία, σε ένα αιφνιδιαστικό μαζικό κτύπημα για το οποίο δεν υπάρχει απάντηση, ούτε προετοιμασία από ελληνικής πλευράς;



Άδοξο τέλος είχαν οι σημερινές συνομιλίες της Ρωσίας - βασικής συμμάχου και «προστάτιδας» του Μπασάρ Αλ Άσαντ- και της συριακής αντιπολίτευσης.

Μόσχα και αντικαθεστωτικοί δεν κατάφεραν - όπως ήταν αναμενόμενο - να συμφωνήσουν σε μια κοινή προσέγγιση για τον τερματισμό της αιματοχυσίας στην Συρία, ΄οπως ανακοινώθηκε μετά το τέλος της συνάντησης που είχαν σήμερα στη ρωσική πρωτεύουσα ο επικεφαλής του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου, κύριο συνασπισμό της συριακής αντιπολίτευσης στο εξωτερικό, με το Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.

«Και οι δυο πλευρές έχουν διαφορετικές θέσεις», δήλωσε ο επικεφαλής Αμπντέλ Μπάσετ Σάιντα, και απηύθυνε έκκληση στον ΟΗΕ να υποστηρίξει μια στρατιωτική επέμβαση, στην οποία η Ρωσία είναι εντελώς αντίθετη.

Από την πλευρά του, ο Ρώσος υπουργός εξέφρασε την ικανοποίησή του για "τη δυνατότητα που είχε να συνομιλήσει με τον Σάιντα σε μια κρίσιμη για τη Συρία περίοδο" και υπογράμμισε ότι "θέλει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία αυτή "για να αποσαφηνίσει για μια ακόμα φορά" τη θέση της Μόσχας όσον αφορά τη συριακή κρίση, ενώ απηύθυνε έκκληση για "διάλογο" ανάμεσα στις εμπλεκόμενες πλευρές.

" Ήμουν εδώ πριν από ένα χρόνο και η ρωσική θέση δεν έχει αλλάξει", είπε Μπουρχάν Γαλιούν, μέλος της ηγεσίας του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου ενώ ένα άλλο μέλος του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου τόνισε ότι "η Μόσχα δεν έχει αλλάξει θέση και πιστεύει ότι ο Ασαντ υποστηρίζεται ακόμα από την πλειοψηφία του συριακού λαού".

Εχθές, η Ρωσία παρουσίασε στα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ένα σχέδιο για την επέκταση της αποστολής του ΟΗΕ στη Συρία για ακόμη τρεις μήνες, ώστε αφενός να επιτηρηθεί η επί της ουσίας ανύπαρκτη εκεχειρία και αφετέρου να διασφαλιστεί η πολιτική λύση στη σύγκρουση.

Ουσιαστικά , η πρόταση της Μόσχας έχει σκοπό να δώσει χρόνο στον Μπασάρ αλ Άσαντ και να μπει εμπόδιο στο ψήφισμα που έχουν ζητήσει τόσο οι ΗΠΑ όσο και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις , το οποίο θα επιτρέπει στο Συμβούλιο Ασφαλείας να εγκρίνει δράσεις που αφορούν διπλωματικές και οικονομικές κυρώσεις έως και πιθανή μελλοντική στρατιωτική επέμβαση, βάσει του κεφαλαίου 7 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Οι δυνάμεις του Σύρου πρόεδρου Μπασάρ αλ-Ασαντ έχουν σκοτώσει περισσότερους από 15.000 ανθρώπους από την ημέρα που ξεκίνησε η εξέγερση εναντίον του καθεστώτος του Μάρτιο του 2011.


Την παραίτηση του νομικού συμβούλου του πρωθυπουργού Ιωάννη Καράκωστα, ζητούν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, οι οποίοι εξαπέλυσαν μετωπική επίθεση σε βάρος του, με αφορμή τη συνεργασία του με την Siemens.

Μετά τη δήλωση που έκανε ο κ.Καράκωστας, ο οποίος διέψευδε τα όσα υποστήριζε νωρίτερα ο γραμματέας της ΚΟ των Ανεξάρτητων Ελλήνων Κώστας Μαρκόπουλος και τόνιζε ότι διέκοψε την συνεργασία του με την εταιρεία όταν ανέλαβε επικεφαλής ο Μιχάλης Χριστοφοράκος, ο εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων Χρήστος Ζώης, με δήλωσή του υποστηρίζει ότι είναι «αυτονόητο ότι ο κ. Σαμαράς πρέπει να αντιμετωπίσει το θέμα ηθικής και πολιτικής τάξης που αφορά τον κ. Καράκωστα».

Ο κ.Ζώης υποστήριξε επίσης ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου «πέραν των απαράδεκτων χαρακτηρισμών επιβεβαίωσε με την ατυχή διάψευση του ότι υπήρξε συνεργασία Καράκωστα-Siemens» και επισημαίνει ότι απο την ίδια την ιστοσελίδα του δικηγορικού γραφείου του κ. Καράκωστα «προκύπτει καθαρά ότι υπήρξε νομικός σύμβουλος των εταιρειών Siemens Hellas και THYSSEN από το 1990 έως το 2011».

Ο εκπρόσωπος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων ρωτά επίσης εάν ο κ.Καράκωστας ήταν νομικός σύμβουλος της Siemens επί Ηλία Γεωργίου, γενικού διευθυντή της Siemens «και πρωταγωνιστή των σκανδάλων;» και λέει ότι «σε βάρος του Ηλία Γεωργίου είχαν εκδοθεί αλλεπάλληλα εντάλματα σύλληψης και τελικά προφυλακίστηκε για τα περίφημα «μαύρα ταμεία» της Siemens».

Επίσης, παραλληλίζει την περίπτωση του κ.Καράκωστα με αυτήν της κ. Σιούτη -της πρώην συνεργάτιδας του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπαναδρέου- η οποία, όπως υποστηρίζει ο κ.Ζώης, παρείχε επίσης νομικές υπηρεσίες στη Siemens.

Ο εκπρόσωπος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, παραπέμπει, επίσης, σε μια δήλωση του σημερινού αναπληρωτή υπουργού Πολιτισμού Κώστα Τζαβάρα ο οποίος -όπως επισημαίνει ο κ.Ζώης- το 2009 ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, «προφανώς κατόπιν εντολής του κ.Σαμαρά ζήτησε την παραίτηση της κ.Σιούτη για λόγους ηθικής και πολιτικής τάξης».

«Μετά από όσα προκύπτουν για τον κ. Καράκωστα δεν τίθεται θέμα ηθικής και πολιτικής τάξης; Τι πιστεύει σήμερα ο πρωθυπουργός κ. Α. Σαμαράς;», προσθέτει ο εκπρόσωπος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, λέγοντας ότι «δυο πρωθυπουργοί επιλέγουν ως νομικούς συμβούλους διακεκριμένους νομικούς με κοινό παρονομαστή την παροχή υπηρεσιών τους στην Siemens, εταιρεία που ζημίωσε το ελληνικό δημόσιο και υπήρξε πρωταγωνιστής των σκανδάλων και της διαφθοράς στην Ελλάδα».

Ο κ.Ζώης ζητά, επίσης, την κατάργηση του άρθρου 324 του νόμου 4077/2012 «με τον οποίον από κοινού οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, λίγες μέρες πριν τη διάλυση της Βουλής, χάρισαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στη Siemens», όπως υποστηρίζει. Τέλος, στελέχη των Ανεξαρτήτων Ελλήνων τόνιζαν σε δημοσιογράφους ότι «έχει σημασία να μάθουμε ποια χρονική περίοδο ο κ. Καράκωστας έφυγε απο την Siemens, και πότε ανέλαβε ο κ.Χριστοφοράκος». Σύμφωνα με τα ίδια στελέχη, ο Μιχάλης Χριστοφοράκος ανέλαβε τα ηνία της εταιρείας στην Ελλάδα το 1996.







Στις 23 Ιουνίου, το Ας Μιλήσουμε Επιτέλους δημοσίευσε άρθρο του γνωστού οικονομολόγου Richard Koo, το οποίο είχε ήδη προκαλέσει αίσθηση διεθνώς:
Richard Koo: "H κρίση ξεκίνησε για να διασωθεί η Γερμανία"
Στο άρθρο αυτό ο Κοο αποκάλυψε για πρώτη φορά ότι η Γερμανία δημιούργησε εσκεμμένα την οικονομική κρίση στον ευρωπαϊκό Νότο, προκειμένου να βγει η ίδια από την κρίση της "φούσκας" της αγοράς πληροφορικής που αντιμετώπιζε.

Σήμερα, μιλώντας στον Κωνσταντίνο Μαργιόλη του Capital.gr, ο Richard Koo καταθέτει πρόταση-τομή για την ελληνική κρίση και εκτιμά ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι ανεπαρκείς για να δώσουν σύντομα λύση για την Ευρωζώνη.
Κύριε Koo, μετά τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της 28ης και 29ης Ιουνίου, βλέπετε πιο εύκολα στον ορίζοντα μία πιο μόνιμη λύση για την κρίση χρέους της Ευρωζώνης;

Richard Koo: Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει σύντομα μία μόνιμη λύση για την Ευρωζώνη, αν κρίνουμε από το πως κινούνται οι Ευρωπαίοι ηγέτες. Πρώτα απ΄ όλα, οι οικονομίες της Ισπανίας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, νοσούν από μία τελείως διαφορετική ασθένεια, την οποία ονομάζω “ύφεση του προϋπολογισμού”. Στον όρο αυτό κατέληξα για να περιγράψω τι συνέβη στην Ιαπωνία τα τελευταία 15 χρόνια. Για τις οικονομίες αυτές η λιτότητα δεν είναι λύση. Θα πρέπει να διατηρηθούν τα δημοσιονομικά μέτρα στήριξης μέχρι να εξυγιανθούν οι ισολογισμοί του ιδιωτικού τομέα, και μόνο αφού γίνει αυτό θα πρέπει να ξεκινήσει η εξυγίανση του κρατικού προϋπολογισμού.

Μέχρι να γίνει αυτό με το σωστό τρόπο, η κατάσταση στις οικονομίες αυτές θα χειροτερεύει συνεχώς. Αυτά τα έχω προβλέψει εδώ και αρκετά χρόνια και πλέον βλέπω ότι γίνονται όλο και χειρότερα, όμως σε αντίθεση με τις ΗΠΑ και πιο πρόσφατα με τη Μ. Βρετανία, ο όρος της “ύφεσης του προϋπολογισμού”, δεν έχει κατανοηθεί πλήρως στην Ευρώπη.

Εννοώ ότι άτομα όπως ο Ben Bernanke της Federal Reserve και άλλοι στη Μ. Βρετανία, χρησιμοποιούν τον όρο “ύφεση του προϋπολογισμού” σήμερα για να περιγράψουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, όμως στην Ευρώπη δεν έχουν ακόμη διαγνώσει τη συγκεκριμένη ασθένεια. Έτσι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν μία συνηθισμένη θεραπεία.

Αν είναι μόνο το έλλειμμα του προϋπολογισμού, τότε η κυβέρνηση πρέπει να μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα, όμως αν το έλλειμμα έχει προκληθεί από την απομόχλευση του ιδιωτικού τομέα, σε περιβάλλον σχεδόν μηδενικών επιτοκίων, τότε έχουμε μία εντελώς διαφορετική περίπτωση. Σε αυτή την περίπτωση, σε αυτή την πολύ σπάνια περίπτωση, κατά την οποία ο ιδιωτικός τομέας μειώνει το χρέος του ή αυξάνει τις αποταμιεύσεις του, με επιτόκια σχεδόν μηδενικά, η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να δανειστεί και να ξοδέψει.

Αφορά και την Ελλάδα η περίπτωση αυτή;

Richard Koo: Φοβάμαι ότι η Ελλάδα δεν βρίσκεται σε “ύφεση προϋπολογισμού”, νομίζω ότι απλά η προηγούμενη κυβέρνηση (Παπανδρέου) εφάρμοσε μία πολύ κακή δημοσιονομική πολιτική και χρειάζεται να ανακτήσει εκ νέου την εμπιστοσύνη των χρηματοοικονομικών αγορών.

Η πρότασή μου για την Ελλάδα είναι η εξής: Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να βγει και να πει, απευθυνόμενη τόσο προς τον ελληνικό λαό, όσο και προς εν γένει τις αγορές, ότι το ελληνικό δημόσιο δεν πρόκειται να δανειστεί ξανά λεφτά από το εξωτερικό μετά από μία περίοδο 5 ή 10 ετών.

Πώς όμως θα καλύπτονται τότε οι χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας;

Richard Koo: Αυτός είναι ο λόγος που κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει άμεσα, διότι οι χρηματοδοτικές ανάγκες καλύπτονται μέσω εξωτερικού δανεισμού. Όμως αν η ελληνική κυβέρνηση είχε δέκα χρόνια περιθώριο, δεν θα μπορούσε να μειώσει σταδιακά την εξάρτησή της από τον εξωτερικό παράγοντα, σε ένα επίπεδο που θα μπορεί να χρηματοδοτεί τις δραστηριότητες της με δικά της κεφάλαια;

Και δεν μιλώ για μία περίοδο 10 ετών κατά την οποία η Ελλάδα δεν θα πληρώνει. Αυτή τη χρονική στιγμή όμως η Ελλάδα δεν θεωρείται φερέγγυα. Αυτό που λέω είναι, αντί να βγει η κυβέρνηση και να πει “θα κάνουμε αυτές και αυτές τις μεταρρυθμίσεις...”, να βάλουμε ένα οριστικό τέλος στην κατάσταση, λέγοντας ότι “σε 10 χρόνια από σήμερα δεν θα ξανακάνουμε τα ίδια λάθη, δεν θα δανειστούμε ξανά από τους ξένους”..., αυτά για την κυβέρνηση.

Ο ιδιωτικός τομέας θα μπορεί να δανείζεται όσο θέλει, όμως η ελληνική κυβέρνηση δεν θα δανείζεται από ξένους. Γιατί δεν κάνετε αυτή τη δέσμευση, ότι μέσα σε αυτή τη δεκαετία θα γίνουν όλα αυτά που πρέπει, έτσι ώστε στο τέλος της περιόδου δεν θα έχει η χώρα ανάγκη να δανείζεται από το εξωτερικό. Από τη στιγμή που αυτό το όραμα θα παρουσιαστεί στη διεθνή οικονομική κοινότητα, πιστεύω ότι πολλοί θα αρχίσουν να πιστεύουν ότι ίσως αυτή τη φορά η ελληνική κυβέρνηση είναι πραγματικά σοβαρή.

Μιλάτε στην ουσία για μία “περίοδο χάριτος”;

Richard Koo: Στην ουσία ναι, πρόκειται για μία περίοδο χάριτος αλλά με τη συγκεκριμένη δέσμευση, ότι θα είναι το τέλος της ιστορίας. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τέλος... καθημερινά η Ελλάδα ζητά λίγη βοήθεια από δω, λίγη βοήθεια από κει, και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πως και πότε θα τελειώσει όλο αυτό. Η δική μου πρόταση είναι πως αν βγει η ελληνική κυβέρνηση και πει ότι σε δέκα χρόνια από σήμερα δεν θα δανειστεί ξανά από τους ξένους, θα μπορεί να εφαρμόσει τη δημοσιονομική της πολιτική, όπως αυτή νομίζει κινούμενη μέσα σε αυτό το πλαίσιο και τον περιορισμό, και όσο η Ελλάδα δεν δανείζεται χρήματα από το εξωτερικό, κανένας Γερμανός, Βέλγος ή Γάλλος δεν μπορεί να πει στους Έλληνες τι να κάνουν. Με αυτόν τον τρόπο οι Έλληνες ανακτούν την εθνική και δημοσιονομική τους κυριαρχία.

Εκτιμώ ότι αυτή είναι μία πολύ καλύτερη λύση από το να κάνουμε σταδιακά βήματα από δω και από κει, συμφωνώντας να γίνει μία μικρή μεταρρύθμιση σε ένα κλάδο, να εισπραχθούν περισσότεροι φόροι από έναν άλλο – για να μπορούν απλά και μόνο οι ξένοι να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν το έλλειμμα για περισσότερο καιρό. Νομίζω ότι αυτή η βαθμιαία προσέγγιση αργεί πάρα πολύ.

Έχετε πει ότι η κίνηση της ΕΚΤ να μειώσει τα επιτόκια σε πολύ χαμηλά επίπεδα είχε στόχο να σώσει τη γερμανική οικονομία, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στη σημερινή κατάσταση και το σημερινό αδιέξοδο για τις οικονομίες του Νότου; Πώς το εξηγείτε;

Richard Koo: Το 2000 η Γερμανία βρισκόταν μέσα σε μία φούσκα, την αποκαλούμενη “φούσκα της τεχνολογίας”. Οι Γερμανοί επενδυτές, οι οποίοι συνήθως είναι πολύ προσεχτικοί, κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου... τρελάθηκαν. Όταν έσκασε η φούσκα, όλοι οι τίτλοι κατέρρευσαν σε αξία και η αγορά έχασε το 96% της αξίας της πολύ γρήγορα ενώ η γερμανική οικονομία κατέληξε σε αυτό που αποκαλώ “balance sheet recession” (ύφεση ισολογισμού). Αυτό που συνέβη ήταν ότι η γερμανική οικονομία άρχισε να αποδυναμώνει σημαντικά εισερχόμενη σε ύφεση ισολογισμού. Σε μία τέτοια κατάσταση το δημόσιο είναι αναγκασμένο να δανειστεί και να ξοδέψει, όπως ανέφερα και προηγουμένως.

Όμως τότε ήταν σε ισχύ ο νόμος του 3% που είχε εφαρμοστεί από τη συνθήκη του Μάαστριχτ, και η γερμανική κυβέρνηση προσπάθησε να τον τηρήσει, βέβαια δεν θα μπορούσε να το πετύχει γιατί η κατάσταση ήταν πολύ κακή, τουλάχιστον όμως προσπάθησε να τον τηρήσει. Οπότε παρά το γεγονός ότι ο γερμανικός ιδιωτικός τομέας αποταμίευσε τεράστια ποσά, η κυβέρνηση δανείστηκε πολύ λίγα, όχι όλο το απαιτούμενο ποσό. Και αυτό που έμεινε ξεκίνησε το αποπληθωριστικό κενό στην οικονομία. Η γερμανική οικονομία υπέφερε πολύ κατά την περίοδο 2000-2005. Και λόγω του γεγονότος ότι η Γερμανία ήταν η μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρωζώνη, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, κατά την άποψή μου για να σώσει τη Γερμανία, μείωσε τα επιτόκια στο 2%.

Επειδή η Γερμανία βρισκόταν ήδη σε ύφεση ισολογισμού, κατά την οποία ο ιδιωτικός τομέας αποπληρώνει χρέος σε τόσο χαμηλά επίπεδα, η μείωση των επιτοκίων δεν βοήθησε καθόλου την Γερμανία. Βοήθησε όμως όλα τα άλλα κράτη, είμαι σίγουρος και την Ελλάδα, που δεν είχαν εμπλακεί στη φούσκα της πληροφορικής. Οι οικονομίες που δεν βρίσκονταν σε ύφεση ισολογισμού ήταν σχετικά υγιείς, και όταν η κεντρική τράπεζα μείωσε τα επιτόκια στο 2%, το πιο λογικό ήταν να δημιουργηθεί μία φούσκα.

Οι τιμές κατοικίας σε αυτές τις οικονομίες εκτινάχθηκαν ραγδαία και επειδή ο κόσμος δανειζόταν και ξόδευε πολλά χρήματα, η προσφορά χρήματος αυξήθηκε με τη σειρά της σε σημαντικό βαθμό. Όταν η προσφορά χρήματος αυξάνεται τόσο, είναι φυσικό να αυξάνονται οι τιμές και οι μισθοί. Κάτι που συνέβη σε όλες αυτές τις οικονομίες, εκτός από τη Γερμανία.

Αυτό που υποστηρίζω είναι ότι αυτή η αύξηση στην προσφορά χρήματος, που οφείλεται στην πολύ χαλαρή νομισματική πολιτική της ΕΚΤ για να σώσει τη Γερμανία, είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν σε ανταγωνιστικότητα οι οικονομίες αυτές, σε σύγκριση με τη Γερμανία. Γιατί η προσφορά χρήματος στη Γερμανία αυξήθηκε πάρα πολύ λίγο στην ίδια περίοδο, σε αντίθεση με όλες τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Έτσι όλες οι άλλες χώρες της Ευρωζώνης, δεδομένου ότι οι οικονομίες τους πήγαιναν καλά, αύξησαν τους μισθούς και τις τιμές, και σταδιακά έγιναν λιγότερο ανταγωνιστικές σε σχέση με τη Γερμανία.

Αυτό που λέω λοιπόν, είναι ότι αν και οι Γερμανοί υποστηρίζουν ότι οι δομικές μεταρρυθμίσεις κατά την περίοδο εκείνη ήταν αυτές που βοήθησαν την ανταγωνιστικότητα, (ήμουν στο Βερολίνο την περασμένη εβδομάδα και όλοι οι πολιτικοί μου έλεγαν ότι ήταν ανταγωνιστικοί γιατί προχώρησαν σε δομικές μεταρρυθμίσεις – και εγώ τους απαντούσα ότι “ναι έπαιξαν ρόλο αλλά δεν ήταν μόνο αυτές”)

Αυτό είναι το ένα σκέλος της ιστορίας. Το άλλο σκέλος είναι ότι οι άλλες χώρας ήταν σε άνθηση εξαιτίας των χαμηλών επιτοκίων της ΕΚΤ, όταν την ίδια ώρα βρισκόταν σε ύφεση ισολογισμού και η προσφορά χρήματος δεν μπορούσε να αυξηθεί και αυτό το κενό δημιουργούσε τη διαφορά στην ανταγωνιστικότητα. Αυτό είναι μέρος του γιατί φτάσαμε ως εδώ!

Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη μέσα στους επόμενους μήνες ή τα επόμενα χρόνια. Ποια είναι η γνώμη σας;

Richard Koo: Είμαι εντελώς αντίθετος με αυτά τα σενάρια. Είναι εύκολο να πας από ένα αδύναμο νόμισμα σε ένα ισχυρό νόμισμα, όμως είναι καταστροφικό να αφήσεις ένα ισχυρό νόμισμα για ένα αδύναμο. Αξίζει να σας πω ένα παράδειγμα. Επισκέφτηκα την Αργεντινή, όπου έγινε κάτι παρόμοιο πριν από δέκα χρόνια, και αυτό που λένε οι Αργεντινοί είναι “ποτέ ξανά, ήταν δέκα απαίσια χρόνια”. Και δεν πιστεύω ότι το να φύγει η Ελλάδα είναι η σωστή προσέγγιση.

Αν όμως αποφασίσουν να μην δανειστούν ξανά από το εξωτερικό, μετά από 10 χρόνια, και πουν ότι “κοιτάξτε θα κάνουμε κάτι που ούτε οι Γερμανοί δεν το ζητούν”, στην αρχή όλοι θα σοκαριστούν, αλλά αν μετά πάρουν στα σοβαρά την ελληνική κυβέρνηση, τότε θα υπάρχει μία “περίοδος χάριτος” δέκα ετών για να μπει μία τάξη.

Αυτή τη στιγμή, εξαιτίας του γεγονότος ότι η ΕΚΤ μείωσε τα επιτόκια σε τόσο χαμηλά επίπεδα για να σώσει τις χώρες της περιφέρειας, βλέπουμε ότι αυξάνεται ραγδαία η προσφορά χρήματος στη Γερμανία, γιατί η γερμανική οικονομία είναι σε πολύ καλή κατάσταση, όπως ήταν οι άλλες ευρωπαϊκές πριν από δέκα χρόνια, που η γερμανική βρισκόταν σε ύφεση ισολογισμού. Συνεπώς η κατάσταση έχει πλήρως αντιστραφεί. Αν λοιπόν η προσφορά χρήματος στην Γερμανία συνεχίσει να αυξάνεται τόσο γρήγορα, θα αυξηθούν τιμές και μισθοί, και επομένως το χάσμα ανταγωνιστικότητας μεταξύ της Γερμανίας και της Ελλάδας για παράδειγμα, θα πρέπει να μειωθεί ραγδαία μέσα στα επόμενα 1-2 χρόνια. Έτσι τα επόμενα χρόνια το χάσμα ανταγωνιστικότητας θα έχει κλείσει, γιατί στην Ελλάδα η ανταγωνιστικότητα κατέρρευσε.

Συνεπώς για να μπορέσει να υπάρξει οριστική λύση στην Ευρωζώνη, πρέπει πρώτα να υπάρξουν σοβαρές προτάσεις από την Ελλάδα, όπως αυτή για την περίοδο χάριτος των δέκα ετών, σε συνδυασμό με κινήσεις για να κλείσει η ψαλίδα της ανταγωνιστικότητας, μόνο έτσι θα λυθεί το πρόβλημα της ένωσης.

Αν όμως θέλουν οι Ευρωπαίοι την Ελλάδα εκτός ευρώ, πιστεύετε ότι οι επιπτώσεις και το φαινόμενο του ντόμινο θα είναι τόσο καταστροφικές που τους εμποδίζουν από το να το κάνουν;

Richard Koo: Αν υπάρξει χρόνος, οι χώρες θα μπορέσουν να προετοιμαστούν. Αν το κάνουν τότε το φαινόμενο του ντόμινο δεν θα λάβει διαστάσεις. Αν φτάσουμε όμως στο σημείο που όλοι λένε ότι δεν υπάρχει ελπίδα και ότι είναι καλύτερα για την Ελλάδα να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, τότε όλοι θα αρχίσουν να προετοιμάζονται και αν έχουν χρόνο, με αποτέλεσμα να μην είναι πολύ μεγάλη η μετάδοση της κρίσης. Αυτή όμως δεν νομίζω ότι είναι η κατάλληλη λύση.


Τα Μυστικά Αρχεία του Βατικανού (Archivum Secretum Vaticanum) περιλαμβάνουν όλα τα έγγραφα της Αγίας Έδρας, του κράτους του Βατικανού, απόρρητη αλληλογραφία, παπικά λογιστικά βιβλία και άλλα μυστικά έγγραφα που έχουν συγκεντρωθεί ανά τους αιώνες απ' την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Τα Μυστικά Αρχεία έχουν διαχωριστεί απ' αυτά στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού, όπου τα τελευταία 130 χρόνια παρέχεται μία πολύ περιορισμένη πρόβαση σε μελετητές. Στα Μυστικά Αρχεία δεν είχε και δεν έχει πρόσβαση κανείς εκτός απ' τον Πάπα και τους εκλεκτούς του.

Αν και μάλλον δύσκολο να το πιστέψει κανείς, κάτι παρόμοιο ισχύει και με ένα μεγάλο τμήμα των αρχείων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) είναι, ίσως, το πιο αδιαφανές και μυστικοπαθές τραπεζικό ίδρυμα στον κόσμο. Με έδρα της στη Φρανκφούρτη, μετά από αυστηρή απαίτηση της Γερμανίας, δημιουργημένη στα πρότυπα της Bundesbank και υπό γερμανική επιρροή, αποτελεί το κρυφό πυρηνικό όπλο της Γερμανίας μέσω του οποίου καθορίζει τη μοίρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι αποφάσεις της ΕΚΤ λαμβάνονται κάτω από άκρα μυστικότητα και σε αντίθεση με άλλες κεντρικές τράπεζες, όπως αυτή των ΗΠΑ, τα πρακτικά των συνεδριάσεων της δε δημοσιεύονται ποτέ, ούτε μετά από πολλά χρόνια αλλά κρατούνται επτασφράγιστο μυστικό. Ακόμη και τα απόρρητα έγγραφα των κρατών κάποια στιγμή αποχαρακτηρίζονται και δίνονται στη δημοσιότητα. Όχι, όμως, τα αρχεία της ΕΚΤ.

Ενάντια στη Συνθήκη της Ευρώπης, που επιτάσσει τη διεξαγωγή ψηφοφορίας από το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΚΤ για κάθε σημαντικό νομισματικό ζήτημα, ο καθορισμός των επιτοκίων του ευρώ πραγματοποιείται άνευ ψηφοφορίας και χωρίς να δημοσιεύονται τα αρχεία των σχετικών συζητήσεων. Ο έλεγχος της νομισματικής πολιτικής, που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία για την οικονομική επιβίωση ενός κράτους, παραχωρείται από τα κράτη μέλη της ΕΕ στην ΕΚΤ με την είσοδο τους στην ευρωζώνη. Αυτό γίνεται με την πίστη και την ελπίδα των κρατών της ΕΕ και τη δέσμευση της ΕΚΤ ότι η άσκηση της νομισματικής πολιτικής θα ασκείται με γνώμονα το κοινό συμφέρον της ευρωζώνης. Τί συμβαίνει, όμως, όταν το συμφέρον του ευρωπαϊκού Βορά είναι διαφορετικό απ' αυτό του ευρωπαϊκού Νότου;

Τα επιτόκια του ευρώ καθορίζουν το κόστος του χρήματος στην ευρωζώνη και η επιτοκιακή πολιτική, αναλόγως πώς θα ασκηθεί, μπορεί να προστατέψει, να στηρίξει, να ενισχύσει αλλά και να καταστρέψει μία οικονομία. Για παράδειγμα, διατηρώντας η ΕΚΤ τα επιτόκια στο 2% για περίπου τρία χρόνια, μεταξύ 2003-2006, προκάλεσε φούσκες περιουσιακών στοιχείων στην ευρωζώνη και κυρίως στον ευρωπαϊκό Νότο, ωθώντας κράτη όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία στην υπέρμετρη κατανάλωση και στην εκτόξευση των εισαγωγών από χώρες του ευρωπαϊκού Βορά και κυρίως απ΄ τη Γερμανία. Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ελλειμμάτων στον ευρωπαϊκό Νότο και πλεονασμάτων στο Βορά κάτι που αποτέλεσε την βάση για τη μετέπειτα ευρωπαϊκή κρίση.

Κανείς δεν εξήγησε ποτέ γιατί η ΕΚΤ ακολούθησε τη συγκεκριμένη επιτοκιακή πολιτική διατηρώντας τα επιτόκια στο 2% όταν για την ίδια περίοδο για παράδειγμα στις ΗΠΑ τα επιτόκια διαμορφώνονταν στο 4,2% και στη Βρετανία πάνω απ' το 4,5%. Κανείς δεν έχει ερωτηθεί ούτε έχει κληθεί να δώσει εξηγήσεις για τις φούσκες που δημιουργήθηκαν και στη συνέχεια έσκασαν στις χώρες του Νότου εξαιτίας της νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ.

Κατά τη διάρκεια της έξαρσης της διεθνούς κρίσης στα τέλη του 2008, οι ΗΠΑ είχαν μειώσει τα επιτόκια τους κοντά στο 0%. Την ίδια στιγμή η ΕΚΤ τα διατηρούσε πάνω απ' το 4% και μάλιστα προέβη σε αύξηση τους μεγεθύνοντας την κρίση ρευστότητας στην ευρωζώνη. Το κόστος του χρήματος στην ΕΕ έγινε πολλαπλάσιο αυτού στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο αναπτυγμένο κόσμο με αποτέλεσμα να γίνει πανάκριβη και εξαιρετικά δύσκολη και επίπονη η χρηματοδότηση νοικοκυριών και επιχειρήσεων και ο ευρωπαϊκός Νότος να βυθιστεί στην ύφεση.

Η πολιτική της ΕΚΤ στα τέλη του 2008 προκάλεσε την άνοδο του ευρώ στο 1,60 έναντι του δολαρίου κάνοντας το ενιαίο νόμισμα το ακριβότερο στον κόσμο, σκοτώνοντας με αυτόν τον τρόπο τις ευρωπαϊκές οικονομίες οι οποίες πέρα απ' τα υψηλότερα επιτόκια στη Δύση είχαν να αντιμετωπίσουν και το πανάκριβο ευρώ.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής κρίσης η ΕΚΤ προχώρησε σε μία νέα παράλογη και καταστροφική για την ΕΕ κίνηση, αυξάνοντας τα επιτόκια του ευρώ την ώρα που ολόκληρος ολόκληρος ο κόσμος προσδοκούσε μία μείωση.

Ποια μέλη, λοιπόν, του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ πρότειναν την παρατεταμένη διατήρηση των επιτοκίων του ευρώ σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα όταν η ευρωζώνη γινόταν μια μεγάλη φούσκα και ενώ έπρεπε να ακολουθηθεί η αντίθετη επιτοκιακή πολιτική; Ποια μέλη της ζήτησαν και πέτυχαν την αύξηση των επιτοκίων σε ιστορικό υψηλό στα χρόνια της έξαρσης της διεθνούς κρίσης όταν έπρεπε να μειωθούν; Ποιος είναι υπεύθυνος για την αύξηση των επιτοκίων του ευρώ κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής κρίσης; Ποιοι είχαν αντίθετες απόψεις, ενστάσεις, διαφορετικές προτάσεις και ποιες ήταν αυτές;

Το πιθανότερο είναι πως δε θα μάθουμε ποτέ καθώς τα αρχεία των προτάσεων και των συζητήσεων των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ είναι μυστικά.

Το θέμα της μυστικότητας με την οποία δρα η ΕΚΤ ήταν εξ αρχής μείζον αλλά έχει μετατραπεί σε καθοριστικής σημασίας στα χρόνια της ευρωπαϊκής κρίσης. Η ΕΚΤ αύξησε τον ισολογισμό της κατά 1,8 τρις ευρώ τα τελευταία τέσσερα έτη αλλά δεν έχει ενημερώσει την ΕΕ σχετικά με τα προϊόντα που αγόρασε, σε ποιες τιμές και με ποιους όρους τα απέκτησε και το κυριότερο από ποιον τα αγόρασε. Κανείς δε γνωρίζει πώς αξιολογεί τις τιμές των προϊόντων που αγοράζει η ΕΚΤ, πώς επιβάλλει τα κουρέματα και αν αυτά είναι ίδια σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Κανείς δεν ξέρει γιατί η ΕΚΤ αποφάσισε να παράσχει δάνεια ύψους μεγαλύτερου του ενός τρις ευρώ στα τέλη του 2011 με αρχές 2012 και όχι νωρίτερα, στην αρχή της κρίσης. Γιατί το συγκεκριμένο ποσό. Γιατί στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Η ΕΚΤ δεν δικαιολογείται, δεν απολογείται, δεν κρίνεται και δεν ενημερώνει. Μόνο αποφασίσει μυστικά και εκτελεί.

Ακόμη και στην περίπτωση της αμερικανικής FED, γνωστή για τη μυστικοπάθεια της, σχεδόν κάθε τι που την αφορά δημοσιεύεται ύστερα από ένα χρονικό διάστημα ενώ μετά από δικαστική διαμάχη με δημοσιογραφικό οργανισμό αναγκάστηκε να δώσει στη δημοσιότητα και τα στοιχεία που αφορούσαν τα μυστικά δάνεια που παρείχε σε τράπεζες κατά τη διάρκεια της κρίσης. Αντίθετα, η ΕΚΤ δε δημοσιεύει τίποτε και παρά τις αγωγές απ' τον ίδιο δημοσιογραφικό οργανισμό δεν έδωσε, για παράδειγμα, ποτέ στη δημοσιότητα το φάκελο με τα στοιχεία για το swap της Ελλάδας με την Goldman Sachs. Η ιδιωτική Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα για την οποία έχουν γραφτεί άπειρες κατηγορίες είναι μακράν πιο δημοκρατική απ' τη μη κρατική ΕΚΤ.

Όμως, πώς είναι δυνατό να υπάρξει δημοκρατία μέσα απ' τη μυστικότητα; Πώς μπορεί να παραχωρείται ολοένα και περισσότερη εθνική κυριαρχία και δύναμη σε ένα τραπεζικό ίδρυμα το οποίο αποφασίζει για τη ζωή εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς να δίνει αναφορά σε κανέναν;

Μετά την τελευταία ευρωπαϊκή σύνοδο η ΕΚΤ αναμένεται να λάβει ακόμη μεγαλύτερες εξουσίες. Ο ρόλος του επόπτη του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος είναι μία απ' αυτές. Όμως ποιος θα εποπτεύσει τον επόπτη; Ποιος θα ελέγξει τις αποφάσεις του, έστω και ετεροχρονισμένα;

Αναλύοντας τις αποφάσεις της πρόσφατης ευρωπαϊκής συνόδου είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς πως η Γερμανία έδωσε στην Ιταλία και την Ισπανία την υπόσχεση για τη δυνατότητα άντλησης δανείων με μέτριο πολιτικό κόστος για να λάβει ως αντάλλαγμα την υπόσχεση για την εκχώρηση περισσότερης εθνικής κυριαρχίας και μεγαλύτερων εξουσιών απ' όλα τα κράτη της ευρωζώνης στην ήδη πανίσχυρη ΕΚΤ.

Για ποιο λόγο, όμως, η υπό σχεδιασμό ευρωπαϊκή τραπεζική ενοποίηση θα πρέπει να περνά μέσα απ' την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; Γιατί όχι από ένα τραπεζικό Eurogroup με διαφανείς διαδικασίες του οποίου οι αποφάσεις θα λαμβάνονται δημοκρατικά και τα αρχεία θα δημοσιεύονται προς κρίση και κριτική;

Μία μη δημοκρατική και με υπερεξουσίες ΕΚΤ οδηγεί σε απόκλιση στη δημοκρατία και τελικά προκαλεί μία κρίση δημοκρατίας εντός της ευρωζώνης. Αυτό συνέβη χωρίς να γίνει αντιληπτό στη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας όταν το συμφέρον της Γερμανίας τοποθετήθηκε απ' την ΕΚΤ πάνω απ' αυτό του ευρωπαϊκού Νότου κατά τη διάρκεια της άσκησης της νομισματικής πολιτικής. Σήμερα, πλέον, η απόκλιση στη δημοκρατία γίνεται πολύ πιο άκομψα, ωμά και φανερά απ' ότι στα προηγούμενα χρόνια με τη Γερμανία να μη διστάζει να δείχνει ξεκάθαρα την ΕΚΤ ως το ίδρυμα στο οποίο θα πρέπει να υποταχθεί η ευρωζώνη.

Η Γερμανία, όμως, πρέπει να προσέξει πολύ τί εύχεται αλλά και τί επιδιώκει. Δημιουργώντας μία μη δημοκρατική Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και παρέχοντας της υπερεξουσίες χωρίς καμία υποχρέωση να λογοδοτεί για το πώς τις ασκεί, βάλλει την αξιοπιστία της και αυξάνει την ανησυχία των αγορών για τον τρόπο λειτουργίας της αλλά και για οτιδήποτε την αφορά. Το άγνωστο δε μπορεί να μετρηθεί, να υπολογιστεί και να αντισταθμιστεί και οι αγορές, σε αντίθεση με τους ανθρώπους, μπορούν να χάσουν την πίστη τους πολύ εύκολα. Μία τέτοια απώλεια εμπιστοσύνης στην ΕΚΤ θα αποτυπωθεί άμεσα σε ολόκληρη την ευρωζώνη απ΄ το Νότο ως το Βορά και θα επηρεάσει καταλυτικά την εμπιστοσύνη στο ενιαίο νόμισμα. Οι χρηματοοικονομικές, οικονομικές και νομισματικές συνέπειες θα μπορούσαν να είναι τεράστιες.

Το κυριότερο όλων, όμως, ο δρόμος στον οποίο έχει μπει η ΕΚΤ προκαλεί τεράστιες αποκλίσεις εντός της ΕΕ υπονομεύοντας το μέλλον των κρατών μελών της και της ίδιας της Ένωσης και δημιουργώντας μία εκκολαπτόμενη κρίση δημοκρατίας. Η ΕΚΤ δεν πρέπει να γίνει το οικονομικό Βατικανό της ευρωζώνης, ένα κράτος εν κράτει, απ' το οποίο θα εξαρτάται όλο και περισσότερο το μέλλον της. Θα είναι ιστορικό λάθος αν ο δρόμος που προτείνει η Γερμανία για την έξοδο απ' την κρίση περνά μέσα απ' τη λιτότητα στη δημοκρατία.

Πάνος Παναγιώτου
Χρηματιστηριακός Τεχνικός Αναλυτής
Διευθυντής GSTA Ltd, WTAEC LTD

Την ώρα που εννέα ρωσικά πολεμικά, αποβατικά και βοηθητικά σκάφη απέπλεαν από τα λιμάνια της Σεβαστούπολης σρτον Εύξεινο Πόντο και του Σεβερομόρσκ στην Βόρεια Θάλασσα με κατεύθυνση την Συρία, όπου θα αποβιβάσουν περισσότερους από 1000 πεζοναύτες, μέλη ειδικών μονάδων της GRU και περίπου 200 τεθωρακισμένα διαφόρων εκδόσεων (SHORADS, φορείς αντιαρματικών όπλων, μεταφοράς προσωπικού, ΤΟΜΑ κλπ), ο ηγέτης της Ρωσίας Β.Πούτιν σε μία 20λεπτη ομιιλία του στο μεγάλο forum της ρωσικής διπλωματίας που γίνεται δύο φορές το χρόνο έδινε το μέτρο της κρισιμότητας της κατάστασης στην Συρία λέγοντας:

"Η Δύση περιφρονεί τον ΟΗΕ και επιχειρεί να διαχειριστεί μόνη της τι τύχες ξένων λαών. Προσπαθούμε να τους λογικεύσουμε αλλά να είστε έτοιμοι για κάθε εξέλιξη, ακόμα και για την πιο δυσμενή. Τίποτα δεν αποκλείεται",
κατέληξε μιλώντας σε ένα απόλυτα σιωπηλό ακροατήριο στην αίθουσα του οποίου, όπως λένε αυτόπτες μάρτυρες, "πούπουλο να έπεφτε στο πάτωμα θα ακουγόταν"!

Τώρα, για να μιλάει με τέτοιο τρόπο ο Ρώσος ηγέτης, είναι κάτι που αποτελεί μέτρο της κρισιμότητας της κατάστασης. Και ποια θα ήταν "η πιο δυσμενή εξέλιξη";

Για την ρωσική διπλωματική-στρατωτική ορολογία η πιο δυσμενής εξέλιξη είναι η χρήση πυρηνικών όπλων από τους αντιμαχομένους. Η ρωσική φιλοσοφία αντιμετώπισης των κρίσεων απέχει από τον δυτικό τρόπο αντιμετώπιισης ανάογων καταστάσεων και η έναρξη ακόμα και ένοπλης εμπλοκής φαντάζει , περίπου φυσιολογική. "Το χειρότερο" είναι η χρήση πυρηνικών όπλων!

Σε μία πρώτη αντίδρασή τους οι ΗΠΑ αντέδρασαν μάλλον αμήχανα.
"Ο Λευκός Οίκος εκτιμά ότι η μετακίνηση μιας μοίρας ρωσικών πολεμικών πλοίων προς το λιμάνι Ταρτούς της Συρίας δεν συνιστά, εκ των προτέρων, κάτι το ασυνήθιστο. Η Ρωσία διαθέτει μια βάση ανεφοδιασμού στο συριακό λιμάνι της Ταρτούς"
δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Έριν Πέλτον, εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ.
«Στην παρούσα κατάσταση, δεν έχουμε κανένα λόγο να θεωρούμε ότι η μετακίνηση των πλοίων δεν είναι μια ενέργεια ρουτίνας» πρόσθεσε η εκπρόσωπος.

Τώρα, το ότι για πρώτη φορά από τον Β'Π.Π. και μάλιστα γενικότερα για πρώτη φορά η Ρωσία ξεκινά μια μεγάλη υπερπόντια ναυτική εκστρατεία με πέντε αποβατικά-αρματαγωγά, δύο βοηθητικά και δύο πολεμικά πλοία, αυτό θεωρείται προφανώς "ενέργεια ρουτίνας" για τις ΗΠΑ που εν πάση περιπτώσει ούτε και αυτές είναι διατεθειμένες να υποχωρήσουν: Τα δύο αεροπλανοφόρα, το CVN69 "Aϊζεναχάουερ" ακολουθούμενο από το R61 "Ντε Γκολ", την Κυριακή το εργότερο θα βρίσκονται στο νότιο Αιγαίο με κατεύθυνση τα ανοικτά των συριακών ακτών...

Πάντως, ανήσυχος και ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρ.Τ.Ερντογάν σπεύδει στην Μόσχα στις 18 Ιουλίου θέλοντας να προλάβει μία καταστροφή για την οποία η Άγκυρα και η νεο-οθωμαική πολιτική της θα φέρει μεγάλες ευθύνες.

Γνωρίζοντας ότι λόγω απόστασης και γεωγραφικών περιορισμών, "χωλαίνει" στο θέμα της αεροπορικής παρουσίας η Ρωσία "βάζει τα μεγάλα μέσα" εξ αρχής: Ο εκπρόσωπος της ρωσικής Αεροπορίας, σμήναρχος Vladimir Drik ανακοίνωσε την ένταξη των διηπειρωτικών βομβαρδιστικών Tu-160 σε περιπολίες στον Εύξεινο πόντο, μία ώρα απόσταση από τις συριακές ακτές για το υπερηχητικό βομβαρδιστικό.

«Πλέον τα Tu-160 εντάσσονται στην στρατηγική επιχειρησιακών περιπολιών του ρωσικών στρατηγικών αεροσκαφών μετά από τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό και στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, όπου ξεκινούν περιπολίες»! Συνολικά 20 από αυτά τα αεροσκάφη (το ένα έχει χαθεί σε ατύχημα) βρίσκονται σε υπηρεσία μεταφέροντας 40 τόνους πυρηνικών ή συμβατικών όπλων το κάθε ένα!

Η είδηση έχει προκαλέσει μεγάλη εντύπωση στη Δύση, καθώς τα Tu-160 προορίζονται για «βαριές» αποστολές, π.χ. τον πυρηνικό βομβαρδισμό των ΗΠΑ με βλήματα cruise και εν πάση περιπτώσει τα επιχειρησιακά χαρακτηριστικά τους (ακτίνα δράσης πάνω από 12.000 χλμ.) δεν ταιριάζουν με την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας που εντάσσεται στις περιπολίες τους, αλλά φαίνεται ότι η Ρωσία επιχειρεί να στείλει ισχυρό μήνυμα προς πάντες: ΝΑΤΟ, Τουρκία, καυκάσιες δημοκρατίες, αλλά και Ιράν.

Τώρα είναι σε υπηρεσία στην 37η Στρατιά και πιο συγκεκριμένα στην 22η Αεροπορική Μεραρχία που έχει βάση την Αεροπορική Βάση (ΑΒ) Engels απ’όπου επιχειρεί το 121o TBAP Αεροπορικό Σύνταγμα των «λεικών κύκνων» όπως είναι το παρατσούκλι τους.


Φασίστες παίζουν ποδόσφαιρο με…φόντο τη σημαία της «Ανεξάρτητης Θράκης»!

Πραγματοποιήθηκε επί γερμανικού εδάφους το ποδοσφαιρικό τουρνουά «Αχμέτ Σαδήκ», με διοργανωτή την «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης» και παρόντες εκπροσώπους του κόμματος των τουρκοφρόνων DEB, που ταξίδεψαν στη Γερμανία από την Κομοτηνή. Κυρίαρχα παντού βεβαίως τα προκλητικά σχόλια, τα φασιστικά μούτρα των «Γκρίζων Λύκων» και ασφαλώς τα πράσινα χρώματα της «Ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης»!

Το είδαμε και αυτό. Ποδοσφαιρικό τουρνουά επί γερμανικού εδάφους προς τιμήν του αλήστου μνήμης φασίστα, πράκτορα της Τουρκίας και οργάνου της Εργκενέκον στη Θράκη Αχμέτ Σαδήκ. Το εν λόγω…τουρκο-γιούρο διοργάνωσε στις 30 Ιουνίου ο λεγόμενος «Πολιτιστικός Σύλλογος Τούρκων Δυτικής Θράκης» της πόλης Φοχτβάγκεν, που βεβαίως δεν είναι παρά ένα από τα πολλά παρακλάδια που έχει η διαβόητη «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης» (ABTTF) σε όλη τη Δυτική Ευρώπη (και κυρίως στη Γερμανία).

Όπως μας ενημερώνει η ίδια η επίσημη ιστοσελίδα της ABTTF, «το παραδοσιακό αυτό τουρνουά γίνεται για να τιμηθεί ο αξέχαστος ηγέτης της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης Αχμέτ Σαδίκ (πρώτη φωτό), με σκοπό την διατήρηση και την μετάδοση των ιδεών του στις επόμενες γενιές» (σ.σ. απίστευτο, ε;)!!!

Από την ιστοσελίδα πάλι του εν Θράκη τουρκοκόμματος DEB (σ.σ. πρόκειται βεβαίως για το κόμμα που είχε ιδρύσει ο Αχμέτ Σαδήκ), το οποίο εκπροσωπήθηκε στην εκδήλωση με τον υπεύθυνο των γραφείων Κομοτηνής Χασάν Χασάν και τον διευθυντή του πολιτικού γραφείου (και σύμβουλο του προέδρου Μουσταφά Αλή Τσαβούς) Αϊντίν Αχμέτ, πληροφορούμαστε ότι στο τουρνουά «αγωνίστηκαν 12 ομάδες σε δύο ομίλους στο στάδιο Χάιντς Σάιντελ.

Πριν να αρχίσουν οι αγώνες πραγματοποίησαν ομιλίες ο πρόεδρος της ABTTF Χαλίτ Χαμπίμπογλου, ο πρόεδρος του Συλλόγου του Πολιτιστικού Συλλόγου Τούρκων Δυτικής Θράκης-Φοχτβάγκεν Ιμπραήμ Αχμέτ, ο αναπληρωτής πρόεδρος του DEB Χασάν Χασάν, ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου Αϊντίν Αχμέτ (σ.σ. τους βλέπουμε και τους 3 στη δεύτερη φωτό) και ο Λεβέντ Σαδίκ, γιός του αείμνηστου Αχμέτ Σαδίκ».

Τελικά, και σύμφωνα πάντα με το ίδιο δημοσίευμα, «πρώτη στο τουρνουά ήρθε η ομάδα του Κέλστερμπαχ, δεύτερη εκείνη του συλλόγου Χερτζόγενραχ και τρίτη του συλλόγου Νυρεμβέργης. Τα έπαθλα για τις ομάδες που ανέβηκαν στο βάθρο δόθηκαν σε οικογενειακή βραδιά αλληλεγγύης που οργάνωσε ο σύλλογος του Φοχτβάγκεν.

Στην ίδια αυτή βραδιά έβγαλαν και πάλι λόγους ο Χαλίτ Χαμπίμπογλου, ο Λεβέντ Σαδίκ και ο Αϊντίν Αχμέτ, ο οποίος μετέφερε τα χαιρετίσματα του προέδρου Μουσταφά Αλή Τσαβούς, ευχαρίστησε αυτούς που καταβάλουν προσπάθειες για την διατήρηση της μνήμης του ιδρυτή του DEB και αείμνηστου ηγέτη των Τούρκων της Δυτικής Θράκης Σαδίκ Αχμέτ, ενημέρωσε επίσης για την διαδικασία ανασύστασης του DEB, ενώ ακόμη δήλωσε πως κατά το φθινόπωρο θα τους επισκεφτεί ο πρόεδρος του κόμματος Μουσταφά Αλή Τσαβούς».

Εμείς φυσικά σε όλα αυτά δεν έχουμε παρά να προσθέσουμε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες φωτογραφίες από το εν λόγω «τουρνουά», όπως αυτήν με τον διαβόητο Χαλήτ Χαμπίμπογλου να παρακολουθεί τους αγώνες παρέα με τους Λεβέντ Σαδήκ και Χασάν Χασάν, κρατώντας πανό που προφανώς απευθύνεται στο…φάντασμα του φασίστα και αναγράφει: «Δεν σε ξεχάσαμε καθόλου»! Στην επόμενη βλέπουμε δύο από τις ομάδες να ποζάρουν με το ίδιο πανό και στη συνέχεια να αγωνίζονται κιόλας (ε, εντάξει, δεν είπαμε ότι οι αγώνες έγιναν και στο…Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου)!

Μετά από τα… αγωνιστικά όμως, αρχίζουν τα (ακόμη πιο) ωραία. Απολαύστε λοιπόν 3 φωτογραφίες από την απονομή των επάθλων του «τουρκο-γιούρο» με φόντο όχι μόνο την τουρκική σημαία και τη φάτσα του Σαδήκ, αλλά βεβαίως και τη σημαία της «Ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης».

Και για να μη σας μένει η παραμικρή αμφιβολία για την ιδεολογία και τα…δημοκρατικά φρονήματα όλων αυτών των χυδαίων παλιόμουτρων, δείτε στο τέλος και άλλες 2 φωτογραφίες, αυτή τη φορά από τα γραφεία του «Συλλόγου Δυτικοθρακιωτών Τούρκων» του Κέλστερμπαχ-Γερμανίας, του συλλόγου δηλαδή δηλαδή που βγήκε πρωταθλητής στο τουρνουά.

Και δεν είναι φυσικά μόνο το πόσες σημαίες της «Ανεξάρτητης Θράκης» έχουν αναρτημένες στην αίθουσα του συλλόγου τους οι «συντοπίτες» μας. Είναι και ο χαιρετισμός που απευθύνει έξω από τα γραφεία του συλλόγου ένα από τα - ανθρωπολογικώς μυστηριώδους ταυτότητος – εικονιζόμενα πλάσματα και θυμηθείτε φυσικά για άλλη μια φορά τη στενή σχέση που έχει όλο αυτό το ανεκδιήγητο σκυλολόι με τους «Γκρίζους Λύκους» (όπως το είδαμε άλλωστε πολύ πρόσφατα και στη Θράκη με όλους εκείνους τους τεμενάδες των μελών του DEB προς τον Μπαχτσελί).

Εμείς φυσικά, στον αντίποδα όλων αυτών, έχουμε τους διάφορους Ντόλιους να συνιστούν «πολιτικές ηπίων τόνων», μήπως και μας αποκαλέσουν…εθνικιστές!

Ε, με τις υγειές μας!

Σύνδεσμος

Σύνδεσμος


Συνέχεια στην κόντρα κυβέρνησης - Ανεξάρτητων Ελλήνων -που ξέσπασε μετά από καταγγελία ότι ο νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Γιάννης Καρακώστας είναι και νομικός σύμβουλος της Siemens- έδωσε σήμερα ο Κώστας Μαρκόπουλος.

Ο γραμματέας της ΚΟ των Ανεξάρτητων Ελλήνων απάντησε με δριμύτητα στις χθεσινοβραδινές δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Σίμου Κεδίκογλου που έκανε λόγο για απίστευτη αθλιότητα και συκοφάντες [Βλέπε άρθρο] .

«Ο κος Κεδίκογλου παρασύρθηκε και χρησιμοποίησε απαράδεκτους και ανοίκειους χαρακτηρισμούς για τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Τα περί αθλιότητος και συκοφαντίας του τα επιστρέφουμε», ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Του συνιστούμε», πρόσθεσε, «να διαβάσει καλύτερα την ιστορία του τόπου και ακόμα καλύτερα τα πρακτικά της εξεταστικής επιτροπής για τη Siemens».

Στη συνέχεια, ο κ. Μαρκόπουλος τόνισε ότι περιμένει από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο συγκεκριμένες απαντήσεις σε τρεις ερωτήσεις:

1. Γνωρίζει αν για τον κ. Καράκωστα υπάρχει εγγραφή στη λίστα ενεργών προμηθευτών της Siemens επί Χριστοφοράκου;

2. Είχε ποτέ εσωτερικό τριψήφιο τηλέφωνο επί Χριστοφοράκου;

3. Υπάρχει πληρωμή για τον κ. Καράκωστα από τη Siemens επί Χριστοφοράκου;

Καταλήγοντας, ο γραμματέας της ΚΟ των Ανεξάρτητων Ελλήνων σημείωσε ότι «είναι αυτονόητο, σε κάθε περίπτωση, ότι ο νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού δεν επιτρέπεται να έχει οποιαδήποτε σχέση με εταιρείες που έβλαψαν αποδεδειγμένα το ελληνικό δημόσιο και ήταν οι πρωταγωνιστές της διαφθοράς στην Ελλάδα».
Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Οχι, γιατί προέρχεται από την «κακή» Γερμανίδα καγκελάριο. Αλλά γιατί αποτυπώνει την πολιτική, το πνεύμα, τους στόχους και τον προσανατολισμό του ευρωενωσιακού κεφαλαίου στο σύνολό του.
Είπε η κυρία Μέρκελ:

«Πιστεύω ότι η Ινδονησία μπορεί να αποτελέσει ένα πολύ καλό παράδειγμα μιας οικονομίας που γνωρίζει διαρκή ανάπτυξη, καθώς (...) το δημόσιο χρέος, το οποίο είχε φτάσει στο 80% του ΑΕΠ, έπεσε στο 24%.
Πιστεύω - συνέχισε η καγκελάριος - ότι είναι ένα παράδειγμα γι' αυτό που μπορεί να γίνει και που η Ευρώπη οφείλει να κάνει, κυρίως αν λάβουμε υπόψη μας ότι η Ινδονησία μπόρεσε να το κάνει σε πολύ μικρή χρονική περίοδο, σε μερικά χρόνια»... Και πράγματι:...

Η πολύπαθη από ΔΝΤ, δικτατορίες, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις Ινδονησία είδε το δημόσιο χρέος της από 82% του ΑΕΠ το 2002 σήμερα να έχει πέσει στο 24% και το δημόσιο έλλειμμα να έχει μειωθεί κάτω από 2%.

Μήπως, επομένως, οι λαοί της Ευρώπης θα πρέπει να αρχίσουν να ζηλεύουν το λαό της Ινδονησίας για την «πρόοδό του» και για το «θαύμα» που συντελέστηκε στη χώρα του;
Η απάντηση θα ήταν «ναι», αλλά μόνο στην περίπτωση που συμφωνήσουμε ότι «πρόοδος» και «θαύμα» (σ.σ.: πάνω στο οποίο συντελέστηκε η «πρόοδος») είναι:

1) Ο μισθός των εργαζομένων να κινείται στα 100 ευρώ το μήνα και το 1/3 του πληθυσμού των 250 εκατομμυρίων κατοίκων να λιμοκτονεί...

2) Η Ινδονησία να αποτελεί μια χώρα που εκτάσεις της διπλάσιες από το μέγεθος της Γερμανίας έχουν καταπατηθεί από την εκεί εγχώρια και διεθνή πλουτοκρατία - με συνέπεια η Ινδονησία να κατέχει την τρίτη θέση παγκοσμίως στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου - για να προμηθεύονται οι πολυεθνικές τις πρώτες ύλες τους, όπως για παράδειγμα η «Nestle» το φοινικέλαιο...

3) Οι δυνάμεις καταστολής που επιτίθενται στους διαδηλωτές και στους απεργούς, όταν δεν αφήνουν πίσω τους νεκρούς, εκτελεσμένους με εξ επαφής βολές και δεκάδες τραυματίες, να επιδίδονται, εκτός από τα χτυπήματα με τα γκλομπ και σε μαστίγωμα με καλάμια...

4) Οταν οι εργαζόμενοι ζητούν αυξήσεις στους μισθούς πείνας, οι αμερικάνικες πολυεθνικές που ελέγχουν ορυχεία της χώρας, όπως η «Freeport-McMoRan Copper & Gold Inc», να φροντίζουν να πυροβολούνται οι εργαζόμενοι κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεών τους...

5) Η κυβέρνηση, σε μια χώρα όπου περίπου 100 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε συνθήκες οικτρής φτώχειας να αποφασίζει σε ένα βράδυ - και για λόγους... δημοσιονομικής προσαρμογής - την αύξηση της τιμής των καυσίμων κατά 33%...

6) Το ένα στα πέντε παιδιά κάτω των 5 ετών να είναι υποσιτισμένα, τα μεγαλύτερα παιδιά που κατά εκατομμύρια εγκαταλείπουν το σχολείο από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση να δουλεύουν στις φυτείες έναντι 0,6 δολάρια τη μέρα, τα 2/3 των αγροτικών νοικοκυριών να μη διαθέτουν εγκαταστάσεις υγιεινής και το AIDS να σκοτώνει κατά χιλιάδες...

7) Να φτάνουν στο σημείο οι αρχές να προτρέπουν τον πληθυσμό και ειδικότερα τους δημόσιους υπαλλήλους να προχωρούν (έναντι «πριμ» 83 ευρώ...) σε στείρωση (!) και αυτό - σύμφωνα, πάντα, με τις αρχές - να είναι «μέρος των προσπαθειών μας για την καταπολέμηση της φτώχειας», αφού «με μια μικρή οικογένεια οι άνθρωποι ζουν καλύτερα»...

8) Να βασιλεύουν οι κραυγαλέες κοινωνικές ανισότητες, με το λαό έρμαιο της εκμετάλλευσης, χωρίς δημόσιες παροχές Υγείας και Παιδείας, και με μια πολιτική τάξη - όπως συνέβη το 1998, όταν η Ινδονησία, ελέω ΔΝΤ, βρισκόταν σε έναν αντίστοιχο με το δικό μας «μηχανισμό στήριξης» - που, όταν οι πολίτες ζητούσαν φαγητό, λόγω της αύξησης της τιμής των τροφίμων, εκείνη τους απαντούσε ότι έπρεπε να νηστεύουν δύο φορές τη βδομάδα...
Και αυτό γιατί η διαρκής ατιμωρησία, είναι το καλύτερο λίπασμα στο φυτώριο του δωσιλογισμού, της διαρκούς πολιτικής εξαπάτησης, και της εθνικής προδοσίας...

Γράφει ο Reporto

Σ αυτόν τον ελεεινό πολιτικό «ρεφενέ» μέσα από τον οποίο αναδείχτηκε αυτή η κυβέρνηση παρωδία, όλοι έβαλαν το κάτι τις τους, και αυτό δεν είναι άλλο από την όποια πολιτική σαβούρα διέθεταν στη φαρέτρα τους.

Ήταν όμως κι ένας απόλυτα ανταποδοτικός ρεφενές, αφού οι πρωταγωνιστές του προσέβλεπαν πρωτίστως σε συγκεκριμένα προσωπικά ωφελήματα.

  • Ο Σαμαράς ερχόταν πιο κοντά στο όνειρο ζωής του να γίνει κάποια στιγμή πρωθυπουργός αυτής της χώρας. Ήταν ένα στοίχημα με τον εαυτό του και τους λοιπούς της παράταξης που τον εξέθρεψε, και με δεκανίκια τους άλλους δυο, το όνειρο πραγματοποιήθηκε.
  • Ο Βενιζέλος προσέβλεπε στην πολιτική απενοχοποίηση των χειρισμών και των πολιτικών πρωτοβουλιών του. Προσέβλεπε στην απομάκρυνση της πιθανότητας του ειδικού δικαστηρίου, και αυτή η επιδίωξη ήρθε πιο κοντά με δεκανίκια τους συγκυβερνητικούς του συνεταίρους...
  • Ο Κουβέλης βουτηγμένος μέχρι το λαιμό στην προσωπική του ματαιοδοξία, και προφανέστατα με υποσχετική για την υποψηφιότητά του για την προεδρία στην μετά Κάρολον εποχή, έγινε το τρίτο δεκανίκι με άρωμα μαϊντανού, σε μια συγκυβέρνηση που η συμμετοχή του ούτε τυπικά απαραίτητη ήταν, ούτε στην προοδευτική της απόχρωση - όπως ψευδώς ισχυρίζεται - συνέβαλε.
Μέσα από αυτό το εξευτελιστικό αλισβερίσι, υπήρξαν πράγματα που βγήκαν στο σφυρί.

  1. Ο Σαμαράς έβγαλε στο σφυρί τις προσδοκίες των ανανηψάντων αφελών που επέμειναν να πιστεύουν τον πολιτικό λόγο ενός ηγέτη που προσκύνησε και ταπεινώθηκε και προσωπικά, προσυπογράφοντας αιώνια πίστη και αφοσίωση στα κελεύσματα του Σουλτανάτου.
  2. Ο Βενιζέλος έβγαλε στο σφυρί τις προσδοκίες και των τελευταίων αφελών (ή βολεμένων) που πίστεψαν ότι η παρουσία του στη θέση του κυβερνητικού δεκανικιού, θα μπορούσε να επιβάλει όρους που ό ίδιος είχε φροντίσει να αποποιηθεί όταν χειρίζονταν τις τύχες της χώρας από τη θέση του πρωταγωνιστή υπουργού.
  3. Ο Κουβέλης απλώς θα ξεπουλήσει αδίστακτα τους συνεργάτες και τα στελέχη του, εξαργυρώνοντας τη συμμετοχή του με την προσδοκία μιας αναμενόμενης πολιτικής αναβάθμισης από τους συνεταίρους στην ενοχή και στην καταστροφή του τόπου.
Αναρωτηθήκατε για το τι πραγματικά συνειδητοποίησαν οι παραιτηθέντες Ράπανος και Νικολόπουλος και φρόντισαν να την κάνουν γρήγορα και με ελαφρά πηδηματάκια από τον Τιτανικό της καταστροφής;
Αναρωτηθήκατε γιατί αν και ο Βενιζέλος εμφανίζεται να διαφωνεί με τους χειρισμούς Στουρνάρα, εν τούτοις δεν τολμά να αποσύρει τη στήριξή του από μια κυβέρνηση, της οποίας τα βήματα είναι προδιαγεγραμμένα;
Αναρωτηθήκατε γιατί ο αριστερός μαϊντανός αν και ξέρει καλά που πάει το πράμα, εν τούτοις επιμένει ως φτωχοπρόδρομος να εξαπατά την κοινωνία ότι δήθεν συγκυβερνά σε …προοδευτική κατεύθυνση;

Ένα είναι βέβαιο κι αυτό οφείλουμε να μην το ξεχνάμε…
Οι τρείς Καρατζαφέρηδες αξιοποιώντας και καπηλευόμενοι και πάλι την ευκολία αυτού του λαού στη λήθη και την τάση σου να παραδίδεται εύκολα στη φιλολογία της πολιτικής εξαπάτησης, τον εξαπάτησαν και πάλι και το τίμημα αυτή τη φορά τόσο για τον ίδιο όσο και τη χώρα ολόκληρη θα είναι βαρύ και ανελέητο.

Ήταν μια συνειδητή επιλογή που μόνο μια κοινωνία απόλυτα αποβλακωμένη μπορεί να την αφήσει ατιμώρητη.
Σ αυτή την επιλογή είχαν μεγάλο μερίδιο ευθύνης και όλοι εκείνοι που μιλούσαν με λόγια ερμαφρόδιτα για τον υποτιθέμενο ευπατρίδη Σαμαρά, αν και όλοι ήξεραν σε τι κωλόχαρτο έβαλε την υπογραφή του.
Κάποιοι από αυτούς, μόλις πρόσφατα σε προϊδέαζαν ότι ο Σαμαράς καλεί Προβόπουλο για να ζητήσει δήθεν την παραίτησή του.
Όλη η Ελλάδα όμως είδε τον Προβόπουλο, όχι να παραιτείται, αλλά να νουθετεί πολιτικά την κυβέρνηση και τους προσκυνημένους του πολιτικού συστήματος, για το τι πρέπει να κάνουν, θυμίζοντάς τους τα συμβόλαια ντροπής που έχουν υπογράψει.

Ε ναι λοιπόν, είναι αλήθεια…

-Η γαλάζια παράταξη ΠΑΛΙ σας πρόδωσε, γιατί αυτό ακριβώς ξέρει να κάνει καλά…
-Η πράσινη αυταπάτη ΠΑΛΙ σας πρόδωσε, γιατί δε θα μπορούσε να κάνει και διαφορετικά με ηγέτες βουτηγμένους ως το λαιμό στην επίκυψη και το δωσιλογισμό.
-Η ροζουλί παράταξη με το σοβαρό μαϊντανό της ΠΑΛΙ σας πρόδωσε, και τις επ αυτού διαθέσεις της τις έδειξε ήδη από τον πρώτο γύρο των εκλογών.

Και όλοι εσείς που πιστέψατε την μπούρδα της επαναδιαπραγμάτευσης, το αξίζατε και καλά να πάθετε. Η υπόλοιπη κοινωνία όμως, και κυρίως αυτή η πατρίδα τι φταίει για να την παίρνετε στο λαιμό σας βρε τενεκέδες ξεγάνωτοι;



Τι αξίζει τελικά ένας αναλυτής; Μία τιμή-στόχος; Μία πιστοληπτική αξιολόγηση; Είναι πράγματι οι αναλυτές ικανοί να προβλέψουν το μέλλον; Ή μήπως οι αναλύσεις, τα πολύχρωμα reports τους με πίνακες, γραφήματα και τιμές-στόχους δεν αξίζουν ούτε καν το μελάνι με το οποίο τυπώθηκαν; Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουν τη δύναμη να κινούν τις τιμές στις αγορές. Οι αναλύσεις ξένων και εγχώριων οίκων την εβδομάδα αυτή δημιούργησαν σαφέστατες πιέσεις στις τιμές των τραπεζικών κυρίως μετοχών. Γνώμη τους είναι και καλά κάνουν να την εκφράζουν. Κάνουν καλά, όμως, οι επενδυτές να την ακολουθούν; Αν ένας επενδυτής πίστευε τις αναλύσεις και τις τιμές-στόχους, τότε σήμερα η τιμή της μετοχής της Εθνικής θα ήταν 50 ευρώ, της Citigroup 34 δολάρια, ενώ η Lehman θα διαπραγματευόταν στα 84 δολάρια.

Δυσλειτουργία του μοντέλου των επενδυτικών τραπεζών

Παντοδύναμη είναι όμως και οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης. Είναι οι «ανέγγιχτοι βασιλιάδες του finance» σύμφωνα με τη βρετανική Telegraph, ή «η νέα δύναμη στην πολιτική της Ευρώπης» κατά τους συντάκτες του Reuters. Και ενώ οι Τρεις Μεγάλοι -Standard & Poor’s, Fitch και Moody’s- πρόδωσαν την αγορά όταν αυτή ζήτησε τη συμβουλή τους στο «παιχνίδι» των σύνθετων ομολόγων και των δυσνόητων τιτλοποιήσεων, τώρα οι ίδιοι οίκοι καλούνται και πάλι να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις. Όμως, αυτή τη φορά, το παιχνίδι έχει «χοντρύνει». Σήμερα, το θέμα που «καίει» τους επενδυτές δεν είναι η ποιότητα ενός εξωτικού ομολόγου, ή η φερεγγυότητα μιας τράπεζας, αλλά το αξιόχρεο ολόκληρων χωρών. Εξαιτίας της σοβαρής επιδείνωσης των δημόσιων οικονομικών πολλών χωρών, η προσοχή έχει στραφεί από τα σύνθετα ομόλογα και τις τιτλοποιήσεις δανείων στα κρατικά ομόλογα. Το μονοπώλιό τους στην αγορά των αξιολογήσεων (οι τρεις μαζί αξιολογούν το 85% των ομολόγων) διασφαλίζει ότι οι απόψεις τους θα συνεχίσουν να καθορίζουν τις κινήσεις πολλών τρισ. δολαρίων που χρηματοδοτούν όλες τις αγορές του πλανήτη. Όσο για τα ποιοτικά στάνταρ των αναλύσεών τους, αυτά είναι πλέον γνωστά σε όλους. «Ας ελπίσουμε ότι θα είμαστε όλοι πλούσιοι και συνταξιούχοι όταν αυτός ο πύργος από τραπουλόχαρτα καταρρεύσει», έγραφαν τα e-mails που αντάλλασσαν μεταξύ τους οι αναλυτές της Standard & Poor’s, όταν αξιολογούσαν τους τίτλους που σήμερα ονομάζονται «τοξικοί». «Η ιστορία των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης είναι μία με κολοσσιαία λάθη», είχε πει ο πρόεδρος της αρμόδιας εξεταστικής επιτροπής της αμερικανικής Βουλής ενώπιον της οποίας είχαν παρουσιαστεί αυτά τα e-mails καθώς και άλλα προκλητικά αποδεικτικά στοιχεία για τη σύγκρουση συμφερόντων στους κόλπους των οίκων. Πριν από τρία χρόνια, η επιτροπή είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι Τρεις Μεγάλοι επιδόθηκαν σε μία «κούρσα προς τον πάτο».

Στον πάτο της τροφικής αλυσίδας

Μέσα στη ζούγκλα της Γουόλ Στριτ, του City του Λονδίνου και στα άλλα χρηματοοικονομικά κέντρα, οι βασιλιάδες είναι αυτοί οι οποίοι φέρνουν τα deals. Investment bankers, traders, sales είναι αυτοί οι οποίοι φέρνουν τα λεφτά στο τραπέζι. Αυτοί είναι που δημιούργησαν τη φούσκα των subprime στεγαστικών δανείων, τα «τοξικά» ομόλογα, τα πιστωτικά παράγωγα, τα οποία πνίγουν τώρα τις αγορές και τις οικονομίες. Όμως εξακολουθούν να απολαμβάνουν παχυλά μπόνους. Στις παρυφές των επενδυτικών τραπεζών βρίσκονται οι απλοί στρατιώτες, οι οποίοι ήλπιζαν να μεταπηδήσουν μία μέρα στον «κύκλο των εκλεκτών» deal makers. Φρέσκοι από τα ΜΒΑ τους, οι αναλυτές βρίσκονται στον πάτο της τροφικής αλυσίδας, εκτελούν εντολές και ελπίζουν. Οπλισμένοι με τα μοντέλα αποτίμησης τα οποία μαθαίνουν στο πρώτο έτος του ΜΒΑ, βοηθάνε με τον τρόπο τους να έρθουν τα λεφτά στο τραπέζι. Μία σύσταση αγοράς δημιουργεί εντολές αγοράς, άρα προμήθειες στις χρηματιστηριακές. Μία ευνοϊκή πρόβλεψη διευκολύνει τον investment banker να εκδώσει το ομόλογο για τον πελάτη του. Μία υψηλή πιστοληπτική αξιολόγηση βοηθάει να πωληθεί ευκολότερα το τιτλοποιημένο ομόλογο. Οπότε, μέρος της αλυσίδας, η οποία έτρεφε τη Γουόλ Στριτ μέχρι πρότινος, είναι και οι αναλυτές.

Διάτρητοι «Κινέζικοι Τοίχοι»

Μετά το σκάνδαλο του Χένρι Μπλότζετ, του διάσημου αναλυτή εταιρειών Ιντερνετ της Merrill Lynch, ο οποίος στα τέλη της δεκαετίας του 1990 έστελνε εσωτερικά e-mails στην τράπεζα ότι οι εταιρείες για τις οποίες έγραφε και κυκλοφορούσε στους πελάτες της χρηματιστηριακής διθυραμβικές κριτικές είναι «κουβάδες σκ…», οι ρυθμιστικές αρχές, στη Νέα Υόρκη και τα άλλα χρηματοοικονομικά κέντρα, προσπάθησαν να στήσουν «Κινέζικους Τοίχους» προκειμένου να διαφυλάξουν την ανεξαρτησία των αναλυτών. Οι «Κινέζικοι Τοίχοι» είναι ο διαχωρισμός μεταξύ των τμημάτων αναλύσεων και των άλλων τμημάτων μίας χρηματιστηριακής ή μίας επενδυτικής τράπεζας, κυρίως των τμημάτων πωλήσεων και trading. Οπως όμως αποδείχθηκε από τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, οι «τοίχοι» αυτοί είναι διάτρητοι, καθώς οι αναλυτές αξιολογούσαν με τις υψηλότερες βαθμίδες τα «τοξικά» ομόλογα κάτω από τις πιέσεις των πωλητών και των πελατών τους.

Σωστά μοντέλα αποτίμησης, λάθος υποθέσεις βάσης

Δεν είναι, όμως, μόνο το πρόβλημα των πιέσεων και της ανεξαρτησίας των αναλυτών. Η βάση του προβλήματος είναι η έλλειψη εμπειρίας των ίδιων των αναλυτών. Ως επί το πλείστον βρίσκονται στην αρχή της καριέρας τους, προσδοκώντας να μεταπηδήσουν το γρηγορότερο στις τάξεις των πιο προσοδοφόρων investment bankers, traders, portfolio managers και hedge fund managers. Με μικρή εμπειρία, η οποία στις περισσότερες περιπτώσεις δεν ξεπερνάει την τελευταία πενταετία ανόδου των αγορών, απλώς ανακυκλώνουν το πρόσφατο παρελθόν. Χρησιμοποιούν οι περισσότεροι το ίδιο μοντέλο αποτίμησης, το οποίο βασίζεται σε εναλλακτικές εφαρμογές του βασικού μοντέλου προεξόφλησης των μελλοντικών αποτελεσμάτων μίας επιχείρησης. Ορθό ακαδημαϊκά το μοντέλο αυτό, το οποίο πρωτοεφαρμόστηκε το 1934 από τους δημιουργούς της ανάλυσης, Γκράχαμ και Ντοντ, είναι στο χαρτί πολύ απλό. Η πραγματική αξία μίας επιχείρησης είναι ίση με τον πλούτο τον οποίο δημιουργεί στο μέλλον, προεξοφλημένο σήμερα. Δηλαδή, αν ο αναλυτής υπολογίσει τα μελλοντικά κέρδη (ταμειακές εισροές ή μερίσματα ή οτιδήποτε άλλο πιστεύει ότι αντιπροσωπεύει καλύτερα τα μελλοντικά αποτελέσματα) μίας επιχείρησης και τα «φέρει» σήμερα, τότε έχει υπολογίσει και την τιμή-στόχο της εταιρείας. Στην πράξη, όμως, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Κατ’ αρχάς, ο αναλυτής πρέπει να προβλέψει τα μελλοντικά κέρδη, όχι μόνο για την τρέχουσα χρονιά, αλλά και για τα επόμενα έτη. Μετά, πρέπει να υπολογίσει τον συντελεστή με τον οποίο θα τα προεξοφλήσει, ο οποίος περιλαμβάνει το επιτόκιο χωρίς ρίσκο, τον μελλοντικό πληθωρισμό και το επασφάλιστρο κινδύνου το οποίο αντιστοιχεί στην ίδια την επιχείρηση. Ενώ όμως το μοντέλο στο χαρτί είναι απλό, οι δυσκολίες πρόβλεψης των υποθέσεων σχετικά με τα αποτελέσματα και τον συντελεστή προεξόφλησης καθιστούν τα μοντέλα αξιολόγησης ανεφάρμοστα στην πράξη. Και αυτό γιατί, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι αναλυτές περιορίζονται στην απλή ανακύκλωση του πρόσφατου παρελθόντος.

Πηγή