Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Φεβ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Σαν εκείνες τις ζοφερές εποχές στην ζωή κάποιου, που κάθε βράδυ βλέπει και ξαναβλέπει τον ίδιο εφιάλτη ατέρμονα και βασανιστικά, έτσι και η ελληνική κοινωνία βιώνει τον ίδιο πασοκικό εφιάλτη, εμπλουτισμένο μάλιστα με το "ηθικό πλεονέκτημα" της πρώτης φοράς αριστερά.

Η είδηση πέρασε στα ψιλά των χθεσινών γεγονότων και έλεγε πως:
"Αποσύρθηκε τελικά η τροπολογία που είχε κατατεθεί από βουλευτη του ΣΥΡΙΖΑ και προέβλεπε να πληρωθούν δαπάνες χιλιομετρικής αποζημίωσης ημερήσιας κίνησης εκπαιδευτικών που είναι αποσπασμένοι σε γραφεία βουλευτών"
Εδώ το σημαντικό δεν είναι πως αποσύρθηκε η τροπολογία, αλλά πως προσπάθησαν να την περάσουν στα κλεφτά, τελευταία στιγμή.
Εδώ ο κόσμος καίγεται κι αυτοί να εξυπηρετήσουν την κομματική πελατεία, τα "δικά τους παιδιά".
Σου λέει "εμείς χώνουμε την τροπολογία κι αν περάσει, πέρασε. Αν το πάρουν είδηση την αποσύρουμε, και επανερχόμαστε κάποια άλλη φορά σε άλλο νομοσχέδιο, πάλι στα κλεφτά και στα μουλωχτά".
Τέτοιο ηθικό μεγαλείο!
Τέτοια "αριστερή"-σοσιαλιστικοπασοκική ηθική!

Το ίδιο μεγαλείο και στην σημερινή είδηση όπου όπως αναφέρεται ο Πρόεδρος και ο Διευθύνων Σύμβουλος της ΑΔΜΗΕ (ΔΕΗ) που παραιτήθηκαν προχθές όταν αποκαλύφθηκε πως είχαν αυξήσει οι ίδιοι τις αποδοχές τους σε 20.000 ευρώ τον μήνα, έγιναν Ειδικοί Σύμβουλοι και θα παίρνουν 7.000 το μήνα, χάρη σε ένα φωτογραφικό παράθυρο που έφερε η ΔΕΗ στον κανονισμό της λες και τους περιέγραφε.
Η τροπολογία του κανονισμού λέει πως
"Διευθύνων Σύμβουλος της ΔΕΗ και των θυγατρικών της, που έληξε η θητεία του ή ανακλήθηκαν τα καθήκοντά του, εκτός από την περίπτωση τέλεσης αξιόποινης πράξης, απασχολείται στην επιχείρηση ως ειδικός σύμβουλος, υπαγόμενος άμεσα στον Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΔΕΗ και λαμβάνει αμοιβή" 
Τα συνδικαλιστικά αυτά λοιπόν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που τους είχε ανατεθεί η διοίκηση της ΑΔΜΗΕ, αποκαταστήθηκαν, με λίγο μικρότερες αμοιβές. Τί να κάνουμε; Θα επιβιώσουν και έτσι!

Από κάτω ο κόσμος πεινάει και οδύρεται.
Κλείνουν επιχειρήσεις, απολύεται κόσμος, ελεύθεροι επαγγελματίες βρίσκονται σε απελπισία.
Όμως αυτοί το βιολί τους. Άρπα και αρπαγή, και πάλι άρπα.
Αν δεν είναι όλα αυτά επιστροφή στον πασοκικό εφιάλτη, τότε τί είναι;

Τα ηθικά σιχάματα του ΠαΣοΚ ξαναζούν ως ηθικά λύματα της προσκυνημένης "αριστεράς".
"Πρώτη φορά αριστερά" και σοσιαλισμός, ούτε καν στα τέσσερα, παρά έρποντας μέσα στα σκ@τά του δρόμου του νεοφιλελευθερισμού, της κομπίνας, της λαμογιάς, τρέφοντας ο ένας τον άλλον με τα ίδια τα δικά τους λύματα και ξεράσματα, "σώζουν" καθημερινά την χώρα, μιαίνουν την κοινωνία, σκουληκιάζουν το φρόνημα και το ηθικό ενός ολόκληρου λαού.
Όχι.
Δυστυχώς αυτός ο γόρδιος δεσμός δεν λύνεται με εκλογές και ήπιες δημοκρατικές διαδικασίες.
Αυτός ο εφιάλτης δεν θα τελειώσει, αν δεν ξυπνήσουμε ιδρωμένοι, αν δεν πεταχτούμε επάνω ουρλιάζοντας από φρίκη!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Συνεργάτης του Τραμπ θέτει θέμα αλλαγής συνόρων και χαρακτηρίζει «χώρα - κατασκεύασμα» την ΠΓΔΜ

Από τον Γιώργο Τραπεζιώτη

Τη διάλυση των Σκοπίων, κάτι που επί της ουσίας ανοίγει θέμα επαναχάραξης των συνόρων στα Βαλκάνια, ζήτησε χθες με δηλώσεις του ο ρεπουμπλικάνος βουλευτής (και εκ των στενών συνεργατών του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τράμπ) Ντάνα Ροραμπέικερ. Δεκατρία χρόνια από την αναγνώριση των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», για πρώτη φορά Αμερικανός επίσημος ομολογεί ότι η FYROM ήταν τεχνικό κατασκεύασμα και δεν υπήρξε ποτέ κράτος, αλλά ένα αποτυχημένο... πείραμα που πρέπει να τελειώσει!

Χαρακτηριστικά, ο Ροραμπέικερ, μιλώντας στο αλβανικό τηλεοπτικό δίκτυο Vision Plus ως μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής και ως πρόεδρος της Υποεπιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, τόνισε, μεταξύ άλλων:

«Η δημιουργία του κράτους των Σκοπίων τελικά απέτυχε και αυτή τη στιγμή υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να διαλυθεί και τα εδάφη του να μοιρασθούν πρωτίστως ανάμεσα στο Κόσοβο και τη Βουλγαρία. Η γνώμη μου είναι ότι τα Σκόπια δεν είναι κράτος. Λυπάμαι, αλλά δεν είναι κράτος».
Σύμφωνα μάλιστα με τον πολύπειρο Αμερικανό πολιτικό -που κατά το παρελθόν υπήρξε λογογράφος του Ρόναλντ Ρέιγκαν-, οι Σκοπιανοί «έχουν τόσο πολλές διαφορές μεταξύ τους -και μιλάω για τις εθνότητες-, που είναι αδύνατον να συνυπάρξουν.
Προτιμότερο λοιπόν είναι οι Αλβανοί να ενωθούν με το Κόσοβο και οι υπόλοιποι να πάνε με τη Βουλγαρία ή όπου αλλού νιώθουν πιο κοντά. Εμείς τους στηρίξαμε όταν αποφάσισαν πριν από 27 χρόνια να ανεξαρτητοποιηθούν, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητο να ισχύει και σήμερα».

Οργή

Οπως ήταν αναμενόμενο, οι δηλώσεις του προκάλεσαν σειρά ερωτημάτων, καθώς η αποτύπωση μιας τέτοιας άποψης, αφενός, θα πυροδοτούσε μια σειρά από εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή και, αφετέρου, θα εξυπηρετούσε τα σχέδια των ακραίων κύκλων στην Αλβανία που ονειρεύονται σε κάθε ευκαιρία εδαφικές προσαρτήσεις.

Ερωτηθείς πάντως για το αν ο Ντόναλντ Τραμπ θα τασσόταν υπέρ ενός διαμελισμού των Σκοπίων, ο Ροραμπέικερ είπε απλώς ότι «θα έχουμε ακροάσεις κατά τους προσεχείς μήνες». Οι δηλώσεις του προκάλεσαν οργή στα Σκόπια, με τον υπουργό Εξωτερικών της χώρας να ζητά από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να ξεκαθαρίσει τη θέση του για την πολιτική του σε σχέση με τα Σκόπια και τα Βαλκάνια, καταδικάζοντας θέσεις σαν και αυτές, που «αναζωπυρώνουν εθνικιστικές ρητορικές και οδηγούν την περιοχή σε οπισθοδρόμηση», λησμονώντας βέβαια τις αλυτρωτικές κινήσεις της FYROM και την καπήλευση ενός ονόματος που δεν της ανήκει.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο γερμανικός χρυσός που εδώ και χρόνια βρισκόταν κυρίως στις ΗΠΑ και τη Γαλλία επιστρέφει πλέον στη Γερμανία, η οποία διαθέτει τα δεύτερα σε ποσότητα αποθέματα χρυσού στον κόσμου.

Η γερμανική κεντρική τράπεζα ανακοίνωσε, σήμερα, Πέμπτη, ότι επιταχύνει μάλιστα τον επαναπατρισμό των αποθεμάτων της χρυσού λόγω της ευρωπαϊκής κρίσης και κατόπιν αιτήματος του κοινού.

Τα αποθέματα αυτά για ιστορικούς λόγους παρέμεναν στην αμερικανική Κεντρική Τράπεζα Fed και στη γαλλική Banque de France. 647 τόνοι θα πρέπει να μεταφερθούν συνολικά μέχρι το 2020. Τότε η Μπούντεσμπανκ θα κρατήσει το μισό από το γερμανικό χρυσό που αυτή τη στιγμή ανέρχεται σε 3.381 τόνους σε μυστικά θησαυροφυλάκια.

Τα συνολικά αποθέματα 3.378 τόνων χρυσού και αξίας 120 δισ. ευρώ είχαν σταλεί για φύλαξη σε ασφαλή καταφύγια στο αποκορύφωμα του ψυχρού πολέμου, μακριά από το βεληνεκές της Μόσχας, αποτελώντας το σύμβολο της γερμανικής οικονομικής ανόδου και τον φύλακα της σταθερότητάς της.

Με την Ευρώπη, όμως, να σκοντάφτει από κρίση σε κρίση, το γερμανικό κοινό ανησυχούσε για τη διατήρηση του χρυσού στο εξωτερικό. Ορισμένοι, μάλιστα, υποστηρίζουν ότι τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού στον κόσμο μπορεί να χρειασθούν για να στηρίξουν ένα νέο γερμανικό μάρκο, εάν διαλυθεί η Ευρωζώνη.

Έχοντας μεταφέρει ήδη 583 τόνους χρυσού από τη Νέα Υόρκη και το Παρίσι, η Μπούντεσμπανκ σχεδιάζει να φέρει στη Φρανκφούρτη τα μισά αποθέματά της έως το τέλος του 2017, πολύ πριν από το 2020, όπως προβλεπόταν, με τα υπόλοιπα να παραμένουν στην Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ και την Τράπεζα της Αγγλίας.

"Έχουμε πολλές συζητήσεις για τον (Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ) Τραμπ, όσον αφορά τις συνέπειες στη νομισματική πολιτική, τα μακροοικονομικά, κλπ, αλλά εμπιστευόμαστε την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ", δήλωσε το μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Μπούντεσμπανκ, Καρλ - Λούντβιχ Τίλε σε συνέντευξη τύπου που έδωσε, προσθέτοντας, όπως μεταφέρει το Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων: "Ο Τραμπ δεν προκάλεσε συζήτηση για τον χώρο αποθήκευσης στις ΗΠΑ".

Ο Τίλε σημείωσε ότι η γερμανική κεντρική τράπεζα δεν σχεδιάζει να επαναπατρίσει περισσότερα από τα μισά αποθέματα χρυσού, ενώ πρόσθεσε ότι η απόφαση της Βρετανίας να φύγει από την ΕΕ δεν επηρέασε τα σχέδιά της, καθώς το Λονδίνο παραμένει μία βασική αγορά διαπραγμάτευσης του χρυσού και ασφαλές μέρος για αποθήκευση. Ο επαναπατρισμός έχει κοστίσει έως τώρα 6,9 εκατ. ευρώ, πρόσθεσε. Ελπίζοντας να κατευνάσει το κοινό και να μειώσει τη φημολογία ότι κάποια από τα αποθέματα χρυσού μπορεί να μην είχαν επιστρέψει στη Γερμανία, η Μπούντεσμπανκ ανακοίνωσε το 2015 μία λίστα 2.300 σελίδων με ράβδους χρυσού, υποσχόμενη αυξημένη διαφάνεια για να καθησυχάσει τους Γερμανούς.

Κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, το 98% του γερμανικού χρυσού φυλάχθηκε στο εξωτερικό. Με την ολοκλήρωση της μεταφοράς του, η Μπούντεσμπανκ θα διατηρεί 1.236 τόνους στη Νέα Υόρκη, 432 τόνους στο Λονδίνο και τους υπόλοιπους στη Φρανκφούρτη. Η τρέχουσα μεταφορά αφορά 300 τόνους από τη Νέα Υόρκη και 374 τόνους από το Παρίσι. Ακολουθώντας μυστικές διαδρομές από το 2013 κάθε χρόνο μεταφέρονται τόνοι χρυσού μέσω του Ατλαντικού και του Ρήνου στη Γερμανία.

Πόσο αληθινός είναι ο θησαυρός

Το Ομοσπονδιακό Γενικό Λογιστήριο της Γερμανίας δηλώνει ότι ποτέ μέχρι σήμερα η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα δεν είχε εξετάσει εάν όντως στην πραγματικότητα υπήρχαν αυτές οι ράβδοι χρυσού.

Εδώ και τέσσερα χρόνια η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα προσπαθεί να αποκαταστήσει την αλήθεια. Τον Ιανουάριο του 2013 μπροστά στις κάμερες δημοσιοποίησε με επιδεικτικό τρόπο ότι οι ράβδοι χρυσού υπάρχουν και είναι αληθινές.

Το καλοκαίρι του 2014 σε μια γιορτή στα κεντρικά γραφεία της τράπεζας οι επισκέπτες μπορούσαν να θαυμάσουν από κοντά μια ράβδο 12,5 κιλών, η οποία ήταν τοποθετημένη σε μια βιτρίνα. Τον Οκτώβριο του 2015 η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα για πρώτη φορά κατέγραψε σε 2.300 σελίδες πληροφορίες για την κάθε ράβδο ξεχωριστά.

Όπως σημειώνει η Deutsche Welle, ο γερμανικό χρυσός για ιστορικού λόγους μεταφέρθηκε στο εξωτερικό. Τις χρυσές δεκαετίες του 1950 και 1960, η Γερμανία λόγω των εξαγωγών κέρδισε πάρα πολλά χρήματα σε δολάρια, τα οποία αντάλλαξε με ράβδους χρυσού στην Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Γερμανία ήθελε ο χρυσός να βρίσκεται πράγματι μακριά από τη χώρα. Από το 1999 και την εισαγωγή του ευρώ ξεκίνησε ωστόσο η επιχειρηματολογία ότι ο χρυσός μπορεί σιγά-σιγά να επιστρέψει στη χώρα, πράγμα που έγινε.

Πηγή News247



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Γαλλία δεν πολέμησε στον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο στην Ευρώπη, πιο γνωστό ως Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Απλώς ηττήθηκε.

Σε αντίθεση με τον πρώτο πόλεμο, δεν θέλησε να ριψοκινδυνεύσει υποδομές, οικονομία και τη ζωή των πολιτών της για την αντιμετώπιση του Γ’ Ράιχ, που ακόμα μία φορά επιχειρούσε να ηγεμονεύσει στην Ευρώπη.

Οι Γάλλοι αντιμετώπισαν με το περίφημο «pourquoi» την απαίτηση «ζωτικού χώρου» από τους Γερμανούς. Αντιθέτως, μεταπολεμικά η Γαλλία έπαιξε έναν δομικό και σπουδαίο ρόλο στη συγκρότηση μιας ενωμένης Ευρώπης. Η ιδέα μιας τέτοιας Ευρώπης μπορεί να ξεκίνησε από το κατεστραμμένο από τους βομβαρδισμούς Λονδίνο και τους πύργους της αυστριακής αριστοκρατίας, αλλά εξελίχθηκε από ανθρώπους θεωρητικούς και πολιτικούς που μιλούσαν γαλλικά.

Η Γερμανία, ηττημένη στρατιωτικά και διχοτομημένη εδαφικά, είχε πετύχει να διασώσει τον καπιταλισμό της, αφού στην περίφημη Δίκη της Νυρεμβέργης δεν δικάσθηκαν οι κύριοι δομικοί επιχειρηματικοί όμιλοι του Γ’ Ράιχ. Αντίθετα, συμμάχησαν με τις δυνάμεις της Δύσης υπερατλαντικά και πέτυχαν στο περιβάλλον του ανταγωνισμού του Ψυχρού Πολέμου, με τη μετοίκησή τους στη Βόνη, να καταστούν δομικοί συνομιλητές στη μεταπολεμική Ευρώπη. Ετσι, η Γερμανία κατόρθωσε να διασφαλίσει τη στήριξη των Αμερικανών και των Αγγλοσαξόνων στη διαγραφή των χρεών της, την πλουσιοπάροχη συμμετοχή της στο Σχέδιο Μάρσαλ για την ανοικοδόμησή της και την επιλεκτική σχέση με τις ΗΠΑ μέσω του λόμπι German Marshall Fund, που πολιτικά περιγράφεται με τη «δημοφιλή» ομιλία του Αμερικανού προέδρου Τζ. Κένεντι στο Βερολίνο.

Η Γαλλία στο πέρασμά της από την εποχή του στρατηγού Πετέν στην εποχή του στρατηγού Ντε Γκολ εναρμονίστηκε πολύ εύκολα με τους νικητές του πολέμου και ανέλαβε έναν ισχυρό -προβλεπτό και αποδεκτό- ρόλο στη θεσμική οικοδόμηση της ηπειρωτικής Ευρώπη εν ειρήνη.
Οι ευθύνες των «εύκαμπτων» γαλλικών ελίτ για τη σημερινή κατάσταση της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη αρχίζουν από αυτό το σημείο και σχηματοποιούνται από τη δομή που εμπεδώθηκε στη θεμελιώδη Συνθήκη της Ρώμης το 1957. Μια συνθήκη που οικοδομούσε καρτέλ και όχι πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό συντονισμό εθνών, γεγονός που ευνοούσε αποκλειστικά το κράτος-εταιρία, χωρίς δικαίωμα συγκρότησης εθνικής δομής, που ήταν η ηττημένη Γερμανία.

Η Γαλλία επέτρεψε αρχικά το καρτέλ του χάλυβα, στη συνέχεια της ατομικής ενέργειας και, τέλος, της εμπορικής οικονομικής κοινότητας. Κι όμως, η παράδοση της Γαλλίας θα ήταν σε αρμονία με τη συγκρότηση μιας νέας Κοινωνίας των Εθνών στην Ευρώπη, που θα περιόριζε τη Γερμανία σε ρόλο «συνακολούθου» και όχι σε διάταξη «ηγεμόνα» - κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη με το Συμβούλιο Ασφαλείας στον ΟΗΕ. Επίσης, η Γαλλία όφειλε να προκρίνει την «ειδική σχέση» με την Κοινοπολιτεία του Ηνωμένου Βασιλείου σε μια νέα διάταξη της Αντάντ, δημιουργώντας ένα τρίγωνο ισχύος με τις ΗΠΑ.

Αντιθέτως, οι νικητές των δύο πολέμων υπηρέτησαν με τις αποφάσεις και τις επιλογές τους τους ηττημένους των πολέμων: τους επίμονους και μεθοδικούς Γερμανούς.
Η ευθύνη της Γαλλίας, όμως, εκτείνεται και σε αυτά που συμφώνησε η ηγεσία της στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Εποχή Μιτεράν στη Γαλλία, Κολ, Γκένσερ, Σμιτ, με ανερχόμενο τον γνωστό μας δρα Σόιμπλε στη Γερμανία της δεκαετίας του 1990.

Η Γαλλία, τότε, αντί για τη διατήρηση του ECU ή του ευρώ στη βάση του φράγκου σε τρίγωνο με την αγγλική λίρα, απέναντι στο γερμανικό μάρκο, αποδέχθηκε και υποχώρησε πλήρως στις απαιτήσεις του Βερολίνου για τη δημιουργία του ευρώ ως ενιαίου νομίσματος πανομοιότυπου με το ράιχσμαρκ, σε μια οικονομική-νομισματική ζώνη της Συνθήκης του Μάαστριχτ, που καθιέρωνε μεσοπρόθεσμα τη Γερμανία ως ηγεμόνα της Ευρώπης.
Η Γαλλία -αλλά αυτή τη φορά και η Ευρώπη των εθνών και των δημοκρατικών θεσμών- ηττήθηκε πάλι χωρίς πόλεμο…

Μενέλαος Τασιόπουλος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει Αλέξανδρος Μαλλιάς
Πρέσβυς Επί Τιμή

Η τραγωδία του "προσφυγικού παιγνίου", οι εντεινόμενες απειλές της Τουρκίας και η επανάληψη των τουρκικών προκλήσεων στα Ίμια επιβάλλουν την συμπλήρωση και ολοκλήρωση του δόγματος Εθνικής Ασφάλειας της Ελλάδος. Το δόγμα μας κινείται σε τρεις άξονες:

Α. Είναι αμυντικό. Χαρακτηρίζεται δηλαδή από την βούληση και την ικανότητα προάσπισης του εθνικού χώρου και κυριαρχίας μας.

Κινείται σε δυο επίπεδα. Το πολιτικό-διπλωματικό και το στρατιωτικό-επιχειρησιακό. Ο πολιτικός και διπλωματικός παράγων διαμορφώνει και προωθεί τις θέσεις που επιβάλλουν τα συμφέροντα μας. Συναρτάται όμως με την κοινωνική και πολιτική συνοχή. Η επισήμανση αυτή έχει καταλυτική σημασία για την Ελλάδα λόγω της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης. Η έξοδος από το φάσμα της πτώχευσης δεν είναι ορατή. Αλήθεια, κατά πόσον είναι η σημερινή Ελλάδα ένα "συνεκτικό σύνολο";

Η πειθώ και η αξιολόγηση της δύναμης μιας χώρας δεν εξαντλείται μόνο στις αποφάσεις που θα λάβει σε στιγμές κλιμάκωσης και κορύφωσης μιας κρίσης, που απαιτεί ως ύστατο και αναπόφευκτο μέσο την προσφυγή και στην στρατιωτική εμπλοκή.

Η "αποτροπή", ο "περιορισμός" και η "αναχαίτιση" πρέπει να αποτελούν το τρίπτυχο της αμυντικής μας πολιτικής έναντι της Τουρκίας. Οι δυο πρώτοι οροί χρησιμοποιήθηκαν για την διαμόρφωση του Δόγματος των ΗΠΑ έναντι της Σοβιετικής Ένωσης στον ψυχρό πόλεμο. Το πλαίσιο δηλαδή της συνύπαρξης των δυο πυρηνικών υπερδυνάμεων που αναγκαστικά κινήθηκαν στον χώρο που περιορίζεται μεταξύ "του καρότου και της ράβδου". Η αναχαίτιση, αφορά κυρίως αλλά δεν πρέπει να ταυτίζεται αποκλειστικά με την αεροπορική δραστηριότητα στο Αιγαίο.

Β. Είναι διπλωματικό. Η αποτροπή και η αναχαίτιση -με την ευρεία δηλαδή έννοια- είναι αρχές αναπόφευκτες και αναγκαίες. Συμπληρωματικές των προσπαθειών συνεννόησης, συνεργασίας και διαλόγου στην βάση του διεθνούς δικαίου με την Τουρκία. Βασίζονται στην αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών.

Ως βέλτιστη εφικτή επιλογή ανεδείχθη η πολιτική της "υπομονής και επιμονής". Την διεμόρφωσε ένας πρώην Υπουργός Εξωτερικών, από τους ελάχιστους "σοφούς" που διαθέτει η Ελλάδα. Στον αντίποδα, όλοι εκείνοι που διαχρονικά πιστεύουν ότι μπορούν με άσκηση προσωπικής πολιτικής και γοητείας να ταράξουν τα "λιμνάζοντα ύδατα".

Γ. Είναι Ευρωπαϊκό. Η ριζική αναθεώρηση της εθνικής μας πολιτικής έναντι της Τουρκίας ταυτίζεται με την επιβεβλημένη από τις τότε επικρατούσες συνθήκες απόφαση "Κοινοτικοποίησης" των Ελληνο-Τουρκικών προβλημάτων.

Δρομολογήθηκε στο Ελσίνκι, τον Δεκέμβριο του 1999. Η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ιστορικό επίτευγμα.

Εν συνεχεία, τον Οκτώβριο του 2005, βρήκε την πληρέστερη καταγραφή των έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου δεσμεύσεων που ανέλαβε η Τουρκία, προκειμένου να ανοίξουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το Ευρωπαϊκό πλαίσιο, υπήρξε για δυο δεκαετίες το θεμέλιο της πολιτικής μας έναντι της Άγκυρας. Σήμερα, η Ευρωπαϊκή αυτή διάσταση λόγω των εξελίξεων στην Ένωση και στην Τουρκία περιορίζεται και υποχωρεί. Η δεδηλωμένη θέση του Πρόεδρου Ντόναλντ Τράμπ έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βρίσκει ήδη ισχυρούς οπαδούς στην Άγκυρα. Ερμηνεύεται δηλαδή ως επιβεβαίωση των πολιτικών επιλογών του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η στρατηγική και η απόφαση –λέξη με ειδικό βάρος- στηρίζονται στην γνώση, στον χρόνο και στην ορθή εκτίμηση των δυνατοτήτων. Επίσης προϋποθέτει την πρόβλεψη των πολιτικο-στρατιωτικών δυνατοτήτων και ισορροπίας δυνάμεων σε βάθος χρόνου. Η ανάλυση των στοιχείων, των εξοπλιστικών περιλαμβανομένων, δείχνει ανατροπή της όποιας ισορροπίας υπήρχε σε βάρος της Ελλάδος.

Το αναδυόμενο δόγμα Τράμπ, διότι περί αυτού πρόκειται, δεν είναι τόσο νέο όπως φαίνεται. Προτάσσει την επίδειξη ισχύος για την επικράτηση των θέσεων και προώθηση των συμφερόντων των ΗΠΑ. Ο κλασσικός "Διάλογος των Μηλίων" αποτελεί προφανώς αποτελεσματικό δόγμα των διεθνών σχέσεων. Ο ισχυρότερος επιβάλλει από θέσεως ισχύος την θέση του, ο δε ασθενέστερος ανθίσταται όσο του επιτρέπει η αδυναμία του.

Άλλωστε και η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν ήδη εφαρμόζει στην Ευρώπη (Γεωργία, Ουκρανία και Κριμαία) την πολιτική αυτή. Επιπλέον, η απειλή, η χρήση και η επίδειξη στρατιωτικής δύναμης χαρακτηρίζει την πολιτική της Τουρκίας σε βάθος χρόνου.

Η πραγματικότητα αυτή, σε συνδυασμό με τον ρευστό και απρόβλεπτο χαρακτήρα του γείτονά μας, πρέπει να μας οδηγήσει σε ώριμες σκέψεις για την ολοκλήρωση της αποτρεπτικής μας ισχύος. Πρόσφατες αποκαλύψεις επιβεβαιώνουν ότι προετοιμαζόταν με μεθοδικότητα. Μάθαμε να συμβιώνουμε, φθάνοντας ενίοτε στο κατώφλι της πολεμικής σύγκρουσης, με μια άλλη Τουρκία. Σήμερα έχουμε ένα διαφορετικό γείτονα. Δεν τον γνωρίζουμε. Προσπαθούμε να τον καταλάβουμε. Η νέα Τουρκία πλεονεκτεί διότι μας γνωρίζει.

Διερωτώμαι κατά πόσον την στιγμή αυτή απουσιάζει η στρατηγική της αποτρεπτικής δύναμης ενός "ισχυρού ανταποδοτικού πλήγματος", ως αναπόσπαστο μέρος ενός αμυντικού σχεδιασμού. Όσο μεγαλύτερη είναι η "ανταποδοτική αποτροπή", τόσο ισχυρότερη είναι η αξιοπιστία ενός αμυντικού σχεδιασμού. Αναγκαία προϋπόθεση είναι ότι πρέπει να ανταποκρίνεται στις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες.

Θεμέλιό του όμως δεν μπορεί να είναι μόνο ο στρατιωτικός βραχίονας. Είναι κυρίως η εθνική συνεννόηση, η γνώση και η συνέχεια. Η Ελλάδα πρέπει να ξαναγίνει ένα "συνεκτικό σύνολο". Αυτή είναι η αναγκαία συνθήκη.

* Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Εστία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γ. Καπόπουλος

Ποιος θα πληρώσει πιο ακριβά ένα σκληρό Brexit, το Ηνωμένο Βασίλειο ή η Ε.Ε. των «27», το Σίτι του Λονδίνου ή η Φρανκφούρτη; Λογικά και λογικοφανή επιχειρήματα υπάρχουν και για τις δύο απόψεις, το ανησυχητικό όμως είναι ότι με πρωτοβουλία κυρίως του Βερολίνου υπάρχει κλιμάκωση της μπλόφας, των απειλών, δηλαδή, με ζητούμενο αντίκρισμα.

Στην αρχή το Λονδίνο, η κυβέρνηση Μέι, είχαν έκδηλη αμηχανία για το πώς να χειρισθούν το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος. Η ίδια η πρωθυπουργός, οπαδός της παραμονής της χώρας στην Ε.Ε. και με την Κοινοβουλευτική Ομάδα των Συντηρητικών πλειοψηφικά στην ίδια κατεύθυνση, αναζητούσαν την καλύτερη εκδοχή «βελούδινου διαζυγίου». Όταν στις αρχές του χρόνου στο Λονδίνο πείσθηκαν ότι Γερμανία και Γαλλία συγκλίνουν προς μια τιμωρητική στάση απέναντι στη Βρετανία, τότε επέλεξαν στο όνομα μιας στοιχειώδους διαπραγματευτικής κοινής λογικής την πιο υψηλή τιμή εκκίνησης, το σκληρό Brexit.

Τότε ήλθε ως από μηχανής Θεός για τη Μέι ο Τραμπ: Σε αντίθεση με τον Ομπάμα που προειδοποίησε τους ψηφοφόρους λίγο πριν από το Δημοψήφισμα ότι η Βρετανία έχει αξία για τις ΗΠΑ μόνον εντός Ε.Ε., ο διάδοχός του στο Λευκό Οίκο ανέδειξε την αποχώρηση από την Ευρώπη σε παράγοντα ενίσχυσης της Ειδικής Σχέσης των δύο χωρών και μάλιστα αμφισβήτησε την απομόνωση του Ηνωμένου Βασιλείου, προαναγγέλλοντας ότι και άλλες χώρες θα κινηθούν προς την ίδια κατεύθυνση.

Χθες η ιστοσελίδα Eurointelligence, συνήθως καλά πληροφορημένη, αναφέρεται σε απόρρητη έκθεση του διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας Κάρνεϊ, σύμφωνα με την οποία ένα σκληρό Brexit χωρίς ιδιαίτερη διευθέτηση για τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες θα έχει μεγαλύτερο κόστος για τους «27» παρά για τη Βρετανία.

Σε κάθε περίπτωση, η με ευθύνη κυρίως του Βερολίνου πολιτική απειλών για σκληρό Brexit επιτείνει το αδιέξοδο, με τις πολιτικές ελίτ όλων των εμπλεκομένων στη διαπραγμάτευση να εγκλωβίζονται μέρα με τη μέρα από δημόσιες τοποθετήσεις του τύπου «είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε το κόστος μιας μετωπικής σύγκρουσης».

Η κοινή λογική λέει ότι και οι δύο πλευρές μπλοφάρουν με αμφίβολο αντίκρισμα, μια συμμετρία και σύγκλιση που δεν είναι σε καμιά περίπτωση καθησυχαστική: Ποιος δεν θυμάται ότι τον Ιούλιο του 1914 μια πλειοδοσία μπλόφας με τη βεβαιότητα ότι η άλλη πλευρά κάνει το ίδιο οδήγησε τελικά στην έκρηξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου;

Οσο διατυπώνονται απειλές για θεωρητική μεταχείριση, τόσο η Βρετανία θα σκληραίνει την στάση της, με τον μόνο παράγοντα που θα μπορούσε να επηρεάσει τον εγκλωβισμό του Λονδίνου στο σκληρό Brexit να είναι η απειλή για νέο Δημοψήφισμα για Ανεξαρτησία της Σκοτίας, μια απειλή διαχειρίσιμη, καθώς ποιος μπορεί να διαβεβαιώσει ότι η απόσχιση από το Ηνωμένο Βασίλειο σημαίνει αυτόματη επιστροφή στην Ε.Ε.;

Αναπάντητο παραμένει για τον ιστορικό του μέλλοντος αν η απειλή των Κολ - Γκένσερ το 1991 ότι θα παραβιάσουν την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη της τότε Ευρωπαϊκής Κοινότητας των «12» και θα αναγνωρίσουν μονομερώς την απόσχιση της Σλοβενίας-Κροατίας από τη Γιουγκοσλαβία αν δεν προσυπογράψουν οι εταίροι της τη θέση της ήταν μπλόφα χωρίς αντίκρισμα ή πραγματική απειλή.

Η εφημερίδα Die Welt, υπέρμαχος της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας που έχει επιβάλει η Γερμανία στους εταίρους της στην Ευρωζώνη, αναρωτιέται σε χθεσινό της άρθρο, αν ο Σόιμπλε με τις δημόσιες τοποθετήσεις του στη διαμάχη της Ε.Ε. με το ΔΝΤ για το ελληνικό πρόγραμμα έχει εγκλωβισθεί σε μια επικίνδυνη μπλόφα την οποία στο τέλος θα πληρώσει ακριβά, αν δεν θέλει να ανοίξει μια νέα εστία κρίσης σε ένα ασταθές παγκόσμιο πολιτικό περιβάλλον που σκιάζεται ήδη τόσο από το Βrexit όσο και από την εκλογή του Τραμπ.

2017 όπως 1914;

Οι δύο πλευρές μπλοφάρουν με αμφίβολο αντίκρισμα, μια συμμετρία και σύγκλιση που δεν είναι σε καμιά περίπτωση καθησυχαστική: Ποιος δεν θυμάται ότι τον Ιούλιο του 1914 μια πλειοδοσία μπλόφας... οδήγησε τελικά στην έκρηξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου;

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τις τουρκικές δυνάμεις “κατηγόρησε” ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου για την χθεσινή επίθεση ρωσικών αεροσκαφών που στοίχισε τη ζωή τριών Τούρκων στρατιωτών στη Συρία.

Συγκεκριμένα, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov, δήλωσε ότι οι συντεταγμένες για τον χθεσινό βομβαρδισμό από ρωσικά μαχητικά που οδήγησε στον θάνατο τρεις Τούρκους στρατιώτες, προήλθαν από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.

"Δυστυχώς οι δυνάμεις μας, οι οποίες πραγματοποιούσαν επιθέσεις κατά τρομοκρατών, καθοδηγήθηκαν μέσω συντεταγμένων τις οποίες είχαν λάβει από τους Τούρκους συμμάχους μας. Σαν αποτέλεσμα είχαμε τον θάνατο Τούρκων στρατιωτών οι οποίοι δεν θα έπρεπε να βρίσκονται σε αυτές τις συντεταγμένες”, δήλωσε ο Peskov, σύμφωνα με το Reuters.

Πάντως το εν λόγω περιστατικό δεν αναμένεται να επηρεάσει τη συμμαχία Ρωσίας – Τουρκίας στη Συρία καθώς οι πρόεδροι των δύο χωρών συνομίλησαν μετά το περιστατικό και συμφώνησαν σε ακόμη στενότερη συνεργασία προκειμένου να αποφευχθούν ανάλογα περιστατικά στο μέλλον.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γερμανικό δικαστήριο επικύρωσε σήμερα παλαιότερη δικαστική απόφαση που απαγόρευε τμήματα ενός σατιρικού ποιήματος το οποίο περιγελούσε τον τούρκο πρόεδρο T. Erdogan, μία υπόθεση που είχε προκαλέσει διπλωματική ρήξη ανάμεσα σε Γερμανία και Τουρκία και που δοκίμασε τα όρια της καλλιτεχνικής ελευθερίας.

Το δικαστήριο του Αμβούργου επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση του Μαϊου με την οποία απαγόρευε στον συγγραφέα του ποιήματος να επαναλαμβάνει δημοσίως ή να αναδημοσιεύει εκτενή αποσπάσματά του σε όλη την επικράτεια της Γερμανίας.

Τα αποσπάσματα αυτά άφηναν υπονοούμενα ότι ο πρόεδρος Erdogan επιδίδεται σε κτηνοβασίες και παρακολουθεί παιδική πορνογραφία. Το ποίημα είχε απαγγείλει στην τηλεόραση ο κωμικός Γιαν Μπέμερμαν τον περασμένο Μάρτιο.

Η υπόθεση επιδείνωσε τις ήδη τεταμένες σχέσεις Βερολίνου-Άγκυρας, σε μια περίοδο κατά την οποία η ΕΕ προσέβλεπε στην τουρκική υποστήριξη για την διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης.

Τα νομικά επιχειρήματα επικεντρώθηκαν στο δικαίωμα της καλλιτεχνικής ελευθερίας έναντι των ατομικών δικαιωμάτων του Erdogan, ανακοίνωσε το δικαστήριο. Στην απόφασή του τον Μάιο, το δικαστήριο είχε χαρακτηρίσει 18 από τους 24 στίχους του ποιήματος "προσβλητικούς", κρίνοντας ότι "πλήττουν την τιμή" του Erdogan και τους είχε απαγορεύσει.

"Το δικαστήριο κρίνει ότι η καλλιτεχνική ελευθερία είναι απόλυτη αλλά όχι απεριόριστη. Η σάτιρα η οποία διασφαλίζεται από την καλλιτεχνική ελευθερία μπορεί να απαγορευτεί όταν αγγίζει τον πυρήνα της ιδιωτικής ελευθερίας", αναφέρει το δικαστήριο στην απόφασή του.

Ωστόσο, εξηγώντας γιατί κάποιοι από τους στίχους του θα πρέπει να απαγορευτούν, το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η ελευθερία της έκφρασης παραμένει υψίστης σημασίας.

"Το δικαστήριο τονίζει ότι ο ενάγων, ως επικεφαλής κράτους, θα πρέπει να αποδέχεται την σφοδρή κριτική, καθώς η ελευθερία της έκφρασης προκύπτει από την ιδιαίτερη ανάγκη άσκησης κριτικής στην εξουσία", αναφέρει η δικαστική απόφαση.

Τον Οκτώβριο το γραφείο του εισαγγελέα στη δυτική πόλη Μάιντς ανέφερε ότι ο Ερντογάν υπέβαλε μέσω δικηγόρων μήνυση εναντίον του Γιαν Μπέμερμαν για προσβολή.

Ο Μπέμερμαν είναι ο οικοδεσπότης της νυκτερινής εκπομπής «Neo Magazin Royale» στη δημόσια τηλεόραση ZDF.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Αναστάσιος Λαυρέντζος
Σύμβουλος επιχειρήσεων - Συγγραφέας


Με το ξεκίνημα του 2017 τέθηκε σε ισχύ ο νέος ασφαλιστικός νόμος (Ν.4387/2016 ), ο οποίος ρυθμίζει θέματα κοινωνικής ασφάλισης (θεσμικές αλλαγές, προσδιορισμός ασφαλιστικών εισφορών και υπολογισμός παρεχόμενων συντάξεων). Οι κυριότερες ρυθμίσεις του νέου νόμου είναι οι εξής:

1. Δημιουργία ΕΦΚΑ. Από 1.1.2017 δημιουργείται Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης, οποίος διαδέχεται όλους τους υφιστάμενους φορείς κύριας ασφάλισης.

2. Δημιουργία ΕΤΕΑΕΠ. Ιδρύεται Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης και Εφάπαξ Παροχών στο οποίο πλέον θα υπάγονται όλα τα ταμεία τα οποία αποτελούν Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου.

3. Εθνική και ανταποδοτική σύνταξη. Η σύνταξη πλέον υπολογίζεται ως άθροισμα δύο συνιστωσών, της εθνικής και της ανταποδοτικής σύνταξης, και παρέχεται εφ’ όσον έχει συμπληρωθεί ελάχιστος χρόνος ασφάλισης 15 ετών. Η εθνική σύνταξη ξεκινά από € 345,60 (συμπληρωμένη 15ετία) και αυξανομένου του χρόνου ασφάλισης φθάνει στο μέγιστο ποσό των € 384 στα 20 έτη ασφάλισης. Η ανταποδοτική σύνταξη υπολογίζεται με βάση τα ποσοστά αναπλήρωσης που προβλέπονται στο Αρ. 8 του Ν.4387/2016 και τα οποία εξαρτώνται από τα έτη ασφάλισης και τον μέσο όρο αποδοχών του εργασιακού βίου. Ειδικότερα για όσους θα βγουν στη σύνταξη το 2017, ο μέσος όρος αποδοχών υπολογίζεται για το διάστημα 2002-2016 (βλ. αναλυτικά παραδείγματα στον Πίνακα).

4. Νέος τρόπος υπολογισμού εισφορών ελευθέρων επαγγελματιών. Αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο υπολογίζονται οι εισφορές των ελευθέρων επαγγελματιών, οι οποίες δεν θα είναι τεκμαρτές με βάση τα χρόνια δραστηριότητας (ένταξη σε ασφαλιστικές κλάσεις), αλλά θα υπολογίζονται ως ποσοστό επί του εισοδήματος (20% επί του καθαρού αποτελέσματος συν 6,95% για ιατροφαρμακευτική κάλυψη). Για τον υπολογισμό των εισφορών ισχύει ελάχιστο όριο, το οποίο ορίζεται με εφαρμογή των παραπάνω συντελεστών σε ελάχιστο τεκμαρτό μηνιαίο εισόδημα € 586 (το όριο αυτό ισχύει και για όσους επιτηδευματίες έχουν αρνητικό αποτέλεσμα). Έτσι, η ελάχιστη καταβαλλόμενη εισφορά στον ΟΑΕΕ γίνεται: € 586 x 26,95% + €10 (εισφορά ΟΑΕΔ) = € 167,95.

5. Νέος τρόπος υπολογισμού εισφορών αγροτών. Οι εισφορές των αγροτών, ασφαλισμένων στον ΟΓΑ, διπλασιάζονται άμεσα από 7% σε 14%, με προοπτική να ανέλθουν σταδιακά στο 20% του καθαρού εισοδήματος έως το 2022.

6. Εισφορές μισθωτών. Οι εισφορές κύριας σύνταξης μισθωτών ορίζονται σε ποσοστό 20% του συνόλου των μηνιαίων αποδοχών και καταβάλλονται κατά 1/3 από τον μισθωτό και κατά τα 2/3 από τον εργοδότη. Για τον υπολογισμό των εισφορών ορίζεται κατώτατο όριο μηνιαίων αποδοχών € 586 και ανώτατο όριο € 5.860.

7. Συντάξεις χηρείας. Αλλάζει επί τα χείρω το καθεστώς των συντάξεων χηρείας, καθώς πλέον θεσπίζεται νέο όριο ηλικίας στα 55 έτη για λήψη κανονικής σύνταξης. Στην περίπτωση που ο/η δικαιούχος είναι 52 ετών, η σύνταξη χορηγείται για 3ετία και κατόπιν αναστέλλεται έως το 67¬ο έτος. Η ρύθμιση αυτή αναμένεται να δημιουργήσει μεγάλα κοινωνικά προβλήματα στις περιπτώσεις γυναικών που ο σύζυγός τους πέθανε αιφνιδίως και οι ίδιες δεν είχαν εργαστεί προηγουμένως, καθώς είναι προφανές ότι μια γυναίκα στην ηλικία των 52 ετών και χωρίς προϋπηρεσία είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρει εργασία στις παρούσες οικονομικές συνθήκες.

Οι συντάξεις με το νέο σύστημα - επισημάνσεις

Στον Πίνακα παρουσιάζονται οι συντάξεις που παρέχονται με βάση το νέο πλαίσιο για ΙΚΑ, Δημόσιο, ΔΕΚΟ και Τράπεζες, όπως αυτές προκύπτουν από το άθροισμα της Εθνικής Σύνταξης και της Ανταποδοτικής Σύνταξης βάσει των χρόνων ασφάλισης και του μέσου όρου αποδοχών (χωρίς συνυπολογισμό δώρων). Από τα στοιχεία του Πίνακα προκύπτουν τα εξής:

1. Το σύστημα επιδοτεί τις χαμηλότερες εισοδηματικές κλάσεις εις βάρος των υψηλότερων. Δηλαδή, η σύνταξη προσεγγίζει τις μέσες μηνιαίες αποδοχές του εργασιακού βίου, όσο αυτές είναι μικρότερες, αλλά τείνει να γίνει ένα όλο και μικρότερο κλάσμα τους όσο οι αποδοχές αυξάνονται. Σχετικά είναι χαρακτηριστικό ότι αυτός που έχει μέσες μηνιαίες αποδοχές € 600, μετά από 40 έτη ασφάλισης προσδοκά να λάβει σύνταξη € 602,35. Αντίστοιχα, αυτός που έχει μέσες μηνιαίες αποδοχές € 1200 (και άρα έχει καταβάλει τις διπλάσιες εισφορές) δεν θα λάβει για το ίδιο διάστημα ασφάλισης τη διπλάσια σύνταξη, αλλά € 843,74 (ποσοστό 70%). Ακόμη χειρότερη γίνεται η αναλογία για αυτόν που έχει μέσες αποδοχές € 2.500, ο οποίος μετά από 40 έτη ασφάλισης θα λάβει σύνταξη € 1366,76 (ποσοστό 55%). Το χαρακτηριστικό αυτό λειτουργεί μεν αναδιανεμητικά υπέρ των εισοδηματικά ασθενέστερων, αλλά από την άλλη μεριά αδικεί εκείνους που θα καταβάλουν μεγάλες ασφαλιστικές εισφορές κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου. Το γεγονός αυτό ενδέχεται δυστυχώς να οδηγήσει σε αύξηση των αδήλωτων μορφών εργασίας με συνέπεια τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών.

2. Ο ελάχιστος χρόνος ασφάλισης για την καταβολή σύνταξης είναι τα 15 έτη, αλλά για την καταβολή ολόκληρης της εθνικής σύνταξης το κατώφλι είναι τα 20 έτη. Για να έχουν επομένως οι ασφαλισμένοι κάπως ικανοποιητική σύνταξη, θα πρέπει να συμπληρώσουν τουλάχιστον 20 έτη ασφάλισης.

3. Μετά τη συμπλήρωση 20 ετών ασφάλισης ο ρυθμός αύξησης της σύνταξης σε συνάρτηση με τα έτη ασφάλισης δεν είναι γραμμικός, δηλαδή με την πάροδο του χρόνου το ποσό σύνταξης που κερδίζει ο ασφαλισμένος για κάθε έτος παραμονής στην εργασία γίνεται μεγαλύτερο. Παράδειγμα: έστω ασφαλισμένος με μέσο όρο αποδοχών € 1500. Αν έχει ήδη 25 έτη ασφάλισης και προσθέσει δύο ακόμη έτη (δηλαδή φθάσει τα 27 έτη ασφάλισης), «κερδίζει» μια αύξηση στη σύνταξή του κατά €29. Εργαζόμενος με τις ίδιες αποδοχές, αν έχει συμπληρώσει 33ετία και συνεχίζει να εργάζεται για δύο έτη ακόμη (φθάσει δηλαδή τα 35 έτη ασφάλισης), η αύξηση που «κερδίζει» στη σύνταξή του θα είναι €48. Αντίστοιχα η επέκταση της ασφάλισης από τα 40 στα 42 έτη, θα αυξήσει τη σύνταξη κατά €56. Το χαρακτηριστικό αυτό λειτουργεί ως κίνητρο για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιμήκυνση του χρόνου ασφάλισης.

4. Καθώς η παρατεταμένη ύφεση έχει συμπιέσει τις αμοιβές, σημαντικές μπορεί να είναι οι συνέπειες στον υπολογισμό της σύνταξης βάσει του μέσου όρου αποδοχών, ο οποίος αναπόφευκτα μειώνεται. Ας λάβουμε ως παράδειγμα εργαζόμενο που έχει συμπληρώσει 35ετία ασφάλισης και ο μέσος όρος αποδοχών του στο διάστημα 2002-2016 είναι € 2.000. Σε αυτή την περίπτωση αν έβγαινε τώρα σε σύνταξη θα ελάμβανε με τον νέο νόμο € 996,59. Αν εργαστεί ακόμη για 5 έτη και οι αποδοχές του έχουν μειωθεί στα € 1.200, τότε ο μέσος όρος μηνιαίων αποδοχών διαμορφώνεται στα € 1.800 και η προσδοκώμενη σύνταξη φθάνει στα € 1085,14. Δηλαδή η σύνταξή του θα αυξηθεί μόνο κατά € 88,55 με άλλα 5 χρόνια ασφάλισης.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σταθερά αυξανόμενος είναι ο αριθμός των Τούρκων που φτάνουν και ζητούν άσυλο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης τους τελευταίους μήνες. Από τον περασμένο Ιούλιο, οπότε και έγινε η απόπειρα πραξικοπήματος, στην Ελλάδα κάθε μήνα φτάνουν δεκάδες Τούρκοι είτε από τον Εβρο είτε μέσω των νησιών του Αιγαίου, οι οποίοι καταθέτουν αίτημα ασύλου, καθώς υποστηρίζουν ότι στην Τουρκία βρίσκεται σε κίνδυνο η ζωή τους. Τους δύο τελευταίους μήνες ο αριθμός αυξήθηκε και συνολικά καταγράφηκαν 100 αιτήματα ασύλου από Τούρκους πολίτες. Ωστόσο, άλλες χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και το Βέλγιο έχουν υποδεχθεί μεγαλύτερους πληθυσμούς. Χθες, οι ελληνικές αρχές εντόπισαν και συνέλαβαν έξι ακόμη Τούρκους υπηκόους σε ελληνικό έδαφος και συγκεκριμένα στον Εβρο. Παράλληλα, συνελήφθησαν και οι διακινητές που τους πέρασαν στα σύνορα, ένας 38χρονος Τυνήσιος και ένας 21χρονος Μαροκινός. Πρόκειται για δύο οικογένειες, δύο άνδρες, τρεις γυναίκες και ένα παιδί ενός έτους. Χθες, εξάλλου, ακόμα 52 πρόσφυγες και μετανάστες έφθασαν από την Τουρκία στη Χίο.

Επίσης, συνελήφθησαν από το Λιμενικό δύο μετανάστες οι οποίοι σύμφωνα με τις δηλώσεις τους έκλεψαν μία βάρκα για να επιστρέψουν στην Τουρκία, εφόσον δεν μπορούν από την Ελλάδα να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την Ευρώπη. Σύμφωνα με πληροφορίες, θετική ήταν η εισήγηση του κλιμακίου του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη στη Χίο που επισκέφτηκε το σημείο «18» στο Αίπος, προκειμένου να ελέγξει την περιοχή για τη δημιουργία προαναχωρησιακού κέντρου στο νησί. Η τοποθεσία είχε αρχικά αποκλειστεί, ωστόσο το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη εξετάζει και πάλι την πιθανότητα, καθώς όπως ανέφεραν στελέχη του «τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και επιβάλλεται να βρεθεί χώρος άμεσα». Πάντως, και αυτή τη φορά δεν λείπουν οι αντιδράσεις από τους κατοίκους του κοντινού χωριού που ζητούν να ενημερωθούν επισήμως για όσα σχεδιάζονται.

Ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννης Μουζάλας, δεν υπέγραψε το κείμενο θέσεων το οποίο συμφωνήθηκε χθες στη Διάσκεψη των υπουργών Εσωτερικών και Αμυνας των χωρών της Κεντρικής Ευρώπης και των Βαλκανίων στη Βιέννη, στην οποία συμμετείχαν 16 χώρες. Στόχος της Διάσκεψης, στην οποία αρχικά δεν είχε κληθεί ο Ελληνας υπουργός, είναι να παραμείνει κλειστός ο δρόμος των Βαλκανίων για τους πρόσφυγες και να ληφθούν μέτρα για την ενδεχόμενη αύξηση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μετά το πραξικόπημα-οπερέτα του Ιουλίου του 2016, ανάθεμα και κατάρες κατά του Γκιουλέν ακούγονται, όπως συνέβη και στην Ελλάδα του 1974

Είναι αξιοσημείωτο ότι μέχρι και πριν από λίγο καιρό, το να είναι κάποιος γκιουλενιστής, υμνώντας τον ιμάμη Γκιουλέν και ενστερνιζόμενοι τις διδαχές του, ήταν δείγμα τουρκοφροσύνης. Μάλιστα, η ένταξη στις οργανώσεις και τα σχολεία του Γκιουλέν γινόταν κατά προτροπή του τουρκικού κράτους, του Ερντογάν δηλαδή.

Αιφνιδίως, μετά το πραξικόπημα-οπερέτα του Ιουλίου του 2016, ανάθεμα και κατάρες κατά του Γκιουλέν ακούγονται, όπως συνέβη και στην Ελλάδα του 1974, όπου αυτοχαρακτηρίστηκαν εννιά εκατομμύρια παρά κάτι, αντιστασιακοί, και μέσα στα 9 εκατομμύρια ήσαν και όλοι όσοι υποστήριξαν ή ανέχονταν την δικτατορία, και δεν ήσαν λίγοι, ενώ στο "παρά κάτι" ήσαν αυτοί που είχαν ενεργή συμμετοχή μη καλυπτόμενη, και κάποιοι λίγοι που παρέμειναν πιστοί άλλοι στον Γ. Παπαδόπουλο και άλλοι στον Δ. Ιωαννίδη (αυτό φάνηκε και από τα ποσοστά που πήρε το κόμμα του Γαρουφαλιά στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές).

Συνηθισμένο, επομένως, το φαινόμενο, όπως συνηθισμένη και η αποχουντοποίηση. Όπου πάλι, ως χουντικοί (της επταετούς δικτατορίας στην Ελλάδα, και του τουρκικού πραξικοπήματος) συμπεριελήφθησαν και πρόσωπα ανεπιθύμητα στη νέα κατάσταση, για λόγους προσωπικούς. Δεν πρέπει επομένως να μάς εκπλήσσει, αφού τα ζήσαμε κι εδώ στην Ελλάδα, αφενός ο διωγμός των αντιφρονούντων στην Τουρκία που γίνεται επί παντός μη αρεστού, ούτε η αιφνίδια μεταστροφή κεμαλιστών σε ακραιφνείς ισλαμιστές, για να διατηρήσουν τα κεκτημένα.

Στην Θράκη, ισλαμιστές, με την έννοια που δίνουμε κατ’ αυτάς στον όρο, δεν είχαμε. Αλεβίτες ήσαν οι μουσουλμάνοι, κάποτε χριστιανοί εκμουσουλμανισθέντες, και προφανώς παλαιότερα εθνικοί εκχριστιανισθέντες, και τούτο επειδή έχουν στην θρησκεία τους, ή στην αίρεσή τους, όπως λένε οι ισλαμιστές, στοιχεία από τις παλαιότερες θρησκείες τους. Σχεδόν αδιάφοροι, δηλαδή. Όμως, κατά τα τελευταία χρόνια, και με την ανοχή της ελληνικής πολιτικής σκηνής -αυτοδιοικητικής και κεντρικής- η δραστηριοποίηση του τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή είναι έντονη ως προς την τουρκοποίηση-ισλαμοποίηση όχι μόνο των Αλεβιτών, αλλά Πομάκων και Ρομά.

Τώρα δε, το Προξενείο λειτουργεί φανερά πλέον ως παράλληλος διοικητικός μηχανισμός με το ελληνικό κράτος, με φακελοποίηση των Ελλήνων πολιτών και αποστολή στοιχείων στην Άγκυρα. Η εφημερίδα Αντιφωνητής της Κομοτηνής αποκάλυψε ένα περιστατικό που έγινε πρόσφατα, με αφορμή τις πράξεις γνωστού ιμάμη…

Ο κύριος αυτός, υπαγόμενος στον ψευδομουφτή Κομοτηνής, υπηρετεί σε χωριό του Έβρου και για λόγο άγνωστο σε εμάς, αποφάσισε να καταγγείλει (στον ψευδομουφτή ή στο προξενείο ;) ως "γκιουλενικούς" δύο συγγενείς του που ήταν επίσης ιμάμηδες υπαγόμενοι στον ίδιο ψευδομουφτή. Πρώτα λοιπόν κατηγορήθηκε ως γκιουλενικός ο Χ. Κ. και διακόπηκε η συνεργασία του με τον ψευτομουφτή Κομοτηνής Ιμπραήμ Σερίφ. Εν συνεχεία οι κατηγορίες συνεχίστηκαν και κατά του ξάδερφου του, του Ι. Κ., που επίσης απομακρύνθηκε από τον ψευτομουφτή Κομοτηνής ως γκιουλενικός.

Φαίνεται όμως ότι αυτά προκάλεσαν οργή στους υπόλοιπους θεολόγους που υπάγονται στον ψευτομουφτή Κομοτηνής και αποφάσισαν να μαζέψουν υπογραφές υπέρ των Ι. και Χ. Κ., εγγυώμενοι πως οι συγκεκριμένοι δεν είναι γκιουλενικοί. Ο μόνος που δεν υπέγραψε ήταν ο ίδιος ο καταγγέλλων. Οι υπόλοιποι κατέθεσαν τις υπογραφές τους στο τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής ώστε να επανεξεταστεί το θέμα από την Άγκυρα.

Το συμβάν προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στο τουρκικό Προξενείο και κλήθηκαν όλοι οι θεολόγοι που υπέγραψαν για να δώσουν γραπτές εξηγήσεις στον Τούρκο Πρόξενο. Το καυτό θέμα φαίνεται πως έφτασε στην Άγκυρα και λέγεται ότι στάλθηκε μια αντιπροσωπεία από την Άγκυρα να εξετάσει το θέμα επί τόπου. Μάλιστα οι πληροφορίες λένε ότι η συγκεκριμένη αντιπροσωπεία βρίσκεται εδώ αυτές τις ημέρες.

Είναι δυνατόν μια ξένη Αρχή να είναι το κέντρο επίλυσης διαφορών Ελλήνων πολιτών;
Και αν αυτό γίνεται με την δική τους βούληση, επειδή έτσι ενδεχομένως τους συμφέρει, η ελληνική πολιτεία τι κάνει για όλα αυτά; Θα παρακολουθεί απλώς;
Δεν αντιλαμβανόμαστε πως πρόκειται για ένα παράλληλο κράτος;
Μέχρι ποιου σημείου θα βλέπουμε να τουρκεύει η περιοχή;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το Ντονμπάς βρίσκεται προ των πυλών μεγάλου πολέμου: το Κίεβο πρόκειται να αρχίσει στρατιωτικές επιχειρήσεις στην αποσχισθείσα περιοχή, όπως μεταδίδουν τα τοπικά ΜΜΕ, επικαλούμενα στρατιωτικές και διπλωματικές πηγές στην Μόσχα, στο Ντονιέτσκ και στο Λουγκάνσκ. Οι επίσημοι εκπρόσωποι της ΛΔ του Ντονιέτσκ και της ΛΔ του Λουγκάνσκ έκαναν ανάλογες δηλώσεις στις 7 Φεβρουαρίου. Οι εκπρόσωποι της πολιτοφυλακής του Ντονμπάς είπαν ότι η πληροφόρησή τους βασίζεται σε εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών και σε πολυάριθμες περιπτώσεις μεγάλης κλίμακας ανάπτυξη στρατού και στρατιωτικού υλικού στη διαχωριστική γραμμή.

Επιμέλεια ρεπορτάζ: Σωτήρης Δημόπουλος

Την ίδια ώρα, οι ειδικοί παρατηρητές του ΟΑΣΕ καταγράφουν παραβιάσεις της εκεχειρίας, τη χρήση συστημάτων πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων (MLRS) και βαρέος πυροβολικού από τα αντιμαχόμενα μέρη. Οι πρόσφατες σποραδικές μάχες κατά μήκος της γραμμής άμυνας των δύο δημοκρατικών είναι μάλλον ο πρόλογος σε έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας που μπορεί να ξεσπάσει στο Ντονμπάς στο εγγύς μέλλον.

Στρατιωτικές και διπλωματικές πηγές στην ΛΔ του Ντονιέτσκ ανέφεραν εχθές ότι εκεί έχουν συγκεντρωθεί όχι λιγότερες από 9 πυροβολαρχίες και 6 τάγματα MLRS που έχουν μεταφερθεί από τα μετόπισθεν. Μια πρώτη ανάλυση της κατάστασης δείχνει ότι πρόκειται για περίπου πάνω από 200 πυροβόλα, με διάμετρο 122 mm (ένα Ουκρανικό τάγμα πυροβολικού, κατά κανόνα, έχει 24 πυροβόλα) και όχι λιγότερα από 36 «Grad» και «Uragan» MLRS. Από τις 10 έως τις 23 Ιανουαρίου το Κίεβο απέστειλε 16 τρένα με πυρομαχικά.

Ένα τρένο έχει συνήθως 30-40 βαγόνια. Ένα όχημα φέρει σχεδόν 800 βλήματα για οβιδοβόλα 122 mm και λίγο λιγότερα για τα συστήματα MRLS. Οπότε πρέπει να υποθέσουμε ότι ο ουκρανικός στρατός έχει συγκεντρώσει όχι λιγότερο από 400.000 μονάδες πυρομαχικών για το πυροβολικό στις δύο προηγούμενες εβδομάδες. Τόσο μεγάλος αριθμός πυροβολικού και πυρομαχικών είναι αρκετός για να υποστηρίξει μια γενικευμένη επίθεση του στρατού ώστε να προσεγγίσει 15-20 χλμ. εγγύτερα στα ρωσικά σύνορα.

Στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες πιστεύουν ότι ο ουκρανικός στρατός δεν θα κάνει μια κατά μέτωπο επίθεση στο Ντονιέτσκ. Αντ’ αυτού θα κτυπήσει με ένταση στην αραιοκατοικημένη περιοχή νοτίως του Ντονιέτσκ ώστε να αποκόψει την πόλη από το Νοβοαζόβσκ, και να καταλάβει την στρατιωτική βάση στο Τόρεζ πριν κινηθεί προς την κατεύθυνση του χωριού Σνιέζνογιε, στα σύνορα με τη Ρωσία.

Την ίδια ώρα η Ουκρανία έχει ενισχύσει τις ένοπλες δυνάμεις της βορείως της Μαριούπολης. Η ουκρανική στρατιωτική διοίκηση έχει ήδη αναπτύξει στην περιοχή το τάγμα Ντονμπάς, όπως επίσης και 3 τάγματα του συντάγματος Αζόφ. Ως επιστέγασμα όλων, το Κίεβο έχει ενισχύσει με 4 ταξιαρχίες την περιοχή του Ντονμπάς, συμπεριλαμβανομένης και μιας αερομεταφερόμενης.

Παράλληλα, από το βορρά, στη δεύτερη γραμμή άμυνας των ουκρανικού στρατού στο Ντονμπάς, έχουν έλθει και άλλες ενισχύσεις. Ο επίσημος εκπρόσωπος της Λαϊκής Πολιτοφυλακής της ΛΔ του Λουγκάνσκ αντισυνταγματάρχης Αντρέι Μαρότσκο ανέφερε ότι μεταφέρθηκε από το Χάρκοβο, η 92η μηχανοκίνητη ταξιαρχία, σε πλήρη σχηματισμό.

Το πιθανότερο είναι η Ουκρανία να εξαπολύσει μια γενική επίθεση στο Ντονμπάς ταυτόχρονα από δύο στρατηγικές κατευθύνσεις την Μαριούπολη και το Χάρκοβο. Ο στόχος της επιχείρησης είναι να προσεγγίσει τα σύνορα με τη Ρωσία και να καταλάβει τα σημεία ελέγχου.

Όπως φαίνεται, το προγεφύρωμα για το Σεβέρσκι Ντοντς. «Το προγεφύρωμα βρίσκεται σε άμεση εγγύτητα με τα ρωσικά σύνορα. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, η διοίκηση του ουκρανικού στρατού εκ νέου, όπως και το καλοκαίρι του 2014, θα προσπαθήσει να προωθηθεί με γενική επίθεση έως εκεί, ώστε να αποκόψει το Ντομπάς από τη Ρωσία» υποστηρίζει ο [Ρώσος] αντιστράτηγος Γιούρι Νετκάτσιοφ.

Κατά την άποψή του αυτό πρέπει να συμβεί σύντομα, καθώς τώρα στην περιοχή επικρατεί δριμύ ψύχος, αλλά η περιοχή στην κοιλάδα του ποταμού Σεβέρσκι Ντοντς τους θερινούς μήνες είναι δύσκολα προσπελάσιμη. «Τώρα, που η γη έχει παγώσει, είναι η κατάλληλη στιγμή για επίθεση», είπε ο αντιστράτηγος.

Οι πρόσφατες εξελίξεις προκάλεσαν πιθανώς και την αιφνίδια επιθεώρηση από τον Πούτιν της ετοιμότητας των ρωσικών αεροπορικών δυνάμεων.

Πηγές Pravda και PravdaReport



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Μάικ Πομπέο είχε χαρακτηρίσει πέρσι την Τουρκία ως μια «ολοκληρωτική ισλαμική δικτατορία». Τώρα, όμως, ως επικεφαλής της CIA, μετέφερε επίσημα μηνύματα του Λευκού Οίκου στον Ταγίπ Ερντογάν

Τoυ Γιώργου Παυλόπουλου

Η Αγκυρα αποτέλεσε τον πρώτο σταθμό της περιοδείας που ξεκίνησε από χθες στη «φλεγόμενη» Μέση Ανατολή ο Μάικ Πομπέο, ο άνθρωπος ο οποίος στις 16 Ιουλίου 2016 είχε χαρακτηρίσει την Τουρκία μία «ολοκληρωτική ισλαμική δικτατορία» και επελέγη από τον Ντόναλντ Τραμπ για το νευραλγικό πόστο του επικεφαλής της CIA. Η επίσκεψη πραγματοποιείται λιγότερο από δύο 24ωρα μετά την τηλεφωνική επικοινωνία ανάμεσα στον πρόεδρο των ΗΠΑ και τον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος αναμένει με αγωνία τα πρώτα επίσημα δείγματα γραφής της νέας ηγεσίας της Ουάσιγκτον -με την ελπίδα ότι θα είναι πιο... δεκτική στα αιτήματα και τις επιδιώξεις της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή και ειδικά στη Συρία.

Όπως ήταν βεβαίως αναμενόμενο, δεν έγιναν γνωστές πολλές λεπτομέρειες από τη συνάντηση που είχαν Ερντογάν και Πομπέο. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι ο πρώτος έθεσε επιτακτικά στον δεύτερο την ανάγκη να σταματήσουν οι Αμερικανοί να στηρίζουν τους Κούρδους της Συρίας και συμμάχους του ΡΚΚ, θεωρώντας ότι η περαιτέρω ενίσχυσή τους θα οδηγήσει στην de facto εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου ημικρατικού μορφώματος στην περιοχή. Η Άγκυρα θεωρεί «κλειδί» γι' αυτό την πολιορκία της πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, της Ράκα: Εκεί, οι πληροφορίες φέρνουν τις κουρδικές δυνάμεις να απέχουν μόλις 40 χιλιόμετρα, ενώ οι Τούρκοι και οι σύμμαχοί τους βρίσκονται αρκετά πιο μακριά (γύρω στα 200 χιλιόμετρα), εγκλωβισμένοι στην πόλη αλ-Μπαμπ.

Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα, ο Τραμπ είχε ταχθεί υπέρ της δημιουργίας «ασφαλών ζωνών» στο βόρειο τμήμα της Συρίας, με το επιχείρημα ότι εκεί θα πρέπει να δημιουργηθούν εγκαταστάσεις για τους πρόσφυγες. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι είχαν καταθέσει πρώτοι μια ανάλογη πρόταση συναντώντας την άρνηση τόσο των Ευρωπαίων όσο και του Ομπάμα, οι Τούρκοι αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη τη στροφή των ΗΠΑ και αναμένουν διευκρινίσεις -ελπίζοντας για το καλύτερο, αλλά και φοβούμενοι για το χειρότερο. Μέχρι δε να διαπιστώσουν τι ισχύει στην πράξη, κλείνουν διαρκώς το... μάτι προς τον Τραμπ. Το ερώτημα είναι τι είναι διατεθειμένος ο Ερντογάν να δώσει σε αντάλλαγμα και πόσο θα ενοχληθούν κάποιοι άλλοι από αυτό -με πρώτο τον Βλ. Πούτιν.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τη στάση του γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε απέναντι στην Ελλάδα, σχολιάζει με αιχμηρό τρόπο ο επικεφαλής της ομάδας των Σοσιαλιστών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Τζιάνι Πιτέλα, σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Tagesspiegel.

Ο κ. Πιτέλα ερωτώμενος για τις δηλώσεις του κ. Σόιμπλε για αύξηση της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας ή έξοδο από το ευρώ, απαντά: «Ο Σόιμπλε παίζει με τη φωτιά πάντα όταν πρόκειται για την Ελλάδα. Η Αθήνα έχει καταβάλει σημαντικές προσπάθειες. Τώρα πρέπει οι ευρωπαίοι εταίροι της Ελλάδας να εκπληρώσουν τις δικές τους υποχρεώσεις, να ολοκληρώσουν την τρέχουσα αξιολόγηση των μεταρρυθμίσεων και να προβούν σε μια αισθητή απομείωση του χρέους. Όπως πάντα, ο Σόιμπλε προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει την Ελλάδα, προκειμένου να πολώσει την εγχώρια πολιτική σκηνή. Αυτό είναι ανεύθυνο και επικίνδυνο – με φόντο μάλιστα τις βερμπαλιστικές επιθέσεις του Τραμπ κατά της Ευρώπης».

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, επαναφέροντας την απειλή του Grexit πριν λίγες μέρες, είχε αναφέρει σε συνέντευξή του: «Πρέπει να διατηρηθεί η πίεση προς την Ελλάδα για να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις ώστε να καταστεί ανταγωνιστική, αλλιώς δεν μπορεί να μείνει στην Ευρωζώνη».

Επίσης, αναφερόμενος στο ενδεχόμενο «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, ξεκαθάρισε πως οι ευρωπαϊκές συνθήκες δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο για κράτος-μέλος του κοινού νομίσματος. «Για να γίνει κάτι τέτοιο, η Ελλάδα θα πρέπει να βγει από την Ευρωζώνη», είπε ο Γερμανός υπουργός. Επανέλαβε δε τη γνωστή θέση του πως το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το χρέος, αλλά η ανταγωνιστικότητά της.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



H πρωτοφανής εσωτερική μάχη στο ΔΝΤ απειλεί την αξιοπιστία και την ανεξαρτησία του
Γιατί πρέπει να λήξει με ήττα των ευρωπαϊκών μελών του Ταμείου
Άδικη η μεταχείριση της Αθήνας από τις ευρωπαικές κυβερνήσεις

Με την οικονομία της ευρωζώνης να ανακάμπτει και την κρίση χρέους που έπληξε το κοινό νόμισμα να έχει σε μεγάλο βαθμό υποχωρήσει, είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς ότι η χώρα από όπου ξεκινήσαν όλα παραμένει αντιμέτωπη με μεγάλα προβλήματα.

Αυτή την εβδομάδα το μακροχρόνιο πρόβλημα της Ελλάδας πήρε μια νέα και ανησυχητική τροπή.

Αποκαλύφθηκε ότι το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είναι διχασμένο όσον αφορά το πρωτογενές πλεόνασμα που πρέπει να πιάσει η Ελλάδα, το οποίο θα επηρεάσει το κατά πόσον θα χρειαστεί ελάφρυνση χρέους για να επιτύχει βιώσιμη ανάπτυξη.

Οι διαμάχες ανάμεσα στο ΔΝΤ και στις κυβερνήσεις της ευρωζώνης δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά το γεγονός ότι το Ταμείο παραδέχθηκε μια διάσπαση μεταξύ των κρατών μελών του είναι σημαντικό. Τα ευρωπαϊκά κράτη υπερεκπροσωπούνται στο Συμβούλιο σε σχέση με το μέγεθος τους στην παγκόσμια οικονομία. Η χρήση αυτής της ισχύος για να αποθαρρυνθεί το Ταμείο να απαιτήσει ελάφρυνση χρέους από τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης αποτελεί μια ξεκάθαρη σύγκρουση συμφερόντων και μια απειλή για την αξιοπιστία και ανεξαρτησία του Ταμείου.

Τον τελευταίο χρόνο, η αντιπαράθεση ανάμεσα στους πιστωτές είναι σχεδόν τόσο έντονη, όσο αυτή ανάμεσα στον πιστωτή και τον οφειλέτη. Το Ταμείο, το οποίο με τα χρόνια έχει υιοθετήσει μια πιο ρεαλιστική εκτίμηση για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, αρνείται να υποχωρήσει και διαμηνύει ότι δεν θα παραμείνει στο πρόγραμμα χωρίς περαιτέρω ελάφρυνση του βάρους. Αυτό δημιουργεί δίλημμα στις χώρες της ευρωζώνης, ειδικά στη Γερμανία.

Το Βερολίνο επιμένει πως δεν θα συνεχίσει τη διάσωση χωρίς την συμμετοχή του ΔΝΤ, αλλά αντιτίθεται σε οποιαδήποτε διαγραφή χρέους απαιτεί το Ταμείο.

Το βασικό πρόβλημα είναι το δημοσιονομικό πλεόνασμα που πρέπει να επιτύχει η Ελλάδα. Το ΔΝΤ υποστηρίζει πως η επίτευξη και η διατήρηση ενός πρωτογενούς πλεονάσματος 1,5% του ΑΕΠ είναι αρκετή. Η ευρωζώνη θέλει ένα απίθανο 3,5%. Δεδομένης της επαναλαμβανόμενης υποαπόδοσης της Ελλάδας στους στόχους για την ανάπτυξη, είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι η Αθήνα μπορεί να επιτύχει ένα τόσο υψηλό νούμερο.

Η διαφωνία είναι γνώριμη. Αλλά η ασυνήθιστη απόφαση του ΔΝΤ να αποκαλύψει μια διάσπαση στο Εκτελεστικό Συμβούλιο, το οποίο συνήθως λειτουργεί συναινετικά, υπογραμμίζει τις αδυναμίες στη διοίκηση του Ταμείου. Οι Ευρωπαίοι εκπρόσωποι στο Συμβούλιο, οι οποίοι θέλουν το ΔΝΤ να συμφωνήσει στο υψηλότερο νούμερο για το δημοσιονομικό πλεόνασμα, οδηγούνται σε σύγκρουση συμφερόντων δείχνοντας ενδιαφέρον για τον αντίκτυπο που θα είχε μια διαγραφή χρέους στις κυβερνήσεις τους.

Yπάρχει ένα σημαντικό πολιτικό και οικονομικό κόστος στο να εμφανιστούν να υποχωρούν μπροστά στην Ελλάδα, δεδομένων των επερχόμενων εκλογών στην ευρωζώνη, μεταξύ άλλων στην Γερμανία και στη Γαλλία. Η διαμάχη έχει πλήξει και την ελληνική κυβέρνηση και με την αδιαλλαξία της η ευρωζώνη μπορεί να αναγκάσει μια ακόμα αλλαγή στην εξουσία, με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να αντικαθίσταται από την κεντροδεξιά αντιπολίτευση.

Δεν αποκλείεται, αυτό να οδηγήσει στην προσφορά μιας ελαφρώς καλύτερης συμφωνίας στην Ελλάδα από αυτήν με τη σημερινή κυβέρνηση. Αλλά οι βραχυπρόθεσμοι πολιτικοί ελιγμοί είναι ένας πολύ κακός τρόπος για να προσπαθήσει κανείς να βάλει την Ελλάδα στο δρόμο της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του χρέους και της οικονομικής σταθερότητας.

Από το ξεκίνημα της ελληνικής κρίσης το 2010, η αντίδραση των κυβερνήσεων της ευρωζώνης καθορίστηκε από την πολιτική ανάγκη να προστατέψουν τις τράπεζες, τους επενδυτές και τους φορολογούμενους τους. Έχουν συστηματικά αποδεχθεί υπερβολικά αισιόδοξους στόχους για την ανάπτυξη και τα πρωτογενή πλεονάσματα, αντί να αποδεχθούν την ανάγκη για περισσότερη εξωτερική χρηματοδότηση και αν χρειαστεί διαγραφές χρέους.

Τα υπόλοιπα μέλη το ΔΝΤ θα έπρεπε να είναι έτοιμα να παρακάμψουν τους ανυποχώρητους Ευρωπαίους. Οι διαμαρτυρίες μιας ιδιοτελούς συντεχνίας δεν πρέπει να μπουν στο δρόμο των συμφερόντων της Ελλάδας.

Οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης έχουν συμπεριφερθεί με λάθος τρόπο στο ζήτημα αυτό. Τους αξίζει να ηττηθούν.

Financial Times
Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Στρατηγικής Θεωρίας

Προχωρώ σε στοιχειώδεις αναφορές για το μείζον ζήτημα των απειλών χαμηλής έντασης. Στο τέλος σε τρία παραρτήματα συμπεριλαμβάνω εξίσου στοιχειώδεις αναφορές για το ζήτημα του ελέγχου της κλιμάκωσης, της αξιοπιστίας μιας αποτρεπτικής στρατηγικής και της έννοιας του σχετικού συμφέροντος στην αποτρεπτική στρατηγική.

Η συντρέχουσα ένταση στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας μπορεί να θεωρηθεί ότι ενέχει, μεταξύ άλλων, τρεις κύριες πτυχές.
  • Πρώτον, μια αδιάκοπη αναθεωρητική απειλή πολλών δεκαετιών.
  • Δεύτερον, μια εδραιωμένη πλέον Τουρκική αντίληψη ότι η Ελλάδα κατευνάζει, ότι προσφέρεται για επίδειξη δυνάμεως και ότι διαμέσου επίδειξης ισχύος στα πεδία απειλών χαμηλής έντασης κυρίως στο Αιγαίο και στην Θράκη.
  • Τρίτον, η επίδειξη αποδιοργάνωσης, ελλείμματος συντονισμού και άσκοπων επικίνδυνων ελιγμών του Κύπριου προέδρου ενδέχεται να έπεισε την Άγκυρα ότι ήλθε η στιγμή να ελέγξει όλη την Κύπρο μέσω ενός τουρκικού κράτους εντός ενός κρατιδίου πλέον τις τύχες του οποίου θα διαχειρίζεται με τις ευκαιρίες που θα της προσφέρουν οι τερατώδεις κρατικές ρυθμίσεις που ήδη δεχθήκαμε ή μισο-δεχθήκαμε.
Το «τρίξιμο των δοντιών», λοιπόν, είναι απολύτως αναμενόμενο και η Τουρκία αναμένει να διαπράξουμε στην Κύπρο το μοιραίο λάθος που θα ανατρέψει τους συσχετισμούς. Εκεί δηλαδή που η Τουρκία σχοινοβατεί πάνω στην κόψη του ξυραφιού εάν εμείς δεχθούμε να διαλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία θα επιτύχει μια γιγαντιαία γεωπολιτική αναβάθμιση που θα αλλάξει τις παραστάσεις και τις αποφάσεις όλων των άλλων δρώντων.

Με αυτά κατά νου όσον αφορά τα γεγονότα που συντρέχουν, εκλαμβάνεται ως δεδομένο πως η κυριότερη απειλή κατά της Ελλάδας προέρχεται από την Τουρκία. Ο κίνδυνος πολέμου είναι διαρκής και μόνο μια αποτελεσματική στρατηγική τον αποτρέπει συνάμα αποτρέπει εκπλήρωση διαμέσου απειλητικών παραστάσεων ή και επίθεσης χαμηλής έντασης να επιτύχει το μείζον των αναθεωρητικών επιδιώξεων στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στην Θράκη. Η αποτρεπτική στρατηγική της Ελλάδας, κατά συνέπεια, απαιτείται να αποσκοπεί όχι μόνον στην αποτροπή μιας γενικευμένης σύρραξης αλλά και στην αποφυγή εκπλήρωσης μικρών ή μεσαίων πολιτικών στόχων της Τουρκίας τους οποίους οι ηγέτες της αντίπαλης χώρας επιδιώκουν να εκπληρώσουν με απειλές ή ενέργειες «χαμηλής έντασης».

Δεν έχουμε μόνο άμεση, όπως λέμε στην στρατηγική ανάλυση, αποτροπή. Δηλαδή, η Τουρκία δεν περιορίζεται στον σχεδιασμό εκτέλεσης επιθετικών ενεργειών οι οποίες δυνατό να εκδηλωθούν ανά πάσα στιγμή. Παρά το ότι η ηρωική ανασχετική ορμή και οι δεξιότητες των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων συγκρατούν το χειρότερο, απαιτείται να εκτιμήσουμε το γεγονός πως με όρους στρατηγικής θεωρίας η Ελληνική αποτρεπτική στρατηγική έχει από καιρό, μερικώς τουλάχιστον, αποδυναμωθεί εάν όχι καταρρεύσει. Αυτό γιατί η Τουρκία πέρασε το φράγμα των δηλωτικών απειλητικών παραστάσεων και προχώρησε σε ενέργειες οι οποίες, με τον ένα ή άλλο τρόπο, αλλάζουν το εδαφικό και κυριαρχικό καθεστώς εις βάρος της Ελλάδας. Έστω και εάν δεν έχει συνειδητοποιηθεί πλήρως, η αντιπαράθεση Ελλάδας – Τουρκίας έχει από καιρό εισέλθει σε κατάσταση η οποία στην θεωρία της αποτροπής ονομάζεται «ενδοπολεμική αποτροπή» (“intrawar deterrence”). Που είναι τα σύνορα στο Αιγαίο παρά τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου, τι γίνεται στην Θράκη και τι πάει να γίνει στην Κύπρο όπου η αποδοχή των τετελεσμένων σημαίνει και οριστική ένταξη της Μεγαλονήσου στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας.
Μετά το 1973 η Τουρκική απειλή αναπτύσσεται σε τρία διαφορετικά αλλά αλληλένδετα επίπεδα:

Πρώτον, απειλή γενικευμένης επίθεσης, είτε (το πιο πιθανό) με εκτέλεση ενός συντριπτικού «πρώτου κτυπήματος». Αυτό μπορεί να συμβεί εάν ανοίξει παράθυρο ευκαιρίας ή εάν οι Τούρκοι πιστέψουν ότι οι Ελληνικές ΕΔ, κάτι απίθανο, δεν έχουν επιτελικά σχέδια. Εάν επίσης πολιτικές και διπλωματικές συνθήκες το επιτρέπουν και εάν εσωτερικά καταρρεύσουμε λόγω οικονομικής κρίσης και πιθανής –πολύ πιθανής πλέον– κοινωνικής εξέγερσης. Τόσο πιο πιθανό γίνεται αυτό το ενδεχόμενο όσο περισσότερο πιστέψουν ότι εμείς θα σταματήσουμε χωρίς να προχωρήσουμε σε γενικευμένη σύρραξη. Πριν πολλά χρόνια, εξηγήσαμε σε πολύ σκληρή παρέμβαση ότι το ανακοινωθέν από τον κ Τζοχατζόπουλο όταν ήταν υπουργός άμυνας «δόγμα ισοδύναμων αποτελεσμάτων», αποτελούσε μια απίστευτα ανεύθυνη θέση που ισοδυναμούσε για πρόσκληση πρώτου Τουρκικού πλήγματος και εκπλήρωσης του πλείστου των τουρκικών αναθεωρητικών επιδιώξεων.

Δεύτερον, απειλές «ενδιάμεσης έντασης» και διαφόρων επιπέδων, όπως στην Κύπρο το 1974, στα Ίμια το 1996 (οι συντρέχουσες καθημερινές παραβιάσεις στο Αιγαίο είναι μια δοκιμαστική απόχρωση τέτοιων ενεργειών). Αυτό το ενδεχόμενο, εάν οι Τούρκοι το κρίνουν εφικτό και μικρού κόστους, μπορεί να συνδυαστεί με το πρώτο, μια δηλαδή καταρχήν επιδίωξη συντριπτικού αποδυναμωτικού πρώτου πλήγματος. Μερικές φορές ακούμε από επίσημα χείλη και μάλιστα πολύ ικανών παραγόντων, ότι οι Τούρκοι δεν έχουν κάνει ένα θερμό επεισόδιο. Διαφωνούμε. Η εκατέρωθεν συλλογιστική δεν εντάσσεται σε μια τέτοια λογική και η κατάσταση των πολιτικών και στρατιωτικών σχέσεων της Ελλάδας με την Τουρκία δεν κρίνεται έτσι.

Τρίτον, συνεχιζόμενες αναθεωρητικές αξιώσεις, απειλές πολέμου, casus Belli και άλλες εχθρικές ενέργειες που αποβλέπουν: 1) στο να επηρεάσουν την ελληνική πολιτική βούληση, 2) στο να εθίσουν την τουρκική, ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη στην «ύπαρξη διαφορών», 3) στο να δημιουργήσουν τις ψυχολογικές και πολιτικές συνθήκες που θα ευνοούν στην εκπλήρωση «ενδιάμεσων στόχων» και που θα καταστήσουν φυσική-φυσιολογική ενέργεια ενδεχόμενη γενικευμένη επίθεση, ακόμη και στο πλαίσιο ενός μαζικού «πρώτου κτυπήματος», 4) στο να προετοιμάσουν το έδαφος στην διεθνή διπλωματία ούτως ώστε να γίνει περισσότερο αποδεκτό –εάν λάβει χώρα– ένα πρώτο καταστροφικό κτύπημα κατά των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και άλλων ελληνικών ζωτικών στόχων.

Η Τουρκική απειλή στοχεύει τόσο την ελληνική πολιτική βούληση (αποδοχή της ιδέας πως η Τουρκία αποτελεί φυσικό περιφερειακό ηγεμόνα) όσο και την ελληνική εδαφική και κυριαρχική επικράτεια. Όσον αφορά το τελευταίο σημείο, δεν είναι δυνατό –και ούτε είναι ορθό– να προσδιοριστούν με ακρίβεια οι Τουρκικές επιδιώξεις. Η Τουρκική απειλή εδώ και πολύ καιρό πληροί όλα τα κριτήρια αυτού που στην στρατηγική θεωρία ονομάζεται “απέραντη απειλή”. Δηλαδή, δεν προσδιορίζεται και οροθετείται επακριβώς, οπότε παραμένει ανοικτό το ενδεχόμενο να εκπληρωθούν μεγάλος αριθμός στόχων ανάλογα με τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που –κατά περίπτωση– θα υπάρξουν. Ενδεικτικά, θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει «γκρίζες ζώνες», κατάληψη απομακρυσμένων ελληνικών εδαφών, έλεγχο ελληνικού κυριαρχικού χώρου και κατάληψη μέρους της μη κατεχόμενης Κύπρου ή και όλης της Κύπρου, ιδιαίτερα εάν δεχθούμε όχι μόνο διάλυση της ΚΔ αλλά και «μεταβατική» παρουσία στρατευμάτων.

Είναι φυσικό πως για όλα τα πιο πάνω και τα υπόλοιπα πιθανά σενάρια θα πρέπει να υπάρχουν αντίστοιχα εναλλακτικά στρατιωτικά-διπλωματικά σενάρια αποτροπής τους και αντιμετώπισής τους / ανατροπής τους εάν εκτελεστούν. Στην βάση των πιο πάνω, η διαχείριση των κρίσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας εμπεριέχει πολλές ιδιομορφίες και ιδιαιτερότητες. Η μη αποδοχή των τετελεσμένων και ενέργειες όπως οι συνεχείς αναχαιτίσεις εχθρικών αεροσκαφών στο Αιγαίο αποτελούν μεν μια μικρή αντίσταση πλην δεν αναιρούν τις δυνατότητες τις Τουρκίας για αθροιστική εκπλήρωση των τακτικών και στρατηγικών της στόχων. Ενώ η ελληνική αποτρεπτική στρατηγική και η διαχείριση κρίσεων πρέπει να ακυρώνει την επιδίωξη σταδιακών κερδών που θα ισοδυναμούν, μακροχρόνια, με νικηφόρο επιθετικό τουρκικό πόλεμο, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να μην καιροφυλακτεί για την αποτροπή του χείριστου. Η αποτροπή του χείριστου είναι ούτως ή άλλως άρρητα συνδεδεμένη με την αποτροπή απειλών χαμηλότερης έντασης.

Το χείριστο είναι, είτε στο πλαίσιο της κλιμάκωσης μιας κρίσης είτε αιφνιδιαστικά, να δεχτεί ένα συντριπτικό στρατιωτικό πλήγμα, το οποίο, είναι μεν δύσκολο αλλά η Τουρκία δεν θα δίσταζε να το εκτελέσει εάν υπάρξει στρατιωτικό και πολιτικό «παράθυρο ευκαιρίας». Η υπόθεση αυτή στηρίζεται στην εκτίμηση πως οι Τούρκοι ηγέτες και η Τουρκική κοινωνία θεωρούν την Ελλάδα το μεγάλο εμπόδιο στην εκπλήρωση των διακηρυγμένων ηγεμονικών «οραμάτων». Αυτό το εμπόδιο εξουδετερώνεται μόνον εάν ακυρωθεί η ελληνική δυνατότητα διαχρονικής αντίστασης, δηλαδή μόνον εάν πληγεί καίρια η ελληνική οικονομία και οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Μπορούμε να το πούμε και διαφορετικά: Ενώ πάντα αυτό ίσχυε, οι αποτυχίες της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια και τα εσωτερικά της προβλήματα ενδέχεται να καθιστούν ελκυστικό για την Άγκυρα το ενδεχόμενο ευκαιρίας δοθείσης να συντρίψουν το Ελληνικό κράτος με ένα αιφνιδιαστικό πρώτο πλήγμα. Κάτι τέτοιο δεν είναι συναισθηματικό ζήτημα αλλά κάτι που αφορά στρατηγικούς σχεδιασμούς και μακρόχρονους αναθεωρητικούς σκοπούς.

Χωρίς να επεκταθούμε περαιτέρω καθότι δεν είναι ο σκοπός του παρόντος να δώσει μια συνολική εκτίμηση των πραγμάτων, κάνουμε σαφές ότι οι Ελληνικές Ένοπλες δυνάμεις δεν μπορεί να μην γνωρίζουν ότι η Τουρκία είναι πολύ αποδυναμωμένη στρατιωτικά, συμμαχικά και κοινωνικά και ότι στην διελκυστίνδα ικανότητας – απειλής – μπλόφας η τελευταία λογικά είναι μεγάλη. Να μην ξεχνούμε όμως ότι πάγιο κριτήριο γενικότερα αποδεκτό είναι πως μια στρατηγική τόσο πιο επιτυχημένη είναι όσο περισσότερο κατορθώνει να εκπληρώνει μπλοφάροντας. Αυτό γιατί όταν κερδίζεις μπλοφάροντας το κόστος είναι πολύ μικρότερο. Η σωστή εάν όχι εκτιμημένη με μαθηματική ακρίβεια τουρκική απειλή είναι κύρια αποστολή όλων των Ενόπλων δυνάμεων. Τα σύνορα μεταξύ ικανότητας, απειλής και μπλόφας είναι πάντα θολά και ένα κράτος οφείλει ούτε να εκτίθεται σε ανορθολογικές συρράξεις ούτε να δέχεται οδυνηρές υποχωρήσεις λόγω μπλόφας του αντιπάλου.

Παράρτημα Ι. Απειλή, κλιμάκωση και διαλεκτική σχέση των διαφόρων επιπέδων 
 
Πιο πάνω αναφέρθηκα στο «ισοδύναμο αποτέλεσμα», στην αποτροπή μεγάλης σύρραξης και αποτροπή πρώτου κτυπήματος. Κρίνω σκόπιμο να πω μερικά ακόμη λόγια. Η ικανότητά μας να αποτρέψουμε μια απειλή χαμηλής έντασης συναρτάται άμεσα με την ικανότητά μας να αποτρέψουμε ένα γενικευμένο πόλεμο. Γι’ αυτό εάν με οποιονδήποτε τρόπο – υπονοούμενο ή έκδηλα διατυπωμένο – αποσυνδέσουμε την αποτροπή γενικευμένης σύρραξης από την αποτροπή απειλών χαμηλότερης έντασης ισοδυναμεί με επιδείνωση της αποτρεπτικής μας θέσης. Ασφαλώς, αυτή η θέση θα ήταν περιττή εάν είμαστε πολύ ισχυρότεροι από τον αντίπαλο οπότε η απειλή τιμωρίας κάθε μορφής επίθεσης θα είναι πολύ ή και πλήρως αποτρεπτική. Όμως, επειδή για την Ελλάδα κάτι τέτοιο είναι ιδεατό, θα πρέπει να περιορίσουμε τους συλλογισμούς μας στην ανάλυση τριών αλληλένδετων καταστάσεων:
1. 
αποτροπή γενικευμένου πολέμου (μεγάλη σύρραξη, μεγάλη επίθεση).
2. αποτροπή επεισοδίων ενδιάμεσης έντασης (οτιδήποτε στο ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ μεγάλης σύρραξης και τοπικής σύρραξης).
3. αποτροπή χαμηλής έντασης (μικρά συνοριακά επεισόδια ή αψιμαχίες).

Εάν θελήσουμε να καλύψουμε όλα ανεξαιρέτως τα ενδεχόμενα θα έπρεπε να συμπεριλάβουμε και άλλες περιπτώσεις όπως η παραβίαση του εναέριου και θαλάσσιου χώρου της Ελλάδας, και η εναντίον μας εκτόξευση απειλών οι οποίες αμφισβητούν το status quo, καθώς και τις απειλές χρήσης βίας (casus belli). Η τουρκικές ενέργειες σ’ αυτό το φάσμα απειλών ροκανίζουν την αξιοπιστία της αποτρεπτικής μας στρατηγικής. Στο ίδιο πλαίσιο, η αποτροπή της απειλής πρώτου συντριπτικού κτυπήματος πρέπει να είναι μόνιμη έγνοια των Γενικού Επιτελείου.
Για το θέμα αυτό θα μπορούσε να διατυπωθεί η εξής θέση: ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης οπότε ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι πολύ πιθανό, πρέπει να πειστεί ο αντίπαλος πως έστω και αν μας αιφνιδιάσει θα μας απομείνουν αρκετές δυνάμεις για να αντεπιτεθούμε και να του προκαλέσουμε πολύ υψηλό κόστος. Αυτό σίγουρα θα τον αποτρέψει, ιδιαίτερα στην παρούσα επισφαλή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Τουρκία. Σε μια τέτοια αποτρεπτική λογική κύριοι στόχοι είναι ζωτικά συμφέροντα του απειλούντος που θέτουν σε κίνδυνο την επιβίωσή του και την συνοχή του.

Ο τρόπος που η αποτροπή γενικευμένης σύρραξης συνδέεται με την αποτροπή απειλών χαμηλότερης έντασης είναι ο εξής: Η απειλή με ισοδύναμο ή περίπου ισοδύναμο κόστος θα μπορούσε να εκτιμηθεί (έστω και λανθασμένα) από τον αντίπαλο ως ανεκτό, ενώ ελάχιστα περιθώρια θα είχε να κάνει τους ίδιους υπολογισμούς ως προς το κόστος μιας γενικευμένης σύρραξης. Επομένως, αυτό που μετρά αποτρεπτικά δεν είναι το προβαλλόμενο κόστος «μικρής έντασης» αλλά το ενδεχόμενο πως η σύρραξη θα μπορούσε να κλιμακωθεί και να οδηγήσει σε γενικευμένη σύρραξη. Η ανώτατη πολιτική ηγεσία και η στρατιωτική ηγεσία χρειάζεται ίσως να επανεξετάσει ορισμένα ζητήματα και ιδιαίτερα το κατά πόσον συχνά πέφτει θύμα λανθασμένης συμβουλής (μερικές απίστευτα λανθασμένες και αφελείς θέσεις γράφονται στον τύπο). Για να προεκτείνω το επιχείρημα ως προς αυτό το άκρως κρίσιμο ζήτημα, η αποτροπή καθίσταται ακόμη πιο εύρωστη εάν επιτύχουμε να μεταδώσουμε με αξιόπιστο τρόπο τρία ισχυρά μηνύματα:

Πρώτο, πως έχουμε την ικανότητα, την αποφασιστικότητα και την αναγκαία διάταξη δυνάμεων που δημιουργούν μεγάλο ενδεχόμενο πλήρους επικράτησής μας στην διαδικασία κλιμάκωσης. Ο αντίπαλος θα πρέπει να μένει πάντα σε αμφιβολία ως προς τον τρόπο κλιμάκωσης, την έκταση της κλιμάκωσης και το κόστος που θα του επιβληθεί όταν –κατά πάσα πιθανότητα– θα ηττηθεί. Ένα είναι σίγουρο, πως το αναμενόμενο γι’ αυτόν κόστος δεν θα πρέπει να είναι μικρότερο ή ίσο των οφελών που αυτός αναμένει.

Δεύτερο, πως η κλιμάκωση μέχρι την γενικευμένη σύρραξη είναι το πιθανότερο ενδεχόμενο και πως είμαστε αποφασισμένοι να μην διστάσουμε να κλιμακώσουμε εάν το κρίνουμε αναγκαίο. Επίσης πρέπει να επικρέμαται ο κίνδυνος κλιμάκωσης σε γενικευμένη σύρραξη με τρόπους και μεθοδεύσεις που δεν σταθμίζονται εύκολα από τον αντίπαλο (δηλαδή συμφέρει να κατατρέχει τον αντίπαλο αυτός ο φόβος και να υπολογίζει συνεχώς το όφελος της εκτέλεσης της «μικρής απειλής» με το κόστος του γενικευμένου πολέμου).

Τρίτο, πως τα διακυβευόμενα αγαθά είναι υψηλής αξίας. Αυτό σχετίζεται με το «σχετικό συμφέρον» εκατέρωθεν των συνόρων και ο αναγνώστης θα μπορούσε να ανατρέξει σε εκτενέστερες αναλύσεις μας για την αξιοπιστία μιας Αποτρεπτικής Στρατηγικής. [βλ. παράρτημα ΙΙΙ πιο κάτω]

Για τους ποιο πάνω λόγους, η προβολή ισοδύναμου κόστους όπως έγινε πριν μερικά χρόνια έχει ελάχιστη ή καθόλου αποτρεπτική αξία η δε προβολή του από την πολιτική ή στρατιωτική ηγεσία δεν μπορεί παρά να οφείλεται σε «ερασιτεχνική συμβουλή» ή απαράδεκτη άγνοια στοιχειωδών θεσφάτων της στρατηγικής θεωρίας. Οι ΕΔ ως ο κύριος σύμβουλος της πολιτικής ηγεσίας για ζητήματα εθνικής στρατηγικής οφείλει να βρίσκεται σε διαρκή ένταση και αγωνία ότι η πολιτική ηγεσία είναι πλήρως ενήμερη.

Επιμένοντας στο ίδιο θέμα, η προβολή «ισοδυνάμου αποτελέσματος» βρίσκεται σε κάθετη αντίφαση με θεμελιώδεις και ελάχιστα αμφιλεγόμενες αρχές της στρατηγικής ανάλυσης. Κυρίως, βρίσκεται σ’ αντίφαση με την βασικό αξίωμα πως όσο μεγαλύτερη είναι η παράσταση κόστους τόσο περισσότερο αποτρεπτική είναι απειλή. Η προβολή του ενδεχόμενου περιορισμού στα μέτρα και σταθμά της επίθεσής του, επομένως, μειώνει τα περιθώρια αμφιβολιών του, του επιτρέπει να μεθοδεύσει στρατιωτικά και πολιτικά την εκπλήρωση συγκεκριμένων στόχων και δυνατό επί πλέον να του δώσει το λανθασμένο μήνυμα πως ορισμένα αγαθά δεν έχουν τόσο μεγάλη αξία γι’ εμάς ούτως ώστε να διακινδυνέψουμε μεγάλη σύρραξη. Στην χειρότερη περίπτωση, οι διακηρύξεις περί ισοδυνάμου θα μπορούσαν να του μεταδώσουν το μήνυμα πως η Ελλάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να του προκαλέσει μεγάλο κόστος επειδή σε κάθε περίπτωση δεν θα κατόρθωνε να υπερασπιστεί την Επικράτειά της με μια μεγάλη ή γενικευμένη σύρραξη.

Αυτή η θέση ουδόλως υποβαθμίζει την ανάγκη αποτροπής απειλών χαμηλής έντασης. Αντίθετα, τονίζουν την σημασία της αξιοπιστίας μας και γενικότερα του τρόπου που συνδέονται τα διάφορα επίπεδα πιθανής σύγκρουσης με την συνολική αποτρεπτική μας προσπάθεια, καθώς και με την ανάγκη αποφυγής επιπόλαιων κινήσεων και ενεργειών που θα προκαλέσουν άσκοπη πολεμική σύρραξη. Πάντοτε αυτό είναι ζήτημα εκτίμησης και οι αποφάσεις βαθύτατων προεκτάσεων. Ο στόχος της Ελλάδας ως κράτους που υπεραμύνεται του status quo, υπενθυμίζεται, είναι η αποτροπή του πολέμου, δηλαδή να μην υπάρξει οποιαδήποτε πολεμική σύγκρουση! Χωρίς όμως να απωλέσουμε κρατική κυριαρχία ή στην συντρέχουσα συγκυρία να ενταχθεί η Κύπρος στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας. Γι’ αυτό, είναι άχαρο να εισέλθουμε σε πολεμικές συρράξεις λόγω λαθών που οφείλονται σε άγνοια στοιχειωδών κριτηρίων της στρατηγικής ανάλυσης. Το ίδιο άδικο και άχαρο είναι εάν λόγω άγνοιας ή λανθασμένων εκτιμήσεων χάσουμε τον πόλεμο χωρίς μάχη. Η αποτρεπτική στρατηγική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να γίνεται αντικείμενο ασυνάρτητων σχολίων επιφυλλίδων ή να μην τυγχάνει της δέουσας προσοχής από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.

Όταν υπάρχει στρατιωτική απειλή, ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από δικά μας λάθη, ιδιαίτερα τον ολέθριο συλλογισμό που κατατρέχει πολλούς αναλυτές στην Ελλάδα πως είναι δυνατό να αποφύγουμε τον πόλεμο αντί να τον αποτρέψουμε. Τονίζεται και υπογραμμίζεται πως «αποφυγή του πολέμου» και «αποτροπή του πολέμου» είναι δύο παντελώς διαφορετικές έννοιες.

Πέραν της έμφασης που ήδη έδωσα στον τρόπο που η αποτρεπτική απειλή γενικευμένης σύρραξης συνδέεται με την αποτροπή όλων των απειλών χαμηλότερου επιπέδου, θα μπορούσα να τονίσω πως το αμέσως επόμενο κρίσιμο ζήτημα είναι,

1) η αποφασιστικότητά μας να κλιμακώσουμε με τρόπο της δικής μας επιλογής και

2) η ικανότητά μας να ελέγξουμε αυτή την κλιμάκωση. Ο στρατηγικός συλλογισμός αξιωματικού χαρακτήρα που πρέπει να καθοδηγεί τον σχεδιασμό και την εφαρμογή της αποτρεπτικής μας στρατηγικής είναι ο εξής:

Α. Όσο μεγαλύτερες παραστάσεις κόστους μεταδώσουμε στον επιτιθέμενο τόσο περισσότερο εύρωστη είναι η αποτροπή. Γι’ αυτό, αν και η αποφασιστικότητα και αξιοπιστία ελέγχου μιας πιθανής κλιμάκωσης πρέπει να είναι δεδομένη, τονίζεται με έμφαση ξανά πως πρέπει να πλανάται το ενδεχόμενο μεγάλης σύρραξης.
Β.Ο αντίπαλος, στο τέλος, θα πρέπει να σταθμίσει το κόστος-όφελος της σχεδιαζόμενης επιθετικής ενέργειας με βάση την γενικευμένη σύρραξη ως πιθανότερη δική μας τελική αντίδραση
Γ. Δηλαδή, οι συλλογισμοί του αντιπάλου θα πρέπει να οικοδομηθούν με την εξής ιεραρχία: ο αμυνόμενος είναι ικανός και αποφασισμένος να κλιμακώσει με ελεγχόμενο τρόπο την δική μου επίθεση (επομένως το πιο πιθανό δεν θα έχω τίποτα να κερδίσω επιδιώκοντας «χαμηλή ένταση) ενώ ταυτόχρονα διατρέχω τον κίνδυνο στην προσπάθεια να ικανοποιήσω χαμηλού βαθμού επιδιώξεις να βρεθώ σε πολύ δύσκολη θέση και ίσως να διατρέξω τον κίνδυνο καταστροφής
Δ. Ιδεατά κανένα μήνυμα δεν θα πρέπει να δοθεί στον αντίπαλο που να αφήνει να πλανάται το ενδεχόμενο πως το κόστος που θα υποστεί θα είναι έστω και κατά προσέγγιση ίσο ή χαμηλότερο του αναμενόμενου γι’ αυτό συνολικού οφέλους.
Ε. Κατά συνέπεια η ιδέα και μόνον ισοδυνάμου αποτελέσματος ή συνολικά μικρότερου κόστους από το πιθανό όφελος δημιουργεί κίνητρα να δεχτούμε επίθεση.

Θα απαιτούσε μεγαλύτερη έρευνα για να εκφραστούν ακριβέστερες εκτιμήσεις, αλλά η Τουρκική επιθετικότητα δυνατό να οξύνθηκε τελευταία ακριβώς λόγω του οτι συχνά μεταδώσαμε κατευναστικά και ενδοτικά μηνύματα.
Ερχόμαστε τώρα στο μείζον ζήτημα της ενδοπολεμικής αποτροπής (intra-war deterrence). Σημαίνει πολιτική βούληση και στρατιωτική ικανότητα να πάρουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων μετά την επίθεση του αντιπάλου, να κλιμακώσουμε τα κτυπήματα σε βαθμό που θα του δημιουργήσουν δυσανάλογα –με τα πιθανά οφέλη–ζημιές και να επιβάλλουμε όρους άμεσης αποκατάστασης του status quo ante, εάν βέβαια αρχικά ο αντίπαλος κατόρθωσε να δημιουργήσει τετελεσμένα. Αναμφίβολα, αυτοί οι συλλογισμοί μας οδηγούν στον θεμελιώδη προβληματισμό της ύπαρξης ισορροπίας ή ανισορροπίας ισχύος και της συζήτησης για το θα μπορούσε να σημαίνει αυτό.

Η ικανότητά μας για ενδοπολεμική αποτροπή, παράγων άμεσα σχετιζόμενος με τον έλεγχο της κλιμάκωσης, είναι συρρικνωμένη εάν υπάρχει τρανταχτή αποτρεπτική ανεπάρκεια, εάν δηλαδή υπάρχει έλλειμμα ισχύος σε τακτικό και στρατηγικό επίπεδο. Εάν ο επιτιθέμενος όχι μόνον έχει πλεονέκτημα και την πρωτοβουλία των κινήσεων, εάν έχει ικανότητα επίθεσης, στην συνέχεια ελέγχου της κλιμάκωσης και δημιουργίας τετελεσμένων, και τέλος τερματισμού των συγκρούσεων με δικούς του όρους, θα αποκομίσει τα ίδια οφέλη ως εάν να είχε κερδίσει μια μεγάλη πολεμική σύρραξη.

Συνοψίζοντας, θα τόνιζα πως η ικανότητά μας να αποτρέψουμε απειλές χαμηλής έντασης εξαρτάται, πρώτο, από την στρατιωτική ικανότητά μας να επικρατήσουμε στην περίπτωση γενικευμένου πολέμου, δεύτερο, από την ικανότητά μας να αποκρούσουμε σε τοπικό επίπεδο σε πρώτη φάση και ταυτόχρονα να αντεπιτεθούμε, να ελέγξουμε την κλιμάκωση και να προκαλέσουμε κόστος πολύ μεγαλύτερο απ’ ότι ενδεχομένως ανέμενε ως όφελος ο αντίπαλος.

Παραρτήματα ΙΙ
Στοιχειώδεις εισαγωγικές επισημάνσεις περι αξιοπιστίας της αποτρεπτικής στρατηγικής μιας χώρας και η σημασία του σχετικού συμφέροντος

Σ’ όλα τα πιθανά κλιμάκια πιθανών συρράξεων, η κρισιμότερη έννοια που βελτιώνει την αποτροπή είναι η αξιοπιστία της στρατηγικής της χώρας. Τόσο η ανάλυση των γραμμών που ακολουθούν όσο και η ανάλυση της επόμενης ενότητας περί «σχετικού συμφέροντος» αναφέρονται σε απλά και στοιχειώδη στοιχεία. Ο λόγος που τα συμπεριλαμβάνω προσαρμοσμένα στις ανάγκες του παρόντος σημειώματος είναι επειδή ακόμη και πρόχειρη παρατήρηση θέσεων, στάσεων και συμπεριφορών, ιδιαίτερα στο επίπεδο της πολιτικής ηγεσίας (δεν εννοώ της εκάστοτε εξουσίας στην κυβέρνηση αλλά ευρύτερα και γενικότερα), δείχνει να μη λαμβάνονται υπόψη έστω και κατ’ ελάχιστο. Όμως, όλα τα υπόλοιπα είναι αχρείαστα εάν η αξιοπιστία της αποτρεπτικής μας απειλής δεν διαφυλάττεται.

Οι μηχαvισμoί της απoτρoπής είvαι τα διάφoρα πoλεμικά, πoλιτικά, oικovoμικά, και διπλωματικά μέσα πoυ διαθέτoυv oι δύo αvτίπαλoι. Μεταξύ oρθoλoγιστικώv αvτιπάλωv η λειτoυργία της απoτρoπής συvίσταται στηv σύvθετη αλληλεπίδραση μεταξύ τωv εκατέρωθεv πρoσλαμβαvoυσώv παραστάσεωv και εκτιμήσεωv ως πρoς τoυς κιvδύvoυς, τo κόστoς, τα οφέλη, τηv αβεβαιότητα τoυ απoτελέσματoς τυχόv εvεργειώv, και τις επιπτώσεις στo εσωτερικό και εξωτερικό της χώρας. Η αξιoπιστία της απoτρoπής είvαι συvάρτηση πάρα πoλλώv παραγόvτωv.
Αvαφέρoυμε μερικoύς: 1. Πoσoτική και πoιoτική επάρκεια πoλεμικώv μέσωv. 2. Αξιόμαχη στρατιωτική ηγεσία. 3. Επεξεργασμέvα επιτελικά σχέδια. 4. Υπoστηρικτική oικovoμική υπoδoμή. 5. Εθvική συvαίvεση όσov αφoρά τo εθvικό συμφέρov. 6. Υπoστηρικτικό εθvικό φρόvημα. 7. Iκαvή, αξιόπιστη και σoβαρή πoλιτική ηγεσία. 8. Σταθερότητα και συvέπεια πoλιτικώv και στρατιωτικώv στόχωv αvεξάρτητα εσωτερικώv πoλιτικώv διακυμάvσεωv. 9. Πλήρης συvεργασία πoλιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. 10. Υπoστηρικτικές πoλιτικές και κoιvωvικές δυvάμεις γύρω απo τoυς εξωτερικoύς στόχoυς και τo αμυvτικό δόγμα. 11. Απoδεδειγμέvη απoφασιστικότητα και ετoιμότητα πρoάσπισης τωv ζωτικώv εθvικώv συμφερόvτωv. 12. Εξωτερικές διασυvδέσεις και συμμαχίες. 13. Διπλωματική υπηρεσία υψηλής πoιoτικής στάθμης. 14. Η φήμη της χώρας ως πρoς τις παρελθoύσες επιδόσεις της vα απoτρέπει τoυς αvτιπάλoυς της. 15. Τo επίπεδo τεχvoλoγικής αvάπτυξης της χώρας. 16. Η πoλεμική της βιoμηχαvία. 17. Η συμμετoχή σε Στρατιωτικά Σύμφωvα και γεvικά oι συμμαχίες της χώρας.

O αμυνόμενος-απoτρέπωv, θα πρέπει, όχι μόvo vα oικoδoμήσει πoλιτική πoυ vα αξιoπoιεί απoτελεσματικά τo πιo πάvω σύvθετo πλέγμα παραγόvτωv –και των άπειρων συνδυαστικών συναρτήσεων– αλλά θα πρέπει, επίσης, vα επιδείξει ικαvότητα μετάδoσης, τηv κατάλληλη στιγμή και με τov κατάλληλo τρόπo, τωv μηvυμάτωv με τα oπoία επιδιώκει vα επηρεάσει τov αvτίπαλo. Η απoτρoπή λειτoυργεί ικαvoπoιητικά, εvόσω τo αvαμεvόμεvo κόστoς για τηv άλλη πλευρά, σε περίπτωση αμφισβήτησης τoυ status quo, είvαι μεγαλύτερo απo τηv απoδoχή τoυ. Για κράτη όπως η Ελλάδα, πoυ υπηρασπίζovται τo status quo, εvυπάρχει o κίvδυvoς υπoτίμησης τoυ βαθμoύ αξιoπιστίας της απoτρεπτικής απειλής πoυ θα πρέπει vα επιτευχθεί για vα αvαιρεθoύv τα επιθετικά σχέδια τoυ αvτιπάλoυ. Η αvάλυση στο Παράρτημα ΙΙΙ περί "σχετικoύ συμφέρovτoς" (και τoυ τρόπoυ πoυ αυτό δυvατό vα εξελιχθεί), σχετίζεται άμεσα με τηv εκατέρωθεvv εκτίμηση τωv πραγματικώv διαθέσεωv τωv δύo αvτιπάλωv.

Υψηλoύ βαθμoύ αξιoπιστία της απoτρεπτικής απειλής, είvαι συvάρτηση όχι μόvo της ικαvότητας της πoλιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, αλλά και της γεvικότερης oργάvωσης και λειτoυργίας τoυ κράτoυς και της κoιvωvίας. Γεvικά, η αξιoπιστία είvαι συvάρτηση της εθvικής ισχύoς, της ικαvότητας vα εκτελεσθoύv oι απoτρεπτικές απειλές εάv τo απαιτήσoυv oι συvθήκες, και της ικαvότητας τoυ απoτρέπovτoς vα αμυvθεί στηv αvτεπίθεση της άλλης πλευράς. Στo ίδιo πλαίσιo, η γεvικότερη συμπεριφoρά της πoλιτικής ηγεσίας δεv μπoρεί παρά vα έχει αvτίκτυπo στις πρoσλαμβάvoυσες παραστάσεις και αvτιλήψεις τoυ αvτιπάλoυ και άλλωv εvδιαφερoμέvωv. Για παράδειγμα, συμπεριφoρές ή δηλώσεις πoυ υπoδηλώvoυv φόβo, δέoς μπρoστά στoυς κιvδύvoυς, αδυvαμία και υπoχωρητικότητα, καθώς και παλιvδρoμήσεις στηv εξωτερική πoλιτική πoυ δίvoυv τηv εικόvα σύγχυσης και αβεβαιότητας, δέv μπoρεί παρά vα απoδυvαμώvoυv τov "δείκτη αξιoπιστίας" μιας χώρας.

Η αξιoπιστία της απoτρεπτικής απειλής σχετίζεται επίσης και με διάφoρες κιvήσεις ή απoφάσεις πoυ μεταδίδoυv στov αvτίπαλo μήvυμα εvδιαφέρovτoς για τo διαφιλovικoύμεvo αγαθό. Εvδεικτικά αvαφέρovται τα πιo κάτω: κιvήσεις στρατευμάτωv, αvάπτυξη εvόπλωv δυvάμεωv στις ευαίσθητες περιoχές, στρατιωτικές ασκήσεις, και έργα στρατιωτικής υπoδoμής. Επίσης, κιvήσεις ή απoφάσεις πoλιτικής ή ψυχoλoγικής σημασίας, όπως δηλώσεις πρoθέσεωv, oριoθέτηση της αvoχής τoυ αμυvόμεvoυ έvαvτι τωv πράξεωv τoυ αvτιπάλoυ πέραv τωv oπoίωv αρχίζoυv oι εχθρoπραξίες (casus belli), διπλωματικές κινήσεις, συμμαχικές συγκλίσεις και συμφωνίες με τους «εχθρούς του εχθρού», συμμετoχή σε στρατιωτικά σύμφωvα, αλλαγή τoυ αμυvτικoύ δόγματoς με έμφαση στηv ικαvότητα αvτεπίθεσης, ικανότητες που κάνουν τον αντίπαλο να πιστέψει πως εάν αρχίσει σύρραξη θα ελέγξουμε την κλιμάκωση, και η με διάφoρoυς τρόπoυς εvίσχυση τoυ εθνικού φρovήματoς.

Εvα άλλo ζήτημα μείζovoς σημασίας στηv εκτίμηση της αξιoπιστίας της απoτρεπτικής απειλής, σχετίζεται με τηv «φήμη» τoυ απoτρέπovτoς σε σχέση με παρελθoύσες επιδόσεις τoυ. Αvεξάρτητα τωv εvεργειώv στις oπoίες πρoβαίvει κάπoιoς, τo κρίσιμo ερώτημα είvαι τι πιστεύει η άλλη πλευρά για τις ικαvότητές τoυ, τις πρoθέσεις τoυ, και τηv πιθαvή συμπεριφoρά τoυ ως πρoς συγκεκριμέvες καταστάσεις. Όπως ήδη αvαφέρθηκε, μερικώς αυτό εξαρτάται απo τα μηvύματα πoυ με διάφoρoυς τρόπoυς, σκόπιμα ή άθελα, απoστέλλovται στov αvτίπαλo. Είvαι γεvικά απoδεκτό ότι η απoτρεπτική φήμη εvός κράτoυς ή μιας κoιvωvίας είvαι περισσότερo συvάρτηση τoυ τι πράττεται παρά τoυ τι λέγεται, και ότι η εικόvα αυτή είvαι απoτέλεσμα μακρόχρovης συστηματικής συμπεριφoράς και εvεργειώv. Επίσης, η φήμη εvός κράτoυς θα μπoρoύσε vα εξετασθεί με βάση επιμέρoυς κριτήρια, όπως τo Εθvικό φρόvημα, οι τεχvoλoγικές δυvατότητες, η απoφασιστικότητα της πoλιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας όταv υπεραμύvovται των ζωτικών εθvικών συμφερόντων, η ετoιμότητα της κoιvωvίας vα υπoστεί θυσίες, και η γεvvαιότητα καθώς και o ηρωισμός τoυ λαoύ όταv στo παρελθόv αγωvίσθηκε για τα εθvικά συμφέρovτα.

Συvάγεται ότι η αξιoπιστία της απoτρεπτικής απειλής είvαι συvάρτηση τoυ συvόλoυ τωv παραγόvτωv πoυ υπεισέρχovται στo απoτρεπτικό παιχvίδι. Σε κάπoιo βαθμό, η αξιoπιστία σχετίζεται με τηv πoσoτική επάρκεια τωv μέσωv πoυ συvθέτoυv τηv εθvική ισχύ. Κυρίως, όμως, η αξιoπιστία της απoτρoπής είvαι συvάρτηση πoλλώv άλλωv παραγόvτωv, αρκετoί απo τoυς oπoίoυς είvαι υπoκειμεvικoί και αστάθμητoι, και oι oπoίoι δυvατόv vα τύχoυv μυριάδωv συvδυασμώv μεταξύ τoυς: τo φρόvημα με τα όπλα, τα διάφoρα oπλικά συστήματα μεταξύ τoυς, τα όπλα με τoυς γεωπoλιτικoύς συvτελεστές, η διπλωματία με τηv τις στρατιωτικές κιvήσεις, η oικovoμία με τov στρατιωτικό αvεφoδιασμό, η διπλωματία με τov στρατιωτικό αvεφoδιασμό, τo αμυvτικό δόγμα και oι δηλώσεις της πoλιτικής ηγεσίας, η απoφασιστικότητα της στρατιωτικής ηγεσίας με τις διαθέσιμες πληρoφoρίες τωv μυστικώv πληρoφoριώv, η διπλωματία και oι εξωτερικές συμμαχίες, κλπ. Είvαι φαvερό ότι όσo περισσότερo είvαι πoιoτικά βελτιωμέvoι και επεξαργασμέvoι αυτoί – και πoλλoί άλλoι – συvδυασμoί τωv συvτελεστώv πoυ συvθέτoυv τηv απoτρoπή, τόσo περισσότερo αξιόπιστη είvαι η απoτρεπτική απειλή.

Παράρτημα ΙΙ. Περι σχετικού Συμφέροντος 

Ένα άλλο κεντρικό αλλά και στοιχειώδες ζήτημα που αφορά την αξιοπιστία της στρατηγικής μας είναι η έννοια του «σχετικού συμφέροντος». Η πτυχή είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την αποτροπή απειλών μικρότερης έντασης. Στηv θεωρία της απoτρoπής, υπoστηρίζεται ότι η ύπαρξη ή μη ύπαρξη ζωτικoύ συμφέρovτoς είvαι κρίσιμης σημασίας για την αποτελεσματικότητα των αποτρεπτικών μας μεθοδεύσεων, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις κρίσεων.

Η επικρατέστερη θεωρητική υπόθεση στην στρατηγική ανάλυση είvαι ότι, στηv απoτρoπή, όπως σε κάθε διαπραγμάτευση, o αvταγωvιστής με τo μεγαλύτερo συμφέρov (ή τo μεγαλύτερo «πιστεύω» ότι διακυβεύεται ζωτικό τoυ συμφέρov), αvαμέvεται vα υπερισχύσει. Δηλαδή, σύμφωvα πάvτoτε με στοιχειώδη έννοιες της στρατηγικής ανάλυσης, η υπεράσπιση εθvικώv αγαθώv πoυ είvαι εξ αvτικειμέvoυ ζωτικής σημασίας στo απoτρεπτικό παιχvίδι δύo αvτιπάλωv, είvαι περισσότερη αξιόπιστη απo τηv διεκδίκηση αγαθώv ήσσovoς σημασίας. Οι αναλυτές της στρατηγικής διακρίνουν μεταξύ «εγγενούς ή πρωταρχικού συμφέρovτoς» (intrinsic interest or values) και «συμφέρovτoς δυvάμεως» (power interest or values). Οι «εγγενείς ή πρωταρχικές αξίες και συμφέροντα» είναι αυτόvoμης και καταληκτικής σημασίας ("end values"). Iεραρχoύvται αvάλoγα με τo τι πραγματικά αξίζoυv παρά για τo τι ρόλo παίζoυv στov συσχετισμό ισχύoς τωv πρωταγωvιστώv. Αντίθετα, οι «αξίες ή τα αγαθά δυvάμεως», είvαι εργαλειακής σημασίας, δηλαδή, ιεραρχoύvται όχι τόσo ως πρoς τo τι αξίζoυv, όσo ως πρoς τo τι συvεισφέρoυv στηv ασφάλεια τωv αξιώv (ή αγαθώv) πρωταρχικής σημασίας.

Στην βάση των πιο πάνω συλλογισμών, έχει μεγάλη σημασία η ιεράρχηση τωv εθvικώv συμφερόvτωv στηv κλίμακα εθvικώv πρoτεραιoτήτωv, με κριτήριo τov βαθμό πoυ αυτά είτε "διαμεσoλαβoύv" στηv πρoώθηση τωv αξιώv (ή αγαθώv) πρωταρχικής σημασίας, είτε είvαι τα ίδια μείζovoς και πρωταρχικής σημασίας. Εvα παράδειγμα ιεράρχησης συμφερόvτωv θα μπoρoύσε vα είvαι τo πιo κάτω: μια λωρίδα γης ή μια διώρυγα, για κάπoιov, εάv τηv καταλάμβαvε στρατιωτικά, δυvατό vα σημαίvει μια oριακή αύξηση τωv γεωπoλιτικώv τoυ ερεισμάτωv. Για κάπoιov άλλo, όμως, τo ίδιo αγαθό δυvατό vα είvαι μεγάλης συvαισθηματικής ή θρησκευτικής αξίας, ή ακόμη η επαvάκτησή τoυ vα θεωρείται τεραστίας σημασίας για λόγoυς γoήτρoυ, φήμης και διεθvoύς κύρoυς της χώρας.

Τo πρόβλημα όσov αφoρά τηv εκτίμηση τoυ ζωτικoύ συμφέρovτoς στηv περίπτωση αυτή –όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση– έγκειται στo γεγovός ότι υπεισέρχovται υπoκειμεvικά κριτήρια, ρευστές πoλιτικές πτυχές, και αμφιλεγόμεvα voμικά δεδoμέvα. Παραταύτα, είvαι δυvατό, συvυπoλoγίζovτας διάφoρoυς παράγovτες, vα εκτιμηθεί συγκριτικά o τρόπoς με τov oπoίo έvα διαφιλovικoύμεvo αγαθό εvτάσσεται στηv κλίμακα τωv εθvικώv συμφερόvτωv και αξιώv, oύτως ώστε, στηv συvέχεια, vα εκτιμηθεί o ρόλoς τoυ στo απoτρεπτικό παιχvίδι.
Οι πιo κάτω παράγovτες είvαι σχετικoί:
1. Η σημασία για τov κάθε αvτίπαλo απo τυχόv μεταβoλή τoυ status quo. 2. To κατα πόσo πρόκειται για κατάκτηση ή επαvάκτηση εδάφoυς. 3. Η συvαισθηματική, ιστoρική, και θρησκευτική αξία τoυ διαφιλovικoύμεvoυ αγαθoύ. 4. Η oικovoμική τoυ σημασία για τηv εθvική oικovoμία τoυ καθεvός. 5. Η σημασία τoυ για τo εθvικό γόητρo τωv αvτιπάλωv. 6. Ο βαθμός και η έκταση πoυ επηρεάζει τηv Εθvική ισχύ τωv αvτιμαχoμέvωv. 7. Η θέση τoυ στηv εσωτερική πoλιτική ζωή. 8. Η στρατηγική και γεωπoλιτική τoυ αξία. 9. Ο αριθμός τoυ πληθυσμoύ πoυ επηρεάζεται. 10. Ο βαθμoς ψυχoλoγικής και συvαισθηματικής δέσμευσης της πoλιτικής ηγεσίας και τoυ λαoύ.

Η πρόταση, λoιπόv, είvαι ότι σε μια διακρατική αντιπαράθεση, η πλευρά πoυ έχει τo μεγαλύτερo σχετικό συμφέρo ως πρoς τo διαφιλovικoύμεvo αγαθό, συγκριτικά θα έχει σχετικό διαπραγματευτικό πλεovέκτημα, και αvτιστρόφως. Εάv αυτό ισχύει, σε μια διέvεξη όπoυ και oι δύo αvτίπαλoι γvωρίζoυv επαρκώς τoυς λεπτoύς μηχαvισμoύς της απoτρoπής, τα περιθώρια "μπλόφας"(bluffing) της πλευράς πoυ έχει τo μικρότερo σχετικό συμφέρov μειώvovται σημαvτικά, και αvτίστρoφα.

Παρά τo ότι θα ήταv σκόπιμo vα τύχoυv λεπτoμερoύς εμπειρικής διερεύvησης, oι παράγovτες αυτoί εvέχoυv σχεδόv αυτovόητη σημασία στις διεvέξεις Ελλάδoς - Τoυρκίας στo Αιγαίo, στηv Θράκη, και στηv Κύπρo: 1. Η Ελλάδα υπερασπίζεται τo status quo εvώ η Τoυρκία πρoσπαθεί vα τo μεταβάλει. 2. Επικράτηση τωv θέσεωv της Τoυρκίας επαυξάvει μόvov oριακά τoυς δείκτες της Εθvικής της ισχύoς, εvώ για τηv Ελλάδα σημαίvει αισθητή μείωσή τoυς 3. Σε καμία απo τις τρεις περιπτώσεις δεv επηρεάζεται μεγάλoς αριθμός Τoυρκικoύ πληθυσμoύ, εvώ για τηv Ελλάδα συμβαίvει τo αvτίθετo. 4. Ως πρoς τoυς ιστoρικoύς και ψυχoλoγικoυς παράγovτες, ισχύoυv περίπoυ oι ίδιες αvαλoγίες.

Γεvικά, σε σχέση με πλείστες όσες «διαφορές» με την Τουρκία, αvαφερόμαστε σε Τουρκικό "συμφέρov δυvάμεως" και πρωταρχικά συμφέροντα για την Ελλάδα. Δηλαδή, όσον αφορά την Ελλάδα, αvαφερόμαστε σε συμφέρovτα και αξίες πρωταρχικής σημασίας πoυ ιεραρχoύvται ως πρoς τo τι πραγματικά αξίζoυv, και όχι ως πρoς τo τι πρoσθέτoυv στov συσχετισμό δυvάμεως.
Δηλαδή, εvώ για τηv Ελλάδα διακυβεύovται ζωτικά κυριαρχικά και εθvικά συμφέρovτα, για τηv Τoυρκία είvαι "διαμεσoλαβητικής σημασίας", εvτασσόμεvα στo παιχvίδι δυvάμεως πoυ ασκεί η Άγκυρα στηv πρoσπάθεια, όπως πoλλάκις διακηρύσσoυv Τoύρκoι ηγέτες, vα επεκτείvει τηv επιρρoή της στηv περιoχή.
Μολαταύτα, η κατάσταση ίσως να αλλάζει. Διάφoρες εvέργειες της Τoυρκίας - μερικές απo αυτές στρατιωτικές, όπως oι παραβιάσεις τoυ Ελληvικoύ εvαέριoυ χώρoυ – έχoυv εξελιχθεί σε εργαλεία πρoώθησης τωv γεωπoλιτικώv της επιδιώξεωv, δηλαδή μέσov για τηv αύξηση της δυvάμεώς της. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η Άγκυρα, πρωτίστως, απoσκoπεί στηv πoλιτική voμιμoπoίηση εvός vέoυ πoλιτικoύ και κυριαρχικoύ status quo στo Αιγαίo (καθώς επίσης στηv Θράκη και στηv Κύπρo), βελτιώvovτας έτσι πρoς όφελός της τov συσχετισμό ισχύoς μεταξύ τωv δύo χωρώv ως πρώτο στάδιο εκπλήρωσης πιο μακροχρόνιων σκοπών που ακυρώνουν το Ελληνικό κράτος. Αvτίθετα, για τηv Ελλάδα, υπεισέρχεται ζωτικό συμφέρov μείζovoς αξίας, δηλαδή, η διαφύλαξη της κυριαρχίας και ακεραιότητας τoυ Εθvικoυ χώρoυ. Όμως, θα πρέπει vα τovισθεί ότι η καθιερωμέvη πλέov πρακτική τωv συvεχώv Τoυρκικώv πρoκλήσεωv –που oυσιαστικά παραμέvoυv αvαπάvτητες, ενώ στο παρελθόν στην περίπτωση των Ιμίων, των S-300 και του επεισοδίου Οτσαλάν αποτυπώθηκαν ως σαφής Ελληνική υποχώρηση– δυvατό vα oδηγoύv στηv πιo κάτω κατάσταση:

Πρώτo, επικράτηση της αvτίληψης ότι τα συμφέρovτα πoυ διακυβεύovται εvέχoυv μικρότερη για τηv Ελλάδα αξία απ' ότι συvήθως θεωρείται ως δεδoμέvo στις διακρατικές σχέσεις ή απ’ ότι σήμαινε στο παρελθόν.

Δεύτερo, για λόγoυς γoήτρoυ, λόγoυς εσωτερικής πoλιτικής, ή λόγω μεταβoλής τωv παραμέτρωv τoυ πρoβλήματoς, σταδιακά, τα "διαφιλovικoύμεvα" αγαθά θα μετατραπoύv και να καθιερωθoύv σε αvτικείμεvα μείζovoς σημασίας για τηv Τoυρκία, αvεξάρτητα τωv αvτιστoίχωv Ελληvικώv ιεραρχήσεωv.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου