Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Φεβ 2012


By Dr. Alexander G. Alemis,
Chicago, Illinois

Ψέμα στο ψέμα, την Ελλάδα γύρισα. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολουθώ τα γεγονότα στην Ελλάδα γύρω από το κρατικό χρέος. Δεν έχω δει κανέναν μέχρι τώρα να κοιτάζει αυτό το μείζον πρόβλημα κατάματα και να εξηγεί γιατί είναι έτσι. Γιατί όμως;
Δύο είναι οι λόγοι. Πρώτος λόγος είναι ότι, με τόσα ψέματα που πέφτουν από τους πάντες, και ιδιαίτερα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ο Έλληνας έχει μπερδέψει την αλήθεια με το ψέμα. Δεύτερος λόγος είναι το ότι, στην πραγματικότητα, το θέμα είναι πολύ απλό και μπορεί να το καταλάβει και ένα μικρό παιδί. Το βλέπει λοιπόν ο πολίτης και λέει: «Μπα, όχι, δεν πρέπει να βλέπω σωστά, εάν ήταν τόσο απλό, θα το έβλεπαν και θα το έλεγαν και άλλοι».

Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν;

Η Ελλάδα, ως κράτος, δανείστηκε περισσότερα απ΄ όσα μπορούσε να πληρώσει. Γιατί το έκανε αυτό; Διότι ο Έλληνας (ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού) έχει παραπληροφορηθεί, καθώς του έχουν πει ότι οι κυβερνήσεις δημιουργούν θέσεις εργασίας. Αυτό είναι ένα τεράστιο ψέμα. Κοιτάξτε αυτούς που κυβερνούν και στην Ελλάδα και σε άλλα κράτη. Πριν τοποθετηθούν σε κάποια κυβερνητική θέση, πόσες δουλειές δημιούργησαν; Οι περισσότεροι από αυτούς εργάζονταν για άλλους.

Μα υπάρχει περίπτωση να μπορέσουν αυτοί να φτιάξουν την οικονομία και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας; Πολύ απλά, δεν μπορούν. Τις περισσότερες φορές, επειδή δεν ξέρουν, κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Πουλάνε όμως το παραμύθι στον Έλληνα ότι αυτοί θα φτιάξουν θέσεις εργασίας. Ο Έλληνας το χάφτει και τους ψηφίζει. Τους βάζει σε κυβερνητικές θέσεις και περιμένει να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Περιμένει μια καλύτερη οικονομία. Αυτοί δεν μπορούν να το κάνουν γιατί δεν ξέρουν. Αποτέλεσμα: Δανείζονται και σκορπίζουν χρήματα δεξιά και αριστερά για να «καλυτερέψουν» τη διαβίωση των πολιτών και να πει ο κόσμος ότι αυτοί δήθεν δημιουργούν μια κοινωνική Ελλάδα. Γιατί όχι; Δικά τους είναι τα χρήματα; Φόροι και δανεικά είναι.

Και βγαίνουν τα συνδικάτα και οι πολιτικοί στα τηλεοπτικά παράθυρα και τάχα μιλάνε για τα δικαιώματα του εργάτη.

Θες να το παίξεις έξυπνος πολιτικός και δημιουργικός; Τότε φτιάξε, χτίσε, χωρίς δανεικά, κάνε την κοινωνική σου Ελλάδα χωρίς να βάλεις γραμμάτια μέχρι και στα βρέφη.
Αυτό είναι το πρόβλημα της Ελλάδος. Δανεικά έπαιρναν οι πολιτικοί όλα αυτά τα χρόνια, συν τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να αποδείξουν ότι τάχα «δημιούργησαν». Έτσι κι εγώ δημιουργώ, με δανεικά άλλων.

Ποιος δημιουργεί και φτιάχνει την οικονομία; Σε κάθε κοινωνία είναι πολύ λίγοι αυτοί που πραγματικά μπορούν να δημιουργήσουν.

Για τον άλφα ή βήτα λόγο μόνο ο ένας στους χίλιους περίπου μπορεί να δημιουργήσει σε μεγάλη κλίμακα. Άρα στην Ελλάδα των 12 εκατομμυρίων υπάρχουν ανά πάσα στιγμή 12.000 δημιουργοί πλούτου. Αυτοί οι 12.000 είναι οι πραγματικοί κυβερνήτες, οι πραγματικοί ήρωες. Οι υπόλοιποι ακολουθούν. Το κράτος και οι πολίτες πρέπει να τους βοηθήσουν να διαπρέψουν. Εάν δεν τους βοηθήσει το κράτος, τότε το κράτος –κάθε κράτος, όποιο κι αν είναι αυτό– δε θα πάει μπροστά οικονομικά. Αυτοί οι λίγοι που μπορούν να δημιουργήσουν χρειάζονται την προστασία του. Κι όμως, το ελληνικό κράτος και τα συνδικάτα τούς κυνηγούν αντί να τους προστατεύουν. Κι επίσης ο ελληνικός λαός έχει γαλουχηθεί με την ιδέα ότι οι πλούσιοι τού πίνουν το αίμα.

Έχουμε τη μεγαλύτερη ναυτιλία στον κόσμο. Γιατί, κύριε, δεν έχουμε και τα μεγαλύτερα ναυπηγεία στον κόσμο; Τα συνδικάτα, δήθεν για τα «δικαιώματα των εργατών» (φούμαρα και ψευτιές), τα σταματάνε.

Το 1974, όταν έπεσε η δικτατορία, η νέα γενιά διδάχτηκε ότι οι δικτάτορες ήταν γουρούνια που έφεραν πάμπολλα δεινά στον τόπο. Και τάχα ο κόσμος δεν ήθελε ούτε στήριξε τη δικτατορία και ότι η δικτατορία επιβλήθηκε διά ροπάλου. H δικτατορία δεν είναι το πολιτικό σύστημα που αξίζει στον Έλληνα, αλλά η δικτατορία το 1967 στηρίχτηκε από τον κόσμο σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι λένε οι πολιτικοί. Ποιος έφταιγε όμως για τη δικτατορία του 1967; Οι ανίκανοι πολιτικοί της χώρας. Οδηγούσαν το κράτος στην καταστροφή. Και τι έκαναν οι κατοπινοί πολιτικοί; Τους πήρε 36 χρόνια να βουλιάξουν το κράτος και πάλι στο σκότος. Εάν δεν ήμασταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα είχαμε φτάσει στο σημείο αυτό πριν από 15-20 χρόνια.

Ψέμα στο ψέμα, μπέρδεψαν τον κόσμο, και οι ανίκανοι πολιτικοί οδήγησαν την Ελλάδα στην υποδούλωση. Κρατικό χρέος εν ειρήνη σημαίνει προδοσία. «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα» λέει ο κύριος Παπαδάκης στην τηλεόραση. Τα κλεμμένα, κύριε Παπαδάκη; Μη ζητάς τα κλεμμένα, απλώς μάθε ποιος υπέγραψε να πάρουμε δάνειο εν ειρήνη. Κρέμασέ τον στο Σύνταγμα, πολύ απλό. Χρέος εν ειρήνη! Μιλάμε για προδοσία, καταστροφή του κράτους.
Το κράτος χρωστάει, άρα υποδουλώνεται. Υπάρχει μια προδοσία, ξεκάθαρα πράγματα. Τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδος δε με φοβίζουν. Με φοβίζουν τα αποτελέσματα σε πολιτικό επίπεδο. Και να γιατί: Η Ελλάδα χρωστάει και βγήκε στη ζητιανιά. Ο ζητιάνος δεν έχει δικαιώματα. «Θέλεις χρήματα;» λέει ο Γερμανός. «Υπόγραψε εδώ». «Θέλεις χρήματα;» λέει ο Γάλλος. «Υπόγραψε εκεί». «Θέλεις χρήματα;» λέει ο Αμερικανός. «Θα βοηθήσω, αλλά ξέχνα το Μακεδονικό, ξέχνα εκείνο, ξέχνα το άλλο, ξέχνα το παράλλο».

Και τι γίνεται με το λαό; Ο λαός δε φταίει; Φυσικά και φταίει ο λαός που θέλει να πιστεύει στα ψέματα και στις ψευδαισθήσεις. «Θα σας δώσω λεφτά χωρίς να δουλεύετε» λέει ο πολιτικός. «Φέρ’ τα» λένε οι πολίτες. Ναι, αλλά τι ζητάνε αυτοί που δίνουν «τζάμπα» λεφτά;

Τάχα δεν ήξεραν τα οικονομικά της Ελλάδας οι Ευρωπαίοι και οι διάφοροι οικονομικοί οίκοι. Τα ήξεραν, έκαναν τη δουλειά τους, μας ρίξανε το δόλωμα και εμείς τσιμπήσαμε.
Και να η δική σου ευθύνη, κύριε πολίτη.

Γιατί, κύριε πολίτη, δεν προστατεύεις αυτούς που δημιουργούν θέσεις εργασίας και προσκυνάς τον κάθε πολιτικό; Θα σου πω γιατί. Είναι γιατί φοβάσαι για το τομάρι σου, γιατί τρέμεις σαν σπουργίτι; Σε έχουν φοβίσει όλα αυτά τα χρόνια. Η εκκλησία σε έκανε ταπεινό. Ο Τούρκος σε υποδούλωσε. Ο Όθωνας σε χάζεψε. Το σχολείο σ’ έκανε παπαγάλο. Η τηλεόραση σου πούλησε Coca Cola και πέταξες τη δική σου πορτοκαλάδα και τη βυσσινάδα.

Το πιο σημαντικό που έφεραν οι αρχαίοι μας στον πλανήτη ήταν η ελευθερία της σκέψης. Ο Έλληνας σήμερα δεν έχει ελευθερία της σκέψης. Λέει αυτά που του λένε.

Στο χωριό μου λένε ότι, εάν δε δουλέψεις, δε θα φας ψάρι. Εμείς το αλλάξαμε. Τεράστιες αμυντικές δαπάνες, σου λέει ο άλλος. Ωραία. Φτιάξε αμυντική βιομηχανία στην Ελλάδα και πούλα κι εσύ όπλα. Γιατί δεν το κάνουμε εμείς; Και στη χειρότερη περίπτωση κάνε νόμο που να υποχρεώνει το 50% των αγορών στα αμυντικά να γίνονται από ελληνικές εταιρείες.

Η Δημοκρατία υπάρχει και λειτουργεί αποτελεσματικά εάν η κυβέρνηση λειτουργεί ως διαιτητής. Διαιτητής των νόμων που έστησε ο Δήμος (με την αρχαία έννοια, ο λαός). Δεν είναι δουλειά της κυβέρνησης να μοιράζει χρήματα. Γιατί έτσι ο λαός δε θα εκλέξει αυτόν που είναι πιο ικανός, αλλά αυτόν που θα του υποσχεθεί τα πιο πολλά.
Τώρα τι κάνουμε; Πολύ απλό. Βγαίνει ένας σωστός αρχηγός στην τηλεόραση και εξηγεί στον κόσμο τα εξής: Ζούμε με αξιώσεις που είναι ανώτερες απ’ ό,τι δημιουργούμε πραγματικά. Ζούσαμε και ζούμε με χρήματα που μας έδωσαν άλλοι. Εμείς οι πολιτικοί τα παίρνουμε για να φαινόμαστε μάγκες και αυτοί μας τα δίνουν με πονηρό σκοπό, για να μας υποδουλώσουν και να αγοράζουμε τα προϊόντα τους.

Σε αυτό το σημείο έχουμε φτάσει. Τι κάνουμε; Από εδώ και πέρα θα ζούμε με τα δικά μας χρήματα και τη δική μας δημιουργία. Η κυβέρνηση θα ζήσει με το 95%. Το 5% θα πάει να ξεπληρωθούν τα χρέη. Στο 95% θα είναι και ο τόκος γι’ αυτά που χρωστάμε. «Δηλαδή θα σφίξουμε τη ζώνη μας;» ρωτάει ο κόσμος. «Και ναι και όχι» λέει ο κυβερνήτης. Θα ζούμε με τη Δημιουργία μας, φυσικά, αλλά ποια θα είναι αυτή η Δημιουργία μας; Πρέπει να την ορίσουμε και να την πραγματοποιήσουμε. Και γιατί όχι σε 10 χρόνια να μην μπορούμε να διπλασιάσουμε την ελληνική οικονομία, άρα και το 95% που λέγαμε; Θα κάτσουμε κάτω, θα βρούμε τρόπους να διπλασιάσουμε την οικονομία μας σε 10 χρόνια. Πώς; Μα όλοι μας δε λέμε ότι έχουμε το ελληνικό δαιμόνιο; Ε, ας αφήσουμε το δαιμόνιο να κάνει την δουλειά του. Ας δημιουργήσουμε έναν άνεμο δημιουργίας που να πνέει σε όλο το κράτος, ακόμα και στο εξωτερικό. Ιδέες; Πολλές και διάφορες.

Πρώτον: Σχολεία, παιδεία, ριζική αλλαγή. Μέσα σε δέκα χρόνια η Ελλάδα να γίνει κέντρο εκπαίδευσης στην ευρύτερη περιοχή.

Είναι παράνοια να θέλουν να σπουδάσουν τα Ελληνόπουλα και να τα στέλνεις με το συνάλλαγμά σου σε υπανάπτυκτες χώρες. Εάν το παιδί ενός υπουργού καταφέρει να περάσει στο Χάρβαρντ της Αμερικής, ο υπουργός θα στείλει το παιδί του αμέσως στη Αμερική και θα το φέρει στην Ελλάδα μετά τις σπουδές για να πουλάει μούρη. Εάν όμως το Χάρβαρντ έρθει στην Ελλάδα και στήσει πανεπιστήμιο καλύτερο από της Αμερικής, ο ίδιος υπουργός δε θα αναγνωρίζει το πτυχίο του Χάρβαρντ. Αυτό λέγεται παράνοια και τίποτα άλλο. Άχρηστοι και παρανοϊκοί είναι αυτοί που δεν επιτρέπουν την ελεύθερη ιδιωτική παιδεία. Όποιος θέλει να σπουδάσει, κύριε, ας σπουδάσει, είτε σε κρατική σχολή είτε σε ιδιωτική, όπου να ‘ναι. Εάν οι αριστερίζοντες θέλουν να δώσουν κάποια μάχη για τον πολίτη, ας βοηθήσουν ώστε ο Έλληνας πολίτης να είναι ο πιο ικανός και ο πιο μορφωμένος της Ευρώπης.

Δεύτερον: Τέλος στη μιζέρια και στην κακομοιριά. Μαζέψτε αυτούς τους ανίκανους και άχαρους που σπάνε στο κέντρο της Αθήνας. Στην Αμερική, εάν πετάξεις τούβλα, αν χτυπήσεις αστυνομικό, σε πυροβολούν και σε σκοτώνουν, καλυπτόμενοι από το νόμο. Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε στην Ελλάδα από τους αστυνομικούς. Προσωπικά, εάν ήμουν πρωθυπουργός, θα έκανα δημοψήφισμα. Θα επιδίωκα τουλάχιστον ένα ποσοστό πάνω από το 60% του λαού να ψηφίσει πώς θέλει να προστατεύει τη ζωή του και την περιουσία του. Αυτοί που σπάνε, αυτοί που σταματούν όσους θέλουν να δουλέψουν δεν είναι υπέρ της ευημερίας του τόπου. Κι όλη αυτή η αναταραχή αφήνεται ανεξέλεγκτη για να λένε σ’ εσένα τον πολίτη ότι δεν είσαι ασφαλής, άρα να φοβάσαι και να γίνεσαι σκλάβος, με την ιδέα ότι τάχα δεν μπορεί κανείς να τους αντιμετωπίσει αυτούς.

Μπορούν, αλλά δε θέλουν, για λόγους ελέγχου και λόγω φοβίας και, ως εκ τούτου, ο επενδυτής από το εξωτερικό, από το εσωτερικό, ή κάθε Έλληνας δημιουργικός πολίτης βλέπει αυτά τα έκτροπα και δεν επενδύει στην Ελλάδα. Πάει αλλού. Αυτό είναι σίγουρο.
Τρίτον: Ο κάθε νομός πρέπει να έχει το δικό του προϋπολογισμό και να είναι αυτάρκης. Ο κάθε νομός πρέπει να έχει τους δικούς του νόμους γύρω από τις επιχειρήσεις, κι έτσι να υπάρχει δημιουργία και συναγωνισμός. Οι νομοί πρέπει να είναι όλοι αυτάρκεις.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει κάνει την Ελλάδα δικτατορία. Ο τελευταίος δασκαλάκος του χωριού και ο πρύτανης του πανεπιστημίου παίρνουν το μισθό τους από το ίδιο υπουργείο. Τρέλα! Οι υπουργοί ορίζονται από τον πρωθυπουργό, ο οποίος είναι δικτάτορας του κόμματος. Ο νομάρχης, ο δήμαρχός σου είναι άχρηστοι, δεν έχουν φράγκο. Όλες οι κρατικές εισφορές πάνε στο κέντρο. Εσύ τους ψηφίζεις για να σε αντιπροσωπεύουν, αλλά ό,τι είναι να κάνουν το ζητάνε από τον υπουργό, ο οποίος είναι στη θέση αυτή από τον πρωθυπουργό. Αίσχος!

Οι νομοί πρέπει να είναι αυτάρκεις και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πρέπει να έχει την ευθύνη για την άμυνα, να λειτουργεί ως διαιτητής και να βοηθάει τους νομούς με έργα όπως κρατικούς δρόμους, κρατικά αεροδρόμια και λιμάνια.

Όπως είναι το πολιτικό σύστημα σήμερα, ένας οίκος από το εξωτερικό ή το εσωτερικό μπορεί να ελέγχει την Ελλάδα εάν έχει υπό έλεγχο μόνο τρία άτομα: τον πρωθυπουργό, τον αρχηγό της αντιπολίτευσης και τον αρχιεπίσκοπο. Αυτό, κύριοι, δεν είναι καν ολιγαρχία. Μιλάμε για δικτατορία. Για ποια δημοκρατία τσαμπουνάμε;

Οι νομοί πρέπει να είναι αυτάρκεις. Υπάρχει τεράστιος πλούτος σε ακίνητα σε όλη την Ελλάδα και κανένας δεν τα διαχειρίζεται σωστά. Έρχεται ένας μάγκας, πιάνει 500 μέτρα παραλία και χτίζει έπαυλη και δε φορολογείται. Γιατί; Ο άλλος έχει 100 στρέμματα χωράφι που το αφήνει ακαλλιέργητο στο οροπέδιο της Τρίπολης, και δε φορολογείται. Ούτε το καλλιεργεί ούτε το πουλάει. Ποιος τον πιέζει; Η Εκκλησία έχει τεράστιο πλούτο που δεν τον καλλιεργεί ούτε τον αξιοποιεί, και δε φορολογείται. Άλλοι έχουν πολυκατοικίες στο κέντρο της πόλης χωρίς να πληρώνουν το σχετικό φόρο για την υποδομή, τους υπονόμους, την πυροσβεστική, την αστυνομία και τα λοιπά. Και πάμε στο εξωτερικό για δανεικά. Και μετά ρωτάμε γιατί;

Η απάντηση είναι: Συναγωνισμός στα πάντα. Άσε τον κόσμο να παίζει. Και η κυβέρνηση να είναι μόνο διαιτητής.

Τέταρτον: Να γίνει μια συνέλευση των πιο δημιουργικών Ελλήνων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (εάν κάποιος από αυτούς τυχαίνει να είναι και πολιτικός, ε, τι να κάνουμε; Θα τον ανεχθούμε). Ο στόχος αυτής της συνέλευσης θα είναι να βρεθούν δέκα δραστηριότητες στις οποίες η Ελλάδα να μπορεί να σημειώσει πρωτιές παγκοσμίως: για παράδειγμα, ναυτιλία, τουρισμός, εκπαίδευση, διυλιστήρια, ναυπηγεία, οινοποιεία, βοξίτες, ιχθυοκαλλιέργειες, ηλιακή ενέργεια, μεταλλεία, τσιμεντοβιομηχανία. Η αρχαία Ελλάδα έβγαζε χρυσό. Αυτά τα ορυχεία γιατί έκλεισαν; Τόσα βουνά και ορυκτά δεν έχουμε; Αυτό εγώ το βρίσκω περίεργο.

Μπορούμε να θέσουμε τέτοιους στόχους: Να έχουμε πρωτιά σε όλους αυτούς τους τομείς. Κι ας το κάνουμε με τη βοήθεια των επιτυχημένων σε αυτούς τους τομείς, εντός και εκτός Ελλάδος.

Πέμπτον: Δώστε ψήφο στους Έλληνες εκτός Ελλάδας. Τους Έλληνες εκτός Ελλάδος γιατί δεν τους χρησιμοποιεί η Ελλάδα; Γιατί να μη βγαίνει το 10% των βουλευτών από το εξωτερικό; Τι ζημιά μπορεί να υποστεί από αυτό το κράτος; Καμία. Αντίθετα, πιστεύω ότι μπορεί να βοηθηθεί αφάνταστα. Αυτό και μόνο θα φέρει κοντά στην Ελλάδα τους Έλληνες της παγκόσμιας διασποράς.

Εάν γίνουν όλα αυτά, τότε πολύ εύκολα σε δέκα χρόνια, υπολογίζοντας με τα σημερινά χρήματα, θα διπλασιάσουμε την αξία της ελληνικής οικονομίας.

Αναρωτιέστε αν μπορεί να γίνει αυτό; Μπορεί να σκέφτεστε ότι εξαρτάται από την κυβέρνηση. Όχι, λάθος. Η κυβέρνηση είναι το άθροισμα του λαού. Εάν ο λαός λειτουργεί φοβισμένα και κακομοίρικα, τότε θα ψηφίσει ψεύτες που θα του λένε τα ψέματα που θέλει να ακούει. Εάν ο λαός είναι γενναίος, τότε θα ψηφίσει άτομα που θα είναι δίκαια και σωστά.

Έλα εσύ στη θέση του κάθε κυβερνήτη. Εάν έχεις ένα λαό που θέλει να τον ταΐζεις κουτόχορτο κι εσύ θες να κρατήσεις τη θέση σου, τι κάνεις; Τον ταΐζεις κουτόχορτο, τι άλλο να κάνεις; Πώς να παλέψει ένας κυβερνήτης όλους αυτούς τους εχθρούς του κράτους χωρίς ένα λαό που να τον στηρίζει και να θέλει το σωστό και το δίκαιο;

Ο λαός διοικεί πάντα, ακόμα και στη δικτατορία ή στον κομουνισμό. Ο λαός έχει την ψήφο και τη δύναμη, αλλά πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση, να παλεύει για το δίκαιο και το σωστό και όχι να περιμένει να του κάνουν χάρες οι πολιτικοί.

Μια σωστή κυβέρνηση μπορεί να κάνει τα εξής τέσσερα πράγματα και μόνο:

Να παρέχει την καλύτερη εκπαίδευση που μπορεί να προσφέρει στο λαό της από το νηπιαγωγείο μέχρι και 100 χρονών.

Να στηρίζει άτομα δημιουργικά κι αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα το κράτος να πρωτοπορεί σε πάρα πολλούς τομείς.

Να δημιουργεί συνθήκες συναγωνισμού, όχι μονοπώλια.

Να έχει την καλύτερη δυνατή άμυνα.

Όλα τα άλλα είναι φούμαρα. Όλα τ’ άλλα είναι παραπλάνηση του λαού.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα είναι πόλεμος. Πολεμήστε λοιπόν να ξανακερδίσετε την ελευθερία σας. Πολεμήστε τώρα που δε χρειάζεται ακόμα να πολεμήσετε με σφαίρες. Αύριο θα είναι αργά. Ό,τι κάνετε, ο καθένας προσωπικά, έχει αντίκρισμα. Έχει αποτέλεσμα, έχει απήχηση. Ακόμα και το παραμικρό, έχει αντίκρισμα. Ακόμα και το να δώσεις αυτό το άρθρο σε κάποιον φίλο.

Έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Πάρτε την Ελλάδα πίσω, γιατί θα τη χάσετε. Μιλάνε για παγκοσμιοποίηση; Χα, δε σφάξανε. Όλα ψέματα είναι, εδώ ούτε οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι δε μας βλέπουν σαν παιδιά της Ευρώπης. Νομίζετε ότι οι άλλοι θα κάνουν τίποτα περισσότερο; Η παγκοσμιοποίηση είναι άλλο ένα ψέμα για τις μάζες.

Ποιος φταίει; Αυτοί που υπέγραψαν να πάρουμε τα δάνεια. Κρεμάστε τους και φτιάξτε και βίντεο να το βλέπουν οι απόγονοί μας.

Πώς αντιμετωπίζεται η κακία, η τεμπελιά, το ρουσφέτι; Εύκολα. Φτιάξτε στατιστικές για τα πάντα. Στο σχολείο, στο εργοστάσιο, στην κυβέρνηση, παντού. Ανταμείψτε τους παραγωγικούς ανθρώπους και τιμωρήστε τους αντιπαραγωγικούς.

Και κάτι άλλο, δικό μου. Ας βγει ένας νόμος να απαγορεύσει όλα αυτά τα κλαψουροτράγουδα. Δεν είναι ελληνικά δημιουργήματα αυτά, είναι ανατολίτικα. Δεν είναι δικό μας στοιχείο όλος αυτός ο σεβντάς και το αχ, βαχ. Κι ας καταργηθεί η φράση «Η Ελλάδα η Ψωροκώσταινα». Η Ελλάδα έχει τεράστιες υπαρκτές δυνατότητες για να δημιουργήσει και να βρει μπροστά. Πρέπει όμως να της το επιτρέψουν. Ποιοι; Μα είπαμε, οι πολιτικοί την κρατούν καθηλωμένη. Δες, Έλληνα, αυτούς που έχουν υπουργεία. Είναι άχρηστοι, χωρίς ιδιαίτερα ταλέντα ή ικανότητες για τη δουλειά που τους έδωσαν. Και κάθε τόσο ο κάθε πρωθυπουργός τούς αλλάζει και τους βάζει σε άλλα υπουργεία. Μα πάμε καλά; Έχουμε τέτοιους Αϊνστάιν και δεν το ξέρουμε; Σε δύο τρία χρόνια ξέρουν και χειρίζονται δύο διαφορετικά υπουργεία; Α, μα μιλάμε για δύναμη! Ω, όχι, φίλε. Είναι φούμαρα. Κοροϊδίες.

Δε μας φταίνε οι άλλοι. Και πρέπει να πάψουμε να το λέμε αυτό.

Όταν λες ότι φταίει ο τάδε, παύεις να έχεις ευθύνη εσύ και θεωρηθείς ότι την ευθύνη την έχει ο άλλος, αυτός είναι ο δημιουργός, αυτός είναι η αιτία των πάντων, αυτός είναι η δύναμη κι εσύ είσαι ένα τίποτα (πολύ βολικό, ε;). Όχι, ας το σταματήσουμε αυτό, και για όλα ας θεωρήσουμε αιτία τους εαυτούς μας. Εμείς κάναμε τα πράγματα έτσι. Εμείς θα τα φτιάξουμε. Στην Αμερική λένε: «Οδήγα, σπρώξε ή φύγε από τη μέση». Μου φαίνεται πως κι αυτό ελληνικό ήταν, και μας το πήρανε. Εμείς το ξεχάσαμε.

Αυτό είναι το σύνθημα: «Οδήγα, σπρώξε ή φύγε από τη μέση». Οι οδηγοί ας πάρουν το τιμόνι και οι υπόλοιποι ας σπρώξουν δυνατά.

Με αγάπη από το Σικάγο,
Αλέξανδρος Αλέμης
27/2/2012


Η είδηση σίγουρα ακούγεται εξωφρενική και σίγουρα είναι, αλλά πως μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς την «υπερηφάνεια» που νιώθουν οι ηγέτες (και οι μηχανισμοί) της Ε.Ε., όταν διαλαλούν πως τελικά θα ενισχύσουν με 27,77 ευρώ (και ίσως λιγότερα) τους απόρους της Ευρώπης;

Άραγε, τόσο αξιολογούν οι κομπορημονούντες ανθρωπιστές της Ευρώπης την απόσταση των απόρων από την ευπρεπή διαβίωση; Με 27,77 ευρώ πιστεύουν πως θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την πείνα, τις ασθένειες, τις πρώτες ανάγκες ανθρώπων που έχει καταστρέψει η η οικονομική πολιτική της Ε.Ε.;

Αν δεν είναι εξόφθαλμος φαρισαϊσμός, τότε τι είναι; Μήπως ειρωνεύονται ευθέως οι νέο-ναζί τα θύματά τους; Πάντως, η είδηση ήδη «τρέχει» σε όλα τα ευρωπαϊκά και διεθνή ΜΜΕ, για να προσδώσει καταλλήλως το μεγαλείο του «ανθρωπισμού» ανθρώπων τύπου Σόιμπλε, Μέρκελ και των υποστηριγμάτων τους. Δυστυχώς, η Ευρώπη πνέει τα λοίσθια και επιπλέον, οι «ταγοί» της τολμούν ξεδιάντροπα να βιάζουν κάθε ίχνος λογικής.

Δίνουν 500 εκατομμύρια ευρώ για 18 εκατομμύρια απόρους. Κάντε την διαίρεση και βρείτε τα 27,77 ευρώ των ξεδιάντροπων δολοφόνων που έχουν όνειρο να (ξανα)σπείρουν στις χώρες της Ευρώπης τον ιδιόμορφο ανθρωπισμό τους.

Η είδηση, όπως αυτή ανακοινώθηκε από τη «Ναυτεμπορική»:

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε σήμερα να ανέλθουν σε 500 εκατομμύρια ευρώ οι πόροι που προορίζονται για την τροφοδότηση του ευρωπαϊκού προγράμματος βοήθειας των πλέον απόρων (PEAD) φέτος.

«Είμαι πολύ χαρούμενος που καταφέραμε τελικά να υιοθετήσουμε μέτρα που θα επιτρέψουν να διατεθεί για το 2012 ο συνολικός προϋπολογισμός της Βοήθειας προς τους πλέον άπορους» δήλωσε ο Επίτροπος που είναι αρμόδιος για θέματα Γεωργίας, Ντάτσιαν Τσιόλος.
Το πρόγραμμα αυτό θα επιτρέψει τη διανομή γευμάτων σε περίπου 18 με 19 εκατομμύρια άτομα που χρήζουν βοήθειας, μέσω φιλανθρωπικών οργανώσεων, επισιτιστικών τραπεζών και λαϊκών συσσιτίων, σε 20 από τις 27 χώρες μέλη της ΕΕ.





Η βλακεία των πολιτικών δεν είναι «προσωπική ιδιότητα», αλλά «πολιτική ιδιότητα». Προέρχεται από την ΑΝΤΙΦΑΣΗ της πολιτικής τους με την κοινωνική πραγματικότητα, τα αιχμηρά αιτήματα της εποχής και τις διαθέσεις της λαϊκής βούλησης.

Η ΑΝΤΙΦΑΣΗ Λόγων και Πράξεων αποτυπώνει ακριβώς αυτή τη διάσταση της Πολιτικής με την Πραγματικότητα και την απόπειρα κάλυψης αυτής της διάστασης: «Πολιτική μωρία»…

Όσο πιο χαώδης και εκρηκτική είναι αυτή η ΔΙΑΣΤΑΣΗ τόσο και πιο βροντερή και απαστράπτουσα είναι και η ηλιθιότητα των πολιτικών…

Όταν οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι ο Δίας, αν θέλει κάποιον να τον καταστρέψει του αφαιρεί πρώτα το λογικό, συνοψίζανε με δεισιδαιμονική μορφή βαθιές ιστορικές παρατηρήσεις.

Όταν ο Γκαίτε μιλάει για το λογικό που γίνεται μωρία (Vernunft wird Unsinn), ξαναβρίσκουμε την ίδια ιδέα ενός απρόσωπου Δία της ιστορικής διαλεκτικής που στερεί από λογική τους ξοφλημένους θεσμούς και καταδικάζει τους υπερασπιστές του σε κάθε αποτυχία και κακοτυχία, σε κάθε δημοκοπική μωρία και βλακεία…

Οι ηθοποιοί αυτού του θεάτρου του ιστορικού δράματος (Πολιτικοί, δημοσιογράφοι και τα ποικίλα προπαγανδιστικά ιερατεία) δεν κάνουν τίποτα άλλο από να δίνουν το χρώμα αυτού του δράματος και κυρίως τη σφραγίδα του παρασιτισμού τους και της χρεοκοπίας τους: Του πολιτικού τους θανάτου…

Σε αυτή τη «σφραγίδα» και τα «χρώματα», των πολιτικά ξοφλημένων, καταγράφονται όλα τα χαρακτηριστικά της βουλητικής ανεπάρκειας, της πολιτικής κενότητας και ασημαντότητας, καθώς και της ηθικής μηδαμινότητας: Η μωρία…

Αυτά τα χαρακτηριστικά της σήψης και αποσύνθεσης έχουν, ΣΗΜΕΡΑ, πάρει αποτρόπαιες και μοχθηρές διαστάσεις.

Στα πράσινα ανδρείκελα καταγράφονται σαν μακάβριες ρυτιδώσεις φρενοβλάβειας.

Αυτές τις ψυχώσεις της πασοκικής παρασιτικής μωρίας τις αντιλαμβάνονται, σήμερα, οι ΠΑΝΤΕΣ. Ιδιαίτερα στα πρόσωπα του ηγετικού πυρήνα των πράσινων ανδρεικέλων, με πιο μακάβριες γκριμάτσες αυτές του Βενιζέλου, του Λοβέρδου, της Διαμαντοπούλου και CIA (Ο ΓΑΠ τείνει να «απαλλαχτεί», λόγω υπερβολικής βλακείας…).

Τα γαλάζια ανδρείκελα είχαν το «προνόμιο» να συγκαλύπτουν, για έναν κόσμο ευκολόπιστο, τη δική τους μωρία μέχρι χθες, με δημαγωγικές παρλαπίπες.

Όταν όμως οι «νταβάδες» (διεθνείς και εγχώριοι), κάτω από το βάρος της κατάρρευσής τους, ΑΦΑΙΡΕΣΑΝ το «χώρο» των δημαγωγικών ελιγμών και από τη ΝΔ, ΤΟΤΕ έλαμψε, ακτινοβολούσα, και η ΜΩΡΙΑ της ΝΔ και ιδιαίτερα του Αντώνη Σαμαρά…

Η συμμετοχή της ΝΔ στην παπαδήμια κυβέρνηση της ευρω-χούντας, ξεγύμνωσε και το κόμμα αυτό από τα φύλλα συκής της ΑΠΑΤΗΣ.

Οι απανωτές και θεαματικές κωλοτούμπες του Αντώνη Σαμαρά τον έριξαν και αυτόν, με πάταγο, στον ΙΔΙΟ «κάλαθο» της ΜΩΡΙΑΣ που «συνωστίζονται» τα ανδρείκελα του ΠΑΣΟΚ…

Κάθε μέρα που περνάει ο Σαμαράς κατρακυλάει όλο πιο πολύ και σε τέτοιο βαθμό που ταυτίζεται πλήρως με τον ΓΑΠ, διεκδικώντας τα πρωτεία της ΜΩΡΙΑΣ…

Αδυνατείς πλέον να ξεχωρίσεις αν ο ΓΑΠ είναι ο Σαμαράς ή ο Σαμαράς είναι ο ΓΑΠ…

Ο Σαμαράς πάει να τρελάνει και τους πιο φανατικούς οπαδούς της ΝΔ, όταν «πυροβολεί» το πρώτο Μνημόνιο σαν κακό και αγωνίζεται υστερικά για το δεύτερο Μνημόνιο και την εφαρμογή του: Το Μνημόνιο του τελεσίδικου θανάτου της Ελλάδας και του λαού της!!!!

«Πυροβολεί» την ιδέα μιας μελλοντικής συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ, όταν ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΑ με το ΠΑΣΟΚ για το τελευταίο «Συμβόλαιο Θανάτου» των τοκογλύφων, εναντίον της Ελλάδας…

Ο Σαμαράς αναπτύσσει το τελικό φίνις για να κόψει το νήμα του πρωταθλητού της ΜΩΡΙΑΣ…

Υ.Γ. Για τον Καρατζαφέρη δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Αυτός είναι η γλοιωδέστατη καρικατούρα της βλακείας. Έτσι σαν καρικατούρα, τρέχει πίσω από τους πρωταγωνιστές της βλακείας, είναι απλώς ένας κομπάρσος της ανοησίας και της κακόγουστης δημοκοπίας…


Σαρκαστικά σχόλια προκάλεσαν οι αποκριάτικες δηλώσεις του αρχηγού της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά ότι δήθεν δεν θέλει ούτε να ακούει περί μετεκλογικής συγκυβέρνησης του κόμματός του με το ΠΑΣΟΚ, με το οποίο ήδη συγκυβερνά! Ισχυρίστηκε μάλιστα ο πρόεδρος της κυβερνητικής Δεξιάς ότι κάθε συζήτηση περί συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ είναι εκ του πονηρού και αποσκοπεί στο να προκαλέσει πολιτική φθορά στη ΝΔ. Προφανώς ο Α. Σαμαράς έχει την εντύπωση ότι απευθύνεται σε ηλιθίους.

Ο ίδιος προσωπικά πήρε την απόφαση να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ υπό την πρωθυπουργία του Λουκά Παπαδήμου και τώρα έχει την πολιτική αναίδεια να λέει πως κάθε συζήτηση περί συνέχισης της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και μετά τις εκλογές αποσκοπεί στην υπονόμευση της ΝΔ! Υποκρίνεται δηλαδή πως αγνοεί ότι ουδείς είναι σε θέση να προκαλέσει μεγαλύτερη πολιτική φθορά στη ΝΔ από την επί τετράμηνο ήδη συνεχιζόμενη συγκυβέρνησή της με το ΠΑΣΟΚ, την αποκλειστική ευθύνη για την οποία συγκυβέρνηση έχει ο ίδιος και μόνο αυτός!

Δεν γνωρίζουμε αν ο Α. Σαμαράς είχε εκ των προτέρων συνειδητοποιήσει πλήρως ότι αφ' ης στιγμής συμμετείχε σε συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, δεν θα υπήρχε πλέον ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να κερδίσει η ΝΔ αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές. Το γεγονός όμως ότι προκειμένου να υπερψηφίσει από κοινού με το ΠΑΣΟΚ το νέο Μνημόνιο τον οδήγησε στη διαγραφή 21 βουλευτών του και μάλιστα σχεδόν όλων από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της αντιμνημονιακής γραμμής του, σίγουρα τον βοήθησε να αντιληφθεί ότι βαδίζει προς εκλογικό Βατερλό.

Αποπειράται έτσι να «παραμυθιάσει» τους οπαδούς της Δεξιάς ότι σε αντάλλαγμα της «πολιτικής κωλοτούμπας» του και της πλήρους απάρνησης των θέσεών του όχι μόνο θα φέρει τη ΝΔ στην εξουσία, αλλά θα τη φέρει και μόνη της, ώστε να λεηλατήσουν τα κρατικά ταμεία μόνοι τους οι δεξιοί!

Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Ο Α. Σαμαράς έχει πλήρη επίγνωση του ότι η ΝΔ είναι πλέον το κατεξοχήν, το κύριο, το σημαντικότερο κόμμα του Μνημονίου, αντικαθιστώντας το μισοδιαλυμένο ΠΑΣΟΚ.

Γι' αυτό άλλωστε και στις αποκριάτικες δηλώσεις του ο αρχηγός της Δεξιάς εκθείαζε ανενδοίαστα το νέο Μνημόνιο, προσπαθώντας προσχηματικά να το αντιδιαστείλει με το πρώτο Μνημόνιο που είχε απορρίψει.

Πέρα από τα παιδαριώδη φληναφήματα υπεράσπισης του νέου Μνημονίου, η πολιτική ουσία έγκειται στο ότι τις Αποκριές ο Α. Σαμαράς έστειλε μήνυμα στους ξένους επικυρίαρχους της πατρίδας μας ότι πλέον υπερασπίζεται ευθέως το νέο Μνημόνιο εξανδραποδισμού των Ελλήνων εργαζομένων, νέων και συνταξιούχων και δεν αρκείται πλέον να διακηρύσσει ότι το ψήφισε επειδή ήταν δήθεν αναγκαίο κακό. Προσπαθεί να τους πείσει δηλαδή ότι είναι πλέον πρωθυπουργήσιμος - και όντως είναι...

Υπάρχει βεβαίως ακόμη μια δευτερεύουσα «λεπτομέρεια»: για να γίνει πρωθυπουργός ο Α. Σαμαράς πρέπει όχι μόνο να βγει πρώτο κόμμα η ΝΔ στις εκλογές, αλλά και να βρει συμμάχους που θα τη στηρίξουν μετεκλογικά και μαζί τους να συγκεντρώνει στη Βουλή πάνω από 151 βουλευτές, πράγμα καθόλου μα καθόλου εύκολο.

Αν μάλιστα στο αντιμνημονιακό κόμμα που ίδρυσε ο Πάνος Καμμένος συμμετάσχουν ο Γιάννης Μανώλης και μερικοί από τους διαγραφέντες βουλευτές της ΝΔ και επιπροσθέτως οι κινήσεις της Λούκας Κατσέλη οδηγήσουν στη συγκρότηση αντιμνημονιακού κόμματος και στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, τότε καθίσταται εξαιρετικά πιθανό το ενδεχόμενο η ΝΔ όχι μόνο αυτοδυναμία να μην πάρει, αλλά να μην μπορούν ούτε καν από κοινού με το ΠΑΣΟΚ να συγκεντρώσουν 151 βουλευτές!

Ετσι, μπορεί μεν ο Αντώνης Σαμαράς δημοσίως να παίζει θέατρο ότι δήθεν «ξορκίζει με τον απήγανο» το ενδεχόμενο μετεκλογικής συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ, μέσα του όμως σίγουρα προσεύχεται να βοηθήσει ο Θεός το ΠΑΣΟΚ να κερδίσει αρκετές έδρες για να τις «τσοντάρει» σε εκείνες της ΝΔ ώστε μαζί να ξεπεράσουν το φράγμα των 151...

ΜΝΗΜΟΝΙΟ - Ο Καρνάβαλος των κομμάτων

Απερίγραπτο είναι πλέον το κομματικό αλαλούμ γύρω από τη στήριξη ή την απόρριψη των δύο Μνημονίων. Το ΠΑΣΟΚ είναι υπέρ και του πρώτου και του δεύτερου Μνημονίου. Η ΝΔ απορρίπτει μετά βδελυγμίας το πρώτο Μνημόνιο, αλλά υιοθετεί ενθουσιωδώς το δεύτερο. Το αντίθετο δηλαδή από τις θέσεις του ΛΑΟΣ, το οποίο απορρίπτει κατηγορηματικά το δεύτερο Μνημόνιο, αλλά θεωρεί «πατριωτική στάση» να υποστηρίξει το πρώτο Μνημόνιο. Ενας απίθανος κομματικός Καρνάβαλος χωρίς καμία θέση αρχής και με μοναδικό στόχο να καλύψει τις πολιτικές κωλοτούμπες των ηγετών τους. Κερδισμένοι ο Αδωνις και ο Βορίδης: ψήφισαν το πρώτο λόγω ΛΑΟΣ, ψήφισαν και το δεύτερο λόγω ΝΔ, άρα είναι πλέον έτοιμοι να πάνε στο... ΠΑΣΟΚ!

Του Γιώργου Δελαστίκ από το ΕΘΝΟΣ μοντάζ Γρέκι


  • Ακολουθούν και πάλι τη συνταγή "λεφτά υπάρχουν", ενώ είναι πάρα πολύ πιθανό να αλλάξουν γνώμη μετά τις εκλογές και να μην διαγράψουν τίποτε...

Βλέπουν ότι τα ποσοστά μετά τις εκλογές για τα κόμματα που υπερψήφισαν τα μνημόνιο να συρρικνώνονται και να ανεβαίνουν οι αντι-μνημονιακές δυνάμεις.

Από την στιγμή που οι εκλογές «κλείδωσαν» είτε αρχές Μαΐου είτε τέλη Απριλίου, δεν μπορούν να κάνουν πίσω και αρχίζουν τις δημοσιοσχετίστικες παροχές, αφού δεν μπορούν να τάξουν προσλήψεις στο Δημόσιο!

Σύμφωνα με το ΕΘΝΟΣ, (το ανέφερε και το Mega), η κυβέρνηση φέρεται να συζητά με τις τράπεζες να διαγραφούν τα δάνεια νοικοκυριών και επιχειρήσεων κατά 20% – 30%, στα πρότυπα της Ισλανδίας.

Αυτό, φυσικά, θα στοιχίσει στις τράπεζες από 50 – 70 δις ευρώ σύμφωνα με τους υπολογισμούς. Δεν είναι τυχαίο που αυτό ακολουθεί την πάγια τακτική: βγαίνει η είδηση πρώτα με τη μορφή δημοσιεύματος, στη συνέχεια μετρούν τις αντιδράσεις και το φέρνουν με κάποιες τροποποιήσεις.

Ωστόσο, αυτή η εξέλιξη – που εννοείται πως είναι θετική για τους υπερχρεωμένους Έλληνες – έρχεται μόλις λίγο καιρό πριν την επίσημη προεκλογική περίοδο μπας και ανέβουν τα ποσοστά των κομμάτων κερδίζοντας την χαμένη εύνοια των ψηφοφόρων, μπροστά στην ελπίδα τους να ανασάνουν οικονομικά από τον στενό κορσέ των τραπεζικών δανείων.

Ντρίπλα Τσίπρα!

Ο Αλέξης Τσίπρας κατέθεσε σχετική επίκαιρη ερώτηση στον Λουκά Παπαδήμο, για τις διαγραφές των χρεών, αφού το θέμα το είχε θίξει καιρό πριν. Έτσι, το αναδεικνύει και στη Βουλή, πιέζοντας να γίνει πραγματικότητα εις βάρος των τραπεζιτών και υπέρ των Ελλήνων πολιτών. Μάλιστα, το ίδιο έκανε προ ημερών και η Ισλανδία, το παράδειγμα – θαύμα που κανένα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν προβάλει!

“Επίκαιρη ερώτηση
Προς τον κ. Πρωθυπουργό
Θέμα: «Διαγραφή χρεών των νοικοκυριών από τις τράπεζες»
Οι υποχρεώσεις των νοικοκυριών προς τις τράπεζες υπερβαίνουν το ποσό των 112 δις ευρώ. Στις σημερινές μνημονιακές συνθήκες, με τις συνεχείς μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, την εκτίναξη της ανεργίας και της επιβολής νέων δυσβάσταχτων φόρων, είναι φανερό πως ένα πολύ μεγάλο μέρος των δανειακών υποχρεώσεων δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Είναι χαρακτηριστικό πως τα τελευταία τρία χρόνια τα στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν τριπλασιάστηκαν.

Επειδή η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά την πολιτική ηγεσία που δεν άσκησε τις υποχρεώσεις της για έλεγχο και τις αναγκαίες πολιτικές παρεμβάσεις ώστε να έμπαινε φραγμός στην ασυδοσία των τραπεζιτών, επειδή το τραπεζικό λόμπι από την δεκαετία του 2000, παραβίασε συστηματικά τα υγιή πιστοδοτικά κριτήρια, όπως ορίζονταν και από την Τράπεζα της Ελλάδος και συνειδητά έσπρωξε χιλιάδες εργαζόμενους και νοικοκυριά στην υπερχρέωση, με μόνο κριτήριο την άντληση υψηλής κερδοφορίας, αδιαφορώντας για τους κινδύνους στην κοινωνία και την οικονομία,

Ερωτάται ο κ. Πρωθυπουργός

• Προτίθεται να προχωρήσει στην μερική ή ολική διαγραφή χρεών για την οικονομική ανακούφιση των εργαζομένων, των ανέργων και των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, όταν το ατομικό ή οικογενειακό εισόδημα δεν υπερβαίνει αυτό που λογίζεται ως όριο φτώχειας;

• Προτίθεται σε όσους που για διάφορους λόγους μειώθηκε το εισόδημά τους ή έχασαν την εργασία τους, να προχωρήσει σε αντίστοιχη απομείωση των δανειακών τους υποχρεώσεων;

• Θα μεριμνήσει ώστε η μηνιαία καταβολή δόσεων σε όλες τις τράπεζες να μην υπερβαίνει το 30% των μηνιαίων ατομικών ή οικογενειακών αποδοχών;

• Θα γίνει εκλογίκευση των επιτοκίων που για καταναλωτικά κυρίως δάνεια ξεπερνούν κάθε κανονιστικό όριο;

• Θα επιβληθεί τώρα με το νέο πακτωλό δισεκατομμυρίων στις τράπεζες για την επανακεφαλαιοποίησή τους και η εξυγίανση των ισολογισμών τους με την διαγραφή των δανείων που αφορούν τα υπερδανεισμένα νοικοκυριά;
Ο ερωτών Βουλευτής
Αλέξης Τσίπρας”


Από χτες αποδεικνύεται πλέον πέραν κάθε αμφιβολίας πως ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΑΣ.

Η μάνα μου που παίρνει μια κωλο σύνταξη δεν πρόκειται να σας πληρώσει φόρο...

Τα παιδιά μου δεν θα τα αφήσω να δουλεύουν με 400 ευρώ 12 και 14 ώρες και να μάθουν να είναι υποτακτικά και αναξιοπρεπή. Θα τα παροτρύνω να βγουν στο δρόμο, να πεινάσουν, να μην ανεχτούν άλλο τέτοια ντροπή.

Θα πεινάσω, μπορεί να κόψω το ηλεκτρικό και να έχω ένα κερί, μπορεί να φτάσω στο τελευταίο σκαλί μιζέριας, να μείνω στο δρόμο, να ζήσω σαν αγρίμι, αλλά δεν θα πάω πλέον με το πρόγραμμά σας.

Υπάρχουμε εμείς που δεν ήμασταν του «τα φάγαμε όλοι μαζί», δεν πήραμε τίποτα από τη πίτα, δεν καταδεχτήκαμε να γλύψουμε, να ταπεινωθούμε, να ξεπουληθούμε.
Ο παππούς μου κι ο πατέρας μου κι εγώ δουλέψαμε, ιδρώσαμε, πονέσαμε, βασανιστήκαμε.

Δεν σας χρωστάμε ούτε μια δεκάρα. Δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να ανεχτούμε τις τιμωρίες και τις υποδείξεις εκείνων που δεν έχουν καμιά σχέση με τη ζωή μας, τα βάσανά μας, τα όνειρά μας. Μας χρωστάτε όσα μας κρατήσατε από τη δουλειά μας, όσα σας δώσαμε πληρώνοντας συνέχεια, ασταμάτητα για να τα κλέβετε και να κάνετε λογαριασμούς και βίλες.

Με όσους τα φάγατε μαζί να μοιραστείτε τα χρέη και να ξεπουλήσετε τις περιουσίες σας και τις δικές τους, για να βρείτε λεφτά αν δεν έχετε. Με τους εκβιαστές εσείς έχετε αλισβερίσια, μαζί τα κανονίζετε χρόνια τώρα να κάνετε ξεκαθάρισμα λογαριασμών όπως κάνουν οι μαφιόζοι.

Είναι μεγάλη ντροπή με τη χορτασμένη κοιλάρα σας να κλέβετε από τη σύνταξη που έχει ένα γεροντάκι των 400 ευρώ. Να κλέβετε από τη ζωή των νέων. Να κλέβετε από τη ζωή των απλών φτωχών ανθρώπων που παλεύουν για ένα ψευτο μεροκάματο . Να κλέβετε από την υγεία, από τη παιδεία, από τη πρόνοια του λαού για να γεμίσετε τα άδεια ταμεία που εσείς αδειάσατε.

Κι όχι μόνο. Να ξεπουλάτε σε τιμή ευκαιρίας, χωρίς κανένα έλεγχο, χωρίς να λογοδοτήσετε σε κανέναν ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ.

Δεν μας εγγυάται κανείς πλέον πως δεν θα μας πουλήσετε όλους κοψοχρονιά σαν σκλάβους στις νέες αποικίες.

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΔΕΚΑΡΑ.

Οι ζωές μας θα γίνουν ελεύθεροι σκοπευτές πάνω στην ασυδοσία σας.

Μας θίξατε. Μας προσβάλλατε πολύ άγρια. Μας πίνετε το αίμα.

Τα ψέματα τέλειωσαν.

ΘΑ ΤΑ ΓΥΡΙΣΩ ΟΛΑ ΑΝΑΠΟΔΑ. ΜΑΡΤΥΣ ΜΟΥ Ο ΘΕΟΣ!



Του Σπύρου Μαρκέτου, επίκουρου καθηγητή της Ιστορίας των Ιδεών, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών, Σχολή Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ

Όσοι υποστηρίζουν σήμερα το ευρώ συνήθως αγνοούν ότι δεν είναι η πρώτη φορά που δέθηκε η Ελλάδα σε μια νομισματική ένωση. Δύο προηγούμενα τέτοια πειράματα, το πρώτο στα τέλη του 19ου αιώνα και το δεύτερο στο Μεσοπόλεμο, είχαν οικτρή κατάληξη. Το τρίτο και χειρότερο, όπως αποδεικνύεται, είναι το ευρώ.

Για να κρατήσει σταθερό το νόμισμα, όπως απαιτούσε η φιλελεύθερη ορθοδοξία της εποχής, η Αθήνα είχε προσχωρήσει από το 1868 στη Λατινική Ένωση, μια συμφωνία της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελ γίου και της Ελβετίας –και άλλων χωρών αργότερα– να διατηρούν νομίσματα σταθερής ισοτιμίας και συνδεδεμένα με τον χρυσό. Διευκολύνθηκε έτσι ένας κύκλος δανεισμού, που χρηματοδότησε έργα υποδομής, τα οποία, ωστόσο, ελάχιστα ωφέλησαν τους φτωχότερους.

Παρά το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη, το 1896 η εύπορη αστική Ελλάδα ζούσε σε κλίμα ευφορίας, που κορυφώθηκε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Όταν, όμως, έχασε τον Πόλεμο του 1897, η χώρα υποχρεώθηκε να πληρώσει βαρύτατες πολεμικές αποζημιώσεις, που καλύφθηκαν με νέο δανεισμό. H υποταγή στις «Εγγυήτριες Δυνάμεις» έκανε τον ιστορικό Γιώργο Λεονταρίτη να τη χαρακτηρίσει «τυπικά μόνον ανεξάρτητη χώρα». Συνάμα οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες τής επέβαλαν το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (ΔΟΕ).

Ο ΔΟΕ έλεγχε πόρους και δαπάνες του κράτους και ουσιαστικά ρύθμιζε την οικονομική πολιτική. Εφαρμόζοντας έναν ακραίο αποπληθωρισμό κι εξαφανίζοντας τη ρευστότητα, όπως κάνει σήμερα η ΕΚΤ, στραγγάλιζε την παραγωγή. Διοχέτευε τα δημόσια έσοδα στους δανειστές, αδιαφορώντας για την εξαθλίωση του λαού και την οικονομική παράλυση που προκαλούσε. Για παράδειγμα, ο προϋπολογισμός του 1907 πρόβλεπε 32,5 εκατ. δραχμές για την εξυπηρέτηση του χρέους, αλλά μόνον 300.000 για αρδευτικά και αποξηραντικά έργα, μολονότι η ελονοσία ήταν συχνότερη απ’ ό,τι στην Ινδία ή την Αφρική, και κάθε χρόνο σάρωναν τη χώρα οι πλημμύρες.

Η ύπαιθρος, που μαστιζόταν επίσης από την τοκογλυφία, ερήμωσε από ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης· ως σήμερα δεν συνήλθε. Τα χωράφια έμεναν χέρσα, οι μικροϊδιοκτήτες καταστρέφονταν, ενώ ο πλούτος συγκεντρωνόταν σε ολοένα λιγότερα χέρια. Οχτώ χρόνια πολεμικών καταστροφών έκαναν τελικά το 1919 τη δραχμή να υποτιμηθεί. Αλλά οι δανειστές συνέχισαν γενικά να εισπράττουν τα τοκοχρεολύσια στην ώρα τους.

Η χώρα αντιμετώπισε τις συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής με μια σημαντική αναδιανομή πλούτου προς τα κάτω, μέσω της αγροτικής μεταρρύθμισης. Εξακολούθησε, ωστόσο, να δανείζεται και να δαπανά περί το ένα τρίτο των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού για να εξυπηρετεί το χρέος. Επέστρεψε στον κανόνα χρυσού το 1928, πάλι σύμφωνα με τη φιλελεύθερη οικονομική ορθοδοξία και υπό τη φωτισμένη εποπτεία της Κοινωνίας των Εθνών και του ΔΟΕ. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος στήριξε την αναπτυξιακή του πολιτική στους χαμηλούς μισθούς και τον ξένο δανεισμό, και όταν ο τελευταίος στέρεψε, μετά το Κραχ του 1929, περιέκοψε τις κοινωνικές και αναπτυξιακές δαπάνες, αλλά συνέχισε να πληρώνει κανονικά το χρέος σε χρυσό. Οι κεφαλαιούχοι και πάλι πλούτιζαν, ενώ οι απροστάτευτοι εργαζόμενοι θερίζονταν από την πείνα και αρρώστιες όπως η φυματίωση και ο τύφος.

Όταν το χρυσάφι τελείωσε, ο Βενιζέλος κήρυξε επιλεκτική στάση πληρωμών στους δανειστές, το 1932, και υποτίμησε τη δραχμή, αλλά ήταν αργά. Στο μεταξύ είχε καταστρέψει το Κόμμα των Φιλελευθέρων και τον κοινοβουλευτισμό και είχε ρίξει τη χώρα στα νύχια της άκρας Δεξιάς. Μόλις εγκαταλείφθηκε ο κανόνας χρυσού και παρ’ όλες τις οιμωγές των λεγόμενων ειδικών, η οικονομία ανέκαμψε γοργά.

Τότε, όπως και σήμερα, η πρόσδεση της χώρας σ’ ένα νομισματικό σύστημα που ελέγχεται από μεγάλους κεφαλαιούχους την οδήγησε στην εξαθλίωση. Δεν διδάσκονται, λοιπόν, ποτέ από την Ιστορία οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί; Ίσως δεν είναι άτομα με ιδιαίτερες μαθησιακές δυσκολίες, απλώς υπηρετούν πολύ στενά συμφέροντα, συμφέροντα ισχυρών. Έτσι δεν βλέπουν αυτό που σήμερα ο άλλος κόσμος βλέπει κι εμείς από καιρό φωνάζαμε, ότι το ευρώ απέτυχε και αποδείχτηκε καταστροφικό. Θα μας πλούτιζε· μας χρεοκόπησε. Οι ίδιοι άνθρωποι που ζήτησαν από τον ελληνικό λαό κάθε λογής θυσίες για να το αποκτήσουμε τώρα ερειπώνουν τη χώρα στο όνομά του. Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα επείγει όχι επειδή δήθεν είμαστε εθνικιστές, αλλά για ν’ ανακτήσουμε τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής, χωρίς τον οποίο η οικονομία μας δεν θ’ ανακάμψει. Είναι θέμα Δημοκρατίας, είναι θέμα δικαιοσύνης, είναι θέμα επιβίωσης. Είναι θέμα εθνικό, με την ουσιαστικότερη έννοια του όρου.


Γράφει ο Αντώνης Γρυπαίος
Διεθνολόγος


Δεν είναι μόνο τα Αμερικανικά «Think Tanks», (Δεξαμενές σκέψεως), που χαράζουν την Εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας τους, είναι και τα Ρωσικά που κάνουν τις ίδιες μελέτες για τη κυβέρνησή τους, αλλά και των άλλων μεγάλων δυνάμεων.

Μόνο εδώ στην Ελλάδα δεν υπάρχουν σχέδια για το μέλλον, αλλά η εκάστοτε κυβέρνηση χαράζει «στο πόδι» και «στο γόνατο» την εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας, εναρμονισμένη πάντα με τα συμφέροντα των Σιωνιστών Δυτικών πατρώνων της.

Οι χώρες της Σιωνιστικής Δύσης, (στην οποίαν δυστυχώς ανήκομεν), έχουν «σαπίσει» τόσο πολύ, που ακόμη και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, εξέδωσε απόφαση που χαρακτηρίζεται «άλλα αντί άλλων», για να καλύψει το έγκλημα των μαζικών δολοφονιών των κατοίκων του Διστόμου, από τους Γερμανούς Ναζί. Τέτοια Δικαιοσύνη έχουν.

Σταθμός στη παγκόσμια ιστορία προβλέπει πως θα είναι τα επόμενα χρόνια για την ανθρωπότητα η Ρωσική εφημερίδα «Πράβδα», σε άρθρο του Stanislav Mishin, με μεγάλες οικονομικές καταρρεύσεις, γεωπολιτικές ανατροπές, και αιματηρούς πολέμους, με επίκεντρο την Ισλαμική Τουρκία του Νταβούτογλου και άλλων Ισλαμικών δυνάμεων.

Οι γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές προβλέψεις της «Πράβδα», εναρμονίζονται πλήρως με τις προφητείες σοφών γερόντων της Ορθοδοξίας, όπως του πατρός Παϊσίου, και άλλων γερόντων του Αγίου Όρους. Τις εξελίξεις αυτές επιταχύνουν η πρόσφατη βαρυτάτη νόσος του Ερντογάν, αφού αναμένεται, μετά θάνατον του Ερντογάν, να αναρριχηθούν στην εξουσία οι σκληροί Ισλαμιστές των ενόπλων δυνάμεων, υπό τον Νταβούτογλου.

Το άρθρο αυτό στη Pravda του Stanislav Mishin προετοιμάζει τη Ρωσική κοινή γνώμη για μελλούμενες ημέρες πολέμου και θριάμβου της Ρωσίας, για ημέρες της «Μεγάλης Αικατερίνης», και του «Μεγάλου Πέτρου», μια και η ρωσική αρκούδα έχει αφυπνισθεί για τα καλά από τη χειμερία νάρκη, έχει ζωντανέψει, και δεν ανέχεται πια τα «χάρτινα» παιχνίδια των Σιωνιστών Αμερικάνων, και των τοπικών πρακτόρων τους, ούτε τις συνεχείς τρομοκρατικές ενέργειες που μυρίζουν «Άγκυρα», διεθνές πλέον κέντρο προστασίας του Ισλαμισμού και τροφοδότη των Τσετσένων, Κοσοβάρων, Αλβανών, Βοσνίων, και άλλων Ισλαμιστών.

Η αναμενόμενη επάνοδος του ΠΟΥΤΙΝ στη προεδρία της Ρωσίας, τον επόμενο μήνα, ενισχύει αυτές τις προβλέψεις.

Πρόκειται για τη μεγάλη αναμέτρηση του Ορθόδοξου Χριστιανισμού με το Ισλάμ, πριν χαθεί το παιχνίδι, με τη συστηματική προώθηση Ισλαμιστών λαθρομεταναστών, και χαθεί κάθε δυνατότητα ανάσχεσης ενός μαθηματικά προδιαγεγραμμένου θανάτου της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Τα σχέδια του Πανισλαμισμού έθεσαν σε συναγερμό τις κυβερνήσεις της γεωγραφικής αυτής περιοχής, ξύπνησαν και κινητοποίησαν ξαφνικά την Ελληνική κυβέρνηση να περιφράξει μία από τις «τρύπες» του Έβρου, όπου περνούν καθημερινώς εκατοντάδες μουσουλμάνοι ισλαμιστές λαθρομετανάστες.

Αυτό το γεγονός έκανε επιτακτική την ανάγκη κοινής πολιτικής των κρατών της Ελλάδος, Ισραήλ, Κύπρου, Ρωσίας, και συνεργασίας Οικονομικής, ενεργειακής, και στρατιωτικής, μπροστά στο παγκόσμιο Ισλαμικό Κράτος που ετοιμάζει η Τουρκία των Ισλαμιστών του Νταβούτογλου!!! Αρκεί να σκεφθεί κανείς πως η αθρόα μετακίνηση Μουσουλμάνων λαθρομεταναστών που έφτασαν ήδη στην Ελλάδα το 1.000.000 είναι παρωνυχίδα μπροστά στη πλημμυρίδα μετακίνησης 200.000.000 μουσουλμάνων που σχεδιάζεται προς Ελλάδα, Ρωσία, Κύπρο, Ισραήλ, και προς άλλες Βαλκανικές Ορθόδοξες χώρες, ώστε να αλλάξουν τη σύνθεση του πληθυσμού, κάτω από τις οδηγίες του Αχμέτ Νταβούτογλου όπως τις περιγράφει στο βιβλίο του για τη νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία και Παντουρκισμό-Ισλαμισμό της περιοχής. Αναφέρουμε και το Ισραήλ, διότι και αυτό κινδυνεύει από τη μετακίνηση ισλαμικών πληθυσμών λαθρομεταναστών.

Η μεγάλη αυτή μετακίνηση που έχει ήδη αρχίσει, ( η Ελλάδα αισθάνεται πλέον βαριά την αφόρητη πίεσή της) , ονομάζεται ωμά «Μουσουλμανικός Εποικισμός»!!! Δηλαδή ήλθαν τα άγρια εδώ στην Χριστιανική Ελλάδα, να διώξουν τα ήμερα, λέει ο λαός.

Ότι δεν πέτυχαν με πόλεμο τα προ Χριστιανικά χρόνια, ο Δαρείος με τους Ξέρξη και Αρταξέρξη, το πετυχαίνουν τώρα 2500 χρόνια μετά, οι Μουσουλμάνοι ισλαμιστές με τη λαθρομετανάστευση.

Εντύπωση προκαλεί πάντως το γεγονός ότι στην «Πράβδα» αφαίρεσαν από το άρθρο του Mishin ένα ειδικό κομμάτι που αναφέρεται στα εσωτερικά της Ελλάδας. Όλως περιέργως λείπει ένα πολύ εντυπωσιακό κομμάτι, το οποίο αποκαλύπτουμε και παραθέτουμε , που εμπεριέχει προβλέψεις για σοβαρότατες εξελίξεις στα εσωτερικά της Ελλάδος , στα πλαίσια του Μνημονίου. Ίσως γι αυτό κρύφτηκε!!!

Η μυστική παράγραφος που έκρυψε η «Πράβδα» για τα εσωτερικά της Ελλάδας, αφορά τη κατάρρευση της κυβέρνησης του μνημονίου, ανάληψη της εξουσίας από το γενικό επιτελείο, και οργάνωση εξέγερσης λαθρομεταναστών από τους «συμμάχους» Δυτικούς.

Το αρχικό άρθρο στο μυστικό σημείο που δεν δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πράβδα», τόνιζε πως το 2012 θα είναι για την Ελλάδα ένα έτος κατάρρευσης, πολέμου, αναταραχών, αλλά και αναγέννησης!

Η οικονομική υποδούλωση που επιβάλλεται από την Ε.Ε., αλλά και οι Ισλαμιστές «έποικοι» λαθρομετανάστες, θα προκαλέσουν μεγαλύτερες και χειρότερες αντιπαραθέσεις και ταραχές, η δε κυβέρνηση να γίνεται όλο και πιο αδύναμη και ανίκανη!

Ακόμη και ο πόλεμος του Ισραήλ με Χεζμπολάχ-Τουρκία, που θα μεταφερθεί στην Κύπρο, (για τα ενεργειακά), θα δώσει στην Ελλάδα την ευκαιρία να αποκαταστήσει έστω και προσωρινά την ενότητά της.

Από τους Έλληνες Στρατιωτικούς θα αναδειχθεί μια ενωτική και ικανή ηγεσία, μέσα σε μια θάλασσα αναρχίας και πολιτικής ανοησίας!!

Το γεγονός ότι Τούρκοι Μουσουλμάνοι, καθώς και μη Τούρκοι Μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες, θα αναμιχθούν δρώντας εναντίον της Ελλάδος, θα δώσει στην Ελλάδα κάθε λόγο για να απαλλαγεί από αυτές τις εθνικές απειλές!!!

Με τη κατάρρευση της Τουρκικής πολεμικής προσπάθειας, (η Τουρκία θα χάσει το πόλεμο), το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο, υποστηριζόμενο από την Εκκλησία, και με οικονομική βοήθεια από τη Ρωσία, θα καταλάβει την Εξουσία!!!

Η Ευρώπη θα εξοργιστεί και θα επιχειρήσει με μια γρήγορη κίνηση, να ρίξει το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο, μέσα από μια «έγχρωμη επανάσταση» λαθρομεταναστών, με επικεφαλής τους αναρχικούς και τους Μουσουλμάνους. (Μια πρόβα έγινε ήδη στην Αθήνα το Δεκέμβριο του 2008 επί Κώστα Καραμανλή, και στις 12 Φεβρουαρίου 2012 επί Λουκά Παπαδήμου).

Όταν αυτή η προσπάθεια αποτύχει θεαματικά, η Ελλάδα θα κηρυχτεί εκτός Ευρωζώνης, και θα έχει τεταμένες σχέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ.

Η Ελλάδα θα διευρύνει περαιτέρω το στρατό της, και θα εργαστεί από κοινού με τη Ρωσία, αποτελώντας έτσι και μια χερσαία γέφυρα με τη Σερβία, η οποία θα συσφίξει τη συμμαχία της με τη Ρωσία. Έτσι η Ρωσία αναδεικνύεται σε προστάτιδα δύναμη των Χριστιανικών Ορθοδόξων Κρατών.

Θεαματική στροφή της Εξωτερικής πολιτικής της Ρωσίας

Η Ρωσία, λόγω της Τουρκικής εμπλοκής, καθώς και των Ελλήνων και των Κούρδων, θα βγει ως ο κύριος σύμμαχος του Ισραήλ, εναντίον των Τούρκων αρχικά, και στη συνέχεια κατά των υπολοίπων Ισλαμιστών!

Βέβαια έτσι η Ρωσία θα χάσει τη μεγάλη επιρροή της στους Άραβες ισλαμιστές, (αν και μετά την φιλο-Αμερικανική «Αραβική Άνοιξη» δεν έχει απομείνει τίποτε), αλλά θα κερδίσει πάρα πολύ σε Ορθοδόξους Χριστιανούς και άλλες χριστιανικές ομάδες, καθώς και στους μη Σιωνιστές Εβραίους!!!

Πρόκειται για προαναγγελία θεαματικής στροφής της πάγιας ρωσικής εξωτερικής πολιτικής.

Η Ρωσία λοιπόν το 2012 (όπως προβλέπει ο Stanislav Mishin στη «Πράβδα»), θα συμμετέχει αρχικά στη σημερινή πολιτική, και στη συνέχεια σε μια σύντομη στρατιωτική αντιπαράθεση στη Μαύρη Θάλασσα με τους Τούρκους! Αιτία; Η αλλαγή ενεργειακής πολιτικής των Τούρκων, με τους αγωγούς στη Μαύρη θάλασσα, αφού θίγονται καίρια τα συμφέροντα της Ρωσίας, και άλλα τινά αντι-Ρωσικά, που θα προκαλέσουν οι Τούρκοι μετά την απώλεια του Ερντογάν…

Εδώ μιλάμε για ολική επαναφορά της μεγάλης Ρωσικής «αρκούδας», υπό τη προϋπόθεση ότι θα εκλεγεί ο ΠΟΥΤΙΝ στη προεδρία. Αν και η Τουρκία είναι χώρα-σύμμαχος του ΝΑΤΟ, το ΝΑΤΟ δεν θα εμπλακεί διότι εμπλοκή του ΝΑΤΟ θα σημάνει τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, αφού οι δύο άλλες χώρες σύμμαχοι του ΝΑΤΟ (Ελλάδα και Βουλγαρία), θα συμμετέχουν ενεργά στο πόλεμο.

Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Ρωσία θα περιμένει την εμπλοκή της Ελλάδας-Βουλγαρίας με τη Τουρκία, για να παρέμβει, ώστε να είναι εξασφαλισμένη η μη Νατοϊκή παρέμβαση, αφού σύμφωνα με το καταστατικό της Σιωνιστικής Νατοϊκής «λυκο-συμμαχίας», αν μια χώρα δεχθεί επίθεση από τρίτη χώρα, τότε όλο το ΝΑΤΟ δέχεται επίθεση και οφείλει να τη βοηθήσει. Εάν όμως η εμπλοκή είναι «ενδοοικογενειακή», το ΝΑΤΟ μόνο συμβουλές μπορεί να δώσει.

Αυτό είναι το κομβικό σημείο της Ρωσικής εμπλοκής κατά της Τουρκίας… Αλλά και από την άλλη, στο νότιο μέτωπο του Πολέμου, εάν η Ρωσία προστρέξει σε βοήθεια του Ισραήλ, ποιο ΝΑΤΟ θα κινηθεί, όταν Σιωνιστικό ΝΑΤΟ σημαίνει Σιωνιστικές ΗΠΑ, και Σιωνιστικές ΗΠΑ σημαίνει Ισραήλ;

Εδώ ισχύει το ρητό, «Τα προς τρίτον ίσα, και μεταξύ των ίσα». Υπ’ όψιν ότι στο μικρό Ισραήλ, ζουν χιλιάδες Ρωσο-Εβραίοι που μετοίκησαν από τη Ρωσία, και αποτελούν πλέον γέφυρα μεταξύ των δύο χωρών, αλλά και αυθεντικοί Ρώσοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί των Αγίων Τόπων. Και για τις δύο πληθυσμιακές ομάδες, έχει δικαίωμα ενδιαφέροντος και προστασίας η Ρωσία από κάθε τρίτη ισλαμική απειλή… Αυτό μεταφράζεται σε δικαίωμα στρατιωτικής αρωγής.

Η Ρωσική εμπλοκή θα γίνει κυρίως με τη μορφή Πολεμικού Ναυτικού, και Αεροπορικών Δυνάμεων, αλλά και επιδρομές Πεζοναυτών στις Τουρκικές παράκτιες περιοχές της Μαύρης Θάλασσας, (Θάλασσα του Πόντου, ή Θάλασσα του Ευξείνου), προαναγγέλλει ρητά το Ρωσικό άρθρο, των Ρωσικών δεξαμενών σκέψεως.

Το αποτέλεσμα θα είναι μια ισχυρότερη Ρωσική παρουσία στα Βαλκάνια, ιδιαίτερα με την Ελλάδα και τη Σερβία σταθερά στη Ρωσική σφαίρα, και τη Βουλγαρία να ολισθαίνει προς την ίδια κατεύθυνση.

Η παγκόσμια Σιωνιστική Δικτατορία, με τα πιόνια της εδώ στα Βαλκάνια, απογοήτευσε τους Χριστιανικούς Ορθοδόξους πληθυσμούς.
Απαραίτητη προϋπόθεση, να απαλλαγεί η Ελλάδα από την παρουσία των σημερινών αχυρανθρώπων πολιτικών του δικομματισμού, υπαλλήλων της παγκόσμιας Σιωνιστικής Δικτατορίας.

Οι Σιωνιστικές ΗΠΑ κάτω από το βάρος της οικονομικής κατάρρευσης, και προκειμένου να κάνουν το πληθυσμό τους παρανάλωμα πυρηνικού ολέθρου, θα κάνουν «τη πάπια» κατά το κοινώς λεγόμενο. Με τη Ρωσία στο πλευρό μας, όλοι εμείς οι απογοητευμένοι από τους τοκογλύφους Σιωνιστές της Δύσεως, που μας βύθισαν στην οικονομική καταστροφή και στη χρεοκοπία, για να μας εκμεταλλευθούν, θα αισθανθούμε ασφαλέστεροι και ευτυχέστεροι.

Πηγές:
1. Εφημερίς Pravda 2
2. BLOG «ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΛΛΑΣ»


Βόμβα Κατσέλη: Με το 2ο μνημόνιο σε περίπτωση μη πληρωμής οφειλών, μπορεί να γίνει άμεσα κατάσχεση του χρυσού της Ελλάδας!

Αν αληθεύουν αυτά που λέει η κ. Κατσέλη μιλάμε για ξεπούλημα, για προδοσία…

Να παρέμβει άμεσα ο εισαγγελέας…

Να διαψευσθεί άμεσα από την κυβέρνηση η κ. Κατσέλη…

ή να παραιτηθούν ΟΛΟΙ οι βουλευτές..

Δείτε τι είπε σήμερα η κ. Κατσέλη στον ΣΚΑΙ και στην Πόπη Τσαπανίδου.




  • Το σύμβολο της χρεοκοπημένης Μεταπολίτευσης που παραμένει ατιμώρητο

Από περιέργεια αναζήτησα το βιογραφικό του Χρήστου Παπουτσή. Γεννήθηκε λέει το 1953 στη Λάρισα, αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα. Από το 1978 μέχρι το 1980 ήταν Πρόεδρος της ΕΦΦΕ. Δηλαδή, ήταν αυτό που λέμε ….αιώνιος φοιτητής! Δεν λέει πότε πήρε πτυχίο, αλλά το 1984 διορίστηκε Ευρωβουλευτής! Δηλαδή στα 31! Επαναδιορίστηκε το 1989 και το 1994! Το 1995 διορίστηκε Επίτροπος στην Κομισιόν , όπου και παρέμεινε μέχρι το 1999!

Από το 2000 εκλέγεται Βουλευτής στην Α Αθηνών.

Διετέλεσε, Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην Κυβέρνηση Σημίτη. Δείτε τι αναφέρει για το έργο του:

« Προώθησε μεταξύ άλλων:

- Την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και του κύρους της Ελληνικής Εμπορικής Ναυτιλίας, με πρωτοβουλίες για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, την προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος και την αναγνώριση της αξίας των Ελλήνων ναυτικών

- Το δίκτυο ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών για τη διαρκή σύνδεση όλων των νησιών

- Τη διαμόρφωση, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, συγκροτημένης πολιτικής για την ανάπτυξη των λιμένων της χώρας

- Τον εκσυγχρονισμό και την ουσιαστική αναβάθμιση του Λιμενικού Σώματος.»

Όχι, το Express Samina, δεν το αναφέρει στο Βιογραφικό του!

Όμως, ο κ. Χρήστος ήξερε να επιβιώνει! Διαβάζω πάλι από το βιογραφικό του:

«Ως επικεφαλής της Αντιπολίτευσης στο Δήμο Αθηναίων και της Δημοτικής Παράταξης «Όμορφη Πόλη» (2002-2006), με δυναμικές παρεμβάσεις, ταυτίστηκε με το αίτημα των Αθηναίων για ποιότητα ζωής στην πρωτεύουσα!!!»

Το 2009 τοποθετήθηκε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ. Αν θυμάσθε ήταν αυτός που …επέπληττε τους… κηπουρούς του Γιώργου γιατί δεν εφάρμοζαν το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ! Αυτό, με τα “λεφτά υπάρχουν”, ντε!

Από τότε που διορίστηκε υπουργός… Προστασίας του Πολίτη, η Αστυνομία σε κάθε ευκαιρία… ξυλοφορτώνει τους διαδηλωτές (στο "ενεργητικό" της θητείας του υπάρχουν και νεκροί Έλληνες διαδηλωτές...). Πριν 15 μέρες το ιστορικό κέντρο της Αθήνας παραδόθηκε στις φωτιές. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζήτησαν την παραίτηση του.

Ο κ. Χρήστος δεν καταλάβαινε τίποτα!

Την περασμένη εβδομάδα, χρειάστηκε η παρέμβαση του Αρχηγού της Ν.Δ. για να σταματήσει τις κρίσεις που ετοίμαζε για την απόλυτο έλεγχο της Αστυνομίας.

Την Κυριακή βρέθηκε ο εκρηκτικός μηχανισμός στο μετρό.

Θα περίμενε κανένας, ο υπουργός θα παρέμεινε στη θέση του για να διαλευκάνει τη σοβαρή αυτή υπόθεση.

Όμως ο Παπουτσής, βρήκε την ευκαιρία, με πρόσχημα τη διεκδίκηση της αρχηγίας του ΠΑΣΟΚ, να… πηδήξει απ’ το καράβι!

Ο κ. Παπουτσής συμβολίζει την κατάντια της μεταπολίτευσης. Πως «αιώνιοι φοιτητές» με μόνο διαβατήριο την κομματική ταυτότητα εκτοξεύτηκαν σε υψηλά αξιώματα.

Πως, όλα αυτά τα χρόνια, το κύριο μέλημά τους ήταν οι κομματικές ίντριγκες και η πιστή αφοσίωση στον κομματικό φανατισμό.

Αυτός ο Παπουτσής, θέλει να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ για να το επαναφέρει στις παλιές του…ρίζες. Δηλαδή, τριάντα χρόνια πίσω..

Το περίεργο δεν είναι τι θέλει ο Παπουτσής, αλλά υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να τον ακολουθήσουν.

Εκτός και είναι ακόμα μια προσπάθεια του συστήματος ΓΑΠ για να κάψει τον Βενιζέλο….

Αδέξιος Δεξιός

Σχόλιο ιστολογίου: Δεν πρέπει να παραμερισθεί και ο ρόλος του ως πολιτικού προϊσταμένου, στην ΕΥΠ, την οποία κατόρθωσε να κομματικοποιήσει σε τέτοιο βαθμό, καταστώντας την ουσιαστικά άχρηστη και όργανο του ΠΑΣΟΚ (ή -κατ' άλλους- του γ.γ. του ΠΑΣΟΚ). Ένα τίποτε, με μπόλικο καθόλου, που όμως μέσω ενός χειροφιλήματος (στην Μιμή του Ανδρέα) κατόρθωσε να ζήσει το δικό του όνειρο.
O Παπουτσής αποτελεί την προσωποποίηση του ΠΑΣΟΚισμού, στο μεγαλείο της.
Για την προσφορά του στην Πατρίδα από τότε που θυμάται τον εαυτό του διορίζεται κάπου. Παιδί του κομματικού σωλήνα, όχι κάτι πολύ χειρότερο απο τον μέχρι τώρα πρόεδρό του, γιατί μην ξεχνάμε το ίδιο ανεπάγγελτος είναι και ο ΓΑΠ… Ο Γιώργος φεύγει, ο Παπουτσής... έρχεται! Κρατηθείτε, θα υπάρξουν σοβαρές αναταράξεις.
Οι κακές γλώσσες λένε πως βρίσκεται στην μεταβατική περίοδο για να ζήσει και τον... εφιάλτη του.


Υπάρχει μια αναμφισβήτητη αλήθεια. Αυτή είναι η σημερινή κρίση στην οποία μας έχουν οδηγήσει όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις του ίδιου πολιτικού συστήματος. Υπάρχει και μια δεύτερη αναμφισβήτητη αλήθεια. Ότι όλες αυτές οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις ήταν είτε Κεντροδεξιές, είτε Κεντροαριστερές. Επομένως όλοι (Κεντροδεξιοί και Κεντροαριστεροί πολιτικοί) είναι συνυπεύθυνοι για την σημερινή οικονομική πτώχευση και ηθική κατάρρευση.

Ποιους λοιπόν να εμπιστευτούμε;

Τους υπεύθυνους Κεντροδεξιούς ή τους υπεύθυνους Κεντροαριστερούς;

Μάλιστα σήμερα, μετά την συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, αποδείχτηκε ότι όλες οι δήθεν αντιπαραθέσεις μεταξύ τους ήταν ένα καλοστημένο θέατρο και ότι στα παρασκήνια υπάρχει πλήρης συνεννόηση και συμπαιγνία; Αδιέξοδο!!!.

Αυτή τη στιγμή πραγματικά, δεν φαίνεται από πουθενά η λύση μέσα από το ισχύον σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα.

Πως μπορείς άραγε να εμπιστευτείς τη ζωή σου και την περιουσία σου σε κάποιον… που σε έχει εξαπατήσει και σε έχει κλέψει;

Τι είναι αυτό που μπορεί να μας πείσει ότι αυτό το πολιτικό σύστημα άλλαξε ξαφνικά και έγινε τίμιο και φιλολαϊκό;

Τίποτα. Αδιέξοδο!!!…

Πρέπει λοιπόν επιτέλους να αντιληφθούμε ότι στο εξής η όποια λύση θα πρέπει οπωσδήποτε να αναζητηθεί έξω από αυτό το πολιτικό σύστημα. Και όταν λέμε πολιτικό σύστημα, δεν εννοούμε μόνο τα πολιτικά πρόσωπα, αλλά κυρίως τους θεσμούς που γεννούν, διατηρούν και δεν τιμωρούν αυτά τα πολιτικά πρόσωπα.

Από εδώ και πέρα η μάχη θα πρέπει δοθεί μεταξύ εκείνων που υπερασπίζονται το ισχύον παλιό ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα και εκείνων που θέλουν να το αλλάξουν με ένα νέο δημοκρατικό πολιτικό σύστημα.

Από εδώ και πέρα η πολιτική σύγκρουση δεν πρέπει (και δεν έχει νόημα) να είναι η ψευτοαντιπαράθεση Κεντροδεξιών και Κεντροαριστερών, αλλά η αντιπαράθεση μεταξύ δημοκρατικών και ολιγαρχικών. Αυτό πρέπει να είναι πλέον το διακύβευμα και η νέα μορφή πολιτικού αγώνα.

Πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε πως χωρίς να περάσει η εξουσία στα χέρια του λαού, λύση προς όφελός του και έξοδος από την κρίση δεν μπορεί να υπάρξει.

Το θέλουμε αυτό ή όχι;

Αν το θέλουμε, ας το ξεκινήσουμε.



Του Pete Papaherakles

American Free Press

Μήπως ένα από τους βασικούς λόγους που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στοχοποιούν το Ιράν, είναι για να κερδίσουν τον έλεγχο της κεντρικής του τράπεζας;

Όσο αυξάνονται οι εντάσεις που οδηγούν προς έναν απερίσκεπτο πόλεμο στο Ιράν, τόσο αξίζει να συγκρίνουμε το ιρανικό τραπεζικό σύστημα με αυτά των ΗΠΑ, της Βρετανίας, και του Ισραήλ.

Κάποιοι ερευνητές, τονίζουν το γεγονός ότι, το Ιράν είναι μια από τις τρεις μόνο χώρες στον κόσμο, των οποίων η κεντρική τράπεζα δεν ελέγχεται από τους Rothschild.

Πριν από την 11/9/2001, οι χώρες αυτές ήταν επτά: Αφγανιστάν, Ιράκ, Σουδάν, Λιβύη, Κούβα, Β. Κορέα, και Ιράν.

Μέχρι το 2003, οι Rothschild κατάφεραν να «καταπιούν» το Αφγανιστάν και το Ιράκ, ενώ μέχρι το 2011, το ίδιο έγινε και με το Σουδάν και την Λιβύη.

Στην Λιβύη μάλιστα, εγκαθιδρύθηκε μια τράπεζα των Rothschild στη Βεγγάζη, την ώρα που η χώρα σπαράσσονταν από τον εμφύλιο πόλεμο!

Το Ισλάμ απαγορεύει την χρέωση τόκου, κάτι που αποτελεί σημαντικότατο πρόβλημα για το τραπεζικό σύστημα των Rothschild. Μέχρι πριν μερικούς αιώνες, το ίδιο ίσχυε και στον χριστιανικό κόσμο, και μάλιστα η χρέωση τόκου τιμωρούνταν με θάνατο. Θεωρούνταν ως εκμετάλλευση, και υποδούλωση!

Από το 1815 περίπου, οπότε και οι Rothschild ανέλαβαν τον έλεγχο της Τράπεζας της Αγγλίας, συνεχώς επεκτείνουν τον έλεγχό τους στις τράπεζες όλου του κόσμου. Η μέθοδος που ακολουθούσαν ήταν να πείθουν τους κατά τόπους διεφθαρμένους πολιτικούς να δέχονται τεράστια δάνεια, τα οποία όμως δεν μπορούν ποτέ να ξοφλήσουν, και έτσι οι χώρες τους να καθίστανται υποχείρια και θύματα των τραπεζικών δυνάμεων των Rothschild.

Αν κάποιος ηγέτης αρνείται τα δάνεια αυτά, απομακρύνεται ή δολοφονείται.

Αν αποτύχουν αυτές οι μέθοδοι, τότε πραγματοποιούνται εισβολές, και αμέσως εγκαθιδρύεται στη χώρα μια νέα κερδοσκοπική τράπεζα υπό τον έλεγχο των Rothschild.

Οι Rothschild ασκούν ισχυρότατη επιρροή στα παγκόσμια ΜΜΕ. Με την μέθοδο της συνεχούς επανάληψης, τα ΜΜΕ πείθουν τους λαούς να δέχονται ως αλήθεια τις διάφορες ιστορίες τρόμου σχετικά με τους «κακούς» του πλανήτη.

Οι Rothschild ελέγχουν την Τράπεζα της Αγγλίας, την αμερικανική Federal Reserve, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών.

Παράλληλα, έχουν στα χέρια τους το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου χρυσού, ελέγχοντας και το χρηματιστήριο χρυσού του Λονδίνου, το οποίο καθημερινά ορίζει την τιμή του.

Λέγεται, πως η συγκεκριμένη οικογένεια κατέχει πάνω από τον μισό συνολικό πλούτο ολόκληρου του πλανήτη, που υπολογίζεται από την Credit Suisse στα $231 τρισεκατομμύρια. Όλα αυτά τα ελέγχει o σημερινός επικεφαλής της οικογένειας, Evelyn Rothschild.

Κάποιοι αντικειμενικοί παρατηρητές πιστεύουν πως η Τεχεράνη δεν δαιμονοποιείται επειδή αποτελεί μια πυρηνική απειλή, όπως οι Ταλιμπάν, ο Σαντάμ Χουσείν, αλλά και ο Καντάφι, δεν συνιστούσαν πραγματικές απειλές.

Τότε ποιος είναι ο πραγματικός λόγος;

Ο πραγματικός λόγος είναι τα τρισεκατομμύρια που θα κερδηθούν από το πετρέλαιο, ή τα αντίστοιχα από τον πόλεμο;

Ο πραγματικός λόγος είναι να χρεοκοπήσουν οι ΗΠΑ, ή να ξεκινήσει ο Γ` Π.Π.;

Ο πραγματικός λόγος είναι να καταστραφούν οι εχθροί του Ισραήλ, ή απλά να καταστραφεί η κεντρική τράπεζα του Ιράν, έτσι ώστε να μην μείνει κανείς που δεν θα συμμετέχει στην παγκόσμια τραπεζική κομπίνα των Rothschild;

Μπορεί τελικά ο πραγματικός λόγος να είναι ένας από όλους τους παραπάνω, ή ακόμη χειρότερα, όλοι μαζί!

Απόδοση: S.A.




Ένας υπουργός Οικονομικών, όταν τελείωσε το Eurogroup για την Ελλάδα, δήλωσε: «Ίσως ξεπεράσαμε την κρίση και να πραγματοποιούμε τώρα τη μετάβαση στην εξομάλυνση». Και ο «Economist», που φιλοξένησε τη δήλωση, σημείωσε σαρκαστικά: «Είναι η αισιοδοξία της απελπισίας: Ο ασθενής δεν πέθανε, άρα βελτιώνεται».

Με άλλα λόγια, παράταση μιας άρρωστης ζωής σε μαύρο φόντο. Με την αισιοδοξία να εκπορεύεται μονάχα από εκείνους που ελπίζουν βάσιμα –και το πέτυχαν με τη δανειακή σύμβαση– να εξασφαλίσουν τα χρήματα που δανείζουν στην Ελλάδα. Ακόμη και με κατάσχεση δημόσιας περιουσίας, αν χρειαστεί. Συμπέρασμα πρώτο, λοιπόν: Η αναδιάρθρωση του χρέους κατέστη δυνατή με αντίτιμο την υποθήκευση του ελληνικού μέλλοντος.

Συμπέρασμα δεύτερο: Το δεύτερο Μνημόνιο ομολογεί εξ αντικειμένου (με το μικρότερο επιτόκιο και κάποια επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής) πόσο ολέθριο ήταν το πρώτο Μνημόνιο. Με την εκδικητική εμμονή στο τοκογλυφικό επιτόκιο και τη μηδενική ανοχή στην ανάγκη χρονικής αποπληρωμής του χρέους. Επρόκειτο για «κατασκευαστικό λάθος», όπως επισήμαναν –ή ομολόγησαν– ουκ ολίγοι. Ένα λάθος, όμως, που επιβάρυνε καταλυτικά την πάσχουσα Ελλάδα: Αφενός προκάλεσε ένα τρομερό και πρωτοφανές οικονομικό σοκ στην κοινωνία, αφετέρου δεν έδωσε κανένα περιθώριο χρόνου ώστε να εφαρμοστούν ορισμένες σωστές απαιτήσεις του Μνημονίου, απαιτήσεις τις οποίες όφειλε αφ' εαυτής να είχε ικανοποιήσει προ πολλού η χώρα μας, χωρίς κανείς να το ζητήσει ή να το επιβάλει (εκσυγχρονισμός του κράτους, αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής κ.ά.).

Συμπέρασμα τρίτο: Η Ελλάδα –πάμπτωχη, εξαθλιωμένη κοινωνία, στο όριο της επιβίωσης– θα εργάζεται πρωτίστως για την αποπληρωμή του χρέους της. Και τα ψίχουλα που θα μένουν θα διατίθενται δίκην ελεημοσύνης στους Έλληνες, οι οποίοι θα βλέπουν τους δείκτες να βελτιώνονται, την ανάπτυξη να αποφέρει κολοσσιαία κέρδη στους επενδυτές, αλλά τη ζωή τους να παραμένει στο τέλμα. Και το χειρότερο: Το ότι θα έχουν ένα κομμάτι ψωμί θα λογίζεται από τη θηριώδη προπαγάνδα ως μέγιστο επίτευγμα για το οποίο θα πρέπει να χρωστάνε χάρη στους ποικιλώνυμους σωτήρες! Εννοείται ότι θα πρέπει να εγκαταλείψουν διά παντός την ιδέα για κάποια αναγέννηση στην οικονομία, βασισμένη στα (πιθανώς πλούσια) ενεργειακά κοιτάσματα που θα βρεθούν. Είναι τα πρώτα που θα σπεύσουν να υποθηκεύσουν και να κατάσχουν οι δανειστές, σε περίπτωση αδυναμίας της χώρας να αποπληρώνει το χρέος της.

Σε πρόσφατο σημείωμά της η αμερικανική «Wall Street Journal» έγραψε τα εξής: «Το πακέτο διάσωσης για την Ελλάδα, παρότι δεν θα επιβαρύνει τη διεθνή οικονομία, όπως είχε συμβεί με το πρώτο, θα τσακίσει την ελληνική οικονομία και θα υποβαθμίσει τη δημοκρατία στην ίδια της τη γενέτειρα. Τα τελευταία δύο χρόνια κύρια επιδίωξη δεν ήταν η σωτηρία της Ελλάδας, αλλά η απομόνωση της ''ελληνικής ασθένειας''...» Από την πλευρά του, ο Κένεθ Ρογκόφ, καθηγητής Οικονομικών του Χάρβαρντ, δήλωσε με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις: «Δεν θέλω να γίνω Κασσάνδρα, αλλά η ιδέα ότι τα δύσκολα τελείωσαν είναι ψευδαίσθηση». Μιλούσε για την Ευρωζώνη ο Ρογκόφ. Αλλά για πόσες ψευδαισθήσεις θα μιλούσε αν αναφερόταν στην Ελλάδα, δεδομένου ότι λίγοι, ελάχιστοι, έχουν πειστεί ότι θα καταστεί δυνατόν να βγει από την ύφεση και να πετύχει τον στόχο που έχει τεθεί. Δηλαδή να μειωθεί το χρέος στο 120% του ΑΕΠ το 2020...

Διατείνονται ορισμένοι ότι η κατά γράμμα εφαρμογή του νέου Μνημονίου είναι ικανή να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο και, κατά το προσφιλές στερεότυπο, «να πιάσουν τόπο οι αιματηρές θυσίες». Αυτό που δεν λένε είναι: Πώς θα καταστεί αυτό δυνατόν όταν εφαρμόζεται η ίδια καταστροφική συνταγή; Κάτι ψελλίζουν για δυνατότητα χρηματοδότησης της ανάπτυξης από τις τράπεζες, κάτι για το ΕΣΠΑ κ.λπ., αλλά ουδαμού γίνεται λόγος για το καίριον. Δηλαδή, για ένα συγκροτημένο και επεξεργασμένο σχέδιο ανάπτυξης με βάση τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας και όχι τα συμφέροντα και τους στόχους των (ξένων) επενδυτών. Όσοι ορέγονται κέρδη, βλέπουν ευκαιρίες σε τομείς και σε πεδία που τους βολεύουν. Αδιαφορούν πλήρως π.χ. για την ελληνική γεωργία και τη σύνδεσή της με τον τουρισμό (εξαιρετικά εγχώρια προϊόντα που θα αναβαθμίσουν την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών στον τουρισμό, ακόμη κι αν διατίθενται τα γεωργικά αυτά προϊόντα σε υψηλή τιμή).

Όμως το χειρότερο είναι άλλο: Ούτε και τώρα, στην ύστατη αυτή στιγμή, τα ελληνικά κόμματα δεν έχουν ασχοληθεί με την εκπόνηση ενός σοβαρού σχεδίου για την ανάπτυξη της χώρας. Γίνεται κουραστική η στήλη, αλλά δεν θα πάψει να επιμένει σ' αυτό: Όσα λέγονται για την ανάπτυξη από τους ηγέτες των κομμάτων εξουσίας, αλλά και από τον σημερινό πρωθυπουργό, συνιστούν κοινοτοπίες και αφόρητες γενικότητες. Στην καλύτερη περίπτωση αποκαλύπτουν βελτιωτικές προτάσεις σε επιμέρους ζητήματα διαχειριστικού χαρακτήρα και όχι ολοκληρωμένο ευφάνταστο σχέδιο και πραγματική εγρήγορση...

Κι όμως, η ανάπτυξη θα κλέψει την παράσταση των επικείμενων εκλογών. Όλοι θα ομνύουν στ' όνομά της. Προγράμματα, διακηρύξεις, δηλώσεις και δεσμεύσεις θα έχουν μόνιμο σημείο αναφοράς την ανάπτυξη. Θα γνωρίσει πιένες αυτή η λεξούλα. Για να αποδειχθεί μετεκλογικά, όπως τόσες φορές κατά το παρελθόν, ότι τα προεκλογικά έπεα δεν ήταν παρά ένα πανηγύρι κενολογίας, ένας πομφόλυξ.

Τα δείγματα είναι σαφή. Ηχηρές διακηρύξεις (για την οικονομία και την ανάπτυξη), αλλά με την έγνοια να είναι στραμμένη σ' αυτό που αποκαλείται «πολιτική κινητικότητα». Σ' αυτήν την προφανή μικροπολιτική αντίληψη, δηλαδή που εκλαμβάνει ως πολιτική δράση τις μετεγγραφές πολιτικών, τη ρητορεία, την ένταση της αντιπαράθεσης και εν γένει την παραπολιτική πτυχή της πολιτικής. Και όλα αυτά την ώρα που η χώρα παραπαίει και βλέπει με τρόμο να τελειώνουν τα ψωμιά της...


Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι από τις πρώτες φωνές που ακούστηκαν για χρεοκοπία και επιστροφή στην δραχμή, όταν και τα δύο θέματα αποτελούσαν ταμπού, μετά το ξέσπασμα της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης. Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, μαζί με την ομάδα του RMF (Research on Money and Finance), έχουν προχωρήσει σε έρευνες και μελέτες για τις επιπτώσεις του ευρώ στις περιφερειακές οικονομίες και τα δομικά προβλήματα του κοινού νομίσματος.
Υποστηρίζουν δυναμικά και κόντρα στο ρεύμα, την λύση της επιστροφής στη δραχμή, για την ανάκτηση της χαμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Στην συνέντευξή του στην «Ι» μας περιγράφει τις απαραίτητες διεργασίες, τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσουμε, αλλά και τις λύσεις που θα πρέπει να δοθούν. Και προειδοποιεί πως το νέο Μνημόνιο, όχι μόνο μας οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια σε ασύντακτη χρεωκοπία ή πολυετή δραματική ύφεση, αλλά και η λεγόμενη «ανασυγκρότηση» του κράτους με απολύσεις θα οδηγήσει σε διάλυση του. Και θα αποτελέσει το πρόσφορο έδαφος για την δημιουργία άνομων παρακρατικών θυλάκων μέσα στους κρατικούς θεσμούς, που θα νέμονται την εξουσία του. Σήμερα, που ξαναμπαίνουν στο τραπέζι –σταδιακά- όλα τα ζητήματα ταμπού, οι ενδελεχείς μελέτες του RMF και του Κώστα Λαπαβίτσα, όσο και αν διαφωνεί κανείς μαζί τους για τις πολιτικές επιλογές, μπορούν να αποτελέσουν την άκρη του νήματος για να δούμε τι μας περιμένει στο μέλλον και να προετοιμαστούμε.
Το τελευταίο Μνημόνιο δεν φαίνεται να έχει πείσει τις αγορές, τους επενδυτές, ούτε καν αυτούς που το υπέγραψαν. Πιστεύετε ότι το νέο σχέδιο διάσωσης μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την τροχιά της κατάρρευσης;
'Οχι. Δεν νομίζω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Θα δούμε στην πράξη πού θα καταλήξει τo PSI, κι αν θα κατορθώσει η χώρα να αποφύγει και την τεχνική αθέτηση πληρωμών. Δεν είναι διόλου σίγουρο ότι δεν θα γίνει κάτι τέτοιο. Αλλά, και με τις καλύτερες προοπτικές, το Μνημόνιο θα οδηγήσει το χρέος στο 120% το 2020. Οι υποθέσεις που έχουν γίνει για να φτάσει εκεί, είναι τόσο ακραίες, και είναι τόσο πολλές οι αστάθμητες μεταβλητές, ώστε είναι πολύ πιθανό το χρέος να εκτραπεί, και να φτάσει στο 160% το 2020.
Αλλά, ακόμα και στο 120% να είναι το χρέος, παραμένει μη βιώσιμο. Διότι, πρώτον, μια οικονομία του μεγέθους της ελληνικής δεν μπορεί να αντέξει χρέος τέτοιου ύψους. Και, δεύτερον, το χρέος στο 120% κατά το 2020, θα το κατέχει ο επίσημος δανειστής, ο οποίος θα έχει και προτεραιότητα στην αποπληρωμή του. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να επιστρέψει στις αγορές, γιατί ποιος ιδιώτης δανειστής θα αγοράσει κρατικά χαρτιά, όταν ξέρει ότι θα έχει προτεραιότητα κάποιος άλλος; Όταν μάλιστα το χρέος θα προσεγγίζει τα 250 δισ.;
Άρα, θα χρειαστεί και πάλι αναδιάρθρωση, η οποία θα είναι πιο δύσκολη, καθώς θα είναι ο επίσημος δανειστής μέσα. Επίσης, εξίσου σημαντικό είναι ότι τα μέτρα που συνοδεύουν το PSI είναι εντελώς απίθανο να φέρουν αποτέλεσμα. Πρώτον, διότι όσον αφορά τη σταθεροποίηση, επιβάλλουν λιτότητα πάνω στη λιτότητα, οπότε οι συνθήκες θα γίνουν ακόμη δυσκολότερες για την οικονομία. Η συρρίκνωση φέτος θα είναι επίσης πολύ μεγάλη, κάτι που θα συνεχιστεί. Πρόκειται λοιπόν για μέτρα παράλογα.
Πέραν αυτού, τα αναπτυξιακά μέτρα που περιλαμβάνονται, όπως η απελευθέρωση των επαγγελμάτων και η συντριβή του εργατικού εισοδήματος, δεν είναι δυνατό να οδηγήσουν σε ταχύρρυθμη ανάπτυξη.
Όλες αυτές οι απιθανολογίες είναι πρωτόλεια επιχειρήματα σπουδαστών προπτυχιακών στα Οικονομικά. Είναι αδύνατον να οδηγήσουν σε συστηματική ανάπτυξη. Οι υποθέσεις εργασίας, που γίνονται από όσους κατάρτισαν το Μνημόνιο, φαίνεται να δείχνουν ότι, με τις ευνοϊκότερες προοπτικές, η ανάπτυξη που θα πετύχει η Ελλάδα θα είναι, μέχρι το 2020, της τάξεως του 2,5%. Αυτό το ποσοστό δεν μεταφράζεται σε ανάπτυξη που μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα για τη χώρα.
Πολλοί πιστεύουν ότι, παρά την κοινωνική αγριότητα του σημερινού Μνημονίου, οι εκλογές στη Γαλλία θα φέρουν ανατροπές στη διεθνή σκηνή, και θα επιτρέψουν στο μέλλον άμβλυνση των σκληρών μέτρων. Η έλευση του Ολάντ στην εξουσία μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς στην Ευρώπη, αλλά και το μέλλον της Ελλάδας;
Είναι βέβαιο ότι, αν αλλάξει το πολιτικό προσωπικό, θα αλλάξουν και επιμέρους πολιτικές και αποφάσεις. Δεν θα είναι ίδιος ο Ολάντ με τον Σαρκοζί. Αυτό είναι δεδομένο. Αλλά δεν πιστεύω ότι ο Ολάντ, ο ίδιος, είναι κάποια σοβαρή ριζοσπαστική προσωπικότητα. Όσοι γνωρίζουν τη γαλλική πολιτική, το βεβαιώνουν σε όλους τους τόνους. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι δεν φέρουν πρωτίστως τα πρόσωπα την ευθύνη για ό,τι γίνεται σήμερα. Δεν είναι δηλαδή οι πολιτικές πεποιθήσεις της Μέρκελ και του Σαρκοζί, αλλά οι δομικές σχέσεις του ίδιου του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πρόβλημα.Οι οποίες δεν πρόκειται να αλλάξουν, επειδή θα εκλεγεί ο Ολάντ πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Οι Γερμανοί κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στην τραπεζική κρίση, που προκλήθηκε από ανεύθυνους τραπεζίτες, οι οποίοι άφησαν ανεξέλεγκτη την κερδοσκοπία, και στην κρίση χρέους που προκλήθηκε από ανεύθυνες μεσογειακές κυβερνήσεις που άφησαν ανεξέλεγκτα τα χρέη. Είναι ορθός ο διαχωρισμός αυτός;
Είναι λάθος μια τέτοια διάγνωση. Βεβαίως, η κρίση δεν έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά σε όλες τις χώρες της περιφέρειας. Για παράδειγμα, το ισπανικό κράτος ήταν συντηρητικότερο του γερμανικού και όσον αφορά στα ελλείμματα του προϋπολογισμού, και όσον αφορά στη συσσώρευση δημοσίου χρέους. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για σπάταλο και «άμυαλο» κράτος. Το ίδιο ισχύει και για την Πορτογαλία. Και τα δύο αυτά κράτη ανήκουν στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Και τα δύο βρίσκονται στη δίνη της κρίσης. Η κρίση έχει κοινά αίτια, που έχουν να κάνουν με την παγκόσμια κρίση που ξέσπασε το 2007-2008, η οποία πέρασε στην Ευρώπη, με χαρακτηριστικό τρόπο, λόγω των ιδιαίτερων δομών του ευρώ. Για λόγους δομικούς του ευρώ, προϋπήρχε η συσσώρευση ιδιωτικού και δημόσιου χρέους σε πολλά κράτη της περιφέρειας. Η κρίση, που ενέσκηψε το 2008, κατάφερε το καίριο πλήγμα, εμφανίστηκε δε με διαφορετικό τρόπο σε κάθε κράτος, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του. Τα αίτια, όπως και η βασική διαδικασία, είναι παρόμοια. Δεν είναι τυχαίο ότι η κρίση εμφανίζεται σε όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Και οφείλεται στη δομή του ευρώ.
Ποιο είναι, λοιπόν, αυτό το δομικό πρόβλημα του ευρώ;
Καταρχήν, το ευρώ διαμεσολάβησε την παγκόσμια κρίση στην Ευρώπη. Το ευρώ είναι ένας μηχανισμός, που φτιάχτηκε για να δημιουργήσει ένα χρήμα παγκόσμιας εμβέλειας. Ένα χρήμα, που θα είναι παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Το χρήμα αυτό υπήρχαν τρεις προϋποθέσεις για να γίνει: η κοινή νομισματική πολιτική, το κοινό τραπεζικό πεδίο (αν και οι τράπεζες παρέμειναν υπό εθνικό καθεστώς) και, φυσικά, η δημοσιονομική πειθαρχία, η οποία επιβλήθηκε μέσω του Συμφώνου Σταθερότητας. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, η οικονομική ευλυγισία προήλθε από την αγορά εργασίας, δηλαδή από τις πιέσεις που ασκήθηκαν σ' αυτήν. Σ' αυτό το σημείο οι χώρες της περιφέρειας έπεσαν σε παγίδα: από τη στιγμή που η Γερμανία επέβαλε για δύο δεκαετίες πάγωμα του εργατικού κόστους, με μεθόδους πολύ αυστηρές, οι χώρες της περιφέρειας σταδιακά έχασαν σε ανταγωνιστικότητα. Έχουμε, δηλαδή, δομικά αίτια στα οποία οφείλεται η απώλεια της ανταγωνιστικότητας. Αυτό είναι η αφετηρία του προβλήματος. Διότι η απώλεια της ανταγωνιστικότητας έφερε τα μεγάλα ελλείμματα που χρηματοδοτήθηκαν με χαμηλές πιστώσεις. Και οδηγηθήκαμε στη μεγάλη συσσώρευση χρέους. Όταν, λοιπόν, έφτασε η κρίση του 2007-2008, αποκαλύφθηκαν οι δομικές αδυναμίες και άρχισε να ξεδιπλώνεται το πρόβλημα.
Για σας αποτελεί μονόδρομο η επιστροφή στη δραχμή; Αν οι πλούσιες χώρες δέχονταν την ανακύκλωση των πλεονασμάτων τους, μέσω επενδύσεων και όχι μέσω δανεισμού, θα άλλαζαν οι ευρωπαϊκές προοπτικές της χώρας;
Αν αυτή τη στιγμή γινόταν κάποιο θαύμα και οι χώρες του πυρήνα αποδέχονταν την ουσιαστική διαγραφή του ελληνικού χρέους, δηλαδή να διαγραφούν 150 με 200 δισ. ευρώ, για παράδειγμα, και ταυτόχρονα υπήρχε ένα είδος σχεδίου Μάρσαλ, με ροή κεφαλαίων στην Ελλάδα και γινόταν μεταβίβαση τεχνολογίας και δεξιοτήτων, τότε θα μπορούσε όντως η χώρα μας να βρει μια καινούργια ισορροπία μέσα στο σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και να επιβιώσει. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Έχει να κάνει με τις δομές. Είναι το πρώτο πράγμα, που δεν θα μπορούσε να γίνει. Η ιδέα ότι θα μπορούσαμε να έχουμε ένα σχέδιο Μάρσαλ και από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης, συναινετικά, πηγάζει από τις αρχές του ευρωπαϊσμού, οι οποίες πλαισίωσαν το ευρωπαϊκό νόμισμα. Οι οποίες όμως αποδείχτηκε ότι αποτελούν γράμμα κενό. Αποτελούν ιδεολόγημα. Άλλος είναι ο πυρήνας του ευρώ, όπως σαφώς αποκαλύπτουν αυτά που γίνονται. Με βάση λοιπόν την πολιτική που περιγράψαμε στην αρχή, η Ελλάδα μέσα στο ευρώ δεν μπορεί να επιβιώσει. Θα έχει μπροστά της χρόνια μαρασμού και κατάπτωσης, αν συνεχίσει να παραμένει στο ευρώ. Κάποια στιγμή η συρρίκνωση θα σταματήσει. Αλλά δεν θα ακολουθήσει η ανάπτυξη.
Σύμφωνα με μελέτη της Bank of America Merrill Lynch, οι παλαιότερες υποτιμήσεις της δραχμής είχαν κατά μέσο όρο αρνητική –και όχι θετική- επίπτωση στην ανάπτυξη, της τάξης του 0,6% σε ορίζοντα πενταετίας. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά;
Καταρχήν, δεν εμπιστεύομαι τις εκτιμήσεις που γίνονται από τις τράπεζες. Ας μην υπολογίσουμε τις μεγάλες υποτιμήσεις της δραχμής. Και μόνο η σταδιακή της διολίσθηση, για πολλές δεκαετίες, ήταν ο ουσιαστικότερος λόγος, για τον οποίο δεν εκτοξεύθηκε στα ύψη το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών στο παρελθόν. Λειτούργησε σαν βαλβίδα εκτόνωσης για το σύστημα. Τώρα, με νομισματικά γεγονότα τέτοιου μεγέθους, όπως η αλλαγή του νομισματικού κανόνα, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η ανάκαμψη ακολουθεί, κατά κανόνα, γρήγορα. Στην Αργεντινή, για παράδειγμα, ήρθε η ανάκαμψη σε τρεις μήνες. Από χαμηλή βάση, βέβαια. Δεν βλέπω τον λόγο, να μην γίνει το ίδιο και στην Ελλάδα.
Με την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα χρεοκοπήσουν χιλιάδες επιχειρήσεις, αλλά και όλες οι τράπεζές μας. Πόσα χρόνια πιστεύετε ότι θα χρειαστεί η χώρα για να ξεπεράσει αυτό το σοκ, και να δημιουργήσει από την αρχή τις βασικές οικονομικές δομές, ώστε να είναι σε θέση να απολαύσει αυτές τις ευεργετικές επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα;
Το πρόβλημα των τραπεζών τίθεται με διαφορετικό τρόπο, απ' ό,τι εκείνο των επιχειρήσεων. Αλλά και διαφορετικά αυτό των επιχειρήσεων, που έχουν ανοίγματα στο εσωτερικό, σε σχέση με εκείνο όσων έχουν διεθνή ανοίγματα. Πρέπει λοιπόν να γίνει μια ιεράρχηση. Το πρόβλημα αναχρηματοδότησης των τραπεζών θα προκύψει με αφορμή όχι την έξοδο από το ευρώ, αλλά το δημόσιο χρέος. Οι τράπεζες έχουν κεφαλαιακό πρόβλημα, επειδή έχουν μεγάλο ποσό δημοσίου χρέους. Και επίσης έχουν σημαντικές επισφάλειες, λόγω της ύφεσης. Η αντιμετώπιση του ζητήματος αυτού σήμερα γίνεται τελείως εσφαλμένα, διότι θα δανειστεί ο ελληνικός λαός 30 ως 50 δισ. ευρώ, τα οποία θα διατεθούν στις τράπεζες, χωρίς να υπάρχει κανένας δημόσιος έλεγχος για τα χρήματα αυτά.
Η απάντηση, σχετικά με το πρόβλημα των τραπεζών, σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, είναι: να αποκτήσουν δημόσιο περιεχόμενο. Δηλαδή να μην παρέχεται μόνο δημόσιο χρήμα, αλλά να ασκείται και δημόσιος έλεγχος. Μπορεί να μην χρειαστεί να χορηγηθεί δημόσιο χρήμα, γιατί δεν θα είναι εύκολο, αλλά να γίνει επιμήκυνση των δημοσίων χρεών, να μην χρεοκοπήσει το Δημόσιο ως προς τις τράπεζες. Και να παραταθεί ο δανεισμός τους, ώστε να επιβιώσουν υπό κρατική ιδιοκτησία.
Το πρόβλημα των τραπεζών θα αφορά, επίσης, σε μεγάλο βαθμό τη ρευστότητας. Θα πρέπει να ανασυνταχθεί η Κεντρική Τράπεζα, προκειμένου να μπορεί να τους παρέχει ρευστότητα. Όσον αφορά στα πιστωτικά ιδρύματα, επομένως, απαιτείται άμεση παρέμβαση. Και υπάρχει η δυνατότητα το πρόβλημα να αντιμετωπιστεί, εφόσον το Κράτος παρέμβει άμεσα και τις ανασυντάξει.
Το ζήτημα των επιχειρήσεων τίθεται διαφορετικά. Όσες έχουν πιστωτικό άνοιγμα στην εγχώρια αγορά, θα καταφέρουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, επειδή τα χρέη θα μετατραπούν στο νέο νόμισμα, και θα μπορούν να λαμβάνουν ρευστότητα από τις τράπεζες. Το πρόβλημα, που θα έχουν οι επιχειρήσεις αυτές, θα έχει να κάνει με τις πληρωμές στην αγορά. Στο θέμα αυτό θα απαιτηθεί παρέμβαση των τραπεζών, που θα βρίσκονται υπό κρατική εποπτεία, ώστε να δοθεί παράταση στις πιστώσεις. Να παραταθεί ο χρόνος των πληρωμών, ώστε οι υγιείς επιχειρήσεις να μην καταρρεύσουν, για λόγους για τους οποίους δεν θα ευθύνονται.
Για τις επιχειρήσεις, που έχουν άνοιγμα στο εξωτερικό, τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα. Γιατί ο δανεισμός σε ευρώ, δεν θα μπορεί εύκολα να αντιμετωπιστεί. Εκεί θα χρειαστεί συντονισμένη παρέμβαση. Καταρχήν, οι επιχειρήσεις αυτές γνωρίζουν ήδη τον κίνδυνο που υπάρχει, και έχουν αρχίσει να λαμβάνουν μέτρα αμυντικά, στο ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ. Δεν το κάνουν αυτό μόνο οι ελληνικές, αλλά και άλλες επιχειρήσεις. Αν επέλθει μεταβολή του νομισματικού κανόνα, θα πρέπει οι επιχειρήσεις που είναι εκτεθειμένες σε ευρώ, να εισέλθουν σε μια διαδικασία αναδιαπραγμάτευσης των χρεών τους με τις ξένες τράπεζες. Ίσως απαιτηθούν ως προς αυτό νέες κρατικές εγγυήσεις. Θα σημειωθούν ασφαλώς και απώλειες. Λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι ένα τίμημα που θα καταβάλλει η χώρα, για να βγει από την παγίδα, στην οποία βρίσκεται. Το πρόβλημα όμως αυτό είναι αντιμετωπίσιμο. Γιατί, ταυτόχρονα, θα δημιουργηθούν νέες συνθήκες, ευνοϊκότερες για τη δραστηριότητα των επιχειρήσεων και τη λειτουργία τους στη νέα κατάσταση, που θα δημιουργήσει η αποχώρησή μας από το ευρώ.
Η Ελλάδα εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές, για να καλύψει τις ανάγκες της σε καύσιμα, αλλά και σε βασικά είδη διατροφής. Ως υπέρμαχος της δραχμής, πώς προτείνετε να αντιμετωπιστούν οι γενικευμένες ελλείψεις αλλά και η απογείωση των τιμών στα είδη αυτά, στο ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ;
Το πρόβλημα αυτό δεν είναι διόλου απλό. Ίσως είναι το σημαντικότερο, που θα αντιμετωπίσει η χώρα. Μεσοπρόθεσμα, αυτή η αλλαγή θα επαναφέρει μια ισορροπία. Θα αναπτυχθεί η εγχώρια αγορά και θα επιτευχθεί ισορροπία στις διεθνείς εμπορικές σχέσεις. Βραχυπρόθεσμα, όμως, τα πράγματα θα είναι δύσκολα και θα απαιτηθεί συντονισμένη προσπάθεια κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών μηχανισμών, ώστε να ελεγχθεί η κατάσταση. Τα πράγματα σ' αυτό το θέμα είναι δύσκολα, αλλά ξεκάθαρα: θα χρειαστεί εξορθολογισμός και έλεγχος της κατανάλωσης. Είναι το πρώτο που θα πρέπει να γίνει, προκειμένου να μην οδηγηθούμε σε συνθήκες χάους. Γιατί, σας επαναλαμβάνω, οδηγούμαστε προς την έξοδο, οδηγούμαστε προς μια κατάσταση κατάρρευσης.
Προκειμένου να αποτραπεί το χάος, θα πρέπει να υπάρξει προετοιμασία και να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο γεγονός με οργανωμένες δομές αλλά και με ιεράρχηση της κατανάλωσης. Θα πρέπει, δηλαδή, οι επιχειρήσεις να πάρουν εκείνα που χρειάζονται. Όπως θα πρέπει τα πιο αδύναμα στρώματα του πληθυσμού και τα παιδιά να πάρουν ό,τι έχουν ανάγκη, ώστε να ζήσουν το πρώτο διάστημα, κατά το στάδιο αναδιάρθρωσης της παραγωγής.
Εννοείτε ότι θα διανέμονται τα τρόφιμα και τα καύσιμα με το δελτίο σε μια κοινωνία βαθιά καταναλωτική, όπως η ελληνική; Στην 27η πλουσιότερη χώρα του κόσμου;
Θα χρειαστεί να ληφθούν και διοικητικά μέτρα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Να ελεγχθούν η κατανάλωση και η παροχή πρώτων υλών, καθώς και η πρόσβαση σε βασικά αγαθά και προϊόντα, τα οποία χρειάζονται οι επιχειρήσεις και τα άτομα. Στην ενέργεια καλύπτονται οι ανάγκες της χώρας. Όχι όμως στο πετρέλαιο, όπου θα χρειαστεί ιεράρχηση: Ποιος θα παίρνει βενζίνη στην αρχή και ποιος όχι. Θα χρειαστεί, επίσης, να κλειστούν διακρατικές συμφωνίες, ώστε να διασφαλισθούν αυτοί οι πόροι. Οπωσδήποτε δε θα απαιτηθεί μια ιεράρχηση στην κατανάλωση των πόρων. Θα χρειαστεί ο κόσμος να βρει κάποιον τρόπο για να μετακινείται από και προς την εργασία του, καθόσον τα αποθέματα καυσίμων θα είναι περιορισμένα. Δεν θα πρόκειται για μια εύκολη περίοδο. Κανείς δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Αλλά, εάν γίνει αυτή η μεταβολή, και μπούμε σ' αυτή τη διαδικασία, η ανάκαμψη είναι υπόθεση μηνών.
Το πρόβλημα όμως είναι ποιο πολιτικό δυναμικό και ποια στελέχη μπορούν να αναλάβουν ένα τέτοιο εγχείρημα. Μήπως εκείνοι που μας έφεραν σ' αυτό το σημείο; Δεν είναι σε θέση να πάρουν τις επιδοτήσεις. Πόσο μάλλον να διαχειριστούν μια κρίση τέτοιου επιπέδου...
Έχετε δίκιο σ' αυτό που λέτε. Αυτό το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Σας επαναλαμβάνω όμως: υπάρχει κίνδυνος να φτάσουμε σ' αυτό το σημείο ασύντακτα και ανοργάνωτα. Γιατί οι συνθήκες επιδεινώνονται όλο και περισσότερο. Υπάρχει περίπτωση να φτάσουμε σ' αυτή την κατάσταση, χωρίς να έχει γίνει η παραμικρή προετοιμασία. Κι αυτό είναι επικίνδυνο. Τώρα ποιος θα αναλάβει να φέρει εις πέρας το εγχείρημα της ανασυγκρότησης, είναι επίσης ένα ζήτημα, Θα απαιτηθεί κοινωνική και πολιτική κινητοποίηση. Θα χρειαστούμε νέες πολιτικές δυνάμεις. Όπως και την κινητοποίηση του ευρύτερου λαϊκού, κοινωνικού και εργατικού δυναμικού.
Τι χρονικό περιθώριο δίνετε στην κατάσταση χάους, και τι στην ανασυγκρότηση της οικονομίας, αν πάμε στη δραχμή είτε οργανωμένα με δική μας επιλογή, είτε ασύντακτα αν οι δανειστές μας δείξουν την έξοδο;
Η περίοδος χάους συναρτάται με το πόσο προετοιμασμένοι θα είμαστε. Αν έχει γίνει μια στοιχειώδης προετοιμασία, το χάος μπορεί να περιοριστεί. Ακόμη και να αποτραπεί, και να βιώσουμε μόνο μια περίοδο έντονης αναταραχής. Αν φτάσουμε εκεί, όμως, ξορκίζοντας το κακό, όπως κάνουμε σήμερα, τότε πιθανόν η περίοδος χάους να διαρκέσει περισσότερο. Διαπιστώνω εντούτοις ότι υπάρχει ένας δυναμισμός στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Το παρατηρεί κανείς, στην αντίδραση που είχαν αναφορικά με τις εξαγωγές. Αν αλλάξει ο νομισματικός κανόνας, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα αντιδράσουν γρήγορα, για να ανακτήσουν την εγχώρια αγορά. Άρα, είναι λογικό να περιμένουμε την ανάκαμψη μέσα σε διάστημα μηνών. Δεν εννοώ ότι θα μπούμε σε ταχεία ανάπτυξη. Αλλά θα έχουμε πιάσει το κατώτατο σημείο και θα αρχίσει η άνοδος.
Φαντάζομαι ότι θα απαιτηθεί χρόνος για να μετατοπιστεί εργατικό δυναμικό από τις υπηρεσίες στον πρωτογενή τομέα. Να εκπαιδευθούν, να φυτέψουν, να παραγάγουν, ούτως ώστε να γεμίσει η αγορά με ελληνικά αγροτικά προϊόντα, καθώς τώρα λειτουργεί με εισαγόμενα που θα εξαφανιστούν. Θα είναι τέτοιου μεγέθους η απαραίτητη ανασυγκρότηση;
Αυτό που αναφέρετε είναι πολυετής διαδικασία. Και θα πρέπει στην Ελλάδα να γίνει αναδιάρθρωση του παραγωγικού δυναμικού. Να ξανασχεδιαστούν οι αναλογίες, ανάμεσα στις υπηρεσίες, στον πρωτογενή τομέα και στη βιομηχανία. Όπως και μέσα στις υπηρεσίες. Γιατί οι υπηρεσίες, τα χρόνια που πέρασαν, ήταν χαμηλής ποιότητας. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν, αλλά απαιτείται πολύς χρόνος. Και χρειάζεται να σχεδιαστεί βιομηχανική πολιτική με την ευρύτερη έννοια. Κάτι τέτοιο είναι υπόθεση ετών. Δεν έρχεται αυτομάτως με την αλλαγή του νομίσματος και την υποτίμηση. Η βραχυπρόθεσμη αλλαγή μπορεί να γίνει ταχύτατα με ό,τι υπάρχει. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις να παράγουν τα προϊόντα, που δεν μπορούν να έρχονται από το εξωτερικό.
Ποιοι τομείς μπορούν να λειτουργήσουν ως ατμομηχανή σ' αυτή την ανάκαμψη της οικονομίας;
Λέγονται πολλά και εύκολα για την ελληνική οικονομία. Προφανώς, έχουμε ορισμένα πλεονεκτήματα στην παραγωγή ενέργειας, καθαρής ενέργειας, στη ναυτιλία. Αυτά είναι τα προφανή. Η σύνθεση, όμως, των ελληνικών εξαγωγών, αν τη συγκρίνουμε με εκείνη των τουρκικών εξαγωγών, για παράδειγμα, που είναι υψηλές τα τελευταία χρόνια, παραμένει πολύ καλύτερη, όσον αφορά σε προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Η Ελλάδα δεν είναι, δηλαδή, αυτό που έχουν κατά νουν πολλοί. Έχει αξιόλογο δυναμικό και τρόπους να παράγει προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Διότι έχει εκπαιδευμένα άτομα, όπως και σημαντικούς μηχανισμούς, που συμμετέχουν σ' αυτό το γίγνεσθαι. Αλλά, τα τελευταία χρόνια, υπάρχει η λογική να εμπιστευόμαστε τις δυνάμεις της αγοράς. Αυτό μόνο δεν είναι αρκετό. Μπορεί η χώρα να εισέλθει και σ' αυτούς τους τομείς, γιατί έχει καταρτισμένο προσωπικό.
Υπάρχουν σήμερα ορισμένοι οικονομολόγοι που λένε ότι είναι καλύτερο, για όλους αυτούς τους λόγους, να χρεοκοπήσουμε εντός του ευρώ, και να αφήσουμε τους Ευρωπαίους να δώσουν τη λύση και να οργανώσουν την ανασυγκρότησή μας, αντί να καταρρεύσουμε μόνοι μας εκτός ευρώ.
Η Ελλάδα δεν θα αποκομίσει οφέλη, αν παραμείνει στη Νομισματική Ένωση και προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών. Αλλά ούτε ισχύ θα αντλήσει από τη συμμετοχή της στα κοινοτικά όργανα. γιατί θα είναι ο παρίας της Ευρώπης. Είναι ήδη παρίας, αλλά αυτό θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο. Θα συνεχίσει δε να δέχεται την πίεση του ευρώ. Δεν θα έχει τα οφέλη, που θα προκύψουν από την αλλαγή του νομίσματος και των εργαλείων νομισματικής πολιτικής. Η αλλαγή των κοινωνιών γίνεται με δικές τους δυνάμεις, από τις ίδιες. Το να περιμένουμε άλλοι, από έξω, να έρθουν να μας σώσουν, είναι σφάλμα. Δεν θα το κάνουν ποτέ με όρους ευνοϊκούς για μας.
Σύμφωνα με τις τελευταίες φήμες η Γερμανία σχεδιάζει μετά τις γαλλικές εκλογές την αποβολή της Ελλάδας και της Πορτογαλίας από το ευρώ. Τον «καυτηριασμό του προβλήματος» όπως λένε στη Φρανκφούρτη, για να σωθούν οι υπόλοιποι. Πρόκειται για την περίφημη διαμάχη μεταξύ Μέρκελ και Σόιμπλε. Αυτό το σχέδιο μπορεί να πετύχει;
Είμαι βέβαιος ότι οι χώρες του πυρήνα έχουν μετανιώσει πολύ πικρά, επειδή δέχτηκαν στο ευρώ πολλές χώρες της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία. Έχουν μετανιώσει, ίσως, και επειδή δέχτηκαν την Ιταλία και την Ισπανία, Τα προβλήματα αυτών των χωρών είναι πολύ μεγάλα, και αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι αντιμετωπίσιμα. Εδώ και πολύ καιρό δείχνουν ότι θα ήθελαν να φύγουν και η Ελλάδα και η Πορτογαλία. Αν κάτι τέτοιο μπορούσε να γίνει χωρίς παράπλευρο κόστος, θα το είχαν κάνει προ πολλού. Αλλά το παράπλευρο κόστος και σήμερα παραμένει υψηλότατο. Το ρίσκο είναι πολύ μεγάλο. Αν μια χώρα εγκαταλείψει το ευρώ και προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών (ή αν αυτό γίνει από δύο χώρες), τότε μπορεί να ακολουθήσει και τρίτη χώρα. Το άμεσο επακόλουθο θα είναι να τρομοκρατηθούν οι αγορές, και να πάνε προς ασφαλέστερα ομόλογα. Κάτι ανάλογο θα συμβεί και στον τραπεζικό τομέα. Θα αρχίσει η μεταφορά καταθέσεων, οπότε το πιστωτικό σύστημα θα εισέλθει εκ νέου σε περίοδο μεγάλης αστάθειας. Κατά συνέπεια, θεωρώ άκρως παρακινδυνευμένο, υπό τις σημερινές συνθήκες, τον τρόπο παρέμβασης που σχεδιάζουν στη Φρανκφούρτη. Με τα εργαλεία που έχει στη διάθεσή της η ΕΚΤ, θα αντεπεξέλθει σε ορισμένες απ' αυτές τις πιέσεις. Εντούτοις, το όλο σχέδιο εκτιμώ ότι είναι πολύ παρακινδυνευμένο.
Το τελευταίο Μνημόνιο περιέχει 94 δράσεις απορρύθμισης του συστήματος μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάσημα; Υπάρχει περίπτωση να κατεδαφίσεις τη λογική και την ουσία μιας οικονομίας 200 ετών, όσο στρεβλή κι αν είναι, και να την ξαναχτίσεις σ' ένα δίμηνο;
Είναι απίστευτο αυτό που περιέχει το Μνημόνιο. Είναι τεράστιος ο αριθμός των δράσεων και μέτρων, τα οποία ποικίλλουν. Περιλαμβάνονται, από ουσιαστικά και πολύ δομικά μέτρα, που έχουν να κάνουν με τον φορολογικό και τον φοροσυλλεκτικό μηχανισμό, μέχρι μέτρα που καθορίζουν το πώς θα λειτουργεί η αγορά ακινήτων. Αυτό δείχνει δύο πράγματα: έχουν, πλέον, χάσει τον χρονισμό, όσον αφορά σ' αυτές τις κινήσεις. Προσπαθούν να τα κάνουν όλα ταχύτατα, επιτυγχάνοντας παράλληλα σταθεροποίηση. Αλλά ούτε το ένα εγχείρημα θα πετύχει, ούτε το άλλο. Για να φέρουν αποτέλεσμα αυτές οι αλλαγές, που χρειάζεται η οικονομία, θα πρέπει να υπάρξει κάποια ανάπτυξη. Δεν μπορούν να γίνουν, ενώ η οικονομία θα συρρικνώνεται. Και δεν μπορούν να γίνουν όλες μαζί. Ποιος θα ήταν αντίθετος σε μια αλλαγή του φοροσυλλεκτικού μηχανισμού; Αν είναι δυνατόν! Αλλά είναι αστείο να πιστέψουμε ότι μπορεί να γίνει σε χρόνο μηδέν, ταυτόχρονα με πλήθος άλλες ανατροπές, καθώς η οικονομία έχει παγιδευτεί στο τέλμα της ύφεσης. Η εκτίμησή μου είναι ότι -το πιθανότερο- εκείνο που θα προκύψει, θα είναι κάτι χειρότερο. Όχι, διότι έχουν κακές προθέσεις αυτοί που έφτιαξαν τα μέτρα. Δεν ξέρω τις προθέσεις τους, και δεν με ενδιαφέρουν. Αλλά, διότι, όταν το κράτος υποσκάπτεται, όπως σήμερα, όταν εισέλθει σε μια διαδικασία 150.000 απολύσεων μέχρι το τέλος του 2015, και αποδυνάμωσης, αυτό που πιθανώς να προκύψει, θα είναι επιμέρους μηχανισμοί, ο καθένας από τους οποίους, θα έχει αυτονομία. Δηλαδή, θα υπάρχουν στεγανά και καθένας από αυτούς τους μηχανισμούς θα συνεργάζεται με άλλους παράγοντες. Και θα αναδυθούν αναπόφευκτα ύποπτες δραστηριότητες, όσο το κράτος αποδυναμώνεται.
Αυτό, λοιπόν, που βλέπω δεν είναι η αναγέννηση του ελληνικού κράτους. Αλλά η διάλυσή του. Οδεύουμε προς φαινόμενα που θα φέρουν σοβαρότατα προβλήματα. Που μπορεί να περιλαμβάνουν μαφίες, και μηχανισμούς στηριγμένους στη διαφθορά. Δεν είναι διόλου απίθανο να εμφανιστούν τέτοια φαινόμενα.