Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Νοε 2016


Στρέφοντας το βλέμμα στο πρόσφατο παρελθόν, σ’ αυτήν την μακρά μεταπολιτευτική περίοδο, η οποία ψυχορραγεί εδώ και έξι-επτά χρόνια, παρατηρούμε δύο βασικές μεταλλάξεις που συνέβησαν στην Ελλάδα. Η μία αφορούσε στον ανθρωπολογικό τύπο του Έλληνα, ο οποίος μεταμορφώθηκε σχεδόν ως τον πυρήνα του. Ο γενικά εργατικός, λιτοδίαιτος άνθρωπος, αντικαταστάθηκε από τον ατομιστή, αμοραλιστή κι άπληστο νεοέλληνα. Ο Έλληνας της μεταπολίτευσης εμφανίζεται περισσότερο μορφωμένος, πολύ πιο πλούσιος, πολυταξιδεμένος, αλλά, ταυτοχρόνως, «κενός περιεχόμενου».

Του Σωτήρη Δημόπουλου

Κι αυτό γιατί επιδόθηκε στην πρόσληψη δάνειων στοιχείων εκ δυσμάς, τα οποία ουδέποτε αφομοίωσε, καθώς διαμόρφωσαν μόνον την εξωτερική του εικόνα, επιβάλλοντας τη βασιλεία του «δήθεν». Για να πετύχει τη μεταπήδησή του στην νέα εποχή, ο Έλληνας της μεταπολίτευσης «ξεφορτωνόταν» γοργά την περιττή πραμάτεια της βαριάς παράδοσης, με αντίτιμο το «πινάκιο φακής» μιας τυφλής προοδευτικότητας. Έτσι, έφτασε στην ώρα της κρίσης να χάσκει τον νέο άγριο κόσμο που ανατέλλει, περίτρομος, απαράσκευος και άστεγος, κλαυθμηρίζοντας ως νήπιο για τον παράδεισο που εχάθη δια παντός.

Παράλληλα, με την εσωτερική, ψυχοπνευματική του αλλαγή, και συνδεόμενη στενά με αυτήν, έλαβε χώρα και η μετάλλαξη της σχέσης του Έλληνα της μεταπολίτευσης προς την πατρίδα και το κράτος του.

Μετά το 1974, και ως αποτέλεσμα της επταετούς δικτατορίας, το πολιτικό και ιδεολογικό εκκρεμές κινήθηκε γοργά αριστερά. Οι ηττημένοι στο πολιτικό πεδίο κυριάρχησαν σταδιακά στο ιδεολογικό, και κατέλαβαν όλους σχεδόν τους μηχανισμούς παραγωγής σκέψης. Αυτό επηρέασε καταλυτικά την πρόσληψη του ιστορικού παρελθόντος, καθώς αμφισβήτησε την έως τότε παγιωμένη «εθνική αντίληψη» για τη συνέχεια του ελληνισμού.

Παράλληλα, η ιδέα του κράτους ως δομή του έθνους, εκ του έθνους και προαπαιτούμενο της ελεύθερης ύπαρξης και διαιώνισής του, υπονομεύθηκε από την επικράτηση της «αντικρατικής» επαναστατικής αντίληψης. Το κράτος εμφανίζεται πλέον μόνον ως καταπιεστικός μηχανισμός των κυριάρχων τάξεων.

Λόγω και των ιδιαιτέρων συνθηκών, όπως ήταν η παρέμβαση του στρατού στα πολιτικά πράγματα, θεσμοί απαραίτητοι για την εθνική κυριαρχία και ασφάλεια, συρρικνώθηκαν, και κυρίως απώλεσαν το απαιτούμενο για την εκτέλεση της αποστολή τους κύρος.

Η κατίσχυση του ΠΑΣΟΚ το 1981, φέρνει μαζί του και την «έφοδο» στο κράτος των μικρομεσαίων στρωμάτων, που υποστήριξαν τον Ανδρέα Παπανδρέου, ώστε να λάβουν μερίδιο της κρατικής εξουσίας. Από την πλευρά του ο λαοπρόβλητος ηγέτης, χρησιμοποίησε τον κρατικό μηχανισμό, όπως άλλωστε συνέβαινε έως έναν βαθμό και προηγουμένως, για να εδραιώσει την εκλογική του βάση, και όχι με κριτήριο τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Η συνάντηση της νέας, συνεχώς διευρυνόμενης, σύνθεσης του κρατικού μηχανισμού με τα επικρατούντα ιδεολογικά ρεύματα κατέληξαν σε ένα οξύμωρο φαινόμενο, το οποίο προετοίμασε και την επόμενη φάση, τη δεκαετία του 1990. Αναδύθηκε, δηλαδή, μια κατάσταση όπου οι κρατικοί υπάλληλοι να εμφορούνται, εν πολλοίς, από αντικρατική ιδεολογία, ενώ την ίδια ώρα το αντιπαραγωγικό κράτος-λεβιάθαν σιτίζει εκατομμύρια νυν και πρώην υπαλλήλους του.

Έτσι, αν και κατά τη δεκαετία του 1980 διατηρήθηκε φαινομενικά ένα πατριωτικό πρόσημο, στη συνέχεια οι νέοι προσανατολισμοί θα γίνουν πιο σαφείς και γρήγορα θα βρεθούν σε μια πρωτόγνωρη έξαρση. Η επέλαση της παγκοσμιοποίησης, μετά την πτώση των καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης, και η πλημμύρα των ευρωπαϊκών κεφαλαίων θα μετατρέψει τη μάζα των οργανικών διανοουμένων και μεγάλο μέρος της δημόσιας διοίκησης σε οπαδούς της μεταεθνικής αλλά και υπερκρατικής εποχής.

Αυτήν την περίοδο, το ελληνικό έθνος-κράτος θα δεχθεί συνολικά την εκ των έσω υπαρξιακή του αμφισβήτηση, δηλαδή θα τεθεί ευθέως υπό αίρεση η ίδια η αξία της σύστασής του ως αποτέλεσμα της διαρκούς ελληνικής επανάστασης, με τυπική ημερομηνία γεννήσεως το 1821. Η αμφισβήτηση, ωστόσο, δεν θα προέλθει μόνον από την αριστερή σκέψη αλλά και από άλλες δύο πηγές, φαινομενικά διαφορετικές μεταξύ τους.

Ασφαλώς, τον κυρίαρχο τόνο, τον έδωσε η αριστερή κριτική. Τότε, μάλιστα, στο εσωτερικό ανταγωνισμό της αριστεράς επικρατεί ολοκληρωτικά η «ανανεωτική» πτέρυγα, διεθνιστών ή ευρωπαϊστών, ή και τα δύο μαζί συχνότερα, έναντι των παραδοσιακών. Οι τελευταίοι έβλεπαν την απελευθέρωση από το τουρκικό ζυγό ως συνέπεια του αγώνα του λαϊκού παράγοντα που αναζητούσε ακόμη τη δικαίωσή του, την οποία πλησίασε κατά τη δεκαετία του 1940. Τελικώς, παρά τα όποια απομεινάρια της «λαϊκής γραμμής», τα οποία ανιχνεύονται και σήμερα, η διεθνιστική αντίληψη βγήκε νικήτρια.

Ο διεθνισμός της αριστεράς ήλθε να συναντήσει τις ιδέες για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, που στο βάθος του ορίζοντα διέκρινε την πλήρη κατάργηση των συνόρων, αλλά και τα κελεύσματα της παγκοσμιοποίησης που οδηγούσαν μέχρι το τέλος της ιστορίας, μαζί με το τέλος των φαντασιακών εθνών και των αναχρονιστικών κρατών.

Το παράδοξο ήταν ότι σε αυτό το σημείο, οι «από τα κάτω» οπαδοί του «παγκοσμίου χωριού» συμμάχησαν με τους «από πάνω» εκπροσώπους του πάλαι ποτέ αστικού χώρου, όπως αυτός είχε ριζικά αναδιαμορφωθεί μετά το 1980. Η πλειοψηφία τους ασμένως δέχθηκε την προοπτική διάχυσης του ελληνικού έθνους-κράτους σε μια ευρωπαϊκή ή και παγκόσμια οντότητα.

Η σύμπτωση αυτή δεν ήταν τυχαία καθώς τα ευρωπαϊκά προγράμματα έρρεαν άφθονα και έτσι οι ντόπιες ελίτ – επιχειρηματίες, πολιτικοί και διανοούμενοι- μπορούσαν ανέτως να παίζουν, με το αζημίωτο, το ρόλο του τοποτηρητή, και χωρίς τις ευθύνες που αναλογούν στην κοινωνική τους αποστολή. Στο πλαίσιο αυτό αγνοήθηκαν επιδεικτικά και απαράδεκτα όλες οι υπαρκτές απειλές, που εκπηγάζουν από τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, ενώ το κράτος συνέχιζε να λειτουργεί κατά τρόπο στρεβλό και παρασιτικό.

Η επισήμανση αυτή παραμένει καθοριστική για τη διάγνωση των αιτιών της παρούσας κρίσης και της παρατεινόμενης αδυναμίας υπερβάσεώς της. Η ουσιαστική ιδεολογική ήττα των παραδοσιακών αστικών στρωμάτων με την ιδεολογική και πολιτική αποστασία των μελών της, δημιούργησε ένα χάσμα, το οποίο προετοίμασε την κατάβαση σε προχαοτικές συνθήκες.

Θα ήταν ελλιπής, ωστόσο, η ανάλυσή μας, αν στο μέτωπο της αμφισβήτησης του νεοελληνικού έθνους-κράτους δεν συμπεριλαμβάναμε και μια «ψευδονεοβυζαντινή σχολή», η οποία επίσης βλέπει στη σύγχρονη Ελλάδα ένα ιστορικό λάθος. Οι επιφανείς εκπρόσωποί του, εμμένοντας στην αντίληψη ότι ο ελληνισμός μπορεί να ακμάσει μόνον υπό συνθήκες πολυεθνικής αυτοκρατορίας, καταλογίζουν στο ελληνικό έθνος-κράτος κάθε κακοδαιμονία.

Δεν ήταν τυχαίο ότι σε αρκετές περιπτώσεις, μέχρι και σήμερα, σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, οι εκπρόσωποι της σχολής αυτής συνεργάζονται με τα άλλα δύο στρατόπεδα. Ούτε συμπτωματικό είναι το ότι στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, οι ίδιοι άνθρωποι διατύπωναν ύμνους για το νεο-οθωμανικό άνοιγμα του Ερντογάν.

Οι συνέπειες αυτής της συντονισμένης επίθεσης στις «λίγες άδειες στέρνες», στο ύστατο καταφύγιο της ελεύθερης ελληνικής ιδιοπροσωπίας, είναι ανυπολόγιστες. Η πραγματικότητα παίρνει ήδη την εκδίκησή της. Η εσωτερική κατακρήμνιση και οι απειλητικοί βρυχηθμοί των γειτονικών αναθεωρητισμών αφυπνίζουν, αλλά μόνον μερικώς, ένα υπνωτισμένο έθνος, καθώς αυτό αιωρείται στο χείλος της ιστορικής αβύσσου. Θα προλάβουμε άραγε τον καιρό ή αυτός θα μας καταπιεί;

Για να αλλάξει η ρότα προς τον όλεθρο, πρέπει τώρα να δούμε ξανά διαφορετικά τον εαυτόν μας και τον τόπο μας. Το κομμάτι γης που ακόμη είναι Ελλάδα, μαζί με την ελεύθερη Κύπρο, είναι τα τελευταία απομεινάρια του ελληνισμού. Αυτή τη γη πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού• δεν υπάρχει άλλη, και χωρίς αυτή δεν θα υπάρχει κι ελληνισμός.

Χωρίς τόπο, δεν υπάρχει και λόγος. Είναι, πράγματι, επώδυνο να απαλλαχθούμε από τις ψευδαισθήσεις δεκαετιών που παραμόρφωσαν τα κριτήρια της αλήθειας. Οφείλουμε ωστόσο, για να έχουμε μέλλον, να πιάσουμε το νήμα της ιστορίας από την αρχή.

*Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Αφύπνιση” Λάρισας, τ. Νοεμβρίου
Πηγή "Σωτήρης Δημόπουλος"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Κλαψουρίζουν” οι Τούρκοι επειδή όπως ισχυρίζεται σε τηλεγράφημά του το πρακτορείο ANADOLU δύο τουρκικά F-16 “παρενοχλήθηκαν” από ελληνικά μαχητικά του ιδίου τύπου.
Επί 19 λεπτά όπως γράφει το ANADOLU που επικαλείται πηγές του τουρκικού επιτελείου.
Η πτήση των Τούρκων κατά το ANADOLU ήταν… εκπαιδευτική!

Για να μην μας θεωρούν ηλίθιους οι Τούρκοι:

⏩ Αναφέρονται στις παραβιάσεις που έκαναν στο Αιγαίο
⏩ Ελπίζουμε να είναι αλήθεια τα όσα γράφουν περί “παρενόχλησης”!!!

Γιατί αυτό με ελληνικούς υπότιτλους σημαίνει ότι επί 19 λεπτά οι Έλληνες χειριστές πήγαιναν τους Τούρκους “καροτσάκι”!

Δεν αποτελεί είδηση βέβαιως. Αλλά επί 19 λεπτά;
Απίστευτη υπομονή και ψυχραιμία από τους Έλληνες πιλότους…

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η μεγαλύτερη, ηχηρότερη και πλέον επιζήμια για τον λαό και την πατρίδα αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής είναι εκείνη που αφορά το Προσφυγικό και τη λαθρομετανάστευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δουλέψει πολύ και συστηματικά για να... κατορθώσει να αποτύχει τόσο θεαματικά. Διά επιφανών στελεχών του, όπως η κυρία Τασία Χριστοδουλοπούλου, ακόμα και πριν αναλάβει για πρώτη φορά τα ηνία της χώρας, ουσιαστικά κάλεσε όλους τους ενδιαφερομένους προς μετανάστευση στην Ελλάδα!

Οι δηλώσεις της κυρίας Χριστοδουλοπούλου για τον φράχτη του Εβρου που πρέπει να πέσει, για τον «ανοιχτό δρόμο που πρέπει να υπάρχει σε όλα τα σύνορα» και το ιστορικό πλέον «όποιος πρόσφυγας θέλει να μπει στην Ελλάδα να μπορεί να μπει», αποτέλεσαν την επίσημη πρόσκληση του ελληνικού κράτους σε όλους τους δουλεμπόρους του κόσμου να δραστηριοποιηθούν στη χώρα μας για να θησαυρίσουν. Φυσικά, αυτό ήταν και ένα ανέλπιστο δώρο προς την Αγκυρα, που βρήκε μοχλό πίεσης και εκβιασμού της Ελλάδας και ολόκληρης της Ευρώπης. Ενώ βρισκόταν στη δεινότερη θέση της σύγχρονης Ιστορίας της, η Τουρκία απέκτησε το υπερόπλο των μεταναστευτικών ροών και το κραδαίνει στην πρώτη ευκαιρία!

Τα τραγικά γεγονότα στο hot spot της Μόριας με τα αθώα θύματα της άφρονος και εγκληματικής πολιτικής της κυβέρνησης πρέπει να ευαισθητοποιήσουν όλους τους εμπλεκόμενους φορείς της εκτελεστικής εξουσίας, για να αλλάξουν άμεσα και δραστικά πολιτική σε αυτόν τον τομέα.

Οσα έπραξαν μέχρι σήμερα αποσταθεροποίησαν τη χώρα, επιδείνωσαν ραγδαία το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης και εμπλούτισαν τα διαπραγματευτικά ατού της Τουρκίας. Συνεπώς, η δημιουργία αντικινήτρων προς τους δουλεμπόρους και τους λαθρομετανάστες αποτελεί μονόδρομο.

Ούτως ή άλλως, η συντριπτική πλειονότητα των παράνομα εισερχομένων στην Ελλάδα (περί το 80%) δεν είναι πρόσφυγες αλλά λαθρομετανάστες. Αυτό το παραδέχθηκε σε συνέντευξή του ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας και το υποστήριζε από την πρώτη στιγμή του ξεσπάσματος της μεταναστευτικής κρίσης η «δημοκρατία» μας, την οποία προσπαθούσαν να διαψεύσουν οι συνήθεις «ευαίσθητοι» με το... αζημίωτο.

Καιρός πολύς δεν υπάρχει. Η αλλαγή πλεύσης στο Μεταναστευτικό πρέπει να γίνει... χθες!

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μωραίνει Κύριος ον (ΕΕ… εν όψει ιταλικού δημοψηφίσματος) βούλεται απωλέσαι; Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς τη «στρατηγική ψυχραιμία» (βλ. αμηχανία) της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακούγοντας τον ίδιον τον Ερντογάν, λίγες μόνον ώρες μετά ομοειδείς δηλώσεις του πρωθυπουργού του, να απειλεί ευθέως την Ευρώπη με «πλημμύρα» εκατομμυρίων μεταναστών, ως αντίποινα για τη μη αποδοχή του ισλαμοφασιστικού κρατικού μορφώματος που έχει δημιουργήσει στο κατώφλι της Ευρώπης του Διαφωτισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

«Ακούστε καλά. Εάν προχωρήσετε περαιτέρω, αυτά τα σύνορα θα ανοίξουν, βάλτε το καλά στο κεφάλι σας», δήλωσε ο Ερντογάν κατά τη διάρκεια ομιλίας του στην Κωνσταντινούπολη. Είχε προηγηθεί μια τόσο «σκληρή» δήλωση – απάντηση στις χθεσινές δηλώσεις Γιλντιρίμ από τον επικεφαλής της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που αυξήθηκαν οι πωλήσεις στις πάνες ακράτειας στην Τουρκία μέσα σε μια νύχτα…

«Η συμφωνία για το προσφυγικό είναι και προς όφελος της Τουρκίας. Η οικονομική ανάπτυξη της χώρας εξαρτάται κυρίως από τις καλές σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση», βρήκε να πει ο «πολιτισμένος Ευρωπαίος» στον με νοοτροπία – μήπως και όψη; – Σελτζούκου εκδοροσφαγέα Τούρκου πρωθυπουργού για να συνεχίσει στον ίδιο «σκληρό» και «τρομακτικό» τόνο:

«Η καταγγελία της συμφωνίας για το προσφυγικό ή η διακοπή των σχέσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση θα ήταν για την Άγκυρα μεγάλο μειονέκτημα. Αυτό το γνωρίζει και η τουρκική ηγεσία», είπε ο Γερμανός χριστιανοδημοκράτης πολιτικός, σε συνέντευξη στην εφημερίδα Oldenburger Nordwest-Zeitung.

Είναι απορίας άξιον να μην αντιλαμβάνονται στις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο ότι η στρατηγική Ερντογάν είναι ίδια και απαράλλακτη. Χρησιμοποιεί τον στρατηγικό καταναγκασμό απέναντι σε όποιον θεωρεί ως υποδεέστερο, ενίοτε δε ακόμα και εναντίον των ισχυρότερων χωρών του πλανήτη, καθώς η νεοθωμανική της αλαζονεία, έχει απομακρύνει κάθε έννοια μέτρου και ορίων από τη σκέψη των υπευθύνων στην Άγκυρα.

Η λύση είναι απλή. Ειδικά στην περίπτωση των Τούρκων, η μοναδική γλώσσα που αντιλαμβάνονται είναι αυτή της ισχύος. Εάν οι Ευρωπαίοι δεν αποφασίσουν να ξεκινήσουν άμεσα τη σύνταξη του καταλόγου με τα σκληρότατα μέτρα που θα ληφθούν σε περίπτωση υλοποίησης των απειλών του παρανοϊκού ηγέτη της Τουρκίας, σοβαρή συζήτηση με τους ισλαμοφασίστες της Άγκυρας ΔΕΝ μπορεί να γίνει.

Στα μέτρα θα πρέπει να περιλαμβάνεται η πλήρης απαγόρευση κάθε εμπορικής συναλλαγής με την Άγκυρα και οτιδήποτε άλλο θα έπληττε θανάσιμα τη φούσκα που συνιστά η οικονομία της, την οποία διαφήμιζε ως success story ο ανεκδιήγητος Εγκεμέν Μπαγκίς, λέγοντας με περισσή υπεροψία ότι θα μας πουν το μεγάλο τους μυστικό εάν βάλουμε την Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν θέλουν να «ευθυγραμμίσουν» τον Ερντογάν, θα πρέπει να σταματήσουν να τον «χαϊδεύουν».

Ο άνθρωπος αυτός είναι απλά επικίνδυνος και θα οδηγήσει ολόκληρη την περιοχή σε μεγάλες περιπέτειες, προτού διαλύσει τη χώρα του μακροπρόθεσμα, το οποίο μας είναι ασφαλώς παγερά αδιάφορο τόσα που έχουμε τραβήξει ως Ελλάδα, οπότε κάθε λογική εξημέρωσης μέσω παραχωρήσεων, θα αποτελεί το πιστότερο ιστορικά αντίγραφο με τις παραχωρήσεις στον Χίτλερ (είναι σε καλό δρόμο ο Ερντογάν για να τον μιμηθεί), οι οποίες ΔΕΝ οδήγησαν στην ειρήνη, αλλά σε περαιτέρω αποθράσυνση, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Η "πανίσχυρη" Μέρκελ παρακαλεί τον Ερντογάν να μην απειλεί..!!!

Για γέλια και για κλάματα ήταν για μια ακόμη φορά η αντίδραση της υποτιθέμενης ηγέτιδας χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Γερμανίας, της οποίας η «στρατηγική ψυχραιμία» όμως, ανταγωνίζεται την ελληνική, αφού αυτό που βρήκε να απαντήσει ο εκπρόσωπος της καγκελαρίας, ήταν ότι «οι απειλές δεν οδηγούν πουθενά»…

«Θεωρούμε τη συμφωνία ανάμεσα στην Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Ένωση ως κοινή επιτυχία και τη συνέχιση της εφαρμογής αυτής της συμφωνίας προς το συμφέρον όλων των πλευρών… Απειλές και από τις δύο πλευρές δεν οδηγούν πουθενά», ήταν η ακριβής φρασεολογία της εκπροσώπου Ούλρικε Ντέμερ.

Το θέμα είναι μην αποφασίσει ο Ερντογάν να διαπιστώσει η Γερμανία στη πράξη εάν οδηγήσει ή όχι κάπου, καθώς η αντίστοιχη δήλωση του Τούρκου προέδρου, ήταν «εμείς δεν σηκώνουμε απειλές» και η απάντηση περί διαφοράς πολιτικού πολιτισμού, κρίνεται επιεικώς ως ανεπαρκής, καθώς στερείτε ουσίας.

Ας ετοίμαζαν μια λίστα με τα αντίμετρα που θα ελάμβαναν οι ευρωπαϊκές χώρες εάν ανοίξει τα σύνορα ο Ερντογάν, ας την κοινοποιούσαν και με κάθε ευγένεια και διπλωματική ευπρέπεια, ας έλεγαν προς την Άγκυρα «μην τη λαμβάνετε καθόλου υπόψη, αφού ως φίλοι που είμαστε, δεν υπάρχει περίπτωση να γινόταν κάτι τόσο αρνητικό για τις διμερείς σχέσεις»…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  Αιφνιδιαστική δράση από τους γνωστούς Σιλοβίκι (“ανθρώπους της Ασφάλειας”) του Πούτιν. Ο υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης, που συνελήφθη για διαφθορά, ήταν ένας από τους γνωστότερους “φιλελεύθερους” αξιωματούχους της κυβέρνησης

Γράφει ο Saker για την ειδησεογραφική ιστοσελίδα The Unz Review
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Ενώ ο κόσμος είχε στραμμένη την προσοχή του στην έκβαση των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, ο Βλαντίμιρ Πούτιν έκανε κάτι που εξέπληξε τους πάντες: συνέλαβε τον Αλεξέι Ουλιουκάεφ, υπουργό Οικονομικής ανάπτυξης της κυβέρνησης Μεντβέντεφ, με την κατηγορία του εκβιασμού και της δωροδοκίας. Ο Ουλιουκάεφ, του οποίου το τηλέφωνο παρακολουθούνταν από τις ρωσικές Υπηρεσίες Ασφαλείας από το περασμένο καλοκαίρι, συνελήφθη νύχτα, με 2.000.000 δολάρια ΗΠΑ στην κατοχή του. Ο Πούτιν τον απέλυσε επίσημα το επόμενο πρωί.

Σύμφωνα με επίσημες ρωσικές πηγές, ο Ουλιουκάεφ απαίτησε το ποσό των δύο εκατομμυρίων δολαρίων και τελικά δωροδοκήθηκε, σε αντάλλαγμα για μια αξιολόγηση που οδήγησε στην απόκτηση από την Rosneft (της γνωστής κρατικής πετρελαϊκής εταιρίας - κολοσσού) του 50% των μετοχών της Bashneft (ενός άλλου πετρελαϊκού κολοσσού).
Προφανώς, ο Αλεξέι Ουλιουκάεφ επιχείρησε να απειλήσει τον Ιγκόρ Σέτσιν, ο οποίος, εκτός από πρόεδρος της Rosneft, είναι και άτομο το οποίο πρόσκειται στον Βλαντίμιρ Πούτιν και τις ρωσικές Υπηρεσίες Ασφαλείας και Πληροφοριών.

Ναι, σωστά διαβάσατε: σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, μια κρατική εταιρεία επιχείρησε να δωροδοκήσει μέλος της κυβέρνησης. Τι να σημαίνει, άραγε, αυτό; Αλλά και το άλλο; Το γεγονός ότι οι τηλεφωνικές συνομιλίες ενός ανώτερου αξιωματούχου της κυβέρνησης καταγράφονταν, αλλά και όλες οι μετακινήσεις του παρακολουθούνταν από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB) για πάνω από ένα χρόνο, τι να σημαίνει;

Στα μάτια ενός απλού παρατηρητή, όλα αυτά είναι ακατανόητα και οι ρωσικές αρχές το γνωρίζουν καλά. Αλλά αυτή εξακολουθεί να είναι η επίσημη εκδοχή. Όμως, τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Μήπως με την κίνησή του αυτή ο Πούτιν επιχείρησε να στείλει σε κάποιους ένα μήνυμα;

Μα φυσικά!

Θυμάστε τον διεφθαρμένο υπουργό Άμυνας Ανατόλι Σερντιούκοφ; Στην περίπτωσή του, πρώτα του ανακοινώθηκε η απόλυσή του και μετά συνελήφθη. Αυτή τη φορά, συνελήφθη νύχτα ένα άλλος αξιωματούχος της κυβέρνησης. Μάλιστα, έγιναν όλα τόσο αιφνιδιαστικά, που τις πρώτες ώρες μετά την σύλληψή του, οι υφισταμενοί του προσπαθούσαν, αλλά ήταν αδύνατο να έλθουν σε επαφή μαζί του και δεν είχαν ιδέα για το τι είχε συμβεί. Έγινε κάποιο λάθος; Κάθε άλλο, θα έλεγα.

Ο τρόπος με τον οποίο συνελήφθη ο Αλεξέι Ουλιουκάεφ είχε σχεδιαστεί προσεκτικά, έτσι ώστε να ενσταλάξει όσο το δυνατόν περισσότερο φόβο και ανασφάλεια σε όλους τους υπόλοιπους “πεμπτοφαλαγγίτες” που κατέχουν ακόμη κάποιες θέσεις στην κυβέρνηση, αφού για πολλούς και διάφορους λόγους, ο Ουλιουκάεφ αποτελούσε πρότυπο όλων εκείνων που τάσσονται υπέρ της “Ατλαντικής ολοκλήρωσης” (προσώπων μέσα στο Κρεμλίνο, τα οποία επιθυμούν την ενσωμάτωση της Ρωσίας σε ένα διεθνές σύστημα ασφαλείας που θα τελεί υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ). Ο Ουλιουκάεφ ήταν γνωστός φιλελεύθερος, όπως ακριβώς ο Νικήτα Μπέλιχ, κυβερνήτης της περιφέρειας του Κίροφ, του οποίου το όνομα έκανε τον γύρο του κόσμου τον περασμένο Ιούνιο, όταν συνελήφθη με την κατηγορία δωροληψίας  400.000 ευρώ.

Θα τολμούσα να πω, μάλιστα, ότι ο Ουλιουκάεφ θεωρείται το απόλυτο σύμβολο των οπαδών της “Ατλαντικής ολοκλήρωσης” και πιστό μέλος της “κλίκας” των Ρώσων  “φιλελεύθερων” (όρος που ουσιαστικά σημαίνει τους “συναινούντες με την Ουάσιγκτον”). Στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με τους Εγκόρ Γκαϊντάρ και Αλεξέι Κούντριν, αλλά τελικά “εκπαραθυρώθηκε” από τους “Siloviki” ή “ανθρώπους της Ασφάλειας”, δηλαδή τα κορυφαία στελέχη των λεγόμενων “υπουργείων εξουσίας” (Άμυνας, Εσωτερικών και Εθνικής Ασφάλειας).

Αυτό αμέσως αναγνωρίστηκε θετικά από όλους. 

Ο πρωτότυπος τίτλος ενός κύριου άρθρου της δημοφιλούς ιστοσελίδας Gazeta.ru ήταν σαφέστατος: “Οι Siloviki ξήλωσαν τον Ουλιουκάεφ”, ενώ το σχετικό άρθρο συνοδευόταν από μια φωτογραφία που απεικόνιζε τους βασικούς συντελεστές αυτής της “πράξης του δράματος”, η οποία οδήγησε στην σύλληψη του Ουλιουκάεφ, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Σεργκέι Κορόλεφ, προϊστάμενος της υπηρεσίας Οικονομικής Ασφάλειας της FSB.

Τον Απρίλιο είχα κάνει μια πρόβλεψη: ότι σχεδιαζόταν ένα κύμα εκκαθάρισης κυβερνητικών στελεχών. Οφείλω να ομολογήσω πως περίμενα να είχε συμβεί νωρίτερα. Προφανώς, ο Πούτιν αποφάσισε να αναλάβει δράση σε αυτή ακριβώς την συγκυρία, που ο “θείος Σαμ” είναι απασχολημένος με τα δικά του εσωτερικά προβλήματα. Αν αυτή είναι όντως η αιτία για την καθυστέρηση στο χρονοδιάγραμμα, αυτό μας λέει πολλά για το μέγεθος της επιρροής που εξακολουθούν να ασκούν οι ΗΠΑ στην Ρωσία. Ορισμένοι παρατηρητές σχολίασαν το γεγονός, υπογραμμίζοντας ότι η σύλληψη του Ουλιουκάεφ πραγματοποιήθηκε μετά την τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ Τραμπ και Πούτιν και υπονοώντας ότι ο Τραμπ ίσως έδωσε στον Πούτιν το πράσινο φως για τη σύλληψη. Αυτό, φυσικά, δεν είναι παρά μια ανόητη εικασία, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι όλα όσα κάνουν τον Πούτιν να φαίνεται κακός είναι τέλεια για το “προσωπικό” της 5ης φάλαγγας.

Ο κατάλογος των πιθανών “υποψηφίων” για “καρατόμηση” στην επόμενη φάση εκκαθάρισης είναι μεγάλος και περιλαμβάνει ονόματα όπως αυτό του Υπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ Αρκάντι Ντβορκόβιτς, του Α’ Αναπληρωτή Πρωθυπουργού Ιγκόρ Σουβάλοφ, της Διοικητού της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας Ελβίρα Ναμπιούλινα, του Υπουργού Οικονομικών Άντον Σιλουάνοφ και φυσικά, του ίδιου του πρωθυπουργού Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

Ο Ουλιουκάεφ ήταν μόνο ένας μεταξύ πολλών, αλλά δεν παύει να είναι στόχος υψηλού επιπέδου και ο τρόπος με τον οποίο συνελήφθη σίγουρα θα έχει προκαλέσει μια κάποια ανατριχίλα σε όλους τους υπόλοιπους πεμπτοφαλαγγίτες στο Κρεμλίνο. Το ίδιο το γεγονός ότι το τηλέφωνό του παρακολουθούνταν για τόσο μεγάλο διάστημα τους είναι αδιανόητο και σαφώς επισημαίνει το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να νιώθει ασφαλής από τις εκκαθαρίσεις του Πούτιν. 
Αυτό το γεγονός, από μόνο του, είναι όντως μια πολύ ευπρόσδεκτη αλλαγή: κάθε μέλος της κυβέρνησης Μεντβέντεφ έχει πλέον λάβει την προειδοποίηση, ότι η ζωή του / της τελεί πλέον υπό τον στενό έλεγχο της FSB.

Πραγματικά, δεν έχει και τόση σημασία τι θα συμβεί στον Ουλιουκάεφ στην επόμενη φάση. Θα προσαχθεί κανονικά, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, πλέον η υπόθεσή του θα πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω και, στη συνέχεια, Ουλιουκάεφ θα εμφανιστεί ενώπιον της δικαιοσύνης. (Τώρα κρατείται απλά και θα τελεί υπό κατ’ οίκον περιορισμό για τους επόμενους δύο μήνες). Δυνητικά, θα αντιμετωπίσει ποινή 15ετούς κάθειρξης και θα του επιβληθεί πρόστιμο που ισοδυναμεί με 70 φορές το ποσό της δωροδοκίας που αποδέχθηκε. Αν κρίνουμε από την περίπτωση του Σερντιούκοφ, ο οποίος κατόρθωσε να διαφύγει την έκτιση της ποινής κάθειρξης που του επιβλήθηκε, χάρη στο προεδρικό Διάταγμα Αμνηστίας που υπεγράφη την 20η επέτειο του ρωσικού Συντάγματος, ο Πούτιν φαίνεται απρόθυμος να επιβάλει οποιαδήποτε μορφή τιμωρίας ποινής στους εχθρούς του. Αλλά ακόμη και αν ο Ουλιουκάεφ δεν θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει τον καθαρό αέρα της τάιγκα της Σιβηρίας, η καριέρα του ως εξουσιοκάπηλου έχει οριστικά τελειώσει, και αυτό είναι το μόνο που πραγματικά έχει σημασία για τον Πούτιν.

Το κρίσιμο σημείο εδώ είναι ότι, εν μία νυκτί, ένα κορυφαίο μέλος του ρωσικού υπουργικού συμβουλίου οδηγήθηκε από το υπουργικό γραφείο του σε ένα κελλί κράτησης και ότι απολύτως κανείς δεν το είχε προβλέψει ή θα μπορούσε να έκανε κάτι για να το εμποδίσει. 
Για άλλη μια φορά έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση δράσης 100% σε “στυλ Πούτιν”: χωρίς καμία απολύτως προειδοποίηση, χωρίς καν υπαινιγμούς, είχαμε μια αιφνιδιαστική ενέργεια με άμεσο αποτέλεσμα. Η “γραφή” Πούτιν διακρίνεται με ευκρίνεια σε κάθε στάδιο και κάθε χειρισμό αυτής της υπόθεσης.

Όσο για τις αντιδράσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας σε αυτή τη σύλληψη, ήταν απόλυτα προβλέψιμες, ειδικά αφού πηγές των υπηρεσιών ασφαλείας δήλωσαν στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ότι οι Αρκάντι Ντβορκόβιτς και Αντρέι Μπελούσοφ τελούσαν επίσης υπό παρακολούθηση. Ο Ανατόλι Τσουμπάις, για παράδειγμα, δήλωσε “σοκαρισμένος όσο ποτέ”. Ακόμη εντονότερη ήταν η αντίδραση του πρωθυπουργού Μεντβέντεφ, ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά: “Tην εξέλιξη αυτή ήταν αδύνατον να την διανοηθώ”.

Απομένει να δούμε τώρα την αναπόφευκτη αντίδραση των μελών της κλίκας της “Ατλαντικής ολοκλήρωσης”. Εάν πραγματικά αισθάνονται ηττημένοι, θα αρκεστούν σε δηλώσεις γύρω από την ανάγκη “καταπολέμηση της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα” και γενικά θα υιοθετήσουν χαμηλό προφίλ. Εάν όμως εξακολουθούν να έχουν μαχητικές διαθέσεις, θα καταγγείλουν τον Πούτιν για καταστολή “σταλινικού τύπου”, θα γράφουν για μια επιστροφή στην εποχή των “εκκαθαρίσεων του 1930”, για μια “νέα εκστρατεία τρόμου” εναντίον της δημοκρατίας, κλπ, κλπ. Τα δε MME της Δύσης, που δεν έχουν άλλο κίνητρο από το κέρδος, θα περιγράψουν το πώς η ρωσική “μυστική αστυνομία” κυνηγάει τους “επιχειρηματίες” και θα αναλύσουν τους τρόπους με τους οποίους η καταδίωξη αυτή θα συμβάλει στην τελική καταστροφή της ρωσικής οικονομίας. Στην ουσία, μια από τα ίδια που όλοι πάνω-κάτω διαβάσαμε, όταν ο Πούτιν αποσυναρμολόγησε τους περίφημους “επτά τραπεζίτες” (“semibankirshchina”). Όπως λέει ο Έλτον Τζων σ’ ένα τραγούδι του, κι αυτήν την ταινία την έχουμε δει... 


Όσο για τους εθνικιστές, οι οποίοι μισούν θανάσιμα τον Πούτιν, θα πουν πως  γίνονται “πολύ λίγα και πολύ αργά”. Χρόνια διαμαρτύρονται για την διαφθορά και το γεγονός ότι δεν έχουν γίνει ποτέ έρευνες για την δράση ανώτερων αξιωματούχων, αλλά σήμερα που πραγματοποιείται η ευχή τους, αυτοί για άλλη μια φορά θα επαναλάβουν το τροπάρι τους: ότι γίνονται “πολύ λίγα και πολύ αργά”. Ωστόσο, δεν έχει σημασία, αφού στα μάτια της ρωσικής κοινής γνώμης, τα άτομα αυτά διαθέτουν τόση αξιοπιστία όση και τα φιλοδυτικά κόμματα “Iabloko” και “Parnass”.

Αντίθετα, τα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης και όλοι οι σοβαροί πολιτικοί σχολιαστές αποδίδουν στον Πούτιν τα εύσημα για την πρόσφατη κίνησή του. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, δεδομένου ότι για πολλούς μήνες αυτά τα ίδια μέσα διαμαρτύρονταν έντονα  για το “οικονομικό μπλοκ της κυβέρνησης”, γεγονός που αποδεικνύει την ύπαρξη φιλοαμερικανικής 5ης φάλαγγας στο εσωτερικό της κυβέρνησης Μεντβέντεφ. Κυριολεκτικά όλοι οι έγκριτοι πολιτικοί σχολιαστές επεσήμαιναν και έκαναν έκκληση υπέρ της εκκαθάρισης αυτού του “οικονομικού μπλοκ” και μιας ριζικής αλλαγής στις οικονομικές πολιτικές της Ρωσίας. Ήδη ένας από τους υψηλόβαθμους απατεώνες εκπαραθυρώθηκε. Καλή αρχή, αν και δεν υπάρχουν μέχρι στιγμής ενδείξεις για το γεγονός ότι θα “καρατομηθούν” κι άλλοι, ούτε για το ότι η οικονομική πορεία της Ρωσίας θα αποδεσμευθεί επιτέλους από τις συναινετικές πολιτικές με την Ουάσιγκτον και ότι θα αντικατασταθεί με την τόσο αναγκαία πολιτική εσωτερικής ανάπτυξης. Αλλά από την άλλη πλευρά, γνωρίζοντας καλά τις τακτικές του Πούτιν, δεν θα πρέπει να αναμένουμε κάποιες τυπικές ενδείξεις για αλλαγή πλεύσης, αλλά μόνο δράση.

Στη Ρωσία ισχύει ό,τι ακριβώς ισχύει και στις ΗΠΑ: η αλλαγή προσώπων είναι πολύ πιο εύκολη από ό,τι η αλλαγή του συστήματος. Ωστόσο, ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί πραγματική αλλαγή είναι μια διαδικασία αλλαγής του συστήματος, και όχι των προσώπων. Μέχρι στιγμής, ο Πούτιν έχει καταφέρει μόνο να διώξει κάποια από τα χειρότερα στοιχεία και (αυτό είναι προς τιμήν του) να τους αντικαταστήσει με πρόσωπα που διαθέτουν ηθική ακεραιότητα. Τώρα που η απειλή ενός πολέμου με τις ΗΠΑ δείχνει να έχει κάπως μειωθεί και ο “θείος Σαμ” θα είναι απασχολημένος με τις δικές του εσωτερικές διαμάχες, ευελπιστώ ότι ο Πούτιν να πάρει επιτέλους κάποια δραστικά μέτρα, τα οποία θα απαλλάξουν την Ρωσία από κάποιους τύπους που συναινούν με την Ουάσιγκτον και να φροντίσει την αντικατάστασή τους με πραγματικούς πατριώτες, οι οποίοι θα συντελέσουν στο να γίνει η Ρωσία μια πραγματικά κυρίαρχη χώρα σε όλα τα επίπεδα, ακόμη και στο οικονομικό.

The Saker




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Μάνος Οικονομίδης

Η Ιστορία των εθνών είναι εν πολλοίς ένα μωσαϊκό… συμπτώσεων και ατυχών επιλογών, που τα έθνη θα ήθελαν να ξεχάσουν, αν δεν επιχειρούσαν να ξαναζήσουν, ως διδακτέα ύλη, παραμορφώνοντας τις γωνίες τους και αλλοιώνοντας τον πυρήνα τους.

Είναι κι αυτή μια συμπαθητική απόπειρα… ψυχανάλυσης λαών και κοινωνιών, με διαρκή την αναζήτηση της εθνικής υπευθυνότητας. Δηλαδή, να παραδώσουν το μωσαϊκό στις γενιές που έρχονται, σε εκείνες που θα αναλάβουν να γυρίσουν την εθνική σελίδα, με όσα το δυνατόν λιγότερες σκιές. Με όσο το δυνατόν λιγότερες συμπτώσεις και ατυχίες.

Για να συμβεί αυτό, απαιτείται επίσης πληθωρισμός συγκεκριμένων παραμέτρων. Που να μπορούν να εκφράσουν τη δεδομένη κάθε φορά συγκυρία με επάρκεια και πληρότητα.

Γι’ αυτό και απαραίτητο συστατικό στοιχείο της εξέλιξης των κοινωνιών είναι, κάθε γενιά ή… φουρνιά ενεργών πολιτών, να είναι καλύτερη από εκείνη την οποία διαδέχεται. Έτσι ώστε να μπορεί να πάει την εθνική αφήγηση πιο μακριά, με όρους ρεαλισμού αλλά και συλλογικής αυτοπεποίθησης.

Κοντοσταθείτε για μια στιγμή. Και αναλογιστείτε κατά πόσο η σημερινή Ελλάδα της βαθιάς, σύνθετης, πολυεπίπεδης, επίμονης και ανατροφοδοτούμενης κρίσης πλησιάζει κάποια από τις παραπάνω παραμέτρους, που δυνητικά θα μας επέτρεπαν να χαμογελάσουμε με αυτοπεποίθηση, έστω και συγκρατημένα, με θέα το μέλλον.

Η σιωπή απαντάει από μόνη της, ηχηρά και εύγλωττα. Η Ελλάδα της κρίσης, διεκδικεί πέραν όλων των άλλων, ακόμη μια ακραία αποκρουστική διάκριση. Ως η μόνη χώρα, που στο περιθώριο μιας τόσο προκλητικής εθνικής δοκιμασίας, δεν κατάφερε να βρει τον καλύτερο εαυτό της. Αν… υπάρχει τέτοιος.

Δεν κατάφερε να ανοίξει χώρο για τις ικανούς έναντι των μετρίων, των ανίκανων, των ανεπάγγελτων. Αν… υπάρχουν τέτοιοι.

Δεν κατάφερε να βρει κοινό κώδικα επικοινωνίας των πολιτικών δυνάμεων. Συμπτώσεις, κοινές στοχεύεις, στοιχειώδεις συνθέσεις και συναινέσεις. Ξέρετε, τις μαθηματικές πράξεις της προόδου (πρόσθεση και πολλαπλασιασμό), αντί να αναλώνεται μονότονα και εμμονικά στις μαθηματικές πράξεις του εθνικού ακρωτηριασμού (αφαίρεση και διαίρεση).

Δεν κατάφερε να βγάλει μπροστά μια καλύτερη Ελλάδα. Αν… υπάρχει τέτοια. Μεταξύ μας, φυσικά και υπάρχει. Αλλά αισθάνεται εγκλωβισμένη στην ηγεμονία των μετρίων.

Και αυτό είναι το πλέον μελαγχολικό εθνικό ατύχημα των τελευταίων ετών. Μια χώρα σαν τη δική μας, με ιστορικές και συναισθηματικές ιδιαιτερότητες, είναι περίπου αδύνατο να βγει με αξιώσεις από την τρέχουσα κρίση, όταν διαθέτει τόσα «χαλασμένα» μυαλά.

Διόρθωση: Όταν αυτά τα «χαλασμένα» μυαλά έχουν δικαίωμα υπογραφής για τη ζωή μας, ως μέλη του χειρότερου πολιτικού δυναμικού στην πρόσφατη Ιστορία της χώρας, από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.

Χρειάζεται φως. Περισσότερο φως. Να μην σταματήσουμε να το αναζητούμε. Να μην παραιτηθούμε. Να μην συμβιβαστούμε. Είναι άλλωστε αποδεδειγμένο ότι, το πιο βαθύ σκοτάδι σεργιανίζει πριν την ανατολή. Την ανατολή της ελπίδας.

Όπως επίσης είναι αποδεδειγμένο ότι το φως λάμπει πάντα, ακόμη και μέσα στο σκοτάδι. Γιατί στο τέλος, το φως νικάει πάντα το σκοτάδι.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αξία”, το Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2016


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Στέλιος Παπαθεμελής

«Εν ανθηρώ έλληνι λόγω» ο Προκόπης Παυλόπουλος κατηύθυνε τον Μπαράκ Ομπάμα στους τύπους των ήλων των πληγών που ταλανίζουν τη χώρα μας ων πρώτη: η αδιέξοδη πολιτική λιτότητας που μας επεβλήθη. Ο συνομιλητής του συνομολόγησε ότι «η λιτότητα δεν αποτελεί στρατηγική ανάπτυξης».

Ο οικοδεσπότης άνοιξε με αυτοπεποίθηση τα μείζονα εθνικά μας:

– Κυπριακό: Λύση δίκαιη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, χωρίς στρατεύματα κατοχής και αναχρονιστικές εγγυήσεις.

– Λωζάννη: Αδιανόητη κάθε συζήτηση αναθεώρησής της.

– Σκόπια: Η προκλητική ψευδωνυμία αλυτρωτισμού στοχεύει αλλαγή συνόρων.

Ο πλανητάρχης τα αντιπαρήλθε σιγή. Το Στεϊτ Ντιπάρτμεντ προεδρεύοντος Ομπάμα κανοναρχεί «λύση» για το Κυπριακό βαθύτατα ανθελληνική. Λύση τουρκική.

Ο Μπους (πατήρ) δεν άκουσε το καλοκαίρι του 1991 τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή που τον συμβούλευε ότι «η Αμερική θα μπει σε μεγάλη περιπέτεια, αν η Τουρκία αναλάβει σημαντικό ρόλο στη Μέση Ανατολή».

Ο Ομπάμα και τα αμερικανικά παράκεντρα εξουσίας λειτουργούν με τον ίδιο αδιόρθωτο φιλοτουρκισμό. Όρα συμβουλές του αντιπροέδρου Μπάϊντεν προς Αναστασιάδη να δεχθεί τους τουρκικούς όρους.

Οι μεγάλες χώρες έχουν θεσμική συνέχεια. Ιδίως στην εξωτερική τους πολιτική. Η Ελλάδα ωστόσο θα μπορούσε να αναπροσανατολίσει την απέναντί της αμερικανική στάση αν κάποτε απεφάσιζε να κάνει χρήση της εκεί δυνάμεώς της σε ψήφους και πολιτικό χρήμα και συνειδητοποιούσε τον τρόπο λειτουργίας των αμερικανικών κέντρων αποφάσεων οικοδομώντας τους διαύλους επηρεασμού τους.

Τον Ελληνισμό αφορά η στάση του Τραμπ απέναντι του Ερντογάν. Ο δαιμονισμένος γείτων οδύρεται για τα 2.500.000 τ.χμλ. που είχε η Οθωμανική αυτοκρατορία το 1914 (ενίοτε θυμάται την εποχή που οι Οθωμανοί πολιορκούσαν τη Βιέννη και κατείχαν τότε 20.000.000 τ.χλμ.).

Η Αμερική, (ακόμη του Ομπάμα), πιέζει για «λύση»=νομιμοποίηση των τετελεσμένων του Αττίλα. Και μπορεί ο ισλαμοτουρκικός μεγαλοϊδεατισμός του νεοοθωμανού με τα λόγια να στήνει ανώγεια και κατώγεια, αλλά δεν ορρωδεί να προβαίνει και σε συγκεκριμένες κινήσεις όπως: έξοδος του Barbaros στην ΑΟΖ μεταξύ Πάφου και Καστελλόριζου. Στοχοποιεί το Καστελλόριζο – κάρφος στους οφθαλμούς της Άγκυρας – και προχωρεί σε εκτεταμένες στρατιωτικές ασκήσεις = παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου ελληνικού χώρου.

Το πρώτο βήμα πάντως τουρκικής γραφής του νέου προέδρου το λάβαμε από την τηλεφωνική επικοινωνία Τραμπ – Ερντογάν και τα γλυκανάλατα του αμερικάνου ότι η… κόρη του «θαυμάζει» τον ισλαμιστή!

Είναι νωρίς εντούτοις να έχουμε οριστική εικόνα για την στάση του νέου προέδρου απέναντι του ισλαμοτουρκισμού. Ο όποιος αναπροσανατολισμός της αμερικανικής πολιτικής απαιτεί συστηματικό αγώνα που εμείς πρέπει να κάνουμε.

Οι ηγεμονεύουσες ελίτ του κόσμου είδαν το αμερικανικό αποτέλεσμα ως νίκη του λαϊκισμού. Οι όπου γης – και εν Ελλάδι – ομογάλακτοί τους μυρικάζουν τώρα στη διαπασών αυτό το παραμύθι και καλούν σε συναγερμό κατά του φαντάσματος του λαϊκισμού. Εννοούν με τον όρο κάθε αντίλογο –αντίδραση στην παγκοσμιοκρατία, τις πολυεθνικές ολιγαρχίες, τη μη πραγματική οικονομία.

Οι ολιγάρχες και τα παπαγαλάκια τους φοβούνται μιαν εξέγερση των «σκλάβων». Των αδυνάτων και της μεσαίας τάξης που ήταν μέχρι πρότινος η ραχοκοκαλιά των κοινωνιών. Και τι δεν έκαναν για να τη διαλύσουν: άνοιξαν τα σύνορα στις ασύδοτες εισαγωγές προϊόντων και στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση, οδήγησαν σε μαζική μετεγκατάσταση, ή αναγκαστικά λουκέτα χιλιάδες, ιδίως μικρομεσαίες επιχειρήσεις εντάσεως εργασίας, προκαλώντας τσουνάμι ανεργίας.

«Ο λαϊκισμός απειλεί την διεθνή οικονομία», οδύρεται ο Holger Schmieding τής Berenberg Bank (Καθημερινή 15.11.16). Γιατί; Διότι με τη νίκη του Τραμπ έχει, λέει ο τραπεζίτης, αυξηθεί «ο κίνδυνος επανεμφάνισης του προστατευτισμού», που προφανώς θα θέσει υπό έλεγχο την ασυδοσία των αγορών.

Ο μανιακός αντι-Τραμπ Paul Krugman (Ν.Υ.Τimes 15.11.16) βλέπει παρά ταύτα ανάπτυξη. Αλλά μας προετοιμάζει αλλοιώς: «μην εκπλαγείτε αν βραχυπρόθεσμα επιταχυνθεί η ανάπτυξη. Σε μακροπρόθεσμο όμως ορίζοντα οι επιπτώσεις θα είναι μεγάλες»…Ίδωμεν!

Η αποστροφή του αμερικανοευρωπαϊκού κατεστημένου στο πρόσωπο του νεοεκλεγέντος προέδρου ως λαϊκιστή εγκαινιάζει την εισαγωγή ενός είδους προληπτικού αναθέματος που φαίνεται θα χρησιμοποιηθεί σε όλες τις επί θύραις εκλογικές αναμετρήσεις. Και στην Ευρώπη επίκεινται πολλές. Οι κατεστημένοι αμφισβητούν τους λαούς που δεν πειθαρχούν στην περιβόητη πολιτική ορθότητα. Αμφισβητούν την δημοκρατία αυτοί που δεν μπορούν να την χειραγωγήσουν.

Στην κατεστημένη πολιτική ορθότητα εισχώρησε από καιρό, ιδίως στη Γαλλία, ο ισλαμοαριστερισμός. Τον κάνει φύλλο-φτερό ο Jacques Julliard, κορυφαίος αρθογράφος, αμετανόητος αριστερός κατά δήλωσή του, που «δεν αφήνει ποτέ να λένε ότι αυτή εδώ η αριστερά είναι ή αριστερά»! Ψέγει τους ομοϊδεάτες τους που «θεωρούν καθήκον τους να προκαλούν το μίσος κατά του Χριστιανισμού. Είναι περίεργο να βλέπεις αυτές τις ευαίσθητες ψυχές να αγωνιούν για την αύξηση της υποτιθέμενης ισλαμοφοβίας, η οποία δεν προκάλεσε ποτέ έναν θάνατο, εκτός από τους πολέμους που κάνουν οι μουσουλμάνοι μεταξύ τους, όταν για τις διώξεις με θύματα χιλιάδες χριστιανούς στον κόσμο δεν βγάζουν ούτε έναν αναστεναγμό»(Le Figaro/26.8.16).

Ερώτηση κρίσεως: Οι ημέτεροι «Λιακο-Φίληδες» είναι αριστεροί;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι μαθητές των δημοτικών και γυμνασίων σε όλη την επικράτεια της Ρωσίας, από τον Ιανουάριο του 2017, θα διδάσκονται τα ελληνικά ως δεύτερη γλώσσα.

Τα ελληνικά ως ξένη γλώσσα επιλογής θα διδάσκονται από την 1η Ιανουαρίου 2017 στα σχολεία της Ρωσίας. Τη σχετική απόφαση και έγκριση των εκπαιδευτικών εγχειριδίων υπέγραψε η Ρωσίδα υπουργός Παιδείας, Όλγα Βασίλιεβα, στις 10 Νοεμβρίου.

Της υπουργικής απόφασης είχε προηγηθεί σχετική πρόταση για τη διδασκαλία της νέας ελληνικής ως γλώσσας επιλογής από την έδρα Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Κουμπάν στο Κρασνοντάρ (νότια Ρωσία), στο πλαίσιο της πολιτικής της χώρας για τη διδασκαλία των γλωσσών των μειονοτήτων της περιοχής. Τελικά αποφασίστηκε η εκπαίδευση στα ελληνικά ως δεύτερη /ξένη γλώσσα να παρέχεται σε όλη την επικράτεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας και συγκεκριμένα στην Ε΄και Στ΄Δημοτικού και στις τρεις τάξεις του γυμνασίου.

“Είμαστε πολύ χαρούμενοι και ικανοποιημένοι, γιατί φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο, να είναι ορατή η εισαγωγή της ελληνικής γλώσσας για πρώτη φορά στα ρωσικά σχολεία. Είναι ένα επίτευγμα που χρειάστηκε αρκετά χρόνια προετοιμασίας. Τα εγχειρίδια για τη διδασκαλία της νέας ελληνικής γλώσσας ως γλώσσας επιλογής, ως μιας από τις ξένες γλώσσες που θα μπορούν να επιλέγουν οι Ρώσοι μαθητές στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού και στις πρώτες του γυμνασίου είναι έτοιμα.
Ετοιμάστηκαν με τη δουλειά που έγινε κυρίως στο Πανεπιστήμιο Κουμπάν”, δήλωσε ο πρύτανης του ΑΠΘ, Περικλής Μήτκας, σε συνέντευξη Τύπου, για την παρουσίαση της νέας προσπάθειας, στην οποία καθοριστική υπήρξε η συμβολή του σταθερού προγράμματος του ΑΠΘ “Ιάσων”, για την ίδρυση και πρακτική ενίσχυση πυρήνων ελληνικών σπουδών στα πανεπιστήμια της παρευξείνιας ζώνης.

“Το επίτευγμα αυτό έρχεται σαν αποτέλεσμα πολύχρονων προσπαθειών του ΑΠΘ για την προώθηση της ελληνικής γλώσσας στις παρευξείνιες χώρες”, σημείωσε ο πρύτανης του ΑΠΘ.

Στη συνέντευξη Τύπου παρέστη ο νέος Γενικός Πρόξενος της Ρωσίας στη Θεσσαλονίκη, Αλεξάντερ Σερμπακόφ, ο οποίος επισήμανε ότι η εισαγωγή της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη Ρωσία “δημιουργεί γερά θεμέλια προώθησης των ελληνικών στη Ρωσία και προοπτικές περαιτέρω συνεργασίας στον τομέα του πολιτισμού και της εκπαίδευσης”. Εξέφρασε δε την ελπίδα “στη συνέχεια να έχουμε και δυνατότητες για περαιτέρω διάδοση των ρωσικών στην Ελλάδα”. “Βρίσκομαι στη βόρεια Ελλάδα γύρω στις δύο εβδομάδες, αλλά έχω ήδη προσέξει ότι εδώ υπάρχει τεράστια ζήτηση για ρώσικα”, εξήγησε.

“Ένα ‘παιδί’ του ΑΠΘ στη νότια Ρωσία”

“Το Τμήμα του Κουμπάν είναι γέννημα και θρέμμα του ‘Ιάσονα’ και του ΑΠΘ. Όλο το διδακτικό προσωπικό απέκτησε τις γνώσεις των ελληνικών του στο πανεπιστήμιό μας, στο σχολείο της Νέας Ελληνικής”, δήλωσε ο επί 22 χρόνια υπεύθυνος του προγράμματος «Ιάσων» και πρόεδρος του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, Ομότιμος Καθηγητής του ΑΠΘ, Ιωάννης Καζάζης.

“Ακόμη και διδακτορικές διατριβές εκπονήθηκαν στα μητρικά τους πανεπιστήμια αλλά πάντοτε μέσα από την επιστημονική συνδρομή καθηγητών του ΑΠΘ. Η συμβολή της ελληνικής πλευράς ήταν μακροχρόνια. Κρατάει 23 ολόκληρα χρόνια”, πρόσθεσε, γνωστοποιώντας ότι στα 16 συνεργαζόμενα παρευξείνια πανεπιστήμια του προγράμματος “Ιάσων” έχουν δοθεί συνολικά 760 υποτροφίες από το ΙΚΥ και το ΑΠΘ και παρήχθησαν 77 διδακτορικά, άλλα τόσα μάστερ και πολλά στο επίπεδο του πρώτου πτυχίου.

Σε ό,τι αφορά τη νέα σειρά διδακτικών εγχειριδίων, που εκπονήθηκε στο Πανεπιστήμιο Κουμπάν, ο κ. Καζάζης είπε ότι “στην επιμέλεια της σειράς ουσιαστική ήταν η συμβολή του ‘Ιάσονα’ και του ΚΕΓ”, καθώς και ότι τη χρηματοδότηση της παραγωγής και εκτύπωσής τους ανέλαβε εξ ολοκλήρου ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας του Γκελεντζίκ, της περιοχής του Κρασνοντάρ, Αφλατόν Σαλάχοφ.
“Τα εγχειρίδια αποτελούν μια σοφή σύνθεση του παλιού και δοκιμασμένου με το καινούργιο και καινοτόμο. Η συγγραφική ομάδα διδασκόντων στο Ελληνικό Τμήμα του Πανεπιστημίου ‘Κουμπάν’ αξιοποιεί τη δοκιμασμένη μέθοδο της θρυλικής Μαρίνας Ρίτοβα, που ανάλωσε μια ζωή στην υπηρεσία της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας στις Δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και στη συνέχεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας“, πρόσθεσε.

“Σχεδόν έτοιμο το ΑΠΘ για τη λειτουργία των εδρών Ιβάν Σαββίδη”

“Οι σχέσεις των Ελλήνων με τους Ρώσους έχουν πολύ μακρά παράδοση, χιλιετή. Προσθέτουμε ένα λιθαράκι ακόμη”, δήλωσε ο κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, Δημήτρης Μαυροσκούφης, σημειώνοντας ότι “ο δρόμος του χρήματος πολλές φορές περνάει μέσα από αυτό που ξεχνάμε, μέσα από τις ανθρωπιστικές επιστήμες, τις γλώσσες, τον πολιτισμό, την ιστορία, την αρχαιολογία, τη φιλοσοφία”.

Ερωτηθείς, εξάλλου, για τον προγραμματισμό λειτουργίας των δύο επώνυμων εδρών στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ –η μία για τις Ποντιακές Σπουδές και η δεύτερη για τη Ρωσική Γλώσσα και τον Πολιτισμό– με τη στήριξη του Φιλανθρωπικού Ιδρύματος Ιβάν Σαββίδη, ο κ.Μαυροσκούφης γνωστοποίησε ότι “παρά τις γραφειοκρατικές δυσκολίες που υπάρχουν, στο εαρινό εξάμηνο θα είμαστε έτοιμοι, για να ξεκινήσει η λειτουργία των δύο εδρών”.

Πρόσθεσε δε ότι το όλο εγχείρημα βρίσκεται σε καλό δρόμο, αφού έχει γίνει η δημόσια προκήρυξη για την υποβολή υποψηφιοτήτων -η προθεσμία λήγει στις 2 Ιανουαρίου- και εν συνεχεία θα ξεκινήσει η διαδικασία εκλογής.

Πηγή: news247


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Κώστα Μπετινάκη

«Το κοινό στις ΗΠΑ είναι ΠΑΝΤΑ εντελώς αθώο. Πιστεύει ότι τουλάχιστον ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΦΟΡΑ η κυβέρνηση του λέει την αλήθεια, όπως τη μεταδίδουν τα ΜΜΕ» έλεγε ο Sydney Schanberg (*), πρώην πολεμικός ανταποκριτής των «New York Times».

Όταν το 1953, o Joseph Alsop, ένας από τους πλέον φημισμένους Αμερικάνους αρθρογράφους της εποχής, πήγε στις Φιλιππίνες να καλύψει τις εκλογές, δεν ήταν απεσταλμένος της εφημερίδας του, αλλά είχε εντολή από τη CIA.

«Είμαι υπερήφανος που μου το ζήτησαν και υπερήφανος που το έκανα» είχε δηλώσει ο Joseph Alsop, για να προσθέσει: «Αρμόζει σ’ έναν εφημεριδάνθρωπο να υπηρετεί την πατρίδα του».

O Alsop συγκαταλεγόταν (όπως και ο αδελφός του Stewart) ανάμεσα στους 400 και πλέον Αμερικάνους δημοσιογράφους που μυστικά συνεργάζονταν και εκτελούσαν αποστολές για την Κεντρική Υπηρεσία των ΗΠΑ.

E.E.: Ρωσικά μίντια; Μακριά…

Αλλά πριν μιλήσουμε για τις κατασκευασμένες ειδήσεις στις ΗΠΑ, ας ρίξουμε μια ματιά στο κοντινό μας περιβάλλον.

Εδώ και δεκαετίες οι ειδησεογραφικοί οργανισμοί της Ε.Ε., σε συνεργασία με τα μεγαλύτερα αμερικανικά ειδησεογραφικά ΜΜΕ, καλλιεργούσαν την ατμόσφαιρα ότι η Ρωσία ήταν εκείνη που εμποδίζει την ελευθερία της έκφρασης, υπενθυμίζει η αρχισυντάκτρια του «Russia Today» Margarita Simonyan.

Η Ρωσίδα δημοσιογράφος εκφράζει τον αποτροπιασμό της για την «αντιρωσική προπαγάνδα» που καλλιεργείται από τα ευρωπαϊκά Μέσα, αλλά και αντικατοπτρίζεται από την πρόσφατη απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο, την οποία υπερψήφισαν 304 ευρωβουλευτές, καταψήφισαν 179, ενώ 208 απείχαν.

Η απόφαση που έχει συνταχθεί από την Πολωνή συντηρητική ευρωβουλευτή Anna Fotyga υποστηρίζει πως τα ρωσικά Μέσα «παραποιούν την αλήθεια προσπαθώντας να προκαλέσουν αμφιβολίες και διχασμό ανάμεσα στην Ευρώπη και τον υπερατλαντικό σύμμαχο, παραλύοντας την αποφασιστικότητα στα ιδρύματα της Ε.Ε.».

H Simonyan επίσης επέκρινε τους «Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα» (Reporters Without Borders - Reporters Sans Frontieres, or RSF), μη κυβερνητικό -υποτίθεται- οργανισμό που «επιλεκτικά προστατεύει δημοσιογράφους αποκλειστικά από τον μικρόκοσμό του», ενώ υποστηρίζει πως αγωνίζεται υπέρ της ελευθερίας του Τύπου.

Νωρίτερα ο επικεφαλής των γερμανικών υπηρεσιών του πρακτορείου Sputnik, Christoph Dreyer, απευθυνόμενος στους RSF, τους ρώτησε «αν συμμετέχουν κι αυτοί στον πόλεμο πληροφοριών εναντίον της Ρωσίας και δεν αντιδρούν στην απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου».

Το ρωσικό πρακτορείο Sputnik προσέφυγε εναντίον της απόφασης του Ευρωκοινοβουλίου, σε πολλούς διεθνείς οργανισμούς, όπως ο ΟΗΕ, ο Οργανισμός για την Ευρωπαϊκή Συνεργασία και Ασφάλεια (OSCE) και πολλούς διεθνώς αναγνωρισμένους δημοσιογραφικούς οργανισμούς και ΜΚΟ, «για προφανή ανάμειξη στην ελευθερία της πληροφόρησης στην Ε.Ε.».

Το αντιρωσικό αυτό ντοκουμέντο παρομοιάζει τα ρωσικά Μέσα με «τρομοκρατικές οργανώσεις όπως το Ισλαμικό Χαλιφάτο» κι έχει στόχο να σταματήσει τη λειτουργία ρωσικών Μέσων, όπως το Sputnik, στην Ευρώπη.

Όπως δήλωσε ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, η απόφαση αυτή «αποτελεί παρέκκλιση στην ιδέα της Δημοκρατίας».

«Πρόκειται για μονόπλευρη άδικη και μη αντικειμενική αντιμετώπιση» δήλωσε στο Russia Today ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Νότης Μαριάς αναφερόμενος στην απόφαση, ενώ υποστήριξε ότι «το σύνολο των ευρωβουλευτών που καταψήφισαν ή απείχαν δείχνει πως η πλειοψηφία των μελών του Ευρωκοινοβουλίου δεν την αποδέχεται».

Χαρακτηριστικό είναι ότι η πλειοψηφία των ευρωβουλευτών που υπερψήφισαν ανήκει σε πρώην ανατολικοευρωπαϊκά κράτη, ενώ όσοι καταψήφισαν ή απείχαν ανήκαν σε νοτιο-ευρωπαϊκά.

«Οι ρωσικές Αρχές πάντοτε δείχνουν σεβασμό στους εργαζομένους των ξένων Μέσων στη Ρωσία και ουδέποτε έχουν δείξει διακρίσεις εναντίον δημοσιογράφων από άλλες χώρες» δήλωσε η εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα σε συνέντευξή της στο κανάλι «Rossiya 1 TV».

Κατασκευασμένες ειδήσεις «Made in USA»

Αλλά ας περάσουμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Για να δούμε πως οι πλέον διάσημοι δημοσιογράφοι των ΗΠΑ ήταν «χέρι-γάντι» συνεργαζόμενοι με τη CIA.

Αυτό είχε αποκαλύψει με το άρθρο του («The CIA and the Media») 25.000 λέξεων που δημοσιεύτηκε στις 10 Οκτωβρίου 1977 στο περιοδικό «Rolling Stone» ο Carl Bernstein, ο δημοσιογράφος που μαζί με τον Bob Woodward είχε αποκαλύψει από τη «Washington Post» το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, το οποίο είχε οδηγήσει σε παραίτηση τον τότε πρόεδρο Νίξον.
Την έρευνα τη δημοσίευσε αφού είχε εγκαταλείψει πια τη θέση του στη «Washington Post», υποστηρίζοντας πως τον Αύγουστο του 1964 οι μεγαλύτερες αμερικάνικες εφημερίδες -συμπεριλαμβανομένων των «Washington Post» και «ΝΥΤ»- είχαν υιοθετήσει τον προβοκατόρικο ισχυρισμό του τότε προέδρου Λύντον Μπ. Τζόνσον, ότι «το Βόρειο Βιετνάμ είχε εκτοξεύσει επίθεση εναντίον αμερικάνικων αντιτορπιλικών στον Κόλπο του Τονκίνο», παρόλο που γνώριζαν ότι παρόμοια επίθεση δεν είχε πραγματοποιηθεί. Κι έτσι είχε ξεκινήσει ο αιματηρός πόλεμος στο Βιετνάμ.

Στο άρθρο εκείνο αναφέρεται πως «περισσότεροι από 400 Αμερικάνοι δημοσιογράφοι τα τελευταία 25 χρόνια είχαν αναλάβει μυστικές αποστολές της CIA. Σε πολλούς από αυτούς έχει απονεμηθεί το δημοσιογραφικό βραβείο Pulitzer, παρόλο που είχαν παραδώσει το σημειωματάριό τους στις μυστικές υπηρεσίες». Και ο ρόλος του ήταν γνωστός στους μεγάλους αμερικάνικους οργανισμούς.

Όπως αποκαλύπτει ο δημοσιογράφος, στελέχη του CBS, των New York Times, του Associated Press, United Press International, Reuters, Hearst Newspapers, Scripps Howard, του περιοδικού Newsweek, του Mutual Broadcasting System, της Miami Herald, της παλιάς Saturday Evening Post, της New York Herald Tribune και του περιοδικού Time συνεργάζονταν στενά με τη CIA.

Έρευνα που είχε διενεργηθεί το 1976 για τις δραστηριότητες αυτές της CIA από επιτροπή της Γερουσίας (Senate Intelligence Committee), υπό την προεδρία του γερουσιαστή Frank Church, και αφορούσε στις διαστάσεις της ανάμειξης της μυστικής υπηρεσίας με τον Τύπο κατέδειξε πως υπήρξε έντονη παρέμβαση στα μέλη της επιτροπής και μάλιστα με υπόδειξη δύο πρώην διευθυντών της υπηρεσίας, των William Colby και George Bush (μετέπειτα προέδρου ΗΠΑ). Τελικά τα συμπεράσματα από τις δραστηριότητες εκείνες ουδέποτε έγιναν γνωστά. Γαργάρα που λένε χυδαία!

Αν σπρώξουμε τον χρόνο, αμέσως μετά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, παρά την παντελή έλλειψη αξιόπιστων αποδείξεων, τα αμερικάνικα αλλά και τα άλλα δυτικά Μέσα είχαν υιοθετήσει την άποψη της ύπαρξης «όπλων μαζικής καταστροφής» στο Ιράκ για να δικαιολογηθεί ο πόλεμος -στην πραγματικότητα- εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν.

Ο John Walcott (**), όταν ήταν επικεφαλής του γραφείου στην Ουάσινγκτον του Knight Ridder, του μόνου ειδησεογραφικού οργανισμού που δεν είχε συνεργασθεί με την προβοκάτσια της διακυβέρνησης Μπους, είχε υποστηρίξει πως στην πλειονότητά τους οι δημοσιογράφοι είχαν παραδώσει την ανεξαρτησία τους προκειμένου να συνεργασθούν με την «άρχουσα τάξη».

Κι έτσι είχαμε και τους «παρακοιμώμενους δημοσιογράφους» (embeded) που μαζί με τα στρατεύματα εισβολής συμμετείχαν στην επιχείρηση εναντίον του Ιράκ.

Οι «άλλοι» είχαν δεχθεί κατακέφαλα τις αμερικάνικες βόμβες στο ξενοδοχείο «Βαγδάτη».

---------------------------------------------------------
(*) Ο Sydney Hillel Schanberg (1934-2016) ήταν δημοσιογράφος που είχε γίνει γνωστός όταν κάλυπτε τον πόλεμο στην Καμπότζη. Βραβευμένος με Πούλιτζερ και δύο George Polk είχε γίνει γνωστός διεθνώς με την κινηματογραφική ταινία του 1984 The Killing Fields, όπου τον ρόλο του υποδυόταν ο Sam Waterston και το σενάριο ήταν βασισμένο στις εμπειρίες του ίδιου αλλά και του Καμποτζιανού δημοσιογράφου.


(**) Ο βετεράνος δημοσιογράφος John Walcott σήμερα εργάζεται ως αρχισυντάκτης ρεπορτάζ εθνικής ασφάλειας και διεθνών σχέσεων του Reuters, στην Ουάσινγκτον.




(***) O John Pilger (http://johnpilger.com/), αυστραλιανής καταγωγής δημοσιογράφος, (γεν. 1939), είναι σήμερα και παραγωγός ταινιών επικριτικών στην αμερικάνικη εξωτερική πολιτική.






Πηγή "Ζούγκλα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ποιον θυμίζει εσχάτως ο Πρωθυπουργός; Τον Αντώνη Σαμαρά, που πάσχιζε να εφαρμόσει όλες τις μνημονιακές δεσμεύσεις και να βγει στο ξέφωτο; Ή τον «κουρασμένο» Κώστα Καραμανλή, που τα παράτησε;

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Μέχρι πρότινος ήταν κοινή διαπίστωση. Αν μπορούσε ο Αλέξης Τσίπρας να παρομοιασθεί με κάποιον προκάτοχό του, αυτός θα ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου(προσοχή μιλάμε για παρομοίωση, όχι για σύγκριση, που θα ήταν παντελώς άστοχη, με βάση τον ιστορικό χρόνο, τα δεδομένα, τα πεπραγμένα κ.α). Προσπαθεί να τον μιμηθεί, χρησιμοποιεί συνθήματά του και πάει λέγοντας.
Εσχάτως, όμως, ο νυν Πρωθυπουργός εμφανίζει έναν ορατό διχασμό. Η μια πλευρά του παραπέμπει στον άμεσο προκάτοχό του Αντώνη Σαμαρά. Η άλλη στον Κώστα Καραμανλή.

Εδώ και μερικούς μήνες, ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται αποφασισμένος να κάνει ό,τι δεν έκανε σε όλο το προηγούμενο διάστημα της θητείας του. Να κλείσει οπωσδήποτε την αξιολόγηση και, με όπλο αυτήν, να «υποχρεώσει» τους Ευρωπαίους να του δώσουν το «χαρτί» του χρέους. Με άλλα λόγια εμφανίζεται αποφασισμένος να ολοκληρώσει, με όποιο κόστος, τη μνημονιακή στροφή που έκανε το καλοκαίρι του 2015. Γι’ αυτό και οι διοχετευόμενες από το Μαξίμου πληροφορίες μιλούσαν για έναν «αποφασισμένο Τσίπρα». Γι’ αυτό και διοχετευόταν ότι η νέα υπουργός Εργασίας θα προχωρούσε στις αναγκαίες υποχωρήσεις (π.χ. στο θέμα των ομαδικών απολύσεων), ώστε να παραμεριστούν όλα τα εμπόδια της Τρόικας και να κλείσει η αξιολόγηση. Ταυτόχρονα η κυβερνητική προπαγάνδα αποθεώνει μέρα παρά μέρα το πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήριζε απάτη, όταν το ανακοίνωνε η προηγούμενη κυβέρνηση.

Με λίγα λόγια ο κ. Τσίπρας θυμίζει όλο και περισσότερο Αντώνη Σαμαρά, οικοδομώντας ένα αριστερό success story, το οποίο, όμως, είναι φτιαγμένο από τα ίδια υλικά: «Τηρούμε τις δεσμεύσεις μας, έχουμε πλεόνασμα, μας υπονομεύει η αντιπολίτευση». Και ο μεν Τσίπρας ως αντιπολίτευση υπονόμευσε, όντως, την προηγούμενη κυβέρνηση, σύροντας τη χώρα σε εκλογές, η δε σημερινή αντιπολίτευση (και όχι όλη) τη μόνη «υπονόμευση» που μπορεί να κάνει είναι να ζητάει εκλογές.

Κι ενώ η εικόνα αυτή παραπέμπει τρόπον τινά στο άσπονδο εχθρό του Αντώνη Σαμαρά, τις τελευταίες μέρες εμφανίστηκαν ορισμένα σημάδια που αρχίζουν να θυμίζουν Κώστα Καραμανλή. Είναι γεγονός ότι σ’ αυτό συνέτεινε η εικόνα του, η εν γένει στάση του, κατά την επίσκεψη Ομπάμα. Ενώ θα περίμενε κανείς ο κ. Τσίπρας να εκμεταλλευθεί στο έπακρο τη μοναδική ευκαιρία που παρουσιάστηκε στον Πρωθυπουργό μιας μικρής χώρας (και προσωπικά, δεν υπάρχουν πολλοί τόσο τυχεροί πρωθυπουργοί), εμφανίστηκε αμήχανος, δύσθυμος και κουρασμένος και έδωσε την εντύπωση ενός πολύ πιεσμένου ανθρώπου σε μια στιγμή σχεδόν αποθεωτική για τον ίδιο.

Επιπλέον, στην πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας έριξε νερό στο μύλο της εκλογολογίας με τη φράση «το ενδεχόμενο αποτυχίας των διαπραγματεύσεων και της δεύτερης αξιολόγησης ενδεχομένως να οδηγούσε και σε εκλογές». Οσο κι αν η πιθανότερη ερμηνεία είναι ότι το έκανε για να επιρρίψει τις ευθύνες στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ταυτίζοντάς τον με τις σκληρότερες απαιτήσεις της Τρόικας, η αίσθηση που δημιουργείται είναι ότι ο κ. Τσίπρας αφήνει να αιωρείται και κάτι άλλο από αυτά που έλεγε μέχρι σήμερα.

Αν σ’ αυτά προστεθούν οι πρόσθετες δυσκολίες που έχει από ανοιχτά θέματα της εξωτερικής πολιτικής (Κυπριακό, απειλές Ερντογάν κ.α), αρχίζει να δημιουργείται η εντύπωση ότι ο κ. Τσίπρας έχει στο πίσω μέρος του κεφαλιού του το «μοντέλο Καραμανλή» του 2009. Δηλαδή, το στρίβειν δια των εκλογών. Πετάει έτσι όλες τις καυτές πατάτες στον διάδοχό του και ο ίδιος διασώζεται με μια «αξιοπρεπή» ήττα.

Βεβαίως, αυτό το ενδεχόμενο είναι το λιγότερο πιθανό. Διότι σημαίνει παράδοση της εξουσίας. Και επιβεβαίωση του εφιαλτικού για τον ίδιο και τον ΣΥΡΙΖΑ σεναρίου της «αριστερής παρένθεσης». Γι’ αυτό και θα προσπαθήσει να το αποτρέψει πάση θυσία.

Ωστόσο ένα είδος διχασμού του κ. Τσίπρα είναι ορατό. Από τη μια «αποφασιστικότητα», success story, «ανάπτυξη» και «βγαίνουμε στο ξέφωτο», που θυμίζουν πολύ το 2014. Από την άλλη σημάδια απογοήτευσης και κούρασης, που παραπέμπουν στο 2009, δηλαδή στην αποχώρηση.

Τι θα επιλέξει ο κ. Τσίπρας; Σε αυτή τη φάση μάλλον ούτε ο ίδιος γνωρίζει. Θέλει το πρώτο, έχει για «καβάτζα» το δεύτερο.

Πάντως, για τις επιλογές τα έχει πει πολύ καλά ο παλαιός ποδοσφαιριστής -και δεινός σκόρερ- Κριστόφ Βαζέχα: «Πριν η μπάλα φτάσει στα πόδια σου πρέπει να έχεις αποφασίσει τι θα κάνεις με αυτήν. Οσες φορές είχα δύο επιλογές στο μυαλό μου, τελικά έχανα την ευκαιρία».

Πηγή Protagon



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Στη ζώνη του λυκόφωτος  περί το 3% – μπαίνει δεν μπαίνει στη Βουλή – ο χώρος της λεγόμενης ανανεωτικής, και μετέπειτα ριζοσπαστικής Αριστεράς, είχε τις ίδιες παθογένειες με τα άλλα κόμματα, όπως και οι άνθρωποι του με όλη την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία.

Ωστόσο το μικρό του μέγεθος και η συμπάθεια που αυτό ενέπνεε, απέτρεπε τον εστιασμό σε συμπεριφορές τους, πόσο μάλλον την κριτική αυτών.

Ο,τι ακριβώς έκαναν και οι άλλοι 

Ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας, σε στρατεύσιμη ηλικία, έκανε ο,τι έκαναν οι νέοι από συστάσεως ελληνικού στρατού. Παρότι πρώην Κνίτης και ηγετικό στέλεχος της νεολαίας του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, χρησιμοποίησε μέσον επί ΠΑΣΟΚ για να λουφάρει στο ΥΠΕΘΑ.  
Συνήθη πράγματα, ουδείς ψόγος.
Όμως όταν έγινε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, με δηλώσεις του,  κατήγγειλε οργίλως το ΠΑΣΟΚ, ότι κρατάει στην Αττική τα στρατόπεδα, γα να κάνουν οι βουλευτές του ρουσφέτια!
Ασυνέπεια και έλλειψη αυτοκριτικής.
Κατήγγειλε δηλαδή κάτι το οποίο είχε εκμεταλλευτεί και από το οποίο είχε επωφεληθεί!
(Ήταν σαν να άκουγες κάποιον νεοφιλελεύθερο, που ως προμηθευτής του δημοσίου έκλεινε πλουσιοπάροχες δουλειές μόνο με αυτό, να καταγγέλλει τον κρατισμό και να βγάζει πύρινους λόγους υπέρ της ελεύθερης αγοράς – άφθονοι τέτοιοι υπάρχουν!).

Ο κ. Τσίπρας επίσης, σε μια ομιλία του στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, λοιδορούσε αγρίως το ΠΑΣΟΚ που βγάζει ηγεσίες  δαχτυλίδια, ενώ Αριστερά ως πολιτική δύναμη αρχών δεν κάνει τέτοια. Αναφερόταν φυσικά στο δαχτυλίδι που είχε πάρει ο Γιώργος Παπανδρέου από τον Κώστα Σημίτη, ενώ εκείνη την εποχή ο ίδιος μόλις είχε πάρει το δαχτυλίδι από τον Αλέκο Αλαβάνο!

Στο λάκκο που έσκαψε ο ΣΥΡΙΖΑ

Τις προάλλες ο βουλευτής της  ΝΔ Γιώργος Γεωργαντάς, κατήγγειλε στην επιτροπή  για τα δάνεια των κομμάτων (που με αδημονία είχε συγκροτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ για να παραδώσει τo «παλιό σύστημα» στη λαϊκή καταισχύνη), ότι το κτήριο της Κουμουνδούρου, όπου στεγάζονται τα κεντρικά γραφεία του κόμματος, είναι ένα κτήριο – φάντασμα για την εφορία! Επί 16 χρόνια δεν το δήλωναν με αποτέλεσμα την αποφυγή πληρωμής του Φόρου Ακίνητης Περιουσίας, του Ενιαίου Τέλους Ακινήτων, του ΕΝΦΙΑ! Κανονική φοροδιαφυγή δηλαδή!

Η δικαιολογία του ΣΥΡΙΖΑ ότι τώρα περιήλθε στην κατοχή του, αφού πριν ανήκε στην ΕΑΡ, μετά στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ της Αριστεράς και της Προόδου, στη συνέχεια στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ των κινημάτων και της Οικολογίας, και μετά στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει λογική και ηθική βάση. Οι ίδιοι άνθρωποι ήταν στο ίδιο κτήριο, απλώς λόγω αλλεπάλληλων πολιτικών κρίσεων άλλαζαν τίτλο. Το ωραίο είναι ότι οι ίδιοι άφηναν υπόνοιες για το ΠΑΣΟΚ, ότι θέλει να αλλάξει τίτλο για να αποποιηθεί την ευθύνη αποπληρωμής των δανείων του.

Επίσης στην ίδια επιτροπή που ξεκίνησε με κουτοπόνηρη ελπίδα ότι θα εκθέσει τους άλλους αλλά έγινε «κρεματόριο» για τον ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύφθηκε ότι το δάνειο του εν λόγω κτηρίου έχει κουρευτεί κατά…60%, ποσοστό που δεν ευτύχησε κανένα άλλο κόμμα!

Παράλληλα έγινε γνωστό ότι το κόμμα το 2010 έλαβε δάνειο με εγγύηση την εκχώρηση της μελλοντικής του κρατικής επιχορήγησης μέχρι το 2018 (Ο,τι δηλαδή έκαναν ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ εναντίων των οποίων  εξαπολύει μύδρους) – και τότε ήταν ένα κόμμα πέριξ του 4%, δηλαδή όχι μόνο δεν γνώριζε ότι θα σύντομα θα γίνει κυβέρνηση, αλλά ούτε καν αν θα είναι στην επόμενη Βουλή!).

Συνεχείς ήταν οι αποκαλύψεις στην επιτροπή – μπούμερανγκ. Μάθαμε ότι το 2010 ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε επιστολή στην διοίκηση της Λαϊκής Τράπεζας για επιμήκυνση της πληρωμής του δανείου κατά μια 10ετία, ενώ γνώστες των τραπεζικών γραφειοκρατικών διαδικασιών (Μηταράκης), χαρακτήρισαν την επιστολή αυτή ως «προτροπή προς τα τραπεζικά στελέχη για παρανομία»! 

Παράλληλα αναπάντητο έμεινε το πρόβλημα της κυπριακής offshore, που κατέχει μετοχές της Αυγής αξίας 100.000 ευρώ, και της οποίας κρατήθηκαν μυστικά τα φυσικά πρόσωπα, ενώ αποκαλύφτηκε ότι η εφημερίδα τω 1500 φύλλων πήρε από την Εθνική το 2009, δάνειο ύψους 1,5 εκ ευρώ με εγγύηση την… ιστορικότητά της!

Τέλος(;) η επιτροπή έκλεισε εσπευσμένα τις εργασίες της με την ψήφο των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να κληθεί ο Άρης Δαβαράκης, με τις γνωστές εξομολογήσεις περί χρηματοδότησης του site του, από τον Νίκο Παππά. Τα …σπουδαίο επιχείρημα της πλειοψηφίας ήταν ότι αυτά που καταγγέλλει ο Δαβαράκης αφορούσαν την προ κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ εποχή – προφανώς τότε δεν κυκλοφορούσε υπόγειο πολιτικό χρήμα.

Ίσως σοκάρει η στήλη, αλλά δεν κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ για όλα αυτά. Μέσα στην γενική αποσάρθρωση αξιών που σάρωνε όλη την ελληνική κοινωνία και το πολιτικό της προσωπικό, ο ΣΥΡΙΖΑ εντάσσεται στο γνωστό κλισέ «εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω».

Η στήλη αν για κάτι κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ  είναι ότι δεν θέλησε να χτυπήσει τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Αν το ήθελε θα θέσπιζε δρακόντειους νόμους και κέρβερους ελεγκτικούς μηχανισμούς, χωρίς εξεταστικές εντυπώσεων. Αλλά είχαν πιστέψει και οι ίδιοι το αφήγημά τους, ότι οι άλλοι ήταν διεφθαρμένοι, και αυτό  προσπάθησαν να το χρησιμοποιήσουν ως πολιτικό εργαλείο για να τους εξοντώσουν  πολιτικά.

Και εδώ ισχύει το άλλο γνωστό κλισέ, έπεσαν οι ίδιοι στο λάκκο που άνοιξαν. Είχαν τόσο αυθυποβληθεί με το αφήγημά τους περί ηθικής τους ανωτερότητας,  που είχαν ξεχάσει ότι στις ίδιες ράγες κυλούσε και το κόμμα τους, τις ίδιες πολιτικά ελεγχόμενες συμπεριφορές είχε μετέλθει.

Διέφεραν τα μεγέθη γιατί διέφεραν τα εκλογικά ποσοστά,  αλλά το πολιτικό – ηθικό υπόβαθρο των πράξεων είναι το ίδιο.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ρόλο πάτρωνα της Ε.Ε. που θα καθοδηγεί τις πολιτικές εξελίξεις στην γηραιά Ήπειρο με όπλο το προσφυγικό, επιδιώκει να αναλάβει ο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος καθημερινά χαράσσει όλο και πιο βαθιά την διαχωριστική γραμμή μεταξύ της Ευρώπης και της νέας Τουρκίας που έχει την σφραγίδα του.

Η απειλή του Ταγίπ Ερντογάν ότι η Ευρώπη θα πρέπει να ετοιμασθεί για το ενδεχόμενο να ανοίξει ο ίδιος τις πόρτες σε 3 εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες δεν αφορά μόνο στην εξασφάλιση κάποιων οικονομικών ανταλλαγμάτων η ακόμη και σε αυτή την απελευθέρωση των θεωρήσεων για τους τούρκους πολίτες.

Η αμήχανη και φοβική στάση των ευρωπαίων έναντι της Τουρκίας, η ανοχή που επέδειξαν στην αυταρχική εκτροπή του καθεστώτος Ερντογάν, με την απλή και μόνο προσδοκία ότι θα ευαρεστηθεί ο τούρκος ηγέτης να σεβαστεί βασικά ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και την εταιρική συμμαχική σχέση με την Δύση, απλώς αποθράσυναν τον Ταγίπ Ερντογάν.

Απροκάλυπτα πλέον απειλεί και εκβιάζει την Ευρώπη γνωρίζοντας ότι με το όπλο του μεταναστευτικού μπορεί πλέον όχι απλώς να «επαιτεί» βοήθεια από την Ευρώπη, αλλά αποκτά την δύναμη να διαμορφώνει ακόμη και τις πολιτικές εξελίξεις στην τελευταία γωνιά της Ευρώπης.

«Εάν το τραβήξετε κι άλλο τότε οι πύλες των συνόρων θα ανοίξουν» απείλησε ο Ερντογάν στέλνοντας και το μήνυμα: «Μην ξεχνάτε ότι η Ευρώπη είναι που έχει ανάγκη την Τουρκία…».

Το μεταναστευτικό κατά κύριο λόγο σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση έχουν προκαλέσει τις τεκτονικές αλλαγές στο εκλογικό σώμα των ευρωπαϊκών χωρών, τροφοδοτώντας τις συντηρητικές και αντισυστημικές δυνάμεις που υπονομεύουν την ενότητα και συνοχή της Ευρώπης και τροφοδοτούν κινήματα ξενοφοβικά, αντιευρωπαϊκά και ρατσιστικά.

Ο Ταγίπ Ερντογάν συνειδητοποιώντας πλέον ότι δεν ταιριάζει ούτε στην ίδια την Τουρκία το «κουστούμι» της Ε.Ε., επιχειρεί να επιβάλλει εκβιαστικά μια νέου τύπου ειδική σχέση η οποία θα προσαρμοσθεί στα μέτρα του αυταρχικού καθεστώτος το οποίο σταδιακά προωθεί στην χώρα του.

Ακόμη και αυτή την στιγμή που το κλίμα είναι βαρύ, λόγω του απροκάλυπτου πογκρόμ εναντίον των πολιτικών αντιπάλων του, με τις φυλακίσεις δημοσιογράφων, τις απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπάλληλων και τον ανοικτό πόλεμο εναντίον των κούρδων στην Νοτιοανατολική Τουρκία, ο κ. Ερντογάν θέλει να οδηγήσει στα όρια της την ανοχή που επιδεικνύει απέναντι του η Ε.Ε. ευτελίζοντας τελικά τις ευρωπαϊκές αξίες και αρχές.

Η απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου για διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία (που δεν είχε πρακτικό αποτέλεσμα) εξόργισε τον Ερντογάν ο οποίος καθημερινά πλέον ξεσπάει εναντίον της Ευρώπης.

Μετά την νέα αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης, ο κ. Ερντογάν χθες επανέλαβε απαντώντας στις παροτρύνσεις του πλήθους που παρακολουθούσε τις καθημερινές πια ομιλίες του ότι θα εγκρίνει την επαναφορά της θανατικής ποινής, κάτι που όμως θα οδηγήσει αυτόματα στο τέλος των ευρωτουρκικών σχέσεων και των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Τις τελευταίες ημέρες ο Ερντογάν έχει επίσης ανακοινώσει ότι θα διοργανώσει δημοψήφισμα με ερώτημα εάν οι τούρκοι πολίτες θέλουν την σχέση με την Ε.Ε., έχει δηλώσει ότι η εναλλακτική της Ε.Ε. είναι η ένταξη στους «Πέντε της Σαγκάης» ενώ μόλις χθες δήλωσε ότι θα επανέλθει βελτιωμένος ο νομός που προκάλεσε την διεθνή κατακραυγή καθώς προέβλεπε την αθώωση των βιαστών ανηλίκων εφόσον νυμφεύονταν το θύμα τους.

Μιλώντας στο 2ο Διεθνές Συνέδριο Γυναικών και Δικαιοσύνης που οργανώθηκε από την οργάνωση Women and Democracy Association (KADEM), της οποίας αντιπρόεδρος είναι η κόρη του, Σουμεγιέ Ερντογάν, ο τούρκος πρόεδρος δήλωσε ότι ο επίμαχος νόμος «δεν είχε προετοιμασθεί καλά, αλλά θα πρέπει να επιστρέψει στην Εθνοσυνέλευση αφού εξασφαλισθεί ευρύτερη συναίνεση».

Κομβικό σημείο στην ρήξη των σχέσεων με την Ευρώπη ήταν φυσικά η απόφαση του καθεστώτος να οδηγήσει στην φυλακή όλη την Κοινοβουλευτική Ομάδα του τρίτου μεγαλύτερου κόμματος του HDP που εκφράζει μεν τους κούρδους αλλά και ένα μεγάλο μέρος της μετριοπαθούς αριστεράς.

Το Βερολίνο που έχει αναλάβει ουσιαστικά ρόλο «κατευνασμού» της Άγκυρας έσπευσε να κατεβάσει τους τόνους.

«Είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να συνομιλούμε», δήλωσε η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Σαβσάν Σέμπλι προσθέτοντας ότι «είναι σημαντικό να μην παγώσουμε τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, διότι αυτό θα πλήξει περαιτέρω τη σχέση ανάμεσα στην Τουρκία και την Ευρώπη, και αυτό δεν είναι προς το συμφέρον ούτε της Τουρκίας ούτε της Ευρώπης».

Η εκπρόσωπος της Καγκελαρίου, Ούλρικε Ντέμερ δήλωσε ότι οι απειλές κατά της συμφωνίας ΕΕ–Τουρκίας δεν οδηγούν πουθενά. «Θεωρούμε τη συμφωνία ανάμεσα στην Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Ένωση ως κοινή επιτυχία και τη συνέχιση της εφαρμογής αυτής της συμφωνίας προς το συμφέρον όλων των πλευρών... Απειλές και από τις δύο πλευρές δεν οδηγούν πουθενά», δήλωσε χαρακτηριστικά η κ. Ντέμερ.

Όμως το πρώτο μεγάλο θύμα αυτής της σύγκρουσης της Δύσης με τον Ερντογάν, θα είναι η Ελλάδα, καθώς με κλεισμένο ερμητικά τον Βαλκανικό διάδρομο, οι μεταναστευτικές ροές που απειλεί να στρέψει προς την Ευρώπη ο Ερντογάν θα εγκλωβισθούν στο ελληνικό έδαφος προκαλώντας έκρηξη, αρχικά στα νησιά και μετά και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Και έτσι η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται στην εξαιρετικά δυσχερή θέση να πρέπει να υποστηρίξει τα εθνικά συμφέροντα έναντι της Τουρκίας, αλλά ταυτόχρονα από τον φόβο της υλοποίησης της απειλής του κ. Ερντογάν, να εμφανίζεται ως υποστηρικτής του ερντογανικού καθεστώτος στις Βρυξέλλες.

Ν.Μ.
Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου