Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Φεβ 2015

«Το Eurogroup επαναλαμβάνει τις εκτίμησή του για τις αξιοσημείωτες προσπάθειες προσαρμογής που έχουν αναληφθεί από την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό κατά τα τελευταία χρόνια. Κατά τις τελευταίες εβδομάδες, έχουμε, μαζί με τους θεσμούς, εμπλακεί σε έντονο και εποικοδομητικό διάλογο με τις νέες ελληνικές αρχές και καταλήξαμε σε κοινό έδαφος σήμερα.

Το Eurogroup σημειώνει, στο πλαίσιο της υφιστάμενης συμφωνίας, το αίτημα από τις ελληνικές αρχές για μία παράταση της Master Financial Assistance Agreement (MFFA), η οποία υποστηρίζεται από μία σειρά δεσμεύσεων. Ο σκοπός της επέκτασης είναι η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης με βάση των συνθηκών στην τρέχουσα συμφωνία, κάνοντας την καλύτερη δυνατή χρήση της δεδομένης ευελιξίας η οποία θα εξεταστεί από κοινού με τις ελληνικές αρχές και τους θεσμούς. Αυτή η επέκταση θα γεφυρώσει επίσης τον χρόνο για συζητήσεις για μία πιθανή επόμενη (follow-up) συμφωνία μεταξύ του Eurogroup, των θεσμών και της Ελλάδας.

Οι ελληνικές αρχές θα παρουσιάσουν μία πρώτη λίστα με μέτρα μεταρρυθμίσεων, με βάση την τρέχουσα συμφωνία, έως το τέλος της Δευτέρας 23 Φεβρουαρίου. Οι θεσμοί θα παράσχουν μία πρώτη άποψη για το εάν αυτή είναι ικανοποιητικά κατανοητή για να αποτελέσει ένα έγκυρο σημείο έναρξης για μία επιτυχή κατάληξη της αξιολόγησης. Η λίστα θα συγκεκριμενοποιηθεί περαιτέρω και εν συνεχεία θα συμφωνηθεί με τους θεσμούς έως το τέλος του Απριλίου.

Μόνο η έγκριση των συμπερασμάτων της αξιολόγησης για την διευρυμένη συμφωνία από τους θεσμούς θα επιτρέψει με τη σειρά της την οποία εκταμίευση της δόσης του τρέχοντος προγράμματος του EFSF και την μεταβίβαση των SMP κερδών του 2014. Και τα δύο και πάλι υπόκεινται σε έγκριση από το Eurogroup.

Εν όψει της αξιολόγησης των θεσμών το Eurogroup συμφωνεί ότι τα κεφάλαια, έως τώρα διαθέσιμα στο «μαξιλάρι» (buffer) του ΤΧΣ, θα πρέπει να κρατούνται από EFSF, άνευ δικαιωμάτων τρίτων για τη διάρκεια της επέκτασης της MFFA. Τα κεφάλαια συνεχίζουν να είναι διαθέσιμα για τη διάρκεια της επέκτασης της MMFA και μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και έξοδα εξυγίανσης. Θα διατεθούν μόνο κατόπιν αιτήματος από την EKT/SSM.

Υπό αυτό το πρίσμα, χαιρετίζουμε την δέσμευση των ελληνικών αρχών να εργαστούν από κοινού σε στενή συνεννόηση με τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς και εταίρους. Σε αυτό το πλαίσιο, υπενθυμίζουμε την ανεξαρτησία της ΕΚΤ. Επίσης συμφωνούμε ότι το ΔΝΤ θα συνεχίζει να παίζει το ρόλο του.

Οι ελληνικές αρχές έχουν εκφράσει την ισχυρή δέσμευσή τους σε μια βαθύτερη και ευρύτερη διαδικασία διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με στόχο τη διαρκή βελτίωση των προοπτικών ανάπτυξης και απασχόλησης, τη διασφάλιση της σταθερότητας και της ανθεκτικότητας του χρηματοπιστωτικού κλάδου και την ενίσχυση της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Οι αρχές δεσμεύονται να εφαρμόσουν μεταρρυθμίσεις για την καταπολέμηση της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής, και να βελτιώσουν την αποδοτικότητα του δημόσιου τομέα. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να κάνουν καλύτερη χρήση της συνεχιζόμενης πρόβλεψης για τεχνική βοήθεια.

Οι ελληνικές αρχές επαναδιατυπώνουν την κατηγορηματική δέσμευσή τους για την τήρηση των οικονομικών τους υποχρεώσεων προς όλους τους πιστωτές τους στο ακέραιο και εγκαίρως.

Οι ελληνικές αρχές έχουν επίσης δεσμευτεί να διασφαλίσουν τα κατάλληλα πρωτογενή πλεονάσμα ή έσοδα χρηματοδότησης τα οποία απαιτούνται για την εγγύηση της βιωσιμότητας του χρέους σύμφωνα με την ανακοίνωση του Eurogroup του Νοεμβρίου 2012. Οι θεσμοί θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους τις οικονομικές συνθήκες του 2015, για τον στόχο του πρωτογενούς πλεονάσματος του 2015.

Υπό το πρίσμα αυτών των δεσμεύσεων, χαιρετίζουμε ότι σε αρκετούς τομείς, οι προτεραιότητες των ελληνικών αρχών μπορούν να συμβάλουν σε μια ενίσχυση και καλύτερη εφαρμογή της ισχύουσας ρύθμισης. Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απόσχουν από οποιαδήποτε κατάργηση των μέτρων και από μονομερείς αλλαγές στις πολιτικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα επηρέαζαν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την οικονομική ανάκαμψη ή την χρηματοοικονομική σταθερότητα, όπως αξιολογείται από τους θεσμούς.

Βάσει του αιτήματος, των δεσμεύσεων από τις ελληνικές αρχές, των συμβουλών των θεσμών, και της σημερινής συμφωνίας, θα ξεκινήσουμε τις εθνικές διαδικασίες με στόχο να καταλήξουμε σε μια τελική απόφαση για την παράταση του τρέχοντος EFSF Master Financial Assistance Facility Agreement μέχρι τέσσερις μήνες από το δ.σ. του EFSF. Επίσης καλούμε τους θεσμούς και τις ελληνικές αρχές να ξεκινήσουν εκ νέου αμέσως τη δουλειά που θα επιτρέπει την επιτυχημένη ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Παραμένουμε δεσμευμένοι να παρέχουμε επαρκή στήριξη στην Ελλάδα μέχρι να ανακτήσει πλήρη πρόσβαση στην αγορά όσο η χώρα τηρεί τις δεσμεύσεις της εντός του συμφωνηθέντος πλαισίου».


 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Περίπου δύο τρισεκατομμύρια ευρώ έχει στοιχίσει μέχρι σήμερα η επανένωση της Γερμανίας, σύμφωνα με έρευνα που διενήργησε το Κέντρο SED-Staat για λογαριασμό της εφημερίδας Die Welt, με αφορμή την συμπλήρωση 25 ετών από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου.

Το ποσό αφορά στο άθροισμα της βοήθειας που δόθηκε προς τα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας για την επανένωση, ενώ, σύμφωνα με την εφημερίδα, το 60-65% του ποσού αναφέρεται στην διαφορά μεταξύ των κοινωνικών επιδομάτων που έλαβαν οι Ανατολικογερμανοί και στους φόρους που κατέβαλαν οι ίδιοι.

Στην έρευνα αναφέρεται ακόμη ότι οι κάτοικοι των πρώην ανατολικών κρατιδίων έλαβαν περίπου 1,3 τρισεκ. περισσότερα από ό,τι θα κέρδιζαν ως ανεξάρτητο κράτος, καθώς και ότι 560 δισεκατομμύρια διατέθηκαν απευθείας στα κρατίδια και στις κοινότητες.

«Χρήματα που άξιζε να ξοδευτούν ως και το τελευταίο σεντ», χαρακτηρίζει τα δύο τρισεκατομμύρια η εφημερίδα Bild σχολιάζοντας την έρευνα, ενώ ο βουλευτής των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) από την Σαξονία-Άνχαλτ Ράινερ Χάσελοφ διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι, «αντί να αναγνωρίζουμε και να εκτιμούμε αυτό το ποσό ως μια σπουδαία κίνηση αλληλεγγύης που πετύχαμε στην Γερμανία, η συζήτηση υποβαθμίζεται σε έναν ισολογισμό που δείχνει μονομερείς μεταφορές κεφαλαίων».

Ακόμη και σήμερα ωστόσο, παρά τα κεφάλαια που έχουν διατεθεί, η ανάπτυξη στα ανατολικά της Γερμανίας εξακολουθεί να υστερεί συγκριτικά με την οικονομική ευρωστία της Δύσης, ενώ δεν απουσιάζει και η κριτική για την πολιτική που ασκήθηκε μετά την πτώση του Τείχους. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ομοσπονδιακής Στατιστικής Υπηρεσίας, το ΑΕΠ των κρατιδίων της ανατολικής Γερμανίας παραμένει στα 2/3 αυτού της δυτικής Γερμανίας, με τα ποσοστά της ανεργία σημαντικά υψηλότερα.
«Θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε ένα μέλλον μεγαλύτερων οικονομικών διαφορών στο εσωτερικό της Γερμανίας», προειδοποιεί ο οικονομολόγος και πρώην υπουργός Οικονομικών της Σαξονίας-Άνχαλτ Καρλ-Χάιντς Πακέ, μιλώντας στην Die Welt.

Ποιος πληρώνει το μάρμαρο της ενοποίησης;
Μήπως θα πρέπει να κοιτάξουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι και κυρίως οι πολίτες του Ευρωπαικού Νότου τον εαυτό τους στον καθρέφτη ώστε να δουν την απάντηση;

Το άρθρο του Προκόπη Παυλόπουλου που δημοσιεύεται στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ είναι σοκαριστικά αποκαλυπτικό για τον τρόπο που μεθοδεύθηκε το «τίμημα» της μετακύλισης της Γερμανίας στους πολίτες της Ευρώπης.

Γράφει ο Προκόπης Παυλόπουλος
Βουλευτής - Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών 

Ο ευρωπαϊκός ουρανός καλύπτεται, ολοένα και περισσότερο, από τ’ απειλητικά σύννεφα της οικονομικής καταιγίδας που απειλεί αυτό τούτο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.  Το οποίο ήδη έχει ραγίσει επικίνδυνα, αναδεικνύοντας το βαθύ χάσμα μεταξύ ευρωπαϊκού βορά –στην πραγματικότητα μεταξύ Γερμανίας- κι ευρωπαϊκού νότου.
Χάσμα προεχόντως οικονομικό, όπως τούτο προκύπτει ιδίως από τη λεόντεια υπεροχή των γερμανικών πλεονασμάτων έναντι των διαβρωτικών ελλειμμάτων των χωρών του ευρωπαϊκού νότου, και όχι μόνο.

Αλλά και –φυσικά συνακόλουθα- χάσμα θεσμικό, αφού η οικονομική εξαθλίωση φέρνει στο φως έναν ευρωπαϊκό βορά, όπου οι δημοκρατικοί θεσμοί και τα δικαιώματα του ανθρώπου γίνονται σεβαστά, τουλάχιστον σ’ ό,τι αφορά τα βασικά τους χαρακτηριστικά.  Κι έναν ευρωπαϊκό νότο όπου  θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου, πρωτίστως δε εκείνα που συνθέτουν το υπόβαθρο του κοινωνικού κράτους δικαίου, διαρκώς αποδυναμώνονται.
Πώς, άραγε, φθάσαμε ως εδώ;  Μ’ άλλες λέξεις πώς, ιδίως από τότε που δρομολογήθηκε η πορεία της ΟΝΕ και της Ευρωζώνης, η τάση ευρωπαϊκής ενοποίησης και αντίστοιχης σύγκλισης των επιμέρους οικονομικών και θεσμικών συνιστωσών της μετατράπηκε σε ολοένα και περισσότερο εντεινόμενη ροπή απόκλισης;
Α. Η εξήγηση αυτής της καταλυτικής μεταβολής της προοπτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι μονοσήμαντη.  Πλην όμως ένα είναι μάλλον βέβαιο:  Στο επίκεντρό της βρίσκεται η ευρωπαϊκή οικονομία και οι βίαιες διαρθρωτικές και χρηματοπιστωτικές της στρεβλώσεις.  Οι οποίες έχουν, και μάλιστα σχεδόν αποκλειστικώς, γερμανική προέλευση κι απηχούν τις γενικότερες πλέον πιέσεις της Γερμανίας στην παγκόσμια οικονομία.
Πέραν τούτου είναι ανάγκη, πάντοτε στο πλαίσιο της προαναφερόμενης διαπίστωσης, ν’ αναδειχθεί και μια εμβληματική, κυριολεκτικώς, παράμετρος της, γερμανικής προέλευσης κι επινόησης, ανατροπής της επιχείρησης οικοδόμησης των στοιχειωδών αντηρίδων της ουσιαστικής ευρωπαϊκής ενοποίησης, άρα της επίτευξης του στόχου μιας πραγματικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Πρόκειται για την παράμετρο εκείνη, η οποία «φωτίζει» την βαθύτερη αλήθεια –κι επέκεινα, την κυριότερη «ρίζα του κακού»- ως προς την εντεινόμενη ευρωπαϊκή απόκλιση και η οποία συνίσταται στο ότι, δυστυχώς:
Η επανένωση, μετά το 1990, της Γερμανίας και η σταδιακή ενοποίησή της, ιδίως σε οικονομικό επίπεδο, μετά την εγκαθίδρυση της Ευρωζώνης λειτουργεί, εξαιτίας των γερμανικών οικονομικών-νομισματικών εμμονών, ως αντικίνητρο για την ευρωπαϊκή σύγκλιση και, τελικώς, αντίστοιχη ενοποίηση.
Με αφοπλιστική «ειλικρίνεια» ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας κ. Gerhard Schröder έχει τονίσει, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Der Spiegel» (5.9.2011), ότι «όταν δημιουργείς έναν κοινό νομισματικό χώρο, τότε επικρατεί η ισχυρότερη οικονομία»!
Θ’ αποτελούσε πραγματικό στρουθοκαμηλισμό ν’ αγνοήσει κανείς πως, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την επανένωση της Γερμανίας, η τελευταία αλλοίωσε όχι μόνο τα συστατικά στοιχεία του ευρωπαϊκού της προσανατολισμού αλλά και την όλη «κοσμοθεωρία» της αναφορικά με τη συμβολή της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Α. Όσο παρέμενε διχασμένη, με το Τείχος του Βερολίνου να της θυμίζει την κληρονομιά του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και να τη θέτει στο «μάτι του κυκλώνα» του Ψυχρού Πολέμου, η Γερμανία ήταν πιασμένη από το «σωσίβιο» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Βασιζόταν στην ασφάλεια που της παρείχε η ευρωπαϊκή Δύση και οι «ανταγωνιστικές» της φιλοδοξίες περιορίζονταν στην «αναμέτρησή» της και τη σύγκρισή της κυρίως με τη Γαλλία, τη Μ. Βρετανία και την Ιταλία.  Φιλοδοξίες όμως που απηχούσαν περισσότερο την τάση της να πρωταγωνιστήσει στην ευρωπαϊκή ενοποίηση και να συμβάλλει καθοριστικά στη διαμόρφωση της όλης ευρωπαϊκής δυναμικής. 

Β. Μετά την ενοποίησή της, η Γερμανία «διέβη τον ευρωπαϊκό Ρουβίκωνα».  Αντιπροσωπεύοντας σήμερα πάνω από το ένα τέταρτο της συνολικής οικονομίας της Ευρωζώνης, ρέπει οφθαλμοφανώς προς την τάση που την οδηγεί στο να διαδραματίσει παγκόσμιο οικονομικό ρόλο, ως «ηγέτιδα» δύναμη στο πλαίσιο των G 20, στο ίδιο επίπεδο με τις ΗΠΑ, την Κίνα και τη Ρωσία.  Λίγη σημασία έχει αν η Γερμανία επιδίωξε το ρόλο αυτόν –όπερ και πιθανότερο, με βάση τον εθνικό ψυχισμό της και τα «δείγματα γραφής» του παρελθόντος της, πρόσφατου αλλά και απώτερου- ή αν οδηγήθηκε, αντικειμενικώς, από τα πράγματα στο να τον επωμισθεί.  Το σημαντικό είναι ότι η προαναφερόμενη μετεξέλιξη της Γερμανίας, σε συνδυασμό με την πλήρη έλλειψη ηγετικών φυσιογνωμιών στον «ευρωπαϊκό πυρήνα» καθώς και με την αναμενόμενη αποστασιοποίηση της Μ. Βρετανίας, αποσταθεροποιεί τα θεμέλια της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Όμως η οικονομική γιγάντωση της Γερμανίας, μετά την επανένωσή της, έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία εξηγούν πώς μεταλλάχθηκε ξαφνικά, έτσι  ώστε να γίνεται σήμερα λόγος όχι για μια ευρωπαϊκή Γερμανία αλλά για μια γερμανική Ευρώπη.  Και τα χαρακτηριστικά αυτά διαμορφώθηκαν με αφετηρία την εκ μέρους της διαχείριση του οικονομικού κόστους της ενοποίησης της Γερμανίας, η οποία δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί εντελώς. Ενός κόστους που, με τους μετριότερους υπολογισμούς, φθάνει ή και έχει ξεπεράσει τα 2 τρισ. ευρώ!
Α. Από τις αιτίες που διαμόρφωσαν το τεράστιο αυτό κόστος αξίζει να επισημανθούν ιδιαιτέρως, ακριβώς λόγω της καθοριστικής σημασίας τους: 

1. Πρώτον, το «λάθος» ως προς την ισοτιμία του ανατολικογερμανικού με το δυτικογερμανικό μάρκο.  Και τούτο επειδή μολονότι τα οικονομικά δεδομένα της εποχής οδηγούσαν σε μιαν ισοτιμία ένα προς οκτώ, για καθαρώς εθνικούς και πολιτικούς λόγους η ανταλλαγή έγινε με ισοτιμία ένα προς ένα.  Αυτή η θηριώδης αύξηση της αξίας του ανατολικογερμανικού μάρκου εξάρθρωσε, κυριολεκτικώς, τον παραγωγικό ιστό της Ανατολικής Γερμανίας και οδήγησε σε ραγδαία αύξηση της ανεργίας. 

2. Δεύτερον, η εξομοίωση μισθών σ’ Ανατολική και Δυτική Γερμανία.  Η εξέλιξη αυτή περιόρισε δραματικά –μάλλον εκμηδένισε- την ανταγωνιστικότητα της Ανατολικής Γερμανίας απαιτώντας, για τη στοιχειώδη αποκατάστασή της στη συνέχεια, τη μετακίνηση κολοσιαίων ποσών προς αυτή από τη Δυτική Γερμανία. 

3. Τρίτον, η εξομοίωση των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στις δύο Γερμανίες.  Κάπως έτσι η Δυτική Γερμανία κλήθηκε να καλύψει το τεράστιο κενό του ασφαλιστικού συστήματος της Ανατολικής, αφού σ’ αυτήν, λόγω του κομμουνιστικού συστήματος, οι ασφαλισμένοι ουδόλως συνέβαλαν οικονομικώς στον ασφαλιστικό τους φορέα μ’ αντίστοιχες προσωπικές εισφορές. 

Β. Στην πρώτη φάση μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, και προκειμένου ν’ ανταποκριθεί στις κατά τ’ ανωτέρω οικονομικές εξελίξεις, ο H. Kohl –προφανώς και λόγω του ευρωπαϊκού του προσανατολισμού- απέφυγε να μετακυλίσει πλήρως το βάρος στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση.  Αποφεύγοντας όμως επίσης, για λόγους πολιτικού κόστους, ν’ αυξήσει τη φορολογία επέλεξε τη στήριξη της κοστοβόρας γερμανικής οικονομικής ενοποίησης στα –και τότε- σημαντικότατα πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.  Οι αναπόφευκτες πληθωριστικές πιέσεις που προέκυψαν «ξύπνησαν» τους γερμανικούς εφιάλτες –είναι πασίγνωστος ο διαχρονικός παθολογικός φόβος των Γερμανών έναντι του πληθωρισμού, με πιο κοντινή μνήμη εκείνη της περιόδου της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης- και οδήγησαν την Bundesbank σε ραγδαία αύξηση των επιτοκίων ήδη από το 1991, όταν το μάρκο συνδέθηκε με το σχεδιαζόμενο ευρωπαϊκό νόμισμα.

1. Οι συνέπειες ήταν αναμενόμενες:  Επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης και συνακόλουθη αύξηση της ανεργίας, που λόγω της δομής της γερμανικής οικονομίας και των εγγενών χαρακτηριστικών της επέδρασαν σταδιακώς και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση.  Ιδίως δε στον ευρωπαϊκό νότο.  Κάπως έτσι άρχισε η μετακύλιση του οικονομικού βάρους της γερμανικής ενοποίησης και στα λοιπά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

2. Μόνο που ενώ στην αρχή η μετακύλιση αυτή εμφανιζόταν ως περιστασιακή αντανακλαστική αντίδραση της, αιφνιδιασμένης από το οικονομικό κόστος της ενοποίησης, γερμανικής οικονομίας, με την πάροδο του χρόνου μεταβλήθηκε σε συνειδητή τακτική.  Η οποία επέτρεπε πια στη Γερμανία όχι μόνο να μην επιβαρύνεται με το θηριώδες κόστος της οικονομικής ενοποίησής της αλλά, μέσω της πλήρους μετακύλισής του extra muros, ν’ αποκτά ηγετικό οικονομικό ρόλο τόσο στην Ευρωζώνη όσο και στην παγκόσμια οικονομική σκηνή, όπως προεκτέθηκε.
Τούτο έγινε αισθητό κυρίως μετά την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, δηλαδή μετά τη κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008. Διότι ως τότε, με τήρηση των στοιχειωδών ευρωπαϊκών προσχημάτων, τα προμνημονευόμενα ελλείμματα του ευρωπαϊκού νότου, τα οποία δημιουργήθηκαν και λόγω της γερμανικής οικονομικής ενοποίησης, χρηματοδοτούνταν, τουλάχιστον εν μέρει, από εισροές γερμανικών κεφαλαίων «εκ του ασφαλούς».  Αφού οι κατ’ αυτόν τον τρόπο ενισχυόμενες περιφερειακές ευρωπαϊκές οικονομίες και εξασφάλιζαν ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης αλλά και, συνακόλουθα, «αιμοδοτούσαν» δεόντως τις γερμανικής προέλευσης εξαγωγές. Κάπως έτσι, άλλωστε -και πάλι ως τότε- η Ευρωπαϊκή Ένωση διατηρούσε το «φύλλο συκής» ως προς την intra muros ισορροπία –και το επέκεινα ισοζύγιο- στο πεδίο των εμπορικών της σχέσεων.
Α. Όταν όμως ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση, και μπροστά στον κίνδυνο της γενικευμένης ύφεσης, η ισχυρώς –και λόγω επαρκούς υποδομής αλλά και λόγω προνοητικώς δασφαλισμένων αποθεμάτων- πλεονασματική Γερμανία υιοθέτησε, εγκαταλείποντας προκλητικά τις ευρωπαϊκές της «ευαισθησίες», την οδό του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».  Κι επικεντρώθηκε εφεξής στην, με κάθε μέσο, «υπεράσπιση» του ηγετικού της ρόλου όχι μόνον εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο, στο οποίο είχε ήδη, ούτως ή άλλως, εδραιωθεί.
1. «Κορυφαία» επιλογή της Γερμανίας ως προς τη διασφάλιση του ηγετικού οικονομικού της ρόλου εν μέσω παγκόσμιας κρίσης υπήρξε –και παραμένει πάντοτε- η με κάθε μέσο διατήρηση –και, γιατί όχι, ενίσχυση- της ανταγωνιστικότητάς της.  Αφού, κατά τους κανόνες της οικονομίας, μόνον αυτή μπορεί να εγγυηθεί την πλεονασματική της υπεροχή.
Το σκοπό αυτό λοιπόν η Γερμανία ούτε καν επιχείρησε να τον επιτύχει με μέσα που είναι συμβατά, έστω και στοιχειωδώς, με τις απαιτήσεις μιας ενιαίας ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής.  Ήτοι μιας πολιτικής που προϋποθέτει την «αναθέρμανση» της δικής της οικονομίας, μέσω λελογισμένης πληθωριστικής τάσης, η οποία επιτυγχάνεται δια της οδού της ενίσχυσης της εσωτερικής ζήτησης.  Έτσι ώστε να τηρηθούν κάποιοι κανόνες τόνωσης της ανταγωνιστικότητας των ασθενέστερων κρατών-μελών της Ευρωζώνης.  Όλως αντιθέτως, η Γερμανία επέλεξε το δρόμο του «στραγγαλισμού» της ανταγωνιστικότητας των κρατών αυτών, στο βωμό των δικών της σκοπιμοτήτων, επιβάλλοντας, μεταξύ άλλων: 

α) Τη μέθοδο της εξασφάλισης, για δικό της φυσικά λογαριασμό, εξαιρετικά φθηνού εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού, κυρίως από τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης του χειμαζόμενου από την ανεργία ευρωπαϊκού νότου. 

β) Και τη μέθοδο, επίσης για δικό της λογαριασμό, της lato sensu «εξαγοράς», ακόμη και με μεθόδους διαφθοράς –όρα για την Ελλάδα «Siemens» και τα κάθε είδος εξοπλιστικά προγράμματα- επιχειρήσεων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, σ’ εξευτελιστικές τιμές.  Τιμές που διαμόρφωσε η ύφεση, την οποία η ίδια η Γερμανία «πυροδότησε», με την επιβολή στις «χώρες-θύματα» πολιτικών αδιέξοδης λιτότητας, δήθεν για την επίτευξη δημοσιονομικών στόχων (χρέος - έλλειμμα) με άκρως υποκριτικό ευρωπαϊκό περιτύλιγμα. 

2. Αυτή όμως η οικονομικώς «απομυζητική» τακτική της Γερμανίας έναντι των χωρών του ευρωπαϊκού νότου όχι μόνο δεν συμβάλλει στην έξοδό τους από την υφεσιακή τους πορεία και τις συνακόλουθες επιπτώσεις της.  Αλλά, όλως αντιθέτως: 

α) Τα ελλείμματά τους αυξάνονται.  Κατά συνέπεια, και όταν τους επιβάλλεται η μείωση –ή και ο μηδενισμός τους- με «μνημονιακής» έμπνευσης πολιτικές, το αποτέλεσμα συνίσταται στην πλήρη οικονομική τους αποδυνάμωση και στην εξαθλίωση των κοινωνιών τους. 

β) Συνακόλουθα, οι ανάγκες δανεισμού τους γίνονται πιεστικότερες.  Και επειδή, με τον τρόπο αυτόν, ο δανεισμός τους είναι αδύνατο να εξασφαλισθεί από τις αγορές, ολοένα και περισσότερο υποκύπτουν στον intuitu personae δανεισμό τους, εκτός αγορών.  Πράγμα που σημαίνει αφενός αύξηση του δημόσιου χρέους τους.  Και, αφετέρου, πλήρη υποταγή τους στους όρους που τους επιβάλλουν οι δανειστές τους, δηλαδή σε σταδιακή συρρίκνωση της ίδιας της εθνικής τους κυριαρχίας.  Διότι η αδυναμία άσκησης στοχευμένης εθνικής οικονομικής πολιτικής πλήττει ευθέως τον ίδιο τον πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας.

Μ’ αυτόν τον προσανατολισμό πορεύεται σήμερα η Γερμανία έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κυρίως δε έναντι των κρατών-μελών της που χειμάζονται, ορθότερα δε βρίσκονται σε κατάσταση κοινωνικής έκρηξης, όπως η Ελλάδα.

Με μια Καγκελάριο, την κ. Α. Merkel, η οποία, μεσ’ από τις τραυματικές ανατολικογερμανικές της καταβολές και τις συνακόλουθες εμμονές της, δεν μπορεί –για να μην πει κανείς ότι δεν θέλει- ν’ αντιληφθεί επαρκώς τι σημαίνει Ευρωπαϊκή Ένωση κι ευρωπαϊκό όραμα. 

Και  με την πλήρη απουσία ηγετών σ’ ευρωπαϊκό επίπεδο, των οποίων το λυκόφως σηματοδοτεί και το λυκόφως του ευρωπαϊκού οράματος.  
Όπως όμως διδάσκει η ιστορία, κάθε φορά που η Γερμανία σύρθηκε πίσω από το ηγετικό της σύνδρομο τις συνέπειες δεν τις υπέστησαν μόνο τα «θύματά» της.  Τις υπέστη και η ίδια.  Γι’ αυτό παραμένει, ως σήμερα, υπόλογος απέναντι στην ιστορία. 
Τουλάχιστον μπορεί να «διδαχθεί» απ’ αυτό το ζοφερό παρελθόν;  
Ας το ελπίσουμε, αν και όλα δείχνουν πως κάτι τέτοιο είναι μάλλον μη αναμενόμενο, με την υπόλοιπη Ευρώπη δυστυχώς αδύναμη να της αντισταθεί και να της αντιταχθεί.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μιχάλης Σκολιανός 

Δυστυχώς ή μάλλον τραγικώς, όπως αποδεικνύεται περίτρανα τις τελευταίες μέρες με αποκορύφωμα το Eurogroup της Δευτέρας, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εκπέσει, δίχως ίχνος υπερβολής ή λαϊκισμού, σε μια ιδιότυπη μορφή γερμανικής αποικίας.

Ό,τι δεν κατάφεραν οι γερμανικές πολιτικές ηγεσίες στρατιωτικά στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους το κατάφερε η σημερινή πολιτική γερμανική ηγεσία οικονομικά και κατ' ακόλουθα πολιτικά. Κατάφερε να επικυριαρχήσει πολυεπίπεδα-και κυρίως πολιτικά-των υπολοίπων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατορθώνοντας αρχικά να αναδειχθεί σε κυρίαρχη ευρωπαϊκή οικονομική δύναμη και εν συνεχεία εκμεταλλευόμενη πλήρως την οικονομική της υπεροχή να εδραιώσει την πολιτική της επικυριαρχία.
Αυτή όμως η εθνικιστική γερμανική πολιτική με την οικονομική και συνακόλουθη πολιτική κατίσχυση είχε και έχει ως αποτέλεσμα, κάτι που φαίνεται εναργώς στην περίπτωση της Ελλάδας, να υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση σοβαρό δημοκρατικό έλλειμμα. Κάτι φυσικά που αντίκειται ευθέως στις ιδρυτικές συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και παραβιάζει κατάφωρα τον αξιακό πυρήνα της.

Για αυτήν όμως την έκπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μια ιδιότυπη μορφή γερμανικής αποικίας σοβαρή ευθύνη φέρουν οι θεσμοί της όπως και οι υπόλοιπες πολιτικές ηγεσίες των κρατών-μελών. Αντί να διαβλέψουν εγκαίρως τον κίνδυνο για τη συνοχή της ίδιας της Ένωσης από την ασκούμενη εθνικιστική γερμανική πολιτική και συντονισμένα να προσπαθήσουν να επαναφέρουν τη γερμανική κυβέρνηση στην κοινοτική νομιμότητα, δηλαδή σε αυτά που προβλέπονται και επιτάσσονται από τις ευρωπαϊκές συνθήκες και κανόνες για όλα τα κράτη-μέλη ανεξαιρέτως, για διάφορους λόγους στοιχήθηκαν πίσω από τη γερμανική κυβέρνηση. Αυτό φάνηκε για πρώτη φορά έντονα και ξεκάθαρα με την Κύπρο το 2013 και επαναλαμβάνεται τώρα με την Ελλάδα.

Αυτή τη στιγμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει μια πλήρη αναντιστοιχία μεταξύ κανονιστικού και οντολογικού επιπέδου. Οι ιδρυτικές συνθήκες και εν γένει οι ευρωπαϊκοί κανόνες δυστυχώς έχουν εκπέσει σε γράμμα κενό και η ευρωπαϊκή πραγματικότητα, εξαιτίας κυρίως της γερμανικής πολιτικής, βρίσκεται σε πλήρη δυσαρμονία με τις αρχές και τις αξίες πάνω στις οποίες δομήθηκε και για τις οποίες και χάρη των οποίων υπάρχει, που νοηματοδοτούν δηλαδή την ύπαρξή της.

Αν δεν υπάρξει βραχυπρόθεσμα σύγκλιση μεταξύ δεοντολογικού, όπως αποκρυσταλλώνεται και ενσωματώνεται στο κανονιστικό επίπεδο-στις ευρωπαϊκές συνθήκες και κανόνες ήγουν-και οντολογικού επιπέδου, δηλαδή ευρωπαϊκής πραγματικότητας, τότε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα καταρρεύσει και σύντομα μάλιστα με εκκωφαντικό τρόπο. Και αυτό θα επέλθει ανεξάρτητα από την επιτυχή ή όχι έκβαση των διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα.
Αν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν παύσουν άμεσα να ενεργούν εξωθεσμικά και παράτυπα ως παρακολουθήματα της γερμανικής κυβέρνησης και οι υπόλοιπες πολιτικές ηγεσίες των άλλων κρατών-μελών δεν αλλάξουν άρδην τον πολιτικό τους προσανατολισμό διεκδικώντας το δικαίωμα τους στον αυτοκαθορισμό τους μέσω της δημοκρατίας-πάντα βέβαια μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο-και ισότιμη θέση εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως εξάλλου προβλέπεται και επιτάσσεται σε κανονιστικό επίπεδο, τότε ακόμα και αν επέλθει συμφωνία με την Ελλάδα αυτό δεν θα σημάνει τίποτα άλλο παρά μια μικρή παράταση ζωής της Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν το αναπόφευκτο τέλος της.

Αν πραγματικά υπάρχει η βούληση η Ευρωπαϊκή Ένωση να μακροημερεύσει, κάτι που μπορεί να συμβεί μόνο μέσω της πολιτικής και κοινωνικής ολοκλήρωσης, τότε θα πρέπει άμεσα να γίνει μια ριζική μεταστροφή στην ευρωπαϊκή πολιτική και η Ευρωπαϊκή Ένωση να ανακτήσει τις χαμένες της αξίες. Σε κάθε άλλη περίπτωση η κατάληξή της θα είναι προδιαγεγραμμένη και πολυεπίπεδα οδυνηρή.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Την έντονη οργή της Ρωσίας προς την Τουρκία για την συναίνεση της Άγκυρας να συμμετάσχει στον υπό ίδρυση στρατιωτικό σώμα του ΝΑΤΟ με κύριο σκοπό την πιθανή επέμβαση στην Ουκρανία, εξέφρασε η Μόσχα σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Aydınlık.

Όπως αναφέρουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες από την τουρκική πρωτεύουσα, η απόφαση της Τουρκίας που εκδηλώθηκε με την υπογραφή της να συμμετάσχει στο νέο στρατιωτικό σώμα του ΝΑΤΟ από 5.000 άντρες, έχει εξοργίσει την Ρωσία και ο οργή αυτή έχει πολλές προεκτάσεις ακόμα και στις πρόσφατες συμφωνίες για τους ενεργειακούς αγωγούς μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας.
Σύμφωνα με τα τουρκικά δημοσιεύματα, τα τουρκικά υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας συνεργάστηκαν στην πρόσφατη σύσκεψη που έγινε στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και στην οποία πάρθηκε η απόφαση, καθαρά αντιρωσικού χαρακτήρα, για την δημιουργία ενός νέου στρατιωτικού σώματος από χώρες του ΝΑΤΟ δύναμης 5.000 αντρών που θα έχει αποστολή την άμεση επέμβαση σε περίπτωση που χρειαστεί στην Ουκρανία, ή αλλού, όπου θα εκδηλωθεί η ρωσική «επεκτατικότητα».

Το γεγονός αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την έκδοση αυστηρής προειδοποιητικής νότας της Ρωσίας προς την τουρκική κυβέρνηση και το ενδιαφέρον είναι πως, όπως αναφέρουν τα τουρκικά δημοσιεύματα, στην προειδοποίηση αυτή της Ρωσίας γίνεται λόγος ότι με αυτή την κίνηση της η Τουρκία στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, θέτει σε κίνδυνο την υλοποίηση της πρόσφατης συμφωνίας μεταξύ των δυο χωρών για τον ενεργειακό αγωγό «Νότιο Κύμα», που θα μεταφέρει το ρωσικό φυσικό αέριο στην Τουρκία και από εκεί στην Δύση παρακάμπτοντας την αμερικανόφιλη Βουλγαρία.

Υπενθυμίζεται ότι η νέα αυτή δύναμη του ΝΑΤΟ που έχει εξοργίσει την Μόσχα, θα αποτελείται από στρατιωτικές δυνάμεις των χωρών Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Ρουμανία και Βουλγαρία και τώρα όπως φαίνεται θα συμμετάσχει και η Τουρκία προκαλώντας την οργή των Ρώσων.

Σίγουρα όλες αυτές οι εξελίξεις θα έχουν σημαντικές γεωπολιτικές συνέπειες. Το διαφαινόμενο είναι ότι αυξάνουν ακόμα περισσότερο την γεωπολιτικά αξία της δικής μας χώρας, ένα πολύ σημαντικό διπλωματικό χαρτί το οποίο μέχρι σήμερα με εγκληματικό -αν όχι προδοτικό- τρόπο το είχαν αγνοήσει οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η αγχώδης προσπάθεια της πολιτικο-οικονομικής ηγεμονικής τάξης της Ελλάδος να διατηρεί σταθερά με τη Τουρκία σχέση προσέγγισης και συνεργασίας, έφθασε πλέον σε οριακό σημείο. Το συγκεκριμένο πλαίσιο, το οποίο είχε τεθεί όλο το προηγούμενο διάστημα και συνιστούσε έναν αποδεκτό άξονα επί του οποίου κινείτο η εξωτερική πολιτική της Ελλάδος –με μεγαλύτερη πάντως επιφυλακτικότητα από τις προθέσεις που εξέφραζε η συντριπτική πλειοψηφία των «οργανικών» διανοουμένων, που στην Ελλάδα είναι έτσι κι αλλιώς η συντριπτική πλειοψηφία της διανόησης-, έχει υποστεί βαθιές και ανεπανόρθωτες ρωγμές. 

Του Σωτήρη Δημόπουλου
Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και Πτυχιούχος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Κιέβου, διαχειριστής του ιστοχώρου


Κατ’ αρχάς, η πρωτοφανής οικονομική κρίση- η οποία βεβαίως είναι κάτι πολύ παραπάνω, είναι μια δομική κρίση- έχει στερήσει από τα μέλη των ελίτ την αξιοπιστία που απολάμβαναν έως πρότινος εκ μέρους της κοινωνίας. Η παρούσα παρατεταμένη περιπέτεια της χώρας συνιστά μια βαριά ήττα επιλογών και προσώπων της πρόσφατης τεσσαρακονταετίας. Το γεγονός ότι οι ίδιες περίπου ισχυρές ομάδες πολιτικο-κοινωνικών συμφερόντων ηγούνται των διαδικασιών αποκατάστασης μιας νέας ισορροπίας, πρωτίστως προς όφελος των ιδίων, δεν τις εξιλεώνει στη συλλογική συνείδηση.
Ως εκ τούτου, προβάλλουν τον φόβο ως ισχυρότερο επιχείρημα νομιμοποίησης της εξουσίας τους. Τούτο συνεπικουρείται από την ανυπαρξία ρεαλιστικής εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης αλλά και της έλλειψης κοινωνικής υπευθυνότητας και πολιτικής ωρίμανσης. Οι αποφάσεις επί των εθνικών μας θεμάτων λαμβάνονται, επομένως, από φορείς που δεν έχουν εκ προοιμίου τη συγκατάθεση της πλειοψηφίας του έθνους.

Το ίδιο ισχύει και για το πλέγμα των μέσων πληροφόρησης και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης που τελεί υπό μόνιμη και ευρεία αμφισβήτηση. (σ.τ.σ. Εν τω μεταξύ, έλαβαν χώρα οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, στις οποίες αποδείχθηκε με εντυπωσιακό τρόπο αυτή η πολιτική στροφή της κοινωνίας. Όσον αφορά στην εξωτερική πολιτική της νέας κυβέρνησης και ιδιαίτερα στις ελληνο-τουρκικές σχέσεις οφείλουμε να τηρήσουμε στάση αναμονής -και ασφαλώς να μη παρασυρόμαστε από κινήσεις εντυπωσιασμού από τους νέους ΥΠΕΞ και ΥΠΕΘΑ).

Η δεύτερη ρωγμή καταγράφεται στο ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, το οποίο βρίσκεται σε κατάσταση σύγχυσης και αποδιοργάνωσης. Η μετατροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εν μέσω υφεσιακής στενωπού, σε ένωση κρατών υπό γερμανική οικονομική και πολιτική ηγεμονία, έχει πυροδοτήσει πολλαπλές και πολύμορφες φυγόκεντρες τάσεις. Η βεβαιότητα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έχει παραχωρήσει τη θέση της στα απαισιόδοξα σενάρια αποχωρήσεων και αποσχίσεων και σε στενά εθνικά καθορισμένες πολιτικές. 

Η διαδικασία της υποχώρησης του φιλόδοξου σχήματος μιας ενιαίας Ευρώπης επιταχύνεται ραγδαία από τη σφοδρή αντιπαράθεση των ΗΠΑ με τη Ρωσσία, τόσο στο πεδίο της Ουκρανίας, όσο και στο έδαφος των κρατών-μελών της Ε.Ε., κυρίως στα Βαλκάνια, στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη. Το πλέον, επομένως, στιβαρό επιχείρημα των οπαδών της ελληνοτουρκικής προσέγγισης, που ήτο η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, και η τιθάσευση, μέσω διαδικασιών προσαρμογής στους ευρωπαϊκούς κανόνες, του «θηρίου» δεν πείθει πια κανέναν.

Tο τρίτο στοιχείο που έχει αλλάξει άρδην τα δεδομένα είναι, οπωσδήποτε, οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχουμε εισέλθει σε φάση ιστορικής αλλαγής εθνικο-θρησκευτικών συσχετισμών, η οποία, με τη σειρά της προκαλεί εσωτερικές συγκρούσεις, πολέμους και αλλαγές στις συνοριακές γραμμές.

Παρά την καθησυχαστική, ίσως και εκμαυλιστική, πεποίθηση που επικρατούσε στο μεταπολιτευτικό φαντασιακό των Ελλήνων, ότι ανήκουμε τελεσίδικα στο δυτικό κόσμο, ατενίζοντας έτσι συγκαταβατικά ακόμη και αφ’ υψηλού την ανατολή, ήλθε η γεωπολιτική για να μας θέσει πάλι στις πραγματικές μας συντεταγμένες. Τούτο σημαίνει ότι, όσα συμβαίνουν στη γειτονιά της ανατολικής Μεσογείου τραβούν και εμάς -και την Κύπρο και την Ελλάδα- στις ιλιγγιώδεις περιστροφές της ιστορικής δίνης. Όπως άλλωστε και όσα συμβαίνουν ή πρόκειται να συμβούν στον ευρύτερο βαλκανικό περίγυρο. 

Η όαση σταθερότητας του ελληνισμού ακούγεται ως ένα καλό επιχείρημα, που στοχεύει σε επιπλέον εγγυήσεις ασφάλειας από τους υπερατλαντικούς συμμάχους της. Στην ουσία, όμως, είναι δύσκολο έως αδύνατο η χώρα να μείνει έξω από το χώρο των βιβλικών ανακατατάξεων που επισυμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή.

Έτσι, οι νέοι άξονες Αιγύπτου-Κύπρου-Ελλάδος και Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος προσπαθούν να απαντήσουν αφενός στις ανάγκες που προκύπτουν από τον υπό διαμόρφωση ενεργειακό χάρτη αφετέρου στο πρόβλημα ασφάλειας που αντιμετωπίζει ο ελληνισμός από την τουρκική επεκτατικότητα. Η πλήρης αποκάλυψη του αληθινού προσώπου του νεο-οθωμανικού οράματος των Ερντογάν-Νταβούτογλου και η ανεξέλεγκτη και μεγαλομανής εξωτερική τους πολιτική, δυσχεραίνουν την υποστήριξη της θεωρίας της προσέγγισης από τους μόνιμους εγχώριους θιασώτες της.

Το ουσιαστικότερο εμπόδιο, όμως, στην ανοιχτή προπαγάνδιση ανάλογων θέσεων δεν αποτελεί ούτε η προκλητική στάση της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ ή στα ελληνικά χωρικά ύδατα• ούτε η αναμφισβήτητη στήριξη εκ μέρους της των «κανιβάλων» του Ισλαμικού Κράτους και η ανήθικη υπονόμευση του κουρδικού αγώνα αντίστασης• ούτε, ακόμη ακόμη, η αντιδραστική εσωτερική πολιτική των ισλαμιστών σε θέματα ελευθερίας του λόγου και φυλετικών και θρησκευτικών διακρίσεων, που είναι και τα πλέον αγαπημένα μεταξύ των οπαδών του πολιτικά ορθού. Το μεγάλο πρόβλημα έγκειται πρώτα και κύρια στις σχέσεις της Άγκυρας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, και ιδιαίτερα με το δεύτερο που βρίσκεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση. 

Όλα τα παραπάνω στοιχεία, επομένως, και λιγότερο ένας σαφής σχεδιασμός ή μια καθαρή πρόθεση ωθούν, εκ των πραγμάτων, το «φοβικό» κατεστημένο σε Κύπρο και Ελλάδα σε κινήσεις που το φέρνουν αντιμέτωπο με τη Τουρκία. Το πιθανότερο, όμως, είναι ότι αν προέκυπταν, κάτι διόλου απίθανο, διαφορετικοί διεθνείς συσχετισμοί, η «δίψα» του κέρδους από το όποιο ασφαλές μερίδιο εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων αερίου ή πετρελαίου, θα έβρισκε μάλλον πρόθυμες τις ιθύνουσες τάξεις μας για σύναψη ετεροβαρούς και δεσμευτικής για τον ελληνισμό συμφωνίας με τη γείτονα.

Η Άγκυρα, από τη μεριά της, βαριά ηττημένη σε όλη την υποτιθέμενη νεο-οθωμανική ζώνη επιρροής της στη Β. Αφρική, στη Συρία και στη Μεσοποταμία, και με την απειλή για εσωτερικό διαμελισμό πιο υπαρκτή από ποτέ, θα θελήσει να ανακτήσει το κύρος της με κέρδη έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα το πως θα αντιδράσουν σε αυτές τις προκλήσεις οι πολιτικοί μας ηγήτορες, αν μάλιστα υπάρξει πίεση από τους συμμάχους μας, που έχουμε δώσει «γη και ύδωρ», για έναν ανέντιμο για την Ελλάδα συμβιβασμό, στο όνομα της ειρήνης και των ευρύτερων σχεδιασμών.

Θα μας εκπλήξουν, λειτουργώντας εθνικά, ή θα κηρύξουν άτακτη υποχώρηση με πρόσχημα τη σύνεση, χρεώνοντας στον ελληνισμό μια ήττα με ανυπολόγιστες ιστορικές συνέπειες; Δυστυχώς, η συνεχιζόμενη αβεβαιότητα της εσωτερικής πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δυσχερή. Προς ώρας, πάντως, μας «σώζουν», κυρίως, οι θετικές εξελίξεις στα καυτά μέτωπα της περιοχής και η αδιαλλαξία του νεο-σουλτάνου. 

Πρόκειται για επικαιροποιημένο κείμενο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Νέα Πολιτική», τεύχος 12 (Δεκέμβριος 2014)

Πηγή SotiriosDemopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όλα τα μάτια είναι στραμμένα στην ευρωζώνη όπου κρίνεται η τύχη της Ελλάδας αυτές τις μέρες. Το ερώτημα αν θα χορηγηθεί ελάφρυνση του χρέους της Αθήνας δημιουργεί έντονη συζήτηση στην περιφέρεια της Ευρωζώνης, και οι διαπραγματεύσεις για το χρέος στην Ελλάδα θα μπορούσαν τελικά να καταλήξουν με τη χώρα να εγκαταλείπει τη νομισματική ένωση.

Στη θεωρία, χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ιταλία πρέπει να υποστηρίξουν την Ελλάδα, δεδομένου ότι η ελάφρυνση του χρέους για την Αθήνα θα μπορούσε να τους δώσει τη δυνατότητα να απαιτήσουν το ίδιο.

Στην πράξη, όμως, η ελληνική κυβέρνηση έχει μικρή υποστήριξη από τους γείτονές της, κυρίως λόγω της δικών της πολιτικών περιορισμών. Αν και το κίνημα της αντι-λιτότητας θα κερδίσει τελικά στις περιφερειακές χώρες, δεν θα εξαπλωθεί αρκετά γρήγορα για να βοηθήσει την Αθήνα στην τρέχουσα αντιπαράθεση της με τη Γερμανία.

Ανάλυση

Δεδομένου ότι ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, , κέρδισε τις γενικές εκλογές στην Ελλάδα της 25ης Ιανουαρίου, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης έχουν συναντηθεί αρκετές φορές για να συζητήσουν τα σχέδια του κόμματος για την ελάφρυνση του χρέους. Οι προτάσεις τους περιλαμβάνουν τη μείωση των δημοσιονομικών στόχων του πλεονασματος της Ελλάδας , μιας ανταλλαγής χρέους για να συνδέσει ένα μέρος του χρέους της χώρας με την οικονομική ανάπτυξη και τη δημιουργία "αέναων ομολόγων”.

Η Ελλάδα πρότεινε αρχικά ένα τέλος στην εποπτεία της οικονομίας της από την τρόικα - Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα - και την αντικατασταση του προγράμματος διάσωσης της με ένα "πρόγραμμα γέφυρα", ενώ διαπραγματεύθηκε τους όρους του χρέους της. Όμως, στις 19 Φεβρουαρίου, η Αθήνα “απάλυνε” τη θέση της, ζητώντας εξάμηνη παράταση του υφιστάμενου προγράμματος διάσωσης και την αποδοχή ελέγχου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ. Αξίζει να σημειωθεί ότι, η Ελλάδα πρότεινε επίσης την εφαρμογή μιας συμφωνίας του 2012 με την Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με την οποία η Αθήνα θα λάβει μεγαλύτερης διάρκειας και χαμηλότερα επιτόκια για το χρέος της. Ωστόσο, η Γερμανία παραμένει δύσπιστη και θέλει μια ισχυρότερη δέσμευση από την Ελλάδα σχετικά με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και τις περικοπές δαπανών.

Από τα τέλη Ιανουαρίου, Έλληνες αξιωματούχοι έχουν επισκεφθεί αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για να ζητήσουν υποστήριξη .

Το περισσότερο που έχει λάβει η κυβέρνηση των Αθηνών τις τελευταίες ημέρες είναι μια επιφυλακτική υποστήριξη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία προσπαθεί να λειτουργήσει ως ουδέτερος διαμεσολαβητής ανάμεσα στην Ελλάδα και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις του βορρά…

Η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ισπανία έχουν συντηρητικές κυβερνήσεις που ζήτησαν διάσωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κατά την κορύφωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης, και σε αντάλλαγμα εφάρμοσαν επώδυνα και αντιλαϊκά μέτρα λιτότητας . Οι κυβερνήσεις επενδύσαν σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο για την υπεράσπιση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και την αποπληρωμή του χρέους, έτσι ώστε να μην μπορούν τώρα να υποστηρίξουν παραχωρήσεις για την Ελλάδα που δεν έχουν ζητήσει για τις χώρες του…

Η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική στην Ιταλία και τη Γαλλία, δύο χώρες με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να φλερτάρει μετά την ανάληψη της εξουσίας. Ρώμη και Παρίσι έχουν κεντροαριστερές κυβερνήσεις που είναι περισσότερο ευθυγραμμισμένες ιδεολογικά και βλέπουν με συμπάθεια την Αθήνα. Ωστόσο, η Ιταλία και η Γαλλία έχουν τις δικές τους διαφορές με τη Γερμανία και είναι διστακτικές στο να ανοίξουν ένα άλλο μέτωπο με το Βερολίνο, εγκρίνοντας τα ελληνικά αιτήματα.

Όλα αυτά έχουν αφήσει την Ελλάδα σχετικά απομονωμένη στις πρόσφατες συνεδριάσεις των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης. Η Αθήνα υπολόγιζε στη “Μεσογειακή Ευρώπη” για τη διάσωσή της,αλλά το μόνο που πήρε ήταν συμπάθεια και νευρικά χαμόγελα.

Οι υπόλοιπες χώρες εξακολουθούν να προβληματίζονται στο εσωτερικό τους για την υπόθεση της Ελλάδας.
Στις αρχές Φεβρουαρίου,ο υπουργός Γεωργίας της Ιρλανδίας είπε ότι εάν η Αθήνα πάρει οποιαδήποτε μορφή ελάφρυνσης του χρέους, το Δουβλίνο θα απαιτήσει το ίδιο. Επίσης, στις αρχές Φεβρουαρίου, τα μέλη της αριστερής πτέρυγας του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας απέστειλαν επιστολή προς τον Ιταλό πρωθυπουργό Matteo Renzi, ζητώντας του να στηρίξει την Ελλάδα στις διαπραγματεύσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην Πορτογαλία, το αντιπολιτευόμενο Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο προηγείται στις δημοσκοπήσεις, έχει μια εσωτερική συζήτηση σχετικά με το πώς πρέπει να χειριστεί το χρέος της η Πορτογαλία. Τέλος, στην Ισπανία οι Podemos, που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν επίσης να έχουν τη λαϊκή υποστήριξη, υποστηρίζουν μια “πλατφόρμα” που επικεντρώνεται στην αναδιάρθρωση του χρέους.

Οι περισσότερες χώρες στην περιφέρεια της Ευρωζώνης συμφωνούν ότι η εποχή των οδυνηρών περικοπών δαπανών και αυξήσεων φόρων θα πρέπει να τελειώσει, και πιστεύουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να υιοθετήσει μια πιο ευέλικτη προσέγγιση όσον αφορά τους στόχους του χρέους και του ελλείμματος. Σε διαφορετικό βαθμό, όλες οι περιφερειακές χώρες υποστηρίζουν σχέδια για την τόνωση των επενδύσεων στην ευρωζώνη και θέλουν περισσότερο χρόνο για να μειώσουν τα ελλείμματά τους. Λόγω αυτής της πίεσης,οι Βρυξέλλες κατά πάσα πιθανότητα θα είναι “μαλακές” με χώρες όπως η Γαλλία και η Ιταλία, όταν θα εξετάσει τους προϋπολογισμούς τους το Μάρτιο. Πιο σημαντικό,είναι ότι υπάρχουν σημαντικά τμήματα του πληθυσμού σε αυτές τις χώρες που αντιτίθενται στον καθοδηγητικό ρόλο της Γερμανίας στις διαπραγματεύσεις και υποστηρίζουν την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους ή την έξοδο από την ευρωζώνη συνολικά.

Οι νέες συγκρούσεις με τη Γερμανία βρίσκονται στην περιφέρεια της ευρωζώνης, αλλά ο χρόνος δεν είναι υπέρ της Ελλάδας. Οι εκλογές που θα μπορούσαν να φέρουν στην εξουσία κυβερνήσεις που είναι πιο φιλικές προς την Ελλάδα είναι ακόμη μήνες μακριά. Η Ισπανία και η Πορτογαλία θα έχουν γενικές εκλογές στο τελευταίο τρίμηνο του έτους.Οι Podemos θα έχουν μια ισχυρή παρουσία στην Ισπανία, και οι Σοσιαλιστές θα έχουν σημαντικά οφέλη στην Πορτογαλία. Η Ιρλανδία θα διεξάγει εκλογές το πρώτο τρίμηνο του 2016, και το εθνικιστικό Sinn Fein πάει καλά στις δημοσκοπήσεις. Η Ιταλία δεν έχει εκλογές , αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η αντίθεση στο ευρώ αυξάνεται μεταξύ των Ιταλών και θα είναι ένα βασικό ζήτημα στο μέλλον.
Η Ελλάδα δημιουργεί ένα προηγούμενο για τους γείτονές της. Εάν η Αθήνα επαναδιαπραγματευτεί επιτυχώς το χρέος της, οι άλλοι θα αισθανθούν ότι μπορούν να κάνουν το ίδιο.

Αλλά αν η Ελλάδα αποτύχει και καταλήξει σε συμφωνία με τους δανειστές, οι ψηφοφόροι σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή περιφέρεια θα φοβηθούν να θέσουν παρόμοια αιτήματα. Η Ελλάδα τελικά θα επιστρέψει στην οικονομική ανάπτυξη, έστω και αν δεν πάρει ότι θέλει για το χρέος της. Αλλά αν αφήσει την ευρωζώνη, κατά πάσα πιθανότητα θα περάσει από μια περίοδο βαθιάς οικονομικής δυσχέρειας και πολιτικής αστάθειας που πιθανόν θα διαρκέσει μέχρι τις εκλογές στην Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία. Η ειρωνεία γι΄ αυτό που έχει ονομαστεί "Grexit" είναι ότι θα οδηγήσει προσωρινά σε μεγαλύτερη υποστήριξη για το ευρώ στην υπόλοιπη ευρωζώνη, ακόμη και αν αυτό στησίζεται στον φόβο.

Η Αθήνα και οι δανειστές της θα φθάσουν πιθανώς σε μια προσωρινή συμφωνία τις επόμενες ημέρες, αλλά μ΄ αυτή αγοράζουν μόνο χρόνο για τις πιο δύσκολες διαπραγματεύσεις εντός του τρέχοντος έτους. Επιπλέον, οι πρόσφατες παραχωρήσεις της Αθήνας προς τους δανειστές της είναι δυνητικά επικίνδυνες για τον ΣΥΡΙΖΑ , αν απομακρυνθεί πάρα πολύ από τις προεκλογικές του υποσχέσεις της. Το κύμα εναντίον της ΕΕ τελικά θα εξαπλωθεί και σε άλλες χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης αλλά όχι σύντομα ώστε η Αθήνα να επωφεληθεί.

Πηγή Stratfor


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο αξιωματικός των SS που καμάρωνε ότι πετύχαινε κεφάλι μωρού από τα 200 μέτρα. Ο άριος Άμον Γκετ και η Νιγηριανή εγγονή του...


Ο Φεβρουάριος του 1943 ήταν ένας γεμάτος μήνας για τον αξιωματικό των SS, Άμον Γκετ. Ανέλαβε όχι μόνο τη διοίκηση του στρατοπέδου συγκέντρωσης Πλάζοβ στην Πολωνία, αλλά και να αδειάσει τα γκέτο της Κρακοβίας και του Tarnow. Ήταν μια αποστολή που θα αποτελούσαν πρόκληση και για τους πιο εργατικούς Ναζί, πόσο μάλλον τον Άμον Γκετ, που πάντοτε έψαχνε τρόπους να αποφύγει τις πιο κουραστικές αγγαρείες. Το μόνο που τον χαροποιούσε ήταν ότι το Πλάζοβ δεν είχε αναγνωριστεί επίσημα ως στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά ως κάτεργο και δεν υπόκεινταν στον έλεγχο της κεντρικής εξουσίας του Ράιχ. Ο Γκετ λογοδοτούσε στις τοπικές αστυνομικές αρχές, τις οποίες είχε στο τσεπάκι. Ήταν ελεύθερος να βασανίσει και να σκοτώσει όποιον ήθελε. Έτσι κι έκανε.

Στρατόπεδο Πλάζοβ
Το όνομά του έγινε συνώνυμο με τον θάνατο. Τα πρωινά έβγαινε στο μπαλκόνι του και πυροβολούσε Εβραίους με την καραμπίνα για να εξασκηθεί στην σκοποβολή. Τα απογεύματα πυροβολούσε πάλι από το μπαλκόνι για να επιδείξει τις ικανότητές του σε φίλους και άλλους αξιωματικούς. Περηφανευόταν ότι πετύχαινε κεφάλι μωρού στα 200 μέτρα. Τα βράδια μεθούσε και ξυλοκοπούσε τους υπηρέτες του σπιτιού. Απειλούσε την υπηρέτριά του, Χέλεν Χιρς, ότι θα την εκτελούσε αν το τραπέζι δεν ήταν τέλεια στρωμένο ή αν ο καλεσμένος του παραπονιόταν για το φαγητό. Όταν κατέβαινε στο στρατόπεδο, σκότωνε όποιον κατά τη γνώμη του τεμπέλιαζε, όποιον τολμούσε να σηκώσει το βλέμμα του, όποιον τύχαινε να σκοντάψει στον δρόμο. Σκότωσε έναν άντρα επειδή φορούσε μακρύ παλτό και έναν άλλο, επειδή είχε άγριο βλέμμα. Μετά από ένα μπαράζ εν ψυχρώ δολοφονιών, δικαιολογήθηκε στους συνεργάτες τους, λέγοντας ότι είχε πονοκέφαλο επειδή το γλέντι στο σπίτι του κράτησε μέχρι τις 6 το πρωί.


Ο Γκετ στο μπαλκόνι του σπιτιού του

Πολλές φορές, ο γρήγορος θάνατος δεν τον ικανοποιούσε. Άφηνε τα σκυλιά του να κατασπαράξουν ανθρώπους και τους πυροβολούσε, λίγο πριν ξεψυχήσουν. Αν οι κρατούμενοι επιχειρούσαν να αποδράσουν ή προέβαλαν αντίσταση, τους κρεμούσε επιτόπου σε δημόσια θέα. Σκότωνε 10 άτομα για κάθε φυγά και ξεκλήριζε τις οικογένειές τους. Άλλες φορές διέταζε τους κρατούμενους να πηδήξουν ταυτόχρονα μέσα σε ένα λάκκο, ενώ οι στρατιώτες τους πυροβολούσαν στον αέρα. Μετά τους έθαβαν μέσα στο λάκκο, όπως έπεσαν, ακόμα κι αν δεν είχαν σκοτωθεί.
Όσοι γλίτωσαν απ’ την παράνοιά του, έπρεπε να αντέξουν τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Δούλευαν από τα ξημερώματα μέχρι τα μεσάνυχτα και ο Γκετ έπαιρνε τα μισά από τα τρόφιμα που τους αντιστοιχούσαν για να τα πουλήσει προς δικός του όφελος. Όποιος κατέρρεε, μαστιγωνόταν μέχρι να ξανασηκωθεί. Τους έβαζαν να μετράνε οι ίδιοι τις βουρδουλιές και αν έχαναν το μέτρημα, ξεκινούσαν πάλι απ’ την αρχή....


Μία άλλη τιμωρία, ήταν η απομόνωση σε ένα δωμάτιο που δεν επέτρεπε στον κρατούμενο ούτε να κάτσει, ούτε να κινηθεί. Συνήθως ο κρατούμενος δεν έμενε μέσα για περισσότερο από 48 ώρες, αλλά σε μία περίπτωση, έκατσε για μία εβδομάδα και βγήκε μόνο για να τον κρεμάσουν.
Η εξάντληση, η πείνα και η αρρώστιες σκότωναν όσους δεν είχε προλάβει ο Γκετ. Τον Ιανουάριο του 1944, οι κρατούμενοι πανηγύρισαν, γιατί το στρατόπεδο πέρασε στον έλεγχο του Ράιχ και ο Γκετ έπρεπε να πάρει άδεια απ’ το Βερολίνο για κάθε ενέργειά του. Έφτασαν βιβλία με κανονισμούς, που όριζαν με εξονυχιστική λεπτομέρεια πότε, από ποιον, για ποιο λόγο και με ποιο τρόπο έπρεπε να τιμωρούνται οι κρατούμενοι. Όμως, η εντολή που εξόργισε περισσότερο τον Γκετ ήταν μία: «Το μοναδικό άτομο που μπορεί να αποφασίσει αν ένας κρατούμενος θα πεθάνει ή θα ζήσει, είναι ο Χίτλερ».
Πλέον, ο Γκετ έπρεπε να συντάξει έκθεση που θα παρουσίαζε το λόγο που ήθελε να τιμωρήσει ή να εκτελέσει ένα κρατούμενο, να τη στείλει στο Βερολίνο και να περιμένει την απάντηση....

Βέβαια βρήκε εύκολα τρόπο να αποφύγει όλη αυτή τη γραφειοκρατία που τον τρέλαινε. Μαστίγωνε όσους ήθελε, έστελνε την αναφορά και όταν έπαιρνε την άδεια, τους μαστίγωνε ξανά. Στις 14 Μαΐου του 1944, περίμεναν την άφιξη 10 χιλιάδων Ούγγρων κρατούμενων, τους οποίους δεν μπορούσαν να συντηρήσουν.
Έτσι ο Γκετ βρήκε ευκαιρία να «καθαρίσει» το στρατόπεδο μια και καλή. Πρότεινε στο Βερολίνο να ξεχωρίσει τους υγιείς από τους ηλικιωμένους, τους άρρωστους και τα παιδιά. Θα έστελνε τους τελευταίους στο Άουσβιτς και τη θέση τους θα έπαιρναν οι νέοι κρατούμενοι.
Στις 14 Μαΐου, 1.400 κρατούμενοι επιβιβάστηκαν στο τρένο για το Άουσβιτς. Ανάμεσά τους ήταν και 286 παιδιά, τα οποία ανέβηκαν σε φορτηγά και καθώς απομακρύνονταν, απ’ τα μεγάφωνα έπαιζαν παραδοσιακά πολωνικά νανουρίσματα. Ίσα που κάλυψαν τις κραυγές των γυναικών, που έβλεπαν τα παιδιά τους για τελευταία φορά.

Η σύλληψη του Άμον Γκετ
Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1944, η λαμπρή καριέρα του Άμον Γκετ ήρθε στο τέλος της. Συνελήφθη για την κλοπή εβραϊκών περιουσιών. Όχι ασφαλώς επειδή τις έκλεβε από τους Εβραίους, αλλά επειδή δεν τις παρέδιδε στο γερμανικό κράτος.
Ο Γκετ ζούσε πλουσιοπάροχα στο «Κόκκινο Σπίτι», όπως το αποκαλούσαν οι κρατούμενοι και διοργάνωνε καθημερινά πάρτι, με χρήματα και φαγητά που ανήκαν στο Ράιχ. Πολλά έπιπλα και προσωπικά αντικείμενα των κρατούμενων, κατέληξαν στα καταστήματα που διατηρούσαν η οικογένειά του στην Αυστρία, ενώ τα ακριβότερα κοσμήματα έγιναν δώρα για τις ερωμένες του.
Ένας από τους κρατούμενους, ο Τσίλοβιτς, είχε γίνει το δεξί χέρι του Γκετ. Διηύθυνε την αστυνομία του στρατοπέδου, κατέδιδε τους συγκρατούμενούς του και οργάνωνε την κλοπή των περιουσιών τους.

Όταν όμως ο Γκετ αντιλήφθηκε ότι είχε μπει στο στόχαστρο του Ράιχ, κανόνισε να εξαφανίσει όλα τα αποδεικτικά στοιχεία, ανάμεσά τους και τον Τσίλοβιτς.
Προσποιήθηκε ότι θα τον άφηνε να αποδράσει με την οικογένειά του και μάλιστα τον βοήθησε να βρει μεταφορικό μέσο. Τον άφησε να απομακρυνθεί και μετά έστειλε τους άντρες του να τον συλλάβουν.
Πλέον μπορούσε να δικαιολογήσει την εκτέλεση και στο Βερολίνο, που έδωσε πρόθυμα την άδειά του.
Ο Γκετ είχε εξαφανίσει ένα βασικό μάρτυρα των όσων είχε κάνει.
Παρά τις ραδιουργίες του, δεν κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη. Για λίγο στάθηκε τυχερός, καθώς συνέπεσε με την ήττα της Γερμανίας και την πτώση του Ράιχ.
Δεν πρόλαβε όμως να χαρεί την ελευθερία του, γιατί βρέθηκε στα δικαστήρια των Συμμάχων για εγκλήματα πολέμου.

Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1946. Τα μοναδικά στοιχεία που υπάρχουν για τον θάνατό του είναι μία σημείωση, «Πέθανε». Είχε κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο ένα βίντεο με τον απαγχονισμό του, αλλά αποδείχτηκε ότι ο άντρας στο βίντεο ήταν ο Λούντβιχ Φίσερ, που δημιούργησε το γκέτο της Βαρσοβίας.


Η σκηνή της εκτέλεσης από την ταινία «Η Λίστα του Σίντλερ»

«Ο παππούς μου θα με σκότωνε»
Τον Νοέμβριο του 1945, γεννήθηκε η κόρη του Γκετ, Μόνικα, την οποία απέκτησε με την ερωμένη του, Ρουθ. Η Μόνικα δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα της και μεγάλωσε με τις ιστορίες της μητέρας της, που τον παρουσίαζε σαν ήρωα.
Και οι δύο έμαθαν την αλήθεια για τον Γκετ το 1983, όταν τους έδειξαν τα πρακτικά της δίκης, όπου μάρτυρες περιέγραφαν τα βασανιστήρια που υπέστησαν στο στρατόπεδο του Πλάζοβ.
Η Ρουθ αυτοκτόνησε την επόμενη μέρα. Η Μόνικα έγραψε βιβλίο με τίτλο, «Πρέπει να αγαπώ ακόμη τον πατέρα μου, έτσι δεν είναι;»
Η Μόνικα απέκτησε μία κόρη με έναν Νιγηριανό, την οποία έδωσε για υιοθεσία. Το κορίτσι, η Τζένιφερ Τιγκ, δεν γνώριζε καν ποιος ήταν ο παππούς της και τυχαία διάβασε το βιβλίο της Μόνικα και αναγνώρισε τα ονόματα. Έγραψε και αυτή βιβλίο, με τον τίτλο «Άμον: Ο Παππούς που θα με πυροβολ0ύσε».

Το 2006, κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ «Inheritance» του Τζέιμς Μολ, στο οποίο η Μόνικα γνώρισε την υπηρέτρια του πατέρα της, Χέλεν Χιρς. Η Χιρς αρχικά δίσταζε να τη συναντήσει, αλλά δέχτηκε, όταν η Μόνικα της έστειλε το σημείωμα: «Πρέπει να το κάνουμε για τους δολοφονημένους». Της Αθηνάς Τζίμα.


Η εγγονή και η κόρη του Άμον Γκετ...

Πηγή "Μηχανή του Χρόνου"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νικόλαος Τζαχρήστας

Κύριοι της κυβέρνησης, πριν ξεκινήσω το κυρίως μέρος αυτού του κειμένου θα ήθελα να σας επισημάνω πως ήμουν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της αλλαγής πορείας της χώρας με μια κυβέρνηση της αριστεράς. Η κριτική μου δεν είναι κακοήθης σαν αυτή την γκαιμπελίστικη που ασκούν κάποιοι κύκλοι μνημονιακών ΜΜΕ.

Καταρχάς θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι στην νομισματική ένωση ενταχθήκαμε κατόπιν λογιστικών αλχημειών της κυβέρνησης Σημίτη με την βοήθεια της eurostat και της elstat. Οπότε η πορεία μας μέσα στην νομισματική ένωση ξεκίνησε προβληματικά και συνέχισε προβληματικά από τις στατιστικές αλχημείες της κυβέρνησης Παπανδρέου. Δεν τα λέω εγώ μόνο αυτά τα λέγατε και εσείς. Όλα αυτά ήταν σε γνώση του Βερολίνου και όχι μόνο. Άρα το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι αυτοί που τώρα μας κουνάν το δάκτυλο ήξεραν την προβληματική μας ένταξη αλλά και την λανθασμένη ένταξή μας σε μηχανισμό στήριξης.

Δεν είναι θεωρία συνωμοσίας κύριοι αλλά η αλήθεια ότι η Ελλάδα έπρεπε να μπει σε αυτήν την δυσχερή κατάσταση για να εκβιαστεί. Να εκβιαστεί για την γεωστρατηγική της θέση, να εκβιαστεί για τον πλούτο της και τέλος να εκβιαστεί για να καταστεί μια κοντινή χώρα για τις υπερδυνάμεις της ευρωζώνης και των Η.Π.Α. με φθηνά εργατικά χέρια και βολικό φορολογικό σύστημα για τους επενδυτές που θα περιμέναμε να έρθουν. Αυτές ήταν και οι ειδικές οικονομικές ζώνες (ΕΟΖ) που είχαν εξαγγελθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Γιατί η Ελλάδα να μην γίνει μια καινούρια Ταιβάν και να τρέχουν οι κολοσσοί στην Ταιβάν;

Οι Έλληνες στηρίχτηκαν σε ένα κόμμα της αριστεράς και το έφεραν στην εξουσία για την κοινωνική δικαιοσύνη, για την αξιοπρέπεια, για την ελευθερία, για μια Ελλάδα μακριά από το ζοφερό μέλλον το οποίο διαγραφόταν με τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Κοινωνικό κράτος, κράτος πρόνοιας και όχι ελεημοσύνης χτυπώντας κατά κράτος την διαφθορά και την δουλοπρέπεια προς τους συμμάχους που ιστορικά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους μόνο σύμμαχοι δεν ήταν. Από τα δάνεια του Κάνινγκ μέχρι το σχέδιο Μάρσαλ και το γκρίζο Αιγαίο.

Διακινδυνεύετε με μια ενδεχόμενη υποχώρηση τώρα να υποχωρήσουμε για πάντα. Θα υποχωρήσουμε έναντι κάποιας ανθρώπινης κοινωνίας, θα υποχωρήσουμε ενάντια στα παιδιά και αυτούς που βρήκαν ξανά την ελπίδα. Κύριοι στην τελευταία ψηφοφορία για την υποψηφιότητα του Στάυρου Δήμα δάκρυσα μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης όταν ο αριθμός των παρόντων έφτασε τους 121(αν και ήξερα το αποτέλεσμα) και μαζί μου πιστεύω δάκρυσε και όλη η Ελλάδα.

Κύριοι δεν έχετε δικαίωμα να κάνετε πίσω. Εσείς λέγατε, και σωστά λέγατε ότι το ευρώ δεν είναι ταμπού. Δεν πρέπει να ξανακυλίσουμε στην ενδοτικότητα. Ο λαός φώναξε «ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ» και το εννοεί. Δώστε μια ευκαιρία σε τούτο τον τόπο να βαδίσει προς μια καινούρια στράτα. Μπορεί να βρεθούμε σε δύσκολη κατάσταση αλλά θα παλέψουμε από την αρχή εμείς για εμάς και όχι για άλλους. Οι κύριοι των Βρυξελλών και του Βερολίνου δεν ξέρουν τι σημαίνει η λέξη άνθρωπος ούτε η λέξη αξιοπρέπεια. Γύρισαν στις ρίζες τους, δηλαδή τον κανιβαλισμό. Ελπίζω η ελπίδα να ήρθε πραγματικά. Η υποχώρηση εάν γίνει θα είναι άλλη μια συμφωνία της Βάρκιζας. Τόσος κόπος, τόσος αγώνας να αποτινάξουμε τις εθελόδουλες κυβερνήσεις για να συμφωνήσουμε ξανά σε τι; Να σκύψουν οι εργάτες άλλη μια φορά το κεφάλι στους σαρκοβόρους του Βερολίνου;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η γερμανική εφημερίδα σημειώνει ότι το «όχι» τού κόστισε συμμαχίες προς όφελος της Ελλάδας

Απομόνωση του Σόιμπλε μετά το «όχι» του στο ελληνικό αίτημα και αλλαγή των συμμαχιών βλέπει σε άρθρο της η γερμανική Zeit, που επισημαίνει ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών μένει πλέον μόνος του.

Το αίτημα της Ελλάδας για παράταση της δανειακής σύμβασης καλωσορίστηκε ως καλό σημάδι αλλά στο σημερινό Γιούρογκρουπ αντί να δοθεί ένα τέλος στο δράμα του χρέους ελλοχεύει μια αναταραχή, σημειώνει η εφημερίδα.

Αυτή τη φορά όμως, όπως επισημαίνει, «τα φύλλα μοιράζονται διαφορετικά», καθώς ο Σόιμπλε με το «όχι» του επιφύλαξε ένα χτύπημα στον Γιούνκερ και γύρισε μέρες πίσω τις Βρυξέλλες και το Eurogroup.

«O Bαρουφάκης αυτή τη φορά έχει στο πλευρό του τον Γιούνκερ ενώ και η ΕΚΤ και το ΔΝΤ φαίνεται ότι καλοβλέπουν την ελληνική αίτηση, σύμφωνα με φήμες που κυκλοφορούν στις Βρυξέλλες’ γράφει η εφημερίδα και συνεχίζει: «Κι εδώ βρίσκεται η ειρωνεία της Ιστορίας: Η Κομισιόν, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ -οι τρεις θεσμοί που σχηματίζουν την τρόικα- γυρίζουν την πλάτη στον γερμανό υπουργό Οικονομικών που όχι μόνο επινόησε την τρόικα, αλλά την υπερασπίστηκε κατά του βαρουφάκη. Τώρα οι θεσμοί περιμένουν μία λύση, αλλά ο Σόιμπλε πατά φρένο...».

Τα «στρατεύματα» του Σόιμπλε σε αυτή τη μάχη θα είναι, κατά την εφημερίδα, η Φινλανδία, το Βέλγιο, η Ισπανία και η Πορτογαλία. «Ωστόσο οι γραμμές που, αρέσει να χαράσσει ο Σόιμπλε, δεν υπάρχουν πλέον», υπογραμμίζει ο αρθρογράφος.

Σούλτς: Έμεινα έκπληκτος από τη στάση Σόιμπλε
Έκπληκτος από τη στάση Σόιμπλε στο ελληνικό αίτημα για παράταση της δανειακής σύμβασης δηλώνει ο Μάρτιν Σούλτς, χαρακτηρίζοντας από κοινού με τον Αυστριακό καγκελάριο Φάιμαν ως «ζήτημα σεβασμού» το να δοθεί μια ευκαιρία στην Ελλάδα.

Όπως είπε ο Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου η επιστολή Βαρουφάκη έχει «πολλή ουσία» και πρέπει να εξεταστεί. Διερωτήθηκε μάλιστα αν η άλλη επιλογή είναι να θέλουμε να δούμε τους Έλληνες γονατισμένους τη στιγμή που πρέπει να αναζητηθεί μια ρεαλιστική λύση.

Ο Καγκελάριος Φάιμαν ζήτησε από την πλευρά του να υπάρξει κατανόηση για την Ελλάδα και να δοθεί η ευκαιρία να αλλάξει η κυβέρνηση συγκεκριμένα σημεία του προγράμματος.
Επισήμανε ότι αν οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν, τότε και οι άλλες χώρες του ευρώ θα χάσουν χρήματα. «Οι Έλληνες έκαναν ένα βήμα, τώρα πρέπει να κάνουν και οι άλλες χώρες» είπε ο κ. Φάιμαν, επισημαίνοντας ότι με λιτότητα και μόνο δεν μπορεί να αναπτυχθεί η οικονομία.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι τα οικονομικά αλλά η γεωπολιτική. Ένα λάθος με την Ελλάδα θα ήταν ανυπολόγιστο" τονίζει η εφημερίδα σε δημοσίευμα της.

Το τίμημα της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ αξίζει να «πληρωθεί» από την Ευρώπη, εκτιμά ο Marc Chandler, επικεφαλής στρατηγικής στην αγορά συναλλάγματος στην Brown Brothers Harriman, σε άρθρο του στους Financial Times, λέγοντας ότι το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι τα χρήματα αλλά η γεωστρατηγική.

«Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν επιλέξει λάθος γλώσσα στις διαπραγματεύσεις τους με την Ελλάδα. Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι τα οικονομικά αλλά η γεωπολιτική. Ένα λάθος με την Ελλάδα θα ήταν ανυπολόγιστο» τονίζει.

Παρομοιάζοντας την Ελλάδα με την κατάσταση στην Ουκρανία, στην οποία η κρίση ξεκίνησε όταν η Ε.Ε. άρχισε τις διαπραγματεύσεις για την Τελωνειακή Συμφωνία, παραβλέποντας τη γεωστρατηγική σημασία και επικεντρωμένη στα οικονομικά ζητήματα, ο Chandler σημειώνει ότι αν και μέχρι στιγμής τα πράγματα δεν έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο με την Ελλάδα, αυτό παραμένει ένα «ριψοκίνδυνο στοίχημα».

Αν και οι κινήσεις της Ρωσίας δεν θα μπορούσαν να προβλεφθούν, η Ευρώπη δεν θα αντέξει να πάθει το ίδιο και με την Ελλάδα, υπογραμμίζει.

Τα ποσά που συζητούνται για την Ελλάδα είναι μεγάλα και οι ελληνικές απαιτήσεις προκαλούν ερωτηματικά σχετικά με τα οικονομικά προβλήματα της χώρας αλλά και ολόκληρη τη μακροοικονομική πολιτική της Ευρωζώνης. Επομένως η συμφωνία δεν πρέπει να γίνει με βιασύνη. Αλλά παρά τη σημασία τους οι Ευρωπαίοι δεν πρέπει να τυφλωθούν από τα οικονομικά και να παραβλέψουν την γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας” τονίζει.

Όπως λέει, η Ελλάδα είναι μια χώρα που συνδέει τον βορρά με τον νότο, την Ανατολή με τη Δύση. Αποτελεί την τελευταία άκρη του ΝΑΤΟ. Και οι σχέσεις που απολαμβάνει με τη Ρωσία, το Ιράν, την Κίνα, είναι μοναδικές μέσα στην Ε.Ε., υπενθυμίζει, λέγοντας ότι η Ελλάδα είναι υπεύθυνη για την ασφάλεια ενός μεγάλου και ευμετάβλητου συνόρου της Ε.Ε.

“Ο ρόλος της γίνεται ακόμα πιο σημαντικός εάν αναλογιστεί κανείς τις αυξανόμενες εντάσεις στη Μέση Ανατολή. Μάλιστα, είναι από τις λίγες χώρες της Ευρωζώνης που εκπληρώνουν πλήρως τις υποχρεώσεις τους στο ΝΑΤΟ για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, και είναι από τους μεγαλύτερους πελάτες των γερμανικών και γαλλικών βιομηχανιών” σημειώνει ο Chandler.

“Τα γεωστρατηγικά στοιχεία που αντιπροσωπεύει η Ελλάδα είναι αναντικατάστατα για την Ευρώπη. Ακόμα κι αν το τίμημα για την Ευρώπη είναι πολύ υψηλό, πρέπει να πληρώσει για να κρατήσει την Ελλάδα” καταλήγει.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


H έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα φέρει τόσο αρνητικά αποτελέσματα, ώστε θα λειτουργήσει παραδειγματικά για τους λαούς της Ευρώπης, που θα κάτσουν στα αυγά τους και θα αποδεχθούν αγόγγυστα τη γερμανική ηγεμονία. Κάποια από τα γερμανικά ΜΜΕ το λένε πλέον ξεκάθαρα: η πολιτική ελίτ της χώρας τους αλλά και των άλλων χωρών - δορυφόρων δεν θα διστάσουν να πνίξουν την Ελλάδα για να μην εξαπλωθεί και αλλού ο μολυσματικός ιός του ΣΥΡΙΖΑ, για να μην κυριαρχήσει το Podemos στην Ισπανία, το Sinn Fein στην Ιρλανδία, ίσως και άλλα κόμματα που θα ξεπεταχτούν σε άλλες χώρες.

Και μόνο που ακούς τη λέξη «παραδειγματισμός», σου έρχονται στον νου εικόνες από ένα σκοτεινό παρελθόν που όλοι επιθυμούμε να ξεχάσουμε. Να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι λίγοι για να φρονηματιστούν οι πολλοί, μόνο που οι λίγοι δεν είναι και τόσο λίγοι, είναι κοντά έντεκα εκατομμύρια νοματαίοι. Δεν είναι μόνο αυτοί, είναι και οι 230.000 Γερμανοί που, σύμφωνα με το Γραφείο Εργασίας του ΟΗΕ, θα χάσουν τις δουλειές τους αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ και προφανώς και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι που θα χάσουν τις δουλειές τους στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Οι λίγοι που θα θυσιαστούν για να παραδειγματιστούν οι πολλοί είναι κι αυτοί πολλοί, πάρα πολλοί. Και οι πολλοί, όμως, είστε σίγουροι ότι θα παραδειγματιστούν; Ποιο παράδειγμα θα μπορούσε να σταματήσει την επέλαση του Podemos σε μια Ισπανία που πνίγεται στη λιτότητα, στις εξώσεις και στα σκάνδαλα του Ραχόι; Ποιος μπορεί να υπολογίσει μετά βεβαιότητας τα αποτελέσματα ενός σκληρού παραδείγματος; Το μόνο βέβαιο είναι ότι η Ευρώπη που τρώει τα παιδιά της θα γίνει ακόμη πιο μισητή για τους λαούς και οι επιπτώσεις αυτού του μίσους μπορεί να είναι ανεξέλεγκτες.
Η γερμανική ελίτ επιλέγει τη σκληρότητα χωρίς να υπολογίζει ότι η σκληρότητα μπορεί να γίνει κύμα και να την πνίξει. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι το παράδειγμα θα καταστείλει τα αριστερά κόμματα, ενώ είναι απολύτως σίγουρο ότι θα θεριέψει τα ήδη ακμάζοντα αντιευρωπαϊκά και ακροδεξιά. Η Λεπέν, ο Φάρατζ, ο Γκρίλο (δεν τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι) περιμένουν στη γωνία κι εκεί -στη γωνία- δεν θα υπάρχουν φιλοευρωπαϊκές διαπραγματεύσεις και συναινέσεις, εκεί -στη γωνία- θα καραδοκούν δημοψηφίσματα για έξοδο από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Υπάρχει και το άλλο. Τι θα γίνει αν η Ελλάδα εξαναγκαστεί να βγει από το ευρώ και αποδειχτεί ότι αυτή η επιλογή δεν είναι τόσο καταστροφική όσο προφητεύουν οι Ιερεμίες; Δεν λέω ότι πρέπει να συμβεί αυτό, δεν λέω ότι δεν θα υπάρξουν πολύ σοβαρά προβλήματα στην αρχή. Αν όμως τα προβλήματα αυτά ξεπεραστούν, αν η Ελλάδα ξανασταθεί στα πόδια της. Αν η οικονομία και ο λαός ανασάνουν, τότε ποιο θα είναι το παράδειγμα για τους λαούς που θα συνεχίζουν να ζουν υπό καθεστώς ακραίας λιτότητας και καταπίεσης;
Να προσέχετε τα παραδείγματα, ενίοτε έχουν δόντια κοφτερά.
Tου Γιώργου Ανανδρανιστάκη 
Πηγή avgi


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο κανιβαλισμός των... βαρβάρων

Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, ύστερα σε πολεμούν και στο τέλος τους νικάς… 

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ένα από τα γνωστά γνωμικά του Γκάντι, που σήμερα βιώνει στον απόλυτο βαθμό η Ελλάδα απέναντι στην αλαζονική Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε.
Η χώρα μας διανύει μία από τις πλέον κρίσιμες ιστορικές της περιόδους, κατά την οποία απειλείται πλέον (και) ευθέως από μία άλλη χώρα που στην σύντομη ιστορία της (λίγο περισσότερο από 100 χρόνια) και στον αγώνα της να επιβληθεί επί των πάντων, έχει γίνει η αιτία για τον θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων (δύο παγκόσμιοι πόλεμοι), αλλά χωρίς να έχει διδαχθεί από τα λάθη της επιχειρεί (και) σήμερα με διαφορετικό τρόπο να κατακτήσει την Γηραιά Ήπειρο, χρησιμοποιώντας ως θύμα (παράδειγμα προς αποφυγή και τρομοκράτηση των υπολοίπων ευρωπαϊκών λαών) την Ελλάδα, η οποία για μία ακόμη φορά αντιστέκεται στα «ιδεώδη» του απόλυτου φασισμού και των ναζί που επανακάμπτουν και επιτίθενται στην Ευρώπη με την μορφή «οικονομικής δύναμης».

Δεν τίθεται θέμα ηθικού ερείσματος, αφού ο γερμανικός παραλογισμός οδηγεί στην ισοπέδωση της Ελλάδας.
Δεν τίθεται καν θέμα οικονομικής διαφοράς και ό,ποιου χρέους, αφού το μεγάλο οικονομικό χρέος το έχει η Γερμανία, αλλά μονομερώς (λόγω της οικονομικής ισχύος, αλλά και εξαιτίας της πολιτικής στήριξης που δέχεται από τις ΗΠΑ) αρνείται την αποπληρωμή του.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ευρώπη, είναι το αποτέλεσμα ενός μακρόχρονου γερμανικού σχεδιασμού για την απόλυτη κυριαρχία του Βερολίνου στην Ευρώπη. Ηγέτες κρατών σκύβουν το κεφάλι στις απαιτήσεις της Μέρκελ και του Σόιμπλε, οι οποίοι είχαν ήδη δημιουργήσει ένα «πολιτικό ευρωπαϊκό καρτέλ» με τις χώρες της βόρειας Ευρώπης (τα χρέη των οποίων είναι τεράστια, αλλά κανείς δεν τα αναφέρει) και μέσα από ένα κοινό μέτωπο απειλούν τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, αφού έχουν εξασφαλίσει την τοποθέτηση πολιτικών νάνων στις ηγεσίες αυτών των χωρών.

Σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται στο τρίτο στάδιο, όπου την πολεμούν, όπου ο εχθρός αποκαλύπτεται, αφού προηγουμένως μας έχει υποβαθμίσει και μας έχει λοιδορήσει. Σε αυτό ακριβώς το στάδιο έχουν ενεργοποιηθεί και οι ιστορικά γνωστοί εγχώριοι εφιάλτες (πρότερο πολιτικό προσωπικό), οι οποίοι μέσα από ένα «μαύρο μέτωπο» επιχειρούν να διασπάσουν την ενότητα εντός της χώρας και να δημιουργήσουν ρήγματα και φοβίες στην διαδικασία της κυβερνητικής διαπραγμάτευσης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς (που ελέγχει στον απόλυτο βαθμό η Γερμανία της Μέρκελ). Αυτά τα πολιτικά σκύμβαλα - εφιάλτες, έχουν κατανοήσει το μέγεθος της ζημίας που δημιούργησαν και ευελπιστούν πως εάν υπάρξει απόλυτη επιβολή της Γερμανίας στην Ελλάδα θα κατορθώσουν να διασωθούν από την χλεύη της ιστορίας. Αυτά τα πολιτικά υποκείμενα, δεν έχουν κατανοήσει όμως, πως είναι κατά πολύ προτιμότερο για έναν άνθρωπο να στέκεται όρθιος, αν και χτυπημένος, παρά να σέρνεται για να αποφύγει τα χτυπήματα. Αυτές οι πολιτικές μαριονέτες δεν έχουν κατανοήσει, επίσης, πως οτιδήποτε κι αν κάνουν μπορεί να εμφανίζεται ως ασήμαντο, αλλά είναι πολύ σημαντικό γιατί το έχουν ήδη κάνει.

Για την Γερμανία της Μέρκελ είναι μονόδρομος η μη ανοχή απέναντι στην Ελλάδα. Δεν μπορεί να αποδεχθεί η Προτεσταντική πανίσχυρη Γερμανία του σήμερα, πως μία μικρή χώρα όπως η Ελλάδα μπορεί να την νικήσει, ακόμη κι αν το δίκιο βρίσκεται με το μέρος της Ελλάδας.
Δεν μπορεί να διανοηθεί καν η Γερμανία του Σόιμπλε ότι θα καταρρακωθεί το γερμανικό γόητρο από έναν μικρό «άτακτο» λαό.
Δεν μπορεί η Γερμανία να οπισθοχωρήσει απέναντι σε Ελληνικές απαιτήσεις που θα βλάψουν (ενδεχομένως στον μέγιστο βαθμό, εάν πρόκειται για τις κατοχικές αποζημιώσεις χρέους και καταστροφών) την κραταιά μορφή της επανακάμψασας Μεγάλης Γερμανίας.
Δεν μπορούν η Μέρκελ και ο Σόιμπλε να αποδεχθούν πως με δικές τους επίμονες – εκβιαστικές προτάσεις δεν σώθηκε η Ελλάδα, αλλά οι Γερμανικές τράπεζες και πως η Ελλάδα ήταν απλά το εργαλείο για το «μεγάλο ριφιφί» κατά των οικονομιών των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών.
Είναι αδιανόητο για το γερμανικό δίδυμο εξουσίας να αποδεχθεί πως ως σύγχρονος Δαυίδ η Ελλάδα τολμά και σηκώνει το ανάστημά της απέναντι στον γερμανικό γίγαντα – Γολιάθ και μάλιστα τον απειλεί με επώδυνη και εξευτελιστική ήττα.

Η Γερμανία επαναλαμβάνει τον κακό της εαυτό κα τα ιστορικά της λάθη. Δεν κατανοεί πως έχει μπει ήδη στον «ιστορικό ιμάντα» που την οδηγεί (και) πάλι στην καταστροφή. Η ιστορική της αλαζονεία καθιστά ανίκανη την πολιτική της ηγεσία να αντιληφθεί πως είναι καταδικασμένη να ηττηθεί και στην πράξη, ενώ έχει ήδη ηττηθεί ηθικά, παρά τις απέλπιδες προσπάθειες χειραγώγησης των ευρωπαϊκών (και όχι μόνο) ΜΜΕ, που δαιμονοποιούν (μέχρι και σήμερα) την μικρή, φτωχή, αλλά θαρραλέα Ελλάδα…, η οποία δέχεται συντονισμένα χτυπήματα που δεν την κάμπτουν, αλλά, δυστυχώς για την Γερμανία, αποκαλύπτουν τις σκοπιμότητες, την μοχθηρότητα και την δολιότητα της γερμανικής πλευράς.

Θα ήταν ανόητο να πιστέψουμε, λοιπόν, πως η Γερμανία θα οπισθοχωρήσει. Θα ήταν ανόητο, επίσης, να ελπίσουμε πως δεν θα μας επιτεθεί. Θα ήταν οξύμωρο να περιμένουμε ότι θα νικήσουμε σε αυτή την συγκεκριμένη μάχη… Θα ήταν όμως, παράλογο, να επιτρέψουμε στους «εφιάλτες» να μας πείσουν ότι έχουμε ηττηθεί. Δυστυχώς για το «μαύρο μέτωπο», δυστυχέστερα για την πανίσχυρη Γερμανία, η δράση της είναι αυτή που υποδηλώνει τις προτεραιότητές της. Και η διάσωση της Ελλάδας δεν αποτελεί προτεραιότητα του Βερολίνου. Ενδεχομένως, αν όχι σίγουρα, ισχύει το απολύτως αντίθετο. Η παραδειγματική τιμωρητική καταστροφή της Ελλάδας, αποτελεί το πρώτιστο μέλημα της πολιτικής και οικονομικής άρχουσας ελίτ της Γερμανίας…

Η σημερινή Γερμανία δεν επιθυμεί να επιβάλει τους κανόνες της στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Η Γερμανία σήμερα απαιτεί την Ελληνική παραδειγματική υποταγή για να στείλει το κατάλληλο μήνυμα στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το τραγικό της λάθος είναι ότι έχει αποκαλύψει πλέον τις προθέσεις της... Αυτός είναι και ο λόγος που έχει ήδη ηττηθεί... Και η ήττα αυτή συντελέσθηκε από το ακόρεστο γερμανικό πάθος της ισοπέδωσης των αντιπάλων και όχι της στρατηγικής κατάκτησής τους... Τόσο η Ελλάδα όσο και οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί τώρα γνωρίζουν και απλά περιμένουν τον επιθανάτιο ρόγχο του θηρίου και τα τελευταία καταστροφικά του χτυπήματα...

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα, απευθυνόμενος σε όλους όσους αγωνίζονται, και ενδεχομένως κλυδωνίζονται από την ένταση των στιγμών και τις ιαχές των «βαρβάρων», θα ήθελα να τους θυμίσω ότι «ο φόβος έχει κάποια χρησιμότητα, η δειλία όμως δεν έχει καμία»…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα.
Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα»
Νίκος Καζαντζάκης
Η Ευρώπη των λαών ξύπνησε. Την προηγούμενη Τετάρτη αλλα και την Δευτέρα κατά την διάρκεια του επόμενου Eurogroup, οι Ευρωπαίοι θα βρίσκονται σε όλες τις μεγάλες πλατείες όλων των Ευρωπαϊκών πόλεων, όχι μόνον για την Ελληνες, αλλά για όλους του πολίτες της ηπείρου.

Κάτι άλλαξε η νέα Ελληνική Συγκυβέρνηση, κάτι άλλαξε στην Ιστορία, μια ρωγμή στο τσιμεντένιο τοίχο των Τραπεζόδουλων πολιτικών μετά από τόσα χρόνια τεχνητής κρίσης. Αυτό που πριν τις 25 Ιανουαρίου φάνταζε απίθανο, τώρα είναι πιθανό κι αυτό που αποκαλούσαν ως «μονόδρομο», τώρα είναι απλά ένας παράδρομος, με πολλές καλύτερες κατευθύνσεις.

Δεν κερδίσαμε ακόμη τίποτα χειροπιαστό, ούτε θα τα κερδίσουμε όλα σε μια μέρα, ούτε είναι αυτός ο σκοπός, Σκοπός είναι πρώτα να επανέλθει η πολιτική στο προσκήνιο και να καταλάβουν οι πολίτες ότι τίποτα δεν είναι «μονόδρομος», όλα είναι απλά «επιλογές».
Εως τώρα οι Τραπεζίτες κι οι Αγορές φρόντιζαν τις Τράπεζες και τις Αγορές, μέχρι που αποδείχθηκε, ότι η δήθεν «αυτορύθμιση» της απληστίας τους ήταν απλά ένα ακόμη νεοφιλελεύθερο παραμύθι.

Η συζήτηση που άνοιξε και πάλι χάρη στους Ελληνες στην Ευρώπη, είναι συζήτηση ουσίας για το μέλλον της Ευρώπης ή μάλλον για το μη-μέλλον της Ευρώπης, έτσι όπως είναι δομημένο μέχρι σήμερα.

Όπως φάνηκε κατά την κρίση, δεν ήταν η έλλειψη πόρων, αλλά η κατανομή αυτών των πόρων. Για την Ελλάδα εν μέσω κρίσης «βρέθηκαν» δισεκατομμύρια για να σωθούν οι Τράπεζες που τελικά δεν σώθηκαν μεν, αλλά έμεινε ένα ακόμη μεγαλύτερο χρέος στους πολίτες δε και τέλος τα οικονομικά προβλήματα παρέμειναν και μάλιστα ακόμη χειρότερα από την ημέρα υπογραφής του μνημονίου.

Συμπέρασμα. Το πραγματικό περιεχόμενο της συζήτησης που διεξάγεται σήμερα, είναι αν η οικονομία της αγοράς η μοναδική εναλλακτική λύση και αν η αγορά θα πρέπει να καθορίζει τις βασικές επιλογές στην κατανομή των μη επαρκών πόρων και σε ποιος θα κατανέμεται το εθνικό εισόδημα, η επαναφορά της πολιτικής βάζει για πρώτη φορά εδώ και χρόνια τον άνθρωπο πάνω από την μη-οικονομία.

Όλοι χάσαμε στην Κρίση και πολλοί παραιτήθηκαν πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει ελπίδα, η πλύση εγκεφάλου από τα «δημοσιογραφικα» πεμπτοφαλαγγίτικα συγκροτήματα έκανε «καλή» δουλειά, τώρα η αρχή έγινε πρέπει να συνεχίσουμε μέχρι τέλους.

Δεν θα είναι ευκολο, θα είναι πιο δύσκολο γιατί δεν θα παραδοθούν αμαχητί, αλλά δεν είναι πια αδύνατον. Αν κάτι φοβούνται πιο πολύ κι από ατομική βόμβα, είναι να βλέπουν τους «ψηφοφόρους» τους στους δρόμους και στις πλατείες αφυπνισμένους.

Η Ελλάδα έγινε απο παράδειγμα τιμωρίας, εγινε σε μερικές μέρες παράδειγμα επανάσταση σε Πορτογαλία και Ισπανία που κι εκεί οι πολίτες τους ζητούν από Ραχοι και Κοέλιο να χαλαρώσουν την λιτότητα.

Οι απληστοι ξέραναν την γη μας αλλά ξέχασαν ότι στον ξερό τον κάμπο μια σπίθα αρκεί.

Αυγερινός Χατζηχρυσός
twitter @avgerinosx
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΧΩΝΙ της Κυριακής 15 Φεβρουαρίου 2015


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όταν η Ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι ως φάρσα

Του Μιχαήλ Στυλιανού 

Διευθυντής/σχολιαστής καναλιού της TV έψεξε προχθές τον υπουργό Οικονομικών κ. Βαρουφάκη για το γεγονός ότι στη νυκτερινή ενημέρωση του διεθνούς Τύπου, μετά το εκτρωματικό Γιουρογκρούπ, αποκάλυψε πως προσχέδιο του επιτρόπου Μοσκοβισί, που ήταν έτοιμος να προσυπογράψει, αντικαταστάθηκε στη συνεδρίαση με το τελεσίγραφο Ντάϊσελμπλουμ.

Χαρακτηριστική περίπτωση απογειωμένης τηλεπερσόνας που δεν διστάζει να διδάσκει οικονομική, πολιτική και διπλωματική δεοντολογία (και σε αρμόδιους καθηγητές διεθνούς αναγνώρισης!), ο αυτόκλητος κήνσορας προφανώς δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι αυτή η «αποκάλυψη» δεν αποτελούσε απερίσκεπτη αθυροστομία του Έλληνα υπουργού. Ήταν ουσιώδες στοιχείο του φακέλου, απαραίτητο για την πλήρη και παστρική ενημέρωση τής διεθνούς κοινής γνώμης, των Ευρωπαίων αλλά και των Ελλήνων πολιτών, για τα χαρακτηριστικά αυτής της διαπραγμάτευσης, τις θέσεις των δύο πλευρών και την υφή αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η πληροφορία ότι η Ελλάδα ήταν διατεθειμένη να δεχθεί τον συμβιβασμό του προσχεδίου Μοσχοβισί απεδείκνυε την μέγιστη και με πολιτικό κόστος διαλλακτικότητα και εποικοδομητική στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Και το τελεσίγραφο με το οποίο αυτή απαντήθηκε, υπό το φώς και των πρωινών ραδιοφωνικών δηλώσεων Σώϋμπλε -πως «λυπάται τον ελληνικό λαό για την ανεύθυνη κυβέρνηση που επέλεξε»- όσο και των γερμανικών «συμβουλών» στην ελληνική κυβέρνηση να αντικαταστήσει τον κ. Βαρουφάκη, (επειδή αποσταθεροποιεί τους συνομιλητές του υπουργούς της ΕΕ!..), αποκάλυπτε σε κάθε απληροφόρητο, αφελή ή παραπληροφορημένο το τι αντιμετωπίζει σήμερα ο ελληνικός λαός καί τί επιφυλάσσεται πιθανότατα αύριο για το λαό της Ουγγαρίας, της Ισπανίας ή οποιασδήποτε άλλης χώρας της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης που αντιστέκεται στις διαταγές της Κομαντατούρ.

Αυτά τα άμεσης επικαιρότητας τεκμήρια ποιότητας και αποτυπώματα ταυτότητας των «εταίρων της» ώφειλε η ελληνική κυβέρνηση να τα επιδείξει στά μεγάλα και παλλόμενα πλήθη λαού, που διαδήλωναν την αγωνιστική συστράτευσή τους με ελληνικές σημαίες, στις πλατείες της Ευρώπης και άλλων ηπείρων, όπως επίσης και στον ελληνικό λαό. Αφ’ ενός για να αποδείξει την δική της καλή πίστη και την συνέπεια προσήλωσής της στις αρχές της Ε Ε. Και αφ’ ετέρου για να αφυπνίσει όσους ακόμη κοιμούνται με τις προσφιλείς ψευδασθήσεις τους στην άγρια πραγματικότητα γύρω από την θέση της χώρας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη και να σκεφθούν σοβαρά τις επιλογές για την αντιμετώπισή της. Γιατί η στυγνή πραγματικότητα, που δεν επιτρέπει πια υπεκφυγές, είναι η ακόλουθη:
Η σημερινή Ευρωπαϊκή ΄Ενωση δεν έχει καμιά σχέση με ό, τι οραματίσθηκαν οι γεννήτορές της, ή με την΄Ενωση στην οποία πίστευε ότι εισάγει την Ελλάδα -«για την ασφάλειά της»- ο Κων.Καραμανλής.

΄Ολες οι καταστατικές αρχές της Ε.Ε. – Δημοκρατία, Ισότητα, Αλληλεγγύη, σεβασμός στις ανθρώπινες αξίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα- έχουν ποδοπατηθεί. Για την Ελλάδα, η Ε Ε αποδείχθηκε παγίδα, στόχος εκμαυλισμού και λεηλασίας και –στην εξέλιξή της- μυλόπετρα εθνικής συντριβής. Η πείρα των τελευταίων πέντε χρόνων, δεν απαιτεί πρόσθετες αποδείξεις. Και η συμπεριφορά των «εταίρων» τις τελευταίες ημέρες αποκρυστάλλωσε, στη φυσιογνωμία της κομμαντατούρ των Βρυξελλών, τα χαραγμένα σαν ουλές στην εθνική μνήμη χαρακτηριστικά βαμμένου εχθρού.

Ενώπιοι αδυσώπητης εχθρότητας

Η φράου Μέρκελ, ο χερ Σώυμπλε, ο Χερ Ντάϊσελμπλουμ, ο Γκόλντμαν Ντράγκι μετά της κουστωδίας τους κατέδειξαν ότι θέλουν να εξευτελίσουν τους ΄Ελληνες, να τους πατήσουν, να τους αναγκάσουν να παρακαλέσουν γονατιστοί για την επέκταση του μνημονίου…
Αφού, με την δουλική σύμπραξη εξουσιολάγνων ενεργουμένων τους στην Ελλάδα, κατέστησαν τον λαό της πειραματόζωο μέτρησης του έσχατου ορίου ζωής του βατράχου στον αναμένο βραστήρα, τώρα αποφάσισαν να συντρίψουν το ελεύθερο φρόνημα των Ελλήνων και να κρεμάασουν το κουφάρι του φόβητρο για να τρομοκρατούν τους άλλους λαούς της Ευρώπης, σε αποδοχή της μεταλλαγής της ΕΕ σε πειθαρχημένη Γερμανική Επικράτεια.

Ο κίνδυνος εξάπλωσης της «ανταρσίας», που ορθώνεται απειλητικός στην Ουγγαρία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στη Γαλλία, επιβάλλει μεταβολή του σχεδίου για σταδιακή δημογραφική απογύμνωση του εοδυλιακού και ιστορικού οικοπέδου Ελλάδα, με επιτάχυνση της εκτέλεσης διά στραγγαλισμού με τον ξύλινο βρόχο του Φράνκο. Το θέαμα χηρευάμενων της εξουσίας που καλούν την κυβέρνηση να συμμορφωθεί στο τελεσίγραφο -για τη σωτηρία της πατρίδας!- είναι ανάξιο σχολιασμού. Απλά αποδεικνύει τον βαθμό τύφλωσής τους και βαθαίνει το τέλμα αηδίας που τους περιβάλλει.

Υπάρχει όμως στην Ελλάδα και μια ευμεγέθης ακόμη μειοψηφία πολιτών, που περιλαμβάνει και σκεπτομένους ανθρώπους, δημοκράτες κατά τεκμήριο και πατριώτες (ακόμη οικονομικά ασφαλείς), τους οποίους ο νόμος της αδρανείας και ο αυτο-εγκλωβισμός σε παγιωμένες θέσεις διατηρεί στη γραμμή ακλόνητων υπερασπιστών του προτάγματος του Ευρώ.

Η νομισματική αυτή μονάδα έχει εμπεδωθεί στη συνείδησή τους ως απαραβίαστο ταμπού, ως το έσχατο όριο του εθνικού προβληματισμού και ως «πιστεύω», που και μόνο η σκέψη παραβίασής του αποκρούεται σαν αίρεση, αποστασία, ιεροσυλία.
Η απειλή του Grexit ισοδυναμεί στο φαντασιακό τους με τον απόλυτο εφιάλτη, τον Αρμαγεδδώνα, την καταστροφή της πατρίδος. Και υπαινιγμός επανεξέτασης αυτού του δόγματος πίστεως υπό την βάσανο της εμπειρίας, αφορίζεται από τους καλοπροαίρετους αυτούς συμπολίτες ως λαϊκισμός και δημοκοπία, ή πάντως ως έλλειψη σύνεσης και σωφροσύνης. Ακόμη και άρθρα με βαρυσήμαντες υπογραφές, όπως το προχθεσινό του Wolfgang Munchau, στους Financial Times και πλειάδας άλλων επιφανών ξένων οικονομολόγων, που συμπαθούν και υπερασπίζονται την Ελλάδα, γλυστρούν στο τεφάλ της εμμονής αυτών των συμπατριωτών μας και δεν τους αγγίζουν.

Το αναπόδραστο δίλημμα

Αυτή η ολοκληρωτική, φανατική πίστη, προφανώς απορρίπτει ψυχολογικά τον ισολογισμό των ωφελειών και ζημιών της συμμετοχής στην Ευρωζώνη, όσον και άν η εμπειρία της πενταετίας επιτάσσει ένα τέτοιον ισολογισμό – χάριν ακριβώς της πατρίδος. Στον ισολογισμό αυτό θα βοηθούσαν τα ακόλουθα ελάχιστα ερωτήμστα:

–Υπάρχει ακραίο όριο στην πατριωτική προσταγή μη αμφισβήτησης του Ευρώ; Και πού υψώνεται το σήμα «Στοπ. Κίνδυνος!», μετά τον σχεδόν διπλασιασμό του χρέους στα 208% του ΑΕΠ (ινστιτούτο Λεβύ), τους 6.000 αυτόχειρες, τους ενάμισυ εκατομμύριο ανέργους, τους ένα εκατομμύριο αμειβόμενους με «προστάντζες», «έναντι», την πτώση κατά 25+% του εθνικού εισοδήματος, τις 200.000 μεταναστεύσεις επιστημόνων και νέων υψηλής εκπαίδευσης, τις 300.000 εκτρώσεις τον χρόνο και το ξεπέρασμα του αριθμού των γεννήσεων από τον αριθμό των θανάτων;

— Είναι υγιής απόρριψη του λαϊκισμού και τεκμήριο σύνεσης και σωφροσύνης του πολίτη -και του εκπροσώπου του στο Κοινοβούλιο- η αταραξία και απάθεια μπροστά στον βάναυσο κατά συρροήν βιασμό του Συντάγματος, είτε με την ψήφιση μνημονιακών αντισυνταγματικών νόμων είτε με διατάγματα υπογραφόμενα από έναν άβουλο και άυλο πρόεδρο;

— Είναι πατριωτική σύνεση ο εθισμός στά φαινόμενα συνωστισμού χιλιάδων και χιλιάδων Ελλήνων στα συσσίτια φιλανθρωπίας και στις δωρεάν διανομές τροφίμων, παιδιών που λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα, καλοντυμένων γερόντων που αναζητούν τροφή στους κάδους των σκουπιδιών, ενός κόσμου αστέγων να κοιμάται στις εισόδους κτιρίων και στις στοές των κεντρικών δρόμων της πρωτεύουσας— εικόνες χωρίς προηγούμενο στο παρελθόν, ούτε στη γερμανική κατοχή;

— Ειναι συμβατές με κάποιο αίσθημα πατριωτισμού και εθνικής αξιοπρέπειας συνεδριάσεις Βουλής οχυρωμένης με κάγκελα και λεωφορεία λόχων των ΜΑΤ; Ή παρελάσεις εθνικών εορτών, απαγορευμένες για τους μη κατόχους ειδικής πρόσκλησης; Ή ξυλοδαρμός ηλικιωμένων συνταξιούχων από αρειμάνια ΜΑΤ, σε μικρή απόσταση από το προεδρικό μέγαρο, όταν θέλησαν να επιδώσουν κείμενο διαμαρτυρίας. Ή η εκτόξευση χημικών στά πρόσωπα του Μανώλη Γλέζου και του Μίκη Θεοδωράκη, σε επιχειρήσεις καταστολής, τύπου Πλατείας Ταξίμ, στην Πλατεία… Συντάγματος;

–Πόσης έκτασης λεηλασία του εθνικού πλούτου είναι συμβατή με την πατριωτική σύνεση χάριν του Ευρώ; Πόσοι και πόσης συχνότητας βιασμοί της εθνικής κυριαρχίας με την εγκατάσταση ανθυπάτων του 4ου Ράϊχ, με τις περιοδείες, τις «επαφές» και το φούχτ-ιασμα χαρτών, φακέλων, προσώπων και στοιχείων νομαρχιών και δήμων σε όλη τη χώρα, ερήμην της κυβέρνησης; Πόσες παρεμβάσεις για την ανατροπή κυβερνήσεως ή την αντικατάσταση υπουργών και κρατικών υπαλλήλων;

Καταληκτικά: Η πενταετής πείρα ζωής στην αποικία του χρέους, με κορύφωμα την προχθεσινή απογύμνωση της εχθρότητας του ευρωκράτορα κατακτητή, θέτει κάθε νοήμονα και απρόσβλητο από κομματική σκλήρυνση ΄Ελληνα πατριώτη, ενώπιον αναπόδραστου διλήμματος:

Θέλει να τον αντιπροσωπεύει στη σύναξη των υπουργών των Εξωτερικών της Ευρώπης ο σπινθηροβόλος και αγέρωχος Βαρουφάκης, ή ο ογκώδης και συμπλεγματικός Βενιζέλος, που δέχεται, με δουλικό χαμόγελο, να τον χτυπάει ο Γιούγκερ στο κεφάλι με στρογγυλοδιπλωμένη εφημερίδα, σε υποτιθέμενο χαριεντισμό οικειότητας, επιπέδου λουξεμβουργιανής μπυραρίας;

Ή, σε άλλη διατύπωση, αλήθεια πιστεύει κανείς πατριώτης πως η σώφροσύνη και σύνεση στην υπηρεσία του εθνικού συμφέροντος υπαγορεύει την συνέχιση επ’ αόριστον της φοίτησης του πληθυσμού αυτής της χώρας, μέχρις αποστήθισης και εθισμού, στο αναμορφωτήριο της ευπείθειας, της πειθαρχίας και της αδιαμαρτύρητης συμμόρφωσης στις εντολές της κομμαντατούρ και στα διατάγματα των εκάστοτε εντολοδόχων της στην Ελλάδα;

Δηλαδή, λακωνικότερα: Πιστεύει ότι σύνεση, σωφροσύνη και πατριωτισμός είναι πλέον η αποδοχή και παράδοση σε ένα πεπρωμένο δουλείας;

Άλλη μια φορά στη μακρά ιστορία τους, οι Έλληνες βρίσκονται στις δαγκάνες αυτού του υπαρξιακού τους διλήμματος. Και δεν υπάρχει έντιμη οδός υπεκφυγής.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου