Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Σεπ 2016

Η ακατανόητη ανοχή και ένοχη σιωπή 
του ελληνικού κράτους και των πολιτικών

Γιατί κανείς δεν ελέγχει τις σχέσεις τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και των παρελθόντων κυβερνητικών κομμάτων - σχημάτων, με τους "εκλεκτούς" πολιτικούς που προωθεί το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, καθώς και με άλλες "προσωπικότητες" που εργάζονται συντεταγμένα και προγραμματισμένα και που αποτελούν μέρος των "προσωπικοτήτων" που δημιουργούν ένα τουρκικό παρακράτος εντός της Ελληνικής Επικράτειας;
Γιατί κανείς δεν θυμάται και δεν ασχολείται με τις επαφές αμερικανών διπλωματών (προξένων και όχι μόνο...) που έχουν λειτουργήσει κατά το παρελθόν -με κρυφές επισκέψεις τους στην Θράκη- με τρόπους μη αποδεκτούς - επιθετικούς προς την Ελλάδα, ενώ έχει ομολογηθεί έως και απόπειρα χρηματισμού επώνυμου Ρομά προκειμένου να διαδώσει πως "αισθάνεται τούρκος";
Γιατί οι ελληνικές υπηρεσίες (διοικητικά στελέχη στην περιφέρεια αλλά και στα κεντρικά γραφεία) επιμένουν να ακολουθούν τις άνωθεν πολιτικές εντολές εις βάρος της Ελλάδας και δεν υπηρετούν την χώρα, αλλά εκτελούν πιστά εντολές πολιτικών προσώπων ή "αλεξιπτωτιστών" που είτε αδιαφορούν, είτε φοβούνται να εφαρμόσουν το νόμο;
Γιατί το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου σιωπά σε εφαρμοζόμενες πρακτικές που έχουν την δυναμική δημιουργίας ενός νέου Κοσόβου στην Ελληνική Θράκη;
Γιατί η Δικαιοσύνη δεν παρεμβαίνει αυτεπάγγελτα (όπως σε πλήθος άλλων περιπτώσεων), αλλά επιλέγει την (συν)ένοχη σιωπή των πολιτικών, εξυπηρετώντας συμφέροντα ενάντια της εσωτερικής εθνικής ασφάλειας αλλά και της εθνικής ακεραιότητας;
Τι πρέπει να συμβεί στην Θράκη για να "κινηθούν" οι "αρμόδιοι";
Ποιές είναι οι ποινικές ευθύνες όλων των εμπλεκομένων προσώπων σε ένα επικείμενο "εθνικό έγκλημα";
Γιατί δεν κάνουν τίποτε (ούτε μία δημόσια καταγγελία) οι κυβερνώντες για να σταματήσουν την εν εξελίξει δολιοφθορά της Τουρκίας εντός του ελληνικού εδάφους;
Επί χρόνια καταθέτουμε τα όσα συμβαίνουν στην Ελληνική Θράκη. Επί χρόνια καταθέτουμε ερωτήσεις χωρίς ποτέ να υπάρξει κάποιος "ευαίσθητος αρμόδιος" να μας απαντήσει. Επί χρόνια προσπαθούμε να αναδείξουμε τον ρόλο και τον τρόπο λειτουργίας του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, το οποίο λειτουργεί ως στρατηγείο προπαγάνδας, εστία μίσους και δολιοφθοράς έναντι ειρήνης και της ασφάλειας της Ελληνικής Θράκης (και όχι μόνο). Σε όλα αυτά τα χρόνια δεν βρέθηκαν παρά ελάχιστοι (που στη συνέχεια εκδιώχθηκαν από τις θέσεις τους) ικανοί, που προσπάθησαν κατά των τουρκικών μεθοδεύσεων, αντιμετωπίζοντας ποικίλα όσα προβλήματα από το "κράτος των Αθηνών" και τους ποικίλους "περιφερειακούς" πρόθυμους.

Πρέπει άραγε να δεχθούμε πως ενδεχομένως να υπάρχουν κρυφές διακρατικές - διεθνείς συμφωνίες, εθνικές υποχωρήσεις, προσωπικές φοβίες ή ακόμη και εκβιασμοί προσώπων -πολιτικών και κρατικών λειτουργών- κατά της Ελληνικής εθνικής κυριαρχίας στην Θράκη;
Ή μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε για αποδεδειγμένη ανικανότητα και υποχωρητικότητα, για πολιτικές προεκλογικές συνεργασίες και άλλες μικροπολιτικές και ιδεοληπτικές προσεγγίσεις, που εφαρμόζονται από αδιάφορους ελληνόφωνους εις βάρος της Ελλάδας;

Ό,τι και να συμβαίνει, δυστυχώς, η Τουρκία δρα ανενόχλητη στην Ελληνική Θράκη. Και η δράση της είναι λίαν επικίνδυνη για τους κατοίκους της περιοχής, αλλά και για το σύνολο των εθνικών συμφερόντων, τα οποία περιχαρακώνονται έναντι μιας ελληνοτουρκικής φιλίας, παρά την καταγεγραμμένη αδιαφορία των τουρκικών κυβερνήσεων προς την κατεύθυνση υλοποίησης αυτής της ατέρμονης και μηδενικού αποτελέσματος προσπάθειας ειρηνικής συμβίωσης Ελλάδας και Τουρκίας.

Κι ενώ στο εσωτερικό της Τουρκίας υπάρχουν σοβαρότατες εξελίξεις, η εξωτερική πολιτική της Άγκυρας, με την επιμέλεια του -"απροβλημάτιστου" και "ακίνδυνου" στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις- Ταγίπ Ερντογάν, συνεχίζει να δρα ανενόχλητη η τουρκική προπαγάνδα στη Θράκη με όχημα τη λεγόμενη «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης» (ΕΟΤΔΘ) και το κόμμα «Ισότητας Ειρήνης Φιλίας» (DEB).

Έτσι στις 21 Σεπτεμβρίου αντιπροσωπεία αποτελούμενη από τον αντιπρόεδρο της ΕΟΤΔΘ, τον γ.γ. του «Οργανισμού Μη Εκπροσωπούμενων Λαών», Ιταλό Μαρίνο Μπουσντάσιν, τον αντιπρόεδρο της «Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας» (ΕΕΣ), Καταλανό Μιγκέλ Μαρτίνεζ Τομέι, τον γνωστό και μη εξαιρετέο Παναγιώτη Δημητρά του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), τα μέλη της ΕΟΔΤΘ Ενγκίν Σογιλμάζ και Αλί Τσαούς, επισκέφθηκαν τον πρόεδρο του DEB Μουσταφά Αλί Τσαβούς και άλλα στελέχη του εν λόγω κόμματος.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του DEB:
«Στην συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στα κεντρικά γραφεία του ΚΙΕΦ με την αντιπροσωπεία από την Ευρώπη, μεταφέρθηκαν τα προβλήματα της Τουρκικής Μουσουλμανικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης. Στη συνάντηση συζητήθηκε η πολιτική της Ελλάδας για την Μειονότητα και τονίστηκε ότι η πολιτική αυτή πρέπει να αλλάξει άμεσα.
Δόθηκε έμφαση στο γεγονός πως η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης ποτέ δεν έχει εγκαταλείψει το δίκαιο και την δημοκρατία, παρόλα αυτά, δεν εφαρμόζεται ακόμη και η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σχετικά με τα δικαιώματα της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης. Εκφράστηκε το γεγονός πως το κράτος σχετικά για την επίλυση των προβλημάτων της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης είναι εξαιρετικά απρόθυμο στο να λάβει ως συνομιλητή τα μέλη της Μειονότητας.
Στην αντιπροσωπεία από την Ευρώπη μεταφέρθηκαν επίσης η ειδήσεις και τα σχόλια για το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια των συζητήσεων στο κοινοβούλιο σχετικά με το εκλογικό νόμο, το όριο του 3% που εφαρμόζεται για τα πολιτικά κόμματα αλλά και σε ανεξάρτητους υποψηφίους βουλευτές ,όπως ακούστηκε από κάποιους ηγέτες των πολιτικών κομμάτων και όπως αυτό αντανακλάται στον Τύπο και στο κοινό ότι οι ψηφοφόροι της Τουρκικής Μουσουλμανικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης έχουν αξιολογηθεί ως πιθανή απειλή για τη χώρα. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, συζητήθηκαν επίσης τα τρέχοντα ζητήματα που αφορούν την Τουρκική Μουσουλμανική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης»,
αναφέρει σχετική ανακοίνωση του DEB.

Φυσικά τα ενεργούμενα της Άγκυρας, μαζί με τους Ευρωπαίους και «Έλληνες» συνοδοιπόρους τους παραλείπουν να αναφέρουν πως στη «μητέρα» Τουρκία το πλαφόν για την είσοδο στη βουλή είναι 10% και πως εκεί ήρθη η ασυλία των βουλευτών του κόμματος ΗDP, πως εκεί διώκονται και οι πέτρες.

Παρόλα αυτά εδώ, υπό την ακατανόητη ανοχή του ελληνικού κράτους, ζητούν τα πάντα αρνούμενοι παράλληλα να υπαχθούν στους νόμους που το κράτος αυτό έχει ορίσει. Και αυτό πρέπει να σταματήσει…

ΥΓ: Η αντιπροσωπεία αποτελείτο από τον Αντιπρόεδρο της (ΕΟΤΔΘ – ABTTF) Μεχμέτ Χουσεϊν, τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού Μη Εκπροσωπούμενων Εθνών και Λαών (UNPO) Marino Busdachin, τον Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας (EFA) και Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου ομάδας think-tank της EFA Müquel Martinez Tomey, τον ιδρυτή και εκπρόσωπο του Ελληνικού Παρατηρητήριο του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ – GHM) Panayotis Dimitras, τον υπεύθυνο των Κεντρικών Γραφείων της ΕΟΤΔΘ (ABTTF) Engin Soyyılmaz και από το μέλος των Διεθνών Μελετών της ΕΟΤΔΘ (ABTTF) και ομάδας λόμπι Αλή Αλή Τσαούς έγιναν ευπρόσδεκτοι από τον Πρόεδρο του ΚΙΕΦ Μουσταφά Αλή Τσαούς, τον Αναπληρωτή Πρόεδρο Αχμέτ Καρά, τους Αντιπροέδρους του ΚΙΕΦ Οζάν Αχμέτογλου, Λεϊλά Σαλή Ογλού, Ραμαδάν Τουμπάν, Μπεκίρ Μουσταφά Ογλού, Ρεφικά Μεμέτ Αδέμ, Μουτλού Οσμάν Μουσταφά και Ερντή Σερήφ, από τον Γενικό γραμματέα του ΚΙΕΦ Αϊντίν Αμέτ, από τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου ΚΙΕΦ Γιεσήμ Χασάν, Αϊσέ Ιμπραχήμ, από την Πρόεδρο του Τμήματος Γυναικών Δουϊγού Μουσταφά, τον Πρόεδρο του Τμήματος Νεολαίας Μουράτ Αμέτ και από τον Ισμαήλ Σαλήχ της ομάδας Δημοσίων Σχέσεων.

Πληροφορίες DEB, MIgnatiou
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Όλη η νομοθεσία για τα “κόκκινα” δάνεια είναι προϊόν διαπραγμάτευσης. Συζητήθηκαν όλα τα πιθανά εργαλεία και το ενδεχόμενο να αγοράζουν οι δανειολήπτες το δάνειό τους στο ύψος που το αγοράζουν τα funds, αλλά απορρίφθηκε», ξεκαθάρισε ο υπουργός Οικονομίας Γιώργος Σταθάκης.

Μιλώντας στον ΑΝΤ1 επιβεβαίωσε έτσι πληροφορίες ότι οι δανειστές είχαν απορρίψει την πρόταση. Τόνισε ότι στον κώδικα δεοντολογίας υπάρχουν προβλέψεις για ανάλογη -εθελοντική- συμπεριφορά των τραπεζών και συμπλήρωσε ότι τα σχέδια που εκπονούν οι τράπεζες δεν θα δημιουργήσουν προβλήματα.

Βεβαίως, η κυβέρνηση δεν επέμενε -ως όφειλε- για αυτή την πολύ σημαντική λύση, που θα έδινε την ευκαιρία να πουληθούν τα δάνεια στους δανειολήπτες σε καλύτερες τιμές.

Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει δευτερογενής αγορά για τα δάνεια είπε ο κ. Σταθάκης και σημείωσε ότι τέθηκαν αυστηροί όροι. Για να αγοράσει κάποια εταιρεία «κόκκινο» δάνειο πρέπει να βρίσκεται στην Ευρώπη και όχι σε φορολογικό παράδεισο, οι εταιρείες διαχείρισης πρέπει να έχουν έδρα στην Ελλάδα, είπε ο κ. Σταθάκης.

Σύμφωνα με τον υπουργό, το 80%-85% των στεγαστικών δανείων -με συγκεκριμένο όριο αντικειμενικής αξίας- δεν πωλούνται μέχρι το 2018, τα καταναλωτικά δάνεια είναι ανυπόθηκα και δεν μπορούν να μετατραπούν σε ενυπόθηκα ούτε να μεταβληθούν οι όροι της σύμβασης.

Ο υπουργός τόνισε ότι το σύνολο της νομοθεσίας των «κόκκινων» δανείων έχει ψηφιστεί, πως δεν μπορεί να κάνει δεκτή τροπολογία που ετοιμάζεται από τους ΑΝΕλ για την αγορά των «κόκκινων» δανείων από τους δανειολήπτες στην τιμή που το αγοράζει το fund.
Μέχρι τον Δεκέμβριο είπε πως θα είναι έτοιμα τα ΚΕΠ για την εξυπηρέτηση των πολιτών με «κόκκινα» δάνεια.

Ερωτηθείς για την μεταφορά ΔΕΚΟ στο υπερταμείο και εάν ξεπουλιέται η δημόσια περιουσία ξεκαθάρισε ότι «δεν πουλιέται το νερό» και σημείωσε πως «η μεταφορά ΔΕΚΟ στο υπερταμείο δεν σημαίνει ιδιωτικοποίηση των εταιρειών που εντάσσονται σε αυτό».

«Η μεταφορά εταιρειών στο ΤΑΙΠΕΔ σημαίνει ιδιωτικοποίηση ενώ στο υπερταμείο σημαίνει αξιοποίηση σε βάθος 30ετίας», είπε χαρακτηριστικά.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τουρκία: Οι αρχές αποπέμπουν 87 μέλη των μυστικών υπηρεσιών ενώ στην Ελλάδα...

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Ο Ερντογάν συνεχίζει ακάθεκτος να "αποκεφαλίζει" οποιονδήποτε θεωρεί ως αντίπαλο. Έτσι μετά τις εκκαθαρίσεις και την επιβολή ισχύος του "σουλτάνου" στις τάξεις του τουρκικού στρατού, της Δικαιοσύνης, της Παιδείας, της πολιτικής, αλλά και του επιχειρηματικού κόσμου, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Τουρκίας στρέφει το ενδιαφέρον του στον πλέον κρίσιμο τομέα, αυτόν της ασφάλειας και των μυστικών υπηρεσιών, βάζοντας "βαθιά το μαχαίρι" στο "αντίπαλο στρατόπεδο" του Γκιουλέν, αλλά και κάνοντας ταυτόχρονα και ένα επικίνδυνον άλμα προς την κατεύθυνση της αποδιοργάνωσης της Τουρκίας.

Έτσι, οι τουρκικές αρχές απέπεμψαν 87 μέλη των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών (ΜΙΤ) τα οποία θεωρούνται ύποπτα για διασυνδέσεις με την αδελφότητα του πρώην ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος κατηγορείται ότι ενορχήστρωσε την απόπειρα του στρατιωτικού πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου, μετέδωσε σήμερα το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

Συνολικά "87 στελέχη της ΜΙΤ αποπέμφθηκαν και ποινική έρευνα διενεργείται σε βάρος 52 από αυτά", μετέδωσε το Anadolu.
Συνολικά 141 στελέχη της ΜΙΤ έχουν παυθεί και έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες για 100 από αυτά, διευκρίνισε το πρακτορείο.
Αξιοσημείωτο το γεγονός αυτό αφού είναι η πρώτη φορά που οι υπηρεσίες πληροφοριών αποτελούν στόχο των τουρκικών αρχών, οι οποίες άρχισαν πρωτοφανείς εκκαθαρίσεις μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος ώστε να απαλλαγεί ο κρατικός μηχανισμός από κάθε επιρροή των υποστηρικτών του Γκιουλέν.

Σε αντιστοιχία, στην Ελλάδα, ενώ η κατάσταση διαγράφεται περισσότερο από τραγική στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική πολιτική, στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια ΚΑΙ της γελοιότητας. Μάλιστα, όταν σχετικά πρόσφατα, γνωστός - επώνυμος δημοσιογράφος (πάντα φίλα προσκείμενος σε κυβερνήσεις, παλαιότερα του ΠΑΣΟΚ και σήμερα του ΣΥΡΙΖΑ) εμφάνισε σε δικαστήριο, ως μάρτυρες υπερασπίσεως, στελέχη της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και λίαν προσφάτως υπάλληλος της ΕΥΠ κάλεσε τον ίδιο δημοσιογράφο (με πολλές "καυτές αποκαλύψεις") ως μάρτυρα υπεράσπισής του (;) σε δίκη, όλοι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται πως κάτι πολύ σάπιο υπάρχει και πως οι διαδρομές επικοινωνίας και συνεργασίας των μυστικών υπηρεσιών και ανθρώπων των ΜΜΕ όχι μόνο δεν είναι μυστικές, αλλά είναι αλληλένδετες και αλληλο-υποστηριζόμενες απέναντι στη Δικαιοσύνη... Ο ίδιος πάντως δημοσιογράφος κόπτεται ότι δεν είχε ποτέ, ούτε έχει καμία σχέση με την ΕΥΠ... Παραδόξως, κανένα στέλεχος ή υπάλληλος της ΕΥΠ δεν απεπέμφθη, αφού προφανώς ο διοικητής της ΕΥΠ κ. Ι. Ρουμπάτης, ο αρμόδιος υπουργός και ο πρωθυπουργός θεωρούν πως όχι μόνο είναι φυσιολογικές τέτοιες σχέσεις, αλλά, επιπλέον, και νομότυπες, ώστε να αποκαλύπτονται δημοσίως μέσα σε δικαστικές αίθουσες!!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Θα παρασύρει η Deutsche Bank τη Μέρκελ και το ευρώ;

Ένα πολύ επικίνδυνο «παιχνίδι» παίζει η Γερμανίδα καγκελάριος στην υπόθεση της Deutsche Bank, το οποίο εύκολα θα μπορούσε να έχει αρνητική εξέλιξη, σύμφωνα με όσα αναφέρει σε άρθρο της η βρετανική Telegraph. Αν η άρνηση της Μέρκελ να διασώσει τη γερμανική τράπεζα οδηγήσει στην κατάρρευση της Deutsche Bank, τότε αυτό θα είναι το τέλος της στην καγκελαρία. Όμως αν προσφέρει κρατική βοήθεια για τη διάσωσή της, τότε το ευρώ ίσως βρεθεί αντιμέτωπο με σοβαρά προβλήματα.

Σύμφωνα με την Telegraph, οι πολιτικές επιπτώσεις πιθανής διάσωσης της DB είναι καταστροφικές, όμως οι οικονομικές συνέπειες μιας κατάρρευσης είναι ακόμη χειρότερες. Αποκλείοντας το ενδεχόμενο κρατικής διάσωσης, η Μέρκελ αποφεύγει ένα άμεσο πολιτικό πρόβλημα. Ωστόσο, όταν η κρίση επιδεινωθεί, κάτι που μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή, είναι απίθανο να πιστέψει κάποιος ότι η Μέρκελ θα διατηρήσει αυτή τη σκληρή στάση. Κατά συνέπεια, μία κρατική διάσωση – οποιασδήποτε μορφής – θα αποφασιστεί ακόμη κι αν η ζημιά για τη Μέρκελ είναι καταστροφική.

Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, πριν από δύο χρόνια η Μέρκελ άφησε το ελληνικό τραπεζικό σύστημα απροστάτευτο, επιτρέποντας το κλείσιμο των τραπεζών σε μία προσπάθεια να... επαναφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην ευρωπαϊκή γραμμή. Φέτος, εξελίσσεται μία ιταλική κρίση καθώς αυξάνονται τα «κόκκινα» δάνεια, όμως και πάλι η Γερμανία επιμένει στην κατά γράμμα εφαρμογή του νόμου που θέλει τους καταθέτες να σηκώνουν μέρος του βάρους των ζημιών των προβληματικών τραπεζών.

Άρα, δεν θα μπορούσε η Μέρκελ να πει ότι θα σώσει την δική της τράπεζα όταν αφήνει όλες τις υπόλοιπες στη μοίρα τους, καθώς θα αποδείκνυε ότι οι κανόνες του παιχνιδιού για τη Γερμανία είναι διαφορετικοί. Σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα μπορούσε να διατηρήσει τη σκληρή στάση απέναντι στην Ιταλία ή ακόμη και απέναντι στην Ελλάδα.

Αν όμως καταρρεύσει η Deutsche Bank, τότε το πλήγμα θα ήταν τεράστιο τόσο για τη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, όσο και για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κανείς δεν γνωρίζει το πραγματικό μέγεθος των ζημιών και τις συνέπειες του ντόμινο. Αναμφίβολα θα ήταν θανάσιμο χτύπημα για το ιταλικό τραπεζικό σύστημα, ενώ οι γαλλικές και ισπανικές τράπεζες θα ακολουθούσαν. Ταυτόχρονα, η οικονομία της Ευρωζώνης πολύ δύσκολα θα μπορούσε να αντέξει ένα τέτοιο σοκ, όταν Γαλλία και Ιταλία εμφανίζουν μηδενική ανάπτυξη και έχουν να αντιμετωπίσουν τον αντίκτυπο του Brexit.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τον Αύγουστο βρέθηκα για μερικές ημέρες στη Ρόδο, νησί που με βάση τη διαχρονική εκλογική συμπεριφορά των κατοίκων του θεωρείται «δημοκρατικό», «πασοκογενές», «προοδευτικό». Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι μία από τις λιγοστές έδρες του στη Βουλή το ΠΑΣΟΚ την κερδίζει εκεί χάρη στον ιατρό του Ανδρέα Παπανδρέου Δημήτρη Κρεμαστινό. Λόγω αναγνωρισιμότητας με πλησίασε πολύς κόσμος και μου μίλησε. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι η Χρυσή Αυγή έχει ρεύμα. Οχι ένας, όχι δύο, τουλάχιστον 10 Ροδίτες, έμποροι, καταστηματάρχες, ταξιτζήδες, όλοι εξέφραζαν την απογοήτευσή τους για το πολιτικό σύστημα, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η τελευταία ελπίδα τους. Το ίδιο και στη Σύμη, όπου τα αντίτυπα του «Εμπρός» και της «Χρυσής Αυγής» ήταν διπλάσια των λοιπών αθηναϊκών εφημερίδων.

Συνήθως το ένστικτό μου δεν με γελά, αντίστοιχα φαινόμενα είχα «συλλάβει» τον Νοέμβριο του 2011, όταν οι μετρήσεις έδειχναν το κόμμα Μιχαλολιάκου μηδενικό. Λυπάμαι, αλλά αισθάνομαι ότι και τώρα συμβαίνει το ίδιο. Απέφυγα να διατυπώσω την εκτίμηση αυτή μετά την επιστροφή μου στην Αθήνα, ήθελα να βεβαιωθώ. Αλλο πράγμα τσιμπάει μια μονάδα στις δημοσκοπήσεις η Χρυσή Αυγή λόγω Προσφυγικού και άλλο να τραβάει την ανηφόρα. Παίρνω σήμερα το ρίσκο να γράψω ότι τραβάει βουβά την ανηφόρα και μακάρι να πέσω έξω.

Ωστόσο το κλίμα μοιάζει με το 2012. Τα μυαλά αρχίζουν να θολώνουν και πάλι. Και το δυστύχημα είναι πως αυτήν την αλλαγή στην ατμόσφαιρα δεν την καταλαβαίνουν ούτε τα πολιτικά πρόσωπα ούτε τα εξωπολιτικά. Η γκάφα Ρέμου, που εξύμνησε τον διώκτη του Ελληνισμού Κεμάλ στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, δείχνει πως τα θέματα πατρίδας, Ιστορίας, εθνικής μνήμης εξακολουθούν να είναι ταμπού για τον λαό μας και αλίμονο σε αυτόν που δεν τα σέβεται, τον εξαφανίζει από τον χάρτη, χθες τη Ρεπούση, σήμερα τον Ρέμο (ακυρώνονται συναυλίες του), αύριο δεν ξέρω ποιον.

Το ξεκατίνιασμα των καναλαρχών, που θυμήθηκαν να βγουν στο κλαρί όταν έχασαν τις άδειές τους (πριν μέλι γάλα με ΣΥΡΙΖΑ), αποκαλύπτει στον κόσμο την ποιότητα της ευρύτερης ηγεσίας μας. Κακά τα ψέματα όμως, όλα αυτά είναι ο αφρός που μας εμποδίζει να δούμε τι γίνεται κάτω από αυτόν σε ένα καζάνι που κοχλάζει. Δημοσκόποι που έχουν τη δυνατότητα να ακούνε τις απαντήσεις ερωτώμενων κατά τη διάρκεια μετρήσεων μου μιλούν για μεγάλο θυμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαψεύσει τις ελπίδες τους, όπως ακριβώς και η Ν.Δ. Το 2011, όταν εγκατέλειψε το αντιμνημόνιο σε μια βραδιά για τον Παπαδήμο. Ο Τσίπρας κινδυνεύει να μιλά και να μην ακούγεται σε λίγο. Ο Μητσοτάκης συμπαρασύρεται από τον Τσίπρα -αν και προσπαθεί- και από το κόμμα του. Προσθέστε ότι αφήνει αφύλακτα τα δεξιά νώτα του για να διεκδικήσει το φαντασιακό κέντρο και έχετε την εικόνα. Ο Λεβέντης, το τελευταίο success story της διαπλοκής, από εκεί που παρακαλούσε τον Τσίπρα να φάνε... γεμιστά οικογενειακώς τώρα ζητεί την παραπομπή του σε Ειδικό Δικαστήριο, οποία γελοιότης.

Ψάχνει ο Ελληνας να βρει κάπου να πιαστεί και αγκωνάρι δεν βρίσκει. Και όσο η καθημερινότητά του τροφοδοτείται από τους εκτός τόπου και χρόνου υπουργούς τόσο η αποσύνθεση θα προχωρεί. Αν σώζει για την ώρα τον Τσίπρα κάτι είναι πως το «άντε αγαπηθείτε» στρέφεται προς όλους. Σε λίγο και αυτό δεν θα αρκεί όμως. Με την κοινωνία στα κάγκελα και με υπουργούς που τα μεσημέρια πίνουν τσίπουρα στη Ζαλοκώστα και το βράδυ ουισκάκια στα μπαράκια, η ακροδεξιά έκρηξη -βοηθούσης της Αυστρίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας που την απενοχοποιεί- έρχεται. Είναι υπόθεση ενός σπίρτου.

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Γαλλία και η Γερμανία αναμένεται να παρουσιάσουν σήμερα την πρότασή τους—το πιο φιλόδοξο σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κοινή άμυνα τις τελευταίες δύο δεκαετίες—και να καταβάλουν προσπάθεια να πείσουν τους επιφυλακτικούς ανατολικοευρωπαίους και να αποφύγουν μια σύγκρουση με τη Βρετανία για το μέλλον όσον αφορά την άμυνα αφού τα δύο μέρη πάρουν διαζύγιο.

Οι υπουργοί Άμυνας της ΕΕ, ανάμεσά τους και ο Μάικλ Φάλον της Βρετανίας, θα επεξεργαστούν τις γαλλογερμανικές προτάσεις ώστε από το ευρύ φάσμα ιδεών να προκύψει μια συνεκτική στρατηγική, ικανή να εγκριθεί στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου.

Η Βρετανία, που διατηρεί πλήρη δικαιώματα ψήφου ωσότου αποχωρήσει από την ΕΕ, εμμένει στο ότι τα σχέδια του Βερολίνου και του Παρισιού δεν πρέπει να αποδυναμώσουν το NATO. Με τη θέση της συμπλέουν η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής.

Προτάσεις όπως η από κοινού χρήση εθνικών πόρων, η εμβάθυνση της συνεργασίας σε ευρωπαϊκές αποστολές και η δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού στρατηγείου αναδεικνύονται στον πιο απτό τρόπο που οι κυβερνήσεις σκοπεύουν να προωθήσουν μια ισχυρότερη ολοκλήρωση στο πεδίο της άμυνας μετά την ψήφο υπέρ του Brexit.

Οι ιδέες αυτές χρονολογούνται από τα τέλη του 1990. Το γαλλογερμανικό σχέδιο αποσκοπεί να ενισχύσει τις δυνατότητες της ΕΕ για την ανάληψη δράσης χωρίς να χρειάζεται η βοήθεια των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση κρίσεων και προκλήσεων στα σύνορά της, από κράτη υπό διάλυση ως την επιθετικότερη πολιτική της Ρωσίας.

Οι ευρωπαϊκές στρατιωτικές δαπάνες αποτελούν ένα κλάσμα αυτών των ΗΠΑ και ελάχιστες χώρες, ανάμεσά τους η Βρετανία, η Εσθονία και η Ελλάδα, δαπανούν μεγάλα ποσά για την άμυνα.

«Η πρωτοβουλία είναι σχεδιασμένη για μια ισχυρή Ευρώπη», υπογράμμισε η υπουργός Άμυνας της Γερμανίας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Η Ευρώπη «επιθυμεί επίσης να έχει καλές σχέσεις με τη Βρετανία στο μέλλον, ειδικά στο πεδίο της άμυνας», πρόσθεσε μιλώντας στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς πριν από το συμβούλιο των υπουργών.

Η Βρετανία εναντιωνόταν σε αυτούς τους σχεδιασμούς επί χρόνια, καθώς και μόνο η ιδέα ενός ευρωστρατού που θα διοικείται από τις Βρυξέλλες την θορυβεί. Αλλά η Γαλλία, που μαζί με τη Βρετανία αποτελεί τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη, βλέπει τώρα μια ευκαιρία να ασκήσει ηγεσία, καθώς το Λονδίνο δεν μπορεί πλέον να θέτει προσκόμματα.

Ανάμεσα στις προτάσεις είναι η αύξηση των ευρωπαϊκών δαπανών για στρατιωτικές αποστολές, η από κοινού ανάπτυξη πόρων όπως ελικόπτερα και τηλεκατευθυνόμενα μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (UAVs), η επέκταση των ειρηνευτικών αποστολών στο εξωτερικό και η ανάπτυξη ισχυρότερων μέσων προστασίας έναντι χάκερ οι οποίοι δρουν για λογαριασμό κρατών.

Στην Μπρατισλάβα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα υποβάλει επίσης την πρόταση να εκδίδονται κοινά ομόλογα για την άμυνα, ώστε να αντλούνται κεφάλαια για έρευνα και ανάπτυξη.

Ωστόσο οι σχεδιασμοί αυτοί ενδέχεται να μην προχωρήσουν, παρά τη νέα τους ορμή.

Το Λονδίνο διαμηνύει ότι θα υπερασπιστεί τα συμφέροντά του στο πεδίο της άμυνας όσο παραμένει εντός ΕΕ, καθώς θεωρεί ότι οι φιλοδοξίες των 27 ενδέχεται να αφαιρέσουν πόρους από το NATO. Η Βρετανία υπολογίζει στη στήριξη της Πολωνίας, που επίσης ανησυχεί για το ενδεχόμενο αποδυνάμωσης του Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Οι περισσότερες χώρες μέλη της ΕΕ, όπως η Γερμανία κι η Γαλλία, είναι ταυτόχρονα μέλη της συμμαχίας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και συνεισφέρουν στρατεύματα τόσο στις ευρωπαϊκές όσο και στις νατοϊκές δυνάμεις ταχείας αντίδρασης.

Το διπλωματικό ζητούμενο στην Μπρατισλάβα θα είναι να πειστεί το Λονδίνο πως η ισχυρότερη άμυνα της ΕΕ είναι προς το συμφέρον του NATO, κατά τον Ούρμας Πάετ, πρώην υπουργό Εξωτερικών της Εσθονίας, σήμερα ευρωβουλευτή της πολιτικής ομάδας των Φιλελεύθερων στο ΕΚ.

Η ΕΕ χρειάζεται εξάλλου τη Βρετανία, μια από τις ευρωπαϊκές χώρες που είναι σε θέση να ηγηθούν μεγάλων στρατιωτικών αποστολών, ως εταίρο.

«Το NATO χρειάζεται επαρκή υποστήριξη και η Βρετανία βλέπει ορισμένες διαστάσεις των φιλοδοξιών της ΕΕ που θεωρεί χρήσιμες, για παράδειγμα όσον αφορά την τρομοκρατία και την κυβερνοασφάλεια», είπε ο Πάετ. «Χρειάζεται απλώς να αποφύγουμε την αλληλοεπικάλυψη».

Stoltenberg: Δεν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στην ευρωπαϊκή άμυνα και το ΝΑΤΟ

Ακόμη και έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση, το Ηνωμένο Βασίλειο θα παραμείνει αντίθετο προς «κάθε ιδέα ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης» διότι το ΝΑΤΟ θα πρέπει να παραμείνει «ο ακρογωνιαίος λίθος της άμυνας της Ευρώπης», δήλωσε σήμερα ο βρετανός υπουργός Αμυνας Michael Fallon κατά τη διάρκεια συνεδρίασης με τους ομολόγους του της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

«Δεν υπάρχει αντίφαση» ανάμεσα στην ευρωπαϊκή άμυνα και το ΝΑΤΟ, εξήγησε από την πλευρά του ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Jens Stoltenberg. «Στην πραγματικότητα η μία ενισχύει την άλλη», δήλωσε ο Jens Stoltenberg στην Μπρατισλάβα στο πλευρό της επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Federica Mogherini, η οποία αντέκρουσε στη συνέχεια ότι στόχος της ΕΕ είναι η δημιουργία ενός «ευρωπαϊκού στρατού», τονίζοντας ότι αυτό άλλωστε δεν προβλέπεται από τις συνθήκες.

«Πρόκειται για την χρησιμοποίηση εργαλείων που ήδη έχουμε στη διάθεσή μας για να έχουμε μία αποτελεσματικότερη ευρωπαϊκή άμυνα, συμπληρωματική με το ΝΑΤΟ».

«Δεν υπάρχει εκεί τίποτε ιδεολογικό, μιλάμε για πολύ συγκεκριμένα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε», δήλωσε η Federica Mogherini.

«Βρισκόμαστε σε διαδικασία εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ενωση, όμως παραμένουμε προσηλωμένοι στην ασφάλεια της Ευρώπης και δεσμευμένοι υπέρ της ανάπτυξης περισσοτέρων στρατιωτών στην Εσθονία , στην Πολωνία», δήλωσε ο Φάλον κατά την άφιξή του στην Μπρατισλάβα για τη σύνοδο των υπουργών Αμυνας των 28 που είναι αφιερωμένη στην ενίσχυση της ευρωπαϊκής συνεργασίας στον τομέα της Αμυνας.
AdTech Ad

«Συμφωνούμε ως προς το γεγονός ότι η Ευρώπη πρέπει να κάνει περισσότερα για να απαντήσει στις προκλήσεις της τρομοκρατίας και της μετανάστευσης, αλλά θα συνεχίσουμε να είμαστε αντίθετοι στην ιδέα ενός ευρωπαϊκού στρατού ή της δημιουργίας ενός στρατηγείου για έναν ευρωπαϊκό στρατό, το οποίο τελικά θα υπονόμευε τις αρμοδιότητες του ΝΑΤΟ», είπε. «Το ΝΑΤΟ πρέπει να παραμείνει ο ακρογωνιαίος λίθος της άμυνάς μας και της άμυνας της Ευρώπης», τόνισε.

Οι υπουργοί θα πρέπει να συζητήσουν σήμερα και στη συνέχεια στα μέσα του Νοεμβρίου πιθανά μέτρα ενίσχυσης της άμυνας της Ευρώπης των 28, με στόχο την επικύρωση των συμπερασμάτων τους από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής του Δεκεμβρίου.

Οταν οι δημοσιογράφοι ρώτησαν τον βρετανό υπουργό Αμυνας αν το Brexit θα στερήσει από το Λονδίνο το δικαίωμα του βέτο στην ενίσχυση της ευρωπαϊκής συνεργασίας στον τομέα της Αμυνας, εκείνος απάντησε: «Δεν υπάρχει εδώ πλειοψηφία υπέρ της δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού στρατού, υπάρχουν και κάποιες άλλες χώρες που όπως και εμείς θεωρούν ότι αυτό θα είχε επιπτώσεις στην εθνική κυριαρχία των κρατών».

Απέναντι στην τρομοκρατία και στις μεταναστευτικές ροές, «η Ευρώπη οφείλει να κάνει περισσότερα», όμως «το να μιμηθεί ή να υπονομεύσει το ΝΑΤΟ είναι ο κακός τρόπος για να γίνει», είπε.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σερένα Νομικού

Τέλη Ιουνίου του 2010, 80 ημέρες περίπου μετά την ένταξη της Ελλάδας στο πρώτο μνημόνιο, έφτασε στην Αθήνα το νέο σχήμα του ΔΝΤ για χώρες της Ευρωζώνης, η Τρόικα, για τον πρώτο έλεγχο της εφαρμογής του προγράμματος. Εκείνη την εποχή το δημόσιο χρέος είχε εκτοξευθεί με τη βοήθεια του ΔΝΤ στο 129,7% του ΑΕΠ (2009) από 112,9% το 2008 (διάγραμμα). Είχε δηλαδή προστεθεί το αναθεωρημένο (!) έλλειμμα της ΕΛΣΤΑΤ ύψους 15,2% του ΑΕΠ από 10,2% προηγουμένως με στοιχεία της Eurostat (πηγή), συν ορισμένα άλλα χρέη. Όσο για το ιδιωτικό χρέος ήταν ουσιαστικά αμελητέο, αντίστοιχο σχεδόν με αυτό χωρών όπως η Γερμανία.

Περαιτέρω, με βάση τις τότε πρώτες δηλώσεις της Τρόικα, ο έλεγχος ήταν ικανοποιητικός, οπότε οι ανακοινώσεις των στελεχών της ήταν γεμάτες αισιοδοξία. Ακόμη καλύτερα, ο ευγενικότατος εκπρόσωπος του ΔΝΤ, ο κ. P. Thomsen, ανέφερε πως δεν είναι σωστό να πληρώνουν φόρους μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, καθώς επίσης πως είναι παράλογο να μειώνονται συνεχώς οι μισθοί και οι συντάξεις. Πρόσφατα βέβαια, το Φεβρουάριο του 2016, δήλωσε πως πρέπει να μειωθούν ακόμη περισσότερο οι συντάξεις, καθώς επίσης πως η Ελλάδα θα χρειαστεί πρόσθετα μέτρα 9,5 δις € έως το 2019 (πηγή).

Στην ίδια συνέντευξη τύπου του Ιουλίου του 2010, ο εκπρόσωπος της Κομισιόν στην Τρόικα απάντησε σε ερώτηση που του τέθηκε για τις προβλέψεις του μετά από τρία χρόνια εφαρμογής του μνημονίου (2013), πως στην Ελλάδα θα έχουν τεθεί τότε τα θεμέλια για μία βιώσιμη ανάπτυξη και απασχόληση, σε συνθήκες χαμηλού πληθωρισμού, μέσω του οποίου θα μειώνεται το κόστος ζωής!

Συμπλήρωσε επί πλέον πως τα οικονομικά του κράτους θα αποκατασταθούν, ότι δεν θα υφίσταται λόγος αναδιάρθρωσης του χρέους ή/και επιβολής υψηλότερων φόρων αφού θα έχει μειωθεί, δεν θα υπάρχει οικονομική κρίση, το φορολογικό σύστημα θα είναι πιο δίκαιο, οι δημόσιες δαπάνες δεν θα απορροφώνται από το πελατειακό κράτος αλλά θα επενδύονται παραγωγικά, το ασφαλιστικό σύστημα θα είναι βιώσιμο, ενώ ο κρατικός τομέας θα προσεγγίσει σταδιακά τα ευρωπαϊκά πρότυπα!

Παράλληλα τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ, πριν από όλα το μεγάλο κανάλι που σήμερα έχει καταρρεύσει (δεν θέλω να είμαι χαιρέκακη), εξυμνούσαν το ΔΝΤ, παρά το ότι δεν υπάρχει καμία χώρα που να μην έχει καταστρέψει στο παρελθόν. Ο μύθος που διακινούταν τότε ήταν πως ο νέος επικεφαλής του (ο οποίος λίγο αργότερα «εξοστρακίσθηκε») είχε υιοθετήσει μία άλλη αντίληψη, πολύ πιο ανθρώπινη και εποικοδομητική για τα κράτη.

Παραδόξως όμως, αντί να επανέλθει η ελληνική οικονομία σε πορεία ανάπτυξης το 2012, όπως προβλεπόταν από το μνημόνιο, η πατρίδα μας βυθίστηκε σε μία βαθιά ύφεση, μοναδική στην παγκόσμια ιστορία. Εκτός αυτού, παρά το ότι προηγήθηκε η διαγραφή χρέους άνω των 120 δις €, η πύρρειος χρεοκοπία όπως την είχε περιγράψει ο κ. Βιλιάρδος (ανάλυση), το ύψος του χρέους σε απόλυτο μέγεθος (330 δις €) είναι ξανά υψηλότερο από τότε (299,7 δις € το 2009).

Επί πλέον, χάθηκε ΑΕΠ ύψους 62 δις € (άρα δημόσια έσοδα πάνω από 20 δις € ετησίως), ακολούθησαν δύο επόμενα μνημόνια με μέτρα άνω των 60 δις € (58,6 δις € έως το 2014, πηγή), υπήρξε μία τεράστια φυγή καταθέσεων, οι τράπεζες χρεοκόπησαν και «διασώθηκαν» σκανδαλωδώς (άρθρο), δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις πτώχευσαν, η ανεργία μεσουρανεί κοκ. Το κυριότερο όλων, εκτός από το μη βιώσιμο πια ασφαλιστικό (συνταξιοδοτικό) σύστημα, είναι η τεράστια αύξηση του ιδιωτικού χρέους, όπου μόνο το μη εξυπηρετούμενο έχει υπερβεί τα 230 δις € ή το 130% του ΑΕΠ, οπότε χρεοκόπησε και ο ιδιωτικός τομέας.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, παρά το ότι το ΔΝΤ παραδέχθηκε επανειλημμένα τα τερατώδη σφάλματα του (ανάλυση), μεταξύ των οποίων τους λανθασμένους πολλαπλασιαστές, ενώ η εσωτερική υποτίμηση αποδείχθηκε καταστροφική, οι «Θεσμοί», αφού «ανάγκασαν» τον πρωθυπουργό στη μακράν μεγαλύτερη κυβίστηση όλων των εποχών, επιμένουν στην ίδια πολιτική (εννοείται πως οι πρωθυπουργοί δεν εκβιάζονται, ενώ έχουν πάντα στη διάθεση τους τη λύση της παραίτησης).

Εκτός αυτού, συνεχίζουν για κάθε δόση να απαιτούν δυσανάλογα ανταλλάγματα, όπως σήμερα για τα 2,8 δις € έξι επιχειρήσεις κοινής ωφελείας (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ.), θυμίζοντας το τέρας που τρέφεται με παρθένες, για να μην καταστρέψει τα χωριά των ιθαγενών. Όσον αφορά τους ίδιους τους ιθαγενείς, έχουν συμβιβαστεί με τη μοίρα τους, περιμένοντας υπομονετικά να χάσουν ότι έχουν και δεν έχουν, όταν την ίδια στιγμή τα παιδιά τους δραπετεύουν στο εξωτερικό, για να αποφύγουν το χάος: τον τελικό του δράματος που θα βιώσει σύντομα η Ελλάδα.

Λογικά λοιπόν οι συνάδελφοι αναφέρουν πως η Ελλάδα τελείωσε, καθώς επίσης πως σύντομα θα ακολουθήσουν οι τίτλοι του τέλους. Επίσης πως είναι ουτοπικό να ελπίζει κανείς, αφού ο «λαός» δεν έχει καταλάβει μετά από επτά ολόκληρα χρόνια το αυτονόητο, ενώ ακόμη και στην άκρη του γκρεμού παραμένει απαθής.

Δεν μπορεί πάντως να αναφέρεται κανείς πια σε Πολίτες, όσον αφορά όλους εμάς τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, αλλά σε ιθαγενείς και δουλοπάροικους. Η αιτία είναι το ότι, η έννοια «Πολίτης» θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα αξιώματα, το οποίο κερδίζεται με μάχες από μη δειλούς ανθρώπους και δεν χαρίζεται. Προϋποθέτει φυσικά συνθήκες εθνικής ανεξαρτησίας και ελευθερίας εντός της πατρίδας, οι οποίες έχουν πάψει προ πολλού να υπάρχουν στην Ελλάδα.

ΥΓ: Επειδή κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν πως τα μνημόνια δεν πέτυχαν επειδή δεν εφαρμόστηκαν σωστά από τις ελληνικές κυβερνήσεις, η Πορτογαλία αποδεικνύει πως δεν ισχύει. Αφενός μεν τήρησε βασιλικότερα του βασιλιά τα μέτρα, ξεπουλώντας όλη τη δημόσια περιουσία της (άρθρο), αφετέρου αποδέχτηκε τη μετατροπή της σε χώρα της Lidl, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Βγήκε βέβαια από τα μνημόνια, επειδή πλήρωσε η ΕΕ το ΔΝΤ, αλλά συνεχίζει την καθοδική της πορεία, ενώ κινδυνεύει να της επιβληθεί ξανά μνημόνιο. Όσον αφορά την Ιρλανδία, η οποία έχει το μεγαλύτερο ιδιωτικό χρέος του πλανήτη, οι αιτίες είναι εντελώς διαφορετικές, όπως είδαμε με τη φοροδιαφυγή της Apple. Για την Κύπρο ισχύει κάτι ανάλογο που θα το διαπιστώσουμε σύντομα.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ceteris Paribus

Ίσως η πιο εντυπωσιακή δήλωση των τελευταίων ημερών, δηλωτική του μεγέθους του ευρωπαϊκού πολιτικού αδιεξόδου, είναι η δήλωση της κ. Μέρκελ ότι αποκλείεται bail-out, δηλαδή δημόσια ενίσχυση, της Deutsche Bank πριν από τις γερμανικές εκλογές! Εδώ οι ειδήσεις είναι δύο: Πρώτα απ’ όλα, η έμμεση παραδοχή ότι η κραταιά Deutsche Bank μπορεί να χρειαστεί κεφαλαιακή στήριξη! Δεύτερο, ότι ακόμη και αν χρειαστεί μια τέτοια στήριξη, το γερμανικό Δημόσιο θα την αρνηθεί! Που σημαίνει ότι θα αφήσει το γερμανικό τραπεζικό μεγαθήριο να ακολουθήσει τη μοίρα του bail-in, να πληρώσουν δηλαδή τα «ανοίγματα» της τράπεζας οι μέτοχοι, οι ομολογιούχοι και τελικά οι καταθέτες, με ανοιχτό τον κίνδυνο πρόκλησης ενός σαρωτικού τραπεζικού «Αρμαγεδδώνα»!

Μια τέτοια δήλωση είναι μεν εντυπωσιακή, δεν είναι όμως αδικαιολόγητη. Όπως έχουμε ξαναγράψει, η Deutsche Bank θεωρείται αυτή τη στιγμή ο πιο «τοξικός» από τους γίγαντες της παγκόσμιας τραπεζικής. Τους τελευταίους μήνες οι αρνητικές εξελίξεις και ειδήσεις για την τράπεζα είναι συχνές και επαναλαμβανόμενες, ενώ η μετοχή της θαλασσοδέρνεται στο χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης έχον τας χάσει το 60% της αξίας της και βρίσκεται στα 10,710 ευρώ, παρασέρνοντας συχνά και τον δείκτη DAX. Η Lehman Brothers χρεοκόπησε με μόχλευση 1:32, ενώ η Deutsche Bank στέκεται ακόμη όρθια παρότι τρίτη στη σχετική ευρωπαϊκή λίστα με μόχλευση 1:105,29! Σύμφωνα με την εκτίμηση ρίσκου των stress tests για τις ευρωπαϊκές τράπεζες στα τέλη Ιουλίου, η Deutsche Bank είναι δεύτερη στην ευρωπαϊκή λίστα με 52,99% – πρώτη είναι η μεγαλύτερη ιταλική τράπεζα UniCredit SpA με 61,51%.

Πίσω από αυτά τα προβλήματα, που δείχνουν ήδη μια τράπεζα στα όρια της κατάρρευσης, βρίσκεται μια «πυρηνική βόμβα» έκθεσης σε παράγωγα που προσεγγίζει τα 50 τρισεκατομμύρια δολάρια!!!

Η Deutsche Bank δεν κινδυνεύει μόνο η ίδια, αποτελεί κίνδυνο για το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και κατ’ επέκταση για την παγκόσμια οικονομία.

Το πιο πρόσφατο «επεισόδιο» που αναζωπύρωσε τους φόβους και την αρνητική ειδησεογραφία για την τράπεζα, ήταν το πρόστιμο-«μαμούθ» που της επέβαλαν οι αμερικανικές αρχές, ύψους 14 δισ. δολαρίων, με την κατηγορία της χειραγώγησης. Το πρόστιμο είναι υπερδιπλάσιο από τις προβλέψεις της τράπεζας για «νομικό κόστος» (προφανώς κάτι… ήξερε για τις ατασθαλίες τύπου χειραγώγησης…). Με τις παρούσες συνθήκες πτώσης της κερδοφορίας και καταβαράθρωσης της μετοχής της, αυτό σημαίνει ότι για να αποφύγει μια αποτυχημένη προσφυγή στις αγορές για την εξεύρεση του υπολειπόμενου ποσού άνω των 8 δισ. δολαρίων, που θα την οδηγήσει κατευθείαν στο bail-in, θα πρέπει να πετύχει από το αμερικανικές αρχές μια γενναία έκπτωση στο πρόστιμο πάνω από 50%, κάτι που όλοι οι αναλυτές αποκλείουν. Σύμφωνα με την JP Morgan, μόνο ένα ο διακανονισμός κυμανθεί στα 3 με 3,5 δισ. δολ. θα μπορέσει η τράπεζα να έχει περιθώριο να καλύψει και άλλα «νομικά ζητήματα».

Η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, ώστε η Deutsche Bank έχει πάρει επαξίως -κάτι ασύλληπτο μέχρι πρόσφατα- τη θέση των ιταλικών τραπεζών στην πρώτη θέση της λίστας επικινδυνότητας!

Περιττό να πούμε ότι η Deutsche Bank είναι ένας από τους παγκόσμιους τραπεζικούς γίγαντες και, αν μπει σε «αστάθεια» και κινδυνεύσει με κατάρρευση, μπορεί να παρασύρει στην άβυσσο τα πάντα. Γι’ αυτό, το ενδεχόμενο μιας τέτοιας εξέλιξης περιγράφεται πλέον στην ευρωπαϊκή και διεθνή αρθρογραφία σαν «Αρμαγεδδώνας».

Ξαναγυρνώντας τώρα στη δήλωση της κ. Μέρκελ, μόνο μια «λογική» μπορούμε να αναγνωρίσουμε σ’ αυτήν: να απευθύνεται στις αμερικανικές αρχές διαμηνύοντας ότι «Εγώ λόγω εκλογών δεν μπορώ να κάνω κάτι. Για να μην ξεσπάσει ο Αρμαγεδδώνας και κινδυνεύσουμε όλοι μαζί, μειώστε δραστικά το πρόστιμο». Ωστόσο, αν η κ. Μέρκελ έχει εκλογές το Σεπτέμβριο, οι ΗΠΑ έχουν εκλογές σε δύο μήνες, με την κ. Κλίντον να πιέζεται ασφυκτικά από τον Ντόναλντ Τραμπ αλλά και από το μέρος του κόμματός της που υποστηρίζει τον Μπέρνι Σάντερς, αντίπαλό της στις εσωκομματικές εκλογές που παραλίγο να της στερήσει το χρίσμα. Υπ’ αυτούς τους όρους, αποκλείεται οι αμερικανικές αρχές να ανταποκριθούν σε μια τέτοια έμμεση έκκληση, ιδιαίτερα μάλιστα όλταν δεν χαρίστηκαν σε αντίστοιχες περιπτώσεις προς τα αμερικανικά τραπεζικά μεγαθήρια…

Ο πολιτικός εγκλωβισμός της κ. Μέρκελ είναι τέτοιος, ώστε μπορεί να βρεθούμε μπροστά στο παράδοξο μιας αντιδικίας μεταξύ ΕΚΤ και Βερολίνου για το θέμα της Deutsche Bank, με τον κ. Ντράγκι να πιέζει για κάποιου είδους στήριξη στην τράπεζα (προκειμένου να αποφευχθεί η τέλεια κατάρρευση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος) και την κ. Μέρκελ να μη συναινεί διότι… έχει εκλογές! Ο παραλογισμός του «Δεν θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι τις τράπεζες», ακόμη και αν έρχεται ο «Αρμαγεδδώνας» έχει για τα καλά εδραιωθεί στις συνειδήσεις των Γερμανών ψηφοφόρων, μεταξύ άλλων και με τις προσπάθειες του κ. Σόιμπλε και της κ. Μέρκελ…

Για επίλογο, ας σκεφτούμε λίγο πάνω στο ανατριχιαστικό δεδομένο των ευρωπαϊκών stress tests: η Lehman Brothers χρεοκόπησε με μόχλευση 1:32, ενώ η Deutsche Bank στέκεται ακόμη όρθια παρότι τρίτη στη σχετική ευρωπαϊκή λίστα με μόχλευση 1:105,29!!!! Πάνω από 10 ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν μόχλευση μεγαλύτερη από της Lehman Brothers, όταν χρεοκόπησε!!!

Με λίγα λόγια: ο κόσμος κάθεται πάνω σε «πυρηνικές βόμβες» και οι ηγέτες… ελπίζουν ότι καμία από αυτές δεν θα πυροδοτηθεί! Μοιρολατρία, αίσθηση παντελούς αδυναμίας ή μήπως πεισιθανάτια ψυχολογία;

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σωτήρης Καμενόπουλος
Υποψήφιος Διδάκτωρ Πολυτεχνείου Κρήτης

Το 2006 δημοσιεύθηκε σε επαρχιακές εφημερίδες των Χανίων και των Ιωαννίνων μία εκτίμηση μεγάλου κινδύνου σχετική με την πιθανή αύξηση των άκρων. Σε εκείνη την εκτίμηση κινδύνου είχαν αναφερθεί τα εξής:
«…Η πολιτική σκηνή της χώρας καθημερινά παίρνει τον κατήφορο. Η κοινωνία έχει παραδοθεί έρμαιο στα χέρια κάποιων πολιτικών, δεξιών και αριστερών, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από φεουδαρχικό, συντηρητικό και παλαιοκομματικό τρόπο σκέψης. Ο κίνδυνος να στραφεί η ελληνική κοινωνία μαζικά σε ακραίες δεξιές και αριστερές θέσεις είναι μεγάλος. Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές (ΣΣ. εννοούνταν οι εκλογές του 2007) θα είναι οι πιο κρίσιμες μετά τη μεταπολίτευση…»
Τότε, στα 2006, εκείνη η εκτίμηση κινδύνου είχε αντιμετωπισθεί με χλεύη και ειρωνεία τόσο από δεξιούς όσο και από αριστερούς. Πρόσφατα, δέκα χρόνια μετά, ο κ. Πρωθυπουργός αναφέρθηκε σε αυτούς τους κινδύνους από το βήμα του ΟΗΕ. Ο κ. Πρωθυπουργός συνέδεσε τον κίνδυνο ανόδου των άκρων με το προσφυγικό.

Αν θέλει όμως κάποιος να εκτιμήσει ολιστικά τον κίνδυνο των άκρων θα πρέπει να εξετάσει και άλλους παράγοντες. Το προσφυγικό ίσως ΔΕΝ είναι η γενεσιουργός αιτία της ανόδου των άκρων. Η προσφυγική κρίση είναι ίσως έμμεσος παράγοντας επιδείνωσης του φαινομένου της ανόδου των άκρων. Προϋπήρξαν ίσως άλλοι άμεσοι παράγοντες που έδρασαν ως γενεσιουργές αιτίες του πιθανού «ατυχήματος» της ανόδου των άκρων: η οικονομική κρίση και η κρίση αξιών (ηθική κρίση).

Όσον αφορά την οικονομική κρίση έχουν γραφεί πολλά. Ας προστεθεί μόνο τούτο: για κάθε 1% αύξηση της ύφεσης, αυξάνουν κατά 1% τα ακραία κόμματα (υπάρχει σχετική επιστημονική μελέτη ξένων οικονομολόγων). Όσον αφορά την ηθική κρίση, αυτή είχε αρχίσει να γίνεται εμφανής στην Ελλάδα της δεκαετίας του 2000: νεοπλουτισμός, διαφθορά, απληστία, υποκουλτούρα… και offshore.

Ωστόσο, όσον αφορά την Ευρώπη, από τούτο εδώ το άρθρο κρούεται ο κώδωνας του κινδύνου για την ίδια της τη συνοχή. Τα παραδείγματα του πρώην επικεφαλής της Ευρωπαϊκή Επιτροπής ο οποίος μετά τη λήξη της θητείας του προσλήφθηκε από μεγάλο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα (βλ. Goldman Sachs) και η πρόσφατη αποκάλυψη πως μία πρώην Επίτροπος της ΕΕ υπήρξε διαχειρίστρια σε εταιρεία offshore, δεν αφήνουν περιθώρια στους Ευρωπαίους πολίτες παρά να προβληματισθούν όσο αφορά στην Ευρωπαϊκή κρίση αξιών.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη συνοχή της ΕΕ είναι τα υψηλόβαθμα στελέχη της. Η κρίση αξιών ορισμένων υψηλόβαθμων στελεχών της ΕΕ, οι οποίοι/ες αμείβονται αδρά, θα συμβάλλει περαιτέρω στην αυτοδιάλυση της ΕΕ…

Οι Ευρωπαίοι πολίτες, οι οποίοι αρκετές φορές είναι τελείως ξεκομμένοι από τα πολύπλοκα κέντρα λήψης αποφάσεων των Βρυξελλών, όταν μαστίζονται από ανεργία και φτώχεια θα στραφούν μέσω κοινωνικά αυτοματοποιημένων μηχανισμών προς τα άκρα όταν «αντιλαμβάνονται» τέτοιες συμπεριφορές…

Η κρίση αξιών και η απληστία είναι οι δύο προσθετέοι της μαθηματικής εξίσωσης για την αυτοδιάλυση της ΕΕ. Ως συνεπακόλουθο, είναι προσθετέοι και στο οξύ γεωπολιτικό πρόβλημα που θα ακολουθήσει…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Σιδέρη

«Πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» μας λέει το εκκλησιαστικό ρητό, αλλά είναι πολύ απότομη η «ταπείνωσις εαυτού», του πρωθυπουργού ώστε να γίνει πιστευτή από τους αποδέκτες της έκκλησης.

Ο κ. Τσίπρας απηύθυνε χθες βράδυ «ανοιχτή πρόταση σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις για να ξαναφτιάξουμε τη χώρα με την κοινωνία όρθια». Μάλιστα τόνισε ότι «από αυτό τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς»!

Δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ναι μεν εντάσσει στις προοδευτικές δυνάμεις και το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά οι δύο αυτοί «ούτε να τον δουν δεν θέλουν», άρα δια της εις άτοπον επαγωγής, η πρόταση απευθύνεται στην κεντροαριστερά. Σε αυτούς δηλαδή που με μένος σπίλωσε επί χρόνια, σε αυτούς τους οποίους κατήγγειλε δριμέως, σε αυτούς των οποίων δεν ψήφισε ούτε ένα νομοσχέδιο στον καιρό της αντιμνημονιακής ορμητικότητας, σε αυτούς που τους καταχώρησε ως προδότες της πατρίδος, στο καιρό του νεόκοπου συριζαίικου «πατριωτισμού».

Φυσικά τόσο η οιηματική προϊστορία, όσο και η τρέχουσα πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πείθει για μεταμέλεια γνώμης και ειλικρίνεια πολιτικών προθέσεων. Οι αποδέκτες της πρότασης κατά την συνομιλία τους με το liberal ήταν σαρκαστικοί.

Αποδίδουν αφενός στον κ. Τσίπρα διάθεση για ένα από «τα συνήθη κόλπα του για να βγει μετά να μας καταγγείλει ότι δεν βοηθήσαμε στη σωτηρία της πατρίδας». Παράλληλα τόνισαν κατηγορηματικά: «Συστράτευση εννοεί με τον Κουβέλη και όσους οδήγησαν τη χώρα σε αυτό το χάλι. Δεν μας αφορά».

Εκ παραλλήλου οι αποδέκτες της πρότασης δεν πείθονται ότι συναισθάνεται το μέγεθος και το εύρος της κυβερνητικής αποτυχίας, καθώς όπως μας είπαν «τόσο τα κυβερνητικά στελέχη, όσο και η Κ.Ο δεν έχουν ακόμη την αίσθηση ότι έχουν αποτύχει δραματικά στο έργο της διακυβέρνησης. Δεν κατανοούν ότι δημιούργησαν δυναμική καταστροφής»

Παραζάλη με Καλογρίτσα

Ο - μάλλον παράκλητος - υποψήφιος καναλάρχης κ. Καλογρίτσας αποχώρησε από τον περιβόητο διαγωνισμό, συμβάλλοντας με τον τρόπο του στην συμβολική απαξίωσή του εγχειρήματος. Αναμένεται ο κ. Σαββίδης να δείξει ότι έχει τα χρήματα και την θέληση να κατακτήσει τις συχνότητες από τους, κατά Νίκο Παππά, αεροπειρατές. Εκτός κλίματος ήταν το επιχείρημα του κ. Καλογρίτσα ότι …τον έφαγε η διαπλοκή.

Φυσικά στο θέμα των εμπλέκονται οι νομικές πτυχές της υπόθεσης: Κατά πόσο δηλαδή παραμένει έγκυρη η διαδικασία, εφόσον ένας εκ των υπερθεματιστών αποδείχτηκε ότι δεν έχει τα χρήματα, άρα εκ της εξελίξεως της υπόθεσης ανέβασε την άδεια με πλασματικά χτυπήματα. Επίσης κατά πόσο τρωτή είναι η διαδικασία, αφού ο επόμενος κ. Σαββίδης έχει δηλώσει ότι σκοπίμως και πλασματικά ανέβαζε τιμές.

Πάντως η κυβέρνηση εξακολουθεί να απαντάει αρειμανίως. Νομικοί κύκλοι του υπουργού Επικρατείας χαρακτήρισαν «Όνειρα θερινής νυκτός» τα περί ακύρωσης του διαγωνισμού τηλεοπτικών αδειών, ενώ η κυβερνητική εκπρόσωπος Ολγα Γεροβασίλη, σε ένα …ψυχεδελικό tweet - στα οποία δεν μας έχει συνηθίσει - έγραψε «Οι διαδικασίες του διαγωνισμού θα ολοκληρωθούν κανονικά. Κάντε μήνυση στην πραγματικότητα»!

Παραζάλη στη Βουλή

Την ίδια μέρα ο υπουργός κ. Σπίρτζης με παράδοξα επιχειρήματα προσπάθησε να δικαιολογήσει την ένταξη των ΔΕΚΟ στο νέο Υπερταμείο, ισχυριζόμενος ότι δεν θα υπάρξει ιδιώτης να αγοράσει μια εταιρία με 800 εκ ευρώ δάνειο, παρά μόνο …ο Χριστός - έτσι γλύτωσε και τα δάκρυα που θα έχυνε από τον πόνο ψυχής μπροστά στον σταυρό της ιδιωτικοποίησης.

Και καλά, ο Σπίρτζης είναι ΠΑΣΟΚος, και κατά την αγνή Αριστερά, οι ΠΑΣΟΚοι είναι ψεύτες (εκτός από τους προσχωρήσαντες). Το αγνό τέκνον όμως της λάμπουσας αριστερής αληθείας, ο κ. Τσακαλώτος, δηλώνει μετ’ εμφάσεως, ότι όσο είναι αυτός υπουργός δεν πρόκειται να ιδιωτικοποιηθούν ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ. Δηλαδή ο ίδιος τροχοδρομεί την διαδικασία πώλησής τους, τις εντάσσει στο υπερταμείο για δεκαετίες, αλλά γενναίος ων, θα αντισταθεί στην πώλησή τους, για ένα δυο χρόνια που θα είναι - αν είναι - υπουργός! Μετά η τύχη τους θα στερέψει!

Στο ίδιο μοτίβο και ο κ. Σκουρλέτης, υποστηρίζει ότι η μεταφορά των ΔΕΚΟ στο υπερταμείο δεν συνεπάγεται την ιδιωτικοποίησή τους (δεν εξηγεί όμως, τότε γιατί μπήκαν;)

Ξεπουλάνε πιο λυσσασμένα από τον πιο φανατικό νεοφιλελεύθερο, υποταγμένοι ολοσχερώς στις εντολές των δανειστών, και την ίδια στιγμή εκπέμπουν αντιστασιακές κορώνες! Δεν διακρίνονται καν από την παρρησία της παραδοχής της λάθους πολιτικής τους και την ειλικρίνεια της υποταγής που αποδέχτηκαν για να διατηρήσουν την εξουσία.

Σαφώς δεν το ήθελαν. Σαφώς βρέθηκαν με το μαχαίρι στο λαιμό, εξαιτίας δικών τους λαθών: της αλλόφρονης πολιτικής του πρώτου έτους, που αποδιάρθρωσε περαιτέρω τα ήδη αποδιαρθρωμένα. Το επιβεβαίωσε χθες και ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής .V. Dombrovskis (σύμφωνα με το Reuters), δηλώνοντας πως η Ελλάδα χρειάστηκε να εφαρμόσει πιο σκληρή λιτότητα από ό,τι θα ήταν αναγκαία, εξαιτίας της λαϊκίστικης στάσης της αριστερής κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα το 2015.

Παραζάλη Φίλη

Χθες πάντα, ο ένθερμος μαχητής της αντι-κατηχητικής εκπαίδευσης κ. Φίλης, δεν έλαβε …πνεύμα επουράνιο, αλλά εκ πρωθυπουργού εκπορευόμενον, που του συνέστησε να καταστείλει τους μαχητικούς αντι-κατηχητικούς τόνους. Έτσι υποχώρησε και «ξέπμπλεξε» , ρίχνοντας πάλι την ευθύνη στα ΜΜΕ, από τα οποία «μεγεθύνθηκαν οι αναφορές μου.

Δεν είναι μόνο πρώτη φορά Αριστερά. Απλώς είναι πρώτη φορά τέτοια υποχώρηση σε όλα. Σε σημείο παραζάλης.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στα σχέδια του ΥΕΘΑ Πάνου Καμμένου είναι ως γνωστόν η δημιουργία μιας Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Η συζήτηση για τα υπέρ και τα κατά είναι μεγάλη και ατελείωτη, αλλά το δεδομένο είναι ότι ο ΥΕΘΑ ανήκει σ΄ αυτούς που έχουν πειστεί προ πολλού ότι είναι απολύτως αναγκαία η δημιουργία “χακί” Υπηρεσίας Πληροφοριών.

Πως όμως θα δημιουργηθεί μια τέτοια Υπηρεσία, όταν πολλά από τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων τα οποία είναι “έτοιμα” για να την στελεχώσουν -λόγω της θητείας τους στην ΕΥΠ- “σκορπάνε” στους “τέσσερις ανέμους” με την αιτιολογία ότι “πρέπει ν’ ασκήσουν διοίκηση”;

Προσκολλημένοι στο “γράμμα του νόμου” που ήταν πιθανόν πολύ καλός σε προηγούμενες δεκαετίες, βλέπουμε το δέντρο και “χάνουμε” το δάσος! Αν αποφασίσουμε ότι πρέπει να ιδρυθεί η Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών αυτή θα πρέπει να στελεχωθεί από αξιωματικούς που γνωρίζουν το αντικείμενο. Καλώς ή κακώς αρκετοί απ΄ αυτούς βρίσκονται σε βαθμούς που απαιτούν “χρόνο διοίκησης”. Κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους για να ασκήσουν διοίκηση σε κάποιο τάγμα. Γιατί σύμφωνα με το γράμμα του νόμου τα καθήκοντα που ασκούν τώρα στην ΕΥΠ δεν λογίζονται ως χρόνος διοίκησης.

Σύμφωνα με το άρθρο 91 του Ν. 3883/10 κάποιοι από τους αξιωματικούς που υπηρετούν σήμερα στην ΕΥΠ και θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν, υπάγονται στις διατάξεις των άρθρων 5 έως 11 του 2439/96.

Στο άρθρο 6 παρ.3 του ν. 2439/96 έχει γίνει τροποποίηση το 2002 με την οποία προβλέπεται πιο ευνοϊκή μεταχείριση για τα στελέχη του ΠΝ που υπηρετούν στην ΕΥΠ.

Αναφέρει το άρθρο:
"Άρθρο 6 παρ.3: Οι θέσεις διοίκησης ή ειδικής υπηρεσίας, που αναφέρονται στις παραγράφους 10 έως και 35 του παρόντος άρθρου, προσδιορίζονται από τα Ανώτατα κατά Κλάδο Συμβούλια. Αν αυτές δεν επαρκούν για τη δοκιμασία σ` αυτές των αξιωματικών, το Συμβούλιο Αρχηγών Γενικών Επιτελείων (Σ.Α.Γ.Ε.), μπορεί με πρόταση του Ανώτατου Συμβουλίου του οικείου Κλάδου, να ορίσει και άλλες θέσεις στις οποίες ασκείται διοίκηση για απόκτηση, εν όλω ή εν μέρει, του προσόντος του χρόνου διοίκησης ή ειδικής υπηρεσίας.
Οι αποφάσεις των Ανώτατων κατά Κλάδο Συμβουλίων και του Σ.Α.Γ.Ε., που προσδιορίζουν ή ορίζουν τις θέσεις διοίκησης ή ειδικής υπηρεσίας, δεν δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
“Ο χρόνος υπηρεσίας των αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίοι υπηρετούν στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (Ε.ΥΠ.), λογίζεται ως χρόνος διοίκησης αντίστοιχης στο βαθμό τους μόνο, για όσους απαιτείται άσκηση διοίκησης εφόσον εκτελούν καθήκοντα διοικητή μονάδας ή ως χρόνος ειδικής υπηρεσίας μόνο για όσους δεν προβλέπεται άσκηση διοίκησης, με την προϋπόθεση ότι εκτελούν καθήκοντα διευθυντή ή υποδιευθυντή διεύθυνσης στην Ε. Υ.Π.. Ειδικά για τους αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού ο χρόνος υπηρεσίας στην Ε.ΥΠ. λογίζεται ως χρόνος υπηρεσίας σε ανώτερα κλιμάκια διοίκησης”.
Μια πρόταση που θα έπρεπε να εξεταστεί και να περάσει με κάποια τροπολογία είναι να διαμορφωθεί το συγκεκριμένο άρθρο έτσι ώστε να αφορά όλα τα στελέχη των ΕΔ κι όχι μόνο αυτά του Πολεμικού Ναυτικού.
Θα μπορούσε να διαμορφωθεί το συγκεκριμένο άρθρο ως εξής:
“Ο χρόνος υπηρεσίας των αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίοι υπηρετούν στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (Ε.ΥΠ.), λογίζεται εξ΄ολοκλήρου ως χρόνος διοίκησης ή ειδικής υπηρεσίας αντίστοιχης στο βαθμό τους”.
Ο τομέας των πληροφοριών είτε πρόκειται για την ΕΥΠ, είτε πρόκειται για την Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών που έχει στο μυαλό του ο Καμμένος, δεν μπορεί να λειτουργεί με τις προϋποθέσεις και τους κανόνες που ισχύουν σε άλλους τομείς των Ενόπλων Δυνάμεων.
Προφανώς και δεν μπορεί κανένας να θεωρεί δεδομένο το “αμετάθετο” και είναι επίσης δεδομένο ότι σε τέτοιου είδους υπηρεσίες η αξιοκρατία στην αξιολόγηση όσων τις στελεχώνουν πρέπει να είναι αδιαμφισβήτητη.

Από την άλλη όμως δεν υπάρχει τόσο μεγάλη δεξαμενή στελεχών που να μας δίνει την δυνατότητα να “χάνουμε” κόσμο απλά και μόνο επειδή πρέπει να κάνει τον διοικητή τάγματος.
Η συνέχεια και η διατήρηση όσων “χτίζονται” με δυσκολία στον τομέα των πληροφοριών είναι κάτι που πρέπει να διαφυλάσσεται.
Στη παρούσα φάση στην ΕΥΠ από την οποία -θέλοντας και μη- θα προκύψει ο πυρήνας των στελεχών που θα επανδρώσουν την Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών που οραματίζεται ο Καμμένος.

Πάρις Καρβουνόπουλος
Πηγή Militaire



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι ομάδες και οι συμμαχίες ενόψει του δεύτερου συνεδρίου 
Η εσωτερική αντιπολίτευση και το κοινό χαρακτηριστικό της... καρέκλας

Στο ταπί του Tae Kwon Dο θα διεξαχθεί πιθανότατα -εάν τελικά δεν αναβληθεί- η μάχη του δεύτερου συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ από τις 13 έως τις 16 Οκτωβρίου. Το δεδομένο αυτού του συνεδρίου είναι ένα και μοναδικό. Ο Αλέξης Τσίπρας θα επανεκλεγεί στη θέση του προέδρου του κόμματος που ο ίδιος μετάλλαξε τον Ιούλιο του 2013 στο ιδρυτικό του συνέδριο.

Πολλοί θα πίστευαν ότι η αποχώρηση του Παναγιώτη Λαφαζάνη ο οποίος είχε τον έλεγχο του 31% της κεντρικής επιτροπής, της εν δυνάμει δελφίνου Ζωής Κωνσταντοπούλου και άλλων αριστερών στελεχών μετά την μεγαλειώδη μνημονιακή κωλοτούμπα του κυβερνώντος κόμματος θα απλοποιούσαν τις διαδικασίες.

Κι όμως, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Στον ΣΥΡΙΖΑ διεξάγεται εδώ και μήνες μια υπόγεια μάχη χαρακωμάτων. Το γεγονός ότι τα χτυπήματα είναι... βουβά οφείλεται πρωτίστως στην κλασσική συγκολλητική ουσία της πολιτικής, την εξουσία.

Κι από τη στιγμή που κανείς δεν αμφισβητεί ανοιχτά τον αρχηγό, τότε τι ζητούν; Μα την κηδεμονία του εντός ή εκτός εισαγωγικών. Οι τάσεις και οι δελφίνοι προετοιμάζονται για την επόμενη ημέρα όποτε κι αν αυτή έρθει. Έως τότε αναζητούν τη δύναμη των συσχετισμών για να κατοχυρώνουν τις θέσεις τους στο κυβερνητικό σχήμα, στη νομή της εξουσίας, στους διορισμούς, στο βόλεμα στελεχών. Προφανώς υπάρχει και η ιδεολογική αντιπαράθεση αλλά, κακά τα ψέμματα, αυτή πλέον έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Όλοι μαζί ψηφίζουν, όλοι μαζί αποκρατικοποιούν ή ξεπουλάνε, όλοι μαζί κόβουν τις συντάξεις. Ορισμένοι, «κλαίνε» δημοσίως στα μαντήλια ή στα χαρτομάντιλά τους, αλλά αυτό γίνεται απλώς και μόνον για την προσωπική τους εκλογική διάσωση.

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να επιβάλει τη διάλυση των συνιστωσών, εφευρέθηκαν οι τάσεις που σε μια ισορροπία τρόμου συνυπάρχουν τόσο στην κομματική νομενκλατούρα όσο και στη διακυβέρνηση. Και ο Αλέξης Τσίπρας κινούμενος πολλές φορές στην κόψη του ξυραφιού αναγκάζεται να κάνει πως δεν καταλαβαίνει και να επιχειρεί να καλύψει τις διαφορές και την αντιπάθεια.

Τους τελευταίους μήνες, οι τάσεις και οι ομάδες συμβιώνουν με αρκετή δυσκολία καθώς η κάθε πλευρά επιχειρεί να αποσείσει από πάνω της τις ευθύνες για τη μνημονιακή στροφή, για το τέλος του ονείρου και για την επαπειλούμενη εκλογική ήττα, όπως τουλάχιστον δείχνουν όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Το Καλογρίτσας gate που έπληξε -ενδεχομένως ανεπανόρθωτα- όσο ηθικό πλεονέκτημα είχε απομείνει στο κυβερνών κόμμα αναμένεται να αποτελέσει την αφορμή, τη θρυαλλίδα για τη σύγκρουση που υποφώσκει στον ΣΥΡΙΖΑ.

Όλα έχουν γίνει ένα κουβάρι που έρχεται με ταχύτητα από το βυθό προς την επιφάνεια. Συμμαχίες και φιλίες δοκιμάζονται, υποστηρικτές του Αλέξη Τσίπρα βρίσκονται σε κατάσταση πολεμικής σύγκρουσης. Οι προεδρικοί, οι Ομάδα των 53, η Πλατφόρμα 2010, οι Πασοκογενείς αλλά ανεξάρτητοι-μεμονωμένοι ακονίζουν τις ματσέτες τους. Ναι, η μάχη που ήδη διεξάγεται στο δρόμο προς το συνέδριο θα έχει και πολλά στοιχεία ανταρτοπόλεμου.

Από εκεί και πέρα, τα μέτωπα που έχουν συμπτυχθεί έχουν και πολλά στοιχεία ανορθοδοξίας. Για παράδειγμα η συμμαχία του αντιπροέδρου Γιάννη Δραγασάκη και του υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου που έχει κορυφή του παγόβουνου τη στήριξη στον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννη Στουρνάρα τους έχει φέρει απέναντι στον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά και τον πασοκογενή συμμαχό του, υπουργό Υποδομών Χρήστο Σπίρτζη.

Ο τελευταίος, μετά την αποχώρηση του Αλέξη Μητρόπουλου θέλει να κατοχυρωθεί ως ο ηγέτης της πολυπληθούς αυτής ομάδας κατοχυρώνοντας μάλιστα ισχυρή εκπροσώπηση στη νέα κεντρική επιτροπή.

Ο βασικός του αντίπαλός του σε αυτή την προσπάθεια είναι ο επίσης πασοκογενής υπουργός Εσωτερικών Παναγιώτης Κουρουμπλής που βρήκε την ευκαιρία να τον «υποδείξει» εμμέσως αλλά σαφέστατα ως έναν από τους υπεύθυνους του φιάσκου για τις τηλεοπτικές άδειες.

Αυτή είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου. Ας δούμε όμως πως συντάσσονται οι... στρατοί και οι παρέες στο δρόμο προς το συνέδριο:

Η Ενωτική Κίνηση

Μετά την ανάληψη της εξουσίας και την υπογραφή του Μνημονίου από τον ΣΥΡΙΖΑ, η Ενωτική Κίνηση έγινε ο βασικός... σωματοφύλακας του Αλέξη Τσίπρα. Με σύνθημα «ένας για όλους και όλοι για έναν» ο πυρήνας της κίνησης όχι μόνον αγωνίζεται με νύχια και δόντια για την παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία αλλά και διευρύνει ταυτόχρονα καθημερινά την επιρροή της στο κόμμα και το κράτος.

Άτυπος ηγέτης της τάσης αυτής είναι ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς που συνεργάζεται στενά με τον διευθυντή του γραφείου του πρωθυπουργού Δημήτρη Τζανακόπουλο. Επίσης, σημαντικό ρόλο έχουν τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας Γιάννης Μπουρνούς, Νάσος Ηλιόπουλος, Πέτρος Καραγεώργος και Νίκος Σκορίνης, καθώς και τα στελέχη Στέλιος Παππάς και Κώστας Πουλάκης.

Πλατφόρμα 2010

Από το 2010 η συγκεκριμένη τάση έχει σαφή και διακριτό ρόλο υπό την άτυπη ηγεσία μιας τριπλέτας στελεχών. Ο διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Ζαχαριάδης, γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος Παναγιώτης Ρήγας και ο υφυπουργός Εσωτερικών Γιάννης Μπαλάφας έχουν ρόλο καθοδηγητή.

Πολύ κοντά τους, αν και όχι πλήρως ταυτισμένοι μαζί τους βρίσκονται δύο προβεβλημένα στελέχη: Ο ευρωβουλευτής Δημήτρης Παπαδημούλης και η περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου.

Η Ομάδα των 53+

Θεωρητικά αποτελούν την εσωκομματική αντιπολίτευση. Παρά το γεγονός ότι ο ηγέτης τους Ευκλείδης Τσακαλώτος ήταν αυτός που τελικά διαπραγματεύθηκε και υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο με τους δανειστές καθώς και όλους τους εφαρμοστικούς νόμους που φέρνουν οι αξιολογήσεις, η κριτική τους εστιάζεται κυρίως σε θεσμικά θέματα όπως η Συνταγματική Αναθεώρηση, η εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας, η διαχείριση του προσφυγικού. Βασικός τους στόχος είναι να αποτρέψουν τη στροφή του Αλέξη Τσίπρα προς την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία που βλέπουν να έρχεται με ταχύτητα τυφώνα.

Στην κομματική πυραμίδα έχουν σημαντική δύναμη παντού: Στην Πολιτική Γραμματεία υπάρχουν ο Μιχάλης Υδραίος, ο Χάρης Γολέμης, ο Πάνος Λάμπρου και ο Μιχάλης Σαρρής. Στο υπουργικό Συμβούλιο εκπροσωπούνται από τον υπουργό Ναυτιλίας Θοδωρή Δρίτσα, τον υφυπουργό ΕΣΠΑ Αλέξη Χαρίτση και την Θεανώ Φωτίου. Σημαντική είναι η δύναμη που υπάρχει και στην κοινοβουλευτική ομάδα με τους Τασία Χριστοδουλοπούλου, Χρήστο Καραγιαννίδη, Αννέτα Καββαδία, Χριστόφορο Παπαδόπουλο, Χρήστο Μαντά, Ελένη Σταματάκη, Γιώργο Κυρίτση και τον Μάκη Μπαλαούρα. Στο ίδιο μήκος κύμματος κινείται η εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Ράνια Σβίγγου.

Το ΠΑΣΟΚ είναι και εδώ

Τους έχουν αποκαλέσει πασοκογενείς. Από την αρχή ο στενός πυρήνας του 4% που ακόμη κυβερνά το κόμμα σε επίπεδο μηχανισμών δεν τους είδε με καλό μάτι. Αυτή τη φορά η φιλοδοξία τους είναι να καταλάβουν το «χώρο που τους αναλογεί» στον ΣΥΡΙΖΑ που πήρε 36% στις εκλογές. Οι αντιστάσεις υπάρχουν ακόμη. Για παράδειγμα η προσπάθεια του υπουργού Υποδομών Χρήστου Σπίρτζη να εγγράψει μαζικά νέα μέλη -προκειμένου να ψηφίσουν για την ανάδειξη των νέων συνέδρων- μέσω των ηλεκτρονικών αιτήσεων βρίσκει τείχος και ελάχιστους έχει καταφέρει να περάσεις στις οργανώσεις.

Παρόλα αυτά, είναι εδώ επηρεάζουν όχι μόνο τη διακυβέρνηση αλλά και τις εξελίξεις. Στήνουν συμμαχίες και ελπίζουν σε... καλύτερες ημέρες. Ο υπουργός εσωτερικών Παναγιώτης Κουρουμπλής είναι ο πιο γνωστός της συγκεκριμένης τάσης. Επίσης, σε αυτήν χρεώνονται τα μέλη της κυβέρνησης Δημήτρης Μάρδας, Θεοδώρα Τζάκρη και Μάρκος Μπόλαρης.

Σε αυτήν ανήκουν οι βουλευτές Γιάννης Μιχελογιαννάκης και Θεόδωρος Παραστατίδης, το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας Αντώνης Κοτσακάς αλλά και ο διοικητής της ΕΥΠ Γιάννης Ρουμπάτης. Ταυτόχρονα, υπό την καθοδήγηση του κ. Σπίρτζη η ομάδα διευρύνεται από στελέχη και δημάρχους που προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ. Κανείς δεν γνωρίζει αυτή τη στιγμή αν η ομάδα θα μείνει ενιαία στις ψηφοφορίες του συνεδρίου.

"Ανένταχτοι" προεδρικοί

Αποτελούν μια τελευταία κατηγορία που στηρίζει μεν τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά δεν εντάσσεται εμφανώς σε καμία από τις ομάδες και τις τάσεις. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται οι υπουργοί Γιάννης Δραγασάκης (πρώτος σε σταυρούς στο περασμένο συνέδριο) Πάνος Σκουρλέτης, Αλέκος Φλαμπουράρης, Γιώργος Σταθάκης, Νίκος Φίλης αλλά και ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης.

Ο προσυνεδριακός διάλογος

Ήδη εδώ και αρκετούς μήνες διεξάγεται είτε δια ζώσης είτε μέσα από τα κομματικά ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ ο προσυνεδριακός διάλογος. Ένας διάλογος που χαρακτηρίζεται από περιορισμένη συμμετοχή, υποτονικότητα αλλά ταυτόχρονα από μια διπλή αγωνία: Αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μείνει στην εξουσία και έως που θα φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ για να παραμείνει στην εξουσία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζεται για το πραγματικά πρώτο κρίσιμο συνέδριό του ως κόμμα εξουσίας είναι και το γεγονός ότι το περασμένο Σαββατοκύριακο στη συνεδρίαση της απερχόμενης κεντρικής επιτροπής κυριάρχησε κλίμα αγγαρείας. Ο δε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αντί να μιλήσει για το μέλλον και τα κρίσιμα διλήμματα προτίμησε να επιτεθεί στον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη αντί να αναφερθεί στο σχέδιο και το όραμά του για τον ΣΥΡΙΖΑ της μνημονιακής εποχής και της δημοσκοπικής κατακρήμνισης.

Ο σοβαρότερος προβληματισμός που εκφράστηκε σε αυτή τη διαδικασία διατυπώθηκε από όλους σχεδόν τους εκπροσώπους νομαρχιακών οργανώσεων, οι οποίοι επισήμαναν την υποτονική συμμετοχή μελών και πολιτών στον προσυνεδριακό διάλογο και υποστήριξαν πως ούτε τα μισά από τα 30.000 μέλη του κόμματος δεν είναι ενεργά. Με βάση αυτό, η αναλογία «1 σύνεδρος ανά 10 μέλη» που έχει αποφασιστεί για την σύνθεση του σώματος του συνεδρίου, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Η αγωνία του Αλέξη Τσίπρα

Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή την εποχή ζει ξανά την «εποχή της ταβέρνας». Φυσιολογικό σε μεγάλο βαθμό. Συμβαίνει σε όλα τα μεγάλα κόμματα που οδεύουν σε συνέδριο. Τώρα κλείνονται οι συμμαχίες και τα μεγάλα deals για την επόμενη ημέρα. Και αυτό είναι κυριολεκτικό. Σχεδόν όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν συνειδητοποιήσει πως το κόμμα τους οδεύει προς ήττα στις επόμενες εκλογές. Προφανώς η τελικά διαφορά έχει βαρύνουσα σημασία για ένα κυβερνητικό κόμμα. Άρα όλοι και κυρίως ο ίδιος ο πρωθυπουργός προετοιμάζονται για τους συσχετισμούς της επόμενης ημέρας στην κεντρική επιτροπή. Τα πρόσωπα, οι τάσεις και οι αριθμοί έχουν τη δική τους ξεχωριστή σημασία.

Στόχος της στενής ομάδας του Μεγάρου Μαξίμου είναι να κρατηθεί το κόμμα χωρίς ιδιαίτερους κλυδωνισμούς ακόμη και μετά από μια καθαρή ήττα με περισσότερες από 5 μονάδες διαφοράς. Αν φυσικά το αποτέλεσμα λάβει διαστάσεις πανωλεθρίας, τότε όλα θα επανεξεταστούν εκείνη τη στιγμή, αλλά τώρα κανείς δεν σκέπτεται έτσι.

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα είναι έχει πλέον έναν καθαρό συσχετισμό υπέρ του στη νέα κεντρική επιτροπή ώστε να σταματήσει τις ασκήσεις ισορροπίας κατά την άσκηση της πρωθυπουργίας. Γνωρίζει για παράδειγμα ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να διαλέξει αν είναι με τον Στέργιο Πιτσιόρλα του ΤΑΙΠΕΔ ή με τον Σκουρλέτη και τον Δρίτσα.

Φυσικά είναι ένα πρόβλημα που καλείται να το λύσει μόνος του. Και ενδεχομένως θα επιχειρήσει να το λύσει με τον ανασχηματισμό που δεν θα αργήσει πολύ πλέον.

Όλα τα παραπάνω που ισχύουν στο ακέραιο προβληματίζουν έντονα τόσο τον πρωθυπουργό όσο και τον στενό πυρήνα εξουσίας του Μεγάρου Μαξίμου. Όπως προσημειώσαμε υπάρχει το ισχυρό ενδεχόμενο το συνέδριο να αναβληθεί και να μετατεθεί κατά μερικούς μήνες και κομβικό στοιχείο για τη λήψη της απόφασης αυτής θα αποτελέσουν οι εξελίξεις στο σίριαλ με τις τηλεοπτικές άδειες. Ήδη η υπόθεση Καλογρίτσα αποτελεί ένα καίριο πλήγμα στους σχεδιασμούς τους. Κανείς δεν γνωρίζει επίσης αν ο Ιβάν Σαββίδης τελικά θα περάσει το τεστ του πόθεν έσχες και αν θα καταθέσει το τίμημα της πρώτης δόσης. Είναι σαφές ότι στην κυβέρνηση θα προτιμούσαν τον Δημήτρη Κοντομηνά, αλλά πάλι και αυτό δημιουργεί νέα προβλήματα.

Και φυσικά υπάρχει πάντα η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που αναμένεται να αγωνία.

Πηγή NewsBomb




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Παρά τις «φιλότιμες» προσπάθειες των κυβερνήσεων, είναι γνωστό σε όλους πως η εγκληματικότητα στην μνημονιακή Ελλάδα αυξάνεται αλματωδώς και σε αρκετές περιπτώσεις τα κλοπιμαία μεταφέρονται εκτός της χώρας, με αποτέλεσμα η ευθύνη αλλά και η προσοχή των τελωνειακών υπαλλήλων να είναι ιδιαίτερα αυξημένη.

Έτσι, στο τελωνείο Κρυσταλλοπηγής και μέσα στα πλαίσια των συστηματικών ελέγχων που διεξάγονται από τους τελωνειακούς υπαλλήλους (για την καταστολή του λαθρεμπορίου) σε όλες τις εισόδους – εξόδους της Ελλάδας, βρέθηκαν κλεμμένα αυτοκίνητα που μεταφέρονταν στην Αλβανία. Σκοπός της μεταφοράς αυτής ήταν η διάλυση, η μετατροπή τους σε ανταλλακτικά και η περαιτέρω διοχέτευσή τους στην αγορά της Αλβανίας αλλά και της Ελλάδας!

Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στις τελωνειακές αρχές και ιδιαίτερα στους υπαλλήλους του Τελωνείου Κρυσταλλοπηγής για την συνειδητή αποτελεσματική εργασία και επιτυχία τους και είμαστε βέβαιοι πως θα ενταθούν οι προσπάθειες των τελωνειακών αρχών, για τη διασφάλιση των εθνικών και κοινοτικών δημοσιονομικών συμφερόντων, της δημόσιας υγείας και της ασφάλειας των πολιτών, αλλά κυρίως και για την αποστολή ενός σαφούς μηνύματος προς όλους τους «ενδιαφερόμενους»: «Η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι» στο οποίο μπορούν να κινούνται ανεξέλεγκτα διάφορα εγχώρια και εξωχώρια εγκληματικά στοιχεία.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Διαβάζω είδηση της ημέρας: "Αναβρασμός στη Χίο: Αφγανός έκοψε τις φλέβες του επειδή απορρίφθηκε η αίτηση ασύλου". Μια αίτηση που απορρίπτεται θα έχει και τους λόγους της. Την ευθύνη, πάντως, δεν την έχει η Ελλάδα, αλλά όλοι εκείνοι οι "επαγγελματίες ανθρωπιστές" που ελαφρά τη καρδία και γεμίζοντας τις τσέπες τους έφεραν - ξεφόρτωσαν τον συγκεκριμένο Αφγανό στην Ελλάδα. Ποιός αναρωτιέται, τέτοια στιγμή πως το Αφγανιστάν απέχει χιλιάδες χιλιόμετρα από την Ελλάδα και το ότι μεσολαβεί ένα πλήθος από χώρες που δεν επέλεξε ο "πρόσφυγας" Αφγανός να κατοικήσει... Το ότι με βάση το Διεθνές Δίκαιο ο Αφγανός δεν θεωρείται πρόσφυγας για την Ελλάδα, αλλά μόνο για τις γειτνιάζουσες με το Αφγανιστάν χώρες..., κανείς δεν θα το αναφέρει, αφού αντίκειται στην "πολιτική ορθότητα" της παρούσας κυβέρνησης.

Όμως, κανείς (και το βάζω στοίχημα) δεν θα αναφέρει, ούτε θα ρίξει τόνους (έστω και κροκοδείλιων) δακρύων όταν κάποιος έλληνας πολίτης θα κόψει τις φλέβες του ή θα επιλέξει κάποια άλλη λύση αυτοκτονίας, όταν θα βρεθεί αντιμέτωπος με το κατασχετήριο του σπιτιού του ή όταν δεν θα μπορεί να ταϊσει την οικογένειά του...
Θα είναι μια απλή ημέρα της εβδομάδας, αφού -γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε- οι έλληνες δεν έχουν απλά γίνει στόχος για εξευτελισμό και εξανδραποδισμό, αλλά έχουν γίνει στόχος προς ηθική και φυσική εξόντωση - εξολόθρευση από τους απανταχού "ανθρωπιστές" εντός και εκτός Ελλάδας. Ή μήπως καταγράφονται, δημοσιοποιούνται και συζητιούνται οι αυτοκτονίες των Ελλήνων που έγιναν και που γίνονται έως και σήμερα;

Ένας άνθρωπος (ο Αφγανός) έφτασε πέρα από τα όρια της απελπισίας και είναι κάτι τραγικό. Εξίσου τραγικό, όμως, είναι και πως υπάρχουν γηγενείς κάτοικοι της χώρας που οδηγούνται συστηματικά στην εκδίωξή τους από την πατρίδα τους, στην ανέχεια, στον εξανδραποδισμό και στον εξευτελισμό μέσα στην πατρίδα τους... οδηγούνται ακόμη και στην αυτοκτονία, αλλά αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι συμπολίτες και οι συμπατριώτες μας, αντιμετωπίζονται ως στατιστικό μέγεθος που κινείται μέσα στα πλαίσια των αποδεκτών απωλειών του "οικονομικού προγράμματος" και της "λιτότητας" (έτσι χαρακτηρίζονται οι σύγχρονες γενοκτονίες) εκείνων που αποφάσισαν να συνεργαστούν με ξένες δυνάμεις μιας άτυπης κατοχής που οι στόχοι και οι σκοποί τους πηγαίνουν πολύ πιό μακριά από την εξόφληση ενός χρέους που δημιούργησαν (και που κανείς δεν το έχει ελέγξει) οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις που έως και σήμερα επιζητούν την ψήφο των πολιτών (που εξοντώνουν με τους νόμους που ψηφίζουν)...

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, σε χώρες που σέβονται τον εαυτό τους, που υπάρχουν και λειτουργούν νόμοι... Σε χώρες που επιθυμούν να συνεχίσουν την ιστορική και φυσική ύπαρξή τους, όσοι συνεργάζονται με ξένα συμφέροντα ενάντια στα εθνικά και εκθέτουν τις χώρες και τους πολίτες τους σε κινδύνους που φτάνουν ή και ξεπερνούν την έννοια των λέξεων "καταστροφή", "εθνοκτονία", "γενοκτονία", αφανισμός"... σε χώρες που η κοινή λογική λειτουργεί ως βάση εφαρμογής κανόνων εθνικής αυτοπροστασίας, οι μετέχοντες και συμμετέχοντες σε ενέργειες βλαπτικές προς το κοινωνικό και εθνικό συμφέρον, θα οδηγούνταν εφ' όρου ζωής σε φυλακές ή θα αντιμετώπιζαν χειρότερες τιμωρίες προς παραδειγματισμό εκείνων που θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά και την διαχείριση της χώρας.

Ας λυπηθούμε, λοιπόν, για τον Αφγανό που έκοψε τις φλέβες του, ας ξεχάσουμε τα όσα μας επιβάλουν οι πολιτικές καρικατούρες - πιόνια που μας κυβερνούν και ας ρίξουμε στον Καιάδα όλους τους συμπατριώτες μας που θα βρεθούν αντιμέτωποι με την απελπισία και θα λυγίσουν. Εξάλλου, το έχουμε ήδη κάνει αυτό για χιλιάδες που δεν άντεξαν τον εξευτελισμό, έχουμε ήδη αδιαφορήσει και για όσα γίνονται εις βάρος της πατρίδας μας, ακόμη και της πίστης μας...
Σιωπηλά έχουμε ήδη αποδεχθεί και την δική μας ηθική και φυσική εκδίωξη ή εξόντωση και μένοντας άπραγοι, ακολουθώντας τα ίδια λάθη του παρελθόντος, βρίζοντας τους πάντες εκτός από τους εαυτούς μας, παραμένουμε πιστοί στην καταστροφική πορεία μας μέχρι να έρθει η σειρά μας να βρεθούμε αντιμέτωποι με τον πνευματικό, ηθικό και φυσικό δήμιό μας...
Αυτό θέλουμε;
Αυτό μας αξίζει;
Αν ναι, ας σωπάσουμε μένοντας σιωπηλοί περιμένοντας τις τραγικές εξελίξεις.
Αν όχι, τότε πρέπει να ετοιμαστούμε και να συγχρονιστούμε για να αποφύγουμε την προδιαγεγραμμένη μας ιστορική εξόντωση και να αλλάξουμε την ροή των εξελίξεων που άλλοι αποφάσισαν για εμάς χωρίς εμάς και εναντίον μας... Και η τραγική αλήθεια είναι πως φταίμε όλοι εμείς, γιατί δεν μπορέσαμε να συνεννοηθούμε και να σταθούμε όρθιοι απέναντί τους, για να τους σταματήσουμε...
Όμως, ποτέ δεν είναι αργά για να κάνουμε όσα μέχρι σήμερα δεν κάναμε...

Πηγή "Ετοιμαστείτε"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Έξη χρόνια μετά και μας κυβερνούν αυτοί!
Κι αφού κοιτάξουμε καλά το διπλανό κολάζμπορούμε να πα να βρούμε έναν γερό τοίχο να βαρέσουμε το κεφάλι μας.

Ό,τι βαθύτερο στο σκουπιδαριό της λαμογιάς του ΠαΣοΚ, ό,τι γραφικότερο, πιό πεινασμένο, και παντελώς άχρηστο της ΝΔ, καθώς και ό,τι πιό α@άμητο, πιό κακο@αμημένο, τεκνατζούδικο, ξετσίπωτο και ημιαγράμματο (καθώς η ιδεοληψία συνιστά έλλειψη παιδείας) απ' τον αυθεντικό ΣΦΥΡΙΖΑ, έχει στρογγυλοκαθήσει την παχιά  κ@λάρα του στις καρέκλες της εξουσίας και από 'κει με το θράσος και την γελοιότητα του νεόπλουτου της εξουσίας και την ψευδαίσθηση της αιώνιας παντοδυναμίας, συμπεριφέρονται οι ίδιοι σαν κατακτητές και όχι σαν τσιράκια και δουλικά των τοκογλύφων όπως πράγματι είναι, ψεύδονται, ασχημονούν, κομπάζουν, ρεκάζουν και ρεύονται,  σκυλεύουν και νεκροβατούν περήφανοι για τις επιβητορικές τους ικανότητες πάνω στο πτώμα της ήδη νεκρής κοινωνίας, χαρούμενοι, αδιάφοροι, και ασυνείδητοι μαζί, μοιραίοι φονιάδες ενός λαού και μιάς χώρας.

Εμείς; 
Εμείς ας σκεφτούμε τί κάναμε. 

Τίποτε άλλο.
Αυτό είναι το σχόλιο για σήμερα...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Καταντά κωμική η εμμονή της πάλαι ποτέ συστημικής διανόησης, όπως αυτή διαμορφώθηκε στα χρόνια της «σημιτικής» διακυβέρνησης και απέκτησε το πρόσημο «εκσυγχρονιστική», να βαπτίζει την παρούσα κυβέρνηση «εθνολαϊκιστική» ή «εθνικολαϊκιστική».

Του Σωτήρη Δημόπουλου

Επιμένουν σύμπαντες οι αναλυτές του χώρου αυτού σε έναν όρο, και κυρίως στο πρώτο συνθετικό της λέξης, τη στιγμή που και οι πέτρες ακόμη έχουν αντιληφθεί ότι οι σημερινοί κυβερνώντες συνιστούν την πεμπτουσία του «εθνομηδενισμού», τον οποίον άλλωστε ουδόλως αποκρύπτουν.

Όλες ανεξαιρέτως οι βασικές παράμετροι του κυβερνητικού βίου και της πολιτείας του ΣΥΡΙΖΑ κινούνται σταθερά και απαρέγκλιτα επί του άξονος της υπονόμευσης των αρμών του έθνους-κράτους και της εξυπηρέτησης αλλότριων συμφερόντων.

Πρώτο παράδειγμα, ο τομέας της οικονομίας. Εκεί η κυβέρνηση, χωρίς αναστολές, προκάλεσε και συναίνεσε στον αφελληνισμό των τραπεζών και στην δημιουργία ενός οργανισμού που θα διαχειρίζεται τη δημόσια περιουσία επί 99 χρόνια, και ο οποίος θα βρίσκεται υπό ξένο έλεγχο.

Όσον αφορά στις αντιδράσεις σε διάφορα επενδυτικά σχέδια, είναι φανερό ότι δεν οφείλονται σε παγιωμένες αντιλήψεις εθνικής κυριαρχίας αλλά σε συγκεκριμένα συμφέροντα, τα οποία επεδίωξαν την ανάρρηση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία για ίδιον όφελος.

Ως εκ τούτου, καθίσταται αρκετά ευχερής η υπέρβαση των αντιδράσεων, μέσω και των υπογείων συναλλαγών, χωρίς να επικρατεί, πέραν της βαριάς θλίψεως για τις πρόσκαιρες «ήττες στην πορεία προς τον σοσιαλισμό», σοβαρή αναταραχή για την πρωτοφανή εθνική καταρράκωση.

Περνάμε τώρα στο φλέγον ζήτημα της μετανάστευσης και των προσφύγων. Η δήθεν «εθνο»-λαϊκιστική» κυβέρνηση άνοιξε εκουσίως και εσκεμμένως διάπλατα τα εθνικά σύνορα, από τις πρώτες ημέρες που βρέθηκε στην εξουσία, το 2015. Ό,τι συνέβη στη συνέχεια αποτέλεσε τη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων.

Εντούτοις, η κυβέρνηση ουδέποτε έδειξε να επιθυμεί τη μεταβολή της πολιτικής προσέγγισης που ακολουθούσε προς το μεταναστευτικό πρόβλημα. Αντιθέτως, πίσω από την «ανθρωπιστική» ρητορεία προβάλλουν ξεκάθαρα τα ιδεολογικά δόγματα της παγκοσμιοποίησης για «ανοιχτά σύνορα» και «πολυπολιτισμική κοινωνία».

Η μοναδική επιφύλαξη που διατυπώθηκε ήταν αυτή για τη πιθανότητα εκδήλωσης ανεξέλεγκτης κρίσης, που θα απειλούσε την επιβίωση της κυβέρνησης. Κατά τα λοιπά, το μεταναστευτικό/προσφυγικό χρησιμοποιείται εντέχνως ως το κατ’ εξοχήν πολιτικό εργαλείο πόλωσης της αριστεράς με τη δεξιά, χρήση που αδιαφορεί παντελώς για την δια του τρόπου αυτού υπερδιόγκωση της άκρας δεξιάς.

Η σκαιότατη συμπεριφορά των κυβερνητικών παραγόντων επί των τοπικών κοινωνιών, που αντιδρούν για το βάρος που επωμίζονται χωρίς να ερωτηθούν, αποκαλύπτει και τις πραγματικές τους προθέσεις. Προθέσεις που καθίστανται περαιτέρω εμφανείς όταν πληροφορούμαστε για την αγαστή συνεργασία της κυβέρνησης με τον Σόρος και το δίκτυό του.

Όσον αφορά στην μετατροπή του Αιγαίου σε χώρο μειωμένης ελληνικής κυριαρχίας, σύμφωνα με τις μακροχρόνιες τουρκικές επιδιώξεις, είναι κάτι το οποίο δεν ανησυχεί ούτε κατ’ ελάχιστον τους κυβερνώντες.

Ίσως κάποιους και να τους ικανοποιεί, καθώς η νέα πραγματικότητα λόγω μεταναστευτικών ροών, ανοίγει το δρόμο σε μια συνολική διευθέτηση με τη Τουρκία, απαλλάσσοντας έτσι την Αθήνα από το «εθνικιστικό» καθήκον να αντιστέκεται στην νεο-οθωμανική επιθετικότητα σε μια θάλασσα που «ανήκει στα ψάρια της»…

Επόμενο κραυγαλέο δείγμα της πραγματικής ιδεολογικής ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι παρεμβάσεις του στην Παιδεία. Ο κ. Φίλης, όπως και ο κ. Μπαλτάς προηγουμένως, κάνουν ό,τι είναι δυνατόν ώστε να απεθνικοποιηθεί το περιεχόμενο της εκπαίδευσης.

Για παράδειγμα: αφαίρεσαν από την εξεταστέα ύλη του βιβλίου της ιστορίας το κεφάλαιο για τον παρευξείνιο ελληνισμό, με προφανή σκοπό να μη διδάσκονται τα παιδιά τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου∙ καταργούν ώρες διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, επειδή υποτίθεται «κλέβουν» ώρες από τα νέα ελληνικά∙ προωθούν την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων, ως φασιστικό κατάλοιπο.

Ομολογημένος επίσης στόχος της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας είναι η εξάλειψη της Ορθοδοξίας από τα σχολεία: κατάργηση της προσευχής και διδασκαλία θρησκευτικών σε ένα βιβλίο «αχταρμά», που συνεπάγεται ότι τα παιδιά δεν θα μαθαίνουν απολύτως τίποτε.

Ας περάσουμε τώρα στην εξωτερική πολιτική. Μήπως η κυβέρνηση και ο υπουργός Εξωτερικών ήλθαν σε αντιπαράθεση με κεντρικές επιλογές των ΗΠΑ ή της Γερμανίας για την ευρύτερη περιοχή; Τι γίνεται στο Κυπριακό, που συνιστά κομβικό ζήτημα για τον εν γένει σχεδιασμό στην ανατολική Μεσόγειο, ανεξάρτητα από τον ύπνο τον βαθύ που επικρατεί στην Ελλάδα;

Σε όλη τη διαδικασία της διαμόρφωσης μιας νέας λύσης Ανάν, η ελληνική πλευρά ακολουθεί πιστά τις αμερικανικές ορμήνιες, που στοχεύουν να καμφθεί ο αλαζονικός σουλτάνος. Τελευταίος άθλος αυτής της πολιτικής, η περίφημη πρόταση του ελληνικού ΥΠΕΞ -με εισαγόμενο copyright και με άρωμα γυναίκας- για τη μετατροπή του συστήματος εγγυήσεων σε «σύμφωνο φιλίας και συμμαχίας Κύπρου, Ελλάδος, Τουρκίας»!

Η φαεινή αυτή ιδέα αν υλοποιηθεί, όπως την πασάρουν, θα σημάνει αυτομάτως τη διαρκή πρόσδεση του νέου κράτους «εκτρώματος», που μαγειρεύουν για την μεγαλόνησο, στο νεο-οθωμανικό άρμα, αλλά και την τελική φινλανδοποίηση της Ελλάδας.

Όμως, και ως προς την βαλκανική δράση της κυβέρνησής μας, τα όσα προωθούνται για τη διευθέτηση του Σκοπιανού, που θα επιτρέψουν εν τέλει την είσοδο της fYROM στο ΝΑΤΟ, εκπορεύονται έστω και αμυδρά από κάποιες εθνικιστικές «αγκυλώσεις»; Προφανώς αστειευόμαστε.

Καθόλου συμπτωματικά, επομένως, και αυτό το στοιχείο υπήρξε ένας από τους βασικούς λόγους που η Ουάσιγκτον πριμοδότησε εξ αρχής την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία. Προς οδυνηρή έκπληξη, βεβαίως, των όσων αντι-ιμπεριαλιστών είδαν στο πρόσωπο του Τσίπρα τον Τσε Γκεβάρα της Μεσογείου…

Είναι λοιπόν ηλίου φαεινότερον τι πρεσβεύει και το προς που πηγαίνει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, και σε καμία περίπτωση ο μικρός κυβερνητικός του εταίρος και οι στρατιωτικού τύπου φαντασιώσεις του αρχηγού του δεν αλλάζουν την ουσία της πραγματικότητας. Γιατί, όμως, οι εκσυγχρονιστές αναλυτές επιμένουν σε έναν χαρακτηρισμό, που έρχεται σε κραυγαλέα αντίφαση με την πραγματικότητα;

Ο λόγος είναι ότι αδυνατούν να αποδεχθούν το λάθος των δικών τους απόψεων και κυρίως ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα δικό τους δημιούργημα. Είναι ο «Φρανκεστάιν» που δημιουργήθηκε από την ίδια ιδεολογική μήτρα που προέρχονται και οι ίδιοι, γι’ αυτό τα στελέχη του τα περιέβαλαν για χρόνια με «στοργή».

Πρόκειται για μια σχέση που η εντονότερη φάση της ανάγεται στη δεκαετία του 1990, όταν επεβλήθη ένας μονοδιάστατος λόγος στα δημόσια πράγματα από μια καθεστωτική διανόηση η οποία χρησιμοποίησε την εξουσία, αποκομίζοντας πρωτοφανή οικονομικά οφέλη.

Στην πραγματικότητα, οι σημερινοί «άγαρμποι» κυβερνώντες δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να συνεχίζουν τις πολιτικές εκείνης της περιόδου: στο μεταναστευτικό, στην επίθεση στην εκκλησία και στη συνέχιση του ελληνισμού, στις προσεγγίσεις στα ελληνοτουρκικά και στο κυπριακό, όταν προετοιμάστηκε και το σχέδιο Ανάν.

Άλλωστε, δεν είναι λίγοι όσοι υπηρέτησαν το «καθεστώς Σημίτη» και σήμερα έχουν θέσεις ευθύνης, στην παιδεία, με εμβληματική μορφή τον κ. Λιάκο, στο μεταναστευτικό, στην εξωτερική πολιτική. Η διαφορά με το τότε είναι, όμως, ότι σήμερα η δομική κρίση της χώρας είναι τόσο βαθιά ώστε η επιμονή σε ανάλογες αντιλήψεις απειλούν ευθέως την ίδια τη βιωσιμότητα του κράτους αλλά και την εθνική ύπαρξη του ελληνισμού.

Ο κίνδυνος της διάλυσης οξύνεται ιδιαίτερα όταν οι επίγονοι, που χρησίμευαν μέχρι πρόσφατα ως ιδεολογική δεξαμενή και ομάδες κρούσης πολιτικού ακτιβισμού, σήμερα διευρύνουν και επιταχύνουν αστόχαστα τις επιλογές των προκατόχων τους.

Αν και το στρώμα των εκσυγχρονιστών διανοούμενων είναι σήμερα βαρύτατα πληγωμένο και διαισθάνεται τον πραγματικό κίνδυνο, παρ’ όλα αυτά επιδιώκει, πάντα αφ’ υψηλού, να δώσει στους ιδεολογικούς του συγγενείς «ψευδείς» ιδιότητες, ώστε το ίδιο να μην αλλάξει.

Όσο δε διαφαίνεται πως πλησιάζει η ώρα της κατάρρευσης του παρόντος παντελώς αποτυχημένου κυβερνητικού σχηματισμού, τόσο εντείνεται η απόπειρα ιδεολογικής επιρροής εκ μέρους των εκσυγχρονιστών. Αναμένουν, ίσως, ότι στην νέα κατάσταση θα έχουν και πάλι τον πρώτο λόγο, πιάνοντας το νήμα από εκεί που το άφησαν.

Το δυστύχημα είναι ότι και σε αυτήν την περίπτωση λαθεύουν. Γιατί αν επάνω στα ερείπια που αφήσει ο ΣΥΡΙΖΑ πίσω του και εντός μιας Ευρώπης που κυριολεκτικά τρεκλίζει, κάποιοι θεωρήσουν ότι έχουν την ευχέρεια να παίξουν στον ίδιο «εθνομηδενιστικό» ρυθμό που έχουν μάθει από τα νιάτα τους, το μόνο βέβαιο είναι ότι απλώς θα ανοίξουν το δρόμο σε έναν νέο «Φρανκεστάιν», που, όμως, αυτή τη φορά θα προέρχεται από τελείως διαφορετική μήτρα…

Πηγή Σωτήρης Δημόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου