Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιουν 2016

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

Εγινε πολυ τῆς μόδας ὁ ἀντιρατισμὸς, διότι, λένε, ὅτι ὁ ρατσισμὸς ἀπάδει πρὸς τὸν εὐρωπαϊκό πολιτισμὸ! Κι ὅμως ἡ Εὐρώπη εἶναι ἡ μήτρα τῶν παντὸς εἴδους ρατσισμῶν. Μὲ τελευταῖο καὶ πιὸ τερατώδη τὸν χιτλερικὸ ρατσισμό. Ἀλλὰ καὶ οἱ λοιποὶ κάτοικοι τῆς γηραιᾶς ἠπείρου μας, «τῆς γηρασάσης ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις», δὲν ὑστέρησαν σὲ ρατσιστικὲς ἐκδηλώσεις. Οἱ Εὐρωπαῖοι, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν Σταυροφοριῶν καὶ ἀργότερα τῆς ἀποικιοκρατικῆς ἐξαπλώσεώς τους στὶς νεοανακαλυφθεῖσες χῶρες, θεώρησαν ἑαυτοὺς πὼς εἶναι «θεοκοὶρανοι», ὅτι δηλαδὴ ἔχουν ἐκ Θεοῦ τὴν ἐξουσία ἐπὶ τῆς γῆς. Ἔτσι ἔγιναν τύραννοι. Στυγνοί ἀποικιοκράτες ποὺ σώρευσαν ἀμύθητα πλούτη στὶς χῶρες τους μὲ τὸ δουλεμπόριο καὶ τὴ στυγνὴ ἐκμετάλλευση τῶν ἰθαγενῶν, τοὺς ὁποὶους ὑπέταξαν καὶ δουλοποίησαν ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ, λὲς καὶ ὁ Θεὸς εἶναι μεσίτης δούλων γιὰ τοὺς δυνατούς.

Ὀνομάζουμε «Μαστίγες τοῦ Θεοῦ» τὸν Ἀττίλα, τὸν Τσεγκίς Χὰν, τὸν Ταμερλάνο καὶ ξεχνᾶμε τὸν πλήρη σχεδὸν ἀφανισμὸ τῶν λαῶν τῆς Καραϊβικῆς, τῆς Β. Ἀμερικῆς καὶ μερικῶς τῆς Νότιας Ἀμερικῆς. Ξεχνᾶμε ὅτι ὡς τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰὠνα στὴν Αὐστραλία τὸ κεφάλι ἑνὸς Ἀβοριγίνου πληρωνόταν –κομμένο φυσικὰ– ἀπὸ τὶς τοπικὲς ἀρχὲς μὲ ἕνα σεβαστὸ ποσό. Ξεχνᾶμε φυσικὰ καὶ τὶς Σταυροφορίες.

Τώρα ὅμως ἔχουμε ἀντιστροφὴ. Ὄχι πλέον Σταυροφορίες ἀλλὰ Ἡμισεληνοφορίες. Τὸ Ἰσλὰμ, μετὰ τὴν πρώτη ἐπιθετικὴ του ὁρμὴ, γιὰ πολλοὺς ἀνθρώπους τῆς Ἀνατολῆς, εἶχε γίνει μιὰ θρησκεία παθητικὴ, παρηγορητικὴ στὰ βάσανα τῆς ζωῆς. Μέσα στὰ πλαίσια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, μετὰ τὶς μεγάλες κατακτήσεις καὶ τὴν ἐσωτερικὴ παρακμή, δὲν εἶχε τὸν παλαιὸ βίαιο χαρακτῆρα του καὶ οἱ πιὸ ἔντονες ἐκδηλώσεις βίας εἶχαν ἕναν ἐσωτερικὸ, ἐνδοϊσλαμικὸ χαρακτῆρα. Εἶναι γνωστὸ τὸ ἀπύθμενο μῖσος ποὺ χωρίζει τοὺς Σουνίτες καὶ τοὺς Σιίτες. Γι’ αὐτὸ, ὀργανωμένοι κατὰ φυλὲς, φρόντιζαν νὰ ζοῦν σὲ ξεχωριστὲς περιοχὲς γιὰ νὰ ἀποφεύγονται οἱ μεταξὺ τους τριβὲς. Βέβαια, οἱ Ὀθωμανοὶ μπορεῖ ὥς τὰ τέλη τοῦ 17 αἰῶνα νὰ μάχονταν κατὰ τῶν Εὐρωπαίων μὲ ὁρμὴ ἀλλὰ χωρὶς τὸ πάθος γιὰ τὸν Ἀλλάχ. Μάχονταν ὡς Μεγάλη Δύναμη, ἐν ὀνόματι τοῦ Ἀλλάχ, ἀλλὰ γιὰ τὸ συμφέρον τοῦ σουλτανικοῦ κατεστημένου.

Ἀφότου ὅμως οἱ εὐφυεῖς Εὐρωπαῖοι τοὺς χώρισαν σὲ κράτη, χωρὶς νὰ λἀβουν ὑπόψη θρησκευτικὲς, ἀκόμη καὶ γλωσσικὲς διαφορὲς, ἦταν φυσικὸ οἱ τριβὲς μεταξύ Σιιτῶν καὶ Σουνιτῶν νὰ ἐνταθοῦν. Συχνὰ μάλιστα οἱ τριβὲς ἦσαν ὑποκινούμενες γιὰ νὰ μποροῦν οἱ Εὐρωπαῖοι νὰ πουλᾶνε ὅπλα στὶς φυλὲς καὶ νὰ καρπώνονται τὰ ὀφέλη ποὺ προσφέρει ἕνα δύσοσμο ὑγρὸ, ποὺ ὀνομάστηκε «Μαῦρος Χρυσὸς». Τὰ πράγματα ὅμως γιὰ τὴν Εὐρὼπη καὶ τὶς ΗΠΑ πῆραν δυσάρεστη τροπὴ, ὅταν μὲ εὐθύνη τῶν Δυτικῶν, τὸ Ἰσλάμ, ἐκτὸς ἀπὸ θρησκεία, ἔγινε καὶ ἰδεολογία. Ἡ ἰδεολογία συντάσσεται μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ ἡ πολιτικὴ, ὅπως ἐδίδαξε ὁ Μακιαβέλλι, συντάσσεται μὲ τὸ... ἔγκλημα!

Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση –κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη– ἦταν μιὰ οὐρανομήκης βλακεία. Ἡ Εὐρώπη εἶναι διάτρητη σὰν σουρωτήρι. Μπάζει ἀπὸ παντοῦ. Θὰ δεχθεῖ ἑκατομμύρια προσφύγων, ἔστω κι ἄν ὑψώσει νέο Σιδηροῦν Παραπέτασμα. Ἀλλὰ τότε δὲν θὰ ἔχουμε δημοκρατία, θὰ ἔχουμε στρατοκρατία. αὐταρχικὴ ἐξουσία ὑπὸ κοινοβουλετικὸ μανδύα. Σύντομα, ὑπὸ ἄλλο ὄνομα, θὰ δοῦμε «γκέττο» καὶ «πογκρόμ». Αὐτὸ ὅμως θὰ σημάνει τὴν ἀρχὴ ἄλλων δεινῶν. Δὲν θὰ μείνει ρουθούνι χριστιανικὸ στὶς ἰσλαμικὲς χῶρες, θὰ χαθοῦν τὰ ἑλληνορθόδοξα πατριαρχεῖα Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, Ἀλεξάνδρειας, ἀκόμη καὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἤδη ἡ παλαίφατος μονὴ τοῦ Σινὰ τελεῖ ὑπὸ ἀποκλεισμό. Ἡ Τουρκία –παρὰ τὶς περὶ ἀντιθέτου διακηρύξεις της– θὰ προωθεῖ μᾶζες προσφύγων πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Καὶ ὅσοι πρόσφυγες θὰ διώχνονται –γιὰ πλείστους λόγους– ἀπὸ τὴν Εὐρώπη θὰ καταφεύγουν στὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία σταδιακὰ θὰ γίνει προθάλαμος τοῦ Ἰσλάμ στὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο. Ἡ χώρα μας θὰ πληρώσει τὰ ἐγκλήματα τῆς Εὐρὼπης καὶ τῶν ΗΠΑ καὶ φυσικὰ τὰ κρίματα τῶν πολιτικῶν της ποὺ ἀκολούθησαν πειθήνια τὶς ἐντολὲς τῶν «θεοκοιράνων».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Μιχάλη Ιγνατίου

Είναι πολύ εκνευριστική η στάση του ελληνικού πολιτικού κόσμου απέναντι στην οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα και η οποία συνεχίζεται για έβδομη χρονιά. Σαν να ήταν χθες, θα πείτε, όταν ο εξοχώτατος κ. Γεώργιος Παπανδρέου σχεδίασε “να μας εντάξει”, χωρίς να μας ρωτήσει, στον μηχανισμό της… σωτηρίας, που αποτε­λείται μέχρι σήμερα από τους Ευρωπαίους εταίρους και τους «κακούς» του ΔΝΤ.

Στον κάθε καλόπιστο πολίτη αποδεικνύει αυτή η στάση των Ελλήνων πολιτικών ότι δεν λαμβάνουν σοβαρά την κρίσιμη κατάσταση της χώρας και κυρίως το γεγονός ότι βαδίζει στο τεντωμένο σχοινί της «ξαφνικής χρεοκοπίας». Ανά πάσα στιγμή η Ελλάδα μπορεί να χρεοκο­πήσει και επίσημα, διότι ποιος μπορεί να αποδείξει με στοιχεία ότι θα εξέλθει ποτέ από την κρίση; Ουδείς… Με τα σημερινά δεδομένα και εφόσον η αποτυχία στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων βρίσκεται στο ναδίρ, η χώρα δεν μπορεί να τα καταφέρει. Πόσο να κοροϊδευόμαστε πια;

Εν μέσω μεγάλης αισιοδοξίας που εκπορεύε­ται από το κυβερνητικό στρατόπεδο, το μείζον ερώτημα που τίθεται είναι αυτό: Είναι η Ελλάδα ένα «αποτυχημένο κράτος» (failed state); Η απάντηση είναι γνωστή, αλλά δύσκολα εκστο­μίζεται δημόσια. Δεν παραδέχεται κανέ­νας, ενώ όλοι γνωρίζουν, πως η χώρα έφτασε στον πάτο, ότι μπορεί και να μη σώζεται…

Με βάση αυτό το δεδομένο, που δεν μπορεί να διαψευστεί διότι τα στοιχεία βοούν, προκαλεί ανησυχία και αναστάτωση αλλά και οργή η συμπεριφορά των πολιτικών. Το έχω γράψει πολλές φορές και δεν θα σταματήσω να το φωνάζω. Η χώρα δεν θα εξέλθει ποτέ από την κρίση εάν δεν ενωθούν οι δυνάμεις του δημο­κρατικού τόξου, οι οποίες -εκτός του ΚΚΕ- έχουν όλες υποστηρίξει τα Μνημόνια. Τι σημασία έχει εάν το πρώτο ήταν «σοσιαλιστικό», το δεύτερο «δεξιό» και το τρίτο «αριστερό»; Μνημόνια είναι, ρε, όλα αυτά, προγράμματα δήθεν «διάσωσης» της Ελλάδας τα λένε οι δανειστές. Ποιον κοροϊ­δεύετε όλοι σας; Διότι στο τέλος, απ’ όπου και να το δει κανείς, όλοι το ίδιο είστε στο θέμα αυτό.

Οι πολίτες έχουμε βαρεθεί, σας έχουμε βαρεθεί. Εσείς δεν επηρεάζεστε από την κρίση. Εχετε τους μισθούς σας και τα οφέλη από τα κομματικά ταμεία, τα οποία βεβαίως τα πληρώνει ο λαός και διάφοροι διεφθαρμένοι «προστάτες» που κατά τα άλλα τους κυνηγάτε δήθεν αλλά ποτέ δεν τους πιάνετε. Σκοτώσατε την οικονομία, σοσιαλιστές, δεξιοί και αριστεροί, θάψατε την ιδιωτική πρωτοβουλία και πουλάτε αέρα κοπανιστό στους πολίτες ότι η ανάπτυξη είναι στη γωνία και έρχεται με φόρα, ενώ οι πάντες γνωρίζουν πως τέτοιο πράγμα είναι όνειρο απατηλό.

Με αφορμή τη συγκέντρωση του «Παραιτηθείτε», είδαμε, ακούσαμε και φρίξαμε. Και αναρωτήθηκα: Υπάρχουν άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο, υπάρχουν πολίτες, που ακόμα κάθονται και ακούνε την προπαγάνδα των πολιτικών; Η χώρα χάνεται, ακόμα και η Αλβανία και τα Σκόπια τής πιάνουν τον… πισινό, και οι πολιτικοί συνεχίζουν να αδιαφορούν; Τι πρέπει να συμβεί άλλο για να συνέλθουν οι πολιτικοί; Εθνική τραγωδία; Δεν φτάνει η τραγωδία της οικονομίας;

Πηγή εφημ. "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Την τρίτη τουρκικής κατασκευής κορβέτας, κατηγορίας Ada-class καθέλκυσε το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό το Σάββατο, σε επίσημη τελετή στα Ναυπηγεία Κωνσταντινούπολης ,παρουσία του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος επανέλαβε ότι ο στόχος της Τουρκίας είναι να γίνει απολύτως αυτάρκης σε ότι αφορά την προμήθεια αμυντικού και στρατιωτικού υλικού μέχρι το 2023.

Το μεγάλο πρόγραμμα ναυπήγησης Πολεμικών Σκαφών σε δυο τουρκικά ναυπηγεία, το οποίο έχει επιδοτηθεί με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από το τουρκικό κράτος, όχι μόνο απειλεί να ανατρέψει πλήρως την όποια ισορροπία δυνάμεων υπήρχε στην θάλασσα του Αιγαίου, άλλα θέτει τις βάσεις για τουρκική κυριαρχία σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο, με ότι αυτό σημαίνει για την ευαίσθητη αυτή περιοχή.

Η νέα εξελιγμένη κορβέτα που είναι πλήρως κατασκευασμένη και εξοπλισμένη στην Τουρκία είναι η TCG Burgazada και πηρέ το όνομα της από την Πριγκιπονησο Αντιγόνη και κατασκευάζεται στο πλαίσιο του αμυντικού προγράμματος MILGEM, καθώς η πρώτη κορβέτα αυτής της κατηγορίας η TCG Heybeliada (πήρε το όνομα της από την άλλη Πριγκιπονησο την Χάλκη) εντάθηκε στο τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό το 2008.

Ο Ερντογάν μάλιστα προανήγγειλε την παράδοση στο Πολεμικό Ναυτικό μιας ακόμη τέτοιας κορβέτας που και πάλι έχει το όνομα ενός εκ των Πριγκιποννήσων, της Πρώτης, (TCGKinaliada), τον επόμενο Μάιο.

Ο κ. Ερντγοάν στην ομιλία του ενώπιων της ηγεσίας των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων τόνισε ότι η Τουρκία σύντομα θα είναι σε θέση να κατασκευάσει τα δικά της αεροπλανοφόρα. Ο τούρκος πρόεδρος μάλιστα επανέλαβε ότι η Τουρκία δεν μπορεί να αναβάλλει ούτε στιγμή τα σχέδια της για την αμυντική βιομηχανία λόγω και της γεωστρατηγικής θέσης της.

Η νέα κορβέτα έχει εξοπλισθεί για να μπορεί να εκτελεί αποστολές Έρευνας και Διάσωσης (SAR), επιτήρησης, και ανθυποβρυχιακές αποστολές, και είναι εξοπλισμένη με πυροβόλο 76mm, πυραύλους και τορπίλες, ενώ μεταφέρει και ένα ελικόπτερο Seahawk. Με εκτόπισμα 2400 τόνων, αναπτύσσει μεγίστη ταχύτητα 29 κόμβων και θα έχει Βαντοτάρα να εκτελεί αποστολές σε εμβέλεια 3500 ν.μ.

Στην διάρκεια της τελετής ο υπουργός άμυνας δήλωσε ότι η Τουρκία είναι μεταξύ των δέκα χωρών με την Πέτερ παράγωγη πολεμικών σκαφών, ενώ ο πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ τόνισε ότι η Τουρκία έχει επενδύσει 30 δισ. δολάρια στην αμυντική βιομηχανία τα τελευταία 14 χρόνια.

«Η Τουρκία βρίσκεται σε έναν κύκλο της φωτιάς και πολλά καταπιεσμένα έθνη περιμένουν την δίκη μας βοήθεια και υποστήριξη. Γι’ αυτό και πρέπει να αναπτύξουμε τις αμυντικές δυνατότητες μας και να στηριχτούμε σε δίκες μας εθνικές πηγές», δήλωσε ο κ. Γιλντιρίμ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο βορράς δεν μπορεί να είναι ο δάσκαλος της ΕΕ, αλλά ούτε και χρηματοδότης, σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα Die Welt, η οποία σε άρθρο της εκτιμά πως σε περίπτωση εξόδου της Βρετανίας, η ΕΕ θα διολισθήσει οριστικά προς την κατεύθυνση της «μεταβιβαστικής ένωσης» (δηλαδή της αυτόματης στήριξης των φτωχότερων και πιο αδύναμων από τα πλουσιότερα και ισχυρότερα μέλη της), μεταδίδει το ΑΠΕ.

Η αντίστροφη μέτρηση για την παραμονή ή μη της Βρετανίας στην ΕΕ άρχισε και δεν είναι μόνο τα χρηματιστήρια νευρικά, σημειώνει η εφημερίδα. Ανησυχούν και οι γερμανικές επιχειρήσεις. Ο φόβος για το ενδεχόμενο να αποχωρήσει ένας ισχυρός εταίρος είναι μεγάλος. Ακόμα χειρότερες από τις αναταράξεις στις χρηματαγορές και τις αρνητικές επιπτώσεις που θα είχε στο εμπόριο και τις επενδύσεις θα ήταν για την Ευρώπη οι μακροπρόθεσμες συνέπειες. Διότι οι πιθανότητες να βγει κάποτε η ΕΕ από τον οικονομικό της λήθαργο θα μειωνόταν τρομερά χωρίς τη βρετανική συμβολή στο ευρύτερο άνοιγμα στον κόσμο και στο φιλελεύθερο οικονομικό πνεύμα.

Το στρατόπεδο αυτών που πιστεύουν στο κράτος, στον προστατευτισμό και την μεταβιβαστική ένωση, απειλεί να κυριαρχήσει συντριπτικά. Χωρίς τους Βρετανούς, οι Γερμανοί και οι Βορειοευρωπαίοι ομοϊδεάτες τους δεν θα κατάφερναν να επιτύχουν ούτε καν τη μειοψηφία αρνησικυρίας (σ.σ. για το σχηματισμό της χρειάζονται τουλάχιστον τέσσερα κράτη μέλη που να αντιπροσωπεύουν άνω του 35% του πληθυσμού της ΕΕ), όπως επισημαίνει η φιλελεύθερη δεξαμενή σκέψης Open Europe.

Μετά το Brexit η ελπίδα ότι η ΕΕ θα μπορέσει στο ορατό μέλλον να επιστρέψει στην ανάπτυξη και να επιτύχει την σύνδεση με τις ΗΠΑ και τις ανερχόμενες χώρες της Ασία θα εξανεμιστεί δια παντός. Αλλά και οι μελλοντικές προοπτικές της Γερμανίας θα επιδεινωθούν σημαντικά, αφού υπάρχει ο φόβος ότι μετά το σοκ του Βrexit τα υπόλοιπα μέλη θα έρθουν πιο κοντά και θα μεταβιβάσουν περισσότερες εξουσίες στις Βρυξέλλες.

Ήδη εντός της ΕΕ υπάρχουν πολλές διαφορές. Από τη μια πλευρά βρίσκονται οι βόρειοι Ευρωπαίοι, οι οποίοι αναπτύσσονται, δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και κατευθύνονται προς την ψηφιοποίηση, επωφελούνται από την παγκοσμιοποίηση, είναι υπέρ του ελευθέρου εμπορίου και έχουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της αγοράς. Από την άλλη οι νότιοι Ευρωπαίοι οι οποίοι βρίσκονται εδώ και έξι χρόνια σε συνθήκες κρίσης και το βουνό των χρεών τους αυξάνεται διαρκώς, ενώ συρρικνώνεται ταυτόχρονα συνεχώς ο βιομηχανικός τομέας.

Το χάσμα μεταξύ των δύο στρατοπέδων δεν μεγαλώνει μόνο από απόψεως οικονομικής δυναμικής. Τα χωρίζουν επίσης κόσμοι και στην εκτίμηση του ποιές οικονομικές συνταγές θα πρέπει να ακολουθηθούν στην προσπάθεια κατά της μιζέριας του χρέους. Όποιος είχε πιστέψει ότι η επιτυχία χωρών, όπως η Γερμανία, η Ολλανδία ή η Δανία, θα έπειθε τα μεσογειακά κράτη και θα τους παρακινούσε να τους μιμηθούν, υπέπεσε σε πλάνη.

Ιδίως η Γερμανία δεν θεωρείται σε καμιά περίπτωση πρότυπο στην Ιταλία, τη Γαλλία και την Ελλάδα. Αντίθετα, στη νότια Ευρώπη διαδίδεται ο μύθος ότι εδώ στη Γερμανία επικρατούν ανυπόφορες κοινωνικές συνθήκες μετά τις μεταρρυθμίσεις που έγιναν. Τα γερμανικά συνδικάτα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης συντάσσονται ευχαρίστως με την άποψη ότι δήθεν καταρρέει η γερμανική μεσαία τάξη, ότι οι συνταξιούχοι φτωχοποιούνται και οι εργαζόμενοι γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης.

Ακόμα και οι συγκυβερνώντες Σοσιαλδημοκράτες δίνουν την εντύπωση ότι εν τω μεταξύ η Γερμανία έχει ένα τεράστιο έλλειμμα δικαιοσύνης ως συνέπεια της υπερβολικής δόσης σε νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Ο δε υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε πιέζεται υπερβολικά στο εσωτερικό και το εξωτερικό να εγκαταλείψει την πολιτική τού μηδενικού ελλείμματος και αντ΄ αυτής να ακολουθήσει την πολιτική της δημιουργίας χρεών. Να ακολουθήσει δηλαδή η Γερμανία το παράδειγμα της Γαλλίας και της Ιταλίας, και όχι το αντίθετο.

Στην πραγματικότητα, όμως, έλλειμμα δικαιοσύνης υπάρχει στις χώρες εκείνες οι οποίες υποθηκεύουν το μέλλον της νεολαίας τους εξαιτίας της έλλειψης βούλησης για μεταρρυθμίσεις, αναφέρει η γερμανική εφημερίδα. Στην Ισπανία, την Ελλάδα και την Ιταλία οι άνεργοι πληθαίνουν. Αν συνυπολογισθούν στους μακροχρόνια άνεργους και εκείνοι οι οποίοι συνταξιοδοτήθηκαν πρόωρα ή έχουν παραιτηθεί από την αναζήτηση εργασίας, τότε ένας στους πέντε είναι άνεργος στις χώρες που περνάνε κρίση.

Και στη Γαλλία, επίσης, η ρύθμιση της αγοράς εργασίας και ο υπερβολικός κατώτατος μισθός έχουν ως συνέπεια να μην βρίσκουν εργασία οι νέοι. Όπως όμως δείχνουν οι απεργίες και οι διαδηλώσεις, οι πολίτες δεν θέλουν μεταρρυθμίσεις, αλλά εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο παντοδύναμο κράτος.
Και επειδή η ίδια η Γαλλία είναι υπερχρεωμένη, επιδιώκει μαζί με τους Ιταλούς την ευρωπαϊκή ασφάλεια ανέργων. Δεν θέλουν τις μεταρρυθμιστικές ιδέες από το βορρά, αλλά μόνο τα λεφτά του.

Οι Βρετανοί θεωρούνται ως τροχοπέδη μιας περαιτέρω ευρωπαϊκής εμβάθυνσης. Το γεγονός ότι οι Βρυξέλλες δεν ρυθμίζουν μόνον την αγορά αλλά και πολλούς άλλους τομείς, από το προσφυγικό μέχρι την τραπεζική ένωση με εγγύηση των καταθέσεων, δεν προβληματίζει μόνο τους πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου.

Και στη Γερμανία, ανάμεσα στον επιχειρηματικό κόσμο, ο οποίος στήριζε τη στενή συνεργασία με την Ευρώπη, πληθαίνουν οι αμφιβολίες. Ο τραπεζικός κλάδος υποστηριζόμενος από τη μεσαία τάξη εναντιώνεται σφοδρά στο να φέρει ευθύνη για τα τραπεζικά ιδρύματα άλλων χωρών της ΕΕ. Η νομισματική πολιτική υψηλού ρίσκου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) επικρίνεται σφοδρά από γερμανικές ασφαλιστικές και ταμιευτήρια ως αθέμιτη απαλλοτρίωση των καταθετών τους. Και οι εργοδότες δεν θεωρούν καθόλου καλή την ιδέα περί ευρωπαϊκής ασφάλειας για τους άνεργους.

Εν τω μεταξύ, ολοένα και περισσότερες γερμανικές οικογενειακές επιχειρήσεις υποπτεύονται ότι τα μειονεκτήματα της ευρωπαϊκής πολιτικής σωτηρίας υπερτερούν των πλεονεκτημάτων της. Βέβαια η πολιτική του φτηνού χρήματος της ΕΚΤ διευκολύνει τις γερμανικές εξαγωγές, όμως αντίστροφα η πολιτική των χαμηλών επιτοκίων σπρώχνει στα ύψη το κόστος των προβλεπομένων συντάξεων.

Εάν οι Βρετανοί αποχωρήσουν από την ΕΕ δεν θα έλθει η συντέλεια του κόσμου, αλλά για το φιλελεύθερο οικονομικό στρατόπεδο θα γίνει ακόμα πιο δύσκολο να επηρεάσει την πολιτική της ΕΕ. Εκνευρισμένοι θα μπορούσαν και άλλοι συνεισφέροντες, όπως λ.χ. η Φινλανδία ή η Ολλανδία, να ακολουθήσουν το βρετανικό παράδειγμα.

Λόγω της ευρωκόπωσης πολλών πολιτών, η ΕΕ, ανεξαρτήτως αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, χρειάζεται μια μεγάλη συζήτηση για τις μεταρρυθμίσεις. Οι Βρυξέλλες παρεμβαίνουν σε πολλούς τομείς, οι οποίοι θα ήταν καλύτερα να παραμείνουν στην ευθύνη των κρατών. Ιδίως επειδή οι χώρες δεν συμφωνούν σε καμιά περίπτωση για το ποιός θα πρέπει να είναι ο βηματισμός. Ο βορράς δεν μπορεί να είναι ο δάσκαλος της νότιας Ευρώπης αλλά ούτε και ο χρηματοδότης της, καταλήγει η γερμανική εφημερίδα.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ομολογώ πως δεν συμμερίζομαι την προτροπή σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση του Αλέξη του Φούιτ πρέπει να παραιτηθεί. Την καταλαβαίνω, αλλά δεν συντάσσομαι με όλους αυτούς που επιθυμούν να στερήσουν από τη χώρα όλα αυτά που απλόχερα προσφέρει η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστεράς. Σκέπτομαι μάλιστα να διοργανώσω μια αντισυγκέντρωση με αίτημα «Mην τολμήσετε και παραιτηθείτε».

Του Μάνου Βουλαρινού

Το έργο μου είναι εύκολο, καθώς είμαι σίγουρος πως δεν έχουν κανέναν σκοπό να το κάνουν. Στο κάτω κάτω, όσες φορές οι άνθρωποι που γοητεύονται από τα σφυροδρέπανα απέκτησαν την εξουσία έκαναν δεκαετίες να την εγκαταλείψουν και όταν το έκαναν ήταν για να δείξουν σε όλη την οικουμένη πως ο σοσιαλισμός μπορεί να μην είναι άξιος για πολλά, αλλά στους τομείς μαφία και πορνεία κάνει θαύματα.

Όπως και να έχει, η κυβέρνηση πρέπει να παραμείνει στη θέση της. Όχι μόνο γιατί άνθρωποι που ξεφτιλίστηκαν και ξεφτιλίζονται τόσο πολύ για να κρατήσουν σφιχτά στο χεράκι τους την κουτάλα της εξουσίας δύσκολα την αφήνουν, αλλά και γιατί το έργο τους δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί.

Ποια άλλη κυβέρνηση μπορεί να αποκαλύψει σε όλο του το μεγαλείο το τεράστιο παπατζιλίκι που ακούει στο όνομα «αριστερά»; Πώς αλλιώς θα καταλάβει και ο πιο αφελής πως ο σοσιαλιστικός δρόμος είναι ή ένα παραμύθι στην καλύτερη περίπτωση ή ένας εφιάλτης στη χειρότερη;

Ποια άλλη κυβέρνηση θα μπορούσε να μας μάθει πως η μόνη διαφορά του αριστερού με τον δεξιό είναι πως ο αριστερός είναι ακόμα πιο αδίστακτος και ανίκανος; (αν μάλιστα σκεφτούμε τους Έλληνες δεξιούς, αυτό από μόνο του είναι ένα τεράστιο κατόρθωμα).

Ποια άλλη κυβέρνηση θα μάθει σε όλους τους ψηφοφόρους αυτό που θα έπρεπε ήδη να ξέρουν αλλά για κάποιο λόγο –ίσως να φταίει ο πολύς θόρυβος από τις κλανιές των αστείων του Λαζόπουλου– δεν έχουν ακόμα καταφέρει να μάθουν: Ότι δηλαδή όσο πιο μεγάλο το κράτος τόσο πιο πολλοί οι φόροι και τόσο μεγαλύτερο το νταβατζιλίκι της κυβέρνησης.

Ποια άλλη κυβέρνηση μπορεί να χαρίσει τόσο απλόχερα το γέλιο προσπαθώντας να πείσει για το κλάμα της;

Με ποιά άλλη κυβέρνηση θα μπορούσε να γίνει πρωθυπουργός ένας αγράμματος κομματάνθρωπος (τα σκυλιά δεν φταίνε σε τίποτα) που θεωρεί κατόρθωμα το ότι μια μέρα δούλεψε για 17 συνεχόμενες ώρες; Με ποια άλλη κυβέρνηση θα μπορούσαν να είναι υπουργοί και βουλευτές άνθρωποι που η Αννίτα η Πάνια θα σκότωνε για να έχει στα Παρατράγουδά της; Ο Νίκος ο Καρανίκας τι θα κάνει αν παραιτηθεί η κυβέρνηση; Θα επιστρέψει στο σχολείο μπας και μάθει γραφή κι ανάγνωση;

Ποια άλλη κυβέρνηση θα έκανε Πρόεδρο της Δημοκρατίας έναν παρατρεχάμενο του Κωνσταντίνου του Εργασιομανή; Με ποια άλλη κυβέρνηση θα μπορούσε να ήταν επικεφαλής της δικαιοσύνης η Βασιλική η Θάνου; Παρακαλώ πολύ δείτε την παραμονή της κυβέρνησης στην εξουσία τουλάχιστον ως μια πράξη αγάπης σε όλα τα κυβερνητικά και κρατικά ΑΜΓΑ (Άτομα Με Γενικές Ανικανότητες).

Ποια άλλη κυβέρνηση θα μπορούσε να εκθέσει όλο αυτόν τον «φιλολαϊκό» δημοσιογραφικό συρφετό που το μόνο για το οποίο είναι ικανός είναι να κολακεύει τα αυτιά και την αφέλεια των τηλεθεατών, των ακροατών και των αναγνωστών του; Μπορεί, κάποιοι από αυτούς, τους τελευταίους μήνες να σφυρίζουν αδιάφορα, αλλά ευτυχώς όλοι θυμόμαστε πόσο πολύ αγάπησαν τον Αλέξη και τον Γιάνη του.

Ποια άλλη κυβέρνηση θα είχε εκθέσει τόσο ανεπανόρθωτα όλους τους όπου φυσάει ο άνεμος καλλιτέχνες που βιάστηκαν να σηκώσουν τη στολισμένη με πανάκριβα δαχτυλίδια μπουνίτσα τους, μπας και πάρουν κάνα χειροκρότημα με την πολιτική τώρα που δυσκολεύονται να τα πάρουν με την τέχνη;

Αν μια κυβέρνηση μπορεί να γκρεμίσει αυταπάτες, να ξεσκεπάσει απάτες και ταυτόχρονα να ψυχαγωγήσει σε τόσο λίγο χρόνο, φανταστείτε τι άλλο μπορεί να κάνει αν μείνει λίγο ακόμα στην εξουσία. Ας μην της στερήσουμε τη δυνατότητα να ολοκληρώσει το έργο της.

Στο κάτω-κάτω τόσοι συμπατριώτες μας την ψήφισαν και μάλιστα δυο φορές. Και μπράβο τους.

Πηγή AthensVoice


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Ορισμένες φορές το απόλυτα αντίθετο του λευκού, το μαύρο, είναι προτιμότερο από το γκρίζο. Πίσω από το απόλυτα μαύρο νοιώθεις ότι κρύβεται το τίποτα. Τότε είτε ησυχάζεις, αποφασίζοντας πως δεν θα ερευνήσεις παρακάτω, είτε θέτεις ως σκοπό της ζωής σου να μετατρέψεις το τίποτα σε κάτι, το άχρηστο σε χρήσιμο, το ανυπόστατο σε υποστατό.
Το γκρίζο, ειδικά το σκοτεινό γκρίζο, σε μπερδεύει. Σκέφτεσαι, δεν έχω μεν το λευκό, δεν είμαι όμως και μέσα στο μαύρο. Δεν έχω τα πάντα, δεν είμαι όμως στο τίποτα. Τότε εφησυχάζεις, σιωπάς, δεν πολεμάς και δεν αμύνεσαι.
Αλλά η πελιδνότητα, το ωχρό και ελαφρά μελανό χρώμα, κρύβει πάντοτε κάτι το άρρωστο. Μαρτυράει την αρχή της διάβρωσης, της αλλοίωσης, της φθοράς και της σήψης. Μάταια προσπαθείς να διακρίνεις τα δυσδιάκριτα και απόμακρα. Οι εικόνες σου είναι από τη μία πλευρά γεμάτες χρώματα, καθαρές και διαυγείς, ενώ από την άλλη σκιάζονται από ύπουλες αποχρώσεις του φαιού και του πελιδνού. Γίνονται ξαφνικά ασπρόμαυρες και μακρινές, χάνονται στο άχρωμο, απελπιστικό γκρίζο». 
.

Γράφει ο Σερένα Νομικού

Αναγκασμένοι να ζούμε σε μία αγωνιώδη, γκρίζα εποχή, χωρίς υπερβολικές οδύνες, αλλά και χωρίς καμία προοπτική, χωρίς σαφήνεια όσον αφορά το μέλλον μας, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, πώς να συμπεριφερθούμε.

Αναρωτιόμαστε λοιπόν, τί είναι η Ελλάδα; Είναι το απελπιστικά χαμηλό επίπεδο ορισμένων Ελλήνων που βλέπουμε γύρω μας τις τελευταίες δεκαετίες; Είναι αυτοί που διέφθειραν έναν ολόκληρο λαό, οδηγώντας τον στον υπερδανεισμό, στην υπερκατανάλωση και τελικά στην πολιτική, οικονομική, πολιτισμική και κοινωνική χρεοκοπία; Είναι η απίστευτη διαφθορά, η ανικανότητα και η διαπλοκή της πολιτικής με την εγχώρια ολιγαρχία και με τα ΜΜΕ;

Είναι οι βρώμικες, απολίτιστες εκφράσεις που χρησιμοποιούνται από τους περισσότερους γύρω μας, σαν να πρόκειται για κάτι απολύτως φυσιολογικό και μοντέρνο; Είναι η κουτοπονηριά, η απατεωνιά, ο καιροσκοπισμός και η παντελής έλλειψη ηθικών κανόνων; Είναι η φτώχεια, η εξαθλίωση, ο διεθνής εξευτελισμός και η δουλοπρέπεια, στα οποία έχουμε οδηγηθεί; Η διχόνοια μεταξύ μας, η ζήλεια, η κακεντρέχεια, η μισαλλοδοξία και ο φθόνος;

Ή μήπως Ελλάδα είναι ο πανάρχαιος, μοναδικός πολιτισμός μας, οι πραγματικές ρίζες μας, τα πατροπαράδοτα ιδανικά, οι παραδοσιακές αξίες μας και η πανέμορφη φύση, με την οποία μας προίκισε αυτός που τη δημιούργησε; Μήπως ‘Έλληνες είναι όλοι εκείνοι που πολέμησαν για να ζήσουμε ελεύθεροι και που μας επέτρεψαν να κατοικούμε αιώνες τώρα σε αυτόν τον παράδεισο; Που διέπρεψαν στην επιστήμη, στην πολιτική, στη φιλοσοφία και στις τέχνες;

Δεν είμαστε εμείς οι Έλληνες αυτοί που μεταδώσαμε τον πολιτισμό σε ολόκληρη τη Δύση; Σε αυτήν την Ευρώπη που έχει χάσει πλέον τη λάμψη της, ενώ ο ουρανός της καλύπτεται σταδιακά από τα σκοτεινά σύννεφα του φασισμού; Δεν είμαστε εκείνοι που φιλοξενούμε ανέκαθεν με ευχαρίστηση όποιον μας σέβεται και δεν εκμεταλλεύεται τη φιλοξενία μας; Δεν είμαστε αυτοί που ακόμη και ως κατακτητές, σε μία βάρβαρη εποχή, σεβαστήκαμε τους άλλους λαούς, όπως κάποτε ο Αλέξανδρος; Που ποτέ δεν είμαστε ρατσιστές και εθνικιστές, αγαπώντας όμως όσο κανένα άλλο Έθνος την πατρίδα μας και το λαό της;

Δυστυχώς, οι περισσότερες από εμάς τις σημερινές Ελληνίδες, δεν μάθαμε στα παιδιά μας να αγαπούν την πατρίδα τους. Δεν τα διδάξαμε σωστά και δεν τους είπαμε τι σημαίνει Ελλάδα. Έτσι γίναμε ο μοναδικός λαός που κατηγορεί δημόσια τη χώρα του και τον εαυτό του, χωρίς όμως να κάνει απολύτως τίποτα για να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Έτσι καταντήσαμε να είμαστε χρόνια τώρα στο ίδιο έργο θεατές, ανεχόμενοι όλο και χειρότερους ηθοποιούς στους άθλιους ρόλους που τους γράφουν οι κατακτητές μας.

Από τις απαντήσεις μας σε όλα τα παραπάνω ερωτηματικά θα εξαρτηθεί το μέλλον μας, από τίποτα άλλο. Εάν αποφασίσουμε να ανακτήσουμε τον πραγματικό μας εαυτό και να αγωνιστούμε, αρνούμενοι να προδώσουμε τη χώρα που μας κληρονόμησαν οι πρόγονοί μας και επιλέγοντας συνειδητά να ζήσουν στην ίδια ελεύθερη χώρα τα παιδιά και τα εγγόνια μας, η Ελλάδα θα τα καταφέρει. Εάν όχι, τότε η γενιά μας θα έχει διαπράξει το μεγαλύτερο έγκλημα στη μακραίωνη ιστορία μας.

Σε κάθε περίπτωση, από εμάς εξαρτάται το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας και η πατρίδα μας, από κανέναν άλλο. Εάν λοιπόν για να τα καταφέρουμε θα πρέπει να κάνουμε το γκρίζο μαύρο, εάν είναι αυτό το τίμημα, δεν πρέπει να διστάσουμε καθόλου. Το γκρίζο πάντως δεν είναι ένα χρώμα που ταιριάζει στην Ελλάδα, είναι ντροπή μας ακόμη και να το σκεφτόμαστε, ενώ κακώς το ανεχτήκαμε τόσα χρόνια.

Πηγή Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο υπαρκτός κίνδυνος ενός γενικευμένου παγκοσμίου κραχ, χρησιμοποιείται έντεχνα ως μοχλός πίεσης εκ μέρους των ελίτ, με στόχο τον εκβιασμό των Βρετανών ψηφοφόρων του «ΟΧΙ στην ΕΕ» – οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως λαϊκιστές, αμόρφωτοι, φτωχοί και ανεύθυνοι επαναστάτες

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Το μερίδιο αγοράς της Ελλάδας στην παγκόσμια οικονομία είναι 0,26% σε όρους αγοραστικής αξίας (ΡΡΡ), από 0,52% πριν από 25 χρόνια (πηγή) – ενώ της Βρετανίας 2,36% από 3,65% προηγουμένως. Εν τούτοις, τυχόν έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ θεωρείται πως θα επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις διεθνώς – κάτι που είμαι βέβαιος πως θα συνέβαινε επίσης, εάν η Ελλάδα είχε προβεί έγκαιρα σε στάση πληρωμών, αρνούμενη να αποδεχθεί τον αργό θάνατο για να μη διακινδυνεύσει το κοινό νόμισμα.
Σε κάθε περίπτωση, το ενδιαφέρον για την έκβαση του δημοψηφίσματος παγκοσμίως είναι πολύ μεγάλο – επίσης των Ελλήνων, για έναν όμως εντελώς διαφορετικό λόγο: επειδή η έξοδος της χώρας τους από την ΕΕ, έτσι ώστε να γίνει εφικτή η αντίστοιχη από την Ευρωζώνη, οπότε να υιοθετήσουν το εθνικό τους νόμισμα, θεωρείται από πολλούς ως η τελευταία ελπίδα της Ελλάδας για να ξεφύγει από την κρίση, τη λεηλασία και τη μετατροπή της σε γερμανική αποικία.
Στα πλαίσια αυτά, λογικά ενδιαφέρονται αφενός μεν για το τι θα ψηφίσουν οι Βρετανοί, αφετέρου για τα επακόλουθα τυχόν επικράτησης του «ΟΧΙ στην ΕΕ» – θεωρώντας πως μέσω της Βρετανίας θα λυθούν πολλές απορίες τους. Οι αιτίες τώρα, λόγω των οποίων θα επηρεαστεί ολόκληρος ο πλανήτης από τη Μ. Βρετανία είναι, σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές (Kaletsky), οι εξής:
(α) Το δημοψήφισμα αποτελεί μέρος ενός νέου παγκοσμίου φαινομένου: των δημαγωγικών, λαϊκίστικων εξεγέρσεων εναντίον των κομμάτων του κατεστημένου, κυρίως από ηλικιωμένους, φτωχότερους ή λιγότερο μορφωμένους εκλογείς. Από πολίτες αρκετά εξοργισμένους, έτσι ώστε να γκρεμίσουν κυριολεκτικά τους υπάρχοντες Θεσμούς, αψηφώντας τους πολιτικούς και τους οικονομολόγους του κατεστημένου – παρά τις προειδοποιήσεις και τις απειλές τους για μία επερχόμενη καταστροφή, με τελικό σταθμό το χάος.
Είναι πάντως εντυπωσιακή η ομοιότητα του δημογραφικού προφίλ των Βρετανών που στηρίζουν το «ΟΧΙ στην ΕΕ», με τους ψηφοφόρους του D. Trump στις Η.Π.Α., καθώς επίσης με τους εκλογείς της M. Le Pen στη Γαλλία. Σύμφωνα δε με έρευνες της βρετανικής κοινής γνώμης (πηγή), οι εκλογείς που δεν έχουν απολυτήριο σχολείου, είναι άνω των 60 ετών και εργαζόμενοι στις τελευταίες επαγγελματικές κατηγορίες (Δ και Ε), στηρίζουν το ΟΧΙ (Leave)  με πλειοψηφία 65% – έναντι 35% του ΝΑΙ (Remain).
Αντίθετα, οι πτυχιούχοι ανωτάτων σχολών, ηλικίας κάτω των 40 και εργαζόμενοι στις πρώτες επαγγελματικές κατηγορίες (Α και Β), υποστηρίζουν το ΝΑΙ με πλειοψηφία 60% – έναντι 40% των υπολοίπων. Κανένας δεν γνωρίζει βέβαια πόσο προπαγανδιστικές είναι αυτές οι έρευνες και οι δημοσκοπήσεις – αφού διενεργούνται από οργανισμούς των ελίτ και δημοσιεύονται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία έχουν κάθε λόγο να χειραγωγούν την κοινή γνώμη, επειδή για αυτό ακριβώς αμείβονται.
Οι «λαϊκίστικες» τώρα εξεγέρσεις, όπως τις αποκαλούν κυρίως οι χρηματοδοτούμενοι από τους ελίτ διεθνείς αναλυτές, οι οποίοι δεν ξέρω τι άλλο θα περίμεναν όταν λεηλατείται το 99,99% των ανθρώπων από μια ελάχιστη, αλλά απόλυτα οργανωμένη μειοψηφία του 0,01%, ανατροφοδοτούνται από τα εθνικιστικά, ακροδεξιά κόμματα – στα οποία συμμετέχουν άνθρωποι που βιώνουν τις ίδιες οικονομικές συνθήκες στη Βρετανία, στη Γερμανία και στις Η.Π.Α. (λογικά, αφού τόσο η σοσιαλδημοκρατία, όσο και η ήπια αριστερά, έχουν περάσει στην νεοφιλελεύθερη όχθη).
Και στις τρείς αυτές χώρες βέβαια η ανεργία είναι ελάχιστη, κυμαινόμενη γύρω από το 5%. Εν τούτοις, οι στατιστικές παραποιούνται και οι νέες θέσεις εργασίας που δημιουργούνται είναι συνήθως κακοπληρωμένες – ενώ οι μετανάστες έχουν αντικαταστήσει τους τραπεζίτες, όσον αφορά τους ενόχους για τα κοινωνικά προβλήματα που κλιμακώνονται.
Το μέγεθος τώρα της δυσπιστίας των μαζών απέναντι στους ισχυρούς επιχειρηματίες, στα υψηλά αμειβόμενα στελέχη των εταιριών, στους πολιτικούς, στα καθιερωμένα κόμματα και στους οικονομολόγους διαπιστώνεται από το ότι, αδιαφορούν για τις προειδοποιήσεις τους – σύμφωνα με τις οποίες δεν πρέπει να θέσουν σε κίνδυνο τη σταδιακή αποκατάσταση της ευημερίας, γκρεμίζοντας την υφιστάμενη τάξη πραγμάτων (Status Quo).
Στη Μ. Βρετανία, μετά από μία συζήτηση τριών μηνών όσον αφορά τις πράγματι δραματικές οικονομικές συνέπειες της εξόδου της χώρας από την ΕΕ για τους πολίτες της, μόλις το 37% των εκλογέων πιστεύει πως η οικονομία της χώρας θα είναι χειρότερη εκτός της ΕΕ (πηγή) – από 38% το προηγούμενο έτος!
Με πολύ απλά λόγια, όλες οι προειδοποιήσεις και οι έρευνες του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, της βρετανικής κυβέρνησης, της Τράπεζας της Αγγλίας κοκ. σύμφωνα με τις οποίες οι ζημίες για τη χώρα θα είναι τεράστιες, έχουν πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων – θυμίζοντας σε μεγάλο βαθμό το ΟΧΙ του 62% των Ελλήνων, παρά τις κλειστές τράπεζες και την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας.
Όσον αφορά τον ηγέτη της βρετανικής καμπάνιας του «ΟΧΙ στην ΕΕ», τον B. Johnson, αντί να προσπαθήσει να αντικρούσει τις προειδοποιήσεις των ειδικών με λεπτομερή επιχειρήματα, ενεργεί με μία δημαγωγική ρητορική, αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο (πηγή) – γεγονός που θυμίζει σε μεγάλο βαθμό τις ομιλίες του D. Trump στις Η.Π.Α.. Χωρίς να δίνει την παραμικρή σημασία στα επιχειρήματα, ισχυρίζεται απλά πως «οι αυτοαποκαλούμενοι ειδικοί έκαναν πολλές φορές λάθος στο παρελθόν – κάτι που συμβαίνει και τώρα».
(β) Το δημοψήφισμα θα αποτελέσει το πρώτο μεγάλο τεστ, όσον αφορά το εάν οι ειδικοί και οι αγορές βρίσκονται πιο κοντά στην αλήθεια ή οι δημοσκοπήσεις που τεκμηριώνουν την άνοδο της ισχύος των «λαϊκίστικων» εξεγέρσεων. Εάν λοιπόν πρόκειται πράγματι για μία κατά μέτωπο επίθεση εναντίον των ελίτ, όπως φαίνεται από τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, ή για άσφαιρα πυρά – κάτι που θα αποδειχθεί από την καταμέτρηση των ψήφων.
Μέχρι στιγμής πάντως οι χρηματαγορές και οι ελίτ πιστεύουν πως οι απαντήσεις των εξαγριωμένων εκλογέων στις εταιρείες δημοσκοπήσεων δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική εκλογική τους συμπεριφορά – ότι τελικά θα επικρατήσει ο φόβος και η «κοινή λογική». Τέλη Μάιου οι εταιρείες στοιχημάτων και τα διάφορα μοντέλα των ηλεκτρονικών υπολογιστών έδιναν πιθανότητες της τάξης του 25% στην έξοδο της Βρετανίας και στη νίκη του D. Trump – παρά το γεγονός ότι, κατά τις δημοσκοπήσεις έφταναν στο 50% και για τα δύο.
Θεωρείται όμως πως εάν τελικά κερδίσει το «ΟΧΙ στην ΕΕ» στις 23 Ιουνίου, θα επηρεαστούν ανάλογα τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών – ενώ θα υπάρξει μεγάλη δυσπιστία, όσον αφορά τα οικονομικά μοντέλα προβλέψεων. Αν και δεν μπορεί φυσικά να αποδειχθεί ο ισχυρισμός, οι αγορές θα αντιδράσουν σαν να ήταν κάτι τέτοιο τεκμηριωμένο – με αντίστοιχες συνέπειες.
Η στατιστική θεωρία βέβαια μας επιτρέπει να υπολογίσουμε πόσο θα άλλαζαν οι προσδοκίες για τις αμερικανικές εκλογές, σε περίπτωση που κέρδιζε το ΟΧΙ στη Βρετανία – όπου, σύμφωνα με το θεώρημα του Μπέυζ (ερμηνεία), εάν κερδίσει το ΟΧΙ, η αξιοπιστία των δημοσκοπήσεων θα αυξηθεί από το 50% στο 67%, ενώ αυτή των ειδικών (ΔΝΤ κλπ.) θα μειωθεί από το 50% στο 33%.
(γ)  Τυχόν νίκη του «ΟΧΙ στην ΕΕ» στο δημοψήφισμα θα προκαλέσει σεισμό στις χρηματαγορές – με την έννοια πως θα θεωρήσουν ότι, οι «λαϊκίστικες» εξεγέρσεις θα κλιμακωθούν τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις Η.Π.Α., αποσταθεροποιώντας το σύστημα. Το ενδεχόμενο αυτό είναι το πλέον επικίνδυνο από όλα τα προηγούμενα, κυρίως επειδή θα συνέβαινε σε μία χώρα τόσο σταθερή και πολιτικά φλεγματική, όπως η Βρετανία.
Ειδικότερα, όπως το 2008, θα αυξανόταν κατακόρυφα η νευρικότητα των αγορών, η οποία με τη σειρά της θα κλιμάκωνε τη νευρικότητα στην πραγματική οικονομία – γεγονότα που θα προκαλούσαν την άνοδο των συναισθημάτων θυμού και οργής του πληθυσμού απέναντι στο κατεστημένο, στο υφιστάμενο πολιτικό και οικονομικό σύστημα, αυξάνοντας ανάλογα τις προσδοκίες μελλοντικών πολιτικών εξεγέρσεων.
Λογικά λοιπόν υπάρχουν μεγάλοι φόβοι μετάδοσης, οι οποίοι θα μπορούσαν πράγματι να προκαλέσουν μία παγκόσμια κρίση, με απρόβλεπτα αποτελέσματα – γεγονός που χρησιμοποιείται έντεχνα ως μοχλός πίεσης εκ μέρους των ελίτ, με αποδέκτη τους Βρετανούς ψηφοφόρους. Ουσιαστικά δηλαδή εκβιάζονται πως εάν αυτή τη φορά χαθούν θέσεις εργασίας, αποταμιεύσεις και σπίτια, καθώς επίσης εάν ακολουθήσει η κατάρρευση των τιμών της ακίνητης περιουσίας ή ένα εκτεταμένο κραχ, τότε δεν θα φταίνε πια οι τραπεζίτες, αλλά οι ίδιοι – οι οποίοι θα έχουν ψηφίσει υπέρ του λαϊκισμού και της μπολσεβίκικης επανάστασης.
Χρησιμοποιείται λοιπόν εναντίον τους το ίδιο επιχείρημα του «λαϊκισμού», το οποίο υιοθετείται επίσης στη χώρα μας, κυρίως από τους οπαδούς του ακραίου νεοφιλελευθερισμού – στους οποίους έχει προσχωρήσει δυστυχώς και η κυβέρνηση, αποτελώντας την ντροπή της αριστεράς, της Ελλάδας και της Ευρώπης.
Ουσιαστικά βέβαια πρόκειται για ένα άθλιο επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο το 0,01% του πληθυσμού, η ελίτ, μπορεί να λεηλατεί τους πάντες, αφού έτσι δεν θέτει σε κίνδυνο το σύστημα – αρκεί να υποτάσσεται και να μην επαναστατεί το 99,99%, αφού τέτοιου είδους ενέργειες προβληματίζουν τις μανιοκαταθλιπτικές αγορές.
Το ότι όμως το αχόρταγο για δύναμη και για πλούτο 0,01% προκάλεσε την κρίση του 2008, όπου το 99,99% αναγκάστηκε να διασώσει τράπεζες και επιχειρήσεις, εις βάρος του βιοτικού του επιπέδου, καθώς επίσης της εθνικής του ανεξαρτησίας στην περίπτωση της Ελλάδας, της Πορτογαλίας κοκ., δεν ενοχλεί καθόλου τις αγορές – οπότε δεν πρόκειται για κάτι κακό.

Επιμύθιο

Κλείνοντας, προφανώς δεν γνωρίζω πώς θα αντιδράσουν στον εκβιασμό τους οι Βρετανοί – οι περισσότεροι από τους οποίους δεν θέλουν να συμμετέχουν στην ΕΕ, κυρίως επειδή έχουν διαπιστώσει πού οδηγείται (πλήρης κατάργηση της Δημοκρατίας, απόλυτη κυριαρχία των πολυεθνικών και των τραπεζών), ενώ εύλογα δεν εμπιστεύονται καθόλου τη Γερμανία.
Μπορεί πάντως να χαρακτηρίσει κανείς με τον πιο άσχημο τρόπο τους Έλληνες, ειδικά επειδή σιωπούν όπως τα πρόβατα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά ευρισκόμενοι σε μία πολύ πιο δύσκολη θέση από τους Βρετανούς και υφιστάμενοι εκθετικά μεγαλύτερες πιέσεις από την εγχώρια και διεθνή ελίτ, δεν υποτάχθηκαν τελικά – ψηφίζοντας ΟΧΙ στους εκβιασμούς, με μία πρωτόγνωρη υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια.
Δυστυχώς όμως, προδόθηκαν επαίσχυντα από την κυβέρνηση τους, η οποία δείλιασε να τους υπερασπίσει, ενώ είχε όλα τα μέσα στη διάθεση της – κάτι που δεν πρέπει να της συγχωρεθεί ποτέ και από κανέναν.
Τέλος, η μεγαλύτερη ανοησία που έχω ακούσει είναι πως το BREXIT σημαίνει GREXIT. Δεν με ενδιαφέρει βέβαια καθόλου, αφού το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η παραμονή της ή μη στην Ευρωζώνη, αλλά το χρέος της – χωρίς την επίλυση του οποίου, δεν υπάρχει μέλλον.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου