Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Μαρ 2017


Του Νεκτάριου Δαπέργολα

Μόλις αφήσαμε πίσω μας άλλη μια 25η Μαρτίου. Την «τιμήσαμε» και πάλι με τον ίδιο πάντοτε ανούσιο τρόπο: τις ίδιες παρελάσεις, τα ίδια αφιερώματα, τους ίδιους ανιαρούς επετειακούς λόγους. Και για μια ακόμη φορά νομίζω πως χάσαμε την ευκαιρία να αντικρίσουμε αυτή τη μέρα στις πραγματικές της διαστάσεις, για να μάθουμε να την αντιμετωπίζουμε τελικά με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό. Με έναν τρόπο που πολύ απλά καλεί σε προβληματισμό, σε βαθιά περίσκεψη ή ακόμη και σε μελαγχολία. Έχω άλλωστε την αίσθηση ότι 196 χρόνια μετά την έναρξη της Μεγάλης μας Επανάστασης (και 185 από την επίσημη ίδρυση του θλιβερού μικροελλαδίτικου «βασιλείου» - προτεκτοράτου) ο μόνος τρόπος για να τιμήσουμε ειλικρινά τους ηρωικούς αγωνιστές του ’21 περνάει πια αναγκαστικά μέσα από τον δρόμο της απόλυτης κατάθλιψης.

Αναπόδραστος πράγματι αυτός ο δρόμος, όταν ζεις στη χώρα της απάτης, της εκσυγχρονιστικής υστερίας, της πολιτιστικής ασυναρτησίας, της πολιτικής διαφθοράς, της εκκλησιαστικής εκκοσμίκευσης, της βαθιάς κρίσης όλων ανεξαιρέτως των θεσμών. Στη χώρα που τη λυμαίνονται διεφθαρμένοι μεγαλοεργολάβοι και καναλάρχες, αχρείοι πολιτικοί, πλανεμένοι ιεράρχες, αγύρτες δημοσιογράφοι και γραικύλοι ψευτοκουλτουριάρηδες. Στη χώρα όπου ζει πλέον ένας λαός τυφλός και αμνησιακός, που καθημερινά βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στην παρακμή και τη βλακεία. Ένας λαός που κάποτε ήταν ανυπότακτος, που σφυρηλατήθηκε επί αιώνες μέσα από την αντίσταση, που πολέμησε τους Φράγκους κατακτητές, που έχυσε το αίμα του σε περισσότερες από 150 επαναστάσεις ενάντια στους Τούρκους. Και έτσι, αφού τα έπραξε όλα αυτά, πήγε μετά και υποτάχτηκε από μόνος του στα σκουπίδια.

Όπως βεβαίως ήδη αντιληφθήκατε, αυτό εδώ δεν είναι ένα επετειακό κείμενο για μια νικηφόρα επανάσταση. Είναι απλά το ρέκβιεμ για μια τραγική αποτυχία. Και ασφαλώς την αποτυχία όχι των συγκλονιστικών ανθρώπων που κουβάλησαν στις πλάτες τους τον μεγαλειώδη Αγώνα, αλλά εκείνων που διαχειρίστηκαν την απόληξή του: των επιγόνων της επόμενης και της μεθεπόμενης μέρας. Μ’ άλλα λόγια, για την τραγική φενάκη εκείνου του μικροελλαδικού κρατιδίου του 1832, που χτίστηκε εξαρχής πάνω στην απόλυτη προδοσία του οράματος όσων πραγματικά αγωνίστηκαν, ποθώντας εθνική ανεξαρτησία, θρησκευτική και πνευματική ελευθερία, δημοκρατία και ισότητα. Για το τμήμα εκείνο του Ελληνισμού που γλίτωσε πράγματι από τον τουρκικό ζυγό, γρήγορα όμως πέρασε κάτω από άλλους ζυγούς, όχι τόσο ορατούς, αλλά πάντως εξίσου επικίνδυνους - και τελικά πολύ πιο αποτελεσματικούς. Που έγινε έρμαιο στα χέρια ξένων δυνάμεων, θύμα της οικονομικής του καχεξίας, χώρος αέναης ανακύκλησης αδικιών και ανισοτήτων, πεδίο εισβολής και επιβολής ξένων πολιτισμικών προτύπων που οδήγησαν στην πνευματική του διάβρωση και εν τέλει εκποίηση. Που έγινε έρμαιο μιας ατέλειωτης σειράς ανελλήνιστων πολιτικών, φραγκεμένων κληρικών και πλεγματικών ψευτοδιανοούμενων, η οποία, ως πεμπτοφαλαγγίτικο σκουπιδαριό, ανέλαβε να φέρει εις πέρας το έργο της μετακένωσης του Ευρωπαϊκού Διασκοτισμού, πλήττοντας το ζωντανό και σφύζον σώμα της Ρωμηοσύνης με τη βλακώδη νεκρόφιλη λατρεία μιας (ιδεαλιστικά άλλωστε μεταλλαγμένης) αθηνοκεντρικής αρχαιότητας και καθιστώντας σύντομα δυνατή την κατάντια του δύσμοιρου κρατιδίου σε ένα μόρφωμα μίζερο, απρόσωπο, πολιτισμικά ασυνάρτητο και χαοτικό. Κι αν κάποιες σπίθες ζωντανές παρέμειναν ακόμη μέσα σ’ αυτό, τροφοδοτούμενες από το μεγαλύτερο και αείποτε ζων κομμάτι του Ελληνισμού, που επιβίωνε πανσθενές - παρά τα δεινά - πέρα από τα επίσημα σύνορα, έσβησαν αργότερα κι αυτές μαζί με τη συθέμελη κατάρρευση του παντός, μέσα στο αίμα, τη σκόνη και τους καπνούς της Μικρασίας. Το 1922, ακροτελεύτια στην πραγματικότητα χρονιά όχι μόνο της Ελληνικής Επανάστασης αλλά και του Βυζαντίου, χρονιά που οριστικά «η Ρωμανία επάρθεν», είναι ίσως το πιο καθοριστικό χρονικό ορόσημο στη συνολική Ιστορία του Ελληνισμού. Η συνθλιπτική ταφόπλακα, το βίαιο τέλος μιας περιπέτειας 4000 χρόνων. Και συνάμα η οριστική και μόνιμη επιστροφή στη μίζερη, ευνουχισμένη και μικρονοϊκή λογική του γελοίου και τραγελαφικού ψευδοκράτους της Μελούνας.


Από κει και πέρα, ο κατήφορος προς τον πάτο δεν είχε πια τελειωμό. Μία χώρα πλέον ανάπηρη, μια ιστορία ακρωτηριασμένη κι ένας λαός σε βαθιά σύγχυση που μετά και την τελευταία αναλαμπή του - το μεγάλο κύκνειο άσμα του στ’ Αλβανικά Βουνά και την Αντίσταση - παραδόθηκε πια εντελώς. Ένας λαός που (κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν άλλωστε μιας άρχουσας - και αυτοφερόμενης ως μεγαλοαστικής τάξης - γουνένδυτης και πλήρως αφελληνισμένης κουρελαρίας) αφιερώθηκε πια ολοκληρωτικά στο νεόδμητο «greek dream» του κομποδέματος και στην πλέον παραληρηματική πολιτιστική ασυναρτησία, κατορθώνοντας επί μισό αιώνα να καταβροχθίζει με τη βουλιμία απύθμενου οχετού και να χωνεύει με συνοπτικές διαδικασίες ένα απερίγραπτο τουρλού, μέσα στο οποίο στοιβάζονταν η καραγκούνα και ο τσάμικος με τον Τζίμη Μακούλη, ο Μάρκος και ο Τσιτσάνης με το ταγκό και το φοξ τροτ, η εκκλησιαστική σύναξη με την προτεστάντικη ευσεβιστική ηθικολογία, ο πλάγιος του δευτέρου με το τσιφτετέλι, ο Θεόφιλος και ο Ελύτης με τη Μέριλυν, ο Γρηγόριος Νύσσης με τις παραεκκλησιαστικές οργανώσεις, ο Μπιθικώτσης με τη Μαντόνα και τη Λέιντυ Γκάγκα, ο Κόντογλου με τον Γουόρχολ, ο Μάνος και ο Μίκης με τον Τέρη Χρυσό, ο Χρύσανθος με τον Βαρθολομαίο και τον Ιωάννη Ζηζιούλα, ο Βούλγαρης με τη Μενεγάκη και την Ανίτα Πάνια, ο παπα-Θόδωρος Ζήσης με τον Ράμφο και τον Γιαγκάζογλου, ο Σπανουδάκης με την Άντζελα, την Πάολα και τον Καρβέλα. Όσο για την τελική απόληξη της συνολικής αυτής εκπάγλου πολιτισμικής συνθέσεως (στην πιο ευτελισμένη της βεβαίως πλέον και πεπτωκυία μορφή), αυτήν τη ζείτε και τη βλέπετε πια καθημερινά στις κατ’ ευφημισμόν αποκαλούμενες πόλεις σας, στις όζουσες γυάλινες οθόνες σας, στις χάσκουσες αναγκαστικές συναναστροφές των εργασιακών σας πρωινών, στη φρικώδη μεταμεσονύκτια ηχορύπανση των - χαμένων στην πολύβουη μοναξιά τους - σαββατόβραδων.

Και για ποια τελικά απ’ όλα αυτά θα είχαμε άραγε ποτέ το δικαίωμα να κατηγορήσουμε οποιονδήποτε άλλον, εκτός από τους ίδιους τους θλιβερούς εαυτούς μας; Για ποια δηλαδή απ’ όλα αυτά δεν ήμασταν υπεύθυνοι οι ίδιοι; Τα πιο πολλά εμείς τα προκαλέσαμε. Αλλά και για τα άλλα, πάλι εμείς φταίμε, που δίχως αντίδραση τ’ αφήσαμε να συμβούν. Κανένα απολύτως άλλοθι δεν μπορεί να σταθεί για τον πάλαι ποτέ λαό της αντιστάσεως, που απλώς κάποια στιγμή επέλεξε, ως πλεγματικός νεόπλουτος, να πετάξει αβασάνιστα στη χωματερή όλη την Ουσία του, όλα τα σημαίνοντα και σημαινόμενα του καθ’ ημάς Τρόπου, που τον γέννησαν και τον κράτησαν ζωντανό επί χιλιετίες. Κανένα άλλοθι για τον λαό που θέλησε να γίνει «πολιτισμένος», πιθηκίζοντας ξένα πρότυπα και τρόπους αλλότριους, για να μάθει απλά να συλλαβίζει - κατά πώς λέει κι ο Σεφέρης - «σπασμένες λέξεις από ξένες γλώσσες».

Και έτσι πια εδώ, στο Σήμερα, έχοντας απολέσει πλέον την ταυτότητά μας, απομείναμε να κάνουμε εις το διηνεκές κύκλους γύρω από το Πουθενά. Αποστερημένοι από τα βασικότερα δομικά στοιχεία της ταυτότητάς μας, παραλυμένοι από την ιστορική αμνησία, αποξενωμένοι από τις αιώνιες αξίες μας, σε πλήρη αποστασία από τον Θεό, επιδέξια χειρουργημένοι επί χρόνια πάνω στο κρεβάτι του Προκρούστη με τα νυστέρια του εύκολου πλουτισμού, της αφελληνισμένης «παιδείας» και του εγκάθετου ψευδο-εκσυγχρονισμού. Πνιγμένοι επί μακρόν στην ευτέλεια της δανεικής ευμάρειας - και τώρα πλέον στο άγχος της οικονομικής κρίσης (από την οποία ποθούμε να εξέλθουμε απλά και μόνο για να επιστρέψουμε στη δανεική ευμάρεια). Βουλιάζοντας στη σαβουριάλιτυ κατινιά των βοθροκάναλων. Ερωτοτροπώντας καθημερινά με τη ρηχότητα, τη χυδαιότητα, το κιτς και τη βλακεία. Καταναλισκόμενοι σε «ανθρώπινες σχέσεις», δομημένες με κριτήρια της πλάκας. Προσκυνώντας στοιβαδόν ειδωλόθυτα και σκύβαλα τραγικά. Ανάγοντας σε πρωταρχικές μας αξίες το πορτοφόλι μας κι όποιο άλλο σκουπίδι σφηνώνεται κατά καιρούς στο άρρωστο μυαλό μας. Αδρανείς ρέκτες της θυμηδίας, μανικοί εραστές του Τίποτα, νευρωτικά υποχείρια του απόλυτου εθισμού στο τέλμα, μέσα στο οποίο βουλιάζουμε εδώ και δεκαετίες. Έρημα σαρκία, που δείχνουν να περιφέρονται δίχως νόημα και δίχως σκοπό. Έχει απομείνει άραγε μέσα μας κάποια σπίθα ζωντανή από τον περήφανο λαό που πάλεψε και έμεινε ζωντανός επί αιώνες, ενάντια σε δυσκολίες απερίγραπτες και καταστάσεις τραγικές; Έχει απομείνει μαγιά σε αυτόν τον τόπο, ζύμη που θα ξαναζυμώσει από την αρχή «όλον το φύραμα»; Έχουν απομείνει ζωντανοί; Αν ναι, δεν αρκεί πάντως να το ψελλίζουν με το κεφάλι σκυφτό. Πρέπει επιτέλους να το φωνάξουν. Κι αμέσως μετά, πολύ απλά, πρέπει και να το αποδείξουν.

Ως λαός, έχουμε έρθει από μακριά, δίνοντας μάχες υπέρ βωμών και εστιών, μάχες με βαρύ τίμημα, μετατρέποντας την αυτοθυσία και τον θάνατο σε συχνά αυτονόητο και ελάχιστο φόρο τιμής για τη σωτηρία της πατρίδας. Έχουμε έρθει από μακριά, δημιουργώντας, συνθέτοντας, παράγοντας και αναπαράγοντας ύλη και πνεύμα, βιώματα και αξίες, ιδέες και πεποιθήσεις, οικονομικές σχέσεις και πολιτικές δομές, τέχνες και γράμματα, θεσμούς και ιδανικά. Σαρκία ένθεα, ατέρμονοι οδίτες, εμπνευσμένοι ταυτόχρονα από το κατά Λόγον και το υπέρ Λόγον. Έχουμε έρθει από μακριά, γεννώντας και αναδιαμορφώνοντας έναν Πολιτισμό με αδιατάρακτη ιστορική συνέχεια χιλιετιών, έσχατα απομεινάρια εμείς σήμερα ενός λαού που κάποτε μεγαλούργησε με μετριοπάθεια, ταπεινοί μαζί και άνω θρώσκοντες, χοϊκοί και περιπατούντες επί πτερύγων ανέμων.

Στο τέλος πια αυτής της μακραίωνης διαδρομής, καθώς βουλιάζουμε στις εσχατιές της παρακμής και της κατάντιας - και λίγο πριν τη διαφαινόμενη ιστορική μας έκλειψη - είναι πια επιτακτική η ανάγκη να παλέψουμε για να ξαναβρούμε επιτέλους την περπατησιά μας. Μόνο έτσι άλλωστε θα εμπνευστούμε από τη μεγάλη μας Επανάσταση του 1821 - και μόνο έτσι βέβαια θα την τιμήσουμε πραγματικά. Όχι με δεκάρικους και ξεφτισμένες επετειακές αναφορές, αλλά ξεκινώντας μια νέα Επανάσταση - και μάλιστα τούτη τη φορά κυρίως ενάντια στους ίδιους τους εαυτούς μας. Μία πραγματική Επανάσταση, όπως η ίδια η λέξη το ορίζει, δηλαδή να κοιτάξουμε πίσω, να βρούμε τι χάσαμε κι έτσι να σηκωθούμε πάλι, πολεμώντας για ν’ ανακτήσουμε την κατάστασή μας την προπτωτική. Για να ξαναβρούμε την αυθεντική μας ταυτότητα, που την απωλέσαμε στη δίνη των καιρών, και να αναζητήσουμε το μονοπάτι που θα μας βγάλει από το τέλμα.

Μπορούμε άραγε να το πράξουμε;

* Ο Νεκτάριος Δαπέργολας είναι Διδάκτορας Βυζαντινής Ιστορίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Π​​ού θα οδηγηθεί η Eυρώπη και ο κόσμος είναι δύσκολο να το προβλέψουν, όχι μόνο οι ευφυείς και με επαρκή κατάρτιση πολίτες, αλλά και οι εξειδικευμένοι επαγγελματίες αναλυτές των διεθνών σχέσεων.

Kύριος συντελεστής της ασάφειας και αβεβαιότητας μοιάζει η αχρήστευση της πληροφορίας. Στην εποχή της «πληροφορικής», των εκπληκτικών ταχυτήτων και της «ελευθερίας» στη μετάδοση της πληροφόρησης, η πληροφορία (τουλάχιστον στο πεδίο της επικαιρικής ενημέρωσης) είναι είδος υπό εξαφάνισιν. Tα Δελτία Eιδήσεων ενός φιλοκυβερνητικού και ενός αντικυβερνητικού «καναλιού» μεταγγίζουν στον πολίτη, που θα ακούσει και τα δυο, μία κυρίως βεβαιότητα, ψηλαφητή: Oτι η «πληροφορία» είναι όπλο μανιασμένης αντιμαχίας, χαλκευμένη εξαπάτηση, σκόπιμη παραπληροφόρηση – ευφυέστατα μεθοδευμένη πλύση εγκεφάλου των μαζών. Kαι δημοσιογραφία δεν είναι το κοινωνικό λειτούργημα ενημέρωσης των πολιτών, αλλά οι επινοήσεις και τα τεχνάσματα παραπλάνησής τους.

Nα πούμε το μαύρο άσπρο, το άσπρο μαύρο, χωρίς ενδοιασμούς και αναστολές – ταλέντο έχει ο δημοσιογράφος που παραποιεί την είδηση έτσι, ώστε να παραμένει αληθοφανής και την αλλοιώνει τόσο, ώστε να μην έχει ερείσματα επέμβασης ο εισαγγελέας. Oπως και στον πόλεμο: να σκοτώνεις και να πληγώνεις, χωρίς να σκοτωθείς ή πληγωθείς – με την ίδια φρενίτιδα, το ίδιο πείσμα και πάθος, όχι για κάποιο όραμα ή κάποια πίστη, αλλά μόνο για τη μέθη της αντιμαχίας, σαν μισθοφόρος πολεμιστής.

Tο 1949 είχε κατορθωθεί να συνεννοηθούν 149 χώρες και να υπογράψουν τέσσερις συνθήκες (βάσεις Διεθνούς Δικαίου) για την «ανθρωπιστική διαχείριση των πολέμων»! – εννοούσαν των τραυματιών, αιχμαλώτων, προσφύγων (είχαν προηγηθεί ανάλογες προσπάθειες και το 1864, το 1906, το 1926). Tο από τότε κιόλας παγκοσμιοποιημένο δυτικοευρωπαϊκό «παράδειγμα», στεγανά ατομοκεντρικό - νοησιαρχικό, επιχειρούσε να αντιτάξει την παιδαριώδη ουτοπία της «σύμβασης» σαν χαλινό της κτηνωδίας που φωλιάζει στην ίδια τη βιοδομή του ανθρώπου.

Στην περίπτωση της σημερινής, καταστατικά χαλκευμένης «πληροφόρησης», του μανιασμένου «πολέμου των εντυπώσεων», τέτοιες απόπειρες χαλιναγώγησης της εμπάθειας μοιάζουν ακόμα πιο αφελείς – εθελότυφλη εμμονή στην ουτοπία: Διακηρύσσονται πάντα και υπογράφονται πομπωδώς οι «Aρχές Δεοντολογίας του Δημοσιογραφικού Eπαγγέλματος», θεμελιωμένες ούτε καν στην άμμο αλλά στην υδαρή αστάθεια του «ατομικού δικαιώματος»: O πολίτης έχει «δικαίωμα στην πληροφόρηση», ο δημοσιογράφος «δικαίωμα στην ελευθερία γνώμης και έκφρασης»! Ποιος θα εξασφαλίσει την ισορρόπηση, τον σεβασμό των δύο «δικαιωμάτων», όταν το κανάλι λειτουργεί με στελέχωση και χρηματοδότηση κρατική, δηλαδή του κόμματος που κυβερνάει ή του κόμματος που θέλει να εκβιάσει σε παραίτηση την κυβέρνηση, για να κυβερνήσει αυτό και οι δικοί του χρηματοδότες;

H διαχείριση της πληροφόρησης σήμερα προϋποθέτει επένδυση κεφαλαίων που μόνο κροίσοι διαθέτουν, και οι κροίσοι συνήθως δεν χαρίζουν το χρήμα τους «για την ψυχή της γιαγιάς τους». Σε χώρες με δείκτες κατά κεφαλήν καλλιέργειας πολύ χαμηλούς, ούτε και οι κυβερνήσεις φιλοδοξούν να διαθέσουν κρατικό χρήμα για πληροφόρηση των πολιτών αδέσμευτη σε κομματικά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Eτσι ο κύκλος είναι προσχεδιασμένα φαύλος: Tα «μίντια» να εξηλιθιώνουν φανατίζοντας με ακραίο πρωτογονισμό τους ψηφοφόρους, οι ψηφοφόροι να παγιδεύονται στη λογική «του μη χείρονος» (του «λιγότερο» φαύλου και «λιγότερο» ανίκανου), η κοινωνία να μεταμορφώνεται νομοτελειακά σε αρένα αλληλομισούμενων ακραίων αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο έγνοιας για την ανθρώπινη ανάγκη, τα όνειρα ή την απόγνωση των πολλών.

Kαθόλου τυχαία η ελλαδική κοινωνία βυθίζεται καθημερινά, όλο και πιο βαθιά, στον πληροφοριακό πρωτογονισμό. Mέρα-νύχτα τα τηλεοπτικά κανάλια (οι εφημερίδες περιορίζονται στο συνεχώς και ραγδαία μειούμενο ποσοστό των πολιτών που γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή) μεθοδεύουν ένταση, ρήξη, διχασμό, μανιασμένη αντιμαχία. Eφιαλτικό αλλά ρεαλιστικό το ερώτημα: Aν αύριο το πρωί χρειαστεί η ελλαδική κοινωνία να υπερασπίσει με τα όπλα την εδαφική της ακεραιότητα, το κάλεσμα σε αυτή την άμυνα ποιος θα το απευθύνει στους πολίτες; Oταν το κοινοβούλιο είναι πεδίο λυσσαλέας και χυδαίας αμάχης, ποιος θα ζητήσει από τον οπαδό του Kυριάκου να πάει να πολεμήσει αδελφωμένος με τον συριζαίο, ο ψηφοφόρος της Kανέλλη μαζί με τον χρυσαυγίτη;

Eίναι περισσότερο από φανερό, δεν υπάρχουν πια άξονες συνοχής του ελλαδικού πληθυσμού, δεν υπάρχει ελληνική κοινωνία. Oλα τα κόμματα στο κοινοβούλιο, όλα, χωρίς εξαίρεση, έχουν εγκολπωθεί τον Iστορικό Yλισμό, την ολοκληρωτική υποταγή της ζωής και των στόχων της ύπαρξης στην οικονομία. Mέτρο προόδου, μέτρο χαράς και ποιότητας της ζωής, μέτρο αξιοπρέπειας και εγκυρότητας του ανθρώπου, η καταναλωτική του ευχέρεια.

Kάποια αποσκλίδια κομμάτων ή μειωμένης σοβαρότητας βουλευτές αποπειρώνται κατά καιρούς να ψηφοθηρήσουν με επίδειξη «ενδιαφέροντος» για τη διάσωση της γλώσσας ή για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα. Aλλά είναι ολοφάνερο ότι δεν ανασταίνεται έτσι η νεκρωμένη πια ελληνικότητα, αντίθετα, παγιώνεται η νέκρα όταν προσπαθούμε να υποκαταστήσουμε τη ζωή με ιδεολογικά σκιάχτρα. Zωή θα ανασταινόταν, αν ξαναγύριζε η διοικητική εξουσία στην αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα και αν κατορθώναμε να καθαρθεί η σχολική εκπαίδευση από τη λέπρα της χρησιμοθηρίας – να ξαναγινόταν το σχολειό μύηση στη χαρά των σχέσεων κοινωνίας και η γνώση χαρά της άμιλλας και καινούργιων οριζόντων.

Tο πρόσωπο του σημερινού υπουργού Παιδείας συνοψίζει παραδειγματικά τη συλλογική μας αυτοαχρήστευση: Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ο Kώστας Γαβρόγλου είναι ένας ταλαντούχος και στιβαρός υπουργός Παιδείας μετά τη μεταπολίτευση. Mοιάζει να αναγνωρίζει τη σημασία της ποιότητας, εργάζεται μεθοδικά, δεν είναι επιδεικτικός. Aλλά παραμένει ταυτόχρονα και τυπικό γέννημα της «προοδευτικής» ξιπασιάς, του ιστορικο-υλιστικού κενού στόχων ή «νοήματος». Γι’ αυτό και παγιδευμένος στη διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής. Συντονισμένος με τη σύνολη αφασική α-νοησία του πολιτικού μας σκηνικού.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο και οι μεγάλοι «παίκτες» στο ενεργειακό πόκερ που εξελίσσεται - Ποιος ο ρόλος της Τουρκίας

Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία, αλλά 340 τρισεκατομμύρια πόδια υπολογίζεται το φυσικό αέριο που είναι «κρυμμένο» στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Περισσότερο και από το συνολικό - και διαπιστωμένο - απόθεμα των ΗΠΑ. Ισως, το γεγονός αυτό να εξηγεί για ποιον λόγο γίνεται, τελικώς, ό,τι γίνεται στην ευρύτερη περιοχή και γιατί η Κύπρος δεν πρόκειται να αφεθεί ποτέ στην τύχη της και στην ησυχία της.

Το ίδιο εν πολλοίς ισχύει και για την Ελλάδα. Ηδη, στη χώρα μας έχει φτάσει και έχει εγκατασταθεί ο μεγαλύτερος, παγκοσμίως, ενεργειακός «παίκτης», η αμερικανική ExxonMobil. Την ίδια ώρα, στο νησί, η γαλλική Total, άλλος διεθνής «παίκτης», στήνει τα πρώτα γεωτρύπανα κι ετοιμάζεται να σκάψει. Οι Ισραηλινοί εξοπλίζουν τις φρεγάτες τους, για να παρέχουν ακόμα μεγαλύτερη προστασία στις δικές τους διυλήσεις και οι Αιγύπτιοι στήνουν τις δικές τους συμμαχίες.

Ποιος είναι έξω από αυτόν τον χορό; Ο τουρκικός παράγων. Που όπως έκανε και πριν από 10, 20 ή 30 χρόνια, στέλνει και τώρα «στα ανοικτά» το Πίρι Ρέις, για να κάνει τις δικές του έρευνες σε αυτά που η Αγκυρα αποκαλεί «διεθνή ύδατα», αλλά όλη η παγκόσμια ενεργειακή κοινότητα ξέρει ότι είναι κυπριακά. Και μπορεί στα μέσα της δεκαετίας του '80 ή του '90 μια τέτοια κίνηση να προκαλούσε αναταραχή και ενίοτε φόβο σε Λευκωσία και Αθήνα, όμως, σήμερα αντιμετωπίζεται στην πραγματική της διάσταση: «εντυπωσιασμού».

Ενδεχομένως, όλα τα παραπάνω, να ήταν διαφορετικά, αν δεν είχαν βρεθεί τα κοιτάσματα που βρέθηκαν και ενέπλεξαν τους μεγάλους «παίκτες» στο ενεργειακό πόκερ που εξελίσσεται.
Ενδεχομένως, επίσης να ήταν πιο ανησυχητικά, αν δεν είχει προηγηθεί η απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου καλοκαιριού και ό,τι επέφερε (σσ τη διάλυση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων). Ενδεχομένως να ισχύουν και άλλα «αν», αλλά, ως γνωστόν, με τα «αν» δεν γράφεται ιστορία. Κι αυτό το ξέρει η Αγκυρα, που βλέπει τα γεωτρύπανα να πιάνουν πλέον δουλειά, παρά τις απειλές της.

Τειρεσίας
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νέο ξέσπασμα του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αφορμή την επετειακή Σύνοδο της Ρώμης που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο. Την Παρασκευή οι «27» είχαν συναντηθεί με τον Πάπα Φραγκίσκο στο Βατικανό.

«Τι δουλειά είχαν οι ευρωπαίοι ηγέτες με τον Πάπα;» διερωτήθηκε την Κυριακή ο Ερντογάν.
«Το Βατικανό δεν είναι κράτος – μέλος της ΕΕ» πρόσθεσε, χαρακτηρίζοντας τους ευρωπαίους ηγέτες «σταυροφόρους».

Ας σημειωθεί ότι προ δέκα ημερών είχε κάνει πάλι λόγο για «σταυροφορία», επικρίνοντας με δριμύτητα την απόφαση που εξέδωσε το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έκρινε ότι οι εργοδότες έχουν το δικαίωμα να απαγορεύσουν στις μουσουλμάνες να φορούν τη μαντίλα στην εργασία τους.

«Τι γίνεται με την θρησκευτική ελευθερία; Ποιος έλαβε αυτήν την απόφαση; Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αγαπητοί αδελφοί, εξαπέλυσαν μια σταυροφορία εναντίον του ολοένα κι ισχυρότερου συμβόλου του Ισλάμ» σχολίασε ο Ερντογάν, αποκρύπτοντας ότι η απόφαση αφορούσε όλα τα πολιτικά, φιλοσοφικά και θρησκευτικά σύμβολα όπως τον σταυρό και το εβραϊκό κιπά.

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Τουρκία καταγγέλλει ότι οι διαδηλωτές υποστηρίζουν την τρομοκρατία

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών γνωστοποίησε ότι κάλεσε το Σάββατο τον Ελβετό επιτετραμμένο στην Άγκυρα προκειμένου να δώσει εξηγήσεις για τη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα της Ελβετίας, τη Βέρνη, υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, καταγγέλλοντας ότι οι διαδηλωτές υποστηρίζουν την τρομοκρατία, καθώς μεταξύ άλλων κρατούσαν ένα πλακάτ με συνθήματα υπέρ της δολοφονίας του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Σε μια ανακοίνωση, το υπουργείο κάλεσε τις ελβετικές αρχές να διεξάγουν ποινική έρευνα για τη διαδήλωση.

Όπως μετέδωσε νωρίτερα το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή, περίπου 250 άνθρωποι, μεταξύ αυτών υποστηρικτές του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), πραγματοποίησαν μια συγκέντρωση σήμερα στη Βέρνη υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα του Απριλίου, στην Τουρκία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε αμέλεια του συνεργείου εργασιών συντήρησης οφείλεται, σύμφωνα με τα πρώτα συμπεράσματα των αρμοδίων της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, όπως αναφέρθηκε στην ΕΡΤ, η καταστροφική πυρκαγιά στο τέμενος Βαγιαζήτ του δήμου Διδυμοτείχου.

Από τις έρευνες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας έχει αποκλεισθεί το ενδεχόμενο της δολιοφθοράς – εμπρησμού.

Από την μέχρι τώρα εικόνα προκύπτει ότι η μεγάλη φωτιά προκλήθηκε από σπινθήρες ηλεκτροσυγκόλλησης που είχαν πέσει στα ξύλινα δοκάρια στήριξης της στέγης κατά τη διάρκεια εργασιών του συνεργείου.

Η φωτιά στα ξύλινα δοκάρια ήταν υποβόσκουσα όπως προκύπτει από μαρτυρίες περιοίκων που ένοιωθαν για ώρα έντονη μυρωδιά καπνού μέχρι να ξεσπάσει η πυρκαγιά που λόγω των υλικών πήρε αμέσως μεγάλες διαστάσεις.

Οι έρευνες συνεχίζονται για την ολοκλήρωση της δικογραφίας ενώ για την πορεία τους ενημερώνεται ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Ορεστιάδας.

«Εμείς εδώ ζούμε μαζί και δίπλα από το Βαγιαζήτ»

Γράφει ο Κώστας Τζίμας

Οι εργασίες για την αποκατάσταση των ζημιών από την καταστροφική πυρκαγιά της Τετάρτης στο τέμενος Βαγιαζήτ στο Διδυμότειχο αναμένεται να αρχίσουν το επόμενο διάστημα, υπό την πίεση της τοπικής κοινωνίας, που οραματίζεται, πλην ελαχίστων μελών της, το σπουδαίο αυτό οθωμανικό μνημείο ως πόλο τουριστικής έλξης.

Υπάρχει, πάντως, ατμόσφαιρα γενικευμένης ανακούφισης για το ότι το «θλιβερό γεγονός», όπως το χαρακτήρισε μιλώντας στην «Κ» ο τοποτηρητής μουφτής Χαμζί Οσμάν, δεν άναψε, προσώρας τουλάχιστον, πολιτικές και διπλωματικές φωτιές στη γείτονα. Η αλήθεια είναι ότι ανακλαστικά στο άκουσμα της είδησης για την πυρκαγιά στο εμβληματικό για τους μουσουλμάνους τζαμί η σκέψη του καθενός πήγε αμέσως στον Ερντογάν και πώς μπορεί να το εκμεταλλευθεί προεκλογικά, βάζοντας «φωτιά» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η τουρκική αντίδραση ήρθε με μια ήπια ανακοίνωση του ΥΠΕΞ, στην οποία, αφού δηλώνει πως η Αγκυρα τελεί εν αναμονή του πορίσματος των ελληνικών αρχών για τα αίτια της πυρκαγιάς, χαρακτηρίζει το οθωμανικό τέμενος «ένα από τα πιο ξεχωριστά δείγματα της κοινής μας πολιτιστικής κληρονομιάς με την Ελλάδα» και υπενθυμίζει ότι «η κοινή μας πρόθεση να διατηρήσουμε αμοιβαία τα πολιτιστικά μνημεία στην Τουρκία και την Ελλάδα αποτυπώνεται στις συμφωνίες που υπεγράφησαν κατά τη διάρκεια του Συμβουλίου Συνεργασίας των δύο χωρών».

Από πλευράς μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης, οι τόνοι κρατήθηκαν επίσης χαμηλά, τόσο από τη θρησκευτική της ηγεσία όσο και από το κόμμα της, το DEB. Ο αντιπρόεδρός του Οσμάν Αχτίογλου τόνισε στην «Κ» την ιστορική και θρησκευτική σημασία του μνημείου και εξέφρασε την ελπίδα ότι θα αποκατασταθούν γρήγορα οι ζημιές.

Υπήρχαν, ωστόσο, και εκείνοι που είχαν διατυπώσει εγκαίρως τις ανησυχίες και τις ενστάσεις τους για τη διαδικασία ανακαίνισης του τζαμιού, που είχε ξεκινήσει, υπό την ευθύνη του υπουργείου Πολιτισμού, από χρόνια αλλά εντατικοποιήθηκε μετά το 2011, όταν το έργο εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ και οι εργασίες εντάθηκαν. Με κοινή ανακοίνωσή τους στις 23 Μαΐου του 2016, προς τον τότε υπουργό Πολιτισμού Αρ. Μπαλτά και το Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών ICOMOS, με κοινοποίηση στον δήμαρχο Διδυμότειχου, την οποία έχει η «Κ», πέντε φορείς, πολιτιστικοί, επιστημονικοί κ.ά. της μειονότητας προειδοποιούσαν ότι «οι εργασίες συντήρησης δεν πραγματοποιούνται σύμφωνα με τις διαδικασίες που περιγράφονται στους κανόνες Προστασίας Φυσικής και Ιστορικής Κληρονομιάς της UNESCO».

Από το 1420

Το τζαμί του σουλτάνου Τσελεμπή Μεχμέτ χτίστηκε το 1420 σε ένα χώρο 900 τ.μ. και φέρει χαρακτηριστικά που το καθιστούν το μεγαλύτερο και παλαιότερο τζαμί στην Ευρώπη. Εκτός από την παραδοσιακή οθωμανική αρχιτεκτονική, το τζαμί φέρει επίσης διαφορετικά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά. Αποτελεί μοναδικό τζαμί ανά τον κόσμο.

Οι τρεις επιγραφές που υφίστανται και οι οποίες μπορούν να εντοπιστούν στις εισόδους του τζαμιού αντικατοπτρίζουν χαρακτηριστικά της ισλαμικής καλλιγραφίας πριν από την κύρια μεταμόρφωσή της το 1500. Αυτές οι επιγραφές έχουν μεγάλη σημασία στο πλαίσιο της ιστορίας της καλλιγραφίας και οφείλουν να προστατευθούν με μεγάλη φροντίδα.

Το εσωτερικό της οροφής του τζαμιού έχει κατασκευαστεί με την τεχνική του «ντυσίματος» από ξύλο. Δεν υφίσταται κανένα άλλο τζαμί/ιστορικό μνημείο με παρόμοια τεχνοτροπία από την Οθωμανική περίοδο και την περίοδο των Σελτζούκων Τούρκων. Ομοίως, όπως στην τέχνη των επιγραφών της, η ξυλουργία του αντικατοπτρίζει τη μοναδικότητα του χαρακτηριστικού αυτού. Ως εκ τούτου, υπάρχει ανησυχία εάν το ξύλο που αποτελεί υλικό οικοδόμησης του τζαμιού με την καλλιγραφία που φέρει και από την άλλη, καθώς και οι χαρακτικοί στολισμοί του θα επιδιορθωθούν με το κατάλληλο υλικό και την απαιτούμενη γνώση.

Ειδικοί με γνώση των διαδικασιών αναστηλώσεων επισήμαναν στην «Κ» την απουσία επιβλέποντος μηχανικού στο όλο έργο, γεγονός ωστόσο που η γ.γ. του υπουργείου Πολιτισμού κ. Αναγνωστάκη-Βλαζάκη διέψευσε όταν ρωτήθηκε από την «Κ», όπως επίσης είπε ότι ουδέποτε υπήρχε φύλακας στο μνημείο, ενώ περίοικοι μιλούσαν για «ξέφραγο αμπέλι παρότι στο εσωτερικό γίνονταν εργασίες». Εν αναμονή της έκδοσης του πορίσματος της Πυροσβεστικής, η τοπική κοινωνία κατέθεσε στην «Κ» την αγωνία της για το μέλλον του μνημείου, ενώ ουδείς εξέφρασε έστω κάποια υπόνοια περί δολιοφθοράς.

«Περιμέναμε πώς και πώς να ανοίξει για να έρθει τουρισμός, είμαστε απογοητευμένοι. Πρέπει τώρα να επισπευσθούν οι εργασίες επισκευής του», λέει ο Κώστας, ιδιοκτήτης ταχυφαγείου στον πεζόδρομο. Στην πλειονότητά τους, οι κάτοικοι του Διδυμότειχου θεωρούν το τέμενος συστατικό στοιχείο της πολιτιστικής ταυτότητας της πόλης μαζί με τα βυζαντινά τείχη και ως τέτοιο θέλουν να αναδειχθεί για να τους αποφέρει πλούτο. Δεν σκέφτονται όλοι έτσι. Μερικοί θεωρούν ότι η ανάδειξή του θα καταστεί σημείο αναφοράς των πιστών μουσουλμάνων ανά την υφήλιο και αυτό δεν το επιθυμούν.

Οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι του νομού –υπολογίζονται γύρω στις 5.000 και ζουν διάσπαρτοι στα χωριά με την πλειονότητά τους να είναι Ρομά– δεν έχουν ιδιαίτερη επιθυμία να ολοκληρωθούν οι εργασίες στο τέμενος για να το λειτουργήσουν ως λατρευτικό χώρο, κάτι που δεν έγινε ποτέ εξάλλου, αφού ασκούν τα θρησκευτικά του καθήκοντα σε άλλο γειτονικό τζαμί. «Δεν πάμε εμείς σε αυτό το τζαμί, αυτό είναι για την Ιστορία, έχουμε το δικό μας μικρό που κάνουμε την προσευχή», μας λέει ο Ιμπραήμ Ομεργλού. Πλησιάζοντας το Διδυμότειχο, από μακριά αντικρίσαμε δύο επιβλητικά κτίρια. Το ένα ήταν το τζαμί του Βαγιαζήτ, που τώρα μετά την πυρκαγιά στέκει όρθιο μαύρο κουφάρι με τον μιναρέ έτοιμο να πέσει. Στον άλλο λόφο, ο ορθόδοξος χριστιανικός καθεδρικός ναός, ολοκαίνουργιος περιποιημένος, με την ελληνική σημαία.

Τα σύμβολα των μνημείων των δύο θρησκευτικών κοινοτήτων διακρίνονται από μακριά στον κάμπο και δίνουν την εντύπωση ότι «ψηλώνουν» σε μια μάχη συμβολισμών, όπως και σε άλλες περιοχές της Θράκης. Χριστιανοί και μουσουλμάνοι στο Διδυμότειχο, πάντως, συμβιώνουν αρμονικότατα και η τοπική μητρόπολη, με αφορμή την πυρκαγιά στο τζαμί, εξέδωσε ανακοίνωση συμπαράστασης στη μουσουλμανική κοινότητα.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

"Η Τουρκία αργά ή γρήγορα θα οδηγηθεί σε συγκρουσιακές καταστάσεις εξαιτίας των επιλογών της"
Ο αν. Καθηγητής Γεωπολιτικής Κωνσταντίνος Γρίβας μιλά για τη θέση που διεκδικεί η Τουρκία στο νέο πολυπολικό παγκόσμιο περιβάλλον

Μια εξαιρετική γεωπολιτική ανάλυση κάνει στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Alpha Radio 88,6 και το Νίκο Χαζαρίδη ο Κωνσταντίνος Γρίβας, αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής της Σχολής Ευελπίδων και του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών για τον ρόλο που διεκδικεί η Τουρκία στο νέο πολυπολικό παγκόσμιο περιβάλλον, τονίζοντας ότι πολύ σύντομα θα βρεθεί ενώπιον των επιλογών της. Η Τουρκία διεκδικεί μια θέση στη Β' Εθνική παγκοσμίως αφήνοντας στην Α' Εθνική τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα, με την ίδια να "παίζει" μεν στη Β' Εθνική, αλλά ως κυρίαρχος πόλος στην Ευρασία. Αυτή τη στιγμή πέτυχε μια ισορροπία, αλλά αυτή η ισορροπία είναι του ακροβάτη, όπως δηλώνει.

Στην μεγάλη συνέντευξη που έδωσε ο γνωστός καθηγητής στον Alpha μιλάει και για τους εξοπλιστικούς συσχετισμούς των δύο χωρών και καταρρίπτει τον μύθο της "ισχυρής στρατιωτικά" Τουρκίας, με το επιχείρημα ότι μπορεί αριθμητικά να διατηρεί την υπεροχή, όμως αυτό δεν είναι αρκετό, για τον λόγο ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα απώλεσαν τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά, ενώ δεν διαθέτει στο οπλοστάσιό της τα σύγχρονα εξοπλιστικά συστήματα που διαθέτει η Ελλάδα. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να πει ότι από τις πληροφορίες που διαρρέουν, αυτή τη στιγμή μπορεί να μην υπάρχει καν τουρκικός στρατός.

Πρέπει να δούμε τι επιδιώκει η άλλη πλευρά (Τουρκία), ποιός είναι ο μεγαλύτερος στόχος πέρα από αυτούς που έχουμε αναλύσει σε πρώτη φάση; Αναφέρομαι στην επίθεση για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης που γίνεται τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ε.Ε., αλλά και στις κινήσεις που έγιναν στο εσωτερικό της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα. Υπάρχει κάτι μεγαλύτερο που επιδιώκει η Τουρκία να φέρει στο τραπέζι;

Εκτιμώ ότι η Τουρκία βρίσκεται σε μια διαδικασία ριζικής γεωπολιτικής μετάλλαξης, η οποία αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης συστημικής αλλαγής, μιας ολοκληρωτικής αλλαγής του συστήματος, το οποίο πλέον από μονοπολικό γίνεται με αυξανόμενους ρυθμούς πολυπολικό. Από εκεί που υπήρχε η φαντασίωση -γιατί επρόκειτο περί φαντασιώσεως- περί της αμερικανικής παντοδυναμίας, πάμε σε έναν κόσμο με πολλούς πόλους ισχύος που κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους για μια καλύτερη θέση στην παγκόσμια σκακιέρα.

Δηλαδή η Άγκυρα δεν αμύνεται, προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα;

Ακριβώς. Και η Τουρκία είναι μια τρομακτικά φιλόδοξη χώρα. Σε μεγάλο βαθμό η φιλοδοξία της είναι ένα είδος φυγής προς τα εμπρός, για να ξεφύγει από τα δομικά εσωτερικά της προβλήματα. Το γεγονός παραμένει ότι η Τουρκία βλέπει τον εαυτό της ως έναν από αυτούς τους διεθνείς πόλους ισχύος στο νέο σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι δεν βλέπει καν τον εαυτό της ως περιφερειακή δύναμη, αλλά ως μεγάλη Ευρασιατική δύναμη που θέλει να κυριαρχεί στην ευρύτερη περιοχή. Είναι δεδομένο ότι θα επιχειρήσει να ελέγξει τον περιβάλλοντα χώρο της και κομβικό κομμάτι του χώρου αυτού είναι η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο. Για την ακρίβεια, στο νέο διεθνές σύστημα, το πλέγμα Αφρικής - Ευρασίας σε μεγάλο βαθμό, χάρη στην τήξη των πάγων στον Αρκτικό αυτονομείται από τους ωκεανούς, έχει ένα κέντρο και το κέντρο είναι η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο είναι αυτό που επιτρέπει την επικοινωνία μεταξύ των διαφόρων χωρών από Βορρά - Νότο - Ανατολή - Δύση. Είναι, ίσως, ένα από τα πιό σημαντικά γεωπολιτικά σημεία στον πλανήτη. Έχουμε αυτή την αλλαγή και εξαιτίας του γεγονότος ότι η Τουρκία θέλει να κυριαρχήσει πλέον στο διεθνές σύστημα, θα επιδοθεί σε ολοένα και περισσότερες επιθετικές συμπεριφορές.

Μιλάμε δηλαδή για τον πέμπτο πόλο; Γιατί υπάρχει η Αμερική, η Ρωσία, η Κίνα και η Ε.Ε. και η Τουρκία επιχειρεί να γίνει ο πέμπτος πόλος;

Η Τουρκία, στο πλαίσιο ενός πολυπολικού συστήματος, θα έλεγα ότι θέλει να παίξει σε μια κατηγορία Β' Εθνικής, ας το πούμε έτσι. Να αφήσει δηλαδή στην πρώτη κατηγορία Αμερική - Ρωσία - Κίνα και στη δεύτερη κατηγορία να είναι χώρες όπως η Ινδία, η Βραζιλία, η Τουρκία, το Ιράν και κάποιες άλλες...

Δηλαδή, αγνοεί ακόμη και την ισχύ της Γερμανίας σε αυτή τη φάση;

Νομίζω ότι έτσι κι αλλιώς η Γερμανία είναι μια ιδιόρρυθμη χώρα, ναι μεν έχει τεράστια οικονομική ισχύ, έχει μια υπετροφία οικονομική σε σχέση με άλλους, από την άλλη έχει ατροφία των υπολοίπων συνιστωσών της και ιδιαίτερα δε της στρατιωτικής. Αν προσπαθήσει να την αποκτήσει, όπως φαίνεται ότι θέλει να κάνει, τότε θα δημιουργήσει πολύ μεγάλες αντιδράσεις από τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη. Η Τουρκία δεν έχει ιδιαίτερα θέματα με τη Γερμανία, ούτε τη φοβίζει, ούτε την απασχολεί το γεγονός ότι παραμένει ότι αυτός ο οξύς και επιθετικός αναθεωρητισμός ήρθε για να μείνει και δεν είναι μια ευκαιριακή κατάσταση που οφείλεται στις εσωτερικές αντιφάσεις της Τουρκίας και φυσικά δεν είναι προνόμιο του σουλτάνου Ερντογάν.

Δηλαδή λέτε ότι είναι ένα προνόμιο της χώρας και όχι άποψη του Ερντογάν;

Φυσικά, δεν είναι καν επιλογή, είναι μια αναπόφευκτη συνέπεια λόγω των επιλογών που έχει κάνει η Τουρκία να προσπαθήσει να πρωταγωνιστήσει στο διεθνές σύστημα.

Οι υπόλοιποι παίκτες φαίνεται να της το επιτρέπουν αυτό;

Αυτό είναι μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση, γιατί το γεγονός είναι ότι στο πολυπολικό σύστημα που διαμορφώνεται, η παλαιά φρουρά με κανένα τρόπο δεν θέλει νέους παίκτες, για τον απλούστατο λόγο ότι μειώνεται η πίτα. Τα κομμάτια προς κατανάλωση της παγκόσμιας κυριαρχίας περιορίζονται. Αυτό από μόνο του είναι αρνητικό για την Τουρκία. Επίσης έχει άμεσες ανταγωνιστικές σχέσεις στην περιοχή με άλλες ισχυρές χώρες, όπως το Ιράν και η Αίγυπτος, σίγουρα σε βάθος χρόνου θα οδηγηθεί σε μια νέα συγκρουσιακή κατάσταση με τη Ρωσία ή μάλλον είναι εξαιρετικά πιθανό και ούτε οι ΗΠΑ ούτε και τα Ευρωπαϊκά κράτη θα θέλανε μια υπερβολικά ισχυρή Τουρκία για τον απλό λόγο ότι χαλάει τος δικούς της σχεδιασμούς. Το γεγονός είναι ότι η Τουρκία μέχρι στιγμής καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στις αντιφάσεις των μεγάλων Δυνάμεων, αλλά είναι μια ισορροπία σχοινοβάτη, δε νομίζω ότι έχει μέλλον αυτή η κατάσταση. Πιστεύω ότι η Τουρκία αργά ή γρήγορα θα βρεθεί ενώπιον των επιλογών της και θα οδηγηθεί σε συγκρουσιακές καταστάσεις.

Όλη η συμπεριφορά της Άγκυρας αυτή την περίοδο ευνοεί τα Ελληνικά συμφέροντα; Οι ανοιχτοί λογαριασμοί με πολλούς μεγάλους παίκτες δεν είναι ό,τι καλύτερο αυτή τη στιγμή για τον Ερντογάν...

Σε βάθος χρόνου είναι γεγονός ότι η Ελλάδα μπορεί να εκμεταλλευθεί αυτή την αντίφαση της Τουρκίας και τον φόβο που δημιουργεί στους άλλους μεγάλους παίκτες. Σε πιό τακτικό χρονικό ορίζοντα υπάρχει πρόβλημα, δηλαδή η Τουρκία έχει καταφέρει να παραλύσει τις ό,ποιες αντιδράσεις εις βάρος της, είναι δεδομένο ότι δεν δείχνει να φοβάται κανέναν, με τη Μόσχα η οποία ήταν η μόνη που πραγματικά φοβόταν, έχει καταφέρει εν μέρει να την προσεταιριστεί με μια μορφή λυκοφιλίας, που ναι μεν έχει ημερομηνία λήξεως, αλλά σήμερα υπάρχει, πότε δεν πρέπει να περιμένουμε κάτι από το εξωτερικό αν προκύψει σοβαρό πρόβλημα με την Τουρκία, ότι δηλαδή αυτή η φαντασίωση ότι θα έρθει κάποιος να μας σώσει, θα πρέπει να σταματήσει και να κατανοήσουμε ότι πρέπει να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας μόνοι μας.

Μόνοι μας τι μπορούμε να κάνουμε; Γιατί πρέπει να δούμε λίγο και τους συσχετισμούς που υπάρχουν στο Αιγαίο, αναφέρομαι στις στρατιωτικές δυνάμεις. Πρόσφατα δώσατε ενδιαφέροντα στοιχεία για το τι διαθέτει η κάθε πλευρά. Ας δούμε αυτές τις τρεις κατηγορίες, ξεκινώντας από τον στρατό ξηράς. Εκεί φαίνεται ότι υπάρχει μια υπεροπλία στα άρματα μάχης, 2.232 έναντι 1.329 της χώρας μας. Πρέπει να μείνουμε κυρίως στην αριθμητική διάσταση των πραγμάτων ή υπάρχουν και άλλες συνιστώσες που δεν εξετάσαμε;

Νομίζω ότι σε όλους τους κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων ακόμη και σήμερα, εάν απλώς παίρναμε τα στατιστικά στοιχεία, θα λέγαμε ότι υπάρχει μια σχετική αριθμητική ισορροπία. Η Τουρκία υπερτερεί μεν, αλλά όχι σαρωτικά στις ποσότητες και υπάρχουν κάποια ποιοτικά στοιχεία στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις που δεν τα έχει ακόμη η Τουρκία. Όπως για παράδειγμα αυτός ο πολύ ισχυρός στόλος των 11 υποβρυχίων, με 5 εξ αυτών με σύστημα αναερόβιας πρόωσης.

Τα υποβρύχια είναι το πλεονέκτημα στο Ελληνικό Αιγαίο;

Είναι ένα από τα πλεονεκτήματα. Υπάρχουν αρκετά. Τα ελληνικά άρματα μάχης, τα Leopard 2, δεν έχουνε ισάξιά τους αυτή τη στιγμή στο τουρκικό οπλοστάσιο. Τα αυτοκινούμενα πυροβόλα PzH, επίσης δεν έχουνε αντίστοιχα στο τουρκικό οπλοστάσιο. Είναι μικρές διαφορές, αλλά υπάρχουν. Απλώς, βέβαια, από το σημείο αυτό αρχίζουν να τίθενται κάποιες φαταλιστικές απόψεις του τύπου "ναι μεν, αλλά η οικονομική κρίση έχει καταστρέψει τις Ένοπλες Δυνάμεις, δεν έχουμε ανταλλακτικά ή καύσιμα κ.λ.π.", οι οποίες εν μέρει αναπόφευκτα ισχύουν. Σίγουρα οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν επηρεαστεί, ωστόσο δεν τις έχει επηρεάσει στο βαθμό που το πραξικόπημα στην Τουρκία και οι διωγμοί κατά του στρατεύματος από τον Ερντογάν έχουν επηρεάσει τις Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.

Δηλαδή είναι σε δυσμενέστερη θέση συγκριτικά αυτή την περίοδο;

Θα έλεγα ότι αν κάποιος έπρεπε να στοιχηματίσει ποιός θα νικούσε σε έναν Ελληνοτουρκικό πόλεμο σώνει και καλά, οι πιθανότητες θα ήταν με την Ελλάδα, γιατί δεν είμαστε σίγουρη αυτή τη στιγμή ότι υπάρχει ο τουρκικός στρατός. Δηλαδή γίνονται τραγικά πράγματα, από πληροφορίες που διαρρέουν. Δεν έχουνε καν επαρκείς πιλότους για τα μαχητικά αεροσκάφη, η Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων παίρνει πολίτες εσπευσμένα ακόμη και για αξιωματικούς, με βασικό κριτήριο να είναι απλά πιστοί στο καθεστώς, υπάρχουν στοιχεία που μας δείχνουν ότι δεν είναι καλά τα πράγματα για τον Τουρκικό στρατό.

Σας ανησυχεί η τεράστια απόκλιση που υπάρχει στον αριθμό των ενστόλων;

Θα έλεγα όχι. Πολλοί λένε ότι η Τουρκία έχει πολύ πληθυσμό, άρα στρατό, άρα θα μας νικήσει. Αυτό θα είχε νόημα ίσως σε κάποιον ολοκληρωτικό πόλεμο μεγάλης διάρκειας τύπου Ιράν - Ιράκ, το οποίο όμως αυτή τη στιγμή δεν είναι ούτε στις μακρινές πιθανές καταστάσεις. Στο πλαίσιο ενός αστραπιαίου υπέρθερμου επεισοδίου μικρής διάρκειας δεν παίζει ρόλο καθόλου. Το πολύ επικίνδυνο είναι ότι η Τουρκία ενισχύεται στη δική της πολεμική βιομηχανία. Αναπτύσσει δικά της οπλικά συστήματα, υψηλής τεχνολογίας και αυτό της δίνει σε βάθος χρόνου ένα κρισιμότατο πλεονέκτημα, τόσο στρατιωτικά όσο και γεωπολιτικά για να κάνει συνεργασίες με άλλες χώρες, όπως Κίνα - Ινδία ή Ρωσία.

Η Ελλάδα είναι έτοιμη να απαντήσει σε αυτό; Γιατί όλα αυτά οδηγούν σε μια κούρσα εξοπλισμών με ό,τι αυτό σημαίνει για τις οικονομίες των δύο χωρών. Πως μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε;

Η κούρσα των εξοπλισμών είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνουμε, επειδή για την Τουρκία κυκλοφορούν φοβιστικές θεωρίες, ότι ίσως αγοράσει 100 μαχητικά F35 να πάμε να πάρουμε κι εμείς αμέσως, που είναι πανάκριβα και σε αξία αμφισβητούμενη, θα ήταν απλά η λάθος κίνηση, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά και για το ότι πάλι θα οδηγούμασταν σε επιλογή με ανανέωση του στρατού με οπλικά συστήματα - φετίχ και από τα πάνω. Δηλαδή θα παίρναμε πολύ ακριβά όπλα και μετά δεν θα είχαμε τα περιφερειακά τους συστήματα, όπως κάνουμε κατά τη συνήθειά μας που πήραμε τα καλύτερα υποβρύχια στον κόσμο χωρίς να αγοράσουμε νέες τορπίλες, πήραμε τα καλύτερα άρματα μάχης, χωρίς να πάρουμε βλήματα για τα πυροβόλα των αρμάτων αυτών. Η ό,ποια προσπάθεια πρέπει να ξεκινήσει από τα κάτω πολύ προσεκτικά και να δώσει έμφαση στην προσαρμογή των ελληνικών και τουρκικών ιδιαιτεροτήτων, των επιχειρησιακών τακτικών και στρατηγικών του Ελληνοτουρκικού συστήματος. Να βάλουμε το μυαλό μας να σκεφτεί αντί να ξοδέψουμε.

Γιατί, ενώ η Τουρκία προκαλεί, η αντίδραση της Ευρώπης και της Αμερικής δεν είναι ανάλογη των αντιδράσεων που είχαμε για άλλες χώρες που προσπάθησαν να κάνουν κάτι αντίστοιχο;

Η Ευρώπη ως Ενιαία Ευρώπη είναι πρακτικά και γεωστρατηγικά ανύπαρκτη. Δεν έχει δυνατότητα ούτε καν να σκεφτεί να δημιουργήσει μια μακρόπνοη στρατηγική. Οι ΗΠΑ από την άλλη, βρίσκονται σε μια πολύ ιδιόρρυθμη κατάσταση. Με ελάχιστη δόση υπερβολής θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ως χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, γιατί το παλαιό κατεστημένο των ΗΠΑ που προσπάθησε να ξαναπάρει την κατάσταση στα χέρια του προωθώντας το νέο πρόεδρο Τραμπ βρίσκεται σε έναν άτυπο εμφύλιο πόλεμο με το νέο κατεστημένο των ΗΠΑ που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια και δεν θέλει να προκύψει αυτή η αλλαγή εξουσίας, οπότε ουσιαστικά ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν μπορεί να χαράξει κάποια στρατηγική, αλλά και σε ολόκληρο το σύστημα των ΗΠΑ σε όλο του το εύρος και βάθος δεν υπάρχει συγκροτημένη στρατηγική. Αυτό εκμεταλλεύεται και η Τουρκία για να προωθήσει τη δικιά της ατζέντα και να βελτιώσει το γεωπολιτικό της χαρτοφυλάκιο.

Εμείς πρέπει να μπούμε στην λογική να αποτρέψουμε τα χειρότερα ή να διεκδικήσουμε το μερίδιο που μας αναλογεί τώρα που είναι σε εξέλιξη αυτές οι ανακατατάξεις;

Σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα η Ελλάδα θα πρέπει και από ό,τι φαίνεται το κάνει, να περάσει μια πολύ ισχυρή αποτρεπτική εικόνα έναντι της Τουρκίας. Να περάσει την αντίληψη ότι αν γίνει κάτι, θα ανοίξει η πύλη του φρενοκομείου, όπως είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου την δεκαετία του '60, επί Τζόνσον. Σε βάθος χρόνου η Ελληνική γεωπολιτική στρατηγική νομίζω ότι έχει πολλές προοπτικές, γιατί αυτό το πολυπολικό σύστημα που διαμορφώνεται, χώρες που βρίσκονται σε κρίσιμες περιοχές του διεθνούς συστήματος, όπως είναι η Ελλάδα ή αν θέλετε ο Ελληνισμός, το σύμπλεγμα του Ελληνικού κράτους και της Κύπρου, ακριβώς γιατί δεν απειλούν κανέναν γιατί ότι και να γίνει δεν πρόκειται να εξελιχθούν ούτε σε περιφερειακές δυνάμεις, μπορούνε να έχουνε ένα πολύ σοβαρό γεωπολιτικό ρόλο και να προωθήσουν σε βάθος χρόνου τα συμφέροντά τους. Αυτό προϋποθέτει να υπάρχει μια εθνοκεντρική στρατηγική, μια στρατηγική του τύπου "εγώ δεν ανήκω σε κανέναν, δεν είμαι πλέον εξάρτημα ή αξεσουάρ μιας παρελθούσης Δύσης, ούτε φυσικά θέλω να μπω στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας ή αλλού. Λειτουργώ εθνοκεντρικά, μετατρέπομαι σε αυτόνομο και αυτόφωτο γεωπολιτικό παίκτη και κοιτάω να δω πως θα κουμπώσω ανάμεσα στις συνέργειες των μεγάλων διεθνών παικτών ώστε να γίνω κι εγώ ισχυρός παράγοντας του συστήματος".

Αυτό έχει άμεση σχέση και με τις επιλογές μας στον οικονομικό τομέα;

Ακριβώς. Η Ελλάδα πρέπει να κάνει την υπέρβαση. Είμαστε σε μια σπείρα θανάτου στον οικονομικό τομέα και πρέπει να φύγουμε από αυτό το γήπεδο. Πρέπει να περάσουμε στο μεγαλύτερο επίπεδο των γεωπολιτικών καταστάσεων στο οποίο υπάγονται και οι οικονομικές διεργασίες και στο γήπεδο αυτό έχουμε ένα σοβαρό πλεονέκτημα. Εάν καταφέρουμε να αποκτήσουμε έναν ουσιαστικό γεωπολιτικό ρόλο στο διαμορφούμενο διεθνές σύστημα, είναι δεδομένο ότι θα βρούμε και συμμάχους στον οικονομικό τομέα.

Άλλο γήπεδο, σημαίνει άλλο νόμισμα ή πάντα μέσα στην Ε.Ε. με μια άλλη πολιτική;

Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι σε βάθος χρόνου πρέπει να πάμε σε εθνικό νόμισμα, ακριβώς για τον απλούστατο λόγο ότι δεν γίνεται αλλιώς. Νομίζω ότι αυτές οι λογικές των ενοποιήσεων έχουνε πια περάσει διεθνώς. Ωστόσο δεν θέλω να το επιβάλλω σε κανέναν.

Πηγή εφημ. "Νέα Εγνατία" Καβάλας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Βεϊσί Καϊνάκ δήλωσε σήμερα πως δεν μπορεί να συνεχίζει να εφαρμόζεται ως έχει η συμφωνία Άγκυρας - Βρυξελλών για το προσφυγικό και ζήτησε την επαναδιαπραγμάτευσή της.

Είπε επίσης πως η τουρκική κυβέρνηση έχει πληροφορίες για 3 εκατομμύρια πρόσφυγες- κυρίως Αφγανούς - που αναμένεται να περάσουν στην Τουρκία από το Ιράν, με αποτέλεσμα να βρίσκονται συνολικά 6 εκατομμύρια πρόσφυγες στη γείτονα που θα θέλουν να περάσουν στην ΕΕ.

Υπενθυμίζεται ότι χθες ο πρόεδρος Ερντογάν είπε ότι η χώρα του θα εξετάσει το ενδεχόμενο δεύτερου δημοψηφίσματος για το αν θα συνεχίσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όλα είναι έτοιμα για την «μάχη των μαχών» που όχι μόνο θα επιδιώξει να βάλει τέλος στο ISIS τουλάχιστον ως «κρατική οντότητα» αλλά θα σφραγίσει και τις ισορροπίες και τον νέο χάρτη στην κρίσιμη αυτή περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Τις επόμενες ημέρες ξεκινά η μεγάλη επιχείρηση για την ανακατάληψη της Ράκκα στην βόρειο Συρία που αποτελεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια την «πρωτεύουσα» του Ισλαμικού κράτους και των τζιχαντιστών που τροφοδοτούν από εκεί την παγκόσμια τρομοκρατία όχι μόνο με πληροφορίες τεχνογνωσία και εξοπλισμό, αλλά και με «ιδέες» στρατολογώντας μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μαχητές και «μοναχικούς λύκους» σε όλο τον κόσμο, μπολιάζοντας παντού αυτόν τον σπόρο του μίσους κατά της ανθρωπότητας.

Η μάχη της Ράκκα δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, καθώς πέραν των σημαντικών στρατιωτικής φύσης προκλήσεων, η επιχείρηση σχεδιάζεται σε ένα ιδιαίτερα περίπλοκο περιβάλλον και εμπλέκονται οι δυο μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, γειτονικές και περιφερειακές δυνάμεις, Τουρκία, Ιράκ, Ιράν, Ισραήλ και άλλες δυνάμεις όπως οι ουνιτικές χώρες του Κόλπου και η σιϊτική Χεζμπολάχ του Λιβάνου…

Όμως πλέον η μεγάλη σύγκρουση αφορά τον ρόλο που θα έχουν στην κρίσιμη αυτή επιχείρηση οι κούρδοι της Συρίας, που έχουν αποδειχθεί από τις πιο αξιόπιστες στρατιωτικά μονάδες έναντι των Τζιχαντιστών. Γιατί ο ενισχυμένος ρόλος των Κούρδων, τους βάζει στο παιγνίδι της διαμόρφωσης του νέου χάρτη της Μέσης Ανατολής, σε μια ιστορική «ρεβάνς» των Συνθηκών Σάικς-Πικό (1916), που άφησαν ανεκπλήρωτο το αίτημα για εθνική ολοκλήρωση του Κουρδικού Έθνους.

Η Τουρκία έτσι ξαφνικά βρίσκεται μπροστά σε ένα δραματικό αδιέξοδο: γνωρίζει ότι δεν μπορεί να έχει ενεργό ρόλο στην Συρία χωρίς την στήριξη αν όχι και των δυο, τουλάχιστον της μιας υπερδύναμης. Όμως είναι αδύνατον να διεκδικήσει ρόλο έχοντας έρθει σε αντίθεση και με την Μόσχα και την Ουάσιγκτον.

Για την Τουρκία ο μαξιμαλιστικός στόχος της γρήγορης εξόντωσης του ISIS,της εκπαραθύρωσης του Άσαντ, της επιβολής μιας νεκρής ζώνης μέχρι και 50 χιλιομέτρων στο έδαφος της Συρίας, από την οποία είναι προφανές ότι ποτέ δεν θα αποχωρούσε, αποτελεί πολύ μακρινό παρελθόν.

Τώρα πλέον η προσπάθεια της Τουρκίας περιορίζεται στην διαχείριση της ζημιάς που έχει προκληθεί με την αναβάθμιση των κουρδών του YPG.

Μια προσπάθεια όμως που με δεδομένο τον εκτροχιασμό του Τ. Ερντογάν οδηγεί σε διαρκή αντιπαράθεση και κίνδυνο ρήξης των σχέσεων με τις ΗΠΑ και σε σκληρές «αψιμαχίες» με την Ρωσία.

Η Μόσχα η οποία συνεργάσθηκε με τους Κούρδους, όταν αυτοί προκειμένου να αποφύγουν την επίθεση των τουρκικών δυνάμεων παρέδωσαν την στρατηγικής σημασίας πόλη Μανμπίζ στον έλεγχο των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων, δέχθηκε με οργή την ξαφνική απόφαση της Τουρκίας να επιβάλλει εμπάργκο στα ρωσικά σιτηρά, κίνηση που ερμηνεύθηκε ως αντίποινα για την συνεργασία των ρωσικών δυνάμεων με τους Κούρδους. Αυτά τα «αντίποινα» εξόργισαν ακόμη περισσότερο την Μόσχα η οποία απέρριψε (κατ αρχήν τουλάχιστον) την απαίτηση της Τουρκίας να κλείσει τα γραφεία που διατηρούν στην Ρωσία το ΡΚΚ, και το YPG.

Η Ρωσία έχοντας βάλει για τα καλά πόδι στην Συρία και έχοντας πετύχει την αποδοχή από όλους της διατήρησης του προέδρου Άσαντ τουλάχιστον για ένα σημαντικό διάστημα, έχει θέσει την Τουρκία σε σχέση εξάρτησης από τις ρωσικές επιλογές, ελέγχει τις παρεμβάσεις του Ιράν, έχει ανοικτό δίαυλο με το Ισραήλ και έχει αποκαταστήσει ένα modus vivendi με τους Αμερικάνους. Και φυσικά οι Ρώσοι έχουν άριστες σχέσεις με τους Κούρδους του YPG. Εξάλλου η διάψευση της Μόσχας στην είδηση που μετέδωσε το Ρόιτερ ότι ετοιμάζεται ρωσική βάση στην Βόρειο Συρία που θα εκπαιδεύονται και κούρδοι μαχητές, ήταν χλιαρή και σε συνδυασμό με την είδηση ότι οι Κούρδοι σε μια μεγάλη επιστράτευση θα κινητοποιήσουν συνολικά δύναμη 100.000 ανδρών και γυναικών, έχει σημάνει συναγερμό στην Άγκυρα.

Η μεγάλη εμπλοκή όμως αφορά τις ΗΠΑ. Όλο το αμερικανικό επιτελείο, από τον Αρχηγό Γενικού Επιτελείου, στρατηγό J. Dunford μέχρι τον διοικητή της CENTCOM στρατηγό J. Votel και τον στρατηγό S. Townsend, διοικητή της CJT-OIR (Combined Joint Task Force for Operation Inherent Resolve) υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιχείρηση για την κατάληψη της Ράκκα χωρίς την συμμετοχή των Κούρδων.

Και στην περίπτωση της Συρίας και της Ράκκα ισχύει το δόγμα ότι δεν αρκεί η αεροπορική ισχύς για μια στρατιωτική επιτυχία, εάν δεν υπάρξουν boots on the ground.

Η αμερικανική κυβέρνηση αλλά και το επιτελείο είναι εντελώς απρόθυμοι να προσφέρουν μεγάλο αριθμό στρατιωτών για μια τέτοια δύσκολη επικίνδυνη και χρονοβόρα επιχείρηση.

Ήδη οι Αμερικανοί έχουν αναπτύξει στην βόρειο Συρία μια δύναμη σχεδόν 1000 ανδρών, 400 Marines και 500 SEALs οι οποίοι επιχειρούν μαζί με τις δυνάμεις της SDF που αποτελείται κυρός από Κούρδους μαχητές. Υπάρχουν ήδη προτάσεις για ανάπτυξη ακόμη 2000 ανδρών, με τρόπο που η αμερικανική δύναμη θα παραμένει θεωρητικά δύναμη συνδρομής και τεχνικών συμβουλών.

Η επιδίωξη να μην εμφανισθούν οι ΗΠΑ ως δύναμη εισβολής, ενισχύει την επιλογή της υποστήριξης μιας καθαρά συριακής δύναμης όπως είναι το SDF (και οι Κούρδοι της Συρίας) η οποία δρα και έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων στον αγώνα εναντίον του ISIS. Συγχρόνως απαλλάσσει την Ουάσιγκτον από δεσμεύσεις για αποστολή και παραμονή για μεγάλο διάστημα σημαντικών αμερικανικών δυνάμεων υπό την μορφή του «στρατού κατοχής» όπως τον αντιλαμβάνονται ακόμη και μετριοπαθείς μουσουλμάνοι.

Την Τετάρτη οι δυνάμεις της SDF με την υποστήριξη των Αμερικάνων και με την κάλυψη αμερικανικών ελικοπτέρων, των πυρών του πυροβολικού 155mm των πεζοναυτών και πυκνών αεροπορικών βομβαρδισμών από τα αμερικανικά μαχητικά προσέγγισαν και κατέλαβαν σημαντικό μέρος του στρατηγικής σημασίας φράγματος Tabqa του Τίγρη. Το φράγμα βρίσκεται σε απόσταση 25 μιλίων από την Ράκκα και τροφοδοτεί με ρεύμα και νερό όλη την περιοχή.

Οι Κούρδοι μάλιστα εξέδωσαν χθες ανακοίνωση μέσω του εκπροσώπου τους στον Λίβανο, καλωσορίζοντας τις κυβερνητικές δυνάμεις του προέδρου Άσαντ στην μάχη για την ανακατάληψη και του φράγματος αλλά και της Ράκκα. Με την επισήμανση ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις είναι αυτές που έχουν δικαίωμα σε σχέση με άλλες δυνάμεις (σ.σ. της Τουρκίας) να εμπλακούν σε αυτού του είδους τις επιχειρήσεις.

Για την Τουρκία έτσι, το συριακό παιγνίδι παίρνει άσχημη τροπή.

Μέσω ανωτέρων αξιωματούχων, του υπουργού εξωτερικών και του αναπληρωτή πρωθυπουργού, διεμήνυσε ότι δεν πρόκειται να συμβάλουν οι τουρκικές δυνάμεις στην επιχείρηση της Ράκκα εάν κληθούν να συμμετάσχουν οι Κούρδοι. Αλλά αυτός ο εκβιασμός έχει ήδη ξεπερασθεί στην πράξη. Και έτσι αναζητά άλλους τρόπους παράβασης η Άγκυρα. Σιωπηρά και κυρίως μέσω διαρροών και δημοσιευμάτων η Τουρκία συνδέει την στάση των συμμάχων της στην Συρία με την λειτουργία της βάσης του Ιντσιρλίκ.

Όμως γνωρίζει ότι κάθε κίνηση που θα υπονόμευε την ομαλή λειτουργία του Ιντσιρλίκ θα σημάνει μια άνευ προηγουμένου σύγκρουση με την Ουάσιγκτον αλλά και το ΝΑΤΟ, την οποία ούτε και αυτός ο αχαλίνωτος Ερντογάν μπορεί να αντέξει.

Η Τουρκία έτσι κινδυνεύει να βρεθεί εκτός παιγνιδιού στην πιο κρίσιμη στιγμή της συριακής κρίσης. Γιατί πλέον είναι σαφές ότι κανείς δεν επιθυμεί και δεν είναι διατεθειμένος να επιτρέψει την επέκταση της επιρροής η της κυριαρχίας της Τουρκίας στο συριακό έδαφος. Αντιθέτως ο «περιζήτητος σύμμαχος» οι κούρδοι του YPG ισχυροποιούν την θέση τους διατηρούν άριστες σχέσεις με την Μόσχα, την Ουάσιγκτον, έχουν διαύλους με την Τεχεράνη και πλέον συζητούν με τον Άσαντ.

Και είναι δεδομένο ότι στην επόμενη ημέρα, όποτε αυτή έρθει για την Συρία, που πάντως δεν θα είναι μακριά μετά την κατάληψη της Ράκκα, οι Κούρδοι θα διεκδικήσουν μερίδιο εξουσίας. Και τότε η Τουρκία στην καλύτερη περίπτωση θα βρεθεί μπροστά σε ένα εξαιρετικά δυσάρεστο τετελεσμένο: ένα ενοποιημένο αυτόνομο κουρδικό καντόνι στο βόρειο τμήμα μιας ομόσπονδης Συρίας. Ένα καντόνι που θα ελέγχεται πλήρως από το YPD την κουρδική παράταξη που συνδέεται ευθέως με τον θανάσιμο εχθρό του Ερντογάν και του τουρκικού καθεστώτος, το ΡΚΚ.

Αυτό θα αποτελέσει μια σημαντική στρατηγικής σημασίας ήττα για την Άγκυρα και προσωπικά για τον Ταγίπ Ερντογάν, καθώς θα αποτελέσει, μετά την ενίσχυση της αυτονομίας του Ιρακινού Κουρδιστάν ένα ακόμη σημαντικό βήμα για την εθνική ολοκλήρωση του κουρδικού Έθνους πυροδοτώντας τον αλυτρωτισμό για το μεγάλο μέρος του κουρδικού Έθνους που παραμένει ακόμη εντός των συνόρων του τουρκικού κράτους.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Philip Stephens
Financial Times

Η σημασία της Συνθήκης της Ρώμης έγκειται στο γεγονός πως ακόμα και την στιγμή της υπογραφής, πριν από 60 χρόνια, η Γερμανία και η Γαλλία δεν συμφωνούσαν.

Η Γερμανία ήθελε την κοινή αγορά, ενώ η Γαλλία ήταν περισσότερο ενθουσιώδης για την νέα υπηρεσία πυρηνικής ενέργειας, Euratom. Η Βόννη ήταν υπέρ της κατάργησης των δασμών στα μεταποιημένα προϊόντα. Το Παρίσι ήταν αποφασισμένο να προστατεύσει τα εισοδήματα των αγροτών τoυ.

Η μελλοντική ισχύς του ευρωπαϊκού εγχειρήματος βασίστηκε στην κοινή θέληση να μπουν στην άκρη τέτοιες διαφορές προς χάριν του συμβιβασμού.

Υπάρχει ο μύθος, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη Βρετανία, που λέει ότι η Ε.Ε. αντανακλούσε πάντοτε μια στενή ταύτιση συμφερόντων και προοπτικών ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες χώρες της ηπείρου. Αυτό εξηγεί την επιτυχία του λεγόμενου γαλλο-γερμανικού άξονα.

Το αντίθετο ισχύει. Οι Γερμανοί και οι Γάλλοι διαφωνούσαν από την αρχή για την μορφή που θα πάρει η Ευρώπη. Στο Παρίσι, η ολοκλήρωση είχε να κάνει πάντοτε με τη δημιουργία μιας ζώνης προστασίας έναντι των πανίσχυρων ΗΠΑ. Για την φιλοατλαντική Γερμανία, η Ευρώπη ήταν ένας δρόμος προς την εθνική επανένωση και ένας τρόπος να ξορκίσει τους δαίμονες της πρόσφατης ιστορίας.

Λίγο πριν οι Κάτω Χώρες εμφανιστούν με ένα σχέδιο για μια Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, η Γαλλία είχε απορρίψει τα γερμανικά σχέδια για μια Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν τη Συνθήκη της Ρώμης, οι ομοσπονδιακές τάσεις της Γερμανίας συγκρούστηκαν συχνά με την γκωλική προτίμηση για εθνική κυριαρχία.

Για τη Γαλλία, το ενιαίο νόμισμα ήταν ένα εργαλείο για να περιορίσει την οικονομική κυριαρχία του εταίρου της. Για μια Γερμανία που δίσταζε να εγκαταλείψει το γερμανικό μάρκο, το ευρώ ήταν ο αναγκαίος δρόμος προς την επιθυμητή πολιτική ένωση. Το Βερολίνο είναι πιο προστατευτικό απέναντι στα μικρότερα έθνη της Ε.Ε., η Γαλλία δείχνει περιφρόνηση.

Η πρακτική του συμβιβασμού εδραιώθηκε από την Συνθήκη των Ηλυσίων, μια συμφωνία η οποία με τη θέσπιση της διμερούς συνεργασίας σε κάθε κυβερνητικό επίπεδο έχει δημιουργήσει κεντρομόλες δυνάμεις που αντισταθμίζουν τις φυγόκεντρες. Ακόμα και εδώ, ένας οξυδερκής παρατηρητής θα εντοπίσει την αναγκαστική συνύπαρξη.

Στο γραμμένο στη γερμανική γλώσσα κείμενο, η διατλαντική σχέση γίνεται αποδεκτή. Για κάποιο λόγο, το συναίσθημα αυτό δεν πέρασε ποτέ στη γαλλική εκδοχή.

Οι συμφωνίες αυτές λειτούργησαν ως ένα θεμέλιο για τα ευρύτερα παζάρια εντός της Ε.Ε. που κατεύθυναν τη διαδικασία ενοποίησης της Ευρώπης. Αν η Γαλλία και η Γερμανία μπορούν να γεφυρώσουν τις διαφορές τους στην αναζήτηση ενός κοινού ευρωπαϊκού συμφέροντος – η μία θυσιάζοντας την εθνική κυριαρχία, η άλλη εγκαταλείποντας τελικά το πολύτιμο εθνικό της νόμισμα – πως μπορούσαν οι εταίροι τους να αρνηθούν να κάνουν τους δικούς του συμβιβασμούς;

Οι Βρετανοί πολιτικοί δεν το κατάλαβαν ποτέ αυτό, σπαταλώντας το χρόνο τους σε μια μάταια προσπάθεια να δημιουργήσουν ρήξη μεταξύ των δύο εθνών. Το επιχείρημα ήταν πως τα ένστικτα της Γερμανίας είναι σχεδόν αγγλοσαξωνικά, οπότε είναι εύκολο να την κερδίσει η Βρετανία στο πλευρό της.

Η Τερέζα Μέι απέχει από τους εορτασμούς για την 60η επέτειο της Συνθήκης της Ρώμης, αλλά η πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να ακολουθήσει την ίδια τακτική του διαίρει και βασίλευε στις διαπραγματεύσεις για το Brexit. Και για άλλη μια φορά θα αποτύχει. Η Γερμανίδα Άγκελα Μέρκελ θέλει να καταλήξει σε μια λογική συμφωνία με το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά όχι θυσιάζοντας τη σχέση της με το Παρίσι.

Οι αλλεπάλληλες κρίσεις των τελευταίων ετών έχουν στερήσει από τους Ευρωπαίους ηγέτες την ικανότητα να σκέφτονται τις διαθέσιμες ευκαιρίες. Στάσιμες οικονομίες, μια ευρωζώνη υπό πολιορκία, οι εισροές νέων μεταναστών και ο νέος λαϊκισμός έχουν στερέψει την εμπιστοσύνη. Κανείς δεν έχει χάσει χρήματα στοιχηματίζοντας κατά της Ευρώπης. Ακόμα και τώρα, μια κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για το Brexit θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την ένωση. Η υποψηφιότητα της Μαρίν Λεπέν για τη γαλλική προεδρία φέρνει ένα ακόμα πιο σκοτεινό σύννεφο στο βραχυπρόθεσμο ορίζοντα.

Αν κερδίσει η αρχηγός του Εθνικού Μετώπου, τίποτα δεν θα είναι βέβαιο.

Οπότε δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για να σκεφτούμε το αντίθετο. Ότι οι ουρανοί μπορεί να καθαρίζουν, ότι η Ευρώπη τα επόμενα χρόνια θα ξαφνιάσει τους Ιερεμίες, έστω και σε έναν περιορισμένο βαθμό, και ότι η διαδικασία θα ξεκινήσει με ένα ακόμα πολιτικό παζάρι ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία.

Το πιο πιθανό είναι να χάσει η κα. Λεπέν από τον ανεξάρτητο κεντρώο Εμμανουέλ Μακρόν, το φαβορί στην προεδρική κούρσα, ή από τον Φρανσουά Φιγιόν του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Ο κ. Μακρόν είναι ο πιο φιλοευρωπαϊστής από τους δύο. Και ο γκωλικός κ. Φιγιόν ο πιο ριζοσπαστικός στο θέμα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Αυτό που τους ενώνει είναι πως κάτι πρέπει να γίνει για να μπει τέλος στην οικονομική στασιμότητα της Γαλλίας και την επακόλουθη πολιτική εξασθένιση. Η Γαλλία πρέπει να εκσυγχρονιστεί για να αποκτήσει και πάλι το ειδικό της βάρος.

Ακριβώς αυτό το μήνυμα είναι που περιμένει το Βερολίνο. Η αδυναμία της Γαλλίας έχει αφήσει τη Γερμανία εκτεθειμένη και την Ε.Ε. χωρίς ισορροπία. Εξ ορισμού, η κα. Μέρκελ είναι ταυτόχρονα ο διστακτικός ηγέτης της ηπείρου και ο κακός του έργου.

Η καγκελάριος θέλει πάνω από όλα να αποκαταστήσει την συνεργασία με το Παρίσι. Το ίδιο θέλει και ο Μάρτιν Σουλτς, ο Σοσιαλδημοκράτης διεκδικητής στις γερμανικές εκλογές του Φθινοπώρου. Ο κ. Σουλτς θα έβρισκε τον κ. Μακρόν έναν πιο φιλικό εταίρο. Το ίδιο και η κα. Μέρκελ. Και οι δύο θα προσπαθούσαν όμως να συνεργαστούν με τον κ. Φιγιόν.

Δεν υπάρχει μαγική φόρμουλα για το πώς θα κλείσουν οι ρωγμές σε μια κατακερματισμένη ένωση. Ο γαλλο-γερμανικός άξονας έχει μικρότερη δυναμική σε μια Ε.Ε. των 27 από ότι σε μια των 6. Αλλά μια αποκατάσταση των σχέσεων ανάμεσα στο Βερολίνο και στο Παρίσι θα ήταν μια σημαντική πηγή εμπιστοσύνης. Θα μπορούσε επίσης να σηματοδοτήσει την αρχή ενός νέου «πυρήνα της Ευρώπης» με την βούληση και την ικανότητα για εμβάθυνση της συνεργασίας.

Όσο δύσκολο και αν είναι να παραμένει κανείς αισιόδοξος για την Ευρώπη, είναι ώρα να μετριαστεί η απαισιοδοξία.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Υπουργός δήλωσε για τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης -Τουρκίας είπε ότι «είναι σύνθετη και παραμένουν τα γκρίζα σημεία. Ωστόσο τη χαρακτήρισε επιτυχή, διότι οι ροές των προσφύγων περιορίστηκαν πάρα πολύ και μάλιστα χωρίς φράχτες

«Η Ελλάδα φέρει ήδη ένα βαρύ φορτίο. Φιλοξενούμε 60.000 πρόσφυγες. Αναλογικά με τον πληθυσμό είναι μέγεθος συγκρίσιμο με αυτό της Γερμανίας. Θα ήταν λάθος να επιβαρυνθεί η Ελλάδα κι άλλο με την επιστροφή στην εφαρμογή των κανόνων του Δουβλίνου. Μόλις καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση στο θέμα της στέγασης των προσφύγων στην ηπειρωτική χώρα και βρισκόμαστε στη διαδικασία επίλυσης των προβλημάτων στα νησιά.

Η πίεση από την Τουρκία στο προσφυγικό δεν μειώνεται επίσης», είπε ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννης Μουζάλας, σε συνέντευξή του στο Spiegel, μεταδίδει το ΑΠΕ.

Στο ερώτημα του γερμανικού περιοδικού αν αποκλείει κατηγορηματικά την επιστροφή της εφαρμογής των κανόνων του Δουβλίνου (σ.σ. όπερ θα σήμαινε επαναπροώθηση όλων των προσφύγων των οποίων απορρίπτεται η αίτηση ασύλου από άλλη χώρα μέλος της Ε.Ε. στην στην πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που έφτασαν, δηλαδή ουσιαστικά μόνο στην Ελλάδα και την Ιταλία, κάτι το οποίο υποστηρίζει και ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Τόμας Ντε Μεζιέρ) απάντησε: «ναι, δεν είμαστε σε θέση να εφαρμόσουμε τους κανόνες του Δουβλίνου.

Θέλω να κατανοήσουν οι Γερμανοί ότι δεν έχει να κάνει με πολιτικούς ή ιδεολογικούς λόγους ή ότι δεν εκτιμούμε δεόντως τη βοήθεια της Γερμανίας. Απλώς, η Ελλάδα δεν έχει τη δυνατότητα να αντεπεξέλθει στην άφιξη άλλων προσφύγων. Mόλις σηκωθήκαμε. Μη μας κάνετε να σκοντάψουμε πάλι».

Στο ερώτημα εάν η Ελλάδα δεν προτίθεται να δεχτεί ούτε έναν πρόσφυγα, ο οποίος θα σταλεί πίσω, ο κ. Μουζάλας απάντησε: «Μπορούμε να δεχτούμε το πολύ μία μικρή ομάδα, ως σύμβολο ότι δεν απορρίπτουμε τους κανόνες του Δουβλίνου εξολοκλήρου. Αυτήν τη στιγμή έχουμε εξαντλήσει τις δυνατότητές μας. Από τους συμφωνηθέντες 32.000 πρόσφυγες, μόλις οι 10.000 έχουν κατανεμηθεί σε άλλες χώρες μέλη. Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: Δεν μπορούμε να φιλοξενήσουμε ούτε έναν προσφυγα παραπάνω. Κάνω έκκληση στη νοημοσύνη της Ευρώπης».

Για τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης -Τουρκίας είπε ότι «είναι σύνθετη και παραμένουν τα γκρίζα σημεία, αλλά η συμφωνία είναι μία επιτυχία, διότι οι ροές των προσφύγων περιορίστηκαν πάρα πολύ και μάλιστα χωρίς φράχτες. Μετά τη συμφωνία έρχονται μόνο 60 πρόσφυγες τη μέρα».

Ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής θεωρεί, επίσης, «φυσικό να υπάρχουν καθυστερήσεις ως προς την επαναπροώθηση Σύρων προσφύγων στην Τουρκία» και τούτο διότι προσπαθεί να τηρεί το διεθνές δίκαιο «σε κάθε μεμονωμένη πρίπτωση».

Τέλος, πρόσθεσε ότι προκειμένου να αποφευχθούν άλλα προβλήματα στους καταυλισμούς των προσφύγων στα νησιά, διότι ακόμα και με εκατό περισσότερους πρόσφυγες την ημέρα η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί, όπως στην Μόρια, «ζητήσαμε από την Ε.Ε. την άδεια να ανακουφίσουμε τα νησιά και να μεταφέρουμε περισσότερους πρόσφυγες στην ηπειρωτική χώρα σε κλειστές εγκαταστάσεις στην Αθήνα. Δεν έχουμε όμως πάρει ακόμα καμιά απάντηση».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μήνυμα στον Ντ. Τραμπ ότι αν η Ευρωπαϊκή Ενωση διαλυθεί, θα υπάρξει νέος πόλεμος στα Δυτικά Βαλκάνια, έστειλε ο επικεφαλής της Κομισιόν. Ζητά να σταματήσει η ρητορική υπέρ του Brexit

Του Lionel Barber
Financial Times

O Ζαν Κλοντ Γιούνκερ έστειλε μια σκληρή προειδοποίηση στον Ντόναλντ Τραμπ να μην ενθαρρύνει χώρες να αντιγράψουν το Brexit, υποστηρίζοντας ότι η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν πόλεμο στα δυτικά Βαλκάνια.

Σε συνέντευξη στους Financial Times, ο Γιούνκερ είπε ότι ο ενθουσιασμός του Αμερικανού προέδρου για την αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ είναι «έκπληξη» και «ενοχλητικός». Δείχνει ότι ο βαθύπλουτος πρόεδρος δεν γνωρίζει την περίπλοκη ιστορία της Ευρώπης.

Ο 62χρονος Ευρωπαίος πολιτικός έστειλε την προειδοποίηση στον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Mike Pence, όταν τον επισκέφθηκε στις Βρυξέλλες τον προηγούμενο μήνα.

«Είπα στον αντιπρόεδρο, "μη λέτε και μην καλείτε άλλους να φύγουν, γιατί αν η Ευρωπαϊκή Ενωση καταρρεύσει, θα έχετε ένα νέο πόλεμο στα Δυτικά Βαλκάνια"», δήλωσε.

Το 1991, στα τέλη του Ψυχρού Πολέμου, η διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας οδήγησε σε ένα βίαιο εθνικιστικό πόλεμο μεταξύ Σέρβων, Κροατών και Βόσνιων μουσουλμάνων, που τελείωσε μόνο μετά τη στρατιωτική παρέμβαση του ΝΑΤΟ.

Ο Γιούνκερ δήλωσε ότι είναι σημαντικό να προσφέρουμε στις χώρες της περιοχής την προοπτική ένταξης στην ΕΕ: «Αν αφήσουμε μόνες -Βοσνία Ερζεγοβίνη, Σερβία, ΠΓΔΜ, Αλβανία- όλες αυτές τις χώρες, θα έχουμε ξανά πόλεμο».

Κατά το δίωρο γεύμα στην ιδιωτική του τραπεζαρία στις Βρυξέλλες για τον εορτασμό της 60ής επετείου της Συνθήκης της Ρώμης, ο κ. Γιούνκερ μίλησε για τις πιέσεις στις διατλαντικές σχέσεις και το αρνητικό αντίκτυπο του Brexit. Το περιέγραψε ως «τραγωδία» με συνέπειες.

Ανέφερε ότι το συνολικό κόστος του Brexit για τη Βρετανία θα είναι μέχρι και 60 δισ. ευρώ, σύμφωνα με υπολογισμούς αξιωματούχων στις Βρυξέλλες, και πως αναμένει περίπλοκες και σκληρές διαπραγματεύσεις. «Κάθε μέρα ανακαλύπτουμε νέα προβλήματα, που ούτε καν γνωρίζαμε ή φανταζόμασταν», σχολίασε ο κ. Γιούνκερ. «Ο κόσμος νομίζει πως (το Brexit) είναι το τέλος. Όχι, είναι μόνο η αρχή».

Ο κ. Γιούνκερ δήλωσε πως ο κ. Τραμπ τρομάζει τους Ευρωπαίους με τη ρητορική του «πρώτα η Αμερική». «Για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία έχουμε έναν Αμερικανό πρόεδρο που δίνει την εντύπωση ότι δεν ενδιαφέρεται για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις», επεσήμανε.

Ο πρόεδρος της Κομισιόν σχεδιάζει να επισκεφθεί την Ουάσινγκτον τον επόμενο μήνα, αλλά δεν είναι σίγουρος για το αν θα συναντήσει τον κ. Τραμπ. «Προσπαθούν να το κανονίσουν, αλλά εκείνος έχει άλλες προτεραιότητες. Με την ευκαιρία, δεν καταλαβαίνει τίποτα γύρω από την Ευρώπη», τόνισε. «Μιλούσε με τον Τουσκ (Ντόναλντ Τουσκ, τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου) στο τηλέφωνο και νόμιζε πως ήμουν εγώ».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Νίκος Στέλγιας

Μια σημαντική πρωτοβουλία λαμβάνει η τουρκική κυβέρνηση, η οποία επιφυλάσσει αντίκτυπο για το μέλλον της Άγκυρας με το Βερολίνο.

Όπως μεταδίδουν τα τουρκικά μέσα, η τουρκική Επιτροπή Ανταγωνιστικότητας ξεκινά έρευνα για την γερμανική εταιρία Mercedes.

Οι τουρκικές αρχές εκφράζουν υποψίες για το γεγονός ότι η γερμανική εταιρία προχωρώντας σε εκπτώσεις στην τιμή βιομηχανικών-εμπορικών οχημάτων που φέρουν μηχανισμούς για μπετόν, πλήττει την ανταγωνιστικότητα στην τουρκική αγορά.

Οι τουρκικές αρχές ξεκινούν επίσης, έρευνα για γερμανικές και ελβετικές εταιρίες που εξάγουν στην Τουρκία πρώτη ύλη που χρησιμοποιείται σε απορρυπαντικά είδη.

Η χρονική συγκυρία της κίνησης της Άγκυρας φέρει ιδιαίτερη σημασία καθώς συμπίπτει με την μεγάλη ένταση στις σχέσεις Τουρκίας-Ε.Ε.

Εν τω μεταξύ, ο Ρετζέπ Ταγγίπ Ερντογάν, στα πλαίσια μιας νέας τοποθέτησης επαναλαμβάνει ότι η χώρα του είναι αποφασισμένη να «κλείσει ανοιχτούς λογαριασμούς» με την Ευρώπη.

Πηγή Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Σάκη Μουμτζή

Οι συνεχείς αυταπάτες, συνιστούν εξαπάτηση. Γιατί η επανάληψη του ίδιου λάθους πολλές φορές, δηλώνει πρόθεση. Τα νοήμονα όντα διδάσκονται από τα παθήματα τους. Τα ιδιαιτέρως νοήμονα, διδάσκονται από τα παθήματα των άλλων.

Στα καθ΄ημάς, ο ΣΥΡΙΖΑ στο πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης του, με το πάθος και την ορμή του νεοφώτιστου, πίστεψε πραγματικά πως μπορεί να αλλάξει την Ευρώπη. Ηττήθηκε κατά κράτος.

Η Ευρώπη όχι μόνον δεν άλλαξε, αλλά καλεί τον ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλει να επιβιώσει πολιτικά, να αλλάξει αυτός. Κάτι που αντιστρατεύεται την μεσσιανική αντίληψη για τον ρόλο της ριζοσπαστικής Αριστεράς και την βολονταριστικό αξίωμα «επειδή το θέλουμε, θα το πετύχουμε.» Ετσι, βλέπουμε να στήνεται το ίδιο σκηνικό με αυτό προ δύο χρόνων.

Αλλά σήμερα είναι αδικαιολόγητοι. Μετά την τραυματική εμπειρία του 2015 θα έπρεπε να είχαν συνετισθεί. Και τότε, όπως και τώρα, οι εταίροι μας τους έστελναν μηνύματα, πολύ απλά, χωρίς κώδικες και γρίφους. Αλλά η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και παραμένει προσκολλημένη στις αρχέγονες ιδεολογικές της αρχές. Ετσι, δεν μπορεί να διαβάσει αυτά τα μηνύματα.

Μετά τις γνωστές ανοησίες για «νταούλια και χορούς» που λίγο έλλειψε να οδηγήσουν την χώρα στην καταστροφή, σήμερα βρέθηκε ένας πιο «κομψός» λόγος για την παράταση των συζητήσεων για την αξιολόγηση. Οι εκλογές στην Γερμανία.

Πιστεύουν δηλαδή οι αφελείς, πως ο Σούλτς θα μοιράσει λεφτά των Γερμανών φορολογουμένων στην Ελλάδα, που είναι τελικά, ένα βαρέλι δίχως πάτο. Πιστεύουν πως θα υπάρξει Γερμανική κυβέρνηση που θα χρηματοδοτήσει το πάρτυ στις Δ.Ε.κ.Ο με τους μισθούς των 3-4.000 ευρώ. Ή πως θα επιτρέψει το Γερμανικό κοινοβούλιο, ο κάθε συνταξιούχος της ΔΕΗ να κοστίζει στο Ελληνικό Δημόσιο περίπου 15.000 ευρώ.

Προχθές ο Γκάμπριελ ήταν σαφής. Με αυτά που είπε θα πρέπει να προσγείωσε την Ελληνική κυβέρνηση στην πραγματικότητα. Ζήτησε, αυτός ο σοσιαλδημοκράτης, την συνέχιση της πολιτικής των υψηλών πλεονασμάτων μέχρι, τουλάχιστον, το 2021.

Τότε γιατί καθυστερούν και δεν υπογράφουν; Γιατί εξαπατούν τον Ελληνικό λαό; Πού αποβλέπουν; Μα φυσικά στην παραμονή τους στην εξουσία, παντί τρόπω. Το είπε ξεδιάντροπα στην Ρώμη ο Α.Τσίπρας. Δήλωσε πως « δεν θα παραδώσουμε τον λαό στους yes-men των δυνάμεων που θέλουν την Ελλάδα στον ζουρλομανδύα της λιτότητας.» Παραβλέπει ή –ακόμα χειρότερα- αγνοεί, πως στα δημοκρατικά πολιτεύματα όποιος χάσει στις εκλογές παραδίδει και την εξουσία. Η παράδοση της, δεν τελεί υπό καμία αίρεση. Και, κυρίως, δεν εξαρτάται από την βούληση του ηττημένου.

Το αποκλειστικό όπλο που διαθέτει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ για να συνεχίσει να νέμεται απρόσκοπτα την εξουσία, είναι η προπαγάνδα. Δηλαδή, η προσπάθεια επιβολής των αρχών και των πολιτικών θέσεων του, με χοντροκομμένη παραποίηση της πραγματικότητας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο βρίσκεται και η καλλιέργεια της προσμονής και της ελπίδας για τα αποτελέσματα των Γερμανικών εκλογών. Γνωρίζουν πως τίποτα το θετικό δεν θα προκύψει για την χώρα μας, και όμως δηλώνουν πως ελπίζουν. Ουσιαστικά, εξαπατούν ή προσπαθούν να εξαπατήσουν, γιατί αυτό είναι το μοναδικό όπλο που διαθέτουν.

Η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή για την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και σκηνοθετεί μιαν εικονική, που προσπαθεί να την «πουλήσει» στο πόπολο. Είναι μια μάταιη μάχη οπισθοφυλακής, με καταστροφικές συνέπειες για την Εθνική Οικονομία. Αλλά αυτό δεν τους ενδιαφέρει.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου