Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Σεπ 2015

Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου

Το μεγάλο άγχος για την επόμενη των εκλογών δεν είναι αν θα σχηματιστεί κυβέρνηση. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτό θα πρέπει να θεωρείται εξασφαλισμένο. Το μείζον ζήτημα είναι πόσο θα καταφέρει να κρατηθεί η νέα συμμαχική κυβέρνηση, όποια και αν είναι η σύνθεσή και ο κορμός της.

Και τούτο καθώς αυτά που έχει να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί ο νέος πρωθυπουργός δεν είναι απλά σκληρά και σύνθετα, είναι σχεδόν αδύνατα. Μπροστά του θα έχει έναν καταιγισμό νομοθετημάτων για αμέτρητα προαπαιτούμενα, κατάρτιση προϋπολογισμού, ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών, θεσμοθέτηση νέου ασφαλιστικού και ισχυρή φοροκαταιγίδα. Δράσεις οι οποίες εκ των πραγμάτων θα οδηγήσουν σε φθορά ίσως και από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες.

Φθορά στην κοινωνία, η οποία θα κληθεί να σηκώσει ένα τεράστιο νέο βάρος προκειμένου να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις που θα ξεκλειδώσουν την αξιολόγηση και τη συνέχιση της χρηματοδότησης. Αλλά πάνω από όλα μία εξαιρετικά πιθανή κοινοβουλευτική φθορά, η οποία δεν αποκλείεται να εκδηλωθεί από τις πρώτες κιόλας κρίσιμες ψηφοφορίες για τους ρυθμιστικούς νόμους του νέου Μνημονίου.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι στον ΣΥΡΙΖΑ, ήδη διαπιστώνονται, λίγες μέρες πριν τις κάλπες οι πρώτες προειδοποιητικές βολές από αρκετά εναπομείναντα στελέχη. Τα οποία προέρχονται κυρίως από την "δεξαμενή" των "53". Βολές που είτε αφορούν αποκλεισμούς συγκεκριμένων υποψήφιων κυβερνητικών εταίρων, είτε την ουσία της υλοποίησης της συμφωνίας που ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έχει υπογράψει. Μπορεί η παρέα του Μαξίμου να είναι πρόθυμη να δεχτεί οτιδήποτε για να διασφαλίσει την παραμονή της στην εξουσία, πολλά στελέχη όμως μπορεί να μην ακολούθησαν τον κ. Λαφαζάνη αλλά εξακολουθούν να έχουν πολύ μεγάλες ενστάσεις για τα μέχρι σήμερα πεπραγμένα.

Βουλευτές που θα δεχτούν με μισή καρδιά την όποια κυβερνητική συμμαχία. Και που επίσης γνωρίζουν πολύ καλά ότι αν βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη θέση, αυτό θα είναι αποτέλεσμα μίας υπερψήφισης που σε συντριπτικό βαθμό θα έχει γίνει με βαριά καρδιά και με διάθεση γαι αυστηρή κριτική από την πρώτη κιόλας ημέρα. Πόσους από αυτούς θα μπορέσει να "φιμώσει" με παροχή κυβερνητικών θέσεων ο κ. Τσίπρας; Προφανώς όχι αρκετούς. Αν λοιπόν προκύψει κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, η επιβίωσή της σε βάθος χρόνου θα είναι κάτι που συνεχώς θα τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Ακόμη όμως και αν πρώτο κόμμα είναι η Νέα Δημοκρατία, θα πρέπει να εμφανίσει ο κ. Μεϊμαράκης μία αρκετά ρηξικέλευθη κυβερνητική πρόταση ως προς τη σύνθεση του νέου υπουργικού του συμβουλίου για να έχει την αποδοχή της κοινωνίας σε βάθος χρόνου. Αν ακολουθήσει τη λογική του... μία από τα ίδια, θα έχει αποτύχει πριν καλά καλά κυβερνήσει. Δεδομένου άλλωστε ότι παραδοσιακά δεν είναι διόλου εύκολο για τις θεωρούμενες πιο συντηρητικές κυβερνήσεις να διαχειριστούν δυσβάσταχτα για την κοινωνία μέτρα και να τα επιβάλλουν, ο κ. Μεϊμαράκης θα πρέπει να εκπλήξει θετικά την κοινωνία για να τύχει ικανοποιητικής στήριξης και ανοχής. Σε διαφορετική περίπτωση θα χρεωθεί πολύ γρήγορα τα δεινά μίας συμφωνίας της οποίας ασφαλώς και δεν έχει την πατρότητα, αλλά δηλώνει κατηγορηματικά ότι θα τηρήσει κατά γράμμα.

Και θα έχει να αντιμετωπίσει και το οξύμωρο της αντιπολίτευσης επί του Μνημονίου από τον άνθρωπο που το συμφώνησε και το έφερε, τον Αλέξη Τσίπρα και το θέατρο πολιτικού παραλόγου το οποίο παίζει όλο αυτό το διάστημα και προφανώς προτίθεται να εξακολουθήσει. Αν λοιπόν ο κ. Μεϊμαράκης θέλει να μακροημερεύσει, πρέπει να πρωτοτυπήσει. Όχι ως προς τους κυβερνητικούς εταίρους που προφανώς θα αναζητηθούν στον χώρο του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού, αλλά στα πρόσωπα και τις διοικητικές επιλογές. Διαφορετικά, φοβάμαι ότι και αυτός θα ακούσει δυστυχώς σχετικά σύντομα τα... χαμπέρια.

Πηγή Capital
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτρης Παφίλας

Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας έχει σπάσει όλα τα κοντέρ στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Μέσα σε 7 μήνες κατάφερε αυτό που ήθελαν διακαώς οι δανειστές, ένα βαρύ Μνημόνιο. Ουσιαστικά έπραξε αυτό που ήθελε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σοϊμπλε.

Και τι ήθελε; Δεν επεδίωκε την έξοδο από το ευρώ – όπως του αποκάλυψε ο Βαρουφάκης- αλλά η Ελλάδα να βρίσκεται μονίμως σε μια ημιθανή κατάσταση. Τον εχθρό σου δεν τον σπρώχνεις στον γκρεμό, αλλά τον διατηρείς, ειδικά όταν κερδίζεις από τους τόκους, τις αγορές γερμανικών ομολόγων.

Το δεύτερο παγκόσμιο ρεκόρ είναι ότι διεκδίκησε και πήρε την εξουσία με υποσχέσεις για τα πάντα (κατάργηση Μνημονίου) ενώ το μοναδικό πολιτικό πρόγραμμα ήταν η έκθεση ιδεών της Θεσσαλονίκης – την οποία γνώριζαν τα στελέχη του Σύριζα ότι, ήταν ανεφάρμοστη.

Μια λαϊκιστική κυβέρνηση χρειαζόταν πειθήνια μέσα ενημέρωσης (ΕΡΤ, Κόκκινο, left), προσλήψεις, "αυθόρμητες" εκδηλώσεις διαμαρτυρίας (λ.χ. όπως τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων) έναν πολιτικό (Κωνσταντοπούλου) που θα παίζει τον ρόλο του αριστερού Μακάρθι ( με επιτροπές, ανακρίσεις κλπ.), και φυσικά ένα τσούρμο συνδικαλιστές, ακτιβιστές κλπ.
Με τους συμμετέχοντες λ.χ της Επιτροπής Χρέους της Κωνσταντοπούλου και τα αποτελέσματα γελάνε και τα τσιμέντα ειδικά όταν αναφέρει "το απεχθές και επονείδιστο").
Που να είναι επίσης άραγε τώρα το "Κίνημα δεν πληρώνω" που διοργάνωνε φασαρίες σε ΔΕΗ; Είτε προσλήφθηκαν, είτε συνεχίζουν τους "αγώνες" από άλλα μετερίζια.
Μ' αυτούς τους άξονες πολιτικής και την εκστρατεία στην Ευρώπη δεν έμεινε χρόνος για την παιδεία, την υγεία, το μεταναστευτικό. Όπως αποδείχθηκε οι υπηρεσιακοί υπουργοί σε Παιδεία, μετανάστευση ήταν μακράν καλύτεροι των "γραμματίων" που ξοφλούσε ο Τσίπρας.

Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι, ο κ. Τσίπρας έχει δεχθεί προτάσεις για ανάπτυξη σε διάφορους τομείς, αλλά δεν ασχολήθηκε απορρίπτοντας όλες τις προτάσεις. Ο στόχος δεν ήταν η ανάπτυξη, αλλά η επιβολή όλων όσων γράφτηκαν στις 17 ώρες που επαναλαμβάνει συνέχεια. Η χαριστική βολή, όμως, για τον Σύριζα ήλθε απο τις τράπεζες.
Πρώτα έλεγε – ακόμη και ο Βαρουφάκης – ότι τις τράπεζες τις έκλεισαν οι κακοί ξένοι.
Τώρα στο πρόγραμμα του Σύριζα αναφέρεται ότι, η ίδια η κυβέρνηση έκλεισε τις τράπεζες αφού προηγουμένως τις απαξίωσε δια της απραξίας στις διαπραγματεύσεις.
Ο κ. Τσίπρας, όμως, έπειτα από 7 μήνες μοιάζει με τον Θ. Βέγγο στην ταινία "πράκτορας Θ.Β" Περιμένει να πάρει 7 στην τελευταία αποστολή ώστε να μοιάζει με το είδωλο του τον Τζεϊμς Μποντ 007. Μακάρι να έμοιαζε στο ένα δακτυλάκι του Σκωτσέζου.

Πηγή NewMoney


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«H βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία και η γενική
αναπηρία της ηγετικής τάξης στη σημερινή
Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις,
είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί
δεν αντιπροσωπεύουντη ζωντανή Ελλάδα,
δεναντιπροσωπεύουν τίποτε

και υπάρχουν άγνωστοι,
πολλοί που δεν ξέρουν,
αλλά που αξίζουν…»
Γιώργος Σεφέρης
Του Γιώργου Καραμπελιά
Η φράση αυτή του Γιώργου Σεφέρη εκφράζει απόλυτα τη σημερινή πραγματικότητα και είναι μια εύστοχη και αξιοπρεπής απάντηση στο πολιτικό σύστημα και όλες τις εκφράσεις του:
Ωστόσο, παρότι «βλάπτουν την Συρία το ίδιο» (Κ. Καβάφης) υπάρχει ένα κεντρικό διακύβευμα σ’ αυτές τις εκλογές. Η ανάγκη να ξεμπερδέψουμε οριστικά με την μεταπολίτευση και τις καταστροφές που έχει επισωρεύσει τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια από το 1990 και μετά, δηλαδή η ανάγκη να ηττηθεί οριστικά και τελεσίδικα ο μηδενισμός και ο εθνομηδενισμός δηλαδή, πριν απ’ όλους ο Σύριζα. Διότι εάν το καθεστώς του γενικευμένου ευτελισμού θεσμών και αξιών ιδιαίτερα των κοινωνιοκεντρικών και πατριωτικών, εγκαθιδρύθηκε από το ΠΑΣΟΚ και κυριάρχησε απόλυτα στην περίοδο του Σημίτη, η έσχατη έκφρασή του είναι ο Σύριζα και ο Αλέξης Τσίπρας. Ακριβώς διότι αντιπροσωπεύουν το ιδεολογικό κουκούλι του μηδενισμού και του εθνομηδενισμού το οποίο, καθώς κλείνει τον κύκλο της η μεταπολίτευση, αναδεικνύεται στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Καθόλου τυχαία ο παλιός πολιτικός εκφραστής αυτού του χώρου, το ΠΑΣΟΚ, έχει μεταβληθεί σε λείψανο του παλιού εαυτού του και η μάζα των ψηφοφόρων του έχει μετακινηθεί προς τον Σύριζα και τον Τσίπρα. Με αυτή την έννοια η πολιτική ήττα του Σύριζα στις επόμενες εκλογές θα αποτελέσει μια πράξη κάθαρσης και απελευθέρωσης για την ελληνική κοινωνία. Για μια πληθώρα από λόγους και αιτίες τις οποίες θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε στα ακόλουθα κύρια σημεία:
Πρώτον, διότι ο Σύριζα και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του αποτελούν το νευραλγικό κέντρο του εθνομηδενισμού που στις σημερινές συνθήκες συνιστά τον υπ’ αριθμό ένα εχθρό και κίνδυνο της πατρίδας μας. Και αυτό, διότι η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός κινδυνεύουν κυριολεκτικώς με ιστορική έκλειψη τις επόμενες δεκαετίες απειλούμενοι από την οικονομική παγκοσμιοποίηση, τη δημογραφική κατάρρευση, την μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό και την είσοδο μεταναστευτικών ρευμάτων από την Ανατολή. Η Ελλάδα κινδυνεύει να μεταβληθεί και πάλι σε μια σύγχρονη επαρχία του νεοθωμανισμού ή ακόμα χειρότερα σε μια αποικία Γερμανών, Αμερικανών και Οθωμανών ταυτοχρόνως, χωρίς ταυτότητα και υπόσταση. Απειλείται με την μεταβολή της σ’ έναν λιβανοποιημένο ή κοσσοβοποιημένο «χώρο» αντί για χώρα με ανεξαρτησία και αυτόνομο πολιτισμό. Η ιδεολογική κυριαρχία της μηδενιστικής και εθνομηδενιστικής αριστεράς την οποία εκφράζει κατεξοχήν ο Σύριζα και η οποία εκφράστηκε και κατά τους έξι μήνες διακυβέρνησής του με την πολιτική του στο μεταναστευτικό, την παιδεία, στον νόμο για την ιθαγένεια και στην εξωτερική πολιτική –κατεξοχήν σε ότι αφορά το κυπριακό–, θα πρέπει με κάθε τρόπο να λάβει τέλος. Και όχι μόνο για τα δεινά που επιφέρει αλλά και για το ότι κινδυνεύει να επαναφέρει ως αντίπαλο δέος φασιστικές και ναζιστικές ιδεολογίες που θα εμφανιστούν ως το μόνο αντίβαρο στον εθνομηδενισμό της κυρίαρχης αριστεράς. Η ήττα λοιπόν του Σύριζα είναι προϋπόθεση και για τη συγκρότηση επιτέλους μιας πατριωτικής εκδοχής της αριστεράς και για την αποδυνάμωση του υπεδάφους πάνω στο οποίο οικοδομείται η ναζιστική ακροδεξιά.
Κατά δεύτερο λόγο, ο μηδενιστικός και κοσμοπολίτικος Σύριζα θα πρέπει να ηττηθεί για να μπορέσουν να αναδειχθούν στο προσκήνιο τα μεγάλα προβλήματα του λαού και του πολιτισμού μας, για να μπορέσει να αναδειχθεί το δημογραφικό ζήτημα ως το μεγαλύτερο εθνικό ζήτημα της χώρας, για να προσανατολιστεί η παιδεία μας προς μια σύγχρονη κατεύθυνση, στηριγμένη όμως στην παράδοσή μας, για να απορριφθεί η λογική της ήσσονος προσπάθειας και της διάλυσης των εκπαιδευτικών μηχανισμών. Διότι όλες οι λογικές των «πολυπολιτισμικών» του Σύριζα οδηγούν όχι μόνο σε πληθυσμιακή και μορφωτική κατάρρευση, αλλά κινδυνεύουν να νομιμοποιήσουν τις πιο ακραίες φιλελεύθερες αντιλήψεις για την αξία μιας ιεραρχίας φασιστικού τύπου, απέναντι στην παντελή έλλειψη αξιοκρατικής αξιολόγησης, και την αδιαφορία για την πατρίδα και την παράδοση που προκαλεί μια αριστερά που έχει ως πρότυπό της τον Φλαμπουράρη, τονΤσίπρα, τον Βαρουφάκη και τον Κουράκη.
Τρίτον, διότι η εκλογική επιβράβευση ενός κόμματος που διέλυσε μέσα σε έξι ή εφτά μήνες ότι είχε απομείνει από την ελληνική οικονομία, με την κατάρρευση των επενδύσεων, το κλείσιμο των τραπεζών, την μείωση του εθνικού εισοδήματος, την απώλεια δεκάδων δισεκατομμυρίων σε καταθέσεις, την διάλυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την αύξηση της ανεργίας, ισοδυναμεί με επιβράβευση του Ηροστράτου και ακόμα περισσότερο με επιβεβαίωση μιας καθολικής τύφλωσης του ελληνικού λαού. Και αυτό, μόνο και μόνο διότι οι πονηροί γιάπηδες του Μαξίμου και οι επιτήδειοι εργολάβοι, μέντορές τους, επέλεξαν να προχωρήσουν σε εκλογές πριν να έρθει ο λογαριασμός από το επαίσχυντο μνημόνιο το οποίο υπέγραψαν. Πράγματι, θέλουν να αποδείξουν αυτό που επαναλαμβάνει διαρκώς ο νεαρός τυχοδιώκτης, ότι οι Έλληνες έχουν όντως μνήμη χρυσόψαρου;
Τέταρτον. Ο Σύριζα θα πρέπει να ηττηθεί και μάλιστα κατά κράτος, διότι εξαπάτησε τον ελληνικό λαό και το πλειοψηφικό αντιμνημονιακό του αίσθημα, με αποκορύφωμα το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα, το οποίο προκάλεσε για να αποσυνθέσει ολοκληρωτικά το αντιστασιακό ήθος του ελληνικού λαού. Διότι τον οδήγησε σε μία ψεύτικη σύγκρουση ώστε να μπορέσει να λύσει τα εσωτερικά προβλήματα του κόμματός του και να υπογράψει εν τέλει το πλέον επαίσχυντο μνημόνιο. Οδήγησε το αντιμνημονιακό κίνημα, το οποίο εκμεταλλεύτηκε, σε αγαστή σύμπνοια με έναν εξ συστήματος συκοφάντη και κάπηλο του πατριωτισμού, τονΠάνο Καμμένο, σε μια επαίσχυντη ήττα. Εξαφάνισε τα τελευταία υπολείμματα ελπίδων για μια πορεία που τα επόμενα χρόνια θα επέτρεπε τη σταδιακή απομάκρυνσή μας από τα μνημόνια και την κατεδάφιση του μνημονιακού και θεσμικού συστήματος που δημιούργησε. Ο Σύριζα και οι ΑνΕλ μετέβαλαν του Έλληνες σ’ έναν ηττημένο λαό που στην καλύτερη περίπτωση προσδοκά και επιβραβεύει τα μνημονιακά κόμματα που θα του προκαλέσουν τη μικρότερη “ζημιά῾.
Πέμπτον, ο Σύριζα πρέπει να ηττηθεί διότι αποτελεί την επιλογή των ξένων, την επιλογή των Αμερικανών, της κας Μέρκελ του Ολάντ και των Βρυξελλών διότι αποτελεί την κύρια επιλογή του νεοθωμανισμού και του τουρκικού προξενείου στη Θράκη, διότι αποτελεί την επιλογή του Μπόμπολα, του Ψυχάρη και των Βαρδινογιαναίων. Ο Σύριζα αποτελεί το όργανο παλαιών αλλά και νέων τζακιών, στη λογική πως μόνον αυτός μπορεί να ελέγξει τις λαϊκές αντιδράσεις όπως είχε συμβεί με το ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν και επομένως θα διασφαλίσει εν τέλει την ομαλή εφαρμογή του μνημονίου.
Έκτον, ο Σύριζα πρέπει να καταψηφιστεί γιατί η ανάδειξή του σε κυρίαρχο πόλο της πολιτικής ζωής, έστω και με μία ψήφο, συναινούντος του άθλιου εκλογικού νόμου και των πενήντα εδρών που προσφέρει ως δώρο, θα οδηγήσει σε νέες περιπέτειες και καταστροφές την χώρα, μέχρις ότου αποσυρθεί οριστικά από το πολιτικό προσκήνιο. Και εξάλλου αυτό είναι το επιχείρημα όχι μόνο πολλών συστημικών παραγόντων αλλά και πολλών φίλων. Ας αναλάβουν να διεκπεραιώσουν αυτοί το μνημόνιο έτσι ώστε να διαλυθούν μια ώρα αρχύτερα και να επιτρέψουν την ταχύτερη έξοδό μας σε μια νέα εποχή και ίσως και τη συγκρότηση ενός πατριωτικού, δημοκρατικού και κοινωνιοκεντρικού πόλου. Δεν συμμεριζόμαστε αυτό το επιχείρημα διότι το κύριο μέλημά μας δεν είναι με πια ταχύτητα θα καταστραφεί ο Σύριζα –πράγμα που αποτελεί νομοτελειακή εξέλιξη– αλλά το πώς αυτή η αποσύνθεση θα επισύρει τις λιγότερες δυνατές καταστροφές στη χώρα και το λαό. Πιθανώς να είναι πιο αργή η διαδικασία αποδόμησής του, στην περίπτωση που δεν θα αναλάβει αυτός τον πρώτο ρόλο στην εξουσία. Όμως το κύριο μέλημά μας είναι η ταχύτερη κατά το δυνατό απομάκρυνσή του, έτσι ώστε να αποφευχθούν νέες καταστροφές και συμφορές. Τόσο στο πεδίο της οικονομίας όσο και στο μεταναστευτικό και τα εθνικά θέματα –κατεξοχήν δε το κυπριακό όπου προετοιμάζεται με μεγάλη ταχύτητα ένα νέο σχέδιο Ανάν με συνεργούς τους Συριζαίους (λέγε με Σία Αναγνωστοπούλου). Επειδή για μας προέχει πάντα το συμφέρον της χώρας και όχι το στενό ιδεολογικό μας συμφέρον, δεν είμαστε της λογικής ας αποκαταστρέψουν την χώρα ώστε να καταστραφούν και οι ίδιοι ταχύτερα.
Έβδομον, εν τέλει η ήττα του Σύριζα και κυρίως της ηγετικής του ομάδας έχει και μια ισχυρή ηθική καιαισθητική διάσταση. Η επιβράβευση από τον ελληνικό λαό και ιδιαίτερα τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα μιας ομάδας που προβάλλει ανενδοίαστα τον πλούτο και τις διασυνδέσεις του, με τις εξακόσιες χιλιάδες ευρώ του «αριστερού» Τσακαλώτου στην Μπλακ Ροκ, και τις βρωμοδουλιές του Κατρούγκαλου και του μέντορα του Τσίπρα, Φλαμπουράρη· με τις βίλες και τα κότερα με τα οποία πέρασε το καλοκαίρι ο «ματωμένος για να μην ματώσουμε εμείς», εκλεκτός των πάσης φύσεως διαπλεκομένων και πρεσβειών. Αυτός που έχει το θράσος να επιδεικνύει τα δεκαέξι χιλιάδες που κοστίζουν οι δυο βλαστοί του για την ιδιωτική εκπαίδευσή τους, και την επομένη σχίζει τα πανάκριβα σακάκια του στο Κερατσίνι ως υπερασπιστής του λαού. Δεν πρόκειται δε μόνο ένα ζήτημα ηθικής τάξης που απομυθοποιεί και αποενοχοποιεί την διαπλοκή πλούτου και εξουσίας, και εθίζει τον λαό να ακολουθεί και να μιμείται τους πλουσιους αλλά και ένα βαθύτατα αισθητικόζήτημα. Ίσως προσωπικό, αλλά ελπίζω όχι μόνο. Δεν απεχθάνομαι τίποτ’ περισσότερο από τους γιάπηδες και την ψευδή ριζοσπαστικότητά τους. Δεν πηγαίνουν στην εκκλησία για να παντρευτούν ή για να βαφτίσουν τα παιδιά τους και δεν φορούν γραβάτες, αλλά κυκλοφορούν με κότερα, μένουν σε βίλες εφοπλιστών, και συναγελάζονται με όλων των ειδών του «ανακτορικούς», πλασάροντας το νέο στυλ της τρέντυ εξουσίας, το ίδιο που είχε εισαγάγει ο πιο πλούσιος άνθρωπος του πλανήτη, ο Μπιλ Γκέητς και οι γιάπηδες της Wall Street, τα ήθη των οποίων εισήγαγε ο Βαρουφάκης, ο Τσίπρας και οι περί αυτών.
Για όλους αυτούς του λόγους και χιλιάδες άλλους, ο ελληνικός λαός θα πρέπει να δώσει ένα μάθημα στους νεογιάπηδες που υπέκλεψαν την ψήφο του τον Ιανουάριο του 2015, και στο δημοψήφισμα του Ιουλίου, για να αρχίσει επιτέλους μια νέα πορεία για την χώρα μας. Διάφοροι πονηροί, αβανταδόροι του κου Τσίπρα, θα πουν πως μ’ αυτόν τον τρόπο πριμοδοτούμε το παλιό πολιτικό σύστημα. Για μας δεν υπάρχει τίποτα πιο παλιό από τον Τσίπρα, τον Φλαμπουράρη και την παρέα του, επιπλέον δε το παλιό πολιτικό σύστημα είναι κλινικά νεκρό και επιβιώνει μόνο και μόνο ως αντίπαλο δέος στις καταστροφές του Σύριζα. Ο Τσίπρας ανασταίνει τη Φώφη και τον Μεϊμαράκη. Όσο ταχύτερα λοιπόν αποκαθηλώσουμε, τελειώσουμε την έσχατη έκφρασή του, δηλαδή τον Σύριζα τόσο πιο γρήγορα θα περάσουμε σε μια νέα ιστορική περίοδο χωρίς να κινδυνεύσουμε να εμφανιστεί ως νέο το ναζιστικό κόμμα και οι ιδέες του. Ο Σύριζα και οι κάθε είδους εθνομηδενιστές πρέπει να φύγουν το ταχύτερο δυνατό από το προσκήνιο, διότι αποτελούν τον σπόνσορα της Χ.Α. και των ακροδεξιών ιδεών.
Μόνον εάν ο ελληνικός λαός αρχίσει να συγκροτεί νέες πολιτικές δυνάμεις και κυρίως νέα προτάγματα θα φράξουμε τον δρόμο και σε πιθανές εκτροπές της δημοκρατίας, παράλληλα με τις εξίσου πιθανές εθνικές καταστροφές που μας απειλούν στην γωνία του δρόμου. Διότι αν η χούντα των συνταγματαρχών έκλεισε μια ιστορική περίοδο με την καταστροφή της Κύπρου, και ο μεταπρατικός εκσυγχρονισμός κλείνει με τα μνημόνια και τις οικονομικές καταστροφές που επέφερε, ας αποφύγουμε όσο μπορούμε και άλλες μεγαλύτερες καταστροφές που μας απειλούν. Κατά συνέπεια… Γιώργο Σεφέρη στην κάλπη και προπαντός ΣΥΡΙΖΑ delenda est.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Τις τελευταίες μέρες έχουν κάνει την εμφάνιση τους στους τοίχους σε πολλά μέρη της Κωνσταντινούπολης, συνθήματα υπέρ των Τζιχαντιστών και του ισλαμικού χαλιφάτου, γεγονός που προκαλεί μεγάλη αίσθηση στην δεδομένη χρονική συγκυρία.

Όπως δείχνουν φωτογραφίες που δημοσιευτήκαν σε μερίδα του τουρκικού τύπου, τα συνθήματα που εμφανιστήκαν συγχρόνως σε πολλές γειτονιές της πόλης αλλά και στην πόλη της Προύσας, αναφέρουν για το Tağut, που είναι ένα σύμβολο των Τζιχαντιστών και σημάδι επιβολής του ισλαμικού κράτους. Η φράση είναι παρμένη από ένα κεφάλαιο του Κορανίου με μεγάλη συμβολική σημασία για την παγκόσμια επικράτηση του Ισλάμ.

Η εμφάνιση αυτών των συνθημάτων ερμηνεύεται σαν μέσο πολιτικής πίεσης υπέρ των Τζιχαντιστών σε μια περίοδο που ο πόλεμος με τους Τζιχαντιστές έχει πάρει μια πολύ έντονη μορφή με την ανάμειξη πολλών χωρών και κυρίως της Ρωσίας, αλλά και την εμπλοκή της ίδια της Τουρκίας.

Παράλληλα όμως είναι και ένα ανησυχητικό μήνυμα για την εξάπλωση των Τζιχαντιστών στην Κωνσταντινούπολη όπου υπάρχει αρκετό φανατικό ισλαμικό κοινό, ενώ να μην ξεχνάμε πως από εκεί περνούν οι διάφοροι μουσουλμάνοι πρόσφυγες για να προωθηθούν στην Ελλάδα.

Ο ισλαμικός κίνδυνος είναι πια προ των πυλών αν δεν έχει ήδη εισέρθει στο εσωτερικό.



Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Ταρχάν Μπατιρασβίλι είναι σήμερα ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του «Ισλαμικού Κράτους» στη βόρεια Συρία

Τον εκπαίδευσαν Αμερικανοί στρατιωτικοί και τον βρήκαν «λαμπρό μαθητή». Μπήκε στις ειδικές δυνάμεις της Γεωργίας και διακρίθηκε στον άτυχο πόλεμο του 2008 με τη Ρωσία. Επτά χρόνια αργότερα, ο Ταρχάν Μπατιρασβίλι, ή Αμπού Ομάρ αλ Σισάνι, όπως έχει γίνει πια γνωστός, είναι ο πιο επίφοβος στρατιωτικός διοικητής του... Ισλαμικού Κράτους στη Συρία. Τη διδακτική ιστορία γι’ αυτό το... «αυτογκόλ» των Αμερικανών, που δεν είναι βέβαια το μοναδικό, φέρνει στο φως το καλά ενημερωμένο δημοσιογραφικό συγκρότημα McClatchy, με έδρα την Ουάσιγκτον.

Ο Ταρχάν Μπατιρασβίλι γεννήθηκε πριν από τριάντα χρόνια στο Φαράγγι Πανσίκι, έναν μικρό θύλακο περίπου 10.000 μουσουλμάνων Τσετσένων, στην ορθόδοξη χριστιανική Γεωργία. Στα νεανικά του χρόνια, οι θρησκευτικές του δοξασίες ήταν μετριοπαθείς, αλλά ο πόλεμος του Πούτιν στη γειτονική Τσετσενία αναπτέρωσε τα αντιρωσικά του αισθήματα.

Το 2000 οικοδομείται στην περιοχή του, χάρη σε σαουδαραβικά κεφάλαια, ένα νέο τζαμί, που θα κηρύξει μια πιο ριζοσπαστική εκδοχή του Ισλάμ και θα προσελκύσει κυρίως νέους, μεταξύ των οποίων και τον Ταρχάν. Το 2006, σε ηλικία είκοσι χρόνων εντάσσεται στον γεωργιανό στρατό, αναζητώντας, όπως και πολλοί άλλοι νέοι της περιοχής του, μια διέξοδο από τη φτώχεια και την περιθωριοποίηση. Θα τον εκπαιδεύσουν Αμερικανοί ειδικοί των ειδικών δυνάμεων, οι οποίοι έχουν αναλάβει να οργανώσουν και να εκπαιδεύσουν τις επίλεκτες δυνάμεις του στενού τους συμμάχου, προέδρου της Γεωργίας, Μιχαήλ Σαακασβίλι. Ο νεαρός Τσετσένος θα εντυπωσιάσει για τις στρατιωτικές αρετές του και θα ενταχθεί στον γεωργιανό στρατό ως υπαξιωματικός.

Τον Αύγουστο του 2008, ο Σαακασβίλι κάνει το μοιραίο λάθος να εισβάλει στον αυτόνομο θύλακο των ρωσόφωνων αυτονομιστών, στη Νότια Οσετία, προκαλώντας τον Πούτιν. Ο πόλεμος είναι σύντομος και το αποτέλεσμά του συντριπτικό για τη Γεωργία. Δίνει όμως τη δυνατότητα στον Μπατιρασβίλι να αποδείξει την αξία του στο πεδίο της μάχης, επιφέροντας, μαζί με τους συντρόφους του, σημαντικές απώλειες στον εχθρό. Ωστόσο η εικόνα του αρχίζει να θολώνει δύο χρόνια αργότερα, όταν συλλαμβάνεται και μένει 16 μήνες στη φυλακή για λαθρεμπόριο όπλων.

Αρχές 2012, αποστρατευθείς πλέον από τον γεωργιανό στρατό, φεύγει για την Τουρκία και τα ίχνη του χάνονται, μέχρι να αναδυθεί εκ νέου στη Συρία, αυτή τη φορά ως... Αμπού Ομάρ αλ Σιστάνι. Διακρίνεται στις στρατιωτικές επιχειρήσεις τζιχαντιστών εναντίον του καθεστώτος Ασαντ στο Χαλέπι. Το αποκορύφωμα ήρθε τον Αύγουστο του 2013 με την κατάληψη της αεροπορικής βάσης Μενάγκ, την οποία οι αντικαθεστωτικοί προσπαθούσαν, χωρίς αποτέλεσμα, να καταλάβουν επί δύο χρόνια.

Με την αίγλη που έχει αποκτήσει χάρη στις στρατιωτικές επιτυχίες του και με τη βοήθεια της Αλ Κάιντα, ο Αμπού Ομάρ στήνει ένα μεγάλο δίκτυο προσέλκυσης τζιχαντιστών από τον Βόρειο Καύκασο, το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και το Αφγανιστάν. Οταν επέρχεται, στα τέλη του 2013, η ρήξη ανάμεσα στην Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος, επιλέγει το δεύτερο. Σήμερα, είναι ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του Ισλαμικού Κράτους στη βόρεια Συρία και μέλος του «κυβερνητικού συμβουλίου» του. Οι Αμερικανοί εκπαιδευτές του, που προέβλεψαν ότι είχε μπροστά του μια λαμπρή καριέρα, μπορούν να αισθάνονται με κάποιο τρόπο δικαιωμένοι...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ένας πρώτος διεθνής απολογισμός
της Ελληνικής - Ευρωπαϊκής κρίσης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ένα μόνο δεν πολυκαταλαβαίνω. Πως τα καταφέρνει ο Τσίπρας και κοιμάται τα βράδυα, όταν όλοι σχεδόν οι νοήμονες ‘Ελληνες έχουν κάποιας μορφής ψυχοσωματικά συμπτώματα.

Ο Θάνατος φτερουγίζει πάνω από την Ελλάδα. Ο θάνατος της ελπίδας. Η συνείδηση ότι σε κοροϊδεύουν και σε βιάζουν ασύστολα και μετά σου ζητάνε, χωρίς να τρέχει τίποτα, να επιβραβεύσεις και να συμμετάσχεις στον βιασμό. Ο ευνουχισμός, η αδυναμία των ανθρώπων να αντιδράσουν, να κάνουν κάτι, μετά την απότομη συνθηκολόγηση και καταστροφή των δύο πολιτικών υποκειμένων που βάσισε το έθνος τις ελπίδες του. Δεν σκότωσαν τους ‘Ελληνες, σκότωσαν όμως την ελπίδα τους. Τουλάχιστο προς το παρόν.

Ο θάνατος είναι άλλωστε η θρησκεία της νέας «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», που αναδύεται πίσω από την παγκοσμιοποίηση, αντανακλώντας το πέρασμα από τον νεοφιλελεύθερο στον «καπιταλισμό της καταστροφής». Μια διαφορετική μορφή καπιταλισμού, που δεν χρησιμοποιεί απλώς τις «δημιουργικές καταστροφές» για να προωθήσει την «ανάπτυξη και πρόοδο», αλλά κάνει μόνιμη επιδίωξη την καταστροφή. Κάθε νέο οικονομικο-κοινωνικό σύστημα φέρνει μαζί την «ιδεολογία» και τη «θρησκεία» του.

Με τον όρο «Αυτοκρατορία του Χρήματος» ορίζουμε εκείνη τη μερίδα του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου, που διαθέτει τα μέσα να αποπειραθεί και την επιδίωξη να επιβάλλει μια πλανητική δικτατορία, σε συμμαχία με το αμερικανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Συγκροτείται σήμερα ιδεολογικο-πολιτικά γύρω από τους «νεοφιλελεύθερους» και των «νεοσυντηρητικούς», ο κορμός της είναι οι δέκα μεγάλες παγκόσμιες τράπεζες, κύριο μέσο της ο ασφυκτικός έλεγχος των media, των ευρωπαϊκών θεσμών και των πολιτικών ελίτ. Είδος «λενινιστών των αγορών» (και των στρατιωτικών επεμβάσεων), μιμητές της στρατηγικής Αλκιβιάδη στην Αρχαία Αθήνα, χρησιμοποιούν συστηματικά Σοκ, Πραξικοπήματα και Χάος για να περάσουν την ατζέντα τους.

Η «Αυτοκρατορία» βγαίνει θριαμβευτής μέχρι στιγμής της ελληνικής-ευρωπαϊκής κρίσης του καλοκαιριού.

Οι Μεγάλοι Χαμένοι


Ο ελληνικός λαός. Είδε να «αποκεφαλίζουν» το ‘Όχι του και να χρησιμοποιούν την κεφαλή εναντίον του. Στην ήδη κατεστραμμένη Ελλάδα επιβλήθηκε πολύ χειρότερο μνημόνιο. Εγκαταστάθηκε καθεστώς βαριάς πολιτικής ανωμαλίας και άμεσης εξωτερικής επιτροπείας.

Παραμένουν ορισμένα θετικά. Πρώτο η παρακαταθήκη του 62% ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, απόδειξη, ανεξάρτητα συνέχειας, ότι ο ελληνικός λαός ζει και αντιστέκεται μέσα στη βαριά ευρωπαϊκή και παγκόσμια νύχτα.

Το ελληνικό διεθνοποιήθηκε. Από δω και πέρα οι Πιστωτές θα πληρώνουν τίμημα για τα πλήγματα που επιφέρουν.


‘Ότι και να γίνει στις τυπικά νόμιμες, ουσιαστικά πραξικοπηματικές εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, όλοι ξέρουν ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η ΕΕ και το ΔΝΤ επέβαλλαν, υπό τη γενική εποπτεία της Ουάσιγκτων, δικτατορία στην Ελλάδα.

Η Γερμανία υπέστη τη βαρύτερη διεθνή πολιτική ήττα της μετά το 1945. ‘Εχασε κάθε δυνατότητα να ηγεμονεύσει στην Ευρώπη για πολλά χρόνια. Για πολλούς Ευρωπαίους, η Γερμανία αντιπροσωπεύει σήμερα κακή δύναμη, που επιχειρεί με άλλα μέσα αυτά που προσπάθησε στο παρελθόν. Το Βερολίνο πληρώνει τεράστιο πολιτικό κόστος για να κάνει στην Ευρώπη τη δουλειά του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Η Goldman Sachs έχει αναλάβει την οικονομική υπερ-Πρωθυπουργία της Ευρώπης (ΕΚΤ) και οι Γερμανοί πληρώνουν τον (πολιτικό) λογαριασμό!

Σοβαρό πλήγμα δέχτηκε η ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης γενικά και ειδικά η ιδέα μιας ευημερούσας, δημοκρατικής, κοινωνικής και ανεξάρτητης Ευρώπης.

Είναι σοβαρή ήττα και για τη Γαλλία. Επιβεβαιώνει ότι αυτό το κράτος έχει «απαχθεί», έγινε εργαλείο της Ουάσιγκτων, του Χρήματος και των πιο ακραίων νεοσυντηρητικών, σκιά της χώρας που κυβέρνησε ο Ντε Γκωλ. ‘Όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν έχει νόημα να συζητάμε πια αν κερδίζει τις εκλογές η αριστερά ή η δεξιά. Πρέπει να ρωτάμε αν τις κέρδισαν οι Ρότσιλντ ή οι Ροκφέλερ.

Η ευρωπαϊκή Αριστερά, φάνηκε ανίκανη ή απρόθυμη να ηγηθεί της ειρηνικής εξέγερσης ενός ευρωπαϊκού λαού για τη σωτηρία του. Η ηγεσία ενός κόμματός της πρόδωσε. Φάνηκε καθαρά ότι δεν διαθέτει στρατηγική, πέραν ενός καταλόγου ευχών για δημοκρατία, κοινωνική και οικολογική Ευρώπη. Δεν διαθέτει σχέδιο να τις πραγματοποιήσει, ούτε επαρκή βούληση να συγκρουστεί μέχρι τέλους με τον χρηματοπιστωτικό ολοκληρωτισμό, όταν χρειάζεται.

Οι εξελίξεις συνιστούν έμμεση, πλην σαφή ήττα της Ρωσίας (και επίσης, σε κάποιο βαθμό της Κίνας και των υπολοίπων BRIICS). Η εξασθένιση έως κατάργηση της ελληνικής κρατικής κυριαρχίας (και της πολλαπλώς συνδεόμενης Κύπρου), συνιστά μείζονα μεταβολή των γεωπολιτικών ισορροπιών στη Μεσόγειο. Συμβάλλει αποφασιστικά στη δημιουργία μεσογειακής περιοχής-κρίκου, στην αλυσίδα ζώνης περικύκλωσης και αναχαίτισης της Ρωσίας, αν όχι πολέμου εναντίον της.

Οι μεγάλοι κερδισμένοι


Το Χρήμα, που κερδίζει σε κάθε σταθμό της κρίσης και τη χρησιμοποιεί για αλλαγή καθεστώτος στην Ευρώπη. ‘Όχι μόνο δεν κατέβαλε κόστος για την κρίση που προκάλεσε αλλά καταστρέφει πάντα την Ελλάδα, χρησιμοποιώντας την καταστροφή και το μη βιώσιμο χρέος για τις πολιτικές του επιδιώξεις. Να στερήσει κάθε περιεχομένου την αστική δημοκρατία (ότι και να ψηφίσεις το ίδιο βγαίνει), να κατεδαφίσει ολοκληρωτικά το κοινωνικό κράτος, να καταστρέψει ολοκληρωτικά τα ευρωπαϊκά έθνη ως πολιτικο-πολιτιστικές ταυτότητες, προς όφελος της επικράτησης άμορφου «Homo Economicus».

Οι ΗΠΑ κατάφεραν να «αποσυναρμολογήσουν» την βόμβα ΣΥΡΙΖΑ, με την επιρροή τους στην ηγεσία του, βόμβα που απειλούσε να αμφισβητήσει σοβαρά την ευρωπαϊκή νεοφιλελεύθερη τάξη, αλλά και την αντιρωσική ενότητα της ΕΕ.


Απέτρεψαν στροφή της Αθήνας προς τη Μόσχα και μετέτρεψαν την ηγεσία μιας πολιτικής δύναμης πολύ κριτικής απέναντι σε ΗΠΑ-Ισραήλ, στον καλύτερο φίλο τους!

Χρησιμοποίησαν την τελικά προδομένη ελληνική εξέγερση για να επιφέρουν σκληρό πλήγμα στις γερμανικές ηγεμονικές φιλοδοξίες και τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας.

Επέβαλαν τη συμφωνία σε μια απρόθυμη Γερμανία και μια τρομοκρατημένη Ελλάδα, χρησιμοποιώντας την επιρροή τους σε Παρίσι, Ρώμη, Κομισιόν και ΔΝΤ. Στην πιο κρίσιμη στιγμή της ευρωπαϊκής κρίσης, η Ουάσιγκτων απέδειξε ότι κάνει κουμάντο στην Ευρώπη. Την οποία εξεδίωξε αθόρυβα, στο γεωπολιτικό επίπεδο, από Αν. Μεσόγειο και Βαλκάνια.

Η Αμερική εθεωρείτο ένοχη για τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, αλλά και την προσπάθεια διάσπασης της ΕΕ το 2002-03. Εμφανίζεται τώρα ως καλή δύναμη στα μάτια των μισών Ευρωπαίων, ιδίως των θυμάτων της Μέρκελ.

Η ευρωπαϊκή άκρα, «ριζοσπαστική» Δεξιά


Μετά την συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως ο πιο αξιόπιστος υποδοχέας της δυσφορίας και αγανάκτησης των ευρωπαϊκών κοινωνιών, ιδίως στις βορειότερες και πλουσιότερες χώρες.
Βεβαίως, οι «αγανακτισμένοι» που κατευθύνονται προς τα εκεί, κινδυνεύουν να υποστούν ακόμα πιο μεγάλες απογοητεύσεις και ήττες από αυτές που υπέστησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν το ξέρουν όμως! Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε ότι η ελληνική χρεωκοπία και πανωλεθρία δεν βαρύνει αποκλειστικά την ηγεσία της ελληνικής (ήδη πρώην) αριστεράς. Βαρύνει επίσης και τη «ριζοσπαστική», δήθεν «εθνικόφρονα» δεξιά, που με την παραλλαγή Αν.Ελλ. συμμετείχε στην κυβέρνηση.

Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά μπορεί να παίξει κρίσιμο ρόλο και στο plan B της Αυτοκρατορίας. Αν αποτύχει η προσπάθεια επιβολής της νέας ευρωπαϊκής τάξης με «φιλελεύθερο» περιτύλιγμα, ή αν πάμε σε μια διαλυτική κρίση της ΕΕ, τότε η άκρα, «ριζοσπαστική» δεξιά μπορεί να θέσει την κοινωνική αγανάκτηση που εκφράζει, στην υπηρεσία αυταρχικών λύσεων. Αυτές θα είναι τελικά εξυπηρετικές των συμφερόντων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και των ΗΠΑ, με τον κλασικό μηχανισμό που λειτούργησε στον μεσοπόλεμο. Κάθε έθνος της Ευρώπης πρέπει να υπερασπίσει τον εαυτό του αν θέλει να υπάρχει. Κανένα δεν θα μπορέσει να το κάνει μόνο του, στηριζόμενο στον δικό του «εθνικισμό».
Το Ισραήλ, κατάφερε να διευρύνει αποφασιστικά την έμμεση επιρροή του στην πολιτική της Ελλάδας, χώρας παραδοσιακά πολύ φιλικά διακείμενης στην παλαιστινιακή υπόθεση και τον αραβικό κόσμο. Υπουργός ‘Αμυνας της κυβέρνησης Τσίπρα και στενότατος «φίλος» του Ισραήλ, ο Καμμένος υπέγραψε την πιο προχωρημένη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με το Τελ Αβίβ που υπέγραψε άλλη χώρα στον κόσμο πλην των ΗΠΑ. Μόνο με τους Αμερικανούς υπήρξε τέτοιος «εναγκαλισμός» της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας και ευρύτερα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, με ξένη δύναμη.

Στρατηγικά, σε περίπτωση διάλυσης της ΕΕ, ένα plan B Αμερικανών-Ισραηλινών, είναι η δημιουργία υπό την αιγίδα τους ολοκληρωμένης Μεσογειακής ‘Ενωσης με αντιρωσικό προσανατολισμό. 

Συμπέρασμα
Ένα πρώτο, κρίσιμης σημασίας και παγκόσμιας αξίας συμπέρασμα είναι ότι δεν είναι δυνατό να αντιμετωπισθεί η «Αυτοκρατορία», είτε οικονομικά, είτε γεωπολιτικά, με ημίμετρα.

Αλλά στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στη Ρωσία, στην Κίνα και παντού, και στην «ριζοσπαστική αριστερά» και στην «ριζοσπαστική δεξιά», παραμένουν ισχυρές οι δυνάμεις που επιδιώκουν βασικά κατευνασμό και συμβιβασμό με την «Αυτοκρατορία», όπως υφίσταται και μια κοινωνική βάση μάλλον παθητική, σε μεγάλη σύγχυση λόγω και της μαζικής πλύσης εγκεφάλου από τα Μέσα, που ελπίζει ότι θα διατηρήσει τα κεκτημένα της χωρίς να μπει στον κόπο και να αναλάβει τα ρίσκα «ρήξης», «σύγκρουσης», «πολέμου». ‘Όταν αφυπνίζονται αυτές οι δυνάμεις είναι συνήθως αργά.

Αυτό, μαζί και η καθαρή στρατηγική που έχει, εν αντιθέσει με τους αντιπάλους της, που δεν διαθέτουν ούτε στρατηγική, ούτε πειστικό όραμα, επιτρέπουν μέχρι τώρα στην Αυτοκρατορία τους θριάμβους της. Και όχι η υλική της δύναμη ή η ανύπαρκτη ακτινοβολία του «σχεδίου» της για τον κόσμο, σχεδίου τόσο αποτρόπαιου που πρέπει να το κρύβει διαρκώς, όπως και τον εαυτό της.


Μόνο η δημιουργία εθνικών και διεθνούς υποκειμένου, αποφασισμένων να συγκρουσθούν με την Αυτοκρατορία, που να διαθέτουν σοβαρό πρόγραμμα υπεράσπισης των πιο στοιχειωδών κατακτήσεων της ανθρωπότητας και της ειρήνης στον κόσμο και πειστικές εναλλακτικές λύσεις, υπό σοβαρή ηγεσία, και με όρους πολύ ενεργού κινητοποίησης και συμμετοχής των λαών, μπορεί να την αντιμετωπίσει.

Πηγή Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μεγάλη έκρηξη σημειώθηκε σε αποθήκες πυρομαχικών, στην επαρχία του Ντιγιαρμπακίρ, στην νοτιο ανατολική Τουρκία.

Η είδηση αναφέρθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι "Haber Türk".

Σύμφωνα με την αναφορά, η αποθήκη ανήκει στις υπηρεσίες πληροφοριών της Τουρκίας (MIT).
Μετά την έκρηξη προέκυψε μια ισχυρή πυρκαγιά.

Η περιοχή αποκλείστηκε και κατέφθασαν ασθενοφόρα και πυροσβεστικά οχήματα.
Δεν αποκαλύφθηκαν τα αίτια της έκρηξης και πιθανά θύματα από αυτήν.

Πηγή Εχέδωρος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το πλάνο περιλαμβάνει τη μετακίνηση χιλίων και πλέον στρατιωτών, προκειμένου να ελεγχθεί η κατάσταση με την αυξημένη ροή προσφύγων

Τη μεταφορά στρατού στα σύνορά της με την Τουρκία ξεκίνησε η Βουλγαρία, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις αυξημένες ροές προσφύγων από τη γειτονική χώρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το σχέδιο περιλαμβάνει τη μετακίνηση τουλάχιστον χιλίων στρατιωτών, ενισχύοντας σημαντικά τις δυνάμεις της στην περιοχή. «Έχουμε καταστρώσει σχέδιο μεταφοράς, σε κύματα, για περισσότερους από 1.000 στρατιώτες κατά μήκος των συνόρων μας με την Τουρκία», δήλωσε ο γενικός γραμματέας εσωτερικών υποθέσεων της χώρας, Γκέργκι Κοστόφ.

Η απόφαση ελήφθη μετά την προσπάθεια 660 προσφύγων να περάσουν παρανόμως τα σύνορα την τελευταία μόνο εβδομάδα. Η βουλγαρική κυβέρνηση έχει ήδη ενισχύσει τα σύνορά της με χίλιους και πλέον αστυνομικούς, ωστόσο με τη διόγκωση της προσφυγικής κρίσης κρίθηκε απαραίτητη η παρουσία και του στρατού. Η Βουλγαρία έχει απλώσει τον έλεγχο στα 30 χιλιόμετρα των συνόρων που τη χωρίζουν από την Τουρκία, επιχειρώντας να περιορίσει την παράνομη διέλευση των μεταναστών από τα εδάφη της.

Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες πρόσφυγες βρίσκονται συγκεντρωμένοι για 3η μέρα στα βορειοδυτικά σύνορα της Τουρκίας, στην Ανδριανούπολη και ο αριθμός τους αυξάνει καθημερινά. Η Βουλγαρία δεν αποτελεί μέρος της συνθήκης του Σένγκεν, γεγονός που δεν την υποχρεώνει να επιτρέπει την ελεύθερη διέλευση των προσφύγων από τα εδάφη της. Παρόλα αυτά, έχει υποδεχθεί φέτος σχεδόν 7.400 πρόσφυγες, κυρίως Σύρους, οι οποίοι έχουν περάσει τα σύνορα από την Τουρκία.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Και εκεί που είχαμε μία “Για πρώτη φορά” (σαν να λέμε παρθενική) Αριστερά, με νέα πρόσωπα στους υπουργικούς θώκους, με νέο “αφήγημα”, με ζωντάνια και ζωηράδα, με ορεξάτο μπλά-μπλά για ανατροπές που χρόνια περιμένει αυτή η άμοιρη κοινωνία, με ένα γελαστό και ευδιάθετο παλληκάρι στην πρωθυπουργία και με έναν ρόκ υπουργό Οικονομίας που αναστάτωσε το τέλμα του επιφανειακού καθωσπρεπισμού που επιτάσσουν τα πρωτόκολλα, βρισκόμαστε, μετά τον βιασμό της στις Βρυξέλλες (που ομολόγησε ο ίδιος ο -και αυτός βιασθείς- πρωθυπουργός) με μία παρθενοραμμένη Αριστερά, με μουτσούνες μουτρωμένες και ξινές, που σηκώνουν βογγώντας τούς υπουργικούς χαρτοφύλακες με τα βαρειά κι ασήκωτα Μνημόνια, που ψελλίζουν μονότονα τα ίδια αντιπαθητικά και εξοργιστικά που έλεγαν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, που αποπνέουν την ίδια δυσωδία της κομματοκρατίας, που την έχουμε σιχαθεί, εδώ και 40 (κοντά) χρόνια...

Τί τις ήθελε τις διαπραγματεύσεις, μικρή και άδολη παρθένα και μάλιστα ξεβράκωτη, σε πονηρά ραντεβού;

Όμως, ο Αλέξης, αντιστάθηκε 17 ολόκληρες ώρες πριν “πέσει στα τέσσερα” (κατά την προσφιλή έκφραση του συνβιασθέντος μαζί του, Πάνου...).

Μόνο που σκέφτομαι τις ατέλειωτες στιγμές της αντίστασης του αυτής, ρίγη εθνικής υπερηφάνειας πλημμυρίζουν το είναι μου, μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες συμπολιτών μου που θα το ψηφίσουν το παλληκάρι, γι' αυτή και μόνο την ηρωική του στάση...

Άξιος ο μισθός του...





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η σύλληψη έγινε κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με τις αρχές

Σύμφωνα με την αστυνομία, από τις βάσεις δεδομένων της αστυνομίας διαπιστώθηκε ότι είναι μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης
Οι ουγγρικές αστυνομικές αρχές ανακοίνωσαν σήμερα ότι συνέλαβαν 29 μετανάστες κατά τη διάρκεια συγκρούσεων στα νότια σύνορα της χώρας με την Σερβία, χαρακτηρίζοντας έναν από τους συλληφθέντες ως «γνωστό τρομοκράτη».

Ο Γκιόργκι Μπάκοντι, σύμβουλος για θέματα ασφαλείας του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν, ανέφερε πως 20 αστυνομικοί τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των βίαιων επεισοδίων, καθώς οι μετανάστες εκτόξευσαν πέτρες και κομμάτια μπετόν εναντίον των ανδρών της αστυνομίας, που έκανε χρήση δακρυγόνων και αντλιών νερού υπό πίεση.

«Η αστυνομία επίσης συνέλαβε έναν γνωστό τρομοκράτη», δήλωσε ο Μπάκοντι στο κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο M1, χωρίς να δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες.

Όπως είπε, όταν η αστυνομία ξεκίνησε ελέγχους στοιχείων, διαπιστώθηκε ότι ο συλληφθείς μετανάστης είναι μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης, σύμφωνα με τις βάσεις δεδομένων της αστυνομίας.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος


Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών είναι και η αναβίωση των πολιτικών «φαντασμάτων» που πρόδωσαν την εθνική κυριαρχία, έριξαν την χώρα στον γκρεμό και τώρα με περισσό θράσος ζητούν ξανά να τους προτιμήσουμε.

Μήπως αυτό που λέγεται μνήμη έπαυσε να υπάρχει στους ζαλισμένους εγκεφάλους μας;

- Σκάνδαλο ΕΛΑΣΤΑΤ, πολιτικές ευθύνες.
- Σκάνδαλο Λίστας Λαγκάρντ: Τα στικάκια που γυρνούσαν από γραφείο σε γραφείο και τα «βαριά» ονόματα που συγκάλυψαν.
- Σκάνδαλο Υποβρυχίων: Εκτός από τον Άκη όλοι οι άλλοι είναι… αθώοι!
- Χρηματοδότηση με 11,5 εκατ. ευρώ του αδελφού του πρωθυπουργού. Η περίφημη υπόθεση Μπενάκιο Ίδρυμα.
- Συγκάλυψη των ποινικών ευθυνών για την είσοδο της Ελλάδας στο ΔΝΤ, μέσω της απόρριψης της εξεταστικής επιτροπής για το μνημόνιο.
- Τροπολογία που χαρίζε τα χρέη των καναλιών.
- Τροπολογία που αθωώνε τους καταχραστές.
- Τροπολογία που χαρίζει τα θαλασσοδάνεια στα κόμματα της κλεπτοκρατίας.
- Το θάψιμο της δικογραφίας για χρηματισμό Μιχελάκη.
- Το θάψιμο της δικογραφίας για ψευδές πόθεν έσχες Αθανασίου.

Παράλληλα η ψήφιση των περισσότερο αντιχριστιανικών νόμων στην σύγχρονη ελληνική ιστορία έγινε από αυτούς τους περιώνυμους «σωτήρες μας».

Το χειρότερο σε ένα λαό είναι να ξεχνά.
Αύριο θα ξεχάσει και ποιος είναι και από έρχεται και που πηγαίνει.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η απόφαση της γερμανικής κυβέρνησης να επαναφέρει προσωρινά τους ελέγχους στα σύνορά της με την Αυστρία (και ενδεχομένως και με άλλες γείτονες χώρες) αλλά και η σκλήρυνση της στάσης της Ουγγαρίας στην είσοδο προσφύγων στη χώρα αλλάζουν σε σημαντικό βαθμό τον χάρτη των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών στη Ευρώπη και την μεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ταυτόχρονα απαιτούν την χάραξη διαφορετικής στρατηγικής από πλευράς ελληνικών αρχών και κοινωνίας. 

Γράφει ο Γιάννης Παπαγεωργίου
Δικηγόρος, Επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ


Η κίνηση της Γερμανίας ήταν απροσδόκητη αλλά όχι απρόβλεπτη ούτε και παράνομη. Όσοι επικρίνουν την απόφαση της Γερμανίας ως μονομερή, αυθαίρετη, αντι-ευρωπαϊκή και λοιπά - ο αντιγερμανισμός στη χώρα μας πουλάει πάντα - καλό είναι να λάβουν υπόψη ότι η προσωρινή επαναφορά των συνοριακών ελέγχων προβλέπεται στη σχετική ευρωπαϊκή νομοθεσία. Ο Κανονισμός Συνόρων Σένγκεν - το κύριο ενωσιακό νομικό κείμενο που ρυθμίζει τον έλεγχο των εξωτερικών συνόρων - επιτρέπει την προσωρινή επαναφορά του ελέγχου στα εσωτερικά σύνορα από ένα κράτος «όταν υφίσταται σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη ή την εσωτερική ασφάλεια». Αυτό έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις: η Γαλλία, πριν λίγα χρόνια, είχε αναστείλει προσωρινά την ελεύθερη είσοδο από την Ιταλία λόγω της αύξησης των μεταναστών από την Τυνησία και τη Λιβύη μετά την Αραβική Άνοιξη, η Γερμανία το είχε πράξει κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ το 2006 και η Ιταλία κατά τη σύνοδο της Ομάδας των 8 στη Γένοβα το 2001. Ο ίδιος κανονισμός προβλέπει και τους όρους για την επαναφορά (μέγιστη περίοδος 30 ημερών που μπορεί να παραταθεί ανά 30 ημέρες όσο διαρκεί η έκτακτη απειλή, ενημέρωση της Επιτροπής και των λοιπών κρατών για τους λόγους, την έκταση και τη διάρκεια της προβλεπόμενης επαναφοράς κ.α.). 

Επίσης είναι σκόπιμο να διευκρινισθεί ότι η Γερμανία δεν «έκλεισε» τα σύνορά της, απλώς ελέγχει τα νομιμοποιητικά έγγραφα των εισερχομένων και άρα επιβραδύνει την ροή των εισόδων. Στόχος της δεν φαίνεται να είναι να εμποδίζει την είσοδο των προσφύγων στη χώρα αλλά μάλλον να γνωρίζει ποιοι είναι αυτοί. Αν η διαδικασία διοικητικής ταυτοποίησης των Σύρων προσφύγων είχε γίνει νωρίτερα (π.χ. στην Ελλάδα) αυτός ο λόγος ίσως είχε εκλείψει. Σε κάθε περίπτωση, η πράξη αυτή αναδεικνύει τα θεσμικά - πέραν των πρακτικών - προβλήματα που δημιουργεί, σε κάθε επίπεδο στην Ευρώπη, η μαζική αύξηση των μικτών μεταναστευτικών ροών.

Ορισμένοι παρατηρητές ερμηνεύουν τη γερμανική απόφαση ως μεταστροφή και υπαναχώρηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης σε σχέση με τις δηλώσεις της Καγκελαρίου Μέρκελ την περασμένη εβδομάδα - που είχαν συγκινήσει και εκπλήξει πολλούς στην Ευρώπη. Πιο πιθανό είναι ωστόσο πως δεν πρόκειται για μεταστροφή αλλά για τρόπους αντιμετώπισης της έκτακτης κατάστασης βραχυπρόθεσμου χαρακτήρα. Οι πρακτικοί λόγοι είναι εμφανείς: μέσα σε μια μέρα, το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου έφτασαν στο Μόναχο 12.202 άτομα, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της χώρας. Οι αρχές δεν έχουν αρκετό χρόνο στη διάθεσή τους για την πλαισίωση και καταγραφή όλων αυτών των ατόμων - και αντίθετα από την Ελλάδα, δεν διανοούνται ότι οι πρόσφυγες μπορούν απλώς να μένουν στο δρόμο ενώ το κράτος αποδεικνύεται ανίκανο να τους παράσχει την αναγκαία φιλοξενία (προφανώς με τους αριθμούς αυτούς ακόμα και η έμφυτη γερμανική οργανωτικότητα σηκώνει τα χέρια ψηλά).

Χρειάζονται να περιορίσουν τη ροή για να αντεπεξέλθουν στην πίεση. Έτσι, η επαναφορά των συνοριακών ελέγχων επιτρέπει στις αρχές να προετοιμάσουν καλύτερα την υποδοχή των προσφύγων. Παράλληλα, επιτρέπει στην Καγκελάριο Μέρκελ να δείξει ότι λαμβάνει υπόψη και τις διαμαρτυρίες πολλών ομοσπονδιακών κρατιδίων που έχουν, κατά βάση την ευθύνη της υποδοχής και στέγασης των προσφύγων. Δεν πρόκειται ως εκ τούτου για αλλαγή πολιτικής της Γερμανίας αλλά μάλλον για προσωρινή αναδιάταξη της τακτικής της, πόσω μάλλον που η επιλογή της υποδοχής των προσφύγων δεν έχει μόνο ανθρωπιστικά αλλά και στρατηγικά αίτια - την στρατηγική επιλογή της Γερμανίας να καλύψει και μετο τρόπο αυτό την έλλειψη εργατικού δυναμικού και τη γήρανση του πληθυσμού της.

Η απόφαση έχει κυρίως διαπραγματευτικό χαρακτήρα απέναντι στα άλλα κράτη μέλη της Ένωσης: ο χαρακτηρας αυτός αναδεικνύεται και από την δήλωση του Γερμανού κυβερνητικού εκπροσώπου ότι οι χώρα θα συνεχίσει να δέχεται πρόσφυγες αλλά πως η κυβέρνησή του «ελπίζει ότι τούτο θα συμβεί με πιο πειθαρχημένο τρόπο και σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο μέσα στο οποίο όλες οι κυβερνήσεις θα δείξουν αλληλεγγύη».
Η Ευρώπη θα πρέπει να αποδεχθεί ότι δύο ή και περισσότερα εκατομμύρια άτομα (κυρίως από τη Συρία αλλά ενδεχομένως και από άλλες χώρες της περιοχής) θα εγκατασταθούν μόνιμα ή για μεγάλο χρονικό διάστημα στις χώρες της Ε.Ε.
Εδώ έγκειται ίσως και το σημαντικότερο νέο δεδομένο: πίσω από την επιλογή του γερμανικού κράτους να επαναφέρει προσωρινά τους ελέγχους στα σύνορα υπάρχει το όλο θέμα της υποδοχής - όχι μόνο βραχυπρόθεσμα αλλά και μόνιμα - των Σύρων προσφύγων στο εσωτερικό της Ένωσης. Οι πρόσφυγες αυτοί επιλέγουν σήμερα, σχεδόν αποκλειστικά, να κατευθυνθούν προς τη Γερμανία, όχι γιατί εκεί θα τύχουν καλύτερης προστασίας αλλά για οικονομικούς κατά βάση λόγους: καλύτερη πλαισίωση στην πρώτη φάση των αφίξεων (επιδόματα, στέγη κ.α.) και περισσότερες ευκαιρίες εργασίας αργότερα. Μέχρι τώρα, αυτό διευκόλυνε τις άλλες χώρες από όπου εισέρχονταν ή περνούσαν, πρώτα πρώτα την Ελλάδα. Εφόσον δεδηλωμένος τελικός προορισμός των Σύρων ήταν η Γερμανία, για τις ελληνικές αρχές ο στόχος ήταν να τους μεταφέρουν γρήγορα από τα νησιά προς τα σύνορα ώστε να προχωρήσουν (παράνομα προφανώς) προς την ΠΓΔΜ χωρίς μείζονα προβλήματα στη χώρα. Την ίδια στάση με την Ελλάδα κρατούσαν, κατά βάση, και οι άλλες χώρες διέλευσης. Τα λοιπά κράτη μέλη της Ε.Ε. που δεν αντιμετώπιζαν άμεσα την πίεση αυτή απλώς εξέφραζαν ανησυχία για την κατάσταση και διεξήγαγαν διπλωματικές συζητήσεις χωρίς, ωστόσο, επιχειρησιακή εμπλοκή.

Η αποτυχία, μέχρις στιγμής, των συζητήσεων στο Συμβούλιο Υπουργών Εσωτερικών της 14ης Σεπτεμβρίου για τη δέσμη μέτρων που πρότεινε η Επιτροπή, η οποία προβλέπει, μεταξύ άλλων, τη μετεγκατάσταση σε όλη την Ευρώπη 120.000 αιτούντων άσυλο στην Ιταλία, την Ελλάδα και την Ουγγαρία δείχνει ότι πολλά κράτη δεν έχουν αντιληφθεί τις μακροχρόνιες επιπτώσεις της Συριακής εξόδου για την Ευρώπη. Πρόκειται για μια πρωτοφανή εξελιξη για την Ευρώπη από την εποχή του τέλους του Α' Παγκοσμίου Πολέμου που δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με την προσφυγική κρίση την εποχή των πολέμων στη Γιουγκοσλαβία ούτε με τις μετακινήσεις πληθυσμών μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Η Συρία, και στην υποθετική περίπτωση της λήξης του εμφυλίου και της (ακόμα πιο υποθετικής) επιβολής ενός δημοκρατικού καθεστώτος, θα είναι μια διαλυμένη χώρα. Μεγάλο μέρος των σημερινών προσφύγων δεν θα γυρίσουν ποτέ. Η Ευρώπη θα πρέπει να αποδεχθεί ότι δύο ή και περισσότερα εκατομμύρια άτομα (κυρίως από τη Συρία αλλά ενδεχομένως και από άλλες χώρες της περιοχής) θα εγκατασταθούν μόνιμα ή για μεγάλο χρονικό διάστημα στις χώρες της Ε.Ε.

Η Γερμανία και για ανθρωπιστικούς και για οικονομικούς λόγους (και για συνταγματικούς εφόσον το δικαίωμα στο άσυλο κατοχυρώνεται στοη Θεμελιώδη Νόμο) έχει αποδεχθεί αυτή την πραγματικότητα. Ωστόσο, δεν προτίθεται να την χειρισθεί και αντιμετωπίσει μόνη της - όπως είχε πράξει στη δεκαετία του 1990 για τους Βόσνιους πρόσφυγες. Θεωρεί ότι είναι ένα ευρωπαϊκό ζήτημα. Εξ ου και η επιμονή της στην ιδέα των υποχρεωτικών ποσοστώσεων στην ανακατανομή των προσφύγων. Οι χώρες που σήμερα ανθίστανται στην ιδέα αυτή είναι κυρίως οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που για διάφορους λόγους (έλλειψη μεταναστευτικής παράδοσης, περιορισμένες δυνατότητες οικονομικής ένταξης των προσφύγων, εθνικιστική αντίδραση) δεν είχαν μέχρι τώρα σχεδόν καμμία μεταναστευτική ή προσφυγική πίεση και δεν θέλουν να έχουν.

Η αναστολή των κανόνων του Σένγκεν από τη Γερμανία και η επιβολή ελέγχων, και άρα περισσότερο αργών ροών, στα σύνορα ασκούν στην πράξη πίεση σε χώρες όπως η Ουγγαρία, η Σλοβακία ή η Τσεχική Δημοκρατία, χώρες που δεν θέλουν δεσμευτική ανακατανομή προσφύγων αλλά ταυτόχρονα είναι ιδιαίτερα δεκτικές σε θέματα ευρωπαϊκού κεκτημένου, ιδίως την ελεύθερη κυκλοφορία μέσα στην Ένωση. Προφανώς ένας στόχος της απόφασης αυτής είναι να υποχρεώσει τους ανατολικούς εταίρους να αποδεχθούν τη λύση που προτείνεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για δεσμευτική ανακατανομή των αιτούντων άσυλο... 

Υπό την έννοια αυτή, ένας δεύτερος αποδέκτης των γερμανικών πιέσεων είναι και οι χώρες πρώτης εισόδου (Ιταλία και Ελλάδα): μια από τις τελευταίες αποφάσεις της Ένωσης είναι η δημιουργία- με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση - νέων πολυδύναμων κέντρων υποδοχής στα σημεία άφιξης (τα λεγόμενα hotspots όπου θα διεξάγεται η ταυτοποίηση, καταγραφή και ενδεχομένως μετεγκατάσταση των προσφύγων). Παρότι η απόφαση αυτή είναι κατ' αρχήν ειλημμένη ούτε η ιταλική ούτε η ελληνική κυβέρνηση προχωρούν επαρκώς γρήγορα στην υλοποίηση των κέντρων αυτών, κυρίως λόγω διοικητικών υστερήσεων. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι χώρες που αντιμετωπίζουν σε πολύ έντονο βαθμό το πρώτο κύμα των μικτών μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη να μην προχωρούν στην ταυτοποίηση των προσφύγων και τούτο να πρέπει να γίνει στην ίδια τη Γερμανία. Άλλος στόχος της Γερμανίας είναι να πιέσει για την ταχύτερη υλοποίηση της απόφασης αυτής από όπου θα ξεκινήσει και η διαδικασία μετεγκατάστασης των προσφύγων.
Ένας αριθμός προσφύγων θα εισέλθει και θα παραμείνει - μόνιμα ή για μεγάλο χρονικό διάστημα στη χώρα τους επόμενους μήνες και χρόνια. Ο αριθμός αυτός μπορεί να φθάσει ή και να ξεπεράσει τις 100.000 ή 200.000 άτομα.
Δεδομένης της ισχύος της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει δίκιο, είναι αρκετά πιθανό να επιβάλει την ανακατανομή - μέσα στο πλαίσιο προφανώς των εσωτερικών ισορροπιών της Ε.Ε. δεν θα κερδίσει απόλυτα αλλά σε μεγάλο βαθμό. Τούτο ωστόσο θα πρέπει να ξυπνήσει τις ελληνικές αρχές και την ελληνική κοινωνία. Η μαζική αύξηση των προσφύγων απαιτεί - και εν τέλει θα οδηγήσει - σε μεγαλύτερη αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών μελών της Ένωσης όχι μόνο για την αρχική υποδοχή αλλά για την μακροχρόνια ένταξη των ατόμων αυτών στην κοινωνία και την οικονομία. 

Η Ελλάδα διεκδικεί μέχρι τώρα, και σωστά, μεγαλύτερη αλληλεγγύη για την πρώτη υποδοχή των προσφύγων. Οι ραγδαίες εξελίξεις ωστόσο στην Ένωση, πιθανοί νέοι κανόνες για την επανεγκατάσταση των αιτούντων και οι διαδικασίες αναδιανομής των προσφύγων σε μονιμότερη βάση ανάμεσα στα κράτη μέλη της Ε.Ε. θα έχουν μακροπρόθεσμες επιπτώσεις για την Ελλάδα: ένας αριθμός προσφύγων θα εισέλθει και θα παραμείνει - μόνιμα ή για μεγάλο χρονικό διάστημα στη χώρα τους επόμενους μήνες και χρόνια. Ο αριθμός αυτός μπορεί να φθάσει ή και να ξεπεράσει τις 100.000 ή 200.000 άτομα. Αρκετοί από αυτούς θα ανήκουν σε εθνικότητες που, λόγω προέλευσης, εκπαίδευσης ή κουλτούρας, θα μπορούν να ενταχθούν δύσκολα στην ελληνική κοινωνία. Οι πολιτικοί δεν γνωρίζουν ή δεν ενημερώνουν για την εξαιρετικά πιθανή αυτή εξέλιξη, ενώ η χώρα ιδίως μέσα στη παρούσα κρίση, είναι ανέτοιμη, τόσο σε επίπεδο πολιτικής όσο και κοινωνίας, να το αποδεχθεί. Αν δεν υπάρξει σοβαρή και ταχεία συζήτηση - και αποφάσεις - για το ζήτημα αυτό, είναι ενδεχόμενο να το αναλάβει η Χρυσή Αυγή και τα διάφορα μπλόγκ που καραδοκούν.

Πηγή Huffington Post


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Υπέρ της οικειοθελούς υποδοχής προσφύγων οι Βρυξέλλες!!!

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι πιθανό να αποσύρει την πρόταση να επιβληθούν υποχρεωτικές ποσοστώσεις για την ανακατανομή 120.000 αιτούντων άσυλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αντ’ αυτού να ταχθεί υπέρ ενός συστήματος οικειοθελούς υποδοχής προσφύγων, όπως ζητούν κράτη της ανατολικής Ευρώπης, σύμφωνα με πηγές στις Βρυξέλλες τις οποίες επικαλείται το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς.

Η πρόταση αυτή διατυπώθηκε μετά την αποτυχία των υπουργών Εσωτερικών της ΕΕ τη Δευτέρα να συμφωνήσουν σε ένα σύστημα ποσοστώσεων για τη δικαιότερη κατανομή της πίεσης που ασκεί η τεράστια εισροή προσφύγων και μεταναστών στην Ευρώπη φέτος. Μεγάλο μέρος των ανθρώπων αυτών είναι πρόσφυγες που εγκατέλειψαν εμπόλεμες ζώνες στη Συρία και στο Ιράκ.

Δεν είναι πάντως ακόμη σαφές το εάν, στην περίπτωση που η Κομισιόν κάνει μια νέα πρόταση με αυτό το περιεχόμενο, θα την αποδεχθούν η Γερμανία και η Γαλλία, αφού θα κατέληγαν να υποδεχθούν πολύ περισσότερους πρόσφυγες και μετανάστες από ό,τι βάσει του συστήματος των υποχρεωτικών ποσοστώσεων.

Καθώς το συμβούλιο εσωτερικών υποθέσεων προετοιμάζεται για μια νέα έκτακτη σύνοδο την 22η Σεπτεμβρίου, Ευρωπαίοι διπλωμάτες καταβάλλουν προσπάθειες για την αποφυγή μιας νέας αποτυχίας.

«Ο στόχος της [Ευρωπαϊκής] Επιτροπής είναι να διαφυλάξει την ενότητα της Ευρώπης», δήλωσε νωρίτερα σήμερα ο Ευρωπαίος επίτροπος Μετανάστευσης Δημήτρης Αβραμόπουλος ενώπιον των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες.

Ωστόσο ένα στέλεχος της Κομισιόν επισήμανε ότι «το σχήμα των υποχρεωτικών ποσοστώσεων δεν είναι πλέον μια επιλογή» που θεωρείται πως μπορεί να εγκριθεί και πρόσθεσε: «αυτό που έχει σημασία είναι να κρατήσουμε τον αριθμό των 120.000» αιτούντων άσυλο που θα ανακατανεμηθούν στις χώρες μέλη.

Η Ουγγαρία, η Σλοβακία, η Τσεχία, η Ρουμανία και η Πολωνία είναι οι χώρες που αντιτάσσονται πιο σθεναρά στην πρόταση για την δημιουργία ενός συστήματος υποχρεωτικών ποσοστώσεων. Οι κυβερνήσεις τους επιχειρηματολογούν ότι αυτό το σύστημα θα προσήλκυε ακόμη περισσότερους μετανάστες στην Ευρώπη και θα προκαλούσε μεγάλα προβλήματα στις κοινωνίες των άλλοτε κρατών-μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας, που είναι κάθε άλλο παρά συνηθισμένες στην υποδοχή προσφύγων.

Η Ουγγαρία απορρίπτει το σύστημα των ποσοστώσεων παρότι, όπως και η Ελλάδα και η Ιταλία —χώρες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μεταναστευτικής κρίσης— θα στέλνουν πολύ περισσότερους πρόσφυγες σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη από όσους θα υποδέχονται.

«Εάν η Ουγγαρία δεν θέλει να συμμετέχει, μπορούμε να ανακατανείμουμε αιτούντες άσυλο από άλλες χώρες», σχολίασε στέλεχος της Κομισιόν. «Δεν έχουμε ασφαλώς έλλειψη προσφύγων στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή», πρόσθεσε.

Άλλος ένας συμβιβασμός που εξετάζεται στην Κομισιόν είναι να αποσυρθεί η πρόταση για την επιβολή οικονομικών κυρώσεων σε βάρος των κρατών που δεν υποδέχονται την ποσόστωση των αιτούντων άσυλο που έχουν συμφωνήσει.

Το αρχικό σχέδιο που είχε υποβάλει ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ προέβλεπε την επιβολή προστίμων ύψους έως και 0,002% του ΑΕΠ των χωρών που δεν θα υποδέχονταν τον αριθμό που τους αναλογούσε προς το παρόν.
Για την Πολωνία επί παραδείγματι, ένα τέτοιο πρόστιμο θα ανερχόταν σε περίπου 10 εκατομμύρια ευρώ.

Η πρόταση της Γερμανίας ήταν ακόμη πιο σκληρή και προέβλεπε την επιβολή περικοπών ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ στην βοήθεια που χορηγεί η ΕΕ.

«Πρέπει να υπάρξει ένας συμβιβασμός ανάμεσα στην πολύ χαμηλή αποζημίωση που προτάθηκε από την Επιτροπή και την διακοπή της εκταμίευσης κοινοτικών κεφαλαίων που προτάθηκε από τη Γερμανία», υπέδειξε Ευρωπαίος διπλωμάτης.
Εάν δεν υπάρχει συμφωνία ενόψει στην έκτακτη σύνοδο της Τρίτης, το Λουξεμβούργο, η χώρα που ασκεί την εναλλασσόμενη προεδρία της ΕΕ, ενδέχεται να πιέσει να διεξαχθεί ψηφοφορία ώστε να υποχρεωθούν τα κράτη μέλη να αποδεχθούν τις ποσοστώσεις.

Η έγκριση μιας τέτοιας απόφασης με πλειοψηφία και όχι με ομοφωνία είναι «νομικά εφικτή, αλλά πολιτικά αντιπαραγωγική», επισήμανε αξιωματούχος της ΕΕ. «Πέραν αυτού, δεν μπορούμε να στέλνουμε αιτούντες άσυλο σε χώρες όπου δεν είναι ευπρόσδεκτοι», πρόσθεσε.

Πηγή MIgnatiou
Reuters, ΑΠΕ (Μπ.Γ.)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

...ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.
Γι αυτό, προσοχή!

Άλλωστε μας το 'παν οι άνθρωποι: ''δαιμονοποιήσαμε τα μνημόνια''!
Δηλαδή πλέον τα μνημόνια δεν είναι δαίμονες. Είναι άγγελοι. Ή έστω αγαθοί δαίμονες!
Μάλιστα.

Δηλαδή ''σύντροφοι'' εξορκίσαμε τους δαίμονες των μνημονίων, αλλά η γραβάτα παραμένει δαιμονισμένη ακόμα.
Πολύ σωστά.

Άλλωστε κι εσείς γι αυτό εξακολουθείτε να μη την φοράτε:  Έτσι, αποδεικνύεται ότι δεν είστε απατεώνες!
Μάλιστα.

Και τον θρησκευτικό όρκο; Μάλλον τον δαιμονοποιήσατε κι αυτόν.
Ο άλλος έτσι κι αλλιώς δεν σας πήγε γούρι!
Ε, βέβαια.  Άλλο πράγμα να  ''ομνύεις εις μίαν αδιαίρετον κλπ κλπ Αγία Τριάδα'', και άλλο πράγμα να ''ομνύεις εις το Σύνταγμα''.
Το Σύνταγμα το βάνεις κάτω και το ξεσκίζεις εις τα ''εξ ων συνετέθη''!
Με την Αγία Τριάδα δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο πράγμα.
Γι αυτό την άλλη φορά που θα ορκιστείτε κυβέρνηση, παραδεχτείτε πως δαιμονοποιήσατε και τον θρησκευτικό όρκο, και ορκιστείτε σαν καλοί χριστιανοί, μπας και μας αποειδεί κι ο Θεός.

Με τα κανάλια βέβαια είναι άλλο πράγμα: τα είχατε δαιμονοποιήσει κι εσείς, σας είχαν δαιμονοποιήσει κι αυτά, σκ@τά η υπόθεση!
Τώρα, τα αγιοποιήσατε κι εσείς, σας αγιοποίησαν κι αυτά, κι όλα μέλι γάλα.  

Τί αλλο δαιμονοποιήσατε ''σύντροφοι'';
Την ανεργία μήπως; Μήπως δεν μας φταίει ούτε αυτή;
Και το χρέος; Δαίμονας ή άγγελος;
Οι εταιρείες των υπουργών που παίρνουν έργα και εργάκια;
Οι ''θεσμοί'';
Η καινούργια τρόϊκα των τεσσάρων;

Πείτε μας. Πείτε μας κι άλλα!
Μη μας αφήνετε στο σκοτάδι. Διψάμε για μάθηση.
Πώς θα πάμε στην κάλπη τυφλοί, τυφλούς οδηγούντες; Δεν κάνει!
Πείτε μας να ξέρουμε.

Και να δείτε εσείς ''σύντροφοι'' μιά δαιμονοποίηση που θα ρίξουμε εμείς στην κάλπη την Κυριακή!
Να!...
Τόση, με το συμπάθιο!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Ό,τι ήταν για τους Ρώσσους κομμουνιστές χθες ο «προλεταριακός διεθνισμός», είναι σήμερα για τους Αμερικάνους τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Και στον 21ο αιώνα, όπως πάντοτε στο παρελθόν, την Ιστορία θα την καθορίσει όποια Δύναμη θα είναι σε θέση να προσδιορίζει δεσμευτικά για τους υπόλοιπους το περιεχόμενο και την πρακτική εφαρμογή των κυρίαρχων εννοιών (διάβαζε: ιδεολογημάτων).» [Παναγιώτης Κονδύλης]
Στην εποχή των ‘ανθρωπίνων δικαιωμάτων’ δεν μπορεί να υπάρξει πιο φονικό όπλο από τον ίδιο τον άνθρωπο .. ΝΕΚΡΟ, όταν, και όπως το αποφασίσει η Αυτοκρατορία. Όταν δε αυτός ο άνθρωπος είναι παιδί, τότε ο ‘θάνατος’ είναι ακαριαίος.


Για αυτά τα παιδιά δεν έμαθες τίποτα, διότι η Αυτοκρατορία δεν το επιθυμούσε. Δολοφονήθηκαν στην Υεμένη και οι δολοφόνοι τους είναι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ. Για αυτά τα παιδιά δεν έκλαψε κανείς.

Eικόνα από sibilla

Για αυτά τα παιδιά έπρεπε να μάθεις από την Αυτοκρατορία ότι τα δηλητηρίασε ο Άσαντ. Η Αυτοκρατορία ήθελε να κάνει ‘ανθρωπιστικό πόλεμο’ εναντίον της Συρίας. Τα νεκρά τους κορμάκια μετακινήθηκαν σε διαφορετικές τοποθεσίες από τους μισθοφόρους αντάρτες του ΝΑΤΟ που τα δηλητηρίασαν, για να εμπλουτίσουν το υλικό των ‘ενοχοποιητικών στοιχείων’. Για αυτά τα παιδιά δεν έκλαψε κανείς.


Εικόνα: Το ίδιο αγοράκι με το κόκκινο βρίσκεται σε δύο διαφορετικές τοποθεσίες. Οι χημικές επιθέσεις στη Γκούτα: .. – Αβέρωφ



Εικόνα: Τουλάχιστον 9 από αυτά τα παιδιά εμφανίζονται σε διαφορετικά πλάνα από διαφορετικές τοποθεσίες. Οι χημικές επιθέσεις στη Γκούτα: .. – Αβέρωφ



Εικόνα: Ένα μικρό αγόρι που εμφανίζεται σε δύο διαφορετικά βίντεο με δύο διαφορετικά σενάρια. Οι χημικές επιθέσεις στη Γκούτα: .. – Αβέρωφ

Για τον Aylan έπρεπε να μάθεις από την Αυτοκρατορία ότι πρέπει να ανοίξεις την πόρτα σου σε όλον τον πλανήτη. Η Αυτοκρατορία χαράσσει παγκόσμια στρατηγική τεκτονικών διαστάσεων και σε αυτήν (εκτός των άλλων που θα δούμε στην πορεία) συμπεριλαμβάνεται αλλαγή του παραδοσιακού κοινωνικού μοντέλου των λαών της Ευρώπης.  Δεν συμφέρει διότι είναι δυσκολοκυβέρνητο, συμφωνούν και οι πολυεθνικές. Το κορμάκι του μετακινήθηκε σε άλλο σημείο από εκεί που βρέθηκε για να έχει ‘φωτογένεια’. Οι νεκρόφιλες κάμερες πήραν φωτιά και ολόκληρος ο πλανήτης έπαθε ‘ανθρωπιστική’ υστερία.

Το σημείο που βρέθηκε αρχικά ο Aylan. Εικόνα από sibilla

Πίσω από έναν νεκρό, υπάρχει μία ιστορία ..
Εσύ, ποτέ δε θα τη μάθεις.
Εσύ θα μάθεις μόνο όσα μαθαίνεις κάθε φορά που σου λένε ποιο κινητό τελευταίας τεχνολογίας να αγοράσεις, ποιο κόμμα να ψηφίσεις, ποιο κραγιόν να φορέσεις.
Μην στενοχωριέσαι όμως, όταν έρθει και η δική σου η σειρά κάποιος θα κλάψει και για σένα, ίσως πάλι και όχι ..
.. ρώτα την Αυτοκρατορία.

Πηγή Φαίη/Αβέρωφ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Ο Τσίπρας, ο οποίος έχει αναπτύξει το τελευταίο διάστημα μια πρωτοφανή, μεγαλειώδη ικανότητα να κάνει τον Κινέζο ως προς τα πεπραγμένα της θητείας του, μετακόμισε. Και η αλλαγή ενέχει πολύ μεγάλο συμβολισμό: πάει πια για τα καλά από την Ομόνοια στο Σύνταγμα: δυστυχώς, η ταχεία και βίαιη «αστικοποίησή» του έγινε με τους χειρότερους για τον τόπο όρους και με τεράστιο κόστος.

Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που ίσως θα άξιζε να το απαντήσει -όχι δημόσια αλλά για τον εαυτό του- ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ: άραγε, τι θα έκανε αν ήταν Γιαπωνέζος;

Το ερώτημα είναι φυσικά σχηματικό, ρητορικό και ακούγεται αστείο – είναι άλλωστε: τόσο το ίδιο το ερώτημα, όσο και η απάντησή του. Όμως, το παράδοξο είναι ότι δεν πρόκειται απλώς για αστείο αλλά και θλιβερό μαζί.

Δυστυχώς για την Ελλάδα, ότι κι αν λέει η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ, η περίοδος Τσίπρα δεν έχει άλλο τρόπο να καταγραφεί ιστορικά παρά μόνον ως μια εποχή ψευδών προσδοκιών και άγριων διαψεύσεων, των «Όχι» που ως άλλος Χουντίνι ο πρώην πρωθυπουργός τα ζήτησε για να τα κάνει «Ναι»– κι αυτό είναι το ένα μόνο επίπεδο. Το άλλο, εκείνο των οικονομικών αποτελεσμάτων, είναι ακόμα χειρότερο – όμως όλα αυτά είναι πλέον ευρέως γνωστά.

Εκείνο που προκαλεί πλέον τρόμο είναι το γεγονός ότι με αυτά τα δεδομένα, αντί ουσιώδους αυτοκριτικής και, ενδεχομένως, απόσυρσης από τα κοινά, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί τώρα να σηκώνει τους τόνους και να προσπαθεί να κάνει το άσπρο – μαύρο με τέτοια επιμονή.

Και, μέσα σε όλα αυτά, σκάνε από παντού ιστορίες οι οποίες κάθε άλλο παρά τιμούν την προηγούμενη κυβέρνηση: από την υπόθεση της ανάθεσης στην εταιρία Φλαμπουράρη μέχρι, δυστυχώς αλλά πρέπει να το πει κανείς, την προτίμηση Τσίπρα στα ιδιωτικά σχολεία την ώρα που ο αρμόδιος υπουργός του καταργεί τα πρότυπα σχολεία.

Ολα αυτά είναι δείγματα μιας ανερμάτιστης ηθικά, πολιτικά και ιδεολογικά, πορείας που κάθε άλλο παρά συνάδει με μια αξιοπρεπή γραμμή πλεύσης στο δημόσιο βίο, ειδικά ενός νέου ανθρώπου.

Όμως το νέο και το παλιό δεν έχει να κάνει με τις ηλικίες: έχει να κάνει με τη σχέση του πολιτικού με το ψεύδος, με την άνεση που έχει άλλα να λέει, άλλα να κάνει, άλλα να πιστεύει, άλλα να φωνάζει απ’ τα μπαλκόνια κι άλλα να λέει στις κλειστές κάμαρες των ευρωπαίων που παλιότερα αποκαλούσε «μερκελιστές» και «ολανδρέρου», αλλά σήμερα τους ακολουθεί κατά πόδας…

Ισως, τελικά, είναι καλύτερα τελικά να μην τα σκεφτεί όλα αυτά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Και, αν τα σκεφτεί, προς θεού, μην τα συνδέσει με τους γιαπωνέζους: καλά κάνει τον Κινέζο, είναι ασφαλώς πολύ πιο ασφαλές…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μπορεί να έχω ταυτότητα, ΑΦΜ, εθνικότητα καταγεγραμμένη (δεν ξέρω από ποιον), αλλά νιώθω μειονότητα μέσα στα γεωγραφικά αλλά και στα κοινωνικά όρια της χώρας. Δεν είμαι σε ομάδα, αλλά ούτε ανήκω σε πολιτικό χώρο. Δεν έχω κοινά ενδιαφέρονται με κανέναν και το μόνο που με δένει με τους υπόλοιπους είναι η γλώσσα. Θρησκεία δεν έχω επιλέξει αλλά τις σέβομαι όλες. Ο τόπος που θεωρώ πατρίδα απαρτίζεται από τις μνήμες μου και από πλάσματα (ζωντανά και νεκρά) που θα τα υπερασπιστώ με απόλυτο πάθος μέχρι το τέλος.

Γνωρίζω ότι για την χώρα μου είμαι πολύτιμο ον μόνο κατά τις προεκλογικές περιόδους και έχω πλήρη συναίσθηση ότι για το υπόλοιπο χρονικό διάστημα είμαι μία μετακινούμενη καμπύλη στις δημοσκοπήσεις τους. Ποτέ άλλωστε δε με ρώτησαν ποιον θεωρώ κατάλληλο και ποιον αυστηρά ακατάλληλο για σκεπτόμενους ενηλίκους.

Πολλοί με δελέασαν από τα εφηβικά μου χρόνια να ακολουθήσω την πολιτική τους γραμμή, μα όταν άρχισα να κάνω ερωτήσεις μου είπαν ότι η έξοδος είναι πρώτη πόρτα αριστερά όπως θα βγαίνω. Δε με έχουν ρωτήσει ποτέ πώς νιώθω για τις οικιστικές και περιβαλλοντικές παρεμβάσεις τους, παρά μόνο υπομένω τα έκτρωματά τους σαν Ινδός αποικοιοκρατούμενος από την Μεγάλη Βρετανία.

Δεν υπήρξε ποτέ μία Κούρτοβικ για να υπερασπιστεί τις πολιτικές μου θέσεις όταν διώκομαι καθημερινά από την δήθεν δημοκρατία που κυβερνά τον τόπο που έτυχε να γεννηθώ και να μεγαλώσω, αλλά και ούτε ένας Βαλιανάτος να μου πάρει συνέντευξη υπερασπιζόμενος το δικαίωμα να μιλώ.

Η δίωξη μου δεν θα είναι ούτε ρατσιστική, ούτε πολιτική όταν θα αποφασίσω να μην ξαναπληρώσω φόρους σε ένα Κράτος που δεν μου έχει εξοφλήσει τους λογαριασμούς των ονείρων μου και της ίδιας της ελευθερίας μου.

Επειδή δεν ανήκω επίσημα σε ένα είδος προς εξαφάνιση, καμία Greenpeace δεν θα αναρτήσει πανό όταν θα με σέρνουν από νοσοκομείο σε νοσοκομείο ψάχνοντας μία εντατική όταν θα την χρειασθώ.

Και όταν πεθάνω δεν θα έχω το δικαίωμα να ζητήσω να θαφτώ κάτω από την βελανιδιά που παλιά σκαρφάλωνα επάνω της, αλλά θα με παραχώσουν σε ένα νεκροταφείο και οι δικοί μου θα πληρώνουν ενοίκιο.

Δεν θα καταγραφώ ποτέ ως μειονότητα γιατί κανένα σύστημα, εθνικό και διεθνές, δεν ταιριάζει στην περίπτωση μου. Είμαι σαν την μερίδα πατάτες που βρίσκεις σε κάθε κατάλογου εστιατορίου. Χωρίς gourmet γεύση, χωρίς ιδιαίτερο χρώμα και πάντα σε χαμηλή τιμή. Τόσο αναλώσιμο είδος και τόσο σίγουρα υπαρκτό, που κανείς δεν μου δίνει και ούτε πρόκειται να μου δώσει σημασία στα καλοστρωμένα τους γεύματα μιλώντας, ανάμεσα σε άλλα, για μειονότητες.

Πηγή SimpleMan
Γράφτηκε το 2008


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου