Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Ιουλ 2016



Γράφει ο Saker για την ειδησεογραφική ιστοσελίδα The Unz Review   

Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν αρκετά σημαντική, αφού είχαμε τις πρώτες σαφείς ενδείξεις για την κατάρρευση της ΕΕ, ενώ παράλληλα, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν έστειλε επιστολή στη Ρωσία, με την οποία απολογούνταν για την κατάρριψη του ρωσικού SU-24 πάνω από τη Συρία πριν από επτά μήνες. Αν και η τελευταία αυτή εξέλιξη επισκιάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την πρώτη, ίσως να είναι το σημάδι για μια ακόμη πιο δραματική εξέλιξη: την κατάρρευση της Τουρκίας.

Ακούγεται, μήπως, υπερβολικό αυτό;

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Η προεδρία του Ερντογάν δεν ήταν τίποτα λιγότερο από μια καταστροφή για την Τουρκία, αφού οδήγησε σε μια τέλεια καταιγίδα κρίσεων, κάθε μία από τις οποίες ήταν σοβαρότερη από την άλλη:

1) Κρίση στη Συρία: η τουρκική πολιτική στήριξης στο Daesh (ISIS), με στόχο την ανατροπή του Άσαντ, έχει αποτύχει οικτρά. Όχι μόνο παρέμεινε ο Άσαντ στην εξουσία, αλλά η τελευταία βομβιστική επίθεση στην Τουρκία φαίνεται να υποδηλώνει ότι το ISIS στρέφεται τώρα εναντίον της Τουρκίας (εφ’ όσον αληθεύουν όσα αναφέρονται στις επίσημες εξηγήσεις, πράγμα το οποίο ίσως να μην ισχύει, όπως θα δούμε παρακάτω). Το σύνολο της πολιτικής του Ερντογάν όσον αφορά στο συριακό ζήτημα έχει αποτύχει παταγωδώς.

2) Κρίση στις σχέσεις της με την ΕΕ: το τελευταίο πράγμα που οι Βρετανοί έκαναν πριν εκδηλώσουν έμπρακτα την επιθυμία τους για το Brexit ήταν να πούν στην Τουρκία ότι σε 3.000 χρόνια υπάρχει μια περίπτωση να ενταχθεί στην ΕΕ. Άλλα κράτη μέλη της ΕΕ δεν της το είπαν τόσο απότομα, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι συμφωνούν. Επιπλέον, το μεγάλο φλερτ και η συμμαχία Ερντογάν - Μέρκελ ξεφούσκωσαν εντελώς.

3) Κρίση στις σχέσεις της με τους Αρμένιους: όταν το γερμανικό Κοινοβούλιο αναγνώρισε τη γενοκτονία των Αρμενίων και (καπάκι σχεδόν) το ίδιο έκανε και ο Πάπας, έγινε αρκετά σαφές ότι οι Δυτικές σκοτεινές δυνάμεις έστελναν στην Τουρκία ένα απλό και κατανοητό μήνυμα: ένα υπερυψωμένο μεσαίο δάχτυλο. “Η ερωτική περιπετειούλα τελείωσε. Άντε στα κομμάτια τώρα!”

4) Κρίση στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ: οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ έχουν ήδη κάνει αισθητή την παρουσία τους στο Ιράκ, φορώντας κουρδικές κονκάρδες. Για κάποιους μπορεί να θεωρείται ήσσονος σημασίας το συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά έχει εξοργίσει τους Τούρκους. Για να μην πολυλογούμε: η αυτοκρατορία χρειάζεται τους Κούρδους στο Ιράκ και τη Συρία, και η Τουρκία αυτή τη στιγμή περνάει στη δεύτερη θέση.

5) Κρίση στις σχέσεις της με το Ιράν: με το να στηρίζει το Daesh, με το να προσπαθεί να σαμποτάρει τον “ισλαμικό αγωγό” Ιράν-Ιράκ-Συρίας και με το να επιχειρεί την ανατροπή του Άσαντ, η Τουρκία έχει αποξενωθεί εντελώς από την Τεχεράνη.

6) Κρίση στις σχέσεις της με τους Κούρδους: κλιμακώνοντας τις βάναυσες δράσεις τους εναντίον των Κούρδων, οι Τούρκοι ουσιαστικά πυροδότησαν έναν νέο εμφύλιο πόλεμο πλήρους κλίμακας,  ενώ οι δυνάμεις των Κούρδων δεν δείχνουν κανένα σημάδι εξασθένησης. Αντίθετα, σήμερα είναι ισχυρότερες από ποτέ. Ας είναι καλά η αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.

7) Κρίση στις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ: μετά την κατάρριψη του ρωσικού SU-24, το ΝΑΤΟ κατέστησε σαφές στον Ερντογάν ότι ήταν μόνος του και ότι το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να εμπλακεί σε ένανπόλεμο που θα πυροδοτήσει η Τουρκία.

8) Κρίση στις σχέσεις της με τη Ρωσία: η κατάρριψη του SU-24 δεν είχε ως αποτέλεσμα την αναμενόμενη ρωσική στρατιωτική απάντηση, αλλά οδήγησε σε 7 μήνες εξοντωτικών οικονομικών κυρώσεων από τη Ρωσία και τεράστια απώλεια γοήτρου για την Τουρκία. Περισσότερα για αυτό αργότερα.

Όλα τα παραπάνω συνοψίζονται με μία πρόταση: η υπό τον Ερντογάν Τουρκία έχει πραγματικά επιδείξει ουκρανικού επιπέδου ανικανότητα, αλαζονεία και τάση για αυταπάτες.

Σε αυτό ακριβώς το πραγματικά δραματικό πλαίσιο υποχρεώθηκε εκ των πραγμάτων ο Ερντογάν να γράψει την απολογητική επιστολή του προς τον Πούτιν.

Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να πούμε είναι ότι ο Ερντογάν πήρε μεγάλο πολιτικό ρίσκο. Αφού άφησε να περάσουν μήνες πουλώντας νταηλίκι και δηλώνοντας προς όλες τις πλευρές ότι η Τουρκία δεν πρόκειται ουδέποτε να ζητήσει συγγνώμη, επειδή είχε το δίκιο με το μέρος της, αυτή η ξαφνική κωλοτούμπα φέρνει τον Ερντογάν σε πολύ δύσκολη θέση. Να γιατί κυκλοφόρησε αρχικά η φήμη, ότι στην επιστολή υπήρχε η λέξη “λυπάμαι”, αλλά δεν υπήρχε πουθενά η φράση “σας ζητώ συγγνώμη”, ενώ σύμφωνα με μια δεύτερη παραλλαγή, η απολογία απευθυνόταν μόνο στην οικογένεια του σκοτωμένου Ρώσου πιλότου, αλλά όχι προς τη Ρωσία. Αυτό, ωστόσο, δεν κράτησε για πολύ, αφού πολύ σύντομα οι προβληματισμένοι Τούρκοι εγκατέλειψαν κάθε προσπάθεια να ρετουσάρουν όπως-όπως την συγγνώμη του Ερντογάν. Αυτό που έγραψε στον Πούτιν ήταν ακριβώς αυτό που όλοι καταλάβαμε. Πρόκειται μια κανονικότατη και ταπεινωτική για τον ίδιο συγγνώμη.

Στη συνέχεια, υπήρξε μια δήλωση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι θα καταβληθεί οποιουδήποτε είδους αποζημίωση στη Ρωσία. Όμως, αυτό δεν κράτησε πάνω από δύο ώρες, αφού ο ίδιος ξαναβγήκε και παραδέχθηκε, ότι όχι μόνο θα πληρώσει η Τουρκία, αλλά θα πληρώσει ό, τι της ζητήθηκε.

Τέλος, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα η βομβιστική επίθεση στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης να ήταν ένα πολύ άμεσο μήνυμα που κάποιοι έστειλαν στον Ερντογάν: “Αν προσπαθήσεις να κατευνάσεις τους Ρώσους, θα σου κάνουμε τη χώρα κόλαση”. Και ενώ το ISIS είναι ο πιθανότερος ύποπτος για την αποστολή τέτοιου είδους μηνυμάτων, υπάρχουν και άλλοι πιθανοί ύποπτοι: οι ΗΠΑ, φυσικά, και το τουρκικό βαθύ κράτος. Τα πράγματα ίσως να είναι ακόμη πιο περίπλοκα, και δεν θα πρέπει να απορρίψουμε κανένα σενάριο ως αδύνατο, ούτε καν το ενδεχόμενο ο ίδιος ο Ερντογάν και οι υποστηρικτές του να έστησαν ένα τρομοκρατικό χτύπημα για να δικαιολογήσουν 1) την συνεργασία με την Ρωσία κατά της τρομοκρατίας και 2) την στροφή τους εναντίον του ISIS.

Αυτή τη στιγμή, η επίσημη εκδοχή (“ήταν δουλειά του ISIS”) μοιάζει λογική, αλλά προσωπικά δεν θα παρέβλεπα και κάποιες από τις άλλες πιθανότητες.

Το βέβαιο είναι ότι το διακύβευμα για την Τουρκία είναι τώρα πολύ υψηλό και ότι ο Ερντογάν παλεύει για το μέλλον του και, ενδεχομένως, το μέλλον της Τουρκίας ως κράτους. Το άνοιγμα του προς τη Ρωσία και ταυτόχρονα προς το Ισραήλ είναι μια σαφής ένδειξη απελπισίας. Και αυτό διότι η Ρωσία είναι απίθανο να του προσφέρει πολλά από άποψη ανταλλαγμάτων, για τους εξής λόγους:

Κατ’ αρχάς, οι Ρώσοι είναι πλέον πολύ καχύποπτοι προς τον Ερντογάν και τον θεωρούν ανθρώπινη χειροβομβίδα, ενδεχομένως παράφρονα, ένα απρόβλεπτο άτομο που δεν μπορούν να εμπιστευθούν, αφού άλλα κάνει τη μια και άλλα την άλλη.

Δεύτερον, η επιστολή ήταν ένα πρώτο, απαραίτητο βήμα για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, αλλά οι ίδιες οι διαπραγματεύσεις θα είναι μια μακρά διαδικασία. Οι υπουργοί Εξωτερικών Λαβρόφ και Τσαβούσογλου θα ξεκινήσουν αυτές τις διαπραγματεύσεις αυτή την εβδομάδα, αλλά ο αριθμός των θεμάτων που θα συζητηθούν θα είναι πολύ μεγάλος. Κύρια απαίτηση των Ρώσων θα είναι να γίνουν απτά και σημαντικά βήματα από την πλευρά της Τουρκίας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στη Συρία και την υπόθαλψη και στήριξη από την Τουρκία τρομοκρατικών ομάδων και δράσεων στη Ρωσία και την Ουκρανία. Προσωπικά, μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι ο Ερντογάν θα είναι πρόθυμος να κάνει τόσο μεγάλες παραχωρήσεις. Μπροστά στις κάμερες, περιμένω πολλά χαμόγελα και ελπιδοφόρες δηλώσεις, αλλά κεκλεισμένων των θυρών, οι Ρώσοι θα πρέπει λογικά να προβάλουν πολλές και δύσκολες για τους Τούρκους απαιτήσεις. Δεν μου φαίνεται πιθανό ο Ερντογάν να μπορέσει να ενδώσει σε αυτές τις ρωσικές απαιτήσεις, ακόμη και αν ήθελε.

Ο Ερντογάν μοιάζει πραγματικά να ζούσε για χρόνια με την ψευδαίσθηση ότι ήταν σημαντικός παίκτης και τώρα μόλις ανακαλύπτει ότι δεν είναι. Το ακόμη χειρότερο είναι ότι, τώρα ίσως συνειδητοποιεί ότι έχει πολλούς επικίνδυνους εχθρούς και κανένα φίλο.

Δυνητικά, η Ρωσία θα μπορούσε να προσφέρει στην Τουρκία πολλά περισσότερα από μια απλή επιστροφή σε καλύτερες σχέσεις, τουρίστες και μια αγορά για τα τούρκικα οπωροκηπευτικά. Αλλά διαισθάνομαι ότι ο Ερντογάν στρέφεται προς τη Ρωσία από απόγνωση και για να βελτιώσει τη διαπραγματευτική θέση του απέναντι σε όλους τους άλλους εχθρούς που ο ίδιος δημιούργησε. Το πρόβλημα είναι ότι μάλλον και οι Ρώσοι το διαισθάνονται αυτό και θα είναι πάρα πολύ προσεκτικοί, ακόμη και αν κρύψουν αυτή την επιφυλακτικότητα πίσω από διπλωματικές αβρότητες.

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά πιστεύω ότι οι Ρώσοι θέλουν τον Ερντογάν εκτός. Μέσα στο μυαλό τους, είναι ήδη ξεγραμμένος, όπως ο Σαακασβίλι, αν μη τι άλλο επειδή η Τουρκία είναι πολύ σημαντική χώρα από γεωστρατηγική άποψη, και η Ρωσία δεν μπορεί να ανέχεται να κυβερνά αυτή τη χώρα ένας παράφρονας.

Μέρκελ: Πόσα θέλεις;    
Ερντογάν
: Τρία δις. Και την Κύπρο και ένταξη στην ΕΕ.
Μέρκελ: Την Κύπρο αποκλείεται. Ένταξη αποκλείεται.      
Ερντογάν
: Επίσπευση της διαδικασίας για βίζα μήπως;     
Μέρκελ
: Έγινε.     
Ερντογάν
: Και 3 δις; Γίνεται;     
Μέρκελ: Εντάξει. Αλλά μέχρι εκεί
Επιπλέον, πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη, ο τουρκικός λαός έχει ένα μεγάλο πρόβλημα: υποφέρει συλλογικά από μια σοβαρή περίπτωση διαταραχής πολλαπλής προσωπικότητας. Θα πρέπει να αποφασίσουν επιτέλους οι Τούρκοι εάν θέλουν να είναι κοσμικοί Ευρωπαίοι, “νεότουρκοι” νεοφασίστες εθνικιστές, ακραίοι ισλαμιστές ή κοσμικοί κεμαλικοί. Θέλουν μια ανέφικτη μονοεθνοτική Τουρκία ή μήπως μπορούν επιτέλους να αποδεχτούν ότι δεν ζουν απλώς άλλες εθνοτικές ομάδες στη χώρα τους, αλλά ότι αυτές οι “άλλες” κατοικούσαν σε αυτά τα εδάφη, πολλούς αιώνες πριν οι Τούρκοι νομάδες εισβάλουν στα εδάφη τους και τους τα αρπάξουν; Αυτή τη στιγμή, η Τουρκία είναι αντιευρωπαϊκή, αντιρωσική, αντιαρμενική, αντικουρδική, ανθελληνική, αντιχριστιανική, αντιαραβική, αντιπερσική κ.ά., γεγονός που έχει μετατρέψει την Τουρκία σε μια μεγάλη πυριτιδαποθήκη, που με την παραμικρή σπίθα θα μπορούσε να εκραγεί. Και το πρόβλημα για τη Ρωσία είναι ότι αυτή η πυριτιδαποθήκη είναι επικίνδυνα κοντά της και συμμετέχει ενεργά σε εκληματικές δράσεις στην Ουκρανία, την Κριμαία, τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι είναι προς το στρατηγικό συμφέρον της Ρωσίας να έχει έναν υπεύθυνο και αξιόπιστο συνεργάτη απέναντί της. Δυστυχώς, αυτό δεν το θεωρώ πολύ πιθανό, επειδή, ακριβώς όπως ισχύει και στην περίπτωση της Ουκρανίας και του Ισραήλ, το πρόβλημα με την Τουρκία είναι ότι πρόκειται για ένα τεχνητό, παράνομο και ουσιαστικά μη βιώσιμο κράτος.

Το Ισραήλ, η Ουκρανία και η Τουρκία έχουν και οι τρεις ιδρυθεί βάσει μιας λυσσαλέας εθνικιστικής / ρατσιστικής κοσμοθεωρίας που δεν προσφέρει καμία ελπίδα σε όποιον τολμήσει να διαφωνήσει με αυτή την κοσμοθεωρία. Αυτός είναι και ο λόγος που, για τους Τούρκους, οι Κούρδοι είναι, κατά το δοκούν, πότε ορεσίβιοι Τούρκοι και πότε “τρομοκράτες” που τους αξίζει να σκοτωθούν.

Θα ήταν μεγάλη αφέλεια να πιστέψει κανείς, ότι η νοοτροπία που οδήγησε στη γενοκτονία των Αρμενίων, αλλά και πολλών άλλων μειονοτήτων (Ελλήνων, χριστιανών Ασσυρίων, Συρίων και Χαλδαίων), έχει κατά κάποιο τρόπο εξαφανιστεί, ειδικά αν λάβουμε υπ’ όψιν α) ότι οι Τούρκοι εξακολουθούν να αρνούνται την πραγματικότητα αυτών των γενοκτονιών και β) ότι αυτές οι γενοκτονίες δεν έχουν ποτέ σταματήσει, αλλά απλώς επιβραδύνθηκαν.

Η γενοκτονία των Ελλήνων, μέρος της οποίας έγινε γνωστή ως ποντιακή γενοκτονία, αφορά στην συστηματική εθνοκάθαρση ελληνοχριστιανικών πληθυσμών από την ιστορική κοιτίδα τους στην Μικρά Ασία, την κεντρική Ανατολία, τον Πόντο και την πρώην ρωσική επαρχία του Καρς Ομπλάστ στον Καύκασο, κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά από αυτόν (1914-1923):


“Η γενοκτονία, εκτός από την πραγματική φυσική καταστροφή των μελών της ομάδας-στόχου, έχει επίσης ως στόχο να σβήσει όλα τα ίχνη της ταυτότητας της ομάδας-στόχου, μέσω αναγκαστικής αφομοίωσης. Στην περίπτωση των Αρμενίων, αναγκάστηκαν να ασπαστούν το Ισλάμ κυρίως γυναίκες και παιδιά, υιοθετώντας τουρκικά ή κουρδικά ονόματα και έτσι έχασαν την αρμενική ταυτότητά τους με την πάροδο του χρόνου. Ένα άλλο μέτρο της διαδικασίας της γενοκτονίας προβλέπει την διαγραφή κάθε ίχνους των πληθυσμών που σφαγιάστηκαν ή εκδιώχθηκαν μέσω απελάσεων.

Τόποι σφαγής και απελάσεων αρμενικού πληθυσμού:


Το μέτρο αυτό περιλαμβάνει την καταστροφή όλων των κτιρίων και των μνημείων, ενώ ταυτόχρονα μετονομάζονται όλα τα χωριά, οι πόλεις, τα ποτάμια, και άλλα πράγματα που μπορούν να επιβεβαιώσουν την παρουσία π.χ. των Αρμενίων σε μια περιοχή. Το 1914, ο Αρμένιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως παρουσίασε μια λίστα ιερών τόπων των Αρμενίων που ήταν υπό την εποπτεία του. Ο κατάλογος περιείχε 2.549 θρησκευτικούς χώρους, από τους οποίους οι 200 ήταν μοναστήρια, ενώ περίπου 1.600 ήταν εκκλησίες. Μια έρευνα το 1974 έδειξε ότι μόνο 916 αρμενικές εκκλησίες μπορούσε να εντοπίσει κανείς εντός των συνόρων της Τουρκίας, οι μισές από τις οποίες ήταν σχεδόν ολοσχερώς κατεστραμμένες. Από τις υπόλοιπες, μόνο ελάχιστα ερείπια από 252 μπορούσε να διακρίνει κανείς. Οι αρχές έχουν επίσης μετονομάσει σχεδόν όλα τα χωριά, τις πόλεις, τα βουνά, τα ποτάμια σε αρμενικά εδάφη άπό την ιστορική αρμενική ονομασία τους σε τουρκική.

Η πολιτική αυτή συνεχίζεται ακόμη και στις μέρες μας. Για παράδειγμα, το τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε το 2005 ότι θα μετονομαστούν ορισμένα είδη ζώων με λατινικά ονόματα, δεδομένου ότι ευνούσαν “αποσχιστικές τάσεις” (!). Έτσι, ένα είδος προβάτου, το “Armeniana Ovis” (“aμνός αρμενικός”) θα μετονομαζόταν σε “Ovis orientalis Anatolicus”, ενώ ένα είδος ελαφιού, το “Capreolus Capreolus Armenus”, θα μετονομαζόταν σε “Capreolus Capreolus capreolus”. Ακόμη, η κουρδική κόκκινη αλεπού (“Vulpes Vulpes Kurdistanica”) ήταν να μετονομαστεί σε “Vulpes Vulpes”! Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε από την UNESCO, την αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ για τέτοιου είδους δεδομένα, με δικαιολογία τους αβάσιμες λόγους που προέβαλαν οι Τούρκοι για τις αλλαγές”.  ηγήGenocide 1915)

Τέλος, ας μην ξεχνάμε ποτέ την Κύπρο, την οποία οι Τούρκοι εξακολουθούν να κατέχουν παράνομα. Θα το τονίσω και πάλι: το επίπεδο της βίας που ασκείται από την πλευρά τεχνητών και παράνομων κρατών στο εσωτερικό τους και γύρω από αυτές είναι κάτι φυσιολογικό και αναμενόμενο, κάτι που τα χαρακτηρίζει, και όχι μια τυχαία και απροσδόκητη επιτυχία τους. (Βλέπε Τουρκία, Ουκρανία και Ισραήλ.)

Για τη Ρωσία, όλα αυτά σημαίνουν ότι, παρ' όλο που το Κρεμλίνο θα αποδεχθεί την πρόσφατη κωλοτούμπα του Ερντογάν και ενώ θα καταβληθούν προσπάθειες για να επιστρέψουν οι σχέσεις των δύο χωρών σε μια κάπως υποφερτή κατάσταση, ο μόνος δυνατός μακροπρόθεσμος στόχος για τη Ρωσία θα είναι να υποστηρίξει είτε τη διάλυση είτε την ομοσπονδιοποίηση της Τουρκίας και την μετατροπή της σε μια στοιχειωδώς πολιτισμένη χώρα. Το καλό για τη Ρωσία είναι ότι πραγματικά δεν χρειάζεται να κάνει καμία ιδιαίτερη προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτού του στόχου, αφού οι Τούρκοι, όπως και οι Ισραηλινοί και οι Ουκρανοί, τα καταφέρνουν μια χαρά στο να εξασφαλίζουν την μη βιωσιμότητα του πολιτικού τους έργου. Το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει η Ρωσία σε αυτή τη φάση είναι να προετοιμαστεί κατάλληλα για την πιθανή έξαρση βίας στην Τουρκία και να προσπαθήσει να προστατεύσει τον εαυτό της και τους συμμάχους της από τις αναπόφευκτες συνέπειες.

Όσο για την Τουρκία, το μέλλον της διαφαίνεται πολύ ζοφερό. Η τελευταία της κίνηση προσέγγισης προς τη Ρωσία και το Ισραήλ δεν πρόκειται να βελτιώσει ουσιαστικά την στρατηγική θέση της Τουρκίας. Στην καλύτερη περίπτωση, θα συνεισφέρει στο να δοθεί η εντύπωση ότι δήθεν υπάρχει μια περιφερειακή κρίση. Ωστόσο, τίποτε άλλο δεν πρόκειται να αλλάξει, εκτός αν το ίδιο το τουρκικό κράτος αλλάξει, πράγμα που ο τουρκικός λαός δεν φαίνεται πρόθυμος να αποδεχθεί, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Παιδιά ενός κατώτερου Θεού είναι όσοι δεν δουλεύουν στον κρατικό… πατερούλη για την πεφωτισμένη κυβέρνηση της «αριστεράς». Σε μια προσπάθεια να πείσουν τους δημοσίους υπαλλήλους ότι αυτοί είναι που τους φροντίζουν και ότι όποιος και να ήταν θα είχαν την ίδια τύχη με τις περικοπές των εισοδημάτων τους, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα για να τους ενισχύσει το εισόδημα, επιδιώκοντας να διατηρήσει την εκλογική της πελατεία.

Πρόκειται για εμετική και γκεμπελίστικη νοοτροπία, που «φτύνει» όλον τον υπόλοιπο κόσμο, αφού τους ενδιαφέρει μόνο να είναι έτοιμοι -όπως φαίνεται- να προκηρύξουν εκλογές λίγο καιρό πριν η ενεργοποίηση του «κόφτη» καταστεί αναπόφευκτη και διαλυθούν μισθοί και συντάξεις. Οπότε, προτεραιότητα είναι να εξυπηρετήσουν τους «πελάτες», μπας και καταφέρουν να αποσπάσουν ξανά την ψήφο τους και παραμείνουν στο πολιτικό παιχνίδι.

Ποια είναι όμως η διακριτική μεταχείριση 145.000 δημοσίων υπαλλήλων που έχουν λάβει στεγαστικά και επισκευαστικά δάνεια, συνολικού ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων ευρώ αφού φαίνεται πως όλοι οι υπόλοιποι γεννήθηκαν από… τους «δωροδοκούν» με πάγωμα επιτοκίου και δυνατότητα καταβολής μειωμένων δόσεων έως και για διάστημα τριών ετών, ενώ λέει πως θα επιβραβεύει τους συνεπείς δανειολήπτες με επιστροφή τόκων.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι, καλώς ή κακώς, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει τα χρήματά τους θα τα πάρουν, αφού η επιδρομή των κυβερνητικών στις τσέπες όλων των υπολοίπων καλά κρατεί. Έτσι, με μικρή βοήθεια ίσως μπορέσουν να τακτοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους. Η ανοησία και η ανικανότητά τους δεν έχει όριο, αφού μέχρι το τέλος του χρόνου βάζουν τον κοσμάκη να πληρώνει ταυτόχρονα ΕΝΦΙΑ και φόρο εισοδήματος.

Ως αποτέλεσμα πολλοί ανακαλύπτουν ότι οι υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος του Τσίπρα πλέον έφτασε να υπερβαίνει τα εισοδήματά του. Δεν ήταν ικανοί ούτε να κατανείμουν τις οφειλές και στο πρώτο εξάμηνο του έτους μπας και μπορέσει κανείς να τα φέρει βόλτα. Καλά να πάθουμε. Ταΐστε το δημόσιο μέχρι να χρεοκοπήσουμε όλοι μαζί.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πράκτορας έκανε μήνυση στην ΕΥΠ 
και ζητά 4,3 εκατ. ευρώ για... δεδουλευμένα!

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η χρησιμότητα των πληροφοριών, για την ακρίβεια, η αναγκαιότητα κατοχής πληροφοριών και η ανάλογη εκμετάλλευσή τους, αποτελεί τον πλέον κρίσιμο παράγοντα στην αντιμετώπιση δυσάρεστων εξελίξεων που αφορούν σημαντικές υποθέσεις, είτε αυτές αφορούν τον κόσμο των επιχειρήσεων είτε την λειτουργία και την ασφάλεια μίας χώρας. Κι ενώ στην περίπτωση της επιχειρηματικής κατασκοπίας οι ενδιαφερόμενοι επιχειρηματίες απευθύνονται σε ειδικές επιχειρήσεις που αναλαμβάνουν την ικανοποίηση των αναγκών του επιχειρηματία - πελάτη, στην περίπτωση των αναγκών ασφάλειας μίας χώρας αναλαμβάνουν ειδικές υπηρεσίες (Μυστικές Υπηρεσίες Συλλογής Πληροφοριών όπως η ΕΥΠ για την Ελλάδα, η Κρατική Ασφάλεια και η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ. κά).

Η ανεύρεση χρήσιμων προσώπων (εξωτερικών συνεργατών - πηγών - πληροφοριοδοτών) και η περαιτέρω προσέγγισή τους γίνεται με διάφορους τρόπους έως ότου επιτευχθεί η συνεργατική "επαφή" μέσω κάποιου ειδικά εκπαιδευμένου υπαλλήλου - πράκτορα ή συνδέσμου που αναλαμβάνει και τον ευαίσθητο ρόλο του χειριστή, αφού έχει εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη του εξωτερικού συνεργάτη (που κακώς συνηθίζεται να αποκαλείται "πράκτορας"). Η προσέγγιση δεν είναι πάντοτε επιτυχής.

Αφού δημιουργηθεί το ψυχολογικό προφίλ του υποψήφιου προς συνεργασία εξωτερικού συνεργάτη, οι προσεγγίσεις για την εξασφάλιση της συνεργασίας ποικίλουν. Έτσι, άλλοτε στηρίζονται στο πατριωτικό συναίσθημα, άλλοτε στην φιλοχρηματία, άλλοτε στην ανάγκη εξυπηρέτησης επιχειρηματικών αναγκών, άλλοτε στην συγκάλυψη προσωπικών υποθέσεων - σκανδάλων, άλλοτε στη νομική κάλυψη ιδιαίτερων εκκρεμοτήτων (π.χ. νομικά προβλήματα), άλλοτε παράξενες σεξουαλικές δραστηριότητες και πάθη, άλλοτε γίνεται εκμετάλλευση ψυχολογικών προβλημάτων (βλ. πάθη), ενώ σε άλλες περιπτώσεις (γίνεται πολύ σπάνια) ο υποψήφιος εξωτερικός συνεργάτης υποκύπτει σε εκβιασμούς για υποθέσεις του που ενδέχεται να επηρεάζουν την οικονομική, την κοινωνική, ή την οικογενειακή του ζωή.

Σε πλείστες όσες των περιπτώσεων, επιχειρείται μία ταυτόχρονη προσέγγιση ενός ή περισσότερων ευαίσθητων "σημείων εστίασης" του στοχευμένου προς συνεργασία. Κρίσιμος παράγοντας, από τη στιγμή που θα επιτευχθεί η συνεργασία με τον εξωτερικό συνεργάτη, είναι ο σωστός χειρισμός του, η συνέπεια λόγων και έργων από την πλευρά του χειριστή (εκπροσώπου της αρμόδιας υπηρεσίας) και η εν γένει εμβάθυνση της σχέσης με ει το δυνατόν περισσότερων σημείων επαφής και εξυπηρέτησης του εξωτερικού συνεργάτη, διασφαλίζοντας έτσι την διαχρονικότητα της συνεργασίας. Κρίσιμος, επίσης, παράγοντας, είναι η διατήρηση του χειριστή και η μη μεταφορά της πηγής σε άλλο χειριστή (διαδικασία που συνήθως συνεπάγεται την λύση της συνεργασίας των δύο μερών). Αν και σε κάθε περίπτωση οι παρεχόμενες πληροφορίες ελέγχονται ως προς την ποιότητα και την αντικειμενικότητά τους, η χειρότερη περίπτωση εξωτερικού συνεργάτη θεωρείται εκείνη που η σχέση βασίζεται στην εξαγορά της πληροφορίας, αφού κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει την συνέχεια της συνεργασίας, αλλά και την πιθανότητα συνεργασίας της πηγής με επαφές μη φίλα προσκείμενες στην υπηρεσία (γι αυτό υπεύθυνη είναι η αντικατασκοπία).

Αν και ο χειρισμός ενός εξωτερικού συνεργάτη - πηγής, έχει γίνει "θέαμα" σε ελληνικά δικαστήρια, με στελέχη της ΕΥΠ να ισχυρίζονται πράγματα πρωτοφανή -για τα παγκόσμια δεδομένα- όσον αφορά την σχέση μεταξύ χειριστή και πηγής (στέλεχος της ΕΥΠ ισχυρίστηκε ότι η υπηρεσία κάνει ό,τι θέλει με τις πηγές χωρίς να τις ρωτάει...), μία λίαν παράξενη υπόθεση (από αυτές που τα τελευταία 6 χρόνια συνηθίζει να μην έχει τη δυνατότητα να χειριστεί η Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών - ΕΥΠ) εμφανίστηκε στη δημοσιότητα, αποκαλύπτοντας ένα ελάχιστο της κατάντιας της πλέον ευαίσθητης και κρίσιμης κρατικής υπηρεσίας, αυτής δηλαδή που είναι θεσμικά υπεύθυνη για την εξασφάλιση κρίσιμων πληροφοριών (οι πηγές πληροφοριών είναι κυρίως από το εξωτερικό, αλλά ο σημερινός διοικητής της ΕΥΠ φαίνεται να έχει αλλάξει -άραγε με προσωπική του πρωτοβουλία και ευθύνη ή υπήρξε προτροπή γι αυτό κι αν ναι, από ποιόν;- τον προσανατολισμό της υπηρεσίας προς το εσωτερικό της Ελλάδας), την αξιολόγηση και ανάλυσή τους, την ενημέρωση των αρμοδίων υπουργών ή την δημιουργία και τον συντονισμό επιχειρήσεων προς την κατεύθυνση εξασφάλισης των εθνικών -και όχι κομματικών ή κυβερνητικών- συμφερόντων.

Σύμφωνα, λοιπόν, με ρεπορτάζ, αναφορά στον Άρειο Πάγο, αλλά και επιστολή στον υπουργό Δημόσιας Τάξης, απέστειλε τις προηγούμενες ημέρες ο "πράκτορας" - πηγή με τα χίλια πρόσωπα οποίος έχει καταθέσει αγωγή εναντίων της Υπηρεσίας του εν προκειμένω της ΕΥΠ, ζητώντας 4,3 εκατομμύρια ευρώ, για αμοιβές που δεν έλαβε λόγο της συμμετοχής σε επικίνδυνες αποστολές, τις οποίες έφερε όλες εις πέρας, όπως ο ίδιος υποστηρίζει.

Οι πληροφορίες αναφέρουν πως ο "πράκτορας" με τα χίλια πρόσωπα, διαβλέποντας σοβαρό κίνδυνο για την ζωή του, λόγω των υποθέσεων στις οποίες έχει εμπλακεί, απέστειλε επιστολή στον υπουργό Δημ. Τάξης αλλά και αναφορά στον Άρειο Πάγο, ενημερώνοντας την ανώτατη δικαστική Αρχή πως συγκεκριμένα στελέχη της Υπηρεσίας, της ΕΥΠ δηλαδή, είναι δυνατόν να καταθέσουν μέσω συμβολαιογράφου βέβαια, προκειμένου να βεβαιώσουν τα αναγραφόμενα του 63χρονου σήμερα "πράκτορα" στην αγωγή που έχει καταθέσει ενάντιον της Μυστικής Υπηρεσίας.

Βέβαια για να γίνει αυτό από εν ενεργεία στελέχη της ΕΥΠ, έστω κι αν έχουν αποσπαστεί πια στις αρχικές τους υπηρεσίες, ή ακόμα κι αν έχουν αποστρατευθεί είναι δυνατόν να δώσουν κατάθεση σε συμβολαιογράφο – τήρηση ανωνυμίας – εάν βέβαια ζητηθεί από τον αρμόδιο Εισαγγελέα και εάν διαθέτουν την προβλεπόμενη από το νόμο άδεια του εποπτεύοντος την ΕΥΠ υπουργού..

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 63χρονος επιχειρηματίας, ο οποίος πριν από περίπου ένα μήνα παρ' ολίγον να γίνει κομμάτια από χειροβομβίδα με την οποία άγνωστοι είχαν παγιδεύσει το αυτοκίνητο του, πλέον έχει ισχυρές ενδείξεις πως η ζωή του κινδυνεύει και ζητά την προστασία των Αρχών.

Μάλιστα σε επιστολή που απέστειλε πριν από λίγες ημέρες στον Υπουργό Δημ. Τάξης κ. Ν. Τόσκα, αναφέρει μεταξύ άλλων την καθοριστική, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, συμβολή του στην εξιχνίαση απαγωγής Έλληνα εφοπλιστή που είχε συγκλονίσει το Πανελλήνιο:

“...”ξέχασε” το υπουργείο, να ανταμείψει τον πολίτη που με καθοριστική συμμετοχή του αυτός και μόνο αυτός – εγώ δηλαδή – με κίνδυνο ζωής του παραμένοντας για 6 μήνες και παριστάνοντας τον παράνομο σε συγκεκριμένο εργοτάξιο, στο τόπο δηλαδή που διαδραματίζετο η προσπάθεια του ξεπλύματος των λίτρων της απαγωγής και ξοδεύοντας χρήματα αλλά και κινδυνεύοντας να αποκαλυφθεί ο ρόλος του... κατάφερα να ανακαλύψω τους δράστες”, αναφέρει ο "πράκτορας" με τα χίλια πρόσωπα στην επιστολή του στον υπουργό Δημ. Τάξης.

Ο συγκεκριμένος άνθρωπος ο οποίος φέρεται να έχει χάσει λόγω της εμπλοκής του με την ΕΥΠ πάνω από ενάμιση εκατομμύριο ευρώ, προκειμένου να φέρει σε πέρας επικίνδυνες αποστολές, ακόμα και σε θέματα που αφορούσαν την εγχώρια τρομοκρατία αλλά και την παράνομη πώληση πυρηνικού υλικού από ξένους πράκτορες, ζητά από την Μυστική Υπηρεσία με την αγωγή που έχει καταθέσει, να του δοθούν οι αμοιβές που κατά καιρούς κανόνιζαν για τις αποστολές που είχε αναλάβει.

Μάλιστα και σύμφωνα με πληροφορίες, πλέον τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένεια του - κατοικούν σε νομό της Πελοποννήσου και τον φυλούν νυχθημερόν αστυνομικοί, καθώς έπειτα από την αποκάλυψη του ρόλου του η ζωή τους έχει τεθεί σε κίνδυνο.

Κλείνοντας, θα θυμίσουμε πως, δυστυχώς, η περίπτωση αυτή δεν είναι η μοναδική. Τα τελευταία χρόνια, και σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας (δυστυχώς όχι επαρκούς), ολόκληρα δίκτυα πληροφοριών της Ελλάδας στο εξωτερικό έχουν καταστραφεί και έχουν "τυφλώσει" την ΕΥΠ σε ιδιαίτερα κρίσιμες περιοχές του εξωτερικού (χωρίς να απομακρυνθεί κανείς "υπεύθυνος"!!!).
Αν, επιπλέον, λάβουμε υπ' όψη και μία από τις τελευταίες αποφάσεις του σημερινού διοικητή της ΕΥΠ, κ. Ρουμπάτη, με βάση την οποία επέστρεψαν στην Ελλάδα όλοι οι υπάλληλοι της ΕΥΠ από το εξωτερικό, τότε αντιλαμβανόμαστε πως το "κακό" δεν βρίσκεται στον χειρισμό ενός -σύμφωνα με τα όσα δημοσιεύτηκαν- εξωτερικού συνεργάτη. Δυστυχώς, φαίνεται πως αυτό το κακό βρίσκεται στα ανώτατα επίπεδα ιεραρχίας, αφού φαίνεται πως κυρίαρχες είναι ιδιάζουσες αντιλήψεις που δεν συνάδουν με τον ρόλο και τον σκοπό λειτουργίας της ΕΥΠ, που φαίνεται να διαλάθει σε πάρα πολύ σημαντικό βαθμό υπό την σημερινή της διοίκηση όχι μόνο ως προς τον ρόλο της, αλλά και ως προς τον τρόπο της λειτουργίας της, που από πολλούς χαρακτηρίζεται ως "αυτοκτονικός".

Τέλος, μία μικρή από την πλευρά μας επισήμανση, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει: Αυτή η "κατάντια" αφήνει την χώρα χωρίς ζωτικές πληροφορίες, αφού προηγουμένως κάποιοι φαίνεται να έχουν "επιμεληθεί" (από το 2010 και μετά χωρίς να έχουν απολογηθεί πουθενά γι αυτές τις αποφάσεις) την απομάκρυνση εμπειρότατων και ικανότατων στελεχών της ΕΥΠ.
Κάποιοι, δυστυχώς, δεν μπορούν να κατανοήσουν την μεγάλη αλήθεια της παροιμίας που λέει ότι "το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι"...

ΥΓ: Επειδή συμπτώσεις στον χώρο των πληροφοριών και δη των μυστικών υπηρεσιών δεν υφίστανται και αφού επισημάνουμε πως στην Ελλάδα είθισται να τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά ή να λειτουργούν παρασκηνιακά σε κυβερνήσεις άνθρωποι που τυγχάνουν της εύνοιας των ΗΠΑ ή είναι αμερικανοί εντεταλμένοι υπάλληλοι που δραστηριοποιούνται σε πολύ συγκεκριμένους τομείς για να ικανοποιούν τα εκάστοτε συμφέροντα των ΗΠΑ, θα θυμίσουμε πως:
1ον: Την παρουσία και την καταγεγραμμένη στα ΜΜΕ -σε ένα σημαντικό της τμήμα- λειτουργία του γνωστού ευνοημένου από τον Γιώργο Παπανδρέου, Άλεξ Ρόντος, ο οποίος ενεπλάκη σε σειρά θεμάτων εις βάρος της Ελλάδας.
2ον: Την πρόσφατη αποκάλυψη του συνεργάτη του κ. Βαρουφάκη, κ. Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ, ο οποίος τοποθετήθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα στην πλέον καίρια θέση, γνωρίζοντας όλους τους κυβερνητικούς οικονομικούς σχεδιασμούς, ενημερώνοντας -όπως ο ίδιος καταγράφει στο βιβλίο του- τις ΗΠΑ...
Επειδή το "μοτίβο" που ακολουθείται από τις ΗΠΑ, αυτό της τοποθέτησης ανθρώπων σε θέσεις κλειδιά, έχει επαρκώς ήδη καταγραφεί, διερωτόμαστε:
Ποιός ή ποιοί είναι οι υπόλοιποι "τοποθετημένοι" στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ;
Ποιός ή ποιοί "πράκτορες" βρίσκονται έως και σήμερα σε θέσεις κλειδιά, αναφέροντας λεπτομερώς στους χειριστές ή τους προϊσταμένους τους, δρώντας συστηματικά κατά των ελληνικών συμφερόντων;
Τι εκπλήξεις μας κρύβει το μέλλον, όσον αφορά την αποκάλυψη δραστηριοτήτων "προσωπικοτήτων" υπεράνω πάσης υποψίας;
Γιατί ο κ. Ρουμπάτης δεν υπέβαλε άμεσα την παραίτησή του, μόλις έγινε γνωστό το περιεχόμενο του βιβλίου του κ. Γκαλμπρέιθ, στο οποίο ο συγγραφέας αποκαλύπτει ότι λειτουργούσε ως πράκτορας των ΗΠΑ; Δεν ήταν δουλειά του κ. Ρουμπάτη να γνωρίζει τις επαφές, αλλά και την μεταφορά πληροφοριών από τον κ. Γκαλμπρέιθ;
Αλήθεια, τι σχετικές πληροφορίες διαθέτει ο κ. Ρουμπάτης για την σοβαρότατη πιθανότητα δραστηριοτήτων ξένων υπηρεσιών και λειτουργίας εις βάρος της Ελλάδας που αναπτύσσουν διάφορες "προσωπικότητες"; Αν δεν έχει καμία πληροφόρηση, δεν πρέπει να αναρωτιέται ποιός και πως έχει εξασφαλίσει την χωρίς εμπόδια λειτουργία του αμερικανικού μοτίβου; Αν έχει και δεν τις αξιοποιεί, δεν έχει ο ίδιος ποινικές ευθύνες; Εκτός και εάν ο κ. Ρουμπάτης δεν ενδιαφέρεται για την προστασία της χώρας...!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο ιστορικός Arthur Schlesinger έχει πει ότι «η ενότητα των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν ένα πείραμα - δεν ήταν εύκολο, ούτε είχε εξασφαλισμένη επιτυχία», αλλά ένα πείραμα που «έγινε σε πείσμα της ιστορίας, γεμάτο κινδύνους, με προβληματική έκβαση». Ο σημαντικός Αμερικανός θεολόγος Reinhold Niebuhr είχε προειδοποιήσει, «Κανένα έθνος δεν είναι ιερό και μοναδικό». Όλα τα έθνη στάθηκαν ενώπιον του Θεού.
Ο μεγαλύτερος φόβος των Ιδρυτών Πατέρων των ΗΠΑ ήταν ο φόβος της δημοκρατίας. Πίστευαν στην άμεση άνθηση της σύγχρονης αμερικανικής δημοκρατικής πίστης. Οι Ιδρυτές σεβόντουσαν την ιδέα της ελευθερίας, αλλά είχαν την άποψη ότι η δημοκρατία απειλούσε την ελευθερία. Στο μυαλό τους, η ελευθερία δεν ήταν συνδεδεμένη με την δημοκρατία, αλλά με την περιουσία. Η ελευθερία για την ιδιοκτησία θα έφερνε την ελευθερία, όχι σε όλους, αλλά σε όσους την άξιζαν. Ακριβώς όπως οι ικανότητες των ατόμων δεν είναι ίδιες, το μέγεθος της ιδιοκτησίας κάθε πολίτη θα απηχούσε την ιδιαίτερη διάνοια και ικανότητά του.
Οι Ιδρυτές ήταν ιδιαίτερα φιλομαθείς. Μελέτησαν την ιστορία των ελληνικών πόλεων-κρατών, την μεσαιωνική ιστορία, την Αναγέννηση και ό,τι θεωρούσαν ότι εξέφραζε ιστορικά «την γκάμα μεταξύ ασυδοσίας και αναρχίας», σύμφωνα με τα λόγια του Alexander Hamilton. Φοβόντουσαν ιδιαίτερα τις μάζες χωρίς ιδιοκτησία. Οι φεντεραλιστές (ομοσπονδιακοί) αισθανόντουσαν ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος θα προερχόταν από την πλειοψηφία των απλών ανθρώπων. Από όλες τις παρατάξεις, η πλειοψηφία θα αποτελούσε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την την εθνική σταθερότητα, έλεγαν. Μόλις ερχόταν στην εξουσία, η πλειοψηφία θα έσπευδε να εφαρμόσει το δικό της «καταπιεστικό σύστημα» εις βάρος της ευημερίας του έθνους, σύμφωνα με τον James Madison.
Όποια και αν είναι τα λάθη τους, οι «πατέρες» ανήκαν στην «ρεαλιστική σχολή» της εξωτερικής πολιτικής, αλλά υπήρχε πάντα και μια άλλη ομάδα που δεν είχε ρεαλιστική άποψη για την Αμερική, αλλά «μεσσιανική». Αυτή η ομάδα πίστευε ότι η Αμερική «θα εκπλήρωνε ένα προκαθορισμένο πεπρωμένο ... Ο Αμερικανός ήταν ένα θαυμαστό έργο της Θείας Πρόνοιας ... μια διαδρομή του εκλεκτού ... μια σωτηρία πέραν της ιστορίας», έλεγε ο Schlesinger. Με άλλα λόγια, όπως οι Εβραίοι, οι Αμερικανοί ήταν μια εκλεκτή φυλή. Η Αμερική, το έθνος, είχε δημιουργηθεί από τον Παντοδύναμο ως «μοναδικής αρετής και μεγαλοψυχίας, απαλλαγμένο από τα ταπεινά κίνητρα που διέπουν άλλα κράτη», κατά τον Schlesinger. Η μεσσιανική αντίληψη της ιστορίας ξαναεμφανίζεται τελευταία φορά από τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρήγκαν. Αλλά και η υποψήφια για τις τωρινές προεδρικές εκλογές, η Χίλαρι Κλίντον, έχει τέτοιες απόψεις.
Για την μεσσιανική σχολή, η Αμερικανική ανωτερότητα στα ηθικά ή διπλωματικά θέματα είναι δεδομένη. Η αμερικανική αρετή και τα κίνητρα δεν πρέπει να αμφισβητούνται. Ο στόχος της εξωτερικής πολιτικής είναι σίγουρα η κυριαρχία επί των άλλων λαών, αλλά αυτό γίνεται μόνο για το δικό τους καλό και για το καλό της Αμερικής. Δεν θέλουμε να πληγώσουμε τους άλλους, αλλά αν είναι πεισματάρηδες και αντισταθούν στην αμερικανική εξουσία και αγνοούν τι είναι καλό γι 'αυτούς, αυτοί θα είναι υπεύθυνοι για ό, τι συμβεί στη συνέχεια. Οι οντότητες των άλλων μακρινών χωρών, οι προσδοκίες τους, τα εθνικά τους έπη, η εθνική τους υπερηφάνεια, η ιστορία τους αλλά και οι αποτυχίες θα πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε μια μεγάλη, νέα αμερικανική δημοκρατία που θα φέρει ειρήνη και ευημερία σε όλους, είτε το θέλει ο κόσμος είτε όχι.
Η μεσσιανική αντίληψη απαιτεί από το αμερικανικό κοινό να μην σκέπτεται τις αποτυχίες (ούτε καν να τις παραδέχεται) και του υπενθυμίζει ότι ως ...άμεμπτο και καλό, το αμερικανικό έθνος θα αποκτήσει φθονερούς εχθρούς, και οι Αμερικανοί πολιτικοί ηγέτες πρέπει να μάθουν να συσπειρώνουν το έθνος ωρυόμενοι ότι η Αμερική είναι περικυκλωμένη από τρομερούς, ανελέητους εχθρούς ικανούς να προκαλέσουν σφαγές, γενοκτονία ή οποιαδήποτε άλλη θηριωδία επί των ανυποψίαστων Αμερικανών πολιτών. Οι απειλές από τέτοια έθνη μπορούν να αποτραπούν μόνο με την ανατροπή των ηγετών τους, χρησιμοποιώντας την απεριόριστη αμερικανική ισχύ. Ένα τέτοιο έθνος μόνο ειρήνη μπορεί να απολαύσει υπό την νέα αμερικανοκίνητη ηγεσία του. Τέτοιες ανατροπές ξένων ηγετών ονομάζονται «αλλαγή καθεστώτος» (εξαγωγή της δημοκρατίας).

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο κύριος δεσμός μεταξύ Χίλαρι και των Ρεπουμπλικάνων αντιπάλων της είναι η λατρεία της ωμής βίας ως ο μόνος αξιόπιστος παράγοντας που μπορεί να επιβάλει την ειρήνη στον κόσμο. Με άλλα λόγια, η Χίλαρι και οι Ρεπουμπλικάνοι αντίπαλοί της είναι «γεράκια»: είναι βασικά ιδεολόγοι, όχι ρεαλιστές, και έχουν κερδίσει επάξια το όνομα «neocons».  
Ποιοι είναι αυτοί; Ο Stephen Walt, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, έγραψε πρόσφατα ότι: «Νομίζω πως οι νεοσυντηρητικοί έχουν μια ασαφή αντίληψη περί Μέσης Ανατολής. Δεν βασίζεται στην λογική η εικόνα που έχουν για την περιοχή επειδή είναι προσκολλημένοι στην ιδέα ότι ο εξαναγκασμός και η ωμή βία αποτελούν τα θεμέλια της πολιτικής και όχι η διπλωματία. Πιστεύουν ότι η στρατιωτική δύναμη είναι το κλειδί για την επίτευξη αποτελεσμάτων, διότι τα κράτη στην περιοχή είναι αδύναμα και ανίκανα να αντισταθούν στην αμερικανική στρατιωτική πίεση...». Τα άλλα έθνη θα συρρικνωθούν από τον φόβο τους και μόνο στην αναφορά της αμερικανικής δύναμης.
Υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας. Ένα από τα χαρακτηριστικά που παραμορφώνουν την μεσσιανική, νεοσυντηρητική αντίληψη είναι η καθολική υποταγή της στα συμφέροντα του Ισραήλ. Για πολλά χρόνια, η Συρία και το Ιράκ ήταν οι κύριοι στόχοι του Ισραήλ μαζί με το Ιράν. Οι νεοσυντηρητικοί πιστεύουν ότι τα εθνικά συμφέροντα ΗΠΑ και Ισραήλ ταυτίζονται, κάτι απολύτως λάθος. Πρόκειται για ψευδαίσθηση χοντροκέφαλων κύκλων εξουσίας.
Φυσικά, αυτή η μεσσιανική στάση των neocons παρουσιάζει έλλειψη κατανόησης των περίπλοκων, ιδιαίτερων πολιτισμών που τα γεράκια εκλαμβάνουν ως περίεργους και αντιαμερικανικούς, εχθρικούς ουσιαστικά προς τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Οι neocons υποστηρίζουν ότι οι χώρες της περιοχής αποτελούνται από κατώτερους και νωθρούς πολίτες και, αν πραγματικά ήθελαν να βελτιωθούν, θα εξελίσσονταν σύμφωνα με το αμερικανικό πρότυπο. Το δικτατορικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν δολοφονούσε και τρομοκρατούσε τους Ιρακινούς, επομένως οι νεοσυντηρητικοί πίστεψαν ότι αν το ανέτρεπε η Αμερική, η περιοχή θα ενστερνιζόταν ειρηνικά τους στόχους και τις προτεραιότητες του κατακτητή.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Χίλαρι υποστήριξε τον πόλεμο στο Ιράκ. «Ήταν ένα λάθος», είπε με ελαφρότητα. Ήταν κάτι παραπάνω, όμως. Ήταν ένα καταστροφικό σφάλμα από το οποίο η Αμερική δεν συνήλθε ποτέ. Ο ISIS ξεπήδησε από τα συντρίμμια του ιρακινού στρατού.
Ως Διευθυντής Σχεδιασμού Πολιτικής για το Σταίητ Ντηπάρτμεντ, ο Πολ Γούλφοβιτς υποστήριζε σε προσχέδιο του 1991 ότι ο πρώτος στόχος της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ ήταν να «αποτρέψει την επανεμφάνιση ενός νέου «αντιπάλου» (μόλις είχε καταρρεύσει η Σοβιετική Ένωση). Για να αποτρέψουν επίδοξους ανταγωνιστές από έναν νέο παγκόσμιο ρόλο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να «διατηρήσουν αναμφισβήτητη στρατιωτική υπεροχή και, εάν ήταν απαραίτητο, να την ασκούν μονομερώς». Ο Γούλφοβιτς πρόσθετε ότι ίσως ήταν καλό να υπήρχαν κάποιοι σύμμαχοι-«βιτρίνα», αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν τους θεωρούσαν πλέον ουσιώδεις. Η άποψη αυτή θα γινόταν σύντομα γνωστή ως «Δόγμα Μπους».  
Η Αμερική ενστερνιζόταν την ιδέα του μονοπολικού κόσμου. Όπως αποδείχθηκε, ο Γούλφοβιτς είχε μια πρόχειρη αντίληψη για τον τρόπο που λειτουργούσαν οι λαϊκές, εθνικιστικές δυνάμεις στο εσωτερικό του Ιράκ. Δεν είχε την δυνατότητα να κρίνει σωστά τις δυνάμεις που κινούσαν τις εξελίξεις στο εξωτερικό. Είχε μάλιστα δηλώσει ότι τα αμερικανικά στρατεύματα θα γινόντουσαν δεκτά ως «απελευθερωτές», ακόμα και όταν η Αμερική προσπάθησε να υποτάξει τον ιρακινό λαό.Στη συνέχεια, όμως, συνέβη κάτι περίεργο. Στο Ιράκ, εμφανίστηκε μια ομάδα που δεν φοβόταν καθόλου την Αμερική. Ήταν Ιρακινοί πατριώτες, που περιφρονούσαν την Αμερική και άρχισαν να αντιστέκονται στις δυνάμεις κατοχής, σχηματίζοντας θαρραλέες και ανθεκτικές αντιστασιακές ομάδες που, τελικά, κόστισαν πολλές αμερικανικές ζωές.


Ένα από τα αποτελέσματα της Αμερικανικής εισβολής ήταν η δημιουργία του ISIS. Ένα άλλο αποτέλεσμα της αμερικανικής εισβολής ήταν ότι οι Άραβες σύμμαχοι των ΗΠΑ απομακρύνθηκαν από αυτές και στράφηκαν κατά της αμερικανικής αυθαιρεσίας στην περιοχή.
Μετά ήρθε η λεηλασία της Λιβύης. Με τον χειρισμό του εμφυλίου πολέμου της Λιβύης από τηνΧίλαρι, βλέπουμε άλλο ένα παράδειγμα της ιδεολογίας των «neocons» και του τρόπο που λειτουργούν. Όπως έχει πει η Χίλαρι, «είχαμε ένα σχέδιο και μπορώ να πω ότι, από όλους τους Άραβες ηγέτες, ο Καντάφι είχε περισσότερο αμερικανικό αίμα στα χέρια του από οποιονδήποτε άλλο. Όταν κινητοποίησε τον λαό του απειλώντας με σφαγή και γενοκτονία, οι Ευρωπαίοι και οι Άραβες, οι σύμμαχοι και εταίροι μας ζήτησαν αμερικανική βοήθεια και τους την δώσαμε. Ο Καντάφι ανατράπηκε χωρίς να πατήσουμε το πόδι μας στην Λιβύη. Οι Λίβυοι βγήκαν στο δρόμο για μια από τις πιο επιτυχημένες, πιο δίκαιες εκλογές που είχε ποτέ οποιαδήποτε αραβική χώρα».
Πρόκειται, βέβαια, για μια από τις πιο επιπόλαιες και ανόητες εκτιμήσεις και σύντομα διαψεύστηκε εκ των πραγμάτων.
Ο γερουσιαστής του Κεντάκυ, Rand Paul, έγραψε σε άρθρο του: «Κάποιος πρέπει να ρωτήσει την Χίλαρι Κλίντον, αν ήταν καλή ιδέα η ανατροπή του Καντάφι στη Λιβύη. Νομίζω ότι πρόκειται για καταστροφή. Η Λιβύη έγινε ένα αποτυχημένο κράτος. Κάποιος πρέπει να πληρώσει και η Χίλαρι Κλίντον χρειάζεται να δώσει απαντήσει για το θέμα αυτό».
Ο Καντάφι πέθανε με φρικτό τρόπο. Τι πιο εύγλωττο και άκαρδο από αυτό που έκανε η Χίλαρι Κλίντον μιλώντας για την δολοφονία του: «Ήλθομεν, είδομεν και απέθανε».
[Πηγή: by Richard Sale, Sic Semper Tyrannis, 10/02/2016]
Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus, τ.105, Μάρτιος 2016


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Ποιός έχει όμως τα κλειδιά της φυλακής; Μήπως οι πολίτες;
  • Η Πορτογαλία απειλείται ξανά με Τρόικα και με μνημόνια
Εξαγριωμένος ο Ιταλός πρωθυπουργός, λόγω των πολιτικών, οικονομικών και τραπεζικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα του, όπου αφενός μεν κινδυνεύει άμεσα με τραπεζικές επιθέσεις (Bank runs), αφετέρου με την εφαρμογή των κανόνων διάσωσης της Ευρωζώνης (Bail in) εις βάρος των μετόχων, ομολογιούχων και καταθετών, επιτέθηκε εναντίον της Deutsche Bank – χαρακτηρίζοντας την ως την πιο χρεοκοπημένη τράπεζα του πλανήτη!

Ανέφερε επί πλέον πως τα κόκκινα δάνεια των ιταλικών τραπεζών δεν είναι τίποτα μπροστά στα προβλήματα που προκαλούν τα παράγωγα στην ΕΕ (πηγή) – ενώ οι ευρωπαϊκές τράπεζες είναι σε πολύ χειρότερη θέση από τις ιταλικές. Ο εμφύλιος πόλεμος λοιπόν της Ιταλίας με τη Γερμανία ξεκίνησε, δημιουργώντας την εντύπωση ότι, από τη μία πλευρά είναι καλύτερα να αποσύρει κανείς τα χρήματα του από τις ιταλικές τράπεζες, ενώ από την άλλη να μην εμπιστεύεται πλέον το ευρώ.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός βέβαια, ο οποίος έχει δηλώσει πως θα παραιτηθεί εάν δεν κερδίσει το δημοψήφισμα τον Οκτώβρη, θα έλθει σύντομα αντιμέτωπος με μία επικίνδυνα αυξημένη πολιτική αστάθεια στη χώρα του – αφού σε τέσσερις συνεχόμενες δημοσκοπήσεις προηγείται ελαφρά το κόμμα των «πέντε αστέρων» το οποίο όμως, στις προηγούμενες εκλογές, βρισκόταν 20 μονάδες πίσω.

Περαιτέρω, όλο και περισσότεροι κατανοούν ότι, η Ευρωζώνη έχει σχεδιαστεί σαν φυλακή, τα κλειδιά της οποίας κρατάει η πλέον ωφελημένη από το ευρώ χώρα: η Γερμανία που προφανώς θέλει να διατηρηθεί ως έχει, συνεπικουρούμενη από την Κομισιόν. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η εξέλιξη του κατά κεφαλήν ΑΕΠ ανά χώρα σε όρους αγοραστικής δύναμης από το 2007 – όπου προηγείται καθαρά η Γερμανία, αφού τρέφεται από την κρίση.

Επεξήγηση γραφήματος: Χωριστοί δρόμοι. Εξέλιξη του κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής αξίας, όπου το 2007=100. Η Γερμανία ευημερεί με το ευρώ, η Βρετανία με τη στερλίνα, η Γαλλία είναι στάσιμη, ενώ η Ιταλία, η Ισπανία και η Ελλάδα υποφέρουν

Εν τούτοις, η Γερμανία είναι μάλλον ο δεσμοφύλακας και όχι ο ιδιοκτήτης της φυλακής, η οποία όμως μπορεί ανά πάσα στιγμή να γκρεμιστεί από τους Ευρωπαίους Πολίτες – όπως τεκμηριώθηκε από το βρετανικό δημοψήφισμα (άρθρο). Οι προσπάθειες δε του γερμανού υπουργού οικονομικών να υποχρεώσει την Ιταλία να επιβάλλει τη διάσωση των τραπεζών μέσω των ομολογιούχων τους, ίσως έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα: τη διάλυση της Ευρωζώνης.

Κάτι ανάλογο υποθέτει κανείς από τον εκβιασμό που άσκησε πρόσφατα στην Πορτογαλία λόγω των ελλειμμάτων στον προϋπολογισμό της – αναφέροντας πως θα χρειαστεί ξανά διάσωση, άρα νέο μνημόνιο και την υπαγωγή της στην Τρόικα. Λογικά πάντως η κυβέρνηση της χώρας διαμαρτυρήθηκε στο γερμανό πρέσβη, ενώ η Ισπανία γνωρίζει πολύ καλά πως ο Α. Σόιμπλε αναφερόταν εμμέσως και σε αυτήν – επειδή το έλλειμμα της διαμορφώθηκε στο απαγορευμένο -5,1%.

Ολοκληρώνοντας, η Ευρωζώνη βαδίζει ολοταχώς προς τη διάλυση της, αφού δεν διαθέτει κανέναν μηχανισμό αντιμετώπισης κρίσεων – ενώ η Γερμανία επιμένει να απομυζεί τους πάντες, χωρίς να ενδιαφέρεται καθόλου για τα προβλήματα που προκαλεί. 

Ο μεγάλος χαμένος βέβαια θα είναι η ίδια, επειδή είναι ο κυριότερος πιστωτής των υπολοίπων – αφού φανταζόμαστε πως δεν θα συμπεριφερθούν οι κυβερνήσεις των άλλων κρατών τόσο ανόητα και ενδοτικά, όσο η ελληνική, παραδίδοντας της τα κλειδιά (Υπερταμείο, εισπρακτικός μηχανισμός του δημοσίου, τράπεζες), μέσω των οποίων θα μπορεί να λεηλατήσει τη δημόσια και την ιδιωτική μας περιουσία.

Analyst Team
Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Στο σπίτι όλοι καλά;
Τα παιδιά;
Υγείαν έχετε; Μπράβο!

Σήμερα το blog φρακάρησε από ιδέες και είπε να πιάσει μία εικονική συζήτηση με τους αναγνώστες του.
Λοιπόν;  Για λε, για λέ...

Περνάτε καλά; Σας άρεσαν οι αναπλαισιώσεις των συντάξεων; Αυτές καλέ, που πας στο ΑΤΜ και γυρνάς με εγκεφαλικό. 
Όχι μειώσεις. Α-να-πλαι-σι-ώσεις.
Το είπε κι ο υπουργός. Τί ποιός υπουργός; Όποιος νά 'ναι.

Κάντε υπομονή. Σε λίγους μήνες με τον κόφτη θα αναπλαισιώσουν και τους μισθούς.
Τί ποιόν κόφτη; Καλέ, χαμένα τάχετε απ' την ζέστη; Τον κόφτη; ΤΟΝ ΚΟΦΤΗ!
Που δεν θα βγαίνουν τα νούμερα και αυτομάτως θα πέφτει τσεκούρι σε μισθούς και συντάξεις, χωρίς νόμους, χωρίς διαδικασίες και Εφημερίδες της Κυβερνήσεως; Αυτό.
Θα πηγαίνεις στην τράπεζα τριαλαλί τριαλαλό, και θα φεύγεις με φορείο.
Θα διαμαρτύρεσαι και θα σου λένε: "εσύ τα ψηφισες που μας ψήφισες!"
Εμ;  Όλα εδώ πληρώνονται.

Εν τω μεταξύ, κινέζικα φτηνοπράματα και ρούχα μ' ένα ευρώ οι κινέζοι; 
Στυλ εμείς! Αμ πώς...!
Στείλαμε το πρωθυπουργικό ζεύγος να διδάξει και να εξάγει στυλ στους κακόγουστους.
Καλέ δεν τους είδατε; Όλοι τα ίδια φοράνε!
Απ΄την εποχή του Μάο δεν έχει αλλάξει η μόδα εκεί;
Έπρεπε δηλαδή να γίνουμε προτεκτοράτο και να ξεπουλήσουμε τα πάντα για να ανοίξουν τα μάτια τους στυλιστικά οι κινέζοι;

Το καλύτερο όμως δεν το μάθατε: Για πρώτη φορά μετά την πρώτη γερμανική Κατοχή ( όπου δημοσιεύονταν σε ΦΕΚ οι αποφάσεις των γερμανών στρατιωτικώ διοικητών ), ξαναδημοσιεύτηκε σε ελληνικό φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (της ποιάς;) απόφαση την οποία υπογράφουν ξένοι πολίτες!

Πρόκειται για απόφαση περί  "Θέσπισης κριτηρίων αξιολόγησης(!)" της Επιτροπής για την Επιλογή των μελών του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), η οποία Επιτροπή Επιλογής αποτελείται από ιταλό πρόεδρο και μέλη δύο σουηδούς, μία ουγγαρέζα, και δύο έλληνες!

Μετά την δημοσίευση της συγκεκριμένης απόφασης στο ιστορικό πιά ΦΕΚ 1964 Β' 30-6-2016, μπορούμε να ανακυρήξουμε πλέον και επίσημα την δεύτερη γερμανική Κατοχή!

Και όλα αυτά πρώτη φορά (φ)αρ(σ)ιστερά.
Το blog νομίζει πως μετά κι απ' αυτό, το μόνο που μένει, είναι να τους δώσουμε ραντεβού, στα ελικοπτεράδικα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφων - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Το μεγαλύτερο ρωσικό αεροπλανοφόρο, Admiral Kuznetsov, έρχεται στην ανατολική Μεσόγειο για να αναλάβει δράση, όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά τα τουρκικά ΜΜΕ.

Η ναυαρχίδα του ρώσικου στόλου με δύναμη 41 πολεμικών αεροσκαφών και 18 πολεμικών ελικοπτέρων, αναμένεται να αφιχθεί στην ανατολική Μεσόγειο για να μετάσχει στις πολεμικές επιχειρήσεις στην Συρία, γεγονός που ανεβάζει στα ύψη το θερμόμετρο στην ήδη εύφλεκτη αυτή περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Το Kuznetsov είναι εφοδιασμένο με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και η αποστολή του θα είναι να στηρίξει τις ρωσικές δυνάμεις στην Λαττάκεια και στην αεροπορική βάση των Ρώσων στην περιοχή Hummus, στην βορειοδυτική Συρία.

Οι πληροφορίες που έρχονται από την τουρκική πλευρά, κάνουν λόγο για ενεργό συμμέτοχη στις πολεμικές επιχειρήσεις με ότι αυτό συνεπάγεται για τις πολύ ευαίσθητες ισορροπίες στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, όπου εκτυλίσσεται παράλληλα και ένας ειδικός πόλεμος των ενεργειακών αγωγών που εμπλέκουν τις χώρες Κύπρο, Αίγυπτο, Ισραήλ και Τουρκία.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Η είδηση, που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη σε διάφορα Μέσα, έχει ως εξής: «Την έδρα του τεχνολογικού κολοσσού ZTE στο τεχνολογικό πάρκο της Σανγκάης επισκέφθηκε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Κίνα. Ο κ. Τσίπρας έδειξε να ενθουσιάζεται από τα gadget που του παρουσίασαν, τόσο με τα κινητά όσο και με τα γυαλιά εικονικής πραγματικότητας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά την επίδειξη των νέων κινητών τηλεφώνων που του έκαναν σχολίασε ‘μόνο καφέ δεν ψήνει αυτό’, ενώ όταν φόρεσε τα γυαλιά εικονικής πραγματικότητας έδειξε τον ενθουσιασμό του με κάθε τρόπο, κοιτώντας με αυτά προς κάθε κατεύθυνση και κάνοντας, ταυτόχρονα, με τα χέρια του κινήσεις που πρόδιδαν το πόσο εντυπωσιασμένος ήταν»...

Είναι περίεργο το γεγονός ότι κάτι, οτιδήποτε, εικονικό κατάφερε να εντυπωσιάσει τον κύριο Τσίπρα, δεδομένου του γεγονότος ότι πρόκειται για απόλυτο εκφραστή της εικονικής πραγματικότητας, για έναν πραγματικό δάσκαλο του είδους.

Γιατί πώς μπορεί να περιγράψει κανείς τον άνθρωπο που στο ένα χρόνο του δημοψηφίσματος του «Όχι» που έγινε «Ναι» αντί να σιωπά θριαμβολογεί; Ή τον άνθρωπο που εξακολουθεί να βροντοφωνάζει ότι δεν πρόκειται να κοπούν οι συντάξεις την ώρα που αυτές ήδη κόβονται; Ή αυτόν ο οποίος βλέπει την ανάπτυξη στη γωνία όταν τα «κανόνια» που σκάνε είναι πιο ηχηρά κι από εκείνα του Ναβαρόνε; - κι αυτά, έτσι για ένα δείγμα, χωρίς να επεκταθεί κανείς στο σύνολο του χάους μεταξύ λόγων και έργων, μεταξύ προπαγάνδας και πραγματικότητας.

Επίσης, όπως φαίνεται, δεν μιλάμε μόνον για τα τερατώδη ψέματα δημαγωγικής εξαπάτησης: μιλάμε και για άλλου είδους, όπως αυτά που αποκαλύπτει τώρα ο καθηγητής Γκαλμπρέιθ – ας αφήσουμε το τι λέει ο ίδιος ο Βαρουφάκης για το σχέδιο περί δραχμής. Ο Γκάλμπρειθ είναι μακράν πιο αξιόπιστος του Τσίπρα ως προς την αλήθεια καθώς δεν έχει τέτοιο… ρεκόρ ψεύδους όπως ο πρωθυπουργός αλλά και λόγους τέτοιου ψεύδους. Κυρίως όμως, έχει με το μέρος του τη λογική: η ιδέα ότι ο Γιάνης ενεργούσε μόνος του με όλον αυτό το μηχανισμό είναι εντελώς αστεία για όποιον έχει συνείδηση του πώς λειτουργούν οι εξουσίες και δη οι ολοκληρωτικής καθεστωτικής λογικής.

Τελικά, όλα τα παραπάνω έχουν τη δική τους συνολική εικονική βάση: ο Αλέξης Τσίπρας σήμερα είναι εκ των πραγμάτων ένας εντελώς εικονικός πρωθυπουργός: ποια πραγματική εξουσία του έχει απομείνει που να συνάδει με το αξίωμά του; Ουσιαστικά καμία. Εχει εκχωρήσει τα πάντα και εξακολουθεί και εκχωρεί κάθε τι που θα του απαιτήσουν, πριν καν του το απαιτήσουν.

Αν εξαιρέσει συνεπώς κανείς την εκδοχή να ενθουσιάστηκε επειδή μέσα σε εκείνα τα γυαλάκια είδε τον εαυτό του που τα κάνει όλα (αναφώνησε άλλωστε «μόνο καφέ δεν κάνει»…), μία μόνον λογική εξήγηση υπάρχει για τον ξαφνικό ενθουσιασμό του κύριου Τσίπρα για το εν λόγω αξεσουάρ: ίσως ο άνθρωπος να σκέφτηκε ότι αν μας παραγγείλει από την Κίνα καμιά δεκαριά εκατομμύρια τέτοια μηχανάκια, θα πετύχει τζακπότ: και τζίρους θα κάνει, και θα τα βλέπουμε όλα όπως εκείνος θέλει…

Ε, είναι δυνατόν να μην τρελαθεί απ’ τη χαρά του;

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου