Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Μαρ 2015


Γράφει ο Κλεισθένης


Το ερώτημα πλανάται στα χείλη πολλών σκεπτόμενων Ελλήνων.

Αν δεχτούμε ότι υπάρχουν εθνικοί στόχοι σήμερα, ποιοι είναι;

Ποιοι τους θέτουν;

Το σάπιο κατεστημένο προσδιορίζει ότι εθνικός στόχος είναι η προσφυγή στις αγορές (διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους) για δανεισμό.
Είναι να τρελαθούμε, προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει σώνει και καλά να ξαναδανειστούμε. Η σημερινή καταστροφή άραγε από τι προήλθε;

Σε αντιδιαστολή με το σάπιο κατεστημένο εγώ προτείνω σαν εθνικό στόχο το να καταστούμε αυτάρκεις έτσι ώστε να μην έχουμε ανάγκη τα δανεικά.
Ακόμη εθνικό στόχο μας υποδεικνύουν την παραμονή μας στην Ε.Ε και το ευρώ.

Καλά τόσα χρόνια περνάμε τα πάθη του Ιώβ μόνο και μόνο γιατί μπήκαμε στην Ε.Ε και γιατί έχουμε σαν νόμισμα το ευρώ.
Αυτά τα ξεχνάει το σάπιο οικονομικοπολιτικό σύστημα;
Αν ναι, εμείς που περνάμε τα πάνδεινα το ξεχνάμε;

Σε αντίθεση με την πρόταση του σάπιου κατεστημένου εγώ προτείνω σαν εθνικό στόχο την έξοδό μας απ' την Ε.Ε και το διαολοευρώ της.
Προτείνω την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα που θα μας δώσει και εθνική ανεξαρτησία, που θα μας δώσει την δυνατότητα να ξεφύγουμε απ' τον λαβύρινθο των χρεών και της εθνικής υποτέλειας.

Ένας καλόπιστος θα ρωτήσει, πως θα μπορέσουμε να σταθούμε όρθιοι χωρίς την χρηματοδότηση και τα δανεικά των Ευρωπαίων;

Η απάντηση προϋποθέτει να πάμε πολύ πίσω στον χρόνο.
Όταν η Ελλάδα ελευθερώθηκε απ' τον Τουρκικό ζυγό σχεδόν αμέσως αποκτήσαμε "προστάτες".
Μην ξεχνάμε ότι τα πρώτα ελεύθερα χρόνια υπήρχαν στην Ελλάδα τρία κόμματα, το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό. Αυτό σημαίνει ότι δεν αποκτήσαμε πλήρη ανεξαρτησία.

Ένα άλλο ουσιώδες πρόβλημα που κουβαλάμε από τότε είναι ότι δεν είχαμε ποτέ εθνική αστική τάξη.
Οι Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες ήσαν μεταπράτες δλδ επιχειρούσαν με ξένα κεφάλαια.
Αυτό έχει διπλή ζημιογόνα επίδραση. Έπρεπε η επιχείρηση να έχει κέρδη για τα ξένα κεφάλαια και κέρδη για τον ντόπιο επιχειρηματία-μεταπράτη. Φαντάσου τώρα πως έπρεπε να συμπεριφέρεται ο μεταπράτης-επιχειρηματίας στους εργαζόμενους και το κράτος.
Οι νέγροι της Αμερικής όταν ήσαν δούλοι, είχαν ένα τραγούδι που σε ελεύθερη μετάφραση έλεγε "του νέγρου επιστάτη η βουρδουλιά, πονάει πιο πολύ, αυλακώνει την πλάτη πιο βαθιά". Κάπως έτσι γινόταν και γίνεται στην Ελλάδα.

Υπάρχουν Ελληνικά κεφάλαια; Αν ναι, πόσα;

Σύμφωνα με τους ειδήμονες υπάρχουν εκατοντάδες δις ευρώ σε ξένες τράπεζες.

Μπορούν αυτά τα κεφάλαια να στηρίξουν μία Ελλάδα εκτός Ε.Ε και ευρωζώνης; Φυσικά και μπορούν.

Μπορούν αυτά τα κεφάλαια να στηρίξουν την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, να την αναπτύξουν και να την καταστήσουν αυτάρκη; Φυσικά και μπορούν.

Τότε γιατί δεν γίνεται;

Η απάντηση εδώ είναι απλή. Απ' την μία όπως προείπα δεν έχουμε εθνική αστική τάξη κι απ' την άλλη κανένας δεν δέχεται να επενδύσει σε παραγωγικό τομέα.
Έχουν όλοι οι κεφαλαιούχοι καλομάθει να επενδύουν σε χρηματοπιστωτικά προϊόντα που τους αποφέρουν μεγάλα κέρδη χωρίς κόπο και έγνοιες.
Έχουν τοποθετήσει τα κεφάλαιά τους σε τοκογλυφικά κέντρα που απομυζούν τον πλούτο των λαών, μεταξύ των άλλων και του δικού μας.

Εδώ και τώρα τίθεται ένας πολύ σημαντικός εθνικός στόχος, να επενδυθούν τα Ελληνικά κεφάλαια σε παραγωγικές επενδύσεις στην Ελλάδα και οι έχοντες αυτά τα κεφάλαια να αποτελέσουν την νέα Ελληνική εθνική αστική τάξη.

Αν αυτό συνέβαινε τότε ο Ελληνικός λαός με την εργατικότητά του, με το ταλέντο του, με την δημιουργικότητά του σε λίγα χρόνια θα έκανε την Ελλάδα αγνώριστη, ανεξάρτητη, προοδεύουσα και αυτάρκη.

Ας αφήσουμε τα μίζερα που μας προτείνει το σάπιο κατεστημένο και ας θέσουμε εμείς τους εθνικούς μας στόχους. Εγώ στηρίζω ήδη δύο, την έξοδο απ' την Ε.Ε και το ευρώ και τις παραγωγικές επενδύσεις από Ελληνικά κεφάλαια.
Εσείς θέσετε τους δικούς σας εθνικούς στόχους...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Η Aon Risk Solutions δημοσίευσε χθες τον ετήσιο χάρτη πολιτικών κινδύνων (Political Risk Map), που έχει ως αποστολή να παρέχει στους πελάτες των βρετανικών ασφαλιστικών εταιρειών απαντήσεις σχετικά με τους τόπους όπου το περιβάλλον γίνεται ασφαλέστερο ή πιο επικίνδυνο για επενδύσεις, αναφέρει άρθρο του Eric Roston στο BLOOMBERG με τίτλο «5 Big Geopolitical Risks for 2015».

Δεν υπάρχουν πολλά καλά νέα, όπως επισημαίνεται, καθώς μόλις επτά από τις 163 αναπτυσσόμενες χώρες έχουν μειώσει από πέρυσι τον πολιτικό κίνδυνο, ενώ πολλές από αυτές, όπως η Ζιμπάμπουε και το Λάος, έχουν πολλά περιθώρια βελτιστοποίησης. Δώδεκα χώρες παρουσιάζουν επιδείνωση της κατάστασης, μεταξύ αυτών, η Λιβύη, η Αιτή και το Πακιστάν.

Οι τελευταίοι 12 μήνες ήταν καταστροφικοί από την άποψη ανάδυσης των κινδύνων επεσήμανε ο Curtis Ingram, αντιπρόεδρος στην Aon Risk Solutions, δ΄’ινοντας έμφαση στους κινδύνους που ανέκυψαν στην Κριμαία και στην αν. Ουκρανία, στη Νιγηρία, στο Ιράκ και αλλού.

Η Aon σε συνεργασία με την Roubini Global Economics αξιολογούν το κάθε κράτος βάσει εννέα κατηγοριών κινδύνου, όπως τις τιμές συναλλάγματος και τις κινήσεις κεφαλαίων, τη νομοθεσία και τα ρυθμιστικά πλαίσια, την πολιτική παρέμβαση και τη βία. Η έκθεση περιλαμβάνει μόνο αναπτυσσόμενες χώρες. Τα μέλη του ΟΟΣΑ αποτελούν την αναφορά για την έρευνα και γι’ αυτό εξαιρούνται.

Ο πρώτος βασικός κίνδυνος είναι η Ρωσία. Οι χαμηλές τιμές πετρελαίου και οι διεθνείς κυρώσεις εξαιτίας της διένεξης με την Ουκρανία έχουν συνέπειες για την ρωσική οικονομία, ενώ η δολοφονία του αντιπολιτευόμενου ηγέτη, Boris Nemtsov, έχουν εντείνει τις εσωτερικές πολιτικές αντιθέσεις.

Δεύτερος κίνδυνος είναι το πετρέλαιο και άλλα αγαθά. Η Ρωσία, η Βενεζουέλα και το Ιράν έχουν προσελκύσει την προσοχή –και την τιμωρία- από την αφθονία του πετρελαίου, το πρόβλημα είναι ωστόσο έντονο και για τις μικρότερες χώρες, όπως το Ουζμπεκιστάν και το Τουρκμενιστάν, η εύθραυστη ισορροπία συναλλάγματος των οποίων και οι πολιτικές κεφαλαίων τις καθιστούν ευάλωτες στις αναταράξεις των εμπορικών συναλλαγών.

Τρίτος κίνδυνος είναι οι διενέξεις και η βία. Οι φρικαλεότητες του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία και στο Ιράκ, όπως και η δράση της Boko Haram στη Νιγηρία, αποτελούν τις σημαντικότερες απειλές για την περιφερειακή σταθερότητα. Τα διάτρητα σύνορα και οι ανώριμοι αστικοί θεσμοί σε περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής καθιστούν τα κράτη ευεπίφορα στη βία.

Τέταρτος κίνδυνος είναι τα επιτόκια. Ακόμη και μια μικρή αύξηση των επιτοκίων από την αμερικανική κεντρική τράπεζα θα ενίσχυε τον παγκόσμιο ανταγωνισμό για κεφάλαια και θα καθιστούσε δυσχερέστερη την εξυπηρέτηση εξωτερικού χρέους.

Πέμπτος κίνδυνος είναι η Μέση Ανατολή και η βόρεια Αφρική. Χώρες όπως η Αίγυπτος, η Τυνησία και το Μαρόκο θα ενισχυθούν από την πτώση της τιμής του πετρελαίου, αλλά θα αντιμετωπίσουν κινδύνους λόγω του κενού εξουσίας στο Ιράκ, στη Λιβύη και στη Συρία.

Η Τουρκία και το Μεξικό θα μπορούσαν επίσης να είναι ευάλωτες πολιτικά και οικονομικά λόγω των διενέξεων στην Μέση Ανατολή και στην Λατινική Αμερική, αλλά λόγω της ένταξής τους στον ΟΟΣΑ δεν περιλαμβάνονται στην έκθεση.

Πηγή Bloomberg


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που έχει πληγεί από τις πολιτικές αποτυχίες στην Ουκρανία και σε άλλες περιοχές της Αν. Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, αναθεωρεί την πολιτική της προς τους γείτονές της, αποδεχόμενη ότι η προσέγγισή της ήταν γενικευτική και ίσως μη ρεαλιστική.

Αυτό αναφέρει ανταπόκριση της Naftali Bendavid από τις Βρυξέλλες στη WALL STREET JOURNAL με τίτλο «European Union Seeks to Reboot Its Policy Toward Neighboring Countries».

Οι ηγέτες της ΕΕ δηλώνουν ότι θα διαμορφώσουν μια πιο προσαρμοστική προσέγγιση μέχρι το φθινόπωρο, που θα αναγνωρίζει τις διαφορές μεταξύ των γειτονικών χωρών, αντί να περιέχει τις ίδιες απαιτήσεις για δημοκρατικές αλλαγές.

Η νέα προσέγγιση δεν πρέπει να είναι συγκαταβατική, πατερναλιστική ή ακόμη και ηθικολογική, δήλωσε ο Επίτροπος περιφερειακής πολιτικής της ΕΕ, Johannes Hahn, ενώ η επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Federica Mogherini, σημείωσε ότι με μια ηθικολογική προσέγγιση δεν μπορούμε να άμε πολύ μακριά.

Στην Αν. Ευρώπη μια πιθανή προσέγγιση είναι να αναζητηθούν πιο περιοριστικές συμφωνίες που δεν θα εξαναγκάζουν τις πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες να προβαίνουν σε κάθετες επιλογές μεταξύ της Ρωσίας ή της Δύσης.

Η αλλαγή οδηγεί στο τέλος μιας εποχής κατά την οποία η ΕΕ ασκούσε πιέσεις για περισσότερη δημοκρατία, υπό το σκεπτικό ότι οι χώρες στα ανατολικά και στο νότο δεν επιθυμούσαν τίποτα άλλο από το να γίνουν εταίροι ή και να ενταχθούν στην ΕΕ, η οποία έχει υπερδιπλασιάσει τα μέλη της από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Οι πρόσφατες διενέξεις, με πιο έντονη την ρωσική επίθεση κατά της Ουκρανίας, άλλαξαν τους υπολογισμούς, καθώς υπογράμμισαν αυτό που είχαν ήδη διαβλέψει πολλοί διπλωμάτες, τις μοιραίες δηλαδή ατέλειες μιας συνολικής πολιτικής.

Οι Johannes Hahn και Federica Mogherini δημοσιοποίησαν κείμενο όπου γίνεται αναφορά σε μια ολοένα πιο αυταρχική εξωτερική της Ρωσίας, που αποτελεί έναν από τους καταλύτες για την αναθεώρηση της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ σε συνδυασμό με τις διενέξεις στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με το κείμενο η πολιτική της ΕΕ δεν μπόρεσε να προσφέρει πάντοτε τις κατάλληλες απαντήσεις σε αυτές τις πρόσφατες εξελίξεις.

Καθώς όμως θα ξεκινάει ο διάλογος τους επόμενους μήνες οι προτάσεις αναμένεται να προσκρούσουν στην αντίσταση όσων εμφανίζονται σκεπτικιστές σχετικά με την αποδυνάμωση της εικόνας της ΕΕ ως θεματοφύλακα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας, πράγματα που θεωρούν πολλοί ως το επίκεντρο της αποστολής της.

Πηγή WallStreetJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μπορεί να τα βάζουμε με το σάπιο ελληνικό πολιτικό σύστημα και δικαίως, αλλά από το 2010 και μέχρι σήμερα, απόλυτα υπεύθυνη για την κατάσταση της οικονομίας της Ελλάδας είναι η τρόϊκα, η οποία επιβάλει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, του οποίου ταυτόχρονα την εκτέλεση ελέγχει και εγκρίνει και ως εκ τούτου θα πρέπει να αναλάβει το μέρος των ευθυνών που της αναλογεί.

Ας δούμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Στο τέλος του 2009 το δημόσιο χρέος ήταν 298 δις ευρώ (με τα αναθεωρημένα στοιχεία της Eurostat) ή 126,8% του ΑΕΠ.

Στο σημείο αυτό μπαίνουμε στο μνημόνιο, οπότε, σύμφωνα με το πρόγραμμα της τρόϊκας, αρχίζει η εσωτερική υποτίμηση, η μείωση των δαπανών, οι απολύσεις, η αύξηση των φόρων, η οικονομική ύφεση και η μείωση του ΑΕΠ.

Στο τέλος του 2011 το δημόσιο χρέος εκτινάσσεται (με μνημόνιο) στα 368 δις ευρώ ή 170,3% του ΑΕΠ.

Στο σημείο αυτό, πανικόβλητοι οι δανειστές προβαίνουν στο γνωστό κούρεμα του χρέους κατά 100 δις ευρώ περίπου με το PSI. Έτσι στο τέλος του 2012 το χρέος είναι μειωμένο (μετά το κούρεμα) στα 280 δις ευρώ ή 157,2% του ΑΕΠ.

Σήμερα, το χρέος έχει εκτιναχθεί στα 330 δις ευρώ ή 185% του ΑΕΠ. Και αν δεν είχε γίνει το κούρεμα θα ήταν 430 δις ευρώ και πολύ πάνω από 200% του ΑΕΠ!!!!!

Νομίζουμε ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να «θέσει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων». Απόλυτα υπεύθυνη για όλη αυτή την κατάσταση είναι η τρόϊκα για τους εξής λόγους: Η τρόϊκα έφτιαξε και επέβαλε τα προγράμματα, αυτή ανενόχλητα έκανε πλήρεις ελέγχους σε όλα τα υπουργεία και άλλους δημόσιους φορείς (με τον Τόμσεν και τους άλλους) και έδινε πιστοποιήσεις σωστής εφαρμογής χορηγώντας νέα δάνεια.

Δεν μπορεί λοιπόν τώρα να βγάζει η τρόϊκα την ουρά της απέξω και να παριστάνει την ανεύθυνη. Είναι τουλάχιστον συνυπεύθυνη αν όχι απόλυτα υπεύθυνη. Και επειδή η νέα ελληνική κυβέρνηση δεν ευθύνεται για όλη την πορεία από το 2010 μέχρι σήμερα, θα πρέπει να ζητήσει από την τρόϊκα να αναλάβει τις ευθύνες της και ό,τι ήθελε προκύψει.

Πάντως αυτό το πράγμα που γίνεται, δεν οδηγεί πουθενά.

ΥΓ. Το άρθρο αυτό δεν αθωώνει το εθελόδουλο ελληνικό πολιτικό σύστημα, απλά επιχειρεί να δώσει ένα σοβαρό επιχείρημα στην αντιμετώπιση της τρόϊκας.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


demaratus


...αλλά ξεφύτρωσαν πάλι ο Δημάρατος κι ο Ιππίας...!

Αυγερινός Χατζηχρυσός
twitter @avgerinosx

Η συμφωνία στο Eurogroup ήταν θρίαμβος. Οχι δεν κερδίσαμε τον πόλεμο, ούτε η Κυβέρνηση εφάρμοσε τις προγραμματικές δηλώσεις σε 15μέρες, ούτε «πήραμε φαλάγγι» τους Γερμανούς.

Ηταν θρίαμβος που είχαμε για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες κυβέρνηση! Κάτι που είναι αυτονόητο για άλλες χώρες, στην Ελλάδα και σε χώρες όπως η Κολομβία ή η Λιβερία, πριν τις 25 Ιανουαρίου αυτό φάνταζε ως παραμύθι.

Αυτό ήταν θρίαμβος λοιπόν. Οσο για τον πόλεμο της οικονομίας, οχι δεν τελείωσε, αλλά για πρώτη φορά διαπραγματευτήκαμε, πετυχημένα ή όχι αλλά διαπραγματευτήκαμε. Από την άτακτη υποχώρηση και παραχώρηση «εδάφους», δηλαδή κυριαρχίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μισθών, εργασίας καταφέραμε να κερδίσουμε με το σπαθί μας παύση των εχθροπραξιών για 4 μήνες.

Η προηγούμενη κυβέρνηση μαζί με την διαπλοκή, γνωρίζοντας ότι θα χάσει τις εκλογές, είχε ζώσει την χώρα με εκρηκτικά κι είχε δώσει τα σπίρτα στην Γερμανίδα Καγκελάριο. Η ανηθικη συμφωνία τους ήταν ή μνημόνιο ή ανατινάζουμε την χώρα. Τελικά αυτό απετράπει για την ώρα, έχουμε πλέον ανακωχή και μένει τώρα στην Κυβέρνηση να ξεδοντιάσει την διαπλοκή και τους συνεργάτες των Γερμανών μέχρι το καλοκαίρι. ‘Η αυτοί ή εμεις. Τόσο απλά.

Η Ιστορία μας έχει δώσει αρκετά παραδείγματα μεγαλομανών που έκαναν τα πάντα, ακόμη και συνεργασία με τον εχθρό για μια καρέκλα.

Ο Χίλων o Λακεδαιμόνιος (600 – 520 π.Χ.), γιος του Δαμαγέτου, έζησε κατά τον 6ο π.Χ. αιώνα και ήταν ένας από τους Επτά Σοφούς της Aρχαίας Ελλάδας, μεταξύ άλλων είχε πει ότι τα Κύθηρα ήταν καλύτερα να μην υπήρχαν, λόγω της στρατηγικής θέσης τους στο υπογάστριο της Σπάρτης.

Ενας άλλος όμως Σπαρτιάτης ο Δημάρατος, που έβλεπε ρεαλιστικά τα πράγματα, ότι δηλαδή οι Πέρσες λόγω ισχύος ήταν, οι επόμενοι κυρίαρχοι του τότε γνωστού κόσμου, όταν έχασε τον θρόνο πήγε συμβούλεψε τον Ξέρξη να συγκεντρώσει στα Κύθηρα τον στόλο του, συμβουλή που ευτυχώς δεν εισακούστηκε από τον βασιλιά των Περσών, διότι τότε πιθανόν να κυριευόταν όλη η Ελλάδα (Ηρόδοτος α’59).

Δυστυχώς για τον ρεαλιστή Δημάρατο κι ευτυχώς για την Ελλάδα βασιλιάς των Λακεδαιμονιών το 480 π.Χ ήταν κάποιος μη-ρεαλιστής Λεωνίδας που δεν έλεγε να καταλάβει ότι η Σπάρτη κι η Ελλάδα ήταν μικρή και δεν μπορούσε να πάει κόντρα στις μεγάλες δυνάμεις και να μπει στο πρόγραμμα «Γη και Υδωρ» που θα τον καθιστούσε εκτός των άλλων και Σατράπη όλης της Ελλάδας στην Περσική Ενωση.

Πριν τον Δημάρατο, υπήρξε κι άλλος που γνώριζε καλά ότι «όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει» ο Ιππίας (575 π.Χ. -490 π.Χ.) κι έτσι όταν έχασε την εξουσία των Αθηνών έφυγε άπραγος για την Περσία, όπου παρείχε συμβουλευτικές υπηρεσίες στον βασιλιά Δαρείο ώστε να τον αποκαταστήσει στην εξουσία των Αθηνών. Συμμετείχε μάλιστα ως σύμβουλος των Περσών και στη μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. μιας και τότε δεν είχε συγκροτηθεί ακόμη το ατυπο Eurogroup κι οι διαφορές λύνονταν με τα όπλα. Οι Πέρσες ως άλλη Γερμανία μάλιστα ήταν διατεθιμένοι να φύγουν αρκεί να αποκαθιστούσαν τον Ιππία στην εξουσία.

Δυστυχώς για τον Ιππία κάποιος Μιλτιάδης είχε άλλη άποψη.

Σήμερα πανηγυρίζουν σε κάθε εμπόδιο που βρίσκει η Ελλαδα μπροστά της στις διαπραγματεύσεις , όλοι αυτοί «προοδευτικοί», «εκσυγχρονιστές», «ανανεωτικοί» των σέλφις και οι ξεπλυμένοι ακροδεξιοί «πατριώτες», «ρεαλιστές», «φιλελεύθεροι» είδαν την Τραπεζική ουτοπία τους να γκρεμίζεται από την λαϊκή ετυμηγορία του Ελληνικου λαού που έδωσε την εξουσία στον Αλέξη Τσίπρα και τον Πάνο Καμμένο, που «ως τρελοί Ελληνες» τόλμησαν να πουν δημοσίως ότι το Γερμανικό πρόγραμμα απέτυχε!

Απέτυχε, όχι μόνον ως προς τις Ελληνικές θέσεις, αλλά απέτυχε ακόμη και στις ίδιες τις προβλέψεις και στόχους που η ίδια η Τροικα είχε θέσει ως κόκκινες γραμμές από το 2010!

Το παλιό ΠΑΣΟΚ αποβιομηχάνισε την χώρα και η Νεα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρα την ξεσπίτωσε.

Πολιτικοί πρώην γκρουπούσκουλα ήρθαν να μας μάθουν ανάπτυξη στηρίζοντας το Ελεύθερο Εμπόριο και «κατά σύμπτωση» νομοθέτησαν επιδοτόντας γνωστή Ολλανδική γαλακτοβιομηχία και έκλεισαν τους Ελληνες κτηνοτρόφους.

Πολιτικοί μαυραγορίτες γενοσήμων νομοθέτησαν ενάντια στην Ελληνική Βιομηχανία απο όψιμο πατριωτισμό, μάλλον, και προβάλλουν ως επίτευγμα την μείωση των δαπανών Υγείας και της ευγονικής. Ποιος ο λόγος να χαλάμε λεφτά για τα φτωχαδάκια που μόνο βάρος στο προυπολογισμό είναι και δεν πληρώνουν ΔΕΗ κι ΕΝΦΙΑ;

Η διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας ολοκληρώθηκε και έτσι τώρα «απελευθερώθηκαν» πόροι κι άνεργοι ωστε να προσφέρουν εθελοντικά στην ανοικοδόμηση των μεγαλοεργολάβων και να γίνουν οι σερβιτόροι των ξένων επενδυτων στην ξεπουλημένη χώρα τους.

Και σήμερα ανήμερα του Eurogroup όλοι αυτοί οι ανεπαρκείς πολιτικοί τηλεπερσόνες που προκάλεσαν αυτό το χάος μας κουνάνε το δάκτυλο σαν παιδονόμοι να συμμορφωθούμε, όχι με την πραγματικότητα της κοινωνίας, αλλά με την εικονική πραγματικότητα της κατανομής ισχύος στην Ευρωζώνη.

Ποτέ για τον Ελληνα η αληθεια δεν ήταν υποκείμενη στη κατανομή δυνάμεων. Για τον Ελληνα η αλήθεια είναι ανεξάρτητη από τον σκοπό που αγιάζει τα μέσα, ήταν ανεξάρτητη ακόμη κι από την Ιστορική αναγκαιότητα κι αυτό το ονομάσαμε Φιλότιμο.

Γι αυτό ο Ελληνας την φτώχια μπορεί να την υπομείνει στωικά, αλλά την ζωή στο ψέμμα δεν θα την ανεχτεί ποτέ.

Ακόμη κι ο Δημάρατος το ήξερε κι όταν τον ρώτησε ο Ξέρξης για τους Ελληνες απήντησε «η Ελλάδα παλαιόθεν και ώς τώρα ζει συντροφιά με την Πενία, αλλά εφοδιάστηκε με αρετή, που κερδήθηκε με τη σοφία και τον κυρίαρχο νόμο· οπλισμένη μ᾽ αυτήν η Ελλάδα αγωνίζεται εναντίον της Πενίας και του δεσποτισμού.»

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΧΩΝΙ της Κυριακής 1 Μαρτίου 2015


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με καλάσνικοφ σε φυτείες χασίς στην Κρήτη στο στόχαστρο της ΕΥΠ

Τη σοβαρότητα των σεναρίων που αποκάλυψε το αντιτρομοκρατικό think tank Quilliam για την απόβαση – εισβολή που σχεδιάζουν οι τζιχαντιστές από το Ισλαμικό Κράτος σε Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία έρχεται να επιβεβαιώσει πλήρως η σημερινή αποκάλυψη.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες στο στόχαστρο της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών βρίσκεται ένας άνδρας στην Κρήτη, ο οποίος εκτιμάται ότι αποτελεί άνθρωπο – κλειδί για τα πλάνα των τζιχαντιστών για απόβαση στα νότια παράλια της Ευρώπης, με το προκάλυμμα των προσφύγων πολέμου από τη Λιβύη.

Από το ριζοσπαστικό Ισλάμ φύλακας σε χασισοκαλλιέργειες

Σύμφωνα με απόλυτα διασταυρωμένες πληροφορίες του tribune.gr πρόκειται για μετανάστη αφγανικής καταγωγής, ο οποίος χρησιμοποιείται ως φύλακας σε χασισοφυτεία από «τσιφλικά» χασισοκαλλιεργητή στην Κρήτη και συγκεκριμένα στην ευρύτερη περιοχή των Βοριζίων Ηρακλείου.

Το παρατσούκλι του χασισοκαλλιεργητή μάλιστα παραπέμπει σε… κυνηγετικό θήραμα και μάλιστα πολύ εύγευστο. Ο Αφγανός, όπως αναφέρουν αξιόπιστες πηγές στο tribune.gr, είναι γνωστός στην περιοχή, καθώς τηρώντας το κρητικό «έθιμο» δεν διστάζει να γυρνά στους δρόμους με το καλάσνικοφ στα χέρια, ακόμα και τις ώρες που δεν βρίσκεται στο πόστο του.
Μάλιστα, ο ίδιος, ο οποίος βρίσκεται χρόνια στην Ελλάδα και μιλάει ελληνικά, κομπάζει σε συνομιλίες του ότι στο παρελθόν έχει πολεμήσει ενάντια στους Αμερικανούς στο Αφγανιστάν, ενώ εκφράζει και τη… δυσαρέσκειά του που στα μέρη τους δεν αποτελούν πολυσύχναστο προορισμό για Αμερικανούς τουρίστες.

Οι μαρτυρίες αυτές έχουν φτάσει από το Ηράκλειο της Κρήτης μέχρι τη λεωφόρο Κατεχάκη, με την ΕΥΠ αλλά και το Λιμενικό Σώμα να έχει απλώσει τα δίχτυα της τόσο στην περιοχή, όσο και σε ολόκληρη την Κρήτη, καθώς εκατοντάδες σουνίτες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν συνδέσμους για τους τζιχαντιστές εκτιμάται ότι απασχολούνται σε χασισοκαλλιέργειες φέροντας μάλιστα και οπλισμό.

Αναφορικά με τον συγκεκριμένο Αφγανό, οι πληροφορίες που έχουν καταφέρει να συλλέξουν οι αρμόδιες υπηρεσίες συγκλίνουν στο ότι το παρελθόν το οποίο επικαλείται πιθανότατα να ευσταθεί. Το μείγμα των ενόπλων ισλαμιστών με τις τελευταίες ραγδαίες εξελίξεις από το μέτωπο της Λιβύης χαρακτηρίζεται από ειδήμονες εκρηκτικό, με τις αρμόδιες υπηρεσίες να τελούν σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού.

Πηγή tribune.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το «σενάριο Κύπρου» ήρθε ξανά στην ελληνική επικαιρότητα εξαιτίας ενός εκβιασμού: Το βράδυ της 20ης Φεβρουαρίου οι εκπρόσωποι της Τρόικας ανακοίνωσαν στον Γιάνη Βαρουφάκη ότι σε περίπτωση που δεν υπέγραφε την τετράμηνη παράταση του προγράμματος του μηχανισμού στήριξης EFSF οι ελληνικές τράπεζες θα υποχρεώνονταν να εφαρμόσουν περιορισμό αναλήψεων και κατ’ επέκταση η χώρα θα οδηγείτο στην έξοδο από το ευρώ. Παρόλο όμως που δεν γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της διαπραγμάτευσης των τελευταίων ημερών δεν συμβαίνει το ίδιο με την υπόθεση της Κύπρου.

Του Κώστα Εφήμερου

Η ιστορία που ακολουθεί βασίζεται σε μια σειρά από έγγραφα της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου (ΚτΚ), σε εσωτερικά έγγραφα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), μεταξύ των οποίων και το ντοκουμέντο που αποκαλύπτει σήμερα το TPP, σε έγγραφα διεθνών ελεγκτικών εταιριών, στην απόρρητη εσωτερική 40σέλιδη έκθεση που ζήτησε ο πρόεδρος Αναστιάδης μετά την υπογραφή του μνημονίου και στο πόρισμα 440 σελίδων της Επιτροπής Θεσμών της Κυπριακής Βουλής που ακολούθησε το κούρεμα καταθέσεων (bail-in) των κυπριακών τραπεζών. Τα στοιχεία που θα σας παρουσιάσουμε σκιαγραφούν τη μεγάλη εικόνα για τα όσα συνέβησαν από το 2011 μέχρι τον Μάρτιο του 2013, οπότε η κυπριακή κυβέρνηση σύρθηκε στην υπογραφή μνημονίου και έφτασε στα όρια της κατάρρευσης της οικονομίας της βάση ενός προγράμματος «σωτηρίας».

Η Κύπρος των 800.000 κατοίκων ήταν ένας από τους φορολογικούς παραδείσους εντός της Ευρώπης όπως το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία. Η αξία του τραπεζικού της συστήματος ήταν 8 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας και είχε διογκωθεί σε αυτό το βαθμό εξαιτίας του χαμηλού φορολογικού συντελεστή και των χαλαρών ελεγκτικών της μηχανισμών. Η κυπριακή οικονομία οδηγήθηκε στην κατάρρευση (σε αντίθεση με τα άλλα κράτη που επιδίδονται στο σπορ της φορο-διευκόλυνσης) για δύο λόγους: α) εξαιτίας της μεγάλης έκθεσης της σε ελληνικό χρέος και β) εξαιτίας μιας τράπεζας: της Marfin Popular Bank, του κυρίου Βγενόπουλου.

Μη τα βάζεις με την Ευρώπη

Τα ντοκουμέντα που έχουμε στα χέρια μας συμφωνούν ότι η τράπεζα του Ομίλου MIG «βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση εξαιτίας των κακών τραπεζικών τακτικών και της έκθεσής της στην ελληνική οικονομία» ήδη από το 2010. Στις 14 Μαρτίου 2011 η τράπεζα παρουσίαζε αναλογία ρευστότητας 16,55% κατά παράβαση του ελαχίστου απαιτούμενου 20%, ενώ μέχρι το τέλος του χρόνου το ποσοστό έπεσε κάτω από το 10%. Έτσι όταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος προχώρησε στο κούρεμα PSI η τράπεζα δεν ήταν έτοιμη να ανταπεξέλθει στο χτύπημα.

Τον Σεπτέμβριο του 2011 η διοίκηση της τράπεζας καλεί για πρώτη φορά την ΚτΚ και ζητάει την υπαγωγή της στο σύστημα επείγουσας ρευστότητας ELA. Η κεντρική τράπεζα ζητάει από την Marfin Popular Bank να της υποβάλει πρόγραμμα αναδιάρθρωσης αλλά η απάντηση που λαμβάνει στις 30 Σεπτεμβρίου θεωρείται «ατελής» και «ασαφής». Ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας, Αθανάσιος Ορφανίδης, ενημερώνει τον τότε πρόεδρο της Κύπρου, Δημήτρη Χριστόφια, για την εξέλιξη και του μεταφέρει την εκτίμησή της ΚτΚ σύμφωνα με την οποία η τράπεζα είναι ουσιαστικά πτωχευμένη.

Στις 25 Οκτωβρίου 2011, μια μέρα πριν το PSI, ο Χριστόφιας καλεί έκτακτο Υπουργικό Συμβούλιο και ανακοινώνει την απόφασή του να εθνικοποιήσει την τράπεζα. Η επιλογή αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις συστάσεις της ΕΚΤ αλλά βρίσκεται εντός του ιδεολογικού πλαισίου του κομμουνιστικού κόμματος ΑΚΕΛ. Από τα πρακτικά της συνεδρίασης, που περιλαμβάνονται στην απόρρητη έκθεση της επιτροπής, φαίνεται ότι ο Χριστόφιας δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να προσφύγει στον μηχανισμό στήριξης EFSF βλέποντας τις καταστρεπτικές συνέπειες του επιβαλλόμενου μνημονίου στη χώρα μας. Η απόφαση της εθνικοποίησης της τράπεζας σήμανε την έναρξη ενός πραγματικού οικονομικού πόλεμου που ως παράπλευρη απώλεια είχε την καταστροφή μιας ολόκληρης οικονομίας. Η Ευρώπη ήταν αποφασισμένη να δώσει ένα μάθημα «δημοκρατίας» στην μικρή Κύπρο.

Το χρονικό της σύγκρουσης

Στο τέλος του 2011, και συγκεκριμένα στις 27 Δεκεμβρίου, η ΕΚΤ διεξάγει τα περίφημα Stress Test. Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα σενάρια που χρησιμοποιήθηκαν ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξα και φτιαγμένα περισσότερο για να πείσουν ότι το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα ήταν ισχυρό, παρά για να διερευνήσουν τις πραγματικές κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών. Ακόμα και έτσι όμως η Marfin Popular Bank παρουσιάζει κεφαλαιακό έλλειμμα 1,9 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση των τεστ αντοχής η κυπριακή κυβέρνηση συντάσσει νομοσχέδιο για την εξαγορά του χρέους της τράπεζας.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή η Ευρώπη είχε αποδείξει ότι η σωτηρία των τραπεζών βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας της αλλά στην περίπτωση της Κύπρου ξεκίνησε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα εκτός του EFSF και αυτό δεν άρεσε καθόλου στους «εταίρους». Η ΕΚΤ αντιδράει αμέσως στο νομοσχέδιο απαντώντας ότι το κόστος της σωτηρίας της τράπεζας θα βαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό και ότι σε περίπτωση δανείου από την Τρόικα τα ποσά αυτά θα εξαιρεθούν. Καταλήγει ότι το νομοσχέδιο παραβιάζει το άρθρο 123 της συνθήκης ένταξης της Κύπρου στην ΟΝΕ που απαγορεύει την νομισματική χρηματοδότηση από το κράτος. Με άλλα λόγια η ΕΚΤ επισημαίνει ότι κανένα άλλο οικονομικό μοντέλο πέραν αυτό του φιλελεύθερου καπιταλισμού δεν είναι δυνατό να εφαρμοστεί εντός της Ευρωζώνης όποια και αν είναι η διάθεση του λαού. Σας θυμίζει κάτι;

Η κυπριακή κυβέρνηση αγνοεί για δεύτερη φορά τις συστάσεις της ΕΚΤ και συνεχίζει τον προγραμματισμό της βάσει όμως των «φτιαγμένων» στοιχείων των Stress Tests. Οι πραγματικές ανάγκες της Marfin Popular Bank είναι φυσικά πολύ μεγαλύτερες και επιδεινώνονται καθημερινά εξαιτίας της έντονης εκροής κεφαλαίων. Η τράπεζα είναι πλέον εξαρτημένη από την χρηματοδότηση του ELA.

Στις 5 Μαρτίου 2012 η κυβέρνηση στέλνει αίτημα κρατικής ανακεφαλαιοποίησης ύψους 1,9 δις ευρώ στην ΕΚΤ η οποία αποφαίνεται για 3η φορά αρνητικά. Αυτή τη φορά η Ευρώπη απαιτεί την ένταξη της Κύπρου σε μνημόνιο και δίνει διορία 3 ημερών στην Κύπρο να παρουσιάσει πλήρες πρόγραμμα αναδιάρθρωσης της τράπεζας (πράγμα πρακτικά αδύνατο) απειλώντας για πρώτη φορά ότι θα διακόψει την πρόσβαση της τράπεζας στον ELA. Ο υπουργός οικονομίας λαμβάνει το τελεσίγραφο και παραιτείται την ίδια ημέρα δηλώνοντας πρόβλημα υγείας.

Τελικά στο τέλος Μαϊου, και ενώ πρώτα ο Χριστόφιας διορίζει τον Απρίλιο νέο διοικητή της ΚτΚ τον Πανίκο Δημητριάδη, το Υπουργικό Συμβούλιο αποφασίζει οριστικά να αγνοήσει τα τελεσίγραφα της ΕΚΤ και εγκρίνει την ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας. Ο Μάριο Ντράγκι είναι εξοργισμένος και δεν το κρύβει στις δημόσιες τοποθετήσεις του.

Ενώ οι δηλώσεις της Ευρώπης επιδεινώνουν σοβαρά τις εκρροές κεφαλαίων ο Χριστόφιας κάνει τις τελευταίες του προσπάθειες για να αποφύγει το μνημόνιο. Επιχειρεί διακρατικές συμφωνίες με Ρωσία και Κίνα (δευτερευόντως) και σύμφωνα με τα εσωτερικά έγγραφα που έχουμε στη διάθεσή μας προσπαθεί να καθυστερήσει την ανακοίνωση της αξιολόγησης του διεθνούς οίκου FITCH η οποία μετά από 3 ημέρες υποβαθμίζει τα κυπριακά ομόλογα στην κατηγορία των σκουπιδιών, κλείνοντας έτσι αυτόματα την χρηματορροή από την ΕΚΤ.

Οι προσπάθειες του Χριστόφια για εύρεση δανείου 6 έως 9 δις από Ρωσία ή Κίνα πέφτουν στο κενό και τον Ιούλιο ξεκινάει τις συνομιλίες για την υπαγωγή της χώρας σε πρόγραμμα στήριξης. Στις 26 του μήνα παίρνει στα χέρια του το πρώτο μνημόνιο και το απορρίπτει αμέσως δηλώνοντας από το Λονδίνο όπου βρίσκεται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες ότι «έχουμε διαφορετική εκτίμηση για την κατάσταση της οικονομίας».

Αντί της θετικής απάντησης στο μνημόνιο η κυπριακή κυβέρνηση αποστέλλει στην ΕΚΤ νέο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης της Λαϊκής τράπεζας που έχει συντάξει η KPMG (λογιστικός / συμβουλευτικός κολοσσός) το οποίο ο Ντράγκι απορρίπτει σε χρόνο ρεκόρ, αρνούμενος να το δεχτεί ως αποδεικτικό φερεγγυότητας για την συνέχιση της χρηματοδότησης της Λαϊκής τράπεζας απόν τον ELA.

Τελικά ο Χριστόφιας αναγκάζεται να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και μετά από διαδοχικές συναντήσεις τελικά στις 22 Νοεμβρίου του 2012 καλείται στις Βρυξέλλες όπου σε συνάντηση πριν το Eurogroup (κάτι θα σας θυμίζει και αυτό) ενημερώνεται από τους εκπροσώπους της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ ότι σε περίπτωση που δεν συμφωνήσει με το μνημόνιο την επόμενη ημέρα θα σταματήσει η χρηματοδότηση των κυπριακών τραπεζών μέσω του ELA. Το ίδιο βράδυ ο Πρόεδρος της Κύπρου εκδίδει ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία «Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις με την Τρόικα και πάντοτε έχοντας κατά νου τις δύσκολες περιστάσεις, είμαστε πολύ κοντά στην υπογραφή Μνημονίου Κατανόησης (MoU) με την τρόικα». Μέχρι εκείνη τη στιγμή η Τρόικα συζητάει με τον Χριστόφια στο επίπεδο των «μεταρρυθμίσεων» που πρέπει να αναλάβει η Κύπρος αλλά όχι για τη δανειακή σύμβαση με την δικαιολογία ότι δεν έχει ολοκληρωθεί η αξιολόγηση από την PIMCO, τον διεθνή οίκο που έχει αναλάβει το έργο. Ακόμα κανείς δεν έχει καταλάβει ότι η Τρόικα έχει αποφασίσει για πρώτη φορά να βάλει τους ιδιώτες να πληρώσουν το κόστος της σωτηρίας.

Στο μεταξύ η Ευρώπη προετοιμάζεται. Η Σύνοδος Κορυφής παίρνει την απόφαση να ζητήσει από το ευρωπαϊκά κοινοβούλια να εγκρίνουν νέο κανονισμό για την εκκαθάριση των πιστωτικών ιδρυμάτων στη βάση της πρότασης της ΕΚΤ από τις 2 Ιουλίου. Το σχέδιο νόμου με τίτλο «Εξυγίανση των πιστωτικών ιδρυμάτων» που ψήφισε η Κύπρος ουσιαστικά προσέφερε το νομικό πλαίσιο για την διάσωση με ίδιους πόρους (bail-in). Σκοπός του ήταν να αντιμετωπίσει τα νομικά προβλήματα για την πώληση των ελληνικών δικτύων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα αλλά και να προετοιμάσει την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Για πρώτη φορά μετά από 2 ολόκληρα χρόνια, το βράδυ της ψήφισης του νομοσχεδίου, υπήρξε άμεση θετική (αν όχι ενθουσιώδης) απάντηση από την ΕΚΤ. Οι κύπριοι βουλευτές δεν είχαν καταλάβει σε τι ακριβώς συμφωνούσαν.

Μπαίνουμε στο 2013 και η Κύπρος πλησιάζει στις προεδρικές εκλογές. Στο τελευταίο Eurogroup που συμμετέχει η κυβέρνηση ΑΚΕΛ αποφασίζεται ότι την υπογραφή του μνημονίου θα τη βάλει ο νέος Πρόεδρος που θα προκύψει από τις εκλογές. Το σχέδιο που έχει στα χέρια το ο Χριστόφιας είναι ήδη πολύ βαρύ για το νησί αλλά δεν περιγράφει πουθενά συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα.

Οι Προεδρικές εκλογές φέρνουν αλλαγή στην εξουσία. Ο νέος Πρόεδρος Αναστασιάδης 5 ημέρες μετά την εκλογή του συμμετέχει στο πρώτο του Eurogroup και μαθαίνει έκπληκτος ότι το «κουστούμι» που του έχουν ράψει οι ευρωπαίοι περιλαμβάνει κούρεμα καταθέσεων. Ο Αναστασιάδης επιστρέφει αργά το βράδυ στην Κύπρο και ανακοινώνει ότι οι τράπεζες δεν θα ανοίξουν την επόμενη ημέρα.

Στις 19 Μαρτίου ο Αναστασιάδης φέρνει το μνημόνιο προς ψήφιση στην Κυπριακή Βουλή η οποία μετά από μια έντονη συνεδρίαση το απορρίπτει. Επιχειρείται νέα προσπάθεια διαπραγμάτευσης και την επόμενη ημέρα ο Πρόεδρος ανακοινώνει ότι θα ζητήσει λιγότερα χρήματα από την Τρόικα προκειμένου να περιορίσει το κούρεμα των καταθέσεων. Η ΕΚΤ αντιδράει για 5η φορά. Παρόλο που στο τιμόνι της χώρας βρίσκεται πλέον μια συντηρητική κυβέρνηση. Η Ευρώπη σκοπεύει να τιμωρήσει τη χώρα βάσει του προσχεδίου που έχει εκπονήσει ήδη από μήνες. Εκδίδει τελεσίγραφο σύμφωνα με το οποίο η Κύπρος έχει 48 ώρες προκειμένου είτε να βρει με μαγικό τρόπο τα χρήματα που χρειάζεται είτε να υπογράψει το μνημόνιο.

Στις 23 Μαρτίου συνέρχεται και πάλι το Eurogroup, το οποίο έπειτα από 11 ώρες συνεδρίασης συμφωνεί για δάνειο 13 δισεκατομμυρίων προς την Κύπρο με ακόμα επαχθέστερους όρους σε όλα τα επίπεδα. Το πρόγραμμα προβλέπει ότι η Κύπρος θα πρέπει να αντλήσει 7,5 δις από το κούρεμα των καταθέσεων των τραπεζών της.

Η κυπριακή κυβέρνηση όμως έχει ένα μικρό προβληματάκι στην εύρεση αυτών των δις ευρώ γιατί μια ημέρα νωρίτερα έχει ολοκληρώσει την μετάβαση των ελληνικών δικτύων των κυπριακών τραπεζών, μαζί με την περιουσία τους σε έναν Έλληνα Τραπεζίτη που όπως έγραψε το Reuters και κατατέθηκε στην Εξεταστική Επιτροπή Θεσμών της Κύπρου είχε -μέσω οχήματος- δανειστεί αρκετά εκατομμύρια ευρώ από την Marfin Popular Bank. Το όνομα του δεν θα σας είναι άγνωστο: Λέγεται Μιχάλης Σάλλας.

Η Τράπεζα Πειραιώς γίνεται η μεγαλύτερη στην Ελλάδα

Ξεχωριστό ενδιαφέρον στην όλη υπόθεση έχει η πώληση των ελληνικών δικτύων των κυπριακών τραπεζών στην Τράπεζα Πειραιώς. Το πολυσέλιδο πόρισμα της Βουλής της Κύπρου αναφέρει ότι «η απαίτηση για πώληση των εργασιών των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα τέθηκε ξεκάθαρα από τους δανειστές μας για πρώτη φορά κατά την επίσκεψη τους στο νησί το πρώτο δεκαπενθήμερο Μαρτίου 2013». Από το εσωτερικό απόρρητο έγγραφο της ΕΚΤ όμως που αποκαλύπτει το TPP είναι προφανές ότι ο σχεδιασμός είχε ξεκινήσει μήνες νωρίτερα, για την ακρίβεια ήδη από τον Ιανουάριο. Η ΕΚΤ όχι μόνο γνώριζε ότι η Κύπρος θα συρθεί σε ένα bail-in αλλά προέβλεπε και την πώληση των δικτύων «σε μη κύπριο αγοραστή».

Η ΕΚΤ διαπιστώνει ότι το νομικό πλαίσιο δεν είναι επαρκές για όσα θέλει να κάνει και για αυτό το αλλάζει. Στα τέλη του 2012 η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. υιοθετεί εισήγηση της ΕΚΤ για την αναδιάρθρωση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και όπως γράψαμε παραπάνω καταφέρνει να το περάσει και στην Κύπρο. Το νομοσχέδιο αυτό βάζει ταφόπλακα στην Κυπριακή οικονομία αλλά ακόμα κανείς δεν το έχει καταλάβει.

Στις αρχές Μαρτίου οι δανειστές ενημερώνουν της ΚτΚ για την πρόθεσή της να πουληθούν τα δίκτυα στην Ελλάδα αλλά και για τον τρόπο που ήδη έχει αποφασιστεί (χωρίς να ρωτηθεί ποτέ η Κύπρος) και περιγράφεται ξεκάθαρα στο απόρρητο έγγραφο της ΕΚΤ. Την διαπραγμάτευση θα την αναλάβουν απευθείας οι δύο κεντρικές τράπεζες των χωρών και θα είναι υποχρεωτική για τα ΔΣ των τραπεζών. Στο διήμερο 11 και 12 Μαρτίου οι κύπριοι φτάνουν στην Αθήνα αλλά οι διαβουλεύσεις αποτυγχάνουν «λόγω του μεγάλου χάσματος στην αποτίμηση των δανειακών χαρτοφυλακίων των τραπεζών των οποίων οι εργασίες θα πωλούνταν».

Η αποτυχία δεν πτοεί την Ε.Ε. η οποία επεμβαίνει μέσω της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού η οποία ετοιμάζει προσχέδιο των όρων πώλησης που περιλαμβάνει και την αξία αποτίμησης των δανειακών χαρτοφυλακίων. Ενεργό ρόλο αναλαμβάνει και το ΤΧΣ «ως ο παροχέας των κεφαλαίων για την εξαγορά» το οποίο μετά από διαβουλεύσεις με τον Γιώργο Προβόπουλο της ΤτΕ καταλήγει στην Τράπεζα Πειραιώς. Το σχέδιο προβλέπει ότι το κόστος της πώλησης θα το μοιραστούν ο αγοραστής και ο πωλητής, δηλαδή οι Λαϊκή και η Τράπεζα Κύπρου καλούνται να συνεισφέρουν στην απώλεια αρκετών δις ενώ επιπλέον τα κεφάλαια για την πώληση θα τα προσφέρει το ΤΧΣ και όχι η Πειραιώς. Η κύπριοι αντιδρούν και τελικά και η δεύτερη προσπάθεια οδηγείται σε αδιέξοδο.

Στις 15 Μαρτίου 2013 κατά τη διάρκεια του Eurogroup μπαίνουν τα μεγάλα μέσα. Οι Κύπριοι έρχονται για 4η φορά σε μερικούς μήνες μπροστά στον εκβιασμό της αποκοπής των τραπεζών από τον ELA και υποκύπτουν. Το νέο ραντεβού ορίζεται για τις 23 Μαρτίου και σε αυτό συμμετέχουν η Τράπεζα Πειραιώς και οι εκπρόσωποι της Ελληνικής και Κυπριακής Τρόικας. Οι κύπριοι δεν έχουν πλέον λόγο στις διαπραγματεύσεις.

Τελικά μετά από μια μάλλον εύκολη διαπραγμάτευση αποφασίζεται η πώληση των ελληνικών δικτύων στην Πειραιώς η οποία τελικά πληρώνει 524 εκατομμύρια ευρώ, αφού προηγουμένως έχει συμφωνηθεί να αφαιρεθούν από το ποσό 450 εκατομμύρια ευρώ για «έξοδα προσαρμογής». Η Πειραιώς αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις όλων των καταθέσεων που στις 15 Μαρτίου του 2013, σύμφωνα με το πόρισμα της Επιτροπής Θεσμών της Κύπρου ανερχόταν σε 15 δισεκατομμύρια ευρώ. Η συμφωνία πάντως περιλαμβάνει και κάποιους όρους «δημιουργικής ασάφειας» η οποία της επιτρέπει σε ορισμένες περιπτώσεις να διαλέξει ποια δάνεια των κυπριακών τραπεζών θέλει να αγοράσει. Το πόρισμα σημειώνει ότι «οι όροι της πώλησης ήταν πολύ επαχθείς για την Τράπεζα Κύπρου καθώς της επέφεραν ζημιά της τάξης των 2 δισεκατομμυρίων ευρώ» και λίγο παρακάτω αναφέρει «τα κέρδη της Τράπεζας Πειραιώς για το εν λόγω τρίμηνο ανήλθαν σε 3,6 δις ευρώ περίπου, συμπεριλαμβανομένης της αρνητικής υπεραξίας (negative goodwill) που υπολογίστηκε σε 3,4 δις ευρώ και με ενσωματωμένο θετικό αναβαλλόμενο φόρο ύψους 540 εκατομμυρίων ευρώ».

Η επιτροπή στα συμπεράσματα του πορίσματός της αναφέρει ότι «εγείρονται πολλά και κρίσιμα ερωτήματα γύρω από τις ενέργειες όσων είχαν εμπλοκή» στην πώληση των δικτύων στην Τράπεζα Πειραιώς αφού «στελέχη της Τράπεζας φέρονται να έχουν λάβει μεγάλα χρηματικά ποσά υπό μορφή δανείων από τη Λαϊκή Τράπεζα και μάλιστα με μη επαρκείς εξασφαλίσεις» και για αυτό «η επιτροπή εκφράζει έντονη ανησυχία αναφορικά με την επιλογή της συγκεκριμένης τράπεζας και κατά πόσο το γεγονός αυτό αποτελεί την πιο ενδεδειγμένη υπό τις περιστάσεις επιλογή, μια τυχαία επιλογή ή ακόμα και εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων».

Το εσωτερικό έγγραφο που αποκάλυψε σήμερα το ThePressProject (και το οποίο είναι σαφές ότι δεν βρισκόταν στα χέρια των επιτροπών διερεύνησης) σε συνδυασμό με όλα τα υπόλοιπα ντοκουμέντα προσφέρουν την πιο ξεκάθαρη εικόνα για το πως λειτουργεί η Τρόικα. Μέχρι σήμερα όποιος ισχυριζόταν ότι στα κλειστά γραφεία των Βρυξελλών εκπονούνται σχέδια σωτηρίας ή καταστροφής ολόκληρων οικονομιών θεωρούνταν αυτομάτως λαϊκιστής και συνωμοσιολόγος. Τα έγγραφα που δημοσιεύουμε όμως σήμερα είναι συντριπτικά. Όταν η ΕΚΤ μήνες πριν η Κύπρος προσφύγει στον EFSF έγραφε «μετά την πώληση των ελληνικών δικτύων των τραπεζών το κυπριακό σύστημα θα έχει πτωχεύσει ολοκληρωτικά» δεν το σημείωνε ως πρόβλημα που έπρεπε να αντιμετωπιστεί, αλλά ως επίτευγμα της σκληρής γραμμής που είχε προαποφασίσει.

Αυτές τις ημέρες η κυβέρνηση της Ελλάδας φέρνει μια σειρά από νομοσχέδια που η Τρόικα αμφισβητεί. Οι σημερινές αποκαλύψεις λένε δυστυχώς μόνο μια ιστορία: Η Ευρώπη δεν είναι των λαών αλλά των εκβιασμών και αυτό θα πρέπει να το λάβει πολύ σοβαρά υπόψη της η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και ο λαός που τη στηρίζει.

Αποκάλυψη: Το απόρρητο εσωτερικό έγραφο της ΕΚΤ


Το εμπιστευτικό («CONFIDENTIAL») υπόμνημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στο οποίο δύο μήνες πριν την κυπριακή κρίση περιγράφονται με αποκαλυπτικό τρόπο αυτά που επρόκειτο να συμβούν το Μάρτιο 2013:
  • Το bail-in σε βάρος των καταθετών των κυπριακών τραπεζών.
  • Η πώληση των κυπριακών υποκαταστημάτων σε ελληνική τράπεζα.
  • Και οι δραματικές συνέπειες που το σχέδιο αυτό θα επέφερε για τις κυπριακές τράπεζες και την ίδια την Κύπρο.
Όλα ήταν γνωστά και υπολογισμένα εκ των προτέρων...

Του Νικόλα Λεοντόπουλου

Το υπόμνημα έχει τίτλο «O διαχωρισμός (ring-fencing) των υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα». Δεν πρόκειαι για τελικό κείμενο αλλά για draft, έχει ημερομηνία 27 Ιανουαρίου 2013 και το υπογράφουν τέσσερις συντάκτες από τις διευθύνσεις Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και Νομικών Υποθέσεων της ΕΚΤ. Ένας από αυτούς είναι ο Έλληνας νομικός Φοίβος Αθανασίου.



Τι μας μαθαίνει το εμπιστευτικό έγγραφο της EKT;
Όσα ακόμα κι αν τα υποπτευόμασταν, δεν μπορούσαμε να τα τεκμηριώσουμε:

Πρώτον, το bail-in, η λύση δηλαδή που τελικά επιλέχθηκε σε βάρος των καταθετών των κυπριακών  τραπεζών, δεν ήταν επιλογή της τελευταίας στιγμής αλλά είχε μελετηθεί και προκριθεί μήνες πριν από τους πιστωτές της Κύπρου.(Αυτό δεν είναι κατ'ανάγκη αρνητικό. Δείχνει απλώς ότι οι πιστωτές ήταν εγκαίρως προετοιμασμένοι και είχαν εκπονήσει σχέδιο για την κυπριακή κρίση πριν αυτή κορυφωθεί τον Μάρτιο του 2013. Σημαίνει βέβαια επίσης πως κάποιοι εκ των έσω γνώριζαν...).

Δεύτερον, το ίδιο ισχύει και για τη λύση της πώλησης των κυπριακών υποκαταστημάτων σε ελληνική τράπεζα. Το σενάριο είχε μελετηθεί και τελικά προκριθεί από την ΕΚΤ μήνες πριν τελικά εφαρμοστεί δήθεν υπό την πίεση της συγκυρίας. Συνεπώς, η η δικαιολογία των ευρωπαϊκών αρχών πως η πώληση προς την τράπεζα Πειραιώς έγινε σε τόσο επείγουσες συνθήκες ώστε το ύψος του τιμήματος να έρχεται σε δεύτερη μοίρα διαψεύδεται από το ίδιο το υπόμνημα της ΕΚΤ.

Τρίτον, το υπόμνημα της ΕΚΤ αναλύει επί λέξει τις δραματικές συνέπειες που θα είχε για την Κύπρο η εφαρμογή της λύσης αυτής. Ήταν με άλλα λόγια από την αρχή γνωστό πως στην ουσία θα σήμαινε την χρεοκοπία και τη διάλυση των μητρικών κυπριακών τραπεζών.

Αναλυτικότερα: Το υπόμνημα έχει ως αντικείμενό του «να παράσχει το σχέδιο ενός οδικού χάρτη για τον διαχωρισμό (ring-fencing) των ελληνικών υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζώ από τις μητρικές τους εταιρείες».

Γιατί να γίνει αυτό;
«Ο σκοπός του προτεινόμενου διαχωρισμού είναι να αποφευχθεί ένα depositrun (φυγή καταθέσεων) στην Ελλάδα στην περίπτωση (α) της χρεοκοπίας της CPBBY(κυπριακής Λαικής Τράπεζας)ή (β) ενός bail-in των καταθετών της CPBBY. Ο κίνδυνος το bail-in των καταθέσεων στην Ελλάδα να μεταδοθεί στο εντόπιες ελληνικές τράπεζες και να προκαλέσει σε όλο το σύστημα φυγή καταθέσεων είναι υψηλός. Με τη σειρά της, η ήδη αδύναμη χρηματοδοτική θέση των ελληνικών τραπεζών θα χειροτέρευε και θα απαιτούσε αύξηση του ELA, στη χειρότερη περίπτωση πέρα από τη δυνατότητα των τραπεζών και του Ευρωσυστήματος να εξισσοροπήσουν τιςεκροές.Ο διαχωρισμός των τραπεζικών δραστηριοτήτων στην Ελλάδα από την CPBCY είναι κρίσιμος για τη διατήρηση της χρηματοοικονομικής σταθερότητας στην εύθραυστη τραπεζική αγορά της Ελλάδας».
Πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί αυτό; Μία λύση θα ήταν η εθνικοποίηση των κυπριακών υποκαταστημάτων, λύση σε βάρος μεν των κυπριακών συμφερόντων αλλά ενδεχομένως υπέρ των ελληνικών: Σύμφωνα με το υπόμνημα της ΕΚΤ, «οι ελληνικές αρχές θα είχαν κίνητρα να επέμβουν και να εθνικοποιοήσουν τα υποκαταστήματα». Ταυτόχρονα όμως πρόκειται για λύση την οποία η ΕΚΤ και η τρόικα θα απέφευγαν πάσει θυσία. (Στην ουσία, η λύση που επιλέχθηκε -η πώληση σε ελληνική τράπεζα- μοιάζει αρκετά με την εθνικοποίηση στο βαθμό που πρόκειται για μονομερή επιλογή της τρόικας ερήμην της βούλησης των κυπριακών συμφερόντνων και του πωλητή.)

Το υπόμνημα της ΕΚΤ εξηγεί ποιος ήταν ο μοναδικός τρόπος ώστε να αποφευχθεί το απεχθές ενδεχόμενο της εθνικοποίησης. Η γλώσσα που χρησιμοποιείτα είναι πραγματικά ωμή: «Οι μόνες αρχές που μπορούν να αποσοβήσουν την εθνικοποίηση είναι το Eurogroupκαι οι Κομισιόν / ΕΚΤ / ΔΝΤ, αν έκαναν σαφές ότι η εκταμίευση των κεφαλαίων του ελληνικού προγράμματος έχει ως όρο την μη εθνικοποίηση των κυπριακών υποκαταστημάτων». Με άλλα λόγια, αν η ελληνική πλευρά διατίθετο να προχωρήσει σε εθνικοποίηση, η τρόικα θα της έκοβε τη χρηματοδότηση!

Έχοντας αποκλείσει την εθνικοποίηση, το υπόμνημα της ΕΚΤ αναλύει τα τρία σενάρια εκποίησης των κυπριακών υποκαταστημάτων: Εκούσιο, Ακούσιο 1 (με βάση πρωτοβουλία της κεντρικής τράπεζας της Κύπρου) και Ακούσιο 2 (με βάση πρωτοβουλία της Τράπεζας της Ελλάδος). Ποιο ήταν ένα από τα βασικά «μειονεκτήματα» του σεναρίου της «εκούσιας» (voluntary) πώλησης αντί της «ακούσιας» (involuntary); Στην περίπτωση της εκούσιας πώλησης είναι πιθανό «οι πιστωτές της κυπριακής CyprusPopularBank, σύμφωνα με τον κυπριακό νόμο, να έχουν απαιτήσεις εναντίον της ελληνικής τράπεζας που απέκτησε τα υποκαταστήματα». Έτσι, προτιμήθηκαν τα «ακούσια» σενάρια.

Εκούσια ή ακούσια εκποίηση, σε όλα τα σενάρια το υπόμνημα της ΕΚΤκαταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: «Και οι δύο κυπριακές μητρικές θα καθίσταντο αναξιόχρεες», δηλαδή θα χρεοκοπούσαν, «ως αποτέλεσμα μιας τέτοιας κίνησης».

Το υπόμνημα της ΕΚΤ αποκαλύπτει επίσης πως το σενάριο του bail-inήταν στο επίκεντρο των συζητήσεων των πιστωτών της Κύπρου καιρό πριν καιρόδήθεν επιλεγεί ως η επείγουσα λύση της τελευταίας στιμής. «Η τωρινή κατάσταση των συζητήσεων γύρω από ένα ενδεχόμενο πρόγραμμα για την Κύπρο δείχνει πως ορισμένοι από τους πιστωτές δεν θα ήταν διατεθειμένοι να παράσχουν κεφάλαια για την ανακεφαλαιοποίηση των κυπριακών τραπεζών και θα απαιτούσαν την εφαρμογή ενός bail-in για τους ανασφάλιστους καταθέτες».

Τι θα συνέβαινε σε αυτή την περίπτωση; Αυτό που πραγματικά συνέβη:
«Οι δύο τράπεζες θα έπρεπε να τεθούν γρήγορα σε εκκαθάριση, κάτι που θα οδηγούσε σε μία απότομη συρρίκνωση των δύο τραπεζών από τα σημερινά 67 δισ. ευρώ σε σχεδόν 24 δισ. ευρώ συνολικού ενεργητικού. Σε αυτή τη διαδικασία, πάνω απο 17 δισ. καταθέσεων (κυρίως προερχόμενα από κατοίκους χωρών εκτός Ε.Ε., αλλά επίσης συμπεριλαμβανόμενων ορισμένων ελληνικών καταθέσεων στην Κύπρο) θα πάγωναν στις δύο υπό εκκαθάριση τράπεζες».
Το υπόμνημα της ΕΚΤ μαντεύει επίσης πως «οι θυγατρικές θα εκποιηθούν από τους Κύπριους ιδιοκτήτες τους σε, ρεαλιστικά , μια ελληνική τράπεζα η οποία θα μπορούσε να εξασφαλίσει την υποστήριξη του ΤΧΣγια να πραγματοποιήσει την αγορά».
Αυτό ακριβώς έγινε: Οι Κύπριοι ιδιοκτήτες «πούλησαν» τα υποκαταστήματα στην τράπεζα Πειραιώς η οποία χρηματοδοτήθηκε από το ΤΧΣ για να πληρώσει το τίμημα.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το ερώτημα που τίθεται συχνά τελευταία είναι τι σκοπό έχουν τα μεγάλα ευρωπαϊκά κεφάλια να κάνουν για την συνέχιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διότι πρέπει να είναι κάποιος πολύ αφελής αν πιστεύει ότι η Κρίση στην οποία περιήλθε η Ένωση ήταν απρογραμμάτιστη.
Πηγαίνοντας προς τα πίσω αρχίζεις να ξετυλίγεις το κουβάρι αυτού του εκτρώματος που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση που με τρόπο ειρηνικό κατάφερε να εξοντώσει τα έθνη της Ευρώπης εφόσον έγινε κατανοητό και με το Α’ και τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ότι οι σφαίρες και το αίμα δεν έχουν τα αποτελέσματα σκλαβιάς που μπορεί να έχουν υπογραφές και συνθήκες.

Ο εμποράκος των Εθνών
Η Ελλάδα, όπως και όλες οι μικρές χώρες της Ευρωζώνης είναι κομμάτι του ονείρου ενός εμποράκου των Εθνών.  Το όνομα του ,Ζαν Μονέ, και 30 χρόνια ακριβώς μετά τον θάνατό του το 1979, η Ελλάδα άρχισε να πληρώνει το όνειρο που από την αρχή είχε την βάση του σε έναν εφιάλτη.
Ο γόνος  της εύπορης οικογένειας από το Κονιάκ της Γαλλίας δεν πήγε σχολείο, ούτε πανεπιστήμιο αλλά προτίμησε από τα 16 του χρόνια να γυρνά τον κόσμο προωθώντας τα συμφέροντα της οικογενειακής του επιχείρησης.
Όταν ξέσπασε ο Α’ παγκόσμιος πόλεμος ο Μονέ δεν πήγε να υπερασπιστεί την πατρίδα του «για λόγους υγείας». Αλλά η υγεία του ήταν μια χαρά όταν άρχισε να ασχολείται με την πώληση όπλων και με την πρόσβασή του στο πρωθυπουργικό γραφείο. Η Γαλλία τον τίμησε το 1919 για τις «μεγάλες υπηρεσίες» του με τον βαθμό του αναπληρωτή Γ.Γ της Ένωσης των Εθνών.
Αλλά και εν καιρό ειρήνης, ο Μονέ δούλευε ασταμάτητα για το χρήμα. Με την ευκαιρία της ποτοαπαγόρευσης στην Αμερική, κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου,  θησαύρισε με την πώληση οινοπνευματωδών ποτών στην πέραν του Ατλαντικού χώρα μαζεύοντας πολύ μαύρο χρήμα. Η χάρη του έφθασε μέχρι την Κίνα που ως τραπεζίτης βοήθησε με το αζημίωτο την κατασκευή των σιδηροδρομικού δικτύου της Κίνας αλλά δεν άφησε παραπονεμένη και την Ευρώπη αφού είχε τεράστια οικονομικά πάρε-δώσε  με τον Αδόλφο Χίτλερ για την ανάπτυξη της  χημικής βιομηχανίας και αυτοκινητοβιομηχανίας  της ναζιστικής Γερμανίας.

Όμως η μεγάλη αγάπη του Ζαν Μονέ ήταν οι πόλεμοι. Εκεί μπορούσε αναίμακτα να παίζει παιχνίδια σε πολλά ταμπλό και να βγάζει άφθονο χρήμα. Με την έναρξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου γίνεται σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου Ρούσβελτ τον οποίο έπεισε να βάλει μπροστά την μεγάλη βιομηχανία όπλων της Αμερικής. 
Μεγάλος  άπατρις, αφού σιχαινόταν την ίδια του την χώρα,  με τις ευλογίες του αμερικανικού κεφαλαίου άρχισε τα οικονομοδιπλωματικά παιχνίδια του για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ό,τι έβαζε το μυαλό του το πραγματοποιούσε ακόμα κι αν κινούσε γη και ουρανό. Παράδειγμα,  για να παντρευτεί μία καθολική που δεν ήταν δυνατόν σε καμία χώρα να πάρει διαζύγιο από τον νόμιμο σύζυγό της, ο Μονέ έβαλε τα μεγάλα μέσα και το 1934 την έχρισε υπήκοο της Σοβιετικής Ένωσης και μέσα σε μια μέρα κατάφερε να βγάλει το πολυπόθητο διαζύγιο.

Ένωση φτιαγμένη με δολάρια 
Μετά το τέλος του πολέμου ο στρατηγός Ντε Γκωλ τού εμπιστεύθηκε τον οικονομικό σχεδιασμό της μεταπολεμικής Γαλλίας και τον εκσυγχρονισμό της βιομηχανίας και της γεωργίας με τους πόρους του Σχεδίου Μάρσαλ (μεγάλος λάτρης του σχεδίου Μάρσαλ είναι τους τελευταίους μήνες ο πρόεδρος της ελληνικής αντιπολίτευσης, Αλέξης Τσίπρας).
Οραματιζόταν την οικονομική και πολιτική ενοποίηση της ηπείρου και το 1949 κατέθεσε στον τότε υπουργό Εξωτερικών της Γαλλίας, Ρομπέρ Σουμάν, την πρόταση που έμελλε να αλλάξει για πάντα την πορεία της Ευρώπης και να οδηγήσει σταδιακώς στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η πρώτη Ένωση της Ευρώπης ήρθε το 1950 και είναι γνωστή ως Σχέδιο Σούμαν, το οποίο έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) το 1951. Ο Μονέ βέβαια δεν θα μπορούσε να πάρει άλλη θέση σε αυτή την Ένωση που μύριζε άφθονο χρήμα από αυτή του Προέδρου. Σκοπός της ήταν η διαχείριση της αγοράς του άνθρακα και του χάλυβα - των κυριότερων πρώτων υλών της πολεμικής βιομηχανίας - μεταξύ των παραδοσιακών εχθρών, Γαλλίας και Γερμανίας (αργότερα προσχώρησαν η Ιταλία και οι χώρες της Benelux,δηλαδή Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο).
Ο Μονέ έκανε παιχνίδι με την πολεμική βιομηχανία πλασάροντας τον μύθο ότι μόνο με μια κοινή αγορά για τα ευρωπαϊκά προϊόντα θα μπορούσαν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη των κατεστραμμένων μετά τον πόλεμο οικονομιών. 

Ζούμε την ολοκλήρωση του εφιαλτικού ονείρου 
Ο ύμνος των Ευρωπαϊστών ήταν και είναι οι ιδέες του Μονέ:
«Δεν θα υπάρξει ειρήνη για την Ευρώπη, αν τα κράτη συνεχίζουν να βασίζονται στην εθνική κυριαρχία. Οι χώρες της Ευρώπης είναι πολύ μικρές για να εγγυηθούν στους πολίτες τους την αναγκαία ευημερία και την κοινωνική πρόοδο. Τα κράτη της Ευρώπης θα πρέπει να επιλέξουν τη συνεργασία και την ομοσπονδιακή μορφή»
Αυτά ειπώθηκαν το 1947 και φθάσαμε το 2012 οι συνεχιστές αυτού του εμποράκου να απειλούν τις μικρές χώρες αφού πρώτα τις αλλοτρίωσαν με το «ευρωπαϊκό όνειρο», με τα σχέδια που σιγά-σιγά αποκαλύπτονται. Καταρχάς, η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Ένωση. Δηλαδή μία τράπεζα όπως η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (FED) που έκανε την εμφάνιση της το 1907 αλλά οι αρμοδιότητές της σε εθνικό επίπεδο είναι αρχηγικές στην διακυβέρνηση τόσο της Αμερικής όσο και όλων των παγκόσμιων κυβερνήσεων από την Μεγάλη Ύφεση του 1929. 
Εν ολίγοις, μια κρίση τραπεζοοικονομική είναι η καλύτερη αφορμή για την διαχείριση των εθνικών κεφαλαίων από εμποράκους και τραπεζίτες. Ερχόμαστε στις τελευταίες δηλώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, που υπερασπιζόμενος τις θέσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για την επιτακτική ανάγκη Υπερεπιτρόπου της Ενωμένης Ευρώπης, ξαναλέει με δικό του τρόπο τα λόγια του Ζαν Μονέ: 
«Είμαι βέβαιος ότι, αν θέλουμε να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία στην Ευρωζώνη, οι χώρες θα πρέπει να εκχωρήσουν μέρος της κυριαρχίας τους σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι κυβερνήσεις έλαβαν αποφάσεις, οι οποίες πριν από έναν χρόνο θα ήταν αδιανόητες. Αυτή είναι μια πρόοδος, αλλά δεν αρκεί»
Και δεν αρκεί γιατί το προκαθορισμένο σχέδιο, που μπήκε μπροστά από αόρατους διαχειριστές με αχυράνθρωπο τον Ζαν Μονέ εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, θα υλοποιηθεί. Θα έχει και επόμενο στάδιο, αυτό της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ένωσης, που θα ορίζει την Ευρώπη ως μια Ομοσπονδία με ευρωπαϊκά κόμματα και όχι εθνικά κόμματα τα οποία θα ορίζουν την εθνική και οικονομική κυριαρχία όλων των λαών και ιδιαιτέρως των μικρών κρατών. Για ψηφοφόρους το κάστρο των λίγων εξουσιαστών θα έχει έθνη και λαούς που η πατρίδα τους θα έχει βαλθεί ενέχυρο σε ευρωπαϊκή τραπεζική θυρίδα. 
Όσο για τις χώρες όπως τις γνωρίζουμε σήμερα θα πάρουν τον ρόλο τους ανάλογα με τις αποφάσεις των Ευρωπαϊστών. Άλλη θα είναι το ρετιρέ της πολυκατοικίας και άλλη θα είναι ο χώρος αποθήκευσης όλων των αποβλήτων των διαμερισμάτων που θα την αποτελούν. Άλλες θα είναι Ουάσιγκτον και άλλες Νέα Ορλεάνη. 

Πηγή "Στον Τοίχο"  


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έρευνα του γερμανού δημοσιογράφου Χάραλντ Σούμαν για την εφημερίδα του Βερολίνου Tagesspiegel σχετικά με τις ευθύνες της τρόικας στην κατά πολλούς σκανδαλώδη πώληση των κυπριακών υποκαταστημάτων στην τράπεζα Πειραιώς

Ληστεία δισεκατομμυρίων με δράστες υπουργούς Οικονομικών;


Του Harald Schumann

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος είναι έμπειρος πολιτικός και έχει συνηθίσει στα δύσκολα. Είναι εδώ και 9 χρόνια βουλευτής και επικεφαλής της επιτροπής Οικονομικών της κυπριακής βουλής. Είναι επίσης επικεφαλής του κοινωνικά φιλελεύθερου κόμματος ΔΗΚΟ και άρα ουδείς μπορεί να του προσάψει ριζοσπαστικές ιδέες. Όταν όμως ο 41χρονος πολιτικός διηγείται αυτή την ιστορία, η φωνή του σπάει και η οργή τού φέρνει δάκρυα. «Η χώρα μου», λέει, «ειναι θύμα μιας εν ψυχρώ ληστείας». «Μας έκλεψαν 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ και τα έδωσαν σε μια ελληνική τράπεζα». «Οι οικονομίες μιας ζωής, τα λεφτά που πήραν οι συμπολίτες μας από την συνταξιοδότησή τους». Τώρα πολλοί θα χάσουν ως και τα σπίτια τους. «Η τρόικα και το Eurogroup αποφάσισαν, και εμείς έπρεπε να συμφωνήσουμε με το πιστόλι στον κρόταφο». Ήταν «ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην ιστορία της ευρωζώνης».

Ληστεία δισεκατομμυρίων με δράστες υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης και υπαλλήλους της Κομισιόν, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ; Ακούγεται τρελό. Αλλά η κατηγορία βασίζεται σε γεγονότα και ντοκουμέντα που δείχνουν ότι οι αρμόδιοι υπάλληλοι σε Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη επέβαλαν απολύτως στοχευμένα μια άκρως αμφιλεγόμενη συμφωνία, στα πλαίσια της οποίας οι πελάτες των κυπριακών τραπεζών έχασαν 3 δισεκατομμύρια, τα οποία εισέπραξε ως κέρδη μία ελληνική τράπεζα. Ως τώρα οι βουλευτές και τα δικαστήρια της Ευρώπης δεν έχουν ασχοληθεί καθόλου με το ζήτημα, και ένας λόγος γι' αυτό είναι ότι η κυπριακή κυβέρνηση δεν τολμάει να μιλήσει δημοσίως. Άλλωστε η τελευταία εξαρτάται από την καλή θέληση της ΕΚΤ και της Κομισιόν. Τώρα όμως, εκατοντάδες Κύπριοι έχουν προσφύγει στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η κεντρική τράπεζα της Κύπρου σκοπεύει να ξεκινήσει έρευνα.

Ο δρόμος προς την αμφιλεγόμενη συμφωνία ξεκινάει με την οικονομική κατάρρευση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2012. Ως τότε, η μικρή χώρα των 800.000 κατοίκων ήταν μία από τις πιο πλούσιες στην Ευρώπη. Με χαμηλούς φόρους και ελαστικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς, το νησί είχε μετατραπεί σε χρηματοπιστωτικό κέντρο και κέντρο φοροδιαφυγής. Πλούσιοι από όλον τον κόσμο -κυρίως από τη Ρωσία - έκρυβαν στην Κύπρο τα χρήματα που δεν ήθελαν να ανακαλύψει η εφορία της χώρας τους. Αυτό ενίσχυσε τον κυπριακό τραπεζικό κλάδο. Οι ισολογισμοί των τριών τραπεζών: της Λαϊκής, της Ελληνικής και της Τράπεζας Κύπρου, έφθασαν στο οκταπλάσιο του ΑΕΠ της χώρας. Τα γυαλιστερά τραπεζικά παλάτια και τα εκατοντάδες πολυτελή δικηγορικά γραφεία στη Λευκωσία μαρτυρούν τον εισαγόμενο πλούτο.

Το πλήγμα ήρθε τον Απρίλιο του 2012. Το κούρεμα του ελληνικού χρέους προξένησε απώλειες 4 δις στις κυπριακές τράπεζες, σχεδόν όσο το 1/4 του ΑΕΠ της χώρας. Η κυβέρνηση του πρώην προέδρου, Δημήτρη Χριστόφια, υποστήριξε με 1,8 δισ. ευρώ τη Λαϊκή τράπεζα, που είχε υποστεί ιδιαίτερα σφοδρό πλήγμα. Λίγο αργότερα, η ίδια η κυβέρνηση βρέθηκε στη δυσκολία να αναχρηματοδοτήσει το διαρκώς αυξανόμενο χρέος της. Όπως και η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, έτσι και η Κύπρος υποχρεώθηκε να υποβάλει αίτημα για δάνειο και να διαπραγματευθεί με τους αξιωματούχους της Τρόικας. Αλλά η Κύπρος δεν είχε κανέναν φίλο στην Ε.Ε.

Αυτό το διαπίστωσε ο Μιχάλης Σαρρής με σκληρό τρόπο. Ο Σαρρής, που σήμερα είναι 67 ετών, έγινε το 2013 υπουργός Οικονομικών σε συνθήκες επείγουσας ανάγκης. Η αριστερή κυβέρνηση του Χριστόφια είχε χάσει τις εκλογές λόγω της αξιοθρήνητης διαχείρισης της κρίσης. Ο νέος συντηρητικός πρόεδρος, Νίκος Αναστασιάδης, και ο υπουργός Οικονομικών του κλήθηκαν να σώσουν ό,τι μπορούσε να σωθεί. Ο Σαρρής, που σε προσωπικό επίπεδο είναι γοητευτικός και κοσμοπολίτης, είναι βετεράνος των τραπεζών. Επί 30 χρόνια ήταν στην Παγκόσμια Τράπεζα, στο παρελθόν είχε διατελέσει ξανά υπουργός Οικονομικών και είχε και εμπειριά στη διοίκηση τράπεζας εν καιρώ κρίσης. Ωστόσο λέει ότι ποτέ του δεν περίμενε αυτό που αντιμετώπισε στις Βρυξέλλες.

Στις 3 Μαρτίου 2013, μόλις πέντε μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, πήγε στην πρωτεύουσα της Ευρώπης για να διαπραγματευθεί το επείγον δάνειο. Αλλά από την πρώτη κιόλας συνάντηση με τον Γερμανό εταίρο του, τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, και τους επικεφαλής της Τρόικας συνειδητοποίησε ότι δεν είχε απομείνει τίποτα προς διαπραγμάτευση. «Όλα είχαν αποφασιστεί από καιρό» λέει ο Σαρρής. Ναι, το κυπριακό δημόσιο επρόκειτο να λάβει πίστωση για να εξυπηρετήσει τα χρέη του, αλλά ούτε σεντ από τα χρήματα αυτά δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν για να καλυφθούν οι τραπεζικές απώλειες. Ο Σαρρής σοκαρίστηκε. Χωρίς κρατική ενίσχυση, οι απώλειες των τραπεζών θα επιβάρυναν τους μετόχους και τους πιστωτές τους καθώς και τους πελάτες τους. Το επόμενο δεκαπενθήμερο ο Σαρρής και ο πρόεδρός του επιχειρηματολογούσαν ότι η απώλεια εμπιστοσύνης θα έπληττε καίρια τις κυπριακές τράπεζες και ότι το «bail-in» συνιστά «οικονομική αυτοκτονία» για την Κύπρο - αλλά η διαμαρτυρία τους απέβη μάταιη.

Υπό την πίεση της γερμανικής κυβέρνησης, οι υπουργοί Εξωτερικών της Ευρωζώνης ήθελαν να μετατρέψουν την Κύπρο σε παράδειγμα. Η Καγκελάριος Μέρκελ υποσχέθηκε ότι αυτή τη φορά -σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της Ευρώπης- «θα αναλάβουν την ευθύνη αυτοί που προξένησαν το πρόβλημα», δηλαδή αυτοί που εμπιστεύθηκαν τα χρήματά τους στις κακοδιαχειριζόμενες τράπεζες. Σε αυτή την περίπτωση ήταν εύκολο. Ο χρηματοπιστωτικός κλάδος των άλλων κρατών της ευρωζώνης είχε αποσύρει προ πολλού τα χρήματα του, οι Γερμανοί ή οι Γάλλοι επενδυτές δεν κινδύνευαν.

Τόσο το χειρότερο για τους πελάτες των κυπριακών τραπεζών. Όποιος είχε πάνω από 100.000 ευρώ στο λογαριασμό του όφειλε να πληρώσει ώστε να καλυφθούν ζημιές ως και 8 δισεκατομμυρίων. Αλλά η τιμωρία της Κύπρου ενείχε ένα υπέρογκο ρίσκο: Περίπου το 1/3 του τζίρου των κυπριακών τραπεζών γινόταν στην Ελλάδα. Συνεπώς χιλιάδες Έλληνες καταθέτες είχαν τα χρήματά τους σε κυπριακές τράπεζες στην Ελλάδα. Αν όμως υποχρεώνονταν κι αυτοί να πληρώσουν, οι ειδικοί της ΕΚΤ προειδοποίησαν για την πιθανότητα ενός bank run στην Ελλάδα που θα οδηγούσε σε κατάρρευση το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Αυτό οι υπουργοί της Ευρωζώνης και η Τρόικα ήθελαν οπωσδήποτε να το αποφύγουν. Είχαν μόλις χορηγήσει στο ελληνικό κράτος 40 δισ. ευρώ από τον μηχανισμό στήριξης ESM ώστε να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες που αλλιώς θα πτώχευαν μετά το κούρεμα.

Έτσι η ΕΚΤ και η Κομισιόν κατάστρωσαν ένα περιπετειώδες σχέδιο. Να υποχρεωθούν οι κυπριακές τράπεζες να πουλήσουν τα υποκαταστήματά τους στην Ελλάδα ώστε να προφυλαχθούν οι Έλληνες από το κυπριακό σοκ. Η προστασία της περιουσίας, που αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα σε όλη την ΕΕ, σε αυτή την περίπτωση δεν ίσχυσε.

Αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα του, ο Σαρρής δεν ήξερε τίποτα για όλα αυτά, αν και η επιχείρηση σχεδιαζόταν επί μήνες. Ήδη από τον Ιανουάριο του 2013, πριν τις εκλογές στην Κύπρο, εξετάστηκε στην ΕΚΤ το σενάριο της «ακούσιας» διαίρεσης των κυπριακών τραπεζών. Για το θέμα αυτό συντάχθκε ένα εκτεταμένο υπόμνημα, που διαβαθμίστηκε ως «confidential» (εμπιστευτικό) και «restricted» (περιορισμένης κυκλοφορίας) και κοινοποιήθηκε σε στενό κύκλο. Στην ομάδα βρισκόταν και ένας Έλληνας νομικός ο οποίος είχε στενές σχέσεις με ένα δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπούσε την Τράπεζα Πειραιώς - μια σχέση που στη συνέχεια επρόκειτο να αποδειχθεί αμφιλεγόμενη. Ποιο ήταν το φοβερό συμπέρασμα του υπομνήματος: Αν οι ελληνικές θυγατρικές των κυπριακών τραπεζών επωλούντο σε μία τιμή που να συνυπολογίζει όλες τις πιθανές μελλοντικές απώλειες, τότε οι μητρικές εταιρείες Λαϊκη και Τράπεζα Κύπρου θα ήταν «τεχνικά πτωχευμένες». Δηλαδή, μια τέτοια υποχρεωτική πώληση θα τσάκιζε τις κυπριακές τράπεζες.

Σε πρώτη φάση ο Σαρρής δεν έμαθε τίποτα, έλαβε μόνο ένα τελεσίγραφο από το Εurogroup σύμφωνα με το οποίο η Κύπρος δεν θα έπαιρνε τα δάνεια αν δεν πουληθούν τα υποκαταστήματα στην Ελλάδα. «Έπρεπε να βγούμε από την ελληνική αγορά και μάλιστα αμέσως, παρόλο που συνήθως κάτι τέτοιο χρειάζεται υπό φυσιολογικές συνθήκες πολύμηνη προετοιμασία και υποστήριξη έμπειρων επενδυτικών τραπεζών» είπε ο Σαρρής. Του έδωσαν μόλις 12 ημέρες.

Τη σύνταξη της απαραίτητης νομοθεσίας την ανέλαβε αμέσως η ΕΚΤ. Υπό την καθοδήγηση του τότε μέλους του ΔΣ της ΕΚΤ, Γιεργκ Άσμουσεν, το νομικό τμήμα συνέγραψε έναν νόμο που επιτρέπει στην Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου να αναλαμβάνει την διαχείριση τραπεζών σε περίπτωση κρίσης και έτσι να τις υποχρεώνει να πωλούν τα υποκαταστήματά τους στο εξωτερικό. Ο νόμος παρουσιάστηκε στη Βουλή από τον Έλληνα νομικό της ΕΚΤ, του οποίου το σενάριο εφαρμόστηκε. Όμως, όπως θυμάται ο βουλευτής Παπαδόπουλος, «δεν είπε λέξη» για την σχεδιαζόμενη υποχρεωτική πώληση των ελληνικών υποκαταστημάτων. Αυτό ήταν επόμενο, αφού θα βρισκόταν αντιμέτωπος με την καθοριστική ερώτηση: σε τι τίμημα; Στις φυσιολογικές επιχειρηματικές συναλλαγές, αυτό το συμφωνεί ο αγοραστής με τον πωλητή. Σε αυτή την περίπτωση δεν κάθισαν καν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων επειδή, όπως διαπίστωσε αργότερα μια εξεταστική επιτροπή του κοινοβουλίου, «η Τρόικα διαφωνούσε». Έτσι, αυτοί που πήγαν στις 9 Μαρτίου 2013 στην Αθήνα για να διαπραγματευθούν, δεν ήταν διοικητές τραπεζών αλλά υπάλληλοι του κυπριακού υπουργείου Οικονομικών και της κεντρικής τράπεζας της Κύπρου. Στην Αθήνα τα νήματα κρατούσε ο επίσης αμφιλεγόμενος αλλά ισχυρός διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Ο Γιώργος Προβόπουλος έχει ιδιαίτερες σχέσεις με την τράπεζα Πειραιώς και με τον επικεφαλής της, Μιχάλη Σάλλα, του οποίου παλιότερα ήταν υφιστάμενος. Η σχέση επρόκειτο σύντομα να αποδώσει καρπούς.

Υπό την αιγίδα του Προβόπουλου, «η ελληνική πλευρά εκμεταλλεύθηκε την ανάγκη μας» είπε ένας από τους Κύπριους συμμετέχοντες. Σε εκείνη τη χρονική στιγμή, η καθαρή αξία των τραπεζών (net asset value) υπολογίστηκε από την κεντρική τράπεζα της Κύπρου σε σχεδόν 8 δισ. Αλλά οι Έλληνες πρόσφεραν μόνο 500 εκατομμύρια. Ο Σαρρής λέει ότι όταν οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν, το Εurogroup ανέθεσε το ρόλο του μεσολαβητή στον πρώην επίτροπο, Χοακίν Αλμούνια, και στη Διεύθυνση Ανταγωνισμού.

Και τότε κάτι περίεργο συνέβη. Οι υποτιθέμενοι μεσολαβητές δεν αναζήτησαν κανέναν συμβιβασμό αλλά πήραν το μέρος της Ελλάδας. Σύμφωνα με όσα κατέθεσαν αργότερα στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής στελέχη της κεντρικής τράπεζας της Κύπρου, η πρόταση των μεσολαβητών υποτίμησε συστηματικά την αξία των υποκαταστημάτων στην Ελλάδα. Σαν να ακολουθούσαν το σενάριο της ΕΚΤ, αναφέρθηκαν στο σενάριο των χειρότερων πιθανών μελλοντικών απωλειών. Έτσι, η αξία των περιουσιακών στοιχείων που πωλήθηκαν υποτιμήθηκε κατά 3 δισ. ευρώ. Επίσης, οι πωλητές, δηλαδή οι κυπριακές τράπεζες, υποχρεώθηκαν να χαρίσουν στον Έλληνα αγοραστή το μισό του απαιτούμενου ιδίου κεφαλαίου.

Όταν τα πληροφορήθηκαν αυτά οι επικεφαλής των τριών κυπριακών τραπεζών απέρριψαν κατευθείαν την προβληματική πρόταση. «Στην Ελλάδα βρισκόταν η καρδιά των δραστηριοτήτων μας» διηγείται ο Ανδρέας Αρτέμης που τότε ήταν πρόεδρος του ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου. «Γιατί να τα δώσουμε για ένα κλάσμα της αξίας τους;» Ακόμη και ο Σαρρής στην αρχή δεν ήθελε να βάλει την υπογραφή του.

Όμως οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης δεν νοιάζονταν για την αμφισβητούμενη εκτίμηση του τιμήματος και δεν άφησαν καμία εναλλακτική στον κύπριο υπουργό Οικονομικών και στον πρόεδρο Αναστασιάδη. Όταν την νύχτα της 15ης προς 16η Μαρτίου 2013 ελήφθησαν αποφάσεις στις Βρυξέλλες, η Κύπρος υποχρεώθηκε να αποδεχτεί όχι μόνο το bail-in σε βάρος των καταθετών αλλά και την υποχρεωτική πώληση των ελληνικών υποκαταστημάτων κοψοχρονιά. Στη διάρκεια της συνόδου, ο Άσμουσεν απείλησε επίσης ότι θα σταματήσει η χορήγηση ρευστότητας από την ΕΚΤ, και η Κύπρος θα εκδιωχθεί από την ευρωζώνη. «Αυτό θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή» είπε ο Σαρρής. «Για μας αυτό σήμαινε, είτε θα κολυμπήσουμε είτε θα βουλιάξουμε».

Χρειάστηκε μία ακόμα εβδομάδα και μια ακόμα σύνοδος του Eurogroup προκειμένου να τσακιστεί η αντίσταση των Κυπρίων. Και τότε οι κυπριακές τράπεζες υποχρεώθηκαν πράγματι να δώσουν τα ελληνικά τους υποκαταστήματα αντί μόλις 524 εκατομμυρίων ευρώ. Αγοραστής ήταν η Τράπεζα Πειραιώς. Σε μια στιγμή η Τράπεζα Κύπρου έχασε πάνω από 2 δις ευρώ, το σύνολο των ιδίων κεφαλαίων της. Αυτός ήταν ο μόνος λόγος της πτώχευσής της, όπως είχε προβλέψει το σενάριο της ΕΚΤ ήδη από τον Ιανουάριο. Η Λαϊκή Τράπεζα έχασε κι αυτή περίπου 1 δισ. και όπως είχε σχεδιαστεί, η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου έθεσε τις δύο τράπεζες υπό καθεστώς αναγκαστικής διαχείρισης και τις συγχώνευσε, ενώ οι καταθέτες τους υποχρεώθηκαν να ανταλλάξουν περίπου 6 δις ευρώ με τραπεζικές μετοχές, που δεν αντιστοιχούσαν ούτε στο ένα δέκατο της αξίας των καταθέσεων. Τα δύο τρίτα των απωλειών αφορούσαν καταθέτες από το εξωτερικό. Αλλά τα υπόλοιπα 2 δισεκατομμύρια ανήκαν σε συνηθισμένους αποταμιευτές, συνταξιούχους, συνταξιοδοτικά ταμεία, πανεπιστήμια και εταιρείες, ακόμη και αν στον λογαριασμό είχαν την μισθοδοσία του επόμενου μήνα. Εν συνεχεία η κυπριακή οικονομία έπεσε σε βαθιά ύφεση και χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους.

Αντίθετα, στην Αθήνα, ο Μιχάλης Σάλλας, ο επικεφαλής της Τράπεζας Πειραιώς, και ο Γιώργος Προβόπουλος, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, είχαν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν. Στο επόμενο τρίμηνο η Πειραιώς παρουσίασε κέρδη 3,4 δισ. ευρώ «από την απόκτηση του δικτύου των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα». Η Τρόικα είχε ένα πρόβλημα λιγότερο. Ο Όμιλος Πειραιώς, που ως τότε ήταν κι ο ίδιος πτωχευμένος λόγω του κουρέματος του ελληνικού χρέους, έγινε ξανά φερέγγυος και μετατράπηκε στη μεγαλύτερη ελληνική τράπεζα. Η τιμή της μετοχής της ανέβηκε 400%.

Συνεργάστηκε λοιπόν η τρόικα με μια ελληνική τράπεζα; Ή μήπως ήταν όλα συμπτώσεις; Η ΕΚΤ και η Κομισιόν θα μπορούσαν εύκολα να απαντήσουν αυτά τα ερωτήματα. Αλλά και οι δύο θεσμοί αρνούνται να δημοσιοποιήσουν την οποιαδήποτε πληροφορία. Παρά τις υποσχέσεις των εκπροσώπων τους, κανείς από τους υπεύθυνους δεν απάντησε στις γραπτές ερωτήσεις του Tagesspiegel. Έτσι, δεν είναι μόνον ο βουλευτής Παπαδόπουλος που δεν πιστεύει στις συμπτώσεις. Ο δικηγόρος Κύπρος Χρυσοστομίδης επίσης θεωρεί ότι όλοι οι χειρισμοί ήταν «παράνομοι». Ο Χρυσοστομίδης έχει προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για λογαριασμό 120 πελατών, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν «απλοί αποταμιευτές» και ζητά αποζημίωση 100 εκατομμυρίων ευρώ.

«Η υπόθεση βρωμάει» λέει ακόμη και ο οικονομολόγος Σταύρος Ζένιος, μέλος του νέου διοικητικού συμβουλίου της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου. «Δεν μπορώ να κρίνω αν ήταν διαφθορά ή ανικανότητα», λέει ο Ζένιος. Γι' αυτό επείγει να ξεκινήσει «μια έρευνα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο». «Η υπόθεση δεν μπορεί να κρέμεται πάνω από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς χωρίς να διαλευκανθεί».

- Το άρθρο αυτό του Harald Schumann πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Βερολίνου Tagesspiegel και δημοσιεύεται εδώ (Press Project) μεταφρασμένο με την άδεια του συντάκτη του.

Τα υπόλοιπα ντοκουμέντα

Παρουσιάζουμε επίσης τις εκθέσεις που συνέταξαν οι υπηρεσίες των κυπριακών αρχών. Μεταξύ αυτών και το απόρρητο πόρισμα της κατεπείγουσας έρευνας που ζήτησε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης για το ρόλο που έπαιξε το πολιτικό σύστημα και η Λαϊκή Τράπεζα και οι χειρισμοί της στο «Σενάριο Κύπρου». Η έκθεση αυτή ήρθε πρώτη φορά στη δημοσιότητα από τον δημοσιογράφο-ερευνητή Λάντον Τόμας, των New York Times.

Στο τέλος της έκθεσης αυτής θα βρείτε και αποδεικτικά στοιχεία, όπως τον έλεγχο της PWC, εσωτερικά έγγραφα της ΚτΚ κ.α.

Σας προτείνουμε να διαβάσετε ξεχωριστά την έκθεση και να μελετήσετε τα ντοκουμέντα πριν φτάσετε στα συμπεράσματα της. Καμιά φορά τα ίδια γεγονότα οδηγούν σε διαφορετικές εκτιμήσεις...

Η προκαταρκτική έκθεση της Επιτροπής Θεσμών



Η συμπληρωματική έκθεση της Επιτροπής Θεσμών


Η απόρρητη κατεπείγουσα έκθεση για την Λαϊκή Τράπεζα 



Πηγή The Press Project

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ας το πάρουμε πιά απόφαση. Δεν υπάρχει σωτηρία της χώρας μέσα στο Ευρώ, άρα και μέσα στην ''Ένωση''.

Και δεν υπάρχει σωτηρία όχι γιατί δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε ή δεν έχουμε κάνει τα πάντα (και χειρότερα) ως τώρααλλά γιατί ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΑΥΤΟΙ!

Και ''αυτοί'' είναι το ''διευθυντήριο'' της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με χοροστάτες, κορυφαίους το γερμανικό οικονομικό επιτελείο.

Αυτό δείχνουν οι αλλεπάλληλες, αντιφατικές, ένα βήμα μπρός και τρία πίσω, άλλοτε ελαφρώς καθυσηχαστικές και τις περισσότερες φορές βαριά καταστροφολογικές, εκφοβιστικές και εκβιαστικές δηλώσεις τους! 

Δεν θέλουν να σωθούμε! Δεν θα μας αφήσουν να σωθούμε.

Είμαστε το μισοπεθαμένο ποντίκι που παίζει η γάτα στα νύχια της.
Αυτό που αυτοί εννοούν λέγοντας ''σωτηρία'' δεν είναι παρά η οιονεί υποδούλωση της χώρας επ' αόριστον!

Πρέπει  να πάρουμε απόφαση ότι ο μόνος δρόμος που έχουμε πιά μπροστά μας, ο ''μονόδρομος'' όπως έλεγαν τόσα χρόνια οι Κατοχικές κυβερνήσεις των δωσιλόγων, είναι ο δρόμος του πόνου, της έντασης, και της ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΡΗΞΗΣ με την κατ' όνομα ''Ένωση''.

Και πρέπει να το φωνάξουμε σαν λαός και σαν κυβέρνηση δυνατά και καθαρά προς τους ''εταίρους'', πως πιά δεν παίζουμε, πως είμαστε αποφασισμένοι για τα χειρότερα, που θα γεννήσουν την πραγματική σωτηρία της χώρας και του λαού.

Πρέπει να δείξουμε καθαρά πως είμαστε κυρίαρχο κράτος και πως θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε χωρίς επικυρίαρχους και χωρίς ''Ενώσεις'' προστατών-νταβατζήδων!

Το blog πιστεύει ότι πολλοί, οι περισσότεροι ίσως μέσα σ' αυτή την κυβέρνηση το ξέρουν.
Είναι υποχρεωμένη όμως τούτη η κυβέρνηση να κάνει τις προσπάθειες που κάνει. Υποχρεωμένη απέναντι στις πιθανότητες, αλλά κυρίως απέναντι στην Ιστορία.

Ο ιστορικός του μέλλοντος που θα περιγράφει την βρώμικη αυτή περίοδο, την πιό μαύρη σελίδα της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας, θα καταμερίσει σωστά τις ευθύνες του νεοναζιστικού Δ' Ράϊχ, στην συστηματική προσπάθεια εξουθένωσης των λαών του Νότου, και ενσωμάτωσης σε αυτό (το Δ' Ράϊχ) όλων των οικονομικών πόρων των χωρών αυτών, προσπάθειες που θα οδηγήσουν νομοτελειακά στην διάλυση της Ευρωπαϊκής αυτής κατ' όνομα Ένωσης!

Ας αποχωρήσουμε οικειοθελώς και πρώτοι, καταγγέλοντας συνάμα παγκοσμίως με ονόματα και ντοκουμέντα το βρώμικο παιχνίδι που αυτή την στιγμή παίζεται εις βάρος της χώρας μας.

Αυτό έπρεπε να είχε γίνει από το 2010.
Τώρα θα υποφέρουμε περισσότερο.

Καλύτερα όμως να υποφέρουμε προσπαθώντας και με ελπίδα αναγέννησης, παρά να περιμένουμε γλείφοντας ψίχουλα και μπότες να μας τσακίσουν εντελώς!

Έξοδος τώρα!
Ας απειλήσουμε μιά φορά κι εμείς!
Στα σοβαρά όμως!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το περίπλοκο διπλωματικό παζλ της Μέσης Ανατολής και η Ελλάδα


Γράφει ο Καρακούσης Αντώνης

Πολλοί ήταν εκείνοι που το προηγούμενο διάστημα έμειναν με την απορία για το έντονο αμερικανικό ενδιαφέρον και τις πολλές δηλώσεις υπέρ της νέας αριστερής ελληνικής κυβέρνησης. Προς τι αλήθεια τα ταξίδια αμερικανών οικονομικών παραγόντων στην Αθήνα και οι συνεχείς προεδρικές παρεμβάσεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για την ελληνική υπόθεση;

Ορισμένοι αποδίδουν το αμερικανικό ενδιαφέρον στις ανησυχίες για την ευρωζώνη και στις επιδράσεις που μπορεί να ασκήσει στην παγκόσμια οικονομία και κατ' επέκταση στην αμερικανική ένα ενδεχόμενο ρήγμα ή θραύσμα στη ζώνη του ευρώ. Άλλοι θεωρούν ότι είναι η διαρκής τα τελευταία χρόνια αντιπαράθεση με τη Γερμανία για το μίγμα της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη που κινεί τους αμερικανούς.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός κ.Αλ.Τσίπρας απέδωσε το αμερικανικό ενδιαφέρον στη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και στους κινδύνους που μπορεί να κρύβει ενδεχόμενη οικονομική και πολιτική αποσταθεροποίηση της χώρας μας για ολόκληρη την περιοχή. Την άποψη Τσίπρα επεξέτινε και εξειδίκευσε ο υπουργός Εξωτερικών κ.Νίκος Κοτζιάς ο οποίος περιέγραψε την Ελλάδα ως όαση σταθερότητας και Δημοκρατίας σε μια ευρύτατη ζώνη αστάθειας από την Ουκρανία μέχρι τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Όντως αυτή η εκδοχή δείχνει να συγγενεύει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη με την πραγματικότητα.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές,το μεγαλύτερο πρόβλημα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τούτο τον καιρό ακούει στο όνομα ISIS. Οι αμερικανοί αντιμετωπίζουν το Ισλαμικό κράτος και τα παράγωγά του στο Σινά, στη Λιβύη, στη Νιγηρία και αλλού ως την σοβαρότερη απειλή και αναζητούν αποτελεσματικούς τρόπους και ικανούς συμμάχους για την αντιμετώπισή του. Από τη στιγμή μάλιστα που οι ίδιοι δεν αφήνουν κανένα περιθώριο άμεσης αμερικανικής εμπλοκής στο έδαφος, όλα εξαρτώνται από τις συμμαχίες στην ευρύτερη περιοχή δράσης των φανατικών του ISIS.

Έχουν καταλήξει μάλιστα ότι η μόνη δύναμη που είναι ικανή να αντιμετωπίσει τους τζιχαντιστές της Ράκα και της Μοσούλης δεν είναι άλλη απ' αυτή των εκσυγχρονισμένων μουλάδων του Ιράν. Ο στρατός των οποίων προετοιμάζει συστηματικά την ανακατάληψη του Τικρίτ, της πατρίδας του Σαντάμ Χουσείν, και της Μοσούλης. Με άλλα λόγια στρατηγοί και μάχιμες δυνάμεις της Τεχεράνης θα αναλάβουν την αντιμετώπιση στο έδαφος των ορδών του χαλίφη Μαγκτάντι και του αιμοσταγούς Τζιχαντι Τζων.

Ουσιαστικά οι αμερικανοί κατέληξαν ότι μόνο οι Ιρανοί μπορούν να αναλάβουν την επιχείρηση καταστροφής του Ισλαμικού Χαλιφάτου και έτσι συμφώνησαν, προφανώς με ανταλλάγματα, να τους δώσουν τη δυνατότητα να επιχειρήσουν την προαναγγελθείσα εαρινή αντεπίθεση κατά των τζιχαντιστών.

Το ζήτημα είναι ότι οι αμερικανοί με την επιλογή τους προκάλεσαν άλλους σημαντικούς συμμάχους τους στην ευρύτερη ζώνη της Μέσης Ανατολής. Οι Ισραηλινοί αντιτίθενται ευθέως στην αναβάθμιση του ρόλου της Τεχεράνης στην περιοχή. Τους αντιμετωπίζουν ως εχθρούς, φοβούνται ότι το αντάλλαγμα θα είναι η συνέχιση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και επιπλέον γνωρίζουν ότι έτσι θα ενισχυθεί η αντίπαλη Χεζμπολάχ που κατοικοεδρεύει στο Λίβανο και γενικώς αισθάνονται έτσι θα περικυκλωθούν από ισχυρότερες εχθρικές δυνάμεις. Αυτοί οι φόβοι εξηγούν και την πρωτοφανή στάση του Νετανιάχου, ο οποίος ταξίδεψε στις ΗΠΑ για να δει μόνο τους ρεπουμπλικάνους αποκλείοντας τον Πρόεδρο Ομπάμα και τους επιτελείς των Μπάιντεν και Κέρι. Ηδη οι αμερικανοί επίσημοι αντέδρασαν στην πρόκληση Νετανιάχου δείχνοντας με πολύ συγκεκριμένο τρόπο ότι δεν μετακινούνται από την επιλογή του Ιράν για την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους.

Αντιστοίχως δυσφορία για άλλους λόγους έδειξε η Τουρκία του Ερντογάν. Ιστορικοί λόγοι, αλλά και ζητήματα που συνδέονται με τις τουρκικές επιδιώξεις στην ευρύτερη περιοχή, δεν ευνοούν την υποστήριξη χερσαίων επιχειρήσεων κατά του Ισλαμικού Κράτους από την πλευρά της Τουρκίας, αλλά ούτε μπορεί να γίνει αποδεκτή ευθεία εμπλοκή του Ιράν στην διάλυση του σχήματος των Τζιχαντιστών.

Ταυτόχρονα αντίθετη προς την εμπλοκή της Τεχεράνης είναι η Σαουδική Αραβία, η οποία αντιλαμβάνεται με οικονομικούς όρους τα οφέλη που θα αποκομίσει το Ιράν από μια πιθανή επιτυχή αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους. Κάτι τέτοιο αν συμβεί θα ελευθερώσει τους περιορισμούς στις εξαγωγές του Ιρανικού πετρελαίου και θα ισχυροποιήσει τη θέση της Τεχεράνης στη διεθνή αγορά πετρελαίου, που τώρα σχεδόν εξουσιάζουν οι σεΐχηδες του Ριάντ.

Όπως φαίνεται το διπλωματικό παζλ της περιοχής γίνεται περίπλοκο και οι αμερικανοί κινδυνεύουν να χάσουν ισχυρούς συμμάχους στην περιοχή στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την αναβίωση της πιο σκληρής και αρχέγονης εκδοχής του Ισλάμ.

Γνωρίζουν ωστόσο ότι δεν έχουν πολλές επιλογές. Οι δυνατότητες που τους αποδίδονται δεν υπάρχουν. Oμολογείται πλέον από την Ουάσιγκτον ότι η CIA δεν έχει δυνάμεις στην περιοχή και ο αμερικανικός στρατός δεν είναι διατεθειμένος, λόγω οικονομικού, ανθρώπινου και πολιτικού κόστους να πραγματοποιήσει χερσαίες επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους. Ως εκ τούτου αναζητεί συμμαχίες όπου τις βρει.

Σ' αυτό λοιπόν το περίπλοκο γεωπολιτικό περιβάλλον «κολλάει» με έναν τρόπο και το ελληνικό πρόβλημα.Οι αμερικανοί αντιμετωπίζουν την Ελλάδα, με όλα τα προβλήματά της, ως μια όαση σταθερότητας σε μια ζώνη απολύτως προβληματική. Είναι δημοκρατική χώρα, με θεσμούς και λειτουργίες δυτικές, σταθερά ατλαντική, εθνικά ομοιογενή, με
συνεκτική κοινωνία και ισχυρές ένοπλες δυνάμεις.

Από αυτή την άποψη και εξαιτίας της γειτνίασής της με τη ζώνη της φωτιάς δεν θέλουν σε καμία περίπτωση την αποσταθεροποίησή της. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν θεωρούν ότι μπορεί να παίξει εξισορροπητικό ρόλο και να προσφέρει τις καλές της διπλωματικές υπηρεσίες μεταξύ αντιμαχόμενων ή αντιπάλων.

Χωρίς αμφιβολία οι αμερικανοί εκτιμούν την γεωπολιτική αξία της Ελλάδας. Αν μάλιστα χειρισθεί με έναν τρόπο τα οικονομικά της προβλήματα αυτός ακριβώς ο γεωπολιτικός ρόλος μπορεί να ενισχυθεί και η αξία της να πολλαπλασιασθεί.

Αρκεί λοιπόν η κυβέρνηση Τσίπρα να προχωρήσει στοιχειωδώς τις οικονομικές υποθέσεις της χώρας μέχρι τον Ιούνιο και να διαμορφώσει περιβάλλον για αναζήτηση μονιμότερης αντιμετώπισης του οικονομικού προβλήματος από εκεί και πέρα.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από τη μια τα δυσβάστακτα μέτρα της μνημονιακής ύφεσης και του αργού θανάτου, δίχως τέλος, και από την άλλη η πιστωτική ασφυξία, η χρεωκοπία και οι τραγικές συνέπειες της

Γράφει ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Τριάντα έξι ημέρες, ακριβώς, μας χωρίζουν από την 7η Απριλίου 2015. Πέντε μέρες μετά θα γιορτάζουμε, με την πατροπαράδοτη νεοελληνική γαστριμαργία μας, την Ανάσταση εκείνου του παράξενου τύπου που ισχυριζόμαστε –επισήμως- ότι λατρεύουμε σαν καλοί Χριστιανοί. Μερικές μέρες πριν, στα τέλη Μαρτίου, θα πρέπει -δυστυχώς- να έχουμε αποπληρώσει –ακόμη- μια δόση των 2.2 δις. ευρώ προς το Δ.Ν.Τ.

Σε κάθε περίπτωση, στις 7 Απριλίου, Μεγάλη Τρίτη βοήθεια μας, το χριστεπώνυμο πλήθος θα ψάλλει στις εκκλησίες μας την παραβολή των Μωρών Παρθένων. «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλιν, ον ευρήσει ραθυμούντα» κ.λπ. κ.λπ.

Και κάπως έτσι, η γνωστή παραβολή θα συναντά ακόμη μία φορά την επίκαιρη δικαίωση της στη σύγχρονη νεοελληνική Ιστορία. Διότι οι μωρές παρθένες θα έχουν και πάλι ξεμείνει από λάδι και θα παρακαλούν τις άλλες, τις φρόνιμες, να τους δανείσουν λίγο από το δικό τους. Αλλά αυτές, πονηρές, αν και φρόνιμες, θα τις παροτρύνουν –δἠθεν- να βγουν στις αγορές και να αγοράσουν εκεί λάδι, επειδή το δικό τους το χρειάζονται οι ίδιες, για να βγούν να προϋπαντήσουν τον γαμπρό. Έτσι, οι καημένες οι μωρές παρθένες καθώς θα τρέχουν πανικόβλητες στις αγορές για να προμηθευτούν το λάδι για τους λύχνους τους, οι άλλες θα έχουν την ευκαιρία ανενόχλητες και με περιορισμένο τον θηλυκό ανταγωνισμό, να συναντήσουν επιτέλους τον νυμφίο.
Μαλακία δεν είναι;

Για πόσα χρόνια, πόσες δεκαετίες, πόσες γενιές, θα διδάσκονται αυτήν την παραβολή και θα σπεύδουν να την απορρίψουν από τη λαϊκή κουλτούρα του τόπου;
Πόσο κόστος χρειάζεται να καταβάλλουμε σαν κοινωνία για να αντιληφθούμε ότι «οι συνετές και φρόνιμες παρθένες» δεν θα μας δανείσουν το λάδι τους, όχι μόνο από κάποια ιδιοτελή κακεντρέχεια, αλλά κυρίως γιατί έτσι θα εξασφαλίσουν να μας απομακρύνουν από την συνάντηση με τον «γαμπρό»;
Πόσο δυτικο-ευρωπαϊκό παραμύθιασμα πια;
Γιατί δεν αντέχουμε σαν Λαός, μια φορά, να προετοιμαστούμε;

Το κυρίως δίλημμα προσεγγίστηκε στις μέρες αυτές από αρκετούς οξυδερκείς αναλυτές ως ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Και έτσι ακριβώς είναι. Από τη μια τα δυσβάστακτα μέτρα της μνημονιακής ύφεσης και του αργού θανάτου, δίχως τέλος, και από την άλλη η πιστωτική ασφυξία, η χρεωκοπία και οι τραγικές συνέπειες της για μια κοινωνία που –εκτός των άλλων- έχει συσσωρευτεί κατά βάσιν σε 3-4 μεγάλες πόλεις, με ρημαγμένο τον παραγωγικό –και κυρίως διατροφικό- ιστό.

Μπρος γκρεμός, γκρεμός και πίσω. Χειρότερα δηλαδή από το μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο «εναλλακτικών» του γκρεμού ο ρητός εκβιασμός του κεντρικού τραπεζίτη (χειρότερος και από τον δεξιό, αλλά και από τον αριστερό) ότι «Η ΕΚΤ θα μπορούσε να επιτρέψει την άντληση ποσού έως τρία δις € μέσω εντόκων, αν η κυβέρνηση δεσμευτεί ότι αφενός θα ψηφιστεί από τη Βουλή το κείμενο της συμφωνίας για τετράμηνη παράταση και αφετέρου θα προχωρήσει σε μια μεγάλη μεταρρύθμιση. Ως τέτοια νοείται μια αποκρατικοποίηση, όπως η οριστική έγκριση της συμφωνίας για τα αεροδρόμια.»

Με άλλα λόγια, θα σας αφήσουμε να δανειστείτε -από τον εαυτό σας-, αν δεσμευτεί και αυτή η κυβέρνηση στη δουλοπαροική μνημονιακή σύμβαση, αλλά και αν –ως δείγμα υποταγής- εκχωρήσετε, μπιτ παρά, τα περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας στη Γερμανία!

Ατυχώς, τη δέουσα απάντηση «Μολών Λαβέ», την ανέλαβε εργολαβικώς η Χρυσή Αυγή και οι συν αυτή, απομυζώντας κάθε συστατικό της περιεχόμενο και εκτρέποντας την σε ένα ιστορικά ανορθόγραφο «μολόν λαβαί».

Παρ’ όλα αυτά οι «συνετές παρθένες» είναι ακόμη εκεί, αφήνοντας ανοιχτό το τετράμηνο παράθυρο της προετοιμασίας μας. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Έδωσαν χρόνο, όχι γιατί υποχώρησαν, αλλά γιατί χρειάζονται χρόνο. Χρειάζονται χρόνο για να προετοιμάσουν την συνάντηση τους με το «γαμπρό» τους. Τον «γαμπρό» που δεν είναι άλλος από:

α) την αέναη διαιώνιση του τρέχοντος καθεστώτος της διαρκούς χρεωκοπίας και της ως εκ τούτου λεηλασίας τόσο του Δημόσιου όσο και του ιδιωτικού πλούτου της χώρας και της μετατροπής του κόσμου της εργασίας σε λευκούς Κινέζους
ή
β) της άπαξ χρεωκοπίας, αλλά με τον τρόπο που θα οδηγεί και πάλι στα παραπάνω συνεπαγόμενα.

Ας συνυπολογίσουμε στα παραπάνω και την ανάγκη να ξεφορτωθούν καμιά 40αριά δις από τις γερμανικές τράπεζες και την άρση ή τον περιορισμό των γεωστρατηγικών πιέσεων από την κατάσταση στην Ουκρανία (Ρωσία) και στην Λιβύη (Αίγυπτος).
Η αλήθεια είναι μια: η Γερμανική οικονομική ηγεμονία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την αέναη ημι-χρεωκοπία των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Και όσο γιγαντώνεται, τόσο θα έχει όλο και μεγαλύτερες ανάγκες να τρέφεται με το χρέος των άλλων. Η κατάληξη είναι γνωστή από τον μύθο του Ερισύχθονα που καταδικάστηκε από τους θεούς σε ακόρεστη πείνα. Έτσι, αφού έφαγε ό,τι φαγώσιμο βρισκόταν στο σπίτι του και όλα του τα ζώα, άρχισε να γυρίζει στους δρόμους και να αρπάζει τις προσφορές από τους βωμούς. Στο τέλος, ο Ερυσίχθονας, μη έχοντας να φάει τίποτα πια, άρχισε να τρώει το ίδιο του το κρέας μέχρι που πέθανε.

Όμως δεν μπορούμε να περιμένουμε μακροπρόθεσμα την ολοκλήρωση ενός ακόμη Γερμανικού αυτοκτονικού μεγαλοϊδεατισμού, γιατί όπως εύστοχα διέγνωσε ο πολύς Τζών Μέυναρντ Κέυνς, μακροπρόθεσμα όλοι θα έχουμε πεθάνει.

Ας ψάξουμε λοιπόν το «λαδάκι» για τους λύχνους μας, τώρα, -ήδη έχουμε αργήσει δραματικά- και ας προετοιμαστούμε για τη συνάντηση με τον «Νυμφίο» της πρόσκρουσης. Και αυτή η προετοιμασία δεν μπορεί παρά να σημαίνει και να αφορά σε: (εντελώς ενδεικτικά)

Στάση πληρωμών εντός του ευρώ

Κυκλοφορία παράλληλου νομίσματος εντός της επικράτειας (Τα ανωτέρω 1,2 εφόσον δεν γίνει αποδεκτό το 3) (προετοιμασία τέτοια ούτως ώστε και να αποφευχθεί να συμβεί τελικά)

Απαίτηση διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, ώστε αυτό να καταστεί διαχειρίσιμο (έως 60% του ΑΕΠ)

Οργάνωση σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης με συμμετοχή -ήδη από τη φάση της εκπόνησης- ολόκληρου του Λαού, με βάση Τοπικά και Κλαδικά Σχέδια Ανάπτυξης
Αποκατάσταση της κοινωνικής Δικαιοσύνης με την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων της Μεταπολίτευσης και των Μνημονίων. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε, εκτός των άλλων, και σε ιδεολογική καταδίκη σε σιωπή των απανταχού Μερκελλήνων και της ντόπιας Ολιγαρχίας που τους υποκινεί.

Ανασυγκρότηση του Κράτους και επανα-πολιτικοποίηση των πολιτικών θεσμών, με την είσοδο της ίδιας της κοινωνίας στο επίκεντρο της Πολιτικής.

Αυτοπεριορισμός της γκρινιάρικης κριτικής του εντός μας μεταπολιτευτικού «νηπίου», που «τα θέλει όλα και τα θέλει τώρα».

Θα άφηνα για το τέλος, ως κρίσιμο στοιχείο της προετοιμασίας, την εσωτερική στον καθένα μας διαδικασία, απομυθοποίησης του λεγόμενου «ευρωπαϊκού κεκτημένου», όσο αυτό παραμένει ένα πουκάμισο αδειανό, που αρχίζει μάλιστα να «φέρνει» όλο και πιο πολύ σε μελανοχιτώνιο.

Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, σύντροφοι... αν θέλουμε να διδαχθούμε επιτέλους κάτι από τη παράδοση του Τόπου μας που πλησιάζει προς την Σταύρωση...και ίσως την Ανάσταση...αν μέχρι τη Μ. Τρίτη έχουμε φροντίσει να κάνουμε τα κουμάντα μας με το λαδάκι των λύχνων μας.

Αν όχι, η ελίτ των Βρυξελλών θα μας ζητήσει, πιθανόν πολύ σύντομα, να στείλουμε με πτήση τσάρτερ, 100 παρθένες θυσία στο Γερμανικό Μολώχ. Και όχι τίποτα άλλο, δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορέσουμε και να τις βρούμε...

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου