Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Απρ 2012

Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός

Δυστυχώς για όλους εμάς τους ρομαντικούς, που ακόμη ελπίζουμε ότι το βαρέλι της πολιτικής αναλγησίας, κοροϊδίας, της πολιτικής απάτης στην Ελλάδα έχει πάτο, τα γεγονότα μας διαψεύδουν καθημερινά. Οι πάτοι των βαρελιών αυτών μαζί με της οικονομίας πρέπει να είναι χαμένοι κάπου στο σύμπαν… Αφορμή για τις σκέψεις αυτές μας δίνει η υπόθεση του Άκη Τσοχατζόπουλου όπου μια μεγάλη επιτυχία της ομάδας των μαχόμενων εισαγγελέων της Εισαγγελίας Αθηνών, υπό την άξια ηγεσία Προϊσταμένης της κυρίας Ελένη Ράικου, προσπαθούν να την παρουσιάσουν ως αποτέλεσμα πολιτικής τόλμης, επιθυμίας για κάθαρση της πολιτικής ζωής των ηγεσιών και των δύο πάλαι ποτέ κομμάτων εξουσίας, που κινδυνεύουν να καταντήσουν αποκόμματα του ίδιου τους του εαυτού.

Ευτυχώς, όμως σήμερα το πρωί, ένας «φίλος» μας, που του τρέφουμε μεγάλη πολιτική …συμπάθεια, για όλες του τις προσπάθειες, για να μην γίνει τίποτα στον τομέα της Δικαιοσύνης, έβαλε τα πράγματα στην θέση τους…. Έτσι λοιπόν, ο υπουργός της Δικαιοσύνης, ο κύριος Μιλτιάδης Παπαϊωάννου, σε πρωινή εκπομπή δήλωσε ότι με την υπόθεση του κυρίου Άκη μας, γίνεται απόπειρα ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής του τόπου!!! Δηλαδή πόσο πολιτικά σάπιος πρέπει να είναι κανείς για να τολμά να αρθρώσει τέτοιο λόγο, στην Ελλάδα του σήμερα, όπου ο κόσμος πεινά, υποφέρει, όπου οι περισσότεροι από τους συμπατριώτες μας πέρασαν ένα από τα χειρότερα «Πάσχα» της ζωής τους; Όπου μόνον την Μεγάλη Εβδομάδα αυτοκτόνησαν στην περιοχή της Θράκης 3 συνάνθρωποι μας; Και όλα αυτά εξ αιτίας της διακυβέρνησης της χώρας από διεφθαρμένους, άφρονες, δημαγωγούς και ανίκανους πολιτικούς…

Από την άλλη πλευρά, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι συμπατριώτες μας, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Έτσι καταλάβαμε, με τα λόγια του κυρίου Παπαϊωάννου, το γιατί δεν προχώρησε τα τελευταία χρόνια τίποτα στην δικαιοσύνη!!! Ως μόνο έργο του υπουργού θα μείνει η προσπάθεια του να διωχθούν τουλάχιστον πειθαρχικά και να τιμωρηθούν έντιμοι, μαχόμενοι δικαστικοί οι οποίοι τόλμησαν να διαφωνήσουν με τις ορέξεις των πολιτικών. Κατά τα άλλα τι να θυμηθούμε; Ότι ήθελε να αδειάσει τις φυλακές από τους εγκληματίες, για να κάνει χώρο… για άλλους… Και αν ήταν πολιτικοί αυτοί οι «άλλοι», που θα έμπαιναν μέσα στην θέση των ποινικών, ε, μπορεί και να το σκεπτόμαστε λιγάκι… Την αμαρτία μας την λέμε… Το ότι ήθελε να διαλύσει την ιεραρχία στον κλάδο των εισαγγελέων καταργώντας την διάταξη που αναφέρει ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου είναι ο προϊστάμενος όλων των Εισαγγελέων; Το ότι δεν βρήκε υποθέσεις διαφθοράς σε εκκρεμότητα στην δικαιοσύνη; Τι να πρωτοθυμηθούμε… Τόσα και τόσα επιτεύγματα!

Το ότι οι πολιτικοί δεν θέλουν να κάνουν δουλειά, δεν θέλουν να προχωρήσει η κάθαρση είναι ηλίου φαεινότερον γιατί διαφορετικά θα είχαν προχωρήσει με τον νέο νόμο περί διαφθοράς του δημοσίου κατ’ εξαίρεση τόσες και τόσες υποθέσεις. Και για όποιον ισχυριστεί ότι, μα τι μας λες τώρα και εσύ, αφού έκαναν νόμο για την διαφθορά, η απάντηση είναι απλή. Τον έκαναν για να υπάρχει, περιμένοντας όπως τόσοι και τόσοι άλλοι νόμοι ότι δεν θα λειτουργήσει, δεν θα εφαρμοστεί!!! Και αφού ο κύριος Παπαϊωάννου πονά τον τόπο και την δικαιοσύνη και όλα αυτά, θα του κάνουμε και εμείς μια ερώτηση. Τι γίνεται με την υπόθεση των στημένων αγώνων κύριε Παπαϊωάννου; Διαβάσαμε ότι στις αρχές Μαΐου πρόκειται να αποφυλακιστεί ο κύριος Μάκης Ψωμιάδης; Πως πάει η υπόθεση της έκδοσης του στην Ελλάδα; Έχουν κληθεί οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι από τον Εφέτη Ανακριτή; Αν δεν μας απατά η μνήμη μας είναι κάπου 69 άτομα; Το ΣΔΟΕ έχει ανοίξει λογαριασμούς; Ζητήθηκαν τα στοιχεία για το ξέπλυμα που γινόταν στην Άπω Ανατολή, στην Σιγκαπούρη και αλλού; Ή μήπως κάνουν όλα τζιζ, γιατί με το ξέπλυμα, ωχ για αυτό έπιασαν και τον Άκη μας, δεν ξέρετε ή μπορεί και να γνωρίζετε ποιοι άλλοι μπορεί να βρεθούν μπλεγμένοι; Μήπως, ντροπή μας, αλλά λέμε τώρα εμείς που η φαντασία μας καλπάζει, μήπως κάποιο μέρος από τα εκατομμύρια ευρώ των στημένων αγώνων κατέληξαν να είναι «εκλογική χορηγία» αλλά Μαντέλης σε τσέπες πολιτικών; Απλά ρωτάμε.

Έτσι έχουν τα πράγματα, ατυχώς για όλους εμάς. Αν ήταν στο χέρι των πολιτικών ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕ σε αυτόν τον τόπο. Αν έχουμε δει πέντε καλά πράγματα είναι από κάποιους εισαγγελείς που σε πείσμα της σήψης που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία αυτοί κάνουν το καθήκον τους, και μάλιστα κατά τον καλύτερο τρόπο. Δεν αρκεί όμως αυτό. Η Εισαγγελία Αθηνών έχει χειριστεί και άλλες υποθέσεις όπως το σκάνδαλο της ενοικίασης των πυροσβεστικών ελικοπτέρων ή της συντήρησης των ιδιόκτητων εναέριων μέσων του ΠΣ. Όπου πολύ φοβόμαστε ότι όταν προχωρήσει η υπόθεση αυτή μπορεί να βρεθούνε οι αρχές και σε άλλο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος… Δεν μπορεί να είναι τυχαίο πχ ότι για το Πυροσβεστικό Σώμα υπάρχουν κάπου τρεις ή τέσσερις δικογραφίες οι οποίες έχουν βαλτώσει… Προφανώς η Εισαγγελία Αθηνών δεν έχει την υποστήριξη που χρειάζεται από άλλες υπηρεσίες (πχ ΣΔΟΕ, Οικονομική Αστυνομία κλπ) γιατί η ίδια ερευνά τις υποθέσεις αυτές. Και δεν είναι μόνον η Πυροσβεστική είναι και τόσες άλλες με γιατρούς, εφοριακούς κλπ. Και στη συνέχεια, οι ανακριτές και οι δικαστές τι κάνουν;

Η ηγεσίες του Αρείου Πάγου αλλά και της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγουν πρέπει να αφυπνιστούν… Ναι, δεν πάει άλλο η κατάσταση. Ο Άκης δεν μπορεί να σώσει τα πράγματα. Αλλά επίσης οι έντιμοι πολίτες αυτής της χώρας δεν ανέχονται να θυσιαστεί ένας πολιτικά πεθαμένος άνθρωπος στην αρένα, απλά για να ικανοποιηθεί το φιλοθεάμων κοινό. Ούτε να την γλυτώσουν όλοι οι άλλοι... Ο λαός απαιτεί δικαιοσύνη. Να πληρώσουν όλοι όσοι έφταιξαν, όλοι όσοι έκλεψαν. Δεν θα στείλουν έναν στην φυλακή και καθάρισαν. Και ουδόλως νοιάζει τον κόσμο αν θα μείνει στην φυλακή. Κατάσχεση να γίνει, δήμευση να γίνει, και να περπατούν ξυπόλητοι και να τρώνε από τα σκουπίδια όλοι οι διεφθαρμένοι και όχι οι δύσμοιροι πολίτες αυτής της χώρας, οι οικογενειάρχες που δεν έφταιξαν σε τίποτα… Αλλιώς ο Σουρής θα έχει απόλυτο δίκαιο με τους στίχους του:

Σκατά εδώ, σκατά εκεί, σκατά κι ο κόσμος όλος
κι απ’ τα πολλά πια τα σκατά μου πιάστηκε κι ο κώλος.
Έρχεται ο ένας ο σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
σαν φύγει όμως βλέπουμε πως αποσκατωθήκαμε.
Είναι φανερό πιστεύω σε όλους εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι δεν αντιμετωπίζουν επιφανειακά τα πράγματα πως το κύριο και ουσιαστικό πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι η οικονομία.

Θεωρώ πως το κύριο και ουσιαστικό πρόβλημα της πατρίδος μας, είναι η έλλειψη παιδείας, ο πνευματικός εξανδραποδισμός μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού, η χαμένη μας ελληνικότητα. Η κατάσταση αυτή δεν εμφανίσθηκε ξαφνικά, αλλά ήταν μια στοχευόμενη πολιτική από τους κυβερνόντες πολιτικούς υπαλλήλους της πλανητικής δικτατορίας αυτούς τους σύγχρονους κατοχικούς μαυραγορίτες ταγμένους στο νεοταξικό δόγμα χτυπήστε του έλληνες στη γλώσσα, στον πολιτισμό, στις αξίες και στην παράδοση τους διότι είναι λαός δυσκολοκυβέρνητος και οι οποίοι μας καλλιέργησαν ένα περιβάλλον επίπλαστης ευδαιμονίας με δανεικά για να τους συντηρούμε με τη σειρά μας στην εξουσία σε ένα φαύλο κύκλο. Αυτό ακριβώς το πρόβλημα είναι κυρίως που μας οδήγησε σε αυτήν την κατάσταση.

Μπορούμε βεβαίως να πούμε πολλά πράγματα για την ελληνική οικονομία και όλα όσα συνέβησαν από τη λεγομένη μεταπολίτευση ως σήμερα. Λέγω λεγομένη καθώς επί της ουσίας, γιατί την πολιτική πρέπει να την αντιμετωπίζουμε με πολιτικά κριτήρια και όχι με ταμπέλες, δεν αποκαταστάθηκε ποτέ η δημοκρατία, αλλά αυτό που υπάρχει είναι κοινοβουλευτική δικτατορία με δημοκρατικό περιτύλιγμα. Μια ολιγαρχία η οποία εξυπηρετεί εγχώρια και ξένα συμφέροντα που υπονομεύουν την ποιότητα ζωής των ελλήνων και την πρόοδο της πατρίδος.

Η Ελλάδα την περίοδο της μεταπολίτευσης είχε μια κραταιά οικονομία με χαμηλό δημόσιο χρέος, πολύ ισχυρό νόμισμα, μηδενική ανεργία, ολοένα και βελτιούμενο βιοτικό επίπεδο των πολιτών και αυξανόμενη παραγωγική δραστηριότητα και στους 3 τομείς της οικονομίας.

Εκείνη ακριβώς την εποχή αντί να συνεχιστεί αυτό το επιτυχημένο πρότυπο επιλέχθηκε η κρατικοποίηση κερδοφόρων ιδιωτικών επιχειρήσεων η οποία επιβάρυνε σε σημαντικό βαθμό το κρατικό ταμείο. Την ίδια στιγμή η χώρα προετοιμαζόταν για την είσοδό της στην τότε ΕΟΚ. Μια πολιτική σχιζοφρενική καθώς καλλιεργούσε σοσιαλιστικές δομές στην οικονομία ενώ ταυτόχρονα η χώρα έμπαινε σε μια ακραία καπιταλιστική ένωση. Θα έπρεπε ή να διατηρήσει το φιλελεύθερο σύστημα για να μπει στην ένωση ή να ακολουθήσει μια κεντρικά σχεδιασμένη πολιτική στην οικονομία και να μείνει εκτός ένωσης.

Ακολούθησε την επόμενη δεκαετία ο άνευ προηγουμένου διορισμός κοντά ενός εκατομμυρίου στο δημόσιο σε μια επίδειξη λαϊκισμού και ανευθυνότητας για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους διαλύοντας ουσιαστικά την οικονομία.

Παράλληλα η παραγωγική δραστηριότητα μειωνόταν χρόνο με το χρόνο τόσο από την άθλια πολιτική στην οικονομία, όπως για παράδειγμα την υπερφορολόγηση η οποία αποτρέπει τις επενδύσεις και στεγνώνει την αγορά, αλλά και τις επιδοτήσεις σε επιχειρηματίες για μεταφορά των βιοτεχνιών και βιομηχανιών σε βαλκανικές χώρες με αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής και την έκρηξη της ανεργίας όσο και από τις απαιτήσεις της ευρωπαϊκής ένωσης για κλείσιμο παραγωγικών μονάδων επειδή επιθυμούσε συγκεκριμένα προϊόντα από την κάθε χώρα.

Ακολούθησε νέα οικονομική αφαίμαξη των πολιτών με το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου από τους μεγαλοκαρχαρίες, δηλαδή των πραγματικών αφεντικών από ιδρύσεως του νεοτέρου ελληνικού κράτους, με τις πλάτες των υπαλλήλων τους πολιτικών των 2 κομμάτων εξουσίας.

Την ίδια στιγμή συνεχίζονταν ο υπερδανεισμός, όχι για επενδύσεις και την παραγωγής πλούτου, αλλά για τη συντήρηση των κομματικών στρατών υπό τις ευλογίες των κατά όνομα συνδικαλιστών και κατά ουσία κομματικών ταγματασφαλιτών.

Άλλη πληγή αποτέλεσε και αποτελεί η αιμορραγία από τους εξοπλισμούς. Η πατρίδα μας αντιμετωπίζει εξωτερικούς εχθρούς και είναι αναπόφευκτες οι αμυντικές δαπάνες, όμως το τελικό ύψος των δαπανών, χωρίς αποδυνάμωση της αμυντικής μας ικανότητας θα έπρεπε να είναι πολύ λιγότερο αν κάποιοι στον κρατικό μηχανισμό δεν έπαιρναν τις προμήθειές τους, αν επιλέγαμε οικονομικούς και ποιοτικούς εξοπλισμούς από πραγματικούς συμμάχους όπως η Ρωσία, αν αναπτύσσαμε την αμυντική μας βιομηχανία και αν η ευρωπαϊκή ένωση μας είχε δώσει τη ψυχολογική στήριξη θεωρώντας τα σύνορά μας και σύνορα της Ευρώπης κάτι που έπραξε για τις χώρες της βαλτικής οι οποίες είναι πολύ νεότερα στην ένωση μέλη από εμάς και δεν αντιμετωπίζουν κανένα κίνδυνο. Η συμπεριφορά αυτή της ευρωπαϊκής ένωσης ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι εμείς οι Έλληνες να μην ανήκουμε στην αρία φυλή των βορειοευρωπαίων.

Πρέπει ακόμη να γίνει αναφορά και στη φοροδιαφυγή. Αυτή οφείλεται αφενός στη μεγάλη φορολογία και αφετέρου στο ότι ο πολίτης δεν αισθάνεται το κράτος αρωγό αλλά εχθρό του. Οι κυβερνόντες δεν καταπολεμούν τη φοροδιαφυγή όχι από ανικανότητα, αλλά γιατί πολλοί από τους φοροφυγάδες είναι άνθρωποι οι οποίοι χρηματοδοτούν τα κόμματα εξουσίας. Έτσι για να μην τους κατηγορήσουν για δύο μέτρα και δύο σταθμά δεν πιάνουν κανέναν με αποτέλεσμα τεράστια ποσά να εκλείπουν από το δημόσιο ταμείο.

Παράλληλα αλγεινή εντύπωση προκαλεί η μη διεκδίκηση από τους κυβερνόντες του κατοχικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων όπως αυτά έχουν κατοχυρωθεί δικαστικώς μετά τον πόλεμο και που με υπολογισμούς ανέρχονται σε ποσό άνω των 500 δισεκατομμυρίων ευρώ. Ποσό το οποίο όχι μόνο υπερκαλύπτει το χρέος αλλά και αφήνει τεράστιο περίσσευμα για κοινωνική πολιτική και ανάπτυξη. Σχετικό βεβαίως με την περίοδο της κατοχής είναι και τα αρχαία τα οποία μας έκλεψαν τα ανθρωποειδή. Αλήθεια οι φερόμενοι πολιτευτές θα διεκδικήσουν την επιστροφή τους η αξία των οποίων ανέρχεται σε πολλές εκατοντάδες δισεκατομμύρια;

Όμως το πολύ μεγάλο πρόβλημα είναι η έλλειψη παραγωγής πλούτου. Η Ελλάδα είναι η πιο ευλογημένη, η πιο πλούσια χώρα της γης. Τεράστιες πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες που οφείλονται στην παρουσία σχεδόν όλων των τύπων κλίματος, που συνεπάγεται μεγάλη ποικιλία προϊόντων πρωτογενούς τομέα, εξαιρετικής ως επί των πλείστων ποιότητας λόγω εύκρατου-μεσογειακού κλίματος, στις 15.000 χιλιόμετρα ακτογραμμών με ανυπολόγιστες πηγές θαλασσίου πλούτου, στον τουρισμό, τουρισμό όλων των τύπων, στη ναυτιλία τη μεγαλύτερη στον κόσμο, στις τεράστιες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου χέρσου και θαλασσίου, στην παρουσία άφθονων ποσοτήτων ορυκτών και μάλιστα ορισμένων σπάνιων μετάλλων, καθώς επίσης και στο εμπόριο. Όλα αυτά όμως παραμένουν αναξιοποίητα.

Σαν κερασάκι στη μεταπολιτευτική τούρτα ήρθαν οι ολυμπιακοί αγώνες, οι οποίοι βεβαίως δε διεξήχθησαν για το αρχαίο πνεύμα το αθάνατο το οποίο έτσι και αλλιώς το προσβάλλουν όλοι αυτοί οι βάρβαροι που μας κυβερνούν, αλλά για να φουσκώσουν και άλλο οι τσέπες των πραγματικών αφεντικών και μερικών ολίγων χιλιάδων πραιτοριανών τους εις βάρος πάντα του ελληνικού λαού.

Αυτά όλα συν την τεράστια γραφειοκρατία μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση. Αυτά τα οποία συνέβησαν στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες θα πρέπει μελλοντικώς να διδάσκονται στις σχολές πολιτικών και οικονομικών επιστημών ως παράδειγμα για το πώς καταστρέφεται η οικονομία και υποβαθμίζεται η ποιότητα ζωής ενός λαού.

Γιατί όμως συνέβησαν όλα αυτά; Διότι πέρα από τους εχθρούς μας η Ελλάδα πλην ελαχίστων ίσως περιπτώσεων από συστάσεως του ελληνικού κράτους κυβερνάται από πολιτικούς με μειωμένη εθνική συνείδηση. Από ανθρώπους χωρίς αξίες και ιδανικά που δεν πιστεύουν σε Θεό σε θρησκεία σε πατρίδα σε οικογένεια στην ανθρώπινη ζωή, χωρίς εθνική συνείδηση οράματα και ιδανικά χωρίς ηθικούς φραγμούς. Το μόνο στο οποίο πίστεψαν είναι ο μηδενισμός οι απολαύσεις και το χρήμα. Είναι αυτοί οι οποίοι παριστάνουν τους λέοντες έναντι των εργαζομένων των φοιτητών και των συνταξιούχων, αλλά μετατρέπονται σε όρνιθες μπροστά στους ξένους. Δηλαδή θρασύδειλοι με έλλειψη αίσθησης του μέτρου χαρακτηριστικό δείγμα του πόσο βάρβαροι είναι. Είναι οι ίδιοι απίθανοι τύποι οι οποίοι αισθάνονται απύθμενο σύνδρομο κατωτερότητας έναντι στο οτιδήποτε ευρωπαϊκό αποθεώνοντας οτιδήποτε ξένο και χλευάζοντας οτιδήποτε ελληνικό που έχει σημεία αναφοράς στην παράδοση και στην ελληνικότητά μας διότι τα σαπισμένα μυαλά τους θεωρούν πως αυτό αντιβαίνει στην πρόοδο, λες και η πρόοδος καθορίζεται από την αποκοπή από την ελληνικότητά μας ( ιστορικά έχει αποδειχθεί το ακριβώς αντίθετο ) και δυστυχώς αυτή η νοοτροπία μεταδόθηκε με το χρόνο και στο λαό. Απόδειξη για αυτό η ολοένα και μεγαλύτερη χρήση ξενικών λέξεων και εκφράσεων στον προφορικό και γραπτό λόγο, αλλά και στις ξενικές ονομασίες των καταστημάτων.

Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία σε παγκόσμιο επίπεδο επικρατεί η λεγομένη παγκοσμιοποίηση και η νέα τάξη πραγμάτων. Βεβαίως δεν πρόκειται για μια παγκοσμιοποίηση όπως όλοι θα επιθυμούσαμε, όπως θα επιθυμούσε ο κάθε πραγματικός κατά ήθος και κατά έθος δημοκράτης, όπως θα επιθυμούσε ο κάθε πολιτισμένος άνθρωπος, βασισμένη στην αδελφοσύνη των λαών, στο σεβασμό της διαφορετικότητας και της πολιτιστικής ταυτότητος εκάστου έθνους, στην αλληλεγγύη για τα προβλήματα των συνανθρώπων μας όπου γης, αλλά για μια παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, με κύριους πρωταγωνιστές τους τραπεζίτες.

Πρόκειται για μια παγκόσμια πλεκτάνη, για μια στυγνή παγκόσμια δικτατορία την οποία έχουν εγκαθιδρύσει οι πολυεθνικές με τους τραπεζίτες μαζί με τους υποτακτικούς τους κυβερνήτες των αναπτυσσόμενων και αναπτυγμένων κρατών. Μια δικτατορία η οποία βεβαίως δεν εδράζεται στην πυγμή των όπλων και στα σωματικά βασανιστήρια όπως έπρατταν οι δήθεν πολιτισμένοι αποικιοκράτες τους προηγούμενους αιώνες, αλλά στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, στην εξαθλίωση και τη ψυχική εξόντωση.

Ο κεντρικός στόχος της πλανητικής δικτατορίας είναι η οικονομική μέχρι σημείου υποδουλώσεως, εκμετάλλευση των ανθρώπων. Για την υλοποίηση του κεντρικού στόχου οι παγκοσμιοποιητές δραστηριοποιούνται σε τρεις άξονες.

Ο πρώτος άξονας που είναι και ο πιο εμφανής έγκειται στην οικονομική εξαθλίωση των πολιτών. Αυτό επιτυγχάνεται κυρίως με τεχνητές οικονομικές κρίσεις, με την αθρόα και άνευ κανόνων μετανάστευση, με την αποσύνθεση της μεσαίας τάξης, με την υψηλή ως παράλογη φορολογία, με τη συσσώρευση του χρήματος σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων, με την ακρίβεια, με τον υπερδανεισμό με πολύ υψηλό επιτόκιο χορηγήσεων, με φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας που εμποδίζουν την επιχειρηματική δράση, με τη μη εκμετάλλευση του πλούτου, με την υποαπασχόληση, αλλά και με άλλες μεθόδους.

Ο δεύτερος άξονας συνίσταται στην πολυδιάσπαση των κρατών. Η πολυδιάσπαση προωθείται κυρίως με την αναζωπύρωση από πλευράς πρακτόρων μειονοτικών ζητημάτων, υπαρκτών αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις ανύπαρκτων μειονοτήτων .Τα νέα κράτη που θα προκύψουν λόγω περιορισμένης έκτασης που συνεπάγεται μικρή κατά πάσα πιθανότητα πλουτοπαραγωγική δυνατότητα και λόγω μικρού πληθυσμού, θα έχουν ανίσχυρη διπλωματία. Συνεπώς θα υποκύπτουν σε εκβιασμούς και πιέσεις των παγκόσμιων αφεντικών και των εγχώριων λακέδων τους, αδυνατώντας να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των πολιτών.

Ο τρίτος άξονας συνίσταται στην απεθνικοποίηση των κρατών και κατά επέκταση των ανθρώπων. Η έννοια του έθνους περικλείει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που διαμορφώνουν μια ανθρώπινη οντότητα όπως τη γλώσσα, τη θρησκεία, τις συνήθειες, τον τρόπο ζωής, τους κώδικες επικοινωνίας με τους γύρω. Με πιο απλά λόγια η έννοια του έθνους χαρακτηρίζει την πολιτιστική ταυτότητα, τη ψυχή, το είναι ενός ανθρώπου.

Διερωτάται όμως κανείς, γιατί οι σύγχρονοι πλανητικοί δικτάτορες και οι πραιτοριανοί έμμισθοι δοσίλογοι τους επιδιώκουν την απεθνικοποίηση των κρατών και την ομογενοποίηση ολοκλήρου του παγκόσμιου πληθυσμού;

Η απάντηση είναι πως με την απεθνικοποίηση ουσιαστικά αφαιρούνται όλα εκείνα τα στοιχεία που διαμορφώνουν το χαρακτήρα και τον πολιτισμό κάθε ανθρώπινης ύπαρξης. Σε μια τέτοια περίπτωση ο άνθρωπος απωλεί τη ψυχή του, απωλεί το είναι του και μόνο πλέον μορφολογικά διαφέρει από τα άλλα έμβια όντα. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ένας κενός και αδύναμος άνθρωπος, με μειωμένες ηθικές και πνευματικές αντιστάσεις που ευκόλως δύναται να πέσει θύμα εκμετάλλευσης.

Μια ακόμα δικαίωση για του αρχαίους Έλληνες σοφούς και για τον Πλάτωνα που έλεγε πως η γνώση είναι δύναμη.

Η αφαίρεση της εθνικής ταυτότητας γίνεται με ποικίλους τρόπους. Η κάκιστη ποιότητας παιδεία, η κάκιστη εκμάθηση της γλώσσας (ο Πλάτωνας έλεγε πως η κακή χρήση της γλώσσας προκαλεί διασάλευση του λογικού), η έλλειψη παρουσίασης και προβολής άξιων και ηρωικών προτύπων, αλλά αντιθέτως η παρουσίαση ανούσιων ή και επιβλαβών προτύπων, η παραποίηση της ιστορίας, η μη καλλιέργεια της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως και κατά επέκταση του εθνικού φρονήματος, η αποδυνάμωση αρχών, αξιών και θεσμών, οι μειωμένες δαπάνες για την παιδεία, αλλά και η ιδεολογική τρομοκρατία από τους δήθεν προοδευτικούς και δημοκράτες που θέτουν ψευδεπίγραφα διλλήματα και χαρακτηρίζουν ως εθνικισμό και ρατσισμό την αγάπη για την πατρίδα είναι ενδεικτικές των μεθόδων αποδόμησης της εθνικής ταυτότητας.

Γεννάται τώρα το ερώτημα τι είναι πιο επικίνδυνο για μια χώρα η οικονομική δυσχέρεια ή η αποδόμηση του έθνους.

Εξετάζοντας το ζήτημα από ιστορικής άποψης θα λέγαμε σαφώς το δεύτερο, διότι κατά τη διάρκεια της ιστορίας ποτέ μα ποτέ μια χώρα δεν καταστράφηκε λόγω οικονομικών δυσκολιών, αλλά αντιθέτως εξαφανίστηκε η παράκμασε λόγω ελλιπούς παιδείας, λόγω έλλειψης φρονήματος και παρουσία κοινωνικής σήψης.

Αυτά συμβαίνουν σε παγκόσμιο επίπεδο και η Ελλάδα δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.

Απεναντίας η πατρίδα μας είναι από τις χώρες εκείνες οι οποίες έχουν υποστεί σε πολύ έντονο βαθμό τη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης, ίσως μάλιστα περισσότερο και από οποιαδήποτε άλλη. Αυτό συμβαίνει για τρεις λόγους ένας για κάθε άξονα. Ο πρώτος έχει να κάνει με τις πλουτοπαραγωγικές μας δυνατότητες. Η εκμετάλλευση αυτών των δυνατοτήτων θα μπορούσε να καταστήσει την Ελλάδα ως την ισχυρότερη οικονομική δύναμη παγκοσμίως με εξέχων βιοτικό επίπεδο για τους Έλληνες, γεγονός που θα απέτρεπε τα σχέδια των νεοταξιτών.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την παρουσία μιας σειράς γειτονικών κρατών που δεν τρέφουν τα καλύτερα δυνατά αισθήματα προς την Ελλάδα, διεκδικώντας τμήματα ελληνικής γης και σε συνδυασμό με το ότι η χώρα μας βρίσκεται στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων αποτελώντας πέρασμα μεταναστών, μεγάλο μέρος των οποίων και σε κάθε περίπτωση περισσοτέρων από όσους μπορούμε να αντέξουμε ως χώρα εγκαθίστανται στην Ελλάδα που συνεπάγεται βεβαίως με ζημιά πολλών δισεκατομμυρίων λόγο παραεμπορίου και παράνομης εκροής συναλλάγματος και αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία για τους παγκόσμιους δικτάτορες να προκαλέσουν αναταραχή, με απώτερο σκοπό την πολυδιάσπαση της Ελλάδος.
Ο τρίτος λόγος, ίσως και ο σημαντικότερος για τον βρώμικο και ύπουλο πόλεμο τον οποίο υφιστάμεθα ως έθνος, συνίσταται στην ίδια μας την ιστορία. Όσο πιο λαμπρή είναι η ιστορία ενός έθνους, τόσο μεγαλύτερη υπερηφάνεια διακρίνει τους πολίτες, τόσο ισχυρότερο είναι το φρόνημα και συνεπώς τόσο πιο δυσκολοκατάβλητος ως προς το να υποταχθεί είναι ένας τέτοιος λαός, άρα και πιο έντονη θα πρέπει να είναι η επίθεση των παγκοσμιοποιητών εναντίον αυτού του λαού.

Ένας τέτοιος λαός είμαστε και εμείς οι Έλληνες με υπέρλαμπρη ιστορία, υψηλότατο φρόνημα και για αυτό έχουν εξαπολυθεί εναντίον μας οι λυσσαλέες ορδές των βαρβάρων νεοταξιτών.

Στην πατρίδα μας έχει κηρυχθεί εδώ και αρκετά χρόνια ένας ακήρυχτος, σιωπηλός και συνάμα ύπουλος πόλεμος. Οι παγκοσμιοποιητές με εκτελεστικά όργανά τους πολιτικούς εθνικούς μειοδότες, δημοσιογράφους και πανεπιστημιακούς, προσπαθούν να αποδυναμώσουν την πατρίδα μας και να απεθνικοποιήσουν τους Έλληνες. Βεβαίως όλοι αυτοί οι οποίοι αναφέρθηκαν και οι οποίοι στο σύνολό τους αποτελούν την πέμπτη φάλαγγα της νέας τάξης στην Ελλάδα, εκφράζουν απόψεις που αποτελούν ελαχίστη μειοψηφία στην κοινωνία, δύνανται όμως να επηρεάσουν και να έχουν ολέθρια για τον ελληνισμό αποτελέσματα διότι κατέχουν υψηλότατες θέσεις στη δημόσια διοίκηση, στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και στο χώρο της διανόησης.

Η Ελλάδα υφίσταται πολυμέτωπη επίθεση.Στον τομέα της οικονομίας οι μισοί σχεδόν Έλληνες είτε είναι άνεργοι είτε υποαπασχολούνται είτε ακόμα και αν εργάζονται ο μισθός τους είναι κατώτερος των προσδοκιών της ζωής και κάτω από ένα καθεστώς ασυδοσίας του κεφαλαίου, λόγω της ηθελημένης αδιαφορίας των κυβερνόντων, που θυμίζει και είναι εργασιακός μεσαίωνας.

Το μέγεθος της δράσης των εθνομηδενιστών γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο στα εθνικά μας θέματα.Η πλήρης ανυπαρξία στρατηγικής, η αχαρακτήριστη υποχωρητικότητα είτε για λόγους ανικανότητας είτε για λόγους αισθημάτων συνδρόμου κατωτερότητας είτε για λόγους ευαρέσκειας των προς εσπερία υπερατλαντικών δήθεν συμμάχων μας προς αναρρίχηση αξιωμάτων, η έλλειψη ομοφωνίας ακόμα και για αυτονόητα ζητήματα μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων, η μη συνειδητοποίηση των απίστευτων δυνάμεων του ελληνισμού, η ανεκμετάλλευτη στήριξη στρατηγικών συμμάχων, η προσκόλληση σε ανεπιτυχείς πολιτικές, ο κακός προγραμματισμός στις εξοπλιστικές αγορές τόσο σε κόστος όσο και σε ποιότητα και όλα αυτά συνεπικουρούμενα από την ένοχη σιωπή των πεμπτοφαλαγγιτών δημοσιογράφων έχουν ως αποτέλεσμα την απονεύρωση του ελληνικού λαού και την αποδυνάμωση της διπλωματίας.

Όμως η κατάσταση για την Ελλάδα γίνεται ακόμα χειρότερη, με απρόβλεπτες για το μέλλον συνέπειες αν αναλογιστούμε την κατάσταση που επικρατεί στην εκπαίδευση.
Εδώ και αρκετά χρόνια στο χώρο της παιδείας, με πολιτική εννοείται προτροπή και καθοδήγηση, αναλαμβάνουν καίριες θέσεις άνθρωποι που είτε εκ πεποιθήσεως έχουν μια εθνομηδενιστική ιδεολογία είτε λειτουργούν ως έμμισθα πιόνια των νεοταξικών κέντρων. Σε κάθε περίπτωση η δράση τους και σε συνδυασμό με ανάλογη δράση πολιτικών, δημοσιογράφων και διαφόρων μη κυβερνητικών οργανώσεων(οι οποίες λαμβάνουν περίεργες χρηματοδοτήσεις από ύποπτα κέντρα), έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή μείωση της εθνικής συνείδησης και του φρονήματος ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων. Αν στο ως άνω προσθέσουμε την ελλιπή χρηματοδότηση της παιδείας, τον έντονο τεχνοκρατισμό, την έλλειψη ανθρωπιστικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αλλά και ένα σύστημα από το οποίο απουσιάζει η ευρύτερη καλλιέργεια του πνεύματος, της φαντασίας και της δημιουργικότητας, γίνεται αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος καθώς οικοδομείται μια κοινωνία σε σαθρά θεμέλια.

Παράλληλα βεβαίως γίνεται αντιληπτό και το μέγεθος της προδοσίας εις βάρος της πατρίδος. Η έκφραση ίσως να ακούγεται βαριά, αλλά ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Άλλωστε ο Θουκυδίδης είχε γράψει πως προδότης δεν είναι μόνον αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος στους εχθρούς, αλλά προδότης είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα εν γνώση του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει.

Η πολιτική του μνημονίου ήρθε να ενισχύσει τα ανωτέρω και εντάσσεται στα πλαίσια αυτού του πολέμου. Διερωτούνται πολλοί, μα καλά αφού βλέπουν τόσο οι αιματοπότες δανειστές τραπεζίτες και ξένες κυβερνήσεις ότι αποτυγχάνει η συγκεκριμένη πολιτική γιατί επιμένουν σε αυτή; Η απάντηση είναι πως ο στόχος τους δεν είναι η εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας αλλά η γενοκτονία η φυσική εξόντωση των Ελλήνων και μάλιστα δια ψυχικών βασανιστηρίων. Αυτό θα είναι το αποτέλεσμα της περικοπής των ήδη χαμηλών μισθών και συντάξεων με παράλληλη αύξηση των τιμών στους λογαριασμούς, των τιμών στην αγορά και ιδιαίτερα στα προϊόντα πρώτης ανάγκης και καθημερινότητας, αλλά και στην αύξηση της φορολογίας και όλα αυτά σε συνδυασμό με ανυπαρξία παραγωγής πλούτου. Με πιο απλά λόγια η Ελλάδα να μετατραπεί σε ένα υβρίδιο με μισθούς ανατολικής Ευρώπης, φορολογία σκανδιναβικών χωρών και κοινωνική πολιτική τριτοκοσμικών κρατών. Γιατί όμως όλα αυτά;

Αυτά συμβαίνουν τόσο για οικονομικούς όσο και για εθνικούς λόγους. Ο οικονομικός είναι πως θέλουν να πάρουν τις πλουτοπαραγωγικές μας πήγες. Η Ελλάδα δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις για ένταξη στην ευρωζώνη και όμως με πολιτική απόφαση ενταχθήκαμε ενώ την ίδια στιγμή μας υπερδάνειζαν με τοκογλυφικά επιτόκια διότι οι ευρωπαίοι σε συνεργασία με τους εδώ πολιτικούς τους υπαλλήλους γνώριζαν πολύ καλά ότι στο τέλος δε θα μπορούσε η χώρα μας να ανταπεξέλθει στις δανειακές της υποχρεώσεις, για να έρθουν να πάρουν ως αντάλλαγμα των χρωστούμενων γη ουρανό και θάλασσα. Τα χρήματα βεβαίως τα οποία μας δάνειζαν τα περισσότερα προέρχονταν από τους εξοπλισμούς. Με πιο απλά λόγια μας δάνειζαν με τοκογλυφικά επιτόκια τα δικά μας χρήματα.

Ο εθνικός λόγος είναι γιατί μας μισούν και μας μισούν για 2 λόγους. Ο πρώτος είναι επειδή είμαστε ορθόδοξοι. Ας δούμε άλλωστε ιστορικά τη συμπεριφορά της πλανητικής δικτατορίας προς τους άλλους 2 πυλώνες της ορθοδοξίας τη Σερβία και τη Ρωσία. Ο δεύτερος λόγος είναι διότι η ευρωπαϊκή ακροδεξιά αν και δημοσίως αποκηρύττει το ναζισμό κατά βάθος δε ξεχνά ότι η αρχή της ταπείνωσης του ναζισμού ξεκίνησε από της Ελλάδα και για αυτό θέλουν να μας εκδικηθούν. Όμως οι πολιτικοί και φυσικοί απόγονοι του τρίτου ράιχ δεν έχουν λογική και δε μαθαίνουν από τα παθήματά τους. Στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ταπεινώθηκαν με τη συνθήκη των Βερσαλλιών και στο δεύτερο πήραν μια γεύση μια μικρή γεύση του τι σημαίνει ρωσικό ατσάλι. Η τρίτη φορά ίσως να είναι και η τελειωτική.

Η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο της πλανητικής δικτατορίας έτσι ώστε αυτά τα κτηνώδη μέτρα να εφαρμοστούν πιλοτικά και σε άλλους λαούς. Η Ελλάδα δεν έχει κανένα μέλλον εντός της ευρωπαϊκής ένωσης. Η ευρωπαϊκή ένωση είναι ένα λάθος της ιστορίας, είναι μια φασιστική οργάνωση η οποία μισεί τα κράτη έθνη και τους εργαζόμενους, με αποκλειστική της λειτουργία τη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Δηλαδή κυρίως δια της διαλύσεως της μεσαίας τάξης που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του έθνους τη φτωχοποίηση του πληθυσμού υπέρ ολίγων πλουσίων.

Όταν ήταν να μπούμε στην ένωση τα βασικά επιχειρήματα των υποστηρικτών της ένταξης ήταν η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και η διασφάλιση των συνόρων. Όσον αφορά το βιοτικό επίπεδο τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Ενδεικτικά στοιχεία αποτελούν οι 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, τα συσσίτια σε σχολεία, οι αυτοκτονίες απελπισμένων συνανθρώπων μας, το καταιγιστικό κλείσιμο καταστημάτων, αλλά και η γενικότερη κατάθλιψη κα όλα αυτά σε περίοδο ειρήνης. Σε ότι αφορά την εθνική ασφάλεια πέραν του υποτιμητικού του πράγματος να λέμε ότι εντασσόμαστε σε έναν οργανισμό για να διαφυλάξουμε τα σύνορά μας υποτιμώντας έτσι τις ένοπλες δυνάμεις ως να μην μπορούν να ανταποκριθούν, οι εχθροί μας αποθρασύνθηκαν με γεωμετρική πρόοδο όλα αυτά τα χρόνια.

Οι επικείμενες εκλογές είναι οι πιο κρίσιμες από καταβολής ελληνικού κράτους. Σε αυτές τις εκλογές οι Έλληνες θα κλιθούν να επιλέξουν αν θέλουν να είναι πολίτες μια ανεξάρτητης χώρας ή υπήκοοι του τέταρτου ράιχ της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας της άριας φυλής, θα κλιθούν να επιλέξουν ανάμεσα στον πολιτισμό και τη βαρβαρότητα. Ο κάθε ένας είναι ελεύθερος να πράξει κατά συνείδηση έχουμε όμως το ηθικό δικαίωμα να απογοητεύσουμε τους διανοούμενους όλου του κόσμου αλλά και όλους αυτούς τους απλούς ανθρώπους της καθημερινότητας οι οποίοι βγήκαν στους δρόμους για να συμπαρασταθούν προς το δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό; Έχουμε το δικαίωμα να απογοητεύσουμε όλους αυτούς οι οποίοι προσδοκούν τη δική μας αντίσταση και τη δική μας νίκη για να μην υποστούν και αυτοί τις ίδιες κτηνώδεις πολιτικές; Νομίζω πως δεν έχουμε αυτό το δικαίωμα. Στην αντίδραση του ελληνικού λαού επαφίεται η ποιότητα ζωής των μελλοντικών ευρωπαϊκών γενεών. Οι έλληνες τηρώντας το σύνταγμα με το ακροτελεύτιο άρθρο του θα πρέπει να υψώσουν για μια ακόμη φορά το ανάστημά τους.

Η δράση θα πρέπει να είναι σε 2 μέτωπα. Το πρώτο αφορά τις αγορές μας. Θα πρέπει να επιλέγουμε ελληνικά προϊόντα από ελληνικά καταστήματα ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο τις ελληνικές επιχειρήσεις έτσι ώστε τα χρήματα να μένουν στη χώρα και δια της αύξησης των κερδών και της παραγωγής να προσλαμβάνονται περισσότεροι εργαζόμενοι μειώνοντας κατά αυτό τον τρόπο την ανεργία. Από την άλλη επειδή υπάρχουν δυστυχώς προϊόντα τα οποία δεν παράγουμε αν και θα μπορούσαμε θα πρέπει για αυτές τις αγορές να επιλέγουμε χώρες με τις οποίες έχουμε φιλικές σχέσεις και όχι από χώρες οι οποίες σε κάθε ευκαιρία προσπαθούν να μας προσβάλλουν στην αξιοπρέπεια στην εθνική συνείδηση και στη νοημοσύνη μας. Δε γίνεται δηλαδή να κατηγορούμε για δουλικότητα τους πολιτικούς και εμείς να συμπεριφερόμαστε ανάλογα και να ενισχύουμε οικονομικά αυτούς που επιθυμούν την καταστροφή και τη διάλυση της πατρίδος μας.

Το δεύτερο μέτωπο έχει να κάνει με τις εκλογές. Οι έλληνες θα πρέπει να στείλουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας όλα αυτά τα πολιτικά σκουπίδια, όλη αυτή την πολιτική συμμορία που μας έφερε ως εδώ και να επιλέξει για κυβερνήτες αξιοπρεπείς ανθρώπους, ανθρώπους με καρδιά και νόηση, με πατριωτισμό και ευφυΐα, οι οποίοι θα εφαρμόσουν μια πολιτική που θα έχει ως στόχο της εκείνο το οποίο προσδιόρισε ο μέγας φιλόσοφος Αριστοτέλης ως τον κεντρικό στόχο της πολιτικής τέχνης και που δεν αναφέρεται σε κανένα σύνταγμα παγκοσμίως, δηλαδή την ευδαιμονία των πολιτών. Μια πολιτική που θα έχει ως στόχο την εκμετάλλευση των τεράστιων δυνατοτήτων του ελληνισμού, την παραγωγή πλούτου, το νοικοκύρεμα των δημοσίων οικονομικών, την εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια άνευ επαίσχυντων ειρηνευτικών συμφωνιών όπου θα πανηγυρίζουμε γιατί δεν υποχωρήσαμε περισσότερο όπου την εθνική προδοσία θα τη βαφτίζουμε πραγματιστική πολιτική και βεβαίως πάνω από όλα θα έχει ως υψίστη προτεραιότητά της την παραγωγή πολιτισμού. Την υπεράσπιση και προαγωγή της παιδείας και του πνεύματος για να δημιουργήσουμε σπουδαίους και νοήμονες ανθρώπους και να μεγαλώσουμε πνευματικά την Ελλάδα.

Πολλοί δημοσιογράφοι, όχι όλοι, οι οποίοι λειτουργούν εδώ και δεκαετίες ως ταγματασφαλίτες του σάπιου και εμετικού πολιτικού κατεστημένου θα προσπαθήσουν να μας τρομοκρατήσουν με την προπαγάνδα τους. Πλέον όμως ο ελληνικός λαός έχει καταλάβει τι συμβαίνει και δεν επηρεάζεται. Αντιθέτως εξαγριώνεται ακόμη περισσότερο και η προσπάθεια των αργυρώνητων δημοσιογράφων θα φέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Είναι κάτι περισσότερο από επείγουσα η ανάδειξη πολιτικών προσώπων και δυνάμεων που δε θα νοιάζονται για το τι θα πούνε οι ξένοι, που δε θα νοιώθουν κατώτεροι έναντι των ξένων, αλλά θα έχουν ως προτεραιότητα τον ελληνικό λαό και την εύρεση της χαμένης μας ελληνικότητάς.

Η εύρεση αυτής της χαμένης μας ελληνικότητας όχι μόνο θα σημάνει την επίλυση των διαφόρων προβλημάτων όπως αυτό της οικονομίας, όχι μόνο θα σημάνει την ανάταση του ελληνικού έθνους και τη μετατροπή της πανίερης πατρίδος μας σε αυτό που κάποτε ήταν στο ιερό άλσος των θεών, αλλά θα σημάνει και την ανάταση ολόκληρης της ανθρωπότητας η οποία υποφέρει και δυστυχεί από την πλανητική δικτατορία των νεοατλάντων ερπετοειδών, από αυτή τη διεθνή των τοκογλύφων διότι ο πλανήτης είναι σαν ένας ανθρώπινος οργανισμός και ο ελληνικός πολιτισμός είναι ο εγκέφαλος αυτού του οργανισμού.

Δημήτρης Νικολάκαινας
Βιολόγος άνευ εργασίας



Γράφει ο Κλεισθένης

Τα όσα ακούγονται και προπαγανδίζονται για το υπέρογκο χρέος και την αδυναμία αποπληρωμής του, αποτελούν απλά μόνο δικαιολογίες, για την πιο σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούν και σίγουρα θα ακολουθήσουν τα λεγόμενα μνημονιακά κόμματα. Το χρέος είναι διαχειρίσιμο αν αφαιρεθεί το απεχθές μέρος του, αυτό που προκύπτει απ' τα τοκογλυφικά επιτόκια, και το δόλια δοσμένο, με στόχο την προτεκτοριοποίηση της χώρας.

Η επιδίωξη του σάπιου και διεφθαρμένου οικονομικοπολιτικού μας συστήματος είναι, η φτωχοποίηση των Ελλήνων, η εξασφάλιση υπερκερδών των ημετέρων και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Η τρόικα και το χρέος αποτελούν άλλοθι του συστήματος, για την επιβολή των ανελέητων νεοφιλελεύθερων πολιτικών ακόμη και με τη βία, γνωστού ότι ο λαός αντιδρά.

Η διάχυση του φόβου και της τρομοκρατίας είναι ένα απ' τα όπλα των εξουσιαστών. Τα ψευτοδιλήμματα και οι εκβιασμοί, συνηγορούντων και των αρχιερέων του νεοφιλελευθερισμού της ΕΕ, κατατείνουν στο να πειθαναγκάσουν τους Έλληνες, να αποδεχτούν σαν μοναδική λύση του δήθεν οικονομικού προβλήματος, τον μονόδρομο της εξαθλίωσής του. Είναι γνωστό ότι η διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας έγινε με τι προτροπές-υποδείξεις της ΕΕ που έκαναν πράξη οι “υπερπαριώτες” πολιτικοί μας. Όταν έντεχνα αφαιρείς από μία χώρα τη δυνατότητα να παράγει πως θα αποπληρώσει το χρέος που την φορτώνεις;

Το σημερινό Ελληνικό πρόβλημα δεν έχει να κάνει με το χρέος αλλά με την πολιτική μικρότητα των κομμάτων και την ασημαντότητα των ηγεσιών τους.

Συνειδητά έχουν ξεστρατίσει απ' τις ιδεολογικές τους θέσεις προβάλλοντας ένα “αχταρμά” θέσεων και απόψεων χωρίς καμία ιδεολογική βάση. Εδώ, για να είμαι αντικειμενικός εξαιρώ το ΚΚΕ, που είναι αγκιστρωμένο στις πάγιες και δογματικές θέσεις του.

Η ολοσχερής επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού στην πολιτική ζωή δεν αφήνει περιθώρια για ιδεολογικές θέσεις, ή είσαι νεοφιλελεύθερος ή είσαι εκτός της διαχείρισης της εξουσίας.

Μπορεί κάποιος καλόπιστος, να παρατηρήσει ακόμη ότι υπάρχει και πολιτειακό πρόβλημα, αυτό δεν σχετίζεται μόνο με το πρόσωπο του σημερινού προέδρου της δημοκρατίας και την γνωστή και καταδικαστέα στάση του, μπροστά στην εξαθλίωση του λαού αλλά και με την ανυπαρξία εξουσιών του θεσμού.

Ο πρόεδρος της Ελληνικής δημοκρατίας μετά τις αναθεωρήσεις του συντάγματος είναι ουσιαστικά διακοσμητικό πρόσωπο, δεν έχει καμία εξουσία παρέμβασης πλην της παραίτησής του. Εδώ μπορεί κάποιος να προσάψει ψόγο κατά του σημερινού προέδρου γιατί δεν παραιτήθηκε όταν υπογράφονταν τα επαίσχυντα μνημόνια της εξαθλίωσης και του ξεπουλήματος. Θέλοντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα κάποιος ίσως πει ότι ήταν μέρος του σάπιου κατεστημένου πριν γίνει πρόεδρος, υπηρέτησε το κόμμα που κυβερνώντας επί δεκαετίες μας έφερε στην σημερινή τραγική κατάσταση. Ο αντίλογος είναι ότι με βάση το σύνταγμα ο πρόεδρος είναι υπερκομματικό πρόσωπο, αν ήταν παλαιότερα κομματικό θα πρέπει να αποποιηθεί την κομματική του ιδιότητα και να δρα σαν υπερκομματικό. Μεταξύ μας “άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε”.

Υπάρχει όμως και συνταγματικό πρόβλημα.

Υπάρχουν έγκριτοι συνταγματολόγοι που μιλούν ευθέως για παραβιάσεις του συντάγματος από τις κυβερνήσεις που υπέγραψαν και εφαρμόζουν τα μνημόνια.

Εδώ δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν, ή το σύνταγμα δεν είναι σαφές και κατηγορηματικό και επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες ή όντως παραβιάστηκε.

Είναι αδιανόητο δύο τουλάχιστον υπουργοί, όντες συνταγματολόγοι, να ισχυρίζονται ότι δεν έγινε καμία παραβίαση του συντάγματος και ταυτόχρονα άλλοι συνάδελφοί τους να υποστηρίζουν το αντίθετο.

Αν το ισχύον σύνταγμα μπορεί να ερμηνεύεται με διαφορετικούς τρόπους τότε πάσχει, χρειάζεται αλλαγή.

Αν το σύνταγμα παραβιάστηκε κατά την υπογραφή και την εφαρμογή των μνημονίων τότε, οι συνταγματολόγοι που μετείχαν στις κυβερνήσεις, πρέπει το λιγότερο να σκίσουν τα πτυχία τους και να παραδεχτούν ότι χάρη της πολιτικής ξεπούλησαν την επιστημονικότητά τους.

Συμπερασματικά αν το ισχύον σύνταγμα δεν μπόρεσε να μας προφυλάξει απ' την αυθαιρεσία των εξουσιαστών, δεν μπόρεσε να αποτρέψει την εξαθλίωσή μας, δεν μπόρεσε να τιμωρήσει όσους ευθύνονται για την απαράδεκτη και εθνικά μειωτική θέση που μας έφεραν, τότε δεν λειτουργεί προς όφελος του λαού και χρειάζεται άμεσα δομικές αλλαγές.

Τότε και μόνο τότε θα μπούμε σε τροχιά εκδημοκρατισμού της χώρας και σε πορεία εξόδου απ' την δεινή σημερινή μας θέση.

Προσωπικά θα επιμένω έστω και αν χαρακτηριστώ γραφικός ότι το πρόβλημα της χώρας δεν είναι οικονομικό αλλά πολιτικό, πολιτειακό και συνταγματικό.

Υγεία και ελπίδα.

Γράφει ο Δημήτρης Ματσικούδης

Από αναβολή σε αναβολή, τελικά τις προκήρυξαν! Ωστόσο πληροφορίες, μέσα από το Υπουργείο Εσωτερικών, λένε ότι μέχρι πριν λίγες μέρες δεν είχε αρχίσει η συνήθης χρονοβόρα προετοιμασία για διενέργεια εκλογών: να ορίσουν εκλογικούς αντιπροσώπους και εκλογικά κέντρα, να τυπώσουν εκλογικούς καταλόγους κ.λπ. Αυτό προκαλεί, βέβαια, μια εύλογη ανησυχία τόσο για την ομαλή διεξαγωγή τους όσο και για την εγκυρότητά τους. Aνησυχία η οποία εντείνεται από το γεγονός ότι θα διεξαχθούν από μια υπηρεσιακή(;) κυβέρνηση συνεργατών της τρόικας, η οποία σε όλα της σχεδόν τα μέτρα που πήρε, έδειξε να μη σέβεται ούτε το Σύνταγμα της χώρας μας ούτε τους Νόμους της. Μια κυβέρνηση που έχει σταθερά μονοψήφιο ποσοστό εμπιστοσύνης των Ελλήνων πολιτών στις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Καλού κακού, αδέλφια, δεν καλούμε τίποτα Σουηδούς, έστω Ελβετούς παρατηρητές νάχουμε το κεφάλι μας ήσυχο;

Πάμε παρακάτω: Όσοι ζήτησαν ή συναίνεσαν σ’ αυτές τις πρόωρες εκλογές γιατί το έκαναν;

Εμείς, ο πολύς λαός, που βλέπουμε την ζωή μας να καταστρέφεται μετά από τις δανειακές συμβάσεις που υπέγραψαν ερήμην μας, χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση τα δύο κόμματα εξουσίας, έχουμε προφανή λόγο να τις ζητάμε: Για να απομακρύνουμε από την εξουσία αυτούς που με δόλιες, σε μεγάλο βαθμό, ενέργειες υπονόμευσαν το μέλλον το δικό μας, των παιδιών και των εγγονών μας.

Με την ελπίδα, η κυβέρνηση συνεργασίας των κομμάτων που θα προκύψει από αυτές, να αποκαταστήσει την Συνταγματική τάξη, να συντάξει και να εφαρμόσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο ανάπτυξης της χώρας που να την οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση και στην απαγκίστρωσή της από τα δεσμά των Μνημονίων.

Όμως, για ποια κόμματα μιλάμε; Όχι δεν εννοώ αν είναι μνημονιακά ή αντιμνημονιακά. Το ερώτημα είναι: τα κόμματα που κατεβαίνουν στις εκλογές έχουν προετοιμαστεί για το άθλημα της διακυβέρνησης του τόπου; Τόσο καιρό παρουσίας τους στην πολιτική σκηνή, άλλα χρηματοδοτούμενα από τον δημόσιο κορβανά, άλλα όχι (όπως αυτά που προέκυψαν, την τελευταία κολασμένη διετία, από διασπάσεις μεγαλυτέρων κομμάτων), θα έπρεπε να έχουν διαμορφώσει μια καθαρή πρόταση διακυβέρνησης που να περιλαμβάνει, τουλάχιστον:

1. Πολιτική ιδεολογία συμβατή με την Ελληνική πραγματικότητα

2. Πρόγραμμα και επιχειρησιακό σχέδιο εφαρμογής αυτής της ιδεολογίας

3. Στελέχη που να μπορούν να εφαρμόσουν με επαγγελματισμό αυτόν τον επιχειρησιακό σχεδιασμό

4. Διεθνείς σχέσεις με ομόλογα κόμματα του εξωτερικού, για ανάπτυξη διεθνούς αλληλεγγύης, που είναι απαραίτητη στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Για περαιτέρω ανάλυση αυτών των αρχών δες http://drasi.skai.gr/?p=9702

Προσωπικά δυσκολεύομαι να εντοπίσω κάποιο Ελληνικό κόμμα, που ασκώντας διακυβέρνηση ή αντιπολίτευση τις τελευταίες δεκαετίες στον τόπο, να έχει προετοιμαστεί σε όλες αυτές τις ελάχιστες απαιτήσεις παραγωγής πολιτικής, με συνέπεια και επαγγελματισμό. Ακριβώς δε, την έλλειψη αυτής της παραγωγής πολιτικής, εκ μέρους των πολιτικών κομμάτων εξουσίας είναι που, σε πολύ μεγάλο μέρος, πληρώνει ο τόπος και ο λαός μας σήμερα.

Αν έτσι είναι τα πράγματα τι μπορούμε να περιμένουμε από τα κόμματα που κατεβαίνουν σ’ αυτές τις εξαιρετικά κρίσιμες για το μέλλον του τόπου εκλογές;

Από την ΝΔ, που ο αρχηγός της βιάζεται για να του σκάσουν στα χέρια τον Ιούνιο τα ανελέητα μέτρα που προβλέπει το Μνημόνιο 2, που και ο ίδιος συνυπέγραψε, πολύ λίγα πράγματα: Με το αναμενόμενο την Πέμπτη Ζάππειο 3 θα προσπαθήσει να πείσει για αυτά που δεν έπεισαν οι προχειρότητες των Ζαππείων 1 & 2.. Περιστοιχιζόμενος όχι μόνο από ήρωες των σκανδάλων της Καραμανλικής περιόδου, που ήταν η αρχή του κακού, αλλά και με λουλούδια του ακροδεξιού χώρου, έχει το θράσος να αποζητά αυτοδυναμία.

Από την άλλη το νεοφιλελεύθερης πρακτικής ΠΑΣΟΚ. Επί δυόμιση χρόνια που άσκησε διακυβέρνηση το μόνο πρόγραμμα που έχει να παρουσιάσει είναι η υποταγή στα Μνημόνια 1 & 2! Με αρχηγό τον διαβόητο συνταγματολόγο νοθευτή και βιαστή του Συντάγματος με το άρθρο 86 και τις υπογραφές των αντισυνταγματικών συμβάσεων, Βενιζέλο. Με τη ρετσινιά του εμπνευστή του χαρατσιού της ΔΕΗ, την χλεύη του λαού για την ¨επανάσταση των παππούδων¨ που τον ανέδειξε αρχηγό ενός διαλυμένου κόμματος, με τις τοπικές χωρίς γραφεία και μέλη πια, τους υπαλλήλους της Ιπποκράτους απλήρωτους, όλους τους άξιους βουλευτές και στελέχη να έχουν απομακρυνθεί από το κόμμα, με περισσό θράσος, πιο συγκρατημένα αυτός, λέει ότι το ΠΑΣΟΚ της καταστροφής της χώρας θα βγει πρώτο κόμμα! Προσπαθώντας, προφανώς, να ξορκίσει μια δυναμική συσπείρωση των αντιμνημονιακών πατριωτικών δυνάμεων που μπορεί να τον καθίσει μαζί με τον ΓΑΠ και την παρέα του στο σκαμνί.

Από εκείνο το ΚΚΕ; Αυτό έχει στα αρχεία του έτοιμες συνταγές για το πως θα εξελιχθεί η χώρα στο πρώτο Ευρωπαϊκό μετακομμουνιστικό πειραματόζωο, που όμως δεν λέει, 40 χρόνια τώρα, να τις εγκρίνει πάνω από μονοψήφιο ποσοστό του Ελληνικού λαού.

Από τον ΣΥΡΙΖΑ- Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο; Ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε πριν από δύο μήνες τους Δέκα άξονες για μια κυβέρνηση Αριστεράς, που συρρικνώθηκαν στους έξι όταν διεύρυνε τον τίτλο του πριν λίγες μέρες, τσιμπολογώντας στελέχη από τον χώρο των ανεξαρτήτων βουλευτών, την Ενωτική και άλλες ανεξάρτητες πολιτικές κινήσεις. Μια χωρίς φαντασία συρραφή παλαιοτέρων πολιτικών προτάσεων με εύκολες λύσεις όπως π.χ. τον ∆ιαχωρισµό κράτους-Εκκλησίας, κρατικοποίηση της µεγάλης εκκλησιαστικής και µοναστηριακής περιουσίας κι ελάχιστες ανεπεξέργαστες ιδέες για την ανάπτυξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια, την τελευταία διετία αναδείχθηκε στην πρώτη θέση ως το κόμμα που ασκούσε την πιο πιεστική και πειστική αντιπολίτευση. Πολύ φοβάμαι όμως ότι όλο αυτό το διάστημα ελάχιστα έχει επεξεργασθεί κάποιο στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης της χώρας ή έχει προετοιμάσει πολιτικά στελέχη για την υλοποίησή του. Περισσότερο έτρεχε πίσω από τα γεγονότα λησμονώντας την καθημερινή γραμμική δουλειά που θα τον προετοιμάσει να μπορεί να κυβερνήσει την χώρα, αν κληθεί να το κάνει.

Από την ΔΗΜΑΡ, που από την γέννησή της το κύριο μέλημά της είναι να αποδείξει πόσο καλό Ευρωπαικό Πασοκ είναι, δεν μπορεί κανείς παρά να περιμένει λόγια, λόγια. Λόγια όμως που πίσω από τον δήθεν σεβασμό στην νομιμότητα κρύβουν καθαρά μνημονιακές θέσεις. Ο συμπαθής δημοσκοπικά Κουβέλης είναι σαφές ότι θα «τιμήσει» τις αντισυνταγματικές δανειακές συμβάσεις, αν ποτέ του δοθεί η εξουσία και «γαία πυρί μιχθήτω»! Αν με ρωτήσετε με ποιά στελέχη θα κυβερνήσει; Το συνοθύλευμα ολίγων αποστατών βουλευτών από ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ δεν επαρκεί για παραγωγή κυβερνητικού έργου. Για παραγωγή λόγων, φθάνει και περισσεύει..

Από τους Ανεξάρτητους Έλληνες επί του παρόντος ακούγεται ευχάριστα η προτεραιότητα στην τιμωρία των δοσίλογων του Πασοκ καθώς και η ισχυρή αντιμνημονιακή, πατριωτική του θέση. Όμως το κόμμα αυτό μετρά ζωή μερικών δεκάδων ημερών. Πόσο επεξεργασμένο και ρεαλιστικό πρόγραμμα μπορεί να έχει; Ποια και πόσα δοκιμασμένα στελέχη;

Από τους Οικολόγους Πράσινους μπορεί κανείς να περιμένει κάποιο δοκιμασμένο πρόγραμμα που να μπορεί να μπολιάσει με περιβαλλοντολογική ευαισθησία ένα κυβερνητικό πρόγραμμα αλλά και δοκιμασμένα στελέχη που να μπορούν να την προωθήσουν.

Από ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή ο Θεός, απλά, να μας φυλάει! Γεννήματα της ενδοτικότητας και της ανικανότητας του δικομματισμού να διαχειριστούν το μεταναστευτικό στην χώρα μας είναι αυτά τα δύο πολιτικά μορφώματα και καλό είναι σ’ αυτές τις εκλογές να έχουν την τύχη του..

Μετά τα παραπάνω φαίνεται πως ζούμε, πράγματι, μια εικονική πραγματικότητα σ’ αυτές τις εκλογές. Πολιτικά μορφώματα - κόμματα «άδεια πουκάμισα», που οι δημοσκοπήσεις τους δίνουν μια ρευστή με απίστευτες διακυμάνσεις εκλογική βάση. Ωστόσο, το καθένα από αυτά έχει κάποια αξιόλογα πολιτικά στελέχη που αν συσπειρώνονταν σε ένα κοινό μέτωπο για τη σωτηρία της πατρίδας θα μπορούσαν να κάνουν θαύματα. Με αυτή την πίστη ιδρύθηκαν από ευαίσθητους Έλληνες πατριώτες διάφορες ενωτικές κινήσεις οι οποίες, όμως, επειδή κινήθηκαν με παλαιοκομματικό τρόπο, δηλαδή σε μυστικές διαπραγματεύσεις με στελέχη κομμάτων και πολιτικών κινήσεων αμφιβόλου εμβέλειας, χωρίς συγκεκριμένη εισήγηση συγκεκριμένων σημείων σύγκλισης, χωρίς δημοσίευση των σημείων συμφωνίας ή, το κυριότερο, σημείων διαφωνίας. Χωρίς δηλαδή η πολιτική αυτή ζύμωση να περνάει στον λαό και να τον διεγείρει σε προβληματισμό και διατύπωση απόψεων και κυρίως να τον προετοιμάζει για κοινούς αγώνες.

Κι έτσι φθάσαμε προ των εκλογών με τον λαό ευάλωτο σε τρομοκρατικές παρεμβάσεις του Σόιμπλε, της Λαγκάρντ αλλά και του εγκαθέτου τους, δοτού πρωθυπουργού της χώρας Παπαδήμου και των παρακοιμωμένων επίορκων πολιτικών του δικομματισμού.
Έστω και τώρα όμως, αυτό που δεν κατάφεραν οι παλιομοδήτες,αγαθοί πολιτικοί ακτιβιστές των Ενωτικών κινήσεων να το καταφέρουν τα δημοκρατικά εκ των ΜΜΕ. Ο Νίκος Χατζηνικολάου π.χ. στην διαδικτυακή εκπομπή του, θα μπορούσε να προσκαλέσει τους αρχηγούς των αντιμνημονιακών κομμάτων να μας εξηγήσουν πάνω σε πέντε σημεία που αυτονόητα ομονοούν γιατί δεν συμφωνούν, έστω και για μια μετεκλογική συνεργασία. Πιστεύω ότι αυτές οι εκπομπές θα έχουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τα debate των αρχηγών των δύο πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων. Και πολύ μεγαλύτερη συμβολή στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας στον τόπο!
Υπάρχει περίπτωση να δούμε και στην Ελλάδα το “φρούτο” που ανθίζει στις ΗΠΑ,αλλά σιγά,σιγά και σε άλλες χώρες; Υπάρχει περίπτωση να ζήσουμε την “ιδιωτικοποίηση” των ΕΔ; Όλα πλέον είναι πιθανά την εποχή της “παγκοσμιοποίησης” και στην Ελλάδα, έχουν αρχίσει να γίνονται …πειράματα!

Δεν είναι μυστικό ότι η συνεργασία του ιδιωτικού τομέα με τις ΕΔ έχει προχωρήσει πολύ τα τελευταία χρόνια. Μπορεί να γίνεται σε ατομικό επίπεδο,αλλά πλέον ο αριθμός εν ενεργεία στρατιωτικών που λόγω οικονομικής ανάγκης υποκύπτουν στον “πειρασμό” μιας δεύτερης και πιο καλοπληρωμένης δουλειάς στον ιδιωτικό τομέα είναι μεγάλος.

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι οι εταιρείες που στήθηκαν τα τελευταία χρόνια και έχουν ως αποστολή την παροχή υπηρεσιών ασφάλειας σε πλοία που πλέουν στ΄ ανοιχτά της Σομαλίας. Οι φήμες ότι άνδρες ειδικών δυνάμεων των ΕΔ συμμετέχουν σε τέτοιου είδους αποστολές είναι έντονες και ουδέποτε έχουν κατηγορηματικά διαψευστεί.

Δεν είναι επίσης μυστικό ότι γνωστός επιχειρηματίας που ασχολείται με το θαλάσσιο τουρισμό είχε συζητήσει με τον τότε ΥΕΘΑ και σήμερα πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Ε.Βενιζέλο, το ενδεχόμενο να δίνονται επισήμως μονάδες της ΜΥΚ για την προστασία των ελληνικών πλοίων έναντι κάποιου αντιτίμου. Με απλά λόγια ήθελαν να “νοικιάζουν” τη ΜΥΚ,προφανώς με κόστος μικρότερο απ΄ αυτό που χρεώνουν οι ιδιωτικές εταιρείες. Η ιδέα δεν προχώρησε,αλλά η συζήτηση άνοιξε για τα καλά.

Οι εταιρείες παροχής ασφάλειας πλοίων πάνε εξαιρετικά καλά, έχουν μεγάλα κέρδη,μικρό κόστος και πλέον μετά από νομοθετική ρύθμιση παρέχουν στους πελάτες τους νόμιμα ένοπλους συνοδούς-φρουρούς.

Όλα αυτά θέλοντας και μη φέρνουν στο νου την καθόλου ευχάριστη ιστορία της BlackWater. Θα μπορούσε να συμβεί αυτό στην Ευρώπη και στην Ελλάδα; Ποιος θα το εμποδίσει, ειδικά όταν οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στη χώρα μας για τους στρατιωτικούς “βολεύουν” τέτοιου είδους σενάρια;

Ποιος θα μπορούσε να κατηγορήσει έναν στρατιωτικό που βρίσκεται σε απόγνωση αν δεχόταν να συμμετάσχει σε “ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες”; Ποιος μπορεί να κατηγορήσει αυτούς που όπως λένε ήδη συμμετέχουν; Ίσως τελικά η μεθοδευμένη εξαθλίωση των στρατιωτικών να έχει να κάνει και με τέτοιου ειδους σενάρια.

Τρελά κέρδη, μικρό κόστος για τις ανά το κόσμο BlackWater

Η τρέλα των ιδιωτικών στρατών έχει αρχίσει να παίρνει μεγάλες διαστάσεις παγκοσμίως.

Στα πλαίσια της γενικευμένης στρατηγικής των ιδιωτικοποιήσεων, αυξάνονται πλέον οι ιδιωτικές στρατιωτικές δυνάμεις. Όχι μόνο μέσα από τη μετατροπή των ίδιων των εθνικών στρατών σε μισθοφορικούς, αλλά και με την επέκταση των ιδιωτικών εταιρειών ασφαλείας και σεκιούριτι, που πλέον μεταβάλλονται σε μικρούς στρατούς.

• Στο Ιράκ, 180 εταιρείες χρησιμοποιούσαν 48.000 μισθοφόρους σε ποικίλες επιχειρήσεις, ακόμα και καθαρά πολεμικές, κατά το 2006!

• Οι Βρετανοί μισθοφόροι που συμμετείχαν στον πόλεμο του Ιράκ ήταν πολλές χιλιάδες, περισσότεροι από τους στρατιώτες του βρετανικού στρατού. Η Control Risk Group (CRG) είναι η μεγαλύτερη εταιρεία «ασφαλείας» της Βρετανίας, δημιουργήθηκε πριν 30 χρόνια από τρεις πρώην πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών και απασχολεί 700 άτομα ως μόνιμο προσωπικό.

• Το ίδιο το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ είχε αφιερώσει ένα κονδύλι 1 δισ. $, για πέντε χρόνια, για την προστασία διπλωματών και αξιωματούχων του στο Ιράκ, ενώ η αμερικανική εταιρεία Blackwater εισέπραξε από την αμερικανική κυβέρνηση πάνω από 570 εκατ. $ σε πέντε χρόνια! Η Βlackwater χρησιμοποιούσε τεθωρακισμένα, αεροπλάνα και ελικόπτερα στις επιχειρήσεις της! Οι υπεργολαβίες του στρατού προς τις ιδιωτικές εταιρείες πολλαπλασιάζονται. Οι ίδιες εταιρείες αναλαμβάνουν όλο και περισσότερο τις τηλεπικοινωνίες του στρατού, την ασφάλεια των αεροδρομίων, καθώς και τις «ανακρίσεις», δηλαδή τους βασανισμούς των κρατουμένων.

• Ένα άλλο μεγάλο “πλεονέκτημα” της χρησιμοποίησης των μισθοφόρων (που πληρώνονται από 250 έως χιλιάδες δολάρια την ημέρα) είναι, όπως αναφέρει ο Βρετανός εκπαιδευτής τους Τζων Τζεντς, πως κανένας δεν μιλάει γι’ αυτούς όταν σκοτώνονται. Κι αυτό παρ’ όλο που από το 2003 έως το 2006 έχασαν τη ζωή τους 770 μισθοφόροι και χιλιάδες τραυματίστηκαν βαρύτατα.

Οι εορτές του Πάσχα τελείωσαν. Ετοιμαστείτε να βάλετε βαθιά το χέρι στην τσέπη. Από τον επόμενο μήνα και κάθε μήνα μέχρι… το τέλος χρόνου, θα παραλαμβάνουμε ένα ή δύο ειδοποιητήρια για να πληρώσουμε τη δόση κάποιου φόρου. Το μεγαλύτερο σοκ για τους φορολογούμενους, θα έρθει με το εκκαθαριστικό της εφορίας για τα εισοδήματα του 2011.

Ο κατάλογος με τις επιβαρύνσεις, είναι ήδη μεγάλος χωρίς καν να λαμβάνεται υπόψη το ενδεχόμενο να υπάρξουν και νέα μέτρα αμέσως μετά τις εκλογές. Είναι ένα ερώτημα το πώς θα αντιδράσουν οι πολίτες στο νέο κύμα επιβαρύνσεων που έρχεται. Εκατοντάδες χιλιάδες φορολογούμενοι, δεν έχουν καν ξεμπερδέψει με τους φόρους του 2011. Χιλιάδες εισρέουν ακόμη στις εφορίες για να κάνουν αίτηση ρύθμισης των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Χιλιάδες εισρέουν και στις πολεοδομίες για να τακτοποιήσουν τις αυθαιρεσίες στα ακίνητά τους ενώ χιλιάδες δεν έχουν πληρώσει ακόμη το ειδικό τέλος ακινήτων της περυσινής χρονιάς με αποτέλεσμα να κλυδωνίζονται πλέον και τα οικονομικά δεδομένα της ίδιας της ΔΕΗ (πολύ απλά διότι εκτός από τον φόρο, οι ιδιοκτήτες ακινήτων δεν πληρώνουν ούτε το τίμημα του ρεύματος).

Το fpress.gr σας παρουσιάζει το ημερολόγιο των φόρων που θα πρέπει να πληρωθούν από τώρα και μέχρι το τέλος του χρόνου. Η μόνη ελπίδα, είναι ότι δεν θα προστεθούν και νέα «ραντεβού» δεδομένου ότι αμέσως μετά τις εκλογές, θα αρχίσουμε και πάλι να συζητάμε για τις νέες απαιτήσεις της τρόικας.

1. Απρίλιος 2012: Εντός του μήνα αναμένεται να ταχυδρομηθούν οι πρώτοι λογαριασμοί της ΔΕΗ που θα περιλαμβάνουν και το περίφημο ΕΕΤΗΔΕ. Δηλαδή το χαράτσι ακινήτων για το 2012. Θα υπάρξουν και πολίτες οι οποίες θα κληθούν να πληρώσουν την 1η από τις πέντε δόσεις τον Μάιο και όχι τον Απρίλιο. Στο τέλος του μήνα, θα πρέπει όσοι χρωστούν σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία να λάβουν οριστική απόφαση για το αν θα υπαχθούν ή όχι στη ρύθμιση.

2. Μάιος: Εντός του Μαίου, αναμένεται να ολοκληρωθεί η ταχυδρόμηση των ειδοποιητηρίων για την πληρωμή του ΕΤΑΚ έτους 2009. Το πρώτο «πακέτο» με περίπου 200.000 φακέλους έχει ήδη αποσταλεί και όσοι τον παραλάβουν, θα πρέπει να πληρώσουν μέχρι το τέλος Μαίου. Δόσεις δεν προβλέπονται.

3. Ιούνιος: Για όσους πληρώσουν τον Απρίλιο την 1η δόση του τέλους ακινήτων, τον Ιούνιο, θα έρθει η 2η δόση.

4. Ιούλιος: Θα είναι ο πιο θερμός μήνας όχι μόνο από πλευράς θερμοκρασίας αλλά και από πλευράς φόρων. Εντός του Ιουλίου, θα ταχυδρομηθούν εκατοντάδες χιλιάδες εκκαθαριστικά για τον φόρο εισοδήματος του 2012. Και θα είναι εκατοντάδες χιλιάδες καθώς περίπου τέσσερα εκατομμύρια Έλληνες θα υποχρεωθούν φέτος να κάνουν ηλεκτρονικά τη φορολογική τους δήλωση κάτι που σημαίνει ότι η εκκαθάριση θα γίνει σχεδόν αυτόματα. Όσοι παραλάβουν εκκαθαριστικό τον Ιούλιο θα έχουν τη δυνατότητα να αποπληρώσουν τον φόρο σε τρεις διμηνιαίες δόσεις.

Ο φόρος θα είναι πολύ βαρύς λόγω:

  • της αύξησης των τεκμηρίων
  • της μείωσης του αφορολογήτου
  • της κατάργησης ή της μείωσης των φορολογικών απαλλαγών
  • της είσπραξης της εισφοράς αλληλεγγύης μέσω των εκκαθαριστικών
  • της είσπραξης του τέλους επιτηδεύματος μέσω των εκκαθαριστικών.

5. Αύγουστος: Θα πληρώσουμε την τρίτη δόση από το χαράτσι της ΔΕΗ

6. Σεπτέμβριος: Θα έρθει η 2η από τις τρεις διμηνιαίες δόσεις πληρωμής του φόρου εισοδήματος έτους 2011. Στο τέλος Σεπτεμβρίου, εκπνέει η προθεσμία και για την τακτοποίηση των αυθαιρέτων, όποιος υπαχθεί, θα πρέπει να πληρώσει τουλάχιστον την προκαταβολή και την αμοιβή του μηχανικού να εξοφλήσει το υπόλοιπο ποσό σε έως και 40 δόσεις.

7. Οκτώβριος: Θα πληρώσουμε την 4η δόση από το χαράτσι της ΔΕΗ. Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Το σοβαρότερο είναι ότι όσοι θα βρεθούν χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης, θα πρέπει να το αγοράσουν στην εξωφρενική τιμή του 1,4 ευρώ ανά λίτρο.

8. Νοέμβριος: Θα έρθει η 3η από τις τρεις διμηνιαίες δόσεις πληρωμής του φόρου εισοδήματος έτους 2011.

9. Δεκέμβριος: Θα πληρώσουμε την 5η δόση από το χαράτσι της ΔΕΗ. Επίσης, θα έρθουν τα τέλη κυκλοφορίας. Προς το παρόν, δεν έχει ανακοινωθεί νέα αύξηση άρα προεξοφλούμε ότι θα μείνουμε στα φετινά –αυξημένα κατά 10%- επίπεδα.

Για το τρίμηνο Σεπτεμβρίου-Νοεμβρίου, θα πρέπει οι ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας να προγραμματίζουν την πληρωμή του ΦΑΠ έτους 2010, της έκτακτης εισφοράς στην ακίνητη περιουσία άνω των 400.000 ευρώ αλλά και τον ΦΑΠ του 2011.

Πηγή

Γράφει ο Βασίλης Χασιώτης

Επέλεξα να κάνω μια αναφορά στη ΣΗΜΕΡΙΝΗ ελληνική πραγματικότητα, επιλέγοντας παράδειγμα ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ πολιτικού λόγου από το παρελθόν και από τον χώρο του ευρύτερου ελληνισμού

Μούρθε στο νου, εκείνο, το μνημειώδες διάγγελμα του αείμνηστου πια Τάσσου Παπαδόπουλου, της 7ης Απριλίου 2004 (ήταν Μεγάλη Τετάρτη)…

Αφορούσε το Σχέδιο Ανάν…

Βεβαίως, όπως κάθε πολιτικός, κι ο Τάσσος Παπδόπουλος είχε τους πολιτικούς του φίλους και τους πολιτικούς του αντιπάλους…

Δεν θα σταθώ σ’ αυτά τα επιμέρους συν και πλην…

Έρχονται στιγμές στην Ιστορία ενός έθνους, ενός κράτους, που από εκείνες που λέμε ότι καθορίζουν ΟΧΙ ΠΙΑ ΛΕΚΤΙΚΑ, ΑΛΛΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΑΣΗ…

Οι στιγμές αυτές, είναι τόσο κρίσιμες, ώστε έναν πολιτικό τον συνδέουν πια ανεξίτηλα με αυτή τη στιγμή, θέτοντας σε δεύτερο πλάνο την όποια ως τότε πολιτική του δράση…

Οι «στιγμές» αυτές, μπορεί να προέρχονται από διάφορες αιτίες : από ένα πολεμικό τελεσίγραφο, από μια οικονομική κατοχή, από μια στρατιωτική κατοχή, ή από κάποιον άλλο λόγο…

Όμως, τούτες οι «στιγμές» ανεξάρτητα από τα αίτια που τις παράγουν, έχουν ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ : ΟΤΙ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ «ΝΑΙ» ή ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ «ΟΧΙ», ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΕΙ ή ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ, ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ, ΤΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μπορείς να βρεις ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ ή ακόμα ΚΑΙ ΑΤΟΦΙΕΣ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ στον πολιτικό λόγο που η ιστορία επέλεξε να αναλάβει στους ώμους του την ιστορική ευθύνη για το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ…

Δεν θα μείνω σε πολλά σημεία στο τότε διάγγελμα του Τάσσου Παπαδόπουλου…

Θα περιοριστώ σε λίγα σημεία, ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ «ΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ» ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ για κάποια μερίδα του εδώ πολιτικού λόγου, που τρεχόντως φέρει την ευθύνη της διαχείρισης μιας ιστορικής κρίσης, κρίσης που απειλεί ευθέως ΤΗ ΣΥΝΟΛΙΚΗ εθνική και κρατική ανεξαρτησία και κυριαρχία μας, όχι ως ένα κίνδυνο που επαπειλείται, μα ως ένα κίνδυνο που επήλθε ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΕΙ ΠΑΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ…

Με λίγα λόγια, βρισκόμαστε υπό ΞΕΝΗ ΚΑΤΟΧΗ, και το ζήτημα είναι η οργάνωση πλέον ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ απέναντι σ’ αυτό το φαινόμενο…

Μιας ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, που ως «όπλα» αγώνα, έχει τα πολιτικά μέσα που της διαθέτει η ελληνική δημοκρατία…

Τι έκανε λοιπόν ο Τάσσος Παπαδόπουλος όταν Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΙΕΣΗ ήταν αφόρητες να δεχτεί το σχέδιο ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ της Κύπρου, το σχέδιο Ανάν;

Φυσικά, εν ονόματι ΕΝΟΣ ΟΝΤΩΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ, έκανε ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ απ’ ό,τι έκανε η ελληνική κυβέρνηση, που αντιμετώπισε κι αυτή, από τις αρχές του 2010 σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, ΜΕ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ :

Απευθύνθηκε, ο Κύπριος Πρόεδρος, ΣΤΟΝ ΜΟΝΟ ΑΡΜΟΔΙΟ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ, ΣΤΟΝ ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΛΑΟ

Δεν αναζήτησε προφάσεις και επιχειρήματα, όπως π.χ., πόσο «επείγουσες» ήταν οι περιστάσεις, κ.λπ., ΟΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΜΕ ΠΡΟΦΑΝΗ ΣΚΟΠΟ ΑΠΛΑ ΝΑ ΘΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ…

Και το κυριότερο, δεν κατέφυγε στο άθλιο πολιτικό τρυκ, ΟΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, πρώτα να δέσει με υπογραφές και συμβάσεις τη χώρα, ΚΙ ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ, ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΕΙ ΣΤΟΝ «ΚΥΡΙΑΡΧΟ» ΛΑΟ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ, ΑΦΟΥ ΠΛΕΟΝ ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕΙ ΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΕΣ ΒΟΥΛΕΣ, αλλά, ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ, ποιος είναι ο καταλληλότερος να διαχειριστεί επαίσχυντες εθνικά συμβάσεις…

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, τίμησε τότε, την λαϊκή εντολή. Δεν την καταχράστηκε. Δεν προέβη σε ενέργειες δεσμευτικές για τον κυπριακό λαό, ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΛΑΒΕΙ ΤΗ ΣΧΕΤΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΕΝΤΟΛΗ ΟΤΑΝ ΕΚΛΕΓΟΝΤΑΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ, δηλαδή, ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΕΔΩ

Όταν ο ίδιος διαπίστωσε ότι το σχέδιο Ανάν «δεν ικανοποιεί τους ελάχιστους στόχους που θέσαμε», όπως σημείωνε στο διάγγελμά του τότε, και ότι, όπως δήλωνε, «η Τουρκοκυπριακή κοινότητα αποκτά όλα τα βασικά αιτήματα που διεκδίκησε», ΕΠΡΑΞΕ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΚΑΘΗΚΟΝ : Ο ΙΔΙΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ, ΜΟΝΟ Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΛΑΟΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΠΟΦΑΝΘΕΙ

Εδώ, όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και άλλες πολιτικές δυνάμεις στην αρχή, και η αξιωματική αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας στη συνέχεια, διαπίστωσαν ότι οι δανειστές μας δεν ικανοποιούσαν στο ελάχιστο ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΥΡΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ, ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, όχι μόνο δεν απευθύνθηκαν στον ελληνικό λαό ΠΡΙΝ ΚΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, αλλά, επέμεναν να ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΜΑΧΗΤΙ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΣ ΕΠΩΔΥΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΚΑΘΕ ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ, ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ : Ο ΟΠΟΙΟΣ ΛΑΟΣ ΚΛΗΘΗΚΕ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗΚΕ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ, ΕΝΩ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΕΠΙΚΥΡΩΝΟΝΤΑΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ Η ΕΩΛΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΑΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΠΡΩΤΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΕΟΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ

Και έρχονται σήμερα ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ ΤΙΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΣΤΙΚΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ, ΝΑ ΜΑΣ ΠΟΥΝΕ ΤΙ; ΟΙ ΜΕΝ ΟΤΙ «ΘΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟΥΝΕ» ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΝΩΠΕΣ, ΟΙ ΔΕ, ΟΤΙ ΑΠΛΑ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ Ο,ΤΙ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΕΧΟΥΝ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕΙ ΩΣ «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ»!!!!!!!!!

Αλλά, ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ, εκτός κι αν τη στοιχειώδη λογική την απωλέσαμε κι αυτή, ΟΤΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΩΣ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ, ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΔΙΩΞΟΥΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΑΝ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ…

Και μάλιστα στη περίπτωση της Ελλάδας, δεν συνέβη ούτε αυτό που είχε υπογραμμίσει ο Κύπριος πρόεδρος στη περίπτωση του σχεδίου Ανάν : «Με λίγα λόγια, «αγοράζουμε ελπίδα», με μόνο αντάλλαγμα και διασφάλιση την καλή θέληση της Τουρκικής πλευράς να τηρήσει τα συμφωνηθέντα», είχε πει.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, η ξένη Κατοχική Δύναμη της Τρόϊκα, ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΗΔΗ ΧΡΟΝΟ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ,ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΜΑΣ ΕΘΙΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΥΠΟΝΝΟΙΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 10-20 ΧΡΟΝΙΑ!

Κι ενώ ο Κύπριος πρόεδρος απέρριπτε –στο διάγγελμά του τότε- ένα σχέδιο υποδούλωσης της χώρας του και ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ Η ΟΠΟΙΑ ΠΡΩΤΗ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ, ζήτησε ΩΣ ΩΦΕΙΛΕ, την ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ, εδώ, ΟΛΑ ΕΓΙΝΑΝ ΑΝΑΠΟΔΑ

Και στην περίφημη θέση της ελληνικής κυβέρνησης όλα αυτά τα χρόνια, «ότι δεν μπορείς να βάζεις όρους στους δανειστές σου», ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΑΓΟΡΑΙΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, μια θέση που χωρίς περιστροφές αποκαλύπτει και τι είδους «μάχες» έδωσε με τέτοια νοοτροπία, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΠΟΛΥ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΕΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΜΜΕΣΕΣ ΑΝ ΟΧΙ ΑΜΕΣΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ, σημείωνε στο διάγγελμά του (οι υπογραμμίσεις δικές μου) : «Είναι σωστό ότι η διαδικασία διαπραγματεύσεων συνεπάγεται συμβιβασμούς. Μειώνοντας το χάσμα των διαφορετικών επιδιώξεων και των διαφορών. Μια διαδικασία «πάρε – δώσε»…Όμως, υπάρχουν θέματα αρχών και ανθρώπινων δικαιωμάτων όπου η «μέση λύση» δεν συνιστά την σωστή απάντηση…» Και βεβαίως, εκεί, μιλούσε για «μέση λύση», ΔΙΟΤΙ ΥΠΗΡΧΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΣΚΛΗΡΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ, ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΑΝΤΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. Διότι στην ελληνική πραγματικότητα του τρόπου διαχείρισης της σημερινής κρίσης, δεν διαπιστώνουμε, δεν διαπιστώνω έστω, ΙΧΝΟΣ ΚΑΠΟΙΩΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΩΝ ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΓΡΑΜΜΩΝ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑ, αλλά, τουλάχιστον αυτό που εγώ εισπράττω ως αίσθηση των πραγμάτων, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΝΑΙ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΕ Ο,ΤΙ Η ΤΡΟΪΚΑ ΕΞ ΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΡΟΒΑΛΕΙ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝΕΙ…

Εδώ δεν τίθεται θέμα «μέσου όρου», διότι ένας μέσος όρος απαιτεί τουλάχιστον ΔΥΟ τιμές, δυό θέσεις : κι εδώ, δεν έχουμε παρά μόνο μία, αυτή της Τρόϊκα…

Όπως συνέβη σήμερα, στην ελληνική κρίση, έτσι και τότε, υπήρξε μια απαίτηση προς τον Κύπριο πρόεδρο, με το θέμα των επιστολών που οι ξένοι παράγοντες ζήτησαν και στις δυο περιπτώσεις, επιστολών από πολιτικές ηγεσίες που στην ουσία να αυτοδεσμεύονται ΠΕΡΑΝ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥΣ ΘΑ ΕΘΕΤΑΝ ή ΕΘΕΣΑΝ ΣΕ ΟΣΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΑΝ.

Έτσι, να θυμίσω, ότι και τότε το Σχέδιο Ανάν, απαιτούσε από τον Κύπριο πρόεδρο, να απευθύνει δύο επιστολές, μία στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την οποία η Ιδρυτική Συμφωνία που προέβλεπε το Σχέδιο Ανάν να γίνονταν πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, «…έτσι που να εμποδίζεται ο κάθε Κύπριος πολίτης να διεκδικήσει τα ανθρώπινα δικαιώματά του από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» (όπως τόνιζε στο διάγγελμά του ο Κύπριος πρόεδρος), και μια δεύτερη στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, «…με την οποία να απαιτώ, απόσυρση όλων των προσφυγών που πολίτες κατέθεσαν και εκκρεμούν σε αυτό το Δικαστήριο» (από το παραπάνω διάγγελμα).

Και φυσικά, ΕΠΡΑΞΕ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ

Δεν έστειλε καμία επιστολή, πολύ φυσικό, αφού απέρριψε συνολικά το σχέδιο Ανάν, το σχέδιο ΚΑΤΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ…

Και στη συνέχεια, δίνει –σ΄ εκείνο το διάγγελμά του- μαθήματα υψηλής πολιτικής,ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΜΟΝΟΔΡΟΜΩΝ, ΤΩΝ ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΩΝ ΠΟΡΕΙΩΝ, ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΕΝΑ «ΟΧΙ» ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ, Η ΔΙΑΚΥΒΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΊΚΗ ΕΝΩΣΗ…

Αλλά, ο κυπριακός λαός, δεν είναι μόνο πατριώτης μια διαθέτει και την στοιχειώδη συλλογική ευφυΐα, ώστε να αντιλαμβάνεται τα αυτονόητα : ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΙ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ.

Μονόδρομοι υποτέλειας υπάρχουν μόνο ΣΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΟΣΩΝ Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ «ΑΣΠΡΟΥ» – «ΜΑΥΡΟΥ» ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΟΥΣ…

Μονόδρομοι υποτέλειας υπάρχουν μόνο ΣΕ ΕΝΔΟΤΙΚΕΣ ΦΥΣΕΙΣ…

Όπως δήλωνε στο διάγγελμά του ο Κύπριος Πρόεδρος, (οι υπογραμμίσεις δικές μου), «…Είναι δογματισμός και υποδηλεί άγνοια των κανόνων διεθνούς πολιτικής.


Ένα κείμενο, όπως αυτό του πρωθυπουργού για τη διάλυση της Βουλής και την προκήρυξη των εκλογών είναι πολυσήμαντο.

Και αυτά, που έχουν ιδιαίτερη σημασία δεν είναι αυτά που λέει το κείμενο, αλλά αυτά, που κρύβει.

Και για να αποδειχτεί του λόγου το αληθές επέλεξα τις δύο παρακάτω αποκαλυπτικότατες παραγράφους:

«Γνωρίζετε πολύ καλά, λέει ο πρωθυπουργός, ότι δεν επιτρέπεται να χάσουμε ούτε μία μέρα. Η διάλυση της Βουλής δεν σημαίνει και διάλυση της κυβέρνησης. Αυτή η προεκλογική περίοδος δεν είναι σαν τις προηγούμενες. Πολλά θέματα δεν μπορούν να περιμένουν την αντιμετώπισή τους μετά τις εκλογές. Στο διάστημα που μεσολαβεί ως τις 6 Μαΐου απαιτείται η λήψη σημαντικών αποφάσεων και η προώθηση πολιτικών που έχει ήδη εγκρίνει η Βουλή.

Οφείλουμε, ως κυβέρνηση, όταν παραδώσουμε τη σκυτάλη στην κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές να της παραδώσουμε ταυτόχρονα και επεξεργασμένες προτάσεις, ώστε να μπορεί να κάνει με πληρέστερο τρόπο τις δικές της επιλογές. Πρέπει να της παραδώσουμε ένα κράτος σε λειτουργία».

Κάνω, λοιπόν, μια προσπάθεια να αποκρυπτογραφήσω και «μεταγλωττίσω» τις παραγράφους αυτές:

Πρώτα-πρώτα υπάρχει η προφανής προσπάθεια να εξαπατηθεί το τσούρμο των κομπάρσων εκλογέων, τρώγοντας αμάσητο το παραμύθι της κατοχικής κυβέρνησης.

Έτσι ώστε να παρουσιαστεί ότι το προφανώς και πρωτοφανώς καταστροφικό για την Ελλάδα και το λαό της έργο τους ήταν τάχα πολύτιμο και μοναδικό.

Και ότι πρέπει να συνεχιστεί οπωσδήποτε μέχρι τις εκλογές. Και, γιατί όχι και μετά από αυτές! Αφού δεν είναι λογικό ν’ αφήνει κάποιος στη μέση μια “επιτυχημένη” προσπάθεια…

Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο «η διάλυση της βουλής, δεν σημαίνει διάλυση και της κυβέρνησης»:

Αστείο πράγμα! «Να χαλάσει ο διάολος τη φωλιά του»…

Γιατί σίγουρα «αυτή η προεκλογική περίοδος δεν είναι σαν τις προηγούμενες». Αφού εδώ «παίζεται κορώνα γράμματα» το αποικιοκρατικό καθεστώς των Γερμαναράδων και το ληστρικό καθεστώς των τοκογλύφων.

Και ασφαλώς «πολλά θέματα δεν μπορούν να περιμένουν την αντιμετώπισή τους μετά τις εκλογές»!

Που είναι το εξής ένα: Η συνέχιση του καθεστώτος της προδοσίας και του ξεπουλήματος της χώρας…

Γιατί η πείρα τους δίδαξε ότι δεν είναι δυνατόν να τρέχουν πίσω από το τρένο ιδιαίτερα όταν έχουν κάμει ολοσχερή κατάληψη σε αυτό.

Αφού «στο διάστημα που μεσολαβεί ως τις 6 Μαΐου απαιτείται η λήψη σημαντικών αποφάσεων και η προώθηση πολιτικών που έχει ήδη εγκρίνει η Βουλή».

Η βουλή των Γερμανών, ασφαλώς και της τρόικας των τοκογλύφων. Και όχι βέβαια των Ελλήνων. Που προ πολλού την έχουν δολοφονήσει.

Η οποία «βουλή» απαιτεί να παραδοθεί στη νέα κυβέρνηση «ένα κράτος σε λειτουργία».

Που σημαίνει σε ολοκληρωτική διάλυση. Σύμφωνα πάντα με τις απαιτήσεις των Γερμαναράδων και της τρόικας.

«Οφείλουμε, ως κυβέρνηση, επιλέγει ο πρωθυπουργός, όταν παραδώσουμε τη σκυτάλη στην κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές να της παραδώσουμε ταυτόχρονα και επεξεργασμένες προτάσεις, ώστε να μπορεί να κάνει με πληρέστερο τρόπο τις δικές της επιλογές».

Η οφειλή τους βέβαια δεν είναι απέναντι στο λαό, που τον ψέκαζαν σαν τα κουνούπια και τον ξυλοκοπούσαν με περισσή βαρβαρότητα. Αλλά απέναντι στην τρόικα.

Για χάρη της οποίας οφείλουν να επεξεργαστούν, τουτέστι να «μαγειρέψουν» καταλλήλως τις εκλογές. Ώστε η επόμενη κυβέρνηση να είναι μία από τα ίδια. «Τοις ρήμασι» των Γερμαναράδων και της τρόικας, κπλπ, τυφλά πειθομένη.

Έτσι είναι!!!…

Η συμμορία αυτή, που τόσες προσπάθειες κατέβαλε να αναρριχηθεί στην εξουσία και να τη διατηρήσει, κακοποιώντας στη συντριπτική πλειονότητα του λαού με το χειρότερο τρόπο, είναι ποτέ δυνατόν να κάμει έντιμες και καθαρές εκλογές!…

Γιατί βέβαια η έντιμη διεξαγωγή των εκλογών γίνεται μόνο από υπηρεσιακή κυβέρνηση.

Και σε καμιά περίπτωση από την εν ενεργεία κυβέρνηση. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτή είναι, κατά την εκτίμηση πολλών σεβαστών και έντιμων ανθρώπων κυβέρνηση απατεώνων και δοσίλογων.

Που ασφαλώς θα προσπαθήσει να ολοκληρώσει το έργο, που ανέλαβε να φέρει εις πέρας. Την ολοκληρωτική, δηλαδή, καταστροφή της Ελλάδας και του λαού της.

Και διαθέτει πλήθος μέσων και τρόπων να το πετύχει, απέναντι σε ένα λαό, που τον «παίζει» και τον εμπαίζει με σημαδεμένη τράπουλα.

Με τους μηχανισμούς, της ηλεκτρονικής διαβολοκυβέρνησης, που έχει στη διάθεσή της, θα δώσει την πρωτιά στη Σκύλλα ή τη Χάρυβδη του δικομματισμού.

Σ’ αυτή την απάτη θα προστεθεί και το πριμ, που η ανέντιμη πολιτική των ανεντιμότατων πολιτικών δίνει με τον καλπονοθευτικό νόμο στο «πρώτο» κόμμα.

Και το αλητήριο αυτό αποτέλεσμα θα συνεπικουρήσει και ο έτερος βραχίονας του δικομματισμού. Οπότε η συνταγή της σούπας του δοσιλογισμού θα συνεχίσει να τρέφει με τα δηλητηριώδη και θανατηφόρα προϊόντα του την Ελλάδα και το λαό της.

Και βέβαια αυτά δεν τα γράφω για “να σας κάμω την καρδιά περιβόλι”. Ούτε να σας προτρέψω σε αποχή από τις εκλογές. Στις οποίες οφείλουμε να συμμετάσχουμε όλοι.

Για να μαυρίσουμε αυτούς, που έκαμαν μαύρη τη ζωή μας! Ανεξαρτήτως του μαγειρέυματος του αποτελέσματος…

Τα γράφω απλά και μόνο, για να μην κοπανάμε τα κεφάλια σας στον τοίχο, όταν το βράδυ των εκλογών θ’ ακούμε τα απίστευτα αποτελέσματα, που θα μας «μαγειρέψει» η τόσο «πολύτιμη και ευεργετική» κυβέρνηση της συμμορίας των παπαδημιών…

Τα οποία άλλωστε προετοιμάζονται και προλειαίνονται και από τις δημοσκοπήσεις…

Παπα-Ηλίας

1.Υ.Γ. Ζητώ συγνώμη, γιατί δεν μπόρεσα να ασχοληθώ νωρίτερα με την αποκρυπτογράφηση του πρωθυπουργικού μηνύματος.
2. Υ. Γ. Και βέβαια δεν ισχυρίζομαι ότι πολλοί άλλοι δεν θα έχουν να πούνε και άλλα πολλά …
Δεν είναι μία αλλά δύο οι χώρες που υπάρχει φόβος να προστεθούν στις τρεις χώρες μέλη της ευρωζώνης οι οποίες βρίσκονται ήδη διασωληνωμένες στους μηχανισμούς διάσωσης (Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία).

Η πρώτη είναι η Ισπανία. Η εκτόξευση των επιτοκίων των δεκαετών ομολόγων της στο 6% την προηγούμενη Τρίτη, για πρώτη φορά μετά την παροχή ρευστότητας ύψους 1 τρισ. ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και η πτώση των τιμών των μετοχών που ακολούθησε, ήταν το τελευταίο και πιο ηχηρό καμπανάκι για την ζώνη κινδύνου στην οποία συνεχίζει να βρίσκεται η ισπανική οικονομία. Οι διαβεβαιώσεις ισπανών αξιωματούχων ότι δεν υπάρχει σχέδιο να ζητήσουν κονδύλια από το ταμείο διάσωσης ύψους 500 δις. ευρώ, προφανώς δεν παρείχε καμιά σιγουριά. Πόσω μάλλον που η αναμενόμενη για φέτος συρρίκνωση της οικονομίας κατά 1,7% θα επιδεινώσει περαιτέρω τις προοπτικές της οικονομίας μετατρέποντας τα σχέδια μείωσης του ελλείμματος σε κενό γράμμα.

Οι κακές ειδήσεις όμως δεν περιορίζονται στις ήδη κλυδωνιζόμενες οικονομίες της ευρωζώνης (την Ιταλία και την Ισπανία δηλαδή που αποτελούν την τρίτη και τέταρτη οικονομία της ευρωζώνης μετά την Γερμανία και την Γαλλία) αλλά επεκτείνονται τοποθετώντας κι άλλες χώρες της περιφέρειας στο κάδρο της κρίσης. Κι αυτή τη φορά είναι η σειρά της Κύπρου να δημιουργήσει ερωτήματα για την ικανότητα της να αντεπεξέλθει της κρίσης. Ο κίνδυνος προέρχεται πολύ συγκεκριμένα από τις τράπεζές της κι εστιάζεται στα κενά που έχει δημιουργήσει στα χαρτοφυλάκιά τους το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων. Χαρακτηριστικά, η Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου είχε στα χαρτοφυλάκιά της ομόλογα του ελληνικού δημοσίου αξίας 3,4 δις. ευρώ, ενώ η Τράπεζα Κύπρου, η δεύτερη μεγαλύτερη του νησιού, είχε σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή ελληνικά ομόλογα συνολικής αξίας 2,4 δις. Ως αποτέλεσμα της μεγάλης τους έκθεσης οι απώλειες τους έφθασαν τα 2,5 και 1 δις. ευρώ.

Αυτή τη στιγμή οι κύπριοι τραπεζίτες έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να βρουν τα κεφάλαια που απαιτούνται ώστε μέχρι τον Ιούνιο να μπορούν να δηλώσουν στην Τραπεζική Αρχή κατά πόσο διαθέτουν τα απαιτούμενα κεφάλαια. Διαφορετικά η επιλογή τους είναι να συγχωνευθούν ή να κλείσουν.

Προνομιακή πηγή άντλησης κεφαλαίων είναι η Ρωσία που έχει ήδη δανείσει την κυβέρνηση της Κύπρου 2,5 δις. ευρώ με επιτόκιο ύψους 4,5%, αρκετά πιο χαμηλού απ’ αυτό της αγοράς. Η Μόσχα βοηθώντας την Λευκωσία δεν διασφαλίζει μόνο την υφιστάμενη ισχυρή παρουσία των ρωσικών οικονομικών συμφερόντων στην Κύπρο. Ταυτόχρονα «χτίζει θέσεις» κι εν όψει του ανταγωνισμού που θα κορυφωθεί όταν ολοκληρωθούν οι έρευνες για τα ενεργειακά κοιτάσματα στη θαλάσσια περιοχή της.

Το πρόβλημα ωστόσο της κυπριακής οικονομίας είναι ευρύτερο (και απλώς κορυφώθηκε με αναπάντεχο τρόπο μετά την έκρηξη στο Μαρί το καλοκαίρι του 2011) και φαίνεται με ανάγλυφο τρόπο από έναν αριθμό: 152 δις. ευρώ! Είναι το ύψος των δανείων που έχουν χορηγήσει οι κυπριακές τράπεζες και τα χρήματα που εν γένει βρίσκονται σε κίνδυνο, σύμφωνα με την International Herald Tribune της Πέμπτης 12 Απριλίου 2012. Πρόκειται δε για ένα ποσό που είναι επτά φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας. Μιλάμε επομένως για μια φούσκα ασυνήθιστων διαστάσεων, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτή την Ισλανδίας ή της Ιρλανδίας, καθιστώντας αδύνατο για την κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια να επιλύσει την κρίση με ίδια μέσα.

Toυ Δημήτρη Μυ

Μας λένε ότι αν δεν τους ψηφίσουμε, χαθήκαμε. Αν δε δώσουμε αυτοδυναμία στον Σαμαρά ή αν δεν διαμορφώσουμε μια νέα σοσιαλεδεξιά νεοφιλελεύθερη πλειοψηφία υπό την ηγεσία Παπαδήμων, θα καταστρέψουμε τη χώρα και τους εαυτούς μας. Για ποια καταστροφή μιλούν και για ποιους κατεστραμμένους;

Ας ρίξουν μια ματιά στους αριθμούς, στους «δείκτες» και ας μας πουν αν η ανεργία, το κόστος διαβίωσης, οι επενδύσεις, η ανάπτυξη, η ανταγωνιστικότητα, όπως αποτυπώνεται στους δικούς τους αριθμούς, δεν περιγράφει την καταστροφή της χώρας και του λαού της. Για ποια καταστροφή μιλούν λοιπόν; Για αυτήν που προκάλεσαν; Με ποιον τρόπο σκοπεύουν να μας σώσουν; Συνεχίζοντας την πολιτική της καταστροφής;

Κινδυνολογώντας ασύστολα μπας και αρπάξουν κανένα ψηφαλάκι, μας μιλούν για τα καλά και συμφέροντα της ευρωζώνης. Μόνο που πρόκειται για πρώην καλά (δανεικό χρήμα που μοιράστηκε σε εργολάβους μίζες και επιδοτήσεις για πολιτικούς πελάτες) και συμφέροντα των λίγων, ελαχίστων. Για τα συμφέροντα αυτών που ενώ έχουν κάνει την καβάτζα τους σε ευρώ έχουν τη δυνατότητα να διαλέγουν από τις στρατιές των ανέργων τους καλύτερους και φθηνότερους για τις δουλειές τους. Για τα συμφέροντα, αυτών που έχουν τη δυνατότητα να περιμένουν τους πλειστηριασμούς για να μαζέψουν ότι ακίνητο δε μπορεί να εξυπηρετηθεί με κεφάλαιο και επιτόκια σε ευρώ και μισθούς Μπαγκλαντές… Γι αυτό ζητούν την ψήφο μας, σε ένα τέτοιο περιβάλλον μας τοποθετούν, κάπως έτσι προσπαθούν να μας ξανα-εξαπατήσουν…

Μας δείχνουν την ευρωζώνη, λες και είναι ο παράδεισος. Και πράγματι για κάποιους είναι ο Παράδεισος. Αλλά όχι για όλους, όχι για τους πολλούς. Όπως διαβάζουμε, «στο υψηλότερο επίπεδο από τις αρχές Δεκεμβρίου σκαρφάλωσε τη Δευτέρα (χτες) η απόδοση του 10ετούς ισπανικού ομολόγου αναφοράς, ενώ το ευρώ υποχώρησε κάτω από τα 1,30 δολάρια για πρώτη φορά το τελευταίο δίμηνο, καθώς εντείνονται οι ανησυχίες για την ικανότητα της ισπανικής κυβέρνησης να συγκρατήσει υπό έλεγχο τα δημόσια οικονομικά της τέταρτης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης. Η απόδοση του 10ετούς ισπανικού ομολόγου αυξήθηκε έως 0,18% στο 6,16%, υψηλότερο επίπεδο από την 1η Δεκεμβρίου, όταν ευρωπαϊκή κρίση χρέους είχε φθάσει στο αποκορύφωμα της.

»Ανοδικά κινούνται οι αποδόσερις και άλλων ευρωπαϊκών ομολόγων. Το ιταλικό 10ετές αυξήθηκε κατά 0,13% σε 5,65%, το βελγικό κατά 0,08% σε 3,47% και το πορτογαλικό κατά 0,06% σε 12,62%. Ο υπουργός Οικονομικών της Ισπανίας Λουίς ντε Γκίντος υποστήριξε, σε συνέντευξή του, ότι η νευρικότητα των αγορών μπορεί να συνεχιστεί λόγω των «αμφιβολιών για το ευρωπαϊκό σχέδιο» κατά της κρίσης. Εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες για το ευρωπαϊκό σχέδιο και υπ' αυτήν την έννοια μπορεί να ξαναδούμε καταστάσεις όπως αυτές της περασμένης εβδομάδας».

Διαβάζουμε επίσης ότι «η Ελλάδα θα χρειαστεί κι άλλα χρήματα» όπως δήλωσε ο επικεφαλής οικονομολόγος της ελβετικής τράπεζας UBS Αντρέας Χέφερτ, ο οποίος δεν αποκλείει έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, γεγονός το οποίο εκτιμά ότι θα δημιουργούσε ιστορικό προηγούμενο και θα οδηγούσε, πιθανότατα, στην έξοδο και άλλες χώρες.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung, ο Χέφερτ προειδοποίησε ότι η κρίση δεν έχει περάσει, αλλά θα επιστρέψει σε έξι έως δεκαοκτώ μήνες, λόγω τόσο της μεγάλης διαφοράς στην ανταγωνιστικότητα μεταξύ Βορρά και Νότου όσο και της απουσίας κοινής δημοσιονομικής πολιτικής.

Το στέλεχος της ελβετικής τράπεζας θεωρεί βέβαιο ότι μετά το 2014 θα χρειαστεί νέο σχέδιο διάσωσης για την Ελλάδα, ενώ σε ό,τι αφορά την πιθανότητα επιστροφής στην δραχμή, εξηγεί ότι θα υπήρχε τεράστιο πρόβλημα, καθώς το νόμισμα δεν θα είχε καμμία αξία. Η έξοδος, όμως, της χώρας από το ευρώ, επισήμανε, θα δημιουργούσε ιστορικό προηγούμενο και τότε θα ετίθετο το ερώτημα «ποιος είναι ο επόμενος;», γεγονός το οποίο θα προκαλούσε τραπεζική κρίση στην Πορτογαλία.«Η Πορτογαλία θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει το ευρώ. Κι όσο το κάνουν αυτό οι μικρές χώρες, εντάξει. Το πρόβλημα είναι εάν χρειαστεί να αποχωρήσει η Ιταλία», τονίζει ο κ. Χέφερτ…

Σε αυτόν τον «όμορφο κόσμο», τον παράδεισο της αρπαχτής μας έχουν στριμωγμένους. Και από πάνω μας ζητούν την συναίνεσή μας, δια της ψήφου μας. Για να μην καταστραφούμε…


Προκηρύχθηκαν λοιπόν οι εθνικές εκλογές για τις 6 Μαΐου. Τα σενάρια περί σκοτεινών κέντρων που θα τις απέτρεπαν μάλλον καταρρίφθηκαν (αν και οι πιο συνωμοσιολόγοι ανάμεσά μας θα πουν ότι τρεις εβδομάδες είναι πολύς καιρός στην πολιτική). Ήρθε η ώρα για τον καθένα από εμάς να σταθμίσει την πολιτική κατάσταση και να πάρει την απόφασή του.

Ο πειρασμός για πολύ κόσμο θα είναι να ψηφίσει με αποκλειστικό γνώμονα τα πεπραγμένα των τελευταίων δυόμισι χρόνων. Το ένα εκατομμύριο των απολυμένων, οι εκατοντάδες χιλιάδες που έχουν υποστεί περικοπές ή που μένουν για μήνες απλήρωτοι είναι λογικό να εξεγείρονται απέναντι στην άμεση πηγή των βασάνων τους –τα μνημόνια– και να μην αναζητούν τα βαθύτερα αίτια. Λογικό, αλλά εν δυνάμει ολέθριο για τη χώρα.

Προδομένοι πελάτες

Η δημοσκοπική βουτιά στην άβυσσο του ΠΑΣΟΚ, που δύσκολα θα φτάσει το μισό ποσοστό από αυτό που είχε λάβει το 2009, οφείλεται στα σκληρά μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση Παπανδρέου στο πλαίσιο του πρώτου μνημονίου και στη συνέχεια στη στήριξη και συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου, που προώθησε τα ακόμη επαχθέστερα μέτρα του δεύτερου μνημονίου. Η σημαντική υποχώρηση της ΝΔ από τα δημοσκοπικά υψηλά του περασμένου φθινοπώρου (31%-32%) στα σημερινά ξεκινά από τη μνημονιακή στροφή του Αντώνη Σαμαρά τον περασμένο Νοέμβριο και επιταχύνεται τις τελευταίες εβδομάδες, με την ψήφιση των μέτρων του δεύτερου μνημονίου στη Βουλή και τη σύσταση του κόμματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Υπενθυμίζεται ότι το 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου, με το σύνθημα «Λεφτά υπάρχουν», έλαβε σχεδόν το 44% των ψήφων. Ο Κώστας Καραμανλής, που αποφάσισε, έστω την ύστατη στιγμή, να προτείνει σφιχτή εισοδηματική πολιτική, έπειτα από πέντε χρόνιας ράθυμης μη προσαρμογής, έλαβε μόλις 33%, το χαμηλότερο ποσοστό στην ιστορία του κόμματος. Το εκλογικό σώμα το 2009, με την κρίση να μην έχει εκδηλωθεί ακόμα, δεν ήταν έτοιμο για την αλήθεια.

Το τρομακτικό είναι ότι δεν είναι έτοιμο ούτε τώρα. Είναι εσφαλμένη η άποψη ότι τα δύο κόμματα εξουσίας κατακρημνίζονται λόγω των ευθυνών τους για τις δεκαετίες που προηγήθηκαν της καταστροφής. Αν ήταν έτσι, θα είχε υπάρξει αντίδραση πολύ νωρίτερα – όλοι γνώριζαν άλλωστε για τις μίζες, το υπερτροφικό Δημόσιο, την ασυλία των δικτυωμένων. Τα δύο κόμματα κατακρημνίζονται κυρίως γιατί προτάσσουν –έστω καθυστερημένα, υπό εξωτερική πίεση, με εκπτώσεις, αντιφάσεις και αμέτρητα πισωγυρίσματα– την αλλαγή της δημόσιας διοίκησης και της οικονομίας, με μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαστικά βίαιες, γιατί δεν έγιναν όταν θα μπορούσαν να ήταν πολύ πιο ήπιες. Για να το πούμε απλά: δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν πλέον τους ψηφοφόρους-πελάτες, λεφτά δεν υπάρχουν, οπότε αυτοί, εξοργισμένοι και αρκετοί από αυτούς εξαθλιωμένοι, στρέφονται αλλού.

Ξένοι «εισβολείς» και «αθώα» θύματα

Από το πού στρέφονται γίνεται κατανοητό το βάθος του προβλήματος. Η προσφυγή στο ΔΝΤ και τους επίσημους δανειστές μας και τα μέτρα των τελευταίων δυόμισι ετών δεν ήταν μια φυσική καταστροφή. Την προκάλεσαν συγκεκριμένοι άνθρωποι, στρατηγικές επιλογές, επιζήμιες πολιτικές που υιοθετήθηκαν και επωφελείς μεταρρυθμίσεις που εγκαταλείφθηκαν, αλλά και ευρύτατα διαδεδομένες νοοτροπίες και ιδεοληψίες. Τι λένε αυτοί που ενισχύονται στις δημοσκοπήσεις για τα αίτια της ανθρωπογενούς καταστροφής που είναι η σημερινή Ελλάδα;

Για την παραδοσιακή Αριστερά, το ζήτημα είναι κατά βάση ταξικό. Κατ’ αυτούς, ο «σοσιαλισμός» του Ανδρέα Παπανδρέου και ο «κοινωνικός φιλελευθερισμός» της ΝΔ ήταν στάχτη στα μάτια του λαού, για να υπομένει την εκμετάλλευσή του από το κεφάλαιο. Το οποίο κεφάλαιο, ελληνικό και διεθνές, με τους πολιτικούς υπηρέτες του, εγχώριους και ξένους, χρησιμοποιεί την κρίση για να εντείνει την εκμετάλλευση και να μεγιστοποιήσει την κερδοφορία του. Σύμφωνα με τη μαρξιστική θεωρία, το κράτος αποτελεί υποχείριο της οικονομικά άρχουσας τάξης και δρα για την προώθηση των συμφερόντων της. Το βασικό πρόβλημα με την ανάλυση αυτή για την ελληνική περίπτωση είναι ότι η κατάληψη του κράτους στην Ελλάδα δεν έγινε από την αστική-μεγαλοαστική τάξη. Έγινε από κάποια στοιχεία αυτής, αλλά και από πολλούς άλλους –συνδικαλιστές δημόσιων οργανισμών, σωματεία επαγγελματικών ομάδων, κυκλώματα της τοπικής αυτοδιοίκησης– που σίγουρα δεν ανήκουν σε αυτήν. Ο βαθμός άλωσης του κρατικού μηχανισμού που προκλήθηκε από την ετερόκλητη αυτή συμμαχία παρασίτων που τον λυμαίνονται είναι αναμφίβολα σήμερα το κεντρικό πρόβλημα της χώρας, όχι η ταξική της διαστρωμάτωση.

Για τη λαϊκή και την άκρα Δεξιά, το πρόβλημα τίθεται με όρους εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας. Οι εκφραστές της, σαν να συνειδητοποίησαν μόλις τώρα ότι η συμμετοχή στην Ε.Ε. και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη συνεπάγεται και υποχρεώσεις εκτός από προνόμια, υψώνουν το λάβαρο της εθνικής επανάστασης κατά της «ξένης κατοχής». Απαιτούν τον εκλογικό καταποντισμό και σε ορισμένες περιπτώσεις την ποινική δίωξη των «προδοτών» που εφαρμόζουν τα μέτρα της τρόικας. Αυτοπροβάλλονται ως υπέρμαχοι του έθνους, χωρίς να τους απασχολεί το γεγονός ότι η ακραία ρητορική τους σπρώχνει την Ελλάδα εκτός Ευρώπης, σε μια ανεξαρτησία που θα έχει χαρακτηριστικά Β. Κορέας.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κομμουνιστική Αριστερά και η λαϊκή και άκρα Δεξιά έρχονται όλο και πιο κοντά τον τελευταίο καιρό. Ο κ. Καμμένος δανείζεται συχνά τη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ και επαίνεσε το οικονομικό του πρόγραμμα. Ο κ. Τσίπρας δεν έχει διστάσει να μιλήσει για το ανεπαρκές εθνικό φρόνημα των μελών της σημερινής κυβέρνησης, ενώ πολλοί στην Αριστερά μιλούν για ξεπούλημα της Ελλάδας υπό ξένες εντολές. Και τα δύο άκρα θεωρούν ότι αντιστέκονται στους μοχθηρούς ξένους «εισβολείς» και τους Έλληνες συνεργάτες τους, αθώο θύμα των οποίων είναι ο ελληνικός λαός. Στα αυτιά του λαού (τουλάχιστον σημαντικής μερίδας του), που είναι πάντα πρόθυμα να χαϊδευτούν, όλα αυτά ακούγονται σωστά. Κι έτσι ετοιμάζεται, οπλισμένος με το θυμό του, να δώσει ένα ηχηρό μάθημα στην κάλπη στους «δωσίλογους» του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Η θετική επιλογή

Στην πραγματικότητα, το μεγάλο έγκλημα των δύο κομμάτων εξουσίας, το οποίο πρέπει να τα καταδικάσει σε πολιτικό θάνατο, δεν ήταν ούτε τα μέτρα λιτότητας των μνημονίων (αν και εφαρμόστηκαν με άδικο και αναποτελεσματικό τρόπο), ούτε η στήριξη του κεφαλαίου έναντι της εργατιάς, ούτε η υποταγή στις επιταγές ξένων δυνάμεων που επιδιώκουν την υποδούλωση του λαού. Ήταν η από κοινού οικοδόμηση του φαύλου, κλεπτοκρατικού πελατειακού συστήματος της Μεταπολίτευσης, που διέλυσε το κράτος, σε συνθήκες εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης και του διεθνούς ανταγωνισμού. Η στρουθοκαμηλική στάση διαδοχικών κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ απέναντι στην ανάγκη προσαρμογής της χώρας σε αυτές τις νέες συνθήκες –και η πάνδημη λαϊκή αντίδραση στους λίγους πολιτικούς που προσπάθησαν να εφαρμόσουν επώδυνες μεταρρυθμίσεις– έθεσαν την Ελλάδα σε ένα μονόδρομο προς τη χρεοκοπία. Γι’ αυτό τα δύο κόμματα αξίζουν να απορριφθούν.

Όσοι το καταλαβαίνουν αυτό, όσοι δεν αντέχουν να ψηφίσουν ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ γι’ αυτούς τους λόγους, αλλά δεν θέλουν να αφήσουν τον τυφώνα του λαϊκισμού να παρασύρει τη χώρα εκτός ευρώ, έχουν επιλογή: μπορούν να ψηφίσουν ένα από τα μικρά φιλελεύθερα κόμματα που στηρίζουν ευθέως την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας και το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα για την απελευθέρωση της οικονομίας. Εξ αυτών, το κόμμα που συνδυάζει ιδεολογική σαφήνεια, ρήξη με το δικομματισμό και ελπίδες εισόδου στη Βουλή είναι η Δράση του Στ. Μάνου. Ο κ. Μάνος ξέρει ποιο είναι το πρόβλημα, προτείνει ρηξικέλευθες λύσεις και έχει εφαρμόσει κάποιες από αυτές ως υπουργός. Η φωνή του στη Βουλή θα είναι ένα απολύτως απαραίτητο αντίβαρο στη λαϊκιστική υστερία που θα την κυριεύσει την επαύριο των εκλογών.

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Χριστός Ανέστη!

Ευχαριστώ δημοσίως γνωστούς και άγνωστους αναγνώστες που βρήκαν το χρόνο ανάμεσα στην Μεγάλη Πέμπτη και την Κυριακή του Πάσχα να με πληροφορήσουν ότι διάβασαν το άρθρο μου «6η Μαίου 2012 –«δοκιμάζονται» Κόμματα και Πολίτες…» που δημοσιεύθηκε στα φιλικά μου blogs και μου έστειλαν και τα σχόλιά τους…

Ομολογώ ότι μερικά από τα σχόλια με «στενοχώρησαν» όχι γιατί ήταν αντίθετα σε αυτά που έγραψα αλλά επειδή με ξάφνιασαν υποχρεώνοντάς με να γυρίσω πίσω στο 2008 όταν καιγόταν η Αθήνα μετά τον θάνατο του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου και κυκλοφορούσε το βιβλίο μου με τίτλο «Καληνύχτα Ελλάδα».

Μου θύμισαν τον τότε Υπουργό και πανεπιστημιακό συνάδελφο κ Προκόπη Παυλόπουλο και την «περίεργη» (για μερικούς και «κατάπτυστη») αλλαγή στον Νόμο 3231/2004 με την τροπολογία 3636/2008 που αυτός εισηγήθηκε και ψηφίστηκε για ΑΥΞΗΣΗ του γνωστού και από πριν καθιερωμένου BONUS στο πρώτο Κόμμα όχι των ΣΑΡΑΝΤΑ (40) αλλά ΠΕΝΗΝΤΑ (50) εδρών!...

Και οδηγήθηκα, περιπλανήθηκα θα έλεγα, σε νοερές διαδρομές που εάν δεν βρίσκονται μέσα στην περιοχή της «παράνοιας» οπωσδήποτε άπτονται με παρανοϊκά σενάρια πολιτικής και κοινωνικό-ψυχολογικής ανάλυσης και αξιολόγησης.

Το συγκεκριμένο BONUS προτάθηκε και ψηφίστηκε στη Βουλή πριν τις εκλογές του Οκτώβρη 2009 από τον κ Παυλόπουλο και τους συναδέλφους του Υπουργούς της Νέας Δημοκρατίας με ηγέτη τους τον τότε πρωθυπουργό μας κ Κώστα Καραμανλή πριν την «ΠΑΡΑΔΟΣΗ» της Εξουσίας!

Οδηγήθηκα σε θύμησες των όσων προηγήθηκαν της πανθομολογούμενης τραγικά οδυνηρής πραγματικότητα που βιώνουμε μετά τις εκλογές του 2009 και ιδιαίτερα μετά την πρόσκληση στην τρόικα από τον τότε πρωθυπουργό μας κ Γιώργο Παπανδρέου τον Μάη του 2010!

Περί εκλογών «βίας και νοθείας» πολλά έχουν ειπωθεί και πολλά έχουν γραφτεί από τη δεκαετία του 1950 μέχρι και την 21η Απριλίου 1967…
Είναι αλήθεια ότι μετά την μεταπολίτευση οι συζητήσεις αυτές δεν περιλαμβάνουν αναφορές στη «βία» που, αντικειμενικά, δεν διαπιστώθηκε στα τελευταία 38 χρόνια.
Οι συζητήσεις, όμως, που αναφέρονται στον όρο, στην έννοια της πολιτικής ΝΟΘΕΙΑΣ γίνονταν και γίνονται ιδιαίτερα όταν δει κανείς με τα μάτια ορθάνοιχτα τον ΕΜΠΑΙΓΜΟ των ψηφοφόρων και τη «ΝΟΘΕΥΣΗ» της λαϊκής εντολής στο αποκαλούμενο Σύστημα Ενισχυμένης Αναλογικής. Με άλλα λόγια στο Σύστημα που «νοθεύει» τη λαϊκή βούληση, ακυρώνει τις εκατοντάδες χιλιάδες ψήφων και με την ενίσχυση το BONUS των ΣΑΡΑΝΤΑ (40) εδρών στο πρώτο Κόμμα αναδεικνύει ΝΟΘΕΣ Κυβερνήσεις που είναι αυτές που επιθυμεί το ΣΥΣΤΗΜΑ να έχει απέναντί του με τον ψευδεπίγραφο χαρακτηρισμό της ΜΟΝΟΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.

Σκέφτηκα, και εάν είμαι όντως εκτός λογικής σας παρακαλώ να με διορθώσετε:

Ήταν πολύ βολικό, αλήθεια, για την Κυβέρνηση του κ Κώστα Καραμανλή που επέλεξε την ΦΥΓΗ από την ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ της οικονομικής κρίσης που τώρα βιώνουμε ως Έλληνες και ΠΑΡΕΔΩΣΕ την εξουσία στον κ Παπανδρέου (του ανιστόρητου «λεφτά υπάρχουν») κάνοντας Κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ!

Εάν υποθέσουμε ότι γνώριζαν την επερχόμενη οικονομική και κοινωνική λαίλαπα τότε να υποθέσουμε ότι γνώριζαν και την επερχόμενη επικράτηση του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2009;

Να υποθέσουμε ότι γνωρίζοντας τι έρχεται και τι θα συμβεί ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ την Εξουσία υπολογίζοντας ότι στη συνέχεια οι επόμενες εκλογές λογικά ήταν ΔΙΚΕΣ τους;

Σίγουρα Ναι!

Να υποθέσουμε, επίσης, ότι διέβλεπαν ή είχαν πληροφορηθεί για την εξέλιξη της ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ η οποία θα γινόταν και ταφόπετρα του ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ;

Σίγουρα, και πάλι, Ναι!

Και την σιγουριά αυτή την «έδεσε» πολύ καλά ο τότε Υπουργός της αύξησης του BONUS από 40 σε 50 Βουλευτικές έδρες κ Παυλόπουλος!

Τελικά, φίλες και φίλοι αναγνώστες, η «νόθευση» της λαϊκής εντολής που όταν δίνει 7% σε ένα Κόμμα περιμένει λογικά να δει και μια αντιστοιχία της τάξης των 21 βουλευτικών εδρών – Σε Απλή Αναλογική Μορφή – ενισχύεται γενόμενη ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗ όταν μπορεί στις 6 Μαΐου να δούμε μια «Νέα» Ν.Δ. του κ Σαμαρά (και του κ Παυλόπουλου και του κ Καραμανλή) να παίρνει κάτι μεταξύ 25% και 30% και αντί να μετρά στο δυναμικό της 75 ή 90 Βουλευτές να απολήγει με πρόσθετους 50 στους 125 με 140 Βουλευτές και ένα ΠΑΣΟΚ με ποσοστά μεταξύ 15% και 20% να μπορεί να ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ με ΝΔ…

Επιμύθιον;

Η Νέα Δημοκρατία που παρέδωσε εξουσία στο ΠΑΣΟΚ το 2009 τα μαγείρεψε (των φρονίμων τα παιδιά, πάντα, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν) και τα ξημερώματα της 7ης Μαΐου 2012 ή «Νέα» Ν.Δ. του κ Σαμαρά αφού άφησε το ΠΑΣΟΚ του κ Παπανδρέου να μας φορτώσει την τρόικα και ΟΛΑ τα δεινά, να βρεθεί πάλι στην Εξουσία συνεπικουρούμενη από το «Νέο» ΠΑΣΟΚ του κ Βενιζέλου…
Στις 6 Μαΐου 2012 – θα «Νοθευτεί χοντρά», για μια ακόμη φορά, η ψήφος μας!...

Δοξάστε τους!

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"