Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Δεκ 2014

Πλήρης επισκόπηση των διμερών θεμάτων Ελλάδας – Τουρκίας έγινε στις συναντήσεις του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Εξωτερικών Ευάγγελου Βενιζέλου με τους ομολόγους τους κ.κ. Νταβούτογλου και Τσαβούσογλου, μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο (www.amna.gr).

Σε συνομιλία που είχε ο κ. Βενιζέλος με δημοσιογράφους ανέφερε ότι συζητήθηκε το κυπριακό, το οποίο αποτελεί το «κλειδί» για όλα και σημείωσε ότι υπάρχουν σημεία σύγκλισης σε σχέση με τους χειρισμούς στην κατεύθυνση της αποκλιμάκωσης μετά τις εξελίξεις στην κυπριακή ΑΟΖ.
Συζητήθηκε το πώς θα μπορούσαν οι δύο κοινότητες στην Κύπρο να επανέλθουν στο τραπέζι των συνομιλιών και πως μπορεί να γίνει σεβαστό το Δίκαιο της Θάλασσας και των θαλάσσιων ζωνών. Η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται σε επαφή με την κυπριακή ηγεσία.
(Άλλες πηγές ισχυρίστηκαν ότι στην Αθήνα “μαγειρεύεται” υποχώρηση της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και ενώ ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης βρίσκεται στη Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης του νοσοκομείου “Ορος Σινά”, στη Νέα Υόρκη).

Σύμφωνα με το ΑΠΕ, ο κ. Βενιζέλος είπε ότι επιβεβαίωσαν τα όσα είχαν πει με τον ομόλογό του κ. Τσαβούσογλου, στην Άγκυρα. Στις συναντήσεις τέθηκαν ακόμη τα θέματα που αφορούν τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών και η εφαρμογή του διεθνούς δικαίου στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Συζητήθηκε ακόμη η προοπτική της ΕΕ ως οντότητας και η σχέση της Τουρκίας με την Ευρώπη.

Στο τραπέζι βρέθηκαν και τα θέματα που αφορούν την μουσουλμανική μειονότητα στην Ελλάδα και την ελληνική μειονότητα στην Τουρκία «όχι στην βάση της αμοιβαιότητας ή της ανταλλακτικότητας» εξήγησε ο κ. Βενιζέλος, αλλά υπό το πρίσμα του σεβασμού του διεθνούς δικαίου και της προστασίας των δικαιωμάτων.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ, τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πρόεδρο της Κύπρου, Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος βρίσκεται στη Νέα Υόρκη οπού υποβλήθηκε σε πετυχημένη χειρουργική επέμβαση καρδιάς και ήδη σηκώθηκε από το κρεβάτι, είχε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Ο πρωθυπουργός ευχήθηκε στον Κύπριο Πρόεδρο καλή και ταχεία ανάρρωση.

Η τηλεφωνική επικοινωνία των δυο ηγετών πραγματοποιήθηκε, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης του πρωθυπουργού με τον Τούρκο ομόλογό του, Αχμέτ Νταβούτογλου, στο Μέγαρο Μαξίμου.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Εξαιρετικά σημαντική χαρακτήρισε τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και την επίσκεψή του στην Ελλάδα μαζί με τους υπουργούς του, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, στο χαιρετισμό του στο ελληνοτουρκικό επιχειρηματικό φόρουμ. «Ελάτε να λύσουμε το Κυπριακό και να αξιοποιήσουμε τον ενεργειακό πλούτο» είπε στην ομιλία του ο κ.Νταβούτογλου, ενώ ο κ.Σαμαράς τόνισε ότι χρειάζεται συνεχιστεί η σφυρηλάτηση σχέσεων καλής γειτονίας και εμπιστοσύνης μεταξύ των δυο χωρών.

Τα προβλήματα που υπάρχουν στο περιβάλλον μας έχουν πολλαπλασιαστεί και έχουν γίνει πολυδιάστατα ανέφερε στην ομιλία του ο Τούρκος πρωθυπουργός και πρόσθεσε: Η Τουρκία αποδίδει τεράστια σημασία στην σταθερότητα στην Ελλάδα, στο πλήρες μέλος της ΕΕ και γείτονα.

«Η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν μία σχέση που πρέπει να εξελιχθεί γιατί η Ελλάδα είναι από τους σημαντικότερους συνεργάτες και φίλους. Η στήριξη που θα προσφέρει ο ένας στον άλλον θα συμβάλλει στην ανάπτυξη των δύο οικονομιών. Η βάση των διμερών σχέσεων είναι οι πολιτιστικές σχέσεις, αυτό είναι το έδαφος στο οποίο θα χτίσουν οι διοικούντες των δύο χωρών.

» Συνομιλήσαμε εδώ με τους Θρακιώτες ομογενείς όσο και με την ελληνική μειονότητα που ήλθε εδώ από την Κωνσταντινούπολη. Δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω ποιός είναι ποιός. Υπήρχαν προκαταλήψεις του παρελθόντος που δημιουργούσαν εμπόδια αλλά τώρα έχουμε κατανοήσει ότι η σχέση των δύο χωρών δεν είναι ανταγωνιστική αλλά συνεργασίας» είπε ο Τούρκος πρωθυπουργός.

Ο κ. Νταβούτογλου είπε ότι στόχος είναι πάντα η σταθερότητα, σημείωσε ότι «εμείς συζητούμε τα πάντα» και πρόσθεσε ότι "φυσικά υπάρχουν θέματα που διαφωνούμε".

» Στο Αιγαίο θα συνεχίσουμε τις διμερείς διερευνητικές συνομιλίες, χρειάζεται να εμβαθύνουμε. Δεν επιθυμούμε ένταση στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο. Θέλουμε όταν υπάρχουν διαφορές να μπορούμε να συνομιλούμε και να διερευνούμε την επίλυσή τους.

» Εύχομαι τα καλύτερα στον κ. Αναστασιάδη για να μπορέσουμε να συζητήσουμε την υγεία της Κύπρου. Δεν υπάρχει θέμα που να προκαλέσει ένταση στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας».

Επισήμανε ότι στα δύο προηγούμενα Συμβούλια υπογράφηκαν 25 συμφωνίες ενώ στόχος του είναι να μειωθεί η γραφειοκρατία αλλά και τα ψυχολογικά εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι επιχειρηματίες.

«Για το Κυπριακό σας απευθύνω έκκληση: ελάτε να επιλύσουμε το θέμα, να αξιοποιήσουμε τον ενεργειακό πλούτο. Χρειαζόμαστε οραματιστές, η ειρήνη ποτέ δεν έβλαψε ποτέ. Όσο θα αναπτύσσονται οι οικονομικές σχέσεις και οι ανταλλαγές μεταξύ των δύο χωρών θα απομακρύνεται ο κίνδυνος θερμών επεισοδίων», κατέληξε ο Τούρκος πρωθυπουργός.

Σαμαράς: Πυλώνας των διακρατικών σχέσεων η ανάπτυξη της επιχειρηματικής συνεργασίας

Η Ελλάδα διήλθε το έκτο και τελευταίο έτος συνεχούς ύφεσης, όπου οι θυσίες του λαού έφθασαν στο αδιανόητο για περίοδο ειρήνης επίπεδο να έχουμε χάσει πάνω από το 25% του ΑΕΠ, τόνισε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς μιλώντας στο ελληνοτουρκικό επιχειρηματικό φόρουμ και πρόσθεσε ότι μέσα από το περιβάλλον της ύφεσης παλέψαμε και σήμερα έχουμε διπλό πλεόνασμα στον προϋπολογισμό και στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών.

Είναι πολυσήμαντη η σημερινή ημέρα γιατί η επιχειρηματική συνεργασία είναι αναγκαίος πυλώνας στις διακρατικές σχέσεις είπε ο πρωθυπουργός.

Και πρόσθεσε: «Αυτό ισχύει περισσότερο σήμερα που το διεθνές οικονομικό περιβάλλον μεταβάλλεται διαρκώς. Και ισχύει περισσότερο μεταξύ γειτόνων όταν καλλιεργείται σε περιβάλλον πολιτικής σταθερότητας και εμπιστοσύνης μεταξύ τους. Τότε ανοίγουν νέοι δρόμοι οικονομικών και εμπορικών επαφών προς όφελος των δύο λαών. Χρειάζεται σταθερότητα και εμπιστοσύνη και σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Οι σχέσεις των επιχειρηματικών κοινοτήτων και τα δεδομένα των οικονομικών σχέσεων είναι ενθαρρυντικά αλλά απλώς ενδεικτικά των πολύ μεγαλύτερων περιθωρίων.

Έχουμε με την Τουρκία σημαντική ενίσχυση των οικονομικών σχέσεων που αποτυπώνεται σε μία τεράστια αύξηση του όγκου του εμπορίου, είπε ο πρωθυπουργός και έκανε ειδική αναφορά στον τουρισμό που έχει αυξανόμενη δυναμική με αύξηση των ροών μεταξύ των δύο χωρών.

Συνεχίζοντας ανέφερε ότι «υπάρχουν αναξιοποίητα περιθώρια για περαιτέρω αύξηση των οικονομικών σχέσεων σε τομείς όπως η υψηλή τεχνολογία, οι κατασκευές, οι μεταφορές, ο τουρισμός. Πέρα από αυτά όμως έχουμε αναπτύξει ένα σημαντικό πλαίσιο διμερούς συνεργασίας και υπάρχει μία συμπληρωματικότητα μεταξύ των οικονομιών των δύο χωρών. Χρειάζεται να συνεχιστεί η σφυρηλάτηση των σχέσεων καλής γειτονίας και εμπιστοσύνης.

Για την Κύπρο ανέφερε ότι μετά την συνάντηση που είχε με τον κ. Νταβούτογλου τηλεφώνησε στον κ. Αναστασιάδη και του μετέφερε τους χαιρετισμούς του Τούρκου πρωθυπουργού. Η σχέση εμπιστοσύνης και η καλή γειτονία είναι αναγκαία για να ανέβουν οι σχέσεις σε όλα τα επίπεδα. Στόχος μας είναι η ευρύτερη ανάπτυξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων, για την ευόδωση του στόχου αυτού οι δύο κυβερνήσεις θα συνεχίσουν να εργάζονται σταθερά, είπε ακόμη ο κ. Σαμαράς.

Οι επιχειρηματικές κοινότητες των δύο χωρών έχουν αποδείξει ότι η αξία της εμπιστοσύνης και της συνεργασίας υπερβαίνει τις αρνητικές συγκυρίες. Στόχος μας, είπε κλείνοντας, είναι η σταθερότητα και εμπιστοσύνη που φέρνουν ανάπτυξη και η ανάπτυξη με την σειρά της ενισχύει την εμπιστοσύνη.

Βενιζέλος: «Κλειδί» για την εξομάλυνση το Κυπριακό και ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου

Υποχρέωση των κυβερνήσεων είναι να ενισχύσουν το κοινό πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει οι επιχειρηματικές κοινότητες Ελλάδας και Τουρκίας για την περαιτέρω ανάπτυξη των οικονομικών και εμπορικών σχέσεων, ανέφερε στον χαιρετισμό του ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Η Τουρκία είναι μία μεγάλη αγορά και η Ελλάδα στηρίζει την προσέγγισή της με την Ευρωπαϊκή Ένωση, σημείωσε ο υπουργός Εξωτερικών και πρόσθεσε ότι Ελλάδα και Τουρκία είναι ιστορικά πυλώνες σταθερότητας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο.

«Έχει σημασία να στηρίξουμε κοινά μεγαλεπήβολα σχέδια, όπως ο ΤΑΡ που είναι συνέχεια του ΤΑΝΑΠ. Αυτά μετά τις πρόσφατες εξελίξεις με τον South Stream αποκτούν μία πρόσθετη οικονομική και γεωπολιτική διάσταση. Περίπου 500 εταιρείες δραστηριοποιούνται σήμερα στην Τουρκία, ενώ ο πολιτισμός είναι μία πηγή συνεχούς ανατροφοδότησης των διμερών σχέσεων.

» Η Ελλάδα μετά από πέντε χρόνια προσπαθειών βγαίνει στο ξέφωτο, βγαίνει από το μνημόνιο αποκτά την ισοδυναμία της στην Ευρωπαϊκή Ένωση» τόνισε ο κ. Βενιζέλος. «Πρέπει να επιβάλλουμε την ειρήνη, τη σταθερότητα, την ασφάλεια στην περιοχή. Το "κλειδί" για την πλήρη εξομάλυνση είναι το Κυπριακό και ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου και του δικαίου της θάλασσας» επισήμανε.

Ο κ. Βενιζέλος έκανε αναδρομή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις από την εποχή Βενιζέλου-Ινονού, σημειώνοντας ότι η Ιστορία δεν συγχωρεί την αδράνεια ούτε όμως τις επιπολαιότητες.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της Ανατολικής Μεσογείου έχει νόημα και νομική υπόσταση, εφόσον συμφωνήσουν ΟΛΕΣ οι χώρες που εφάπτονται τα θαλάσσια σύνορά τους

Ο λόγος που η Τουρκία έχει εντείνει κατά το τελευταίο διάστημα τις επιθετικές ενέργειές της σε βάρος μας (Ελλάδα και Κύπρο), είναι η τριμερής συμφωνία του Καΐρου, που δυνητικώς προβλέπει την ρύθμιση των θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας, Αιγύπτου και Κύπρου. Βεβαίως, για να αποκτήσει πλήρη ισχύ αυτή η συμφωνία, όσον αφορά την οριοθέτηση των ΑΟΖ, πρέπει να συμβάλλει και ο άλλος γείτονας, η Τουρκία, είτε μετά από συμφωνία (που δεν προβλέπεται να συμβεί), είτε κατόπιν αποφάσεως Διεθνούς Δικαστηρίου.

Ο κ. Χρ. Καπούτσης, σε άρθρο του στο Onalert, το επισημαίνει. Δεν μπορεί να γίνει τμηματική ρύθμιση των θαλασσίων ζωνών (υφαλοκρηπίδα, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) στην Ανατολική Μεσόγειο μόνο μεταξύ τριών ή τεσσάρων κρατών (π.χ. Ελλάδας, Αιγύπτου, Κύπρου, Ισραήλ), αλλά η ρύθμιση πρέπει να είναι συνολική, για να είναι λειτουργική.

Η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της Ανατολικής Μεσογείου έχει νόημα και νομική υπόσταση, εφόσον συμφωνήσουν ΟΛΕΣ οι χώρες που εφάπτονται τα θαλάσσια σύνορά τους, που είναι: Τουρκία, Ελλάδα, Κύπρος, Συρία, Λίβανος, Ισραήλ, Αίγυπτος και Λιβύη.

Το «κλειδί» για την Ελλάδα, σε αυτή τη ρύθμιση των θαλασσίων ζωνών, είναι να συμπεριληφθεί και το νησιωτικό συμπλέγματα του Καστελόριζου, ως τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ. Αλλά για το θέμα αυτό, θα πρέπει να υπάρξει καταρχήν συμφωνία της Ελλάδας με την Τουρκία, που δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Η Τουρκία υποστηρίζει ότι το Καστελόριζο, λόγω της εγγύτητάς του στα τουρκικά παράλια, βρίσκεται εντός των δικών της ορίων, και ως εκ τούτου δεν δύναται να έχει ΑΟΖ. Αυτό σημαίνει, πως η τουρκική ΑΟΖ θα βρεθεί να συνορεύει με την αιγυπτιακή, την ελληνική και την κυπριακή. Στην αντίθετη περίπτωση, διακόπτεται από την ελληνική και η Τουρκία δεν έχει ΑΟΖ στην Μεσόγειο.

Στη νέα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (του 1982) αναφέρεται ρητώς στο άρθρο 121, ότι όλα τα νησιά που κατοικούνται, δηλαδή που έχουν οικονομική ζωή, διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Άρα, σύμφωνα με το Δίκαιο για την Σύμβαση της Θάλασσας (Montego Bay, 1982), έγραψε ο κ. Καπούτσης, το Καστελόριζο έχει ΑΟΖ.

Αν τα πράγματα ήσαν τόσο απλά, τότε δεν θα έπρεπε να ανησυχούμε. Να μου επιτραπεί να υπενθυμίσω την περίπτωση της διαφοράς Μιανμάρ-Μπαγκλαντές, στην οποία είχα αναφερθεί προ καιρού. Το Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας έβγαλε την ετυμηγορία του (14.3.2012) σχετικά με την εδαφική διαφορά μεταξύ της Μιανμάρ και του Μπαγκλαντές στον Κόλπο της Βεγγάλης.

Υπάρχει περιοχή που αμφισβητείται από τις δύο χώρες, για περίπου 40 χρόνια. Η διαφορά είχε οδηγήσει σε σχεδόν ένοπλη σύγκρουση το 2008, όταν η Βιρμανία (Μιανμάρ) ξεκίνησε γεωτρήσεις με συνοδεία πολεμικών πλοίων,50 χλμ από τις ακτές ενός νησιού (κατοικημένου) που ανήκει στο Μπαγκλαντές. Το Μπαγκλαντές είχε στείλει, με τη σειρά του, πολεμικά πλοία και είχε συγκεντρώσει στρατεύματα στα σύνορα μεταξύ των δυο χωρών, πριν να πέσουν οι εντάσεις.

Στην απόφασή του, το δικαστήριο όρισε την θαλάσσια γραμμή-σύνορα μεταξύ των δύο κρατών, προτείνοντας μια συμβιβαστική λύση. Εκτίμησε ότι οι δύο χώρες έπρεπε να έχουν την κυριαρχία επί των αντίστοιχων χωρικών υδάτων στην υφαλοκρηπίδα τους.

Η Τουρκία προβάλει το επιχείρημα ότι το σύμπλεγμα των 14 νησίδων-βραχονησίδων της περιοχής του Καστελόριζου (κατοικούνται οι νησίδες Μεγίστη, Ρω, Στρογγύλη) διέπεται από ειδικό καθεστώς, των αποκομμένων νησίδων που επικάθονται επί της τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Άρα, τα νησιά αυτά δεν διαθέτουν ούτε ΑΟΖ, ούτε και έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα, υποστηρίζει η Άγκυρα!

Σύμφωνα με Διεθνές Δίκαιο, ένα παράκτιο κράτος αποκτάει ΑΟΖ με μονομερή δήλωση ανακήρυξης. Και στη συνέχεια, συνάπτει συμφωνίες οριοθέτησης με τα γειτονικά κράτη. Εάν δεν καταστεί δυνατή η συμφωνία οριοθέτησης, τότε η διαφορά τους λύνεται με παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο. Το ερώτημα είναι, ένα Διεθνές Δικαστήριο, που όλοι γνωρίζουμε πως παίρνει πολιτικές και όχι νομικές αποφάσεις, είναι βέβαιο ότι θα μας δικαιώσει; Και αν είμαστε βέβαιοι -αφού συνεχώς επικαλούμαστε το Διεθνές Δίκαιο- γιατί δεν οριοθετούμε την ΑΟΖ ανοίγοντας τον δρόμο για το Διεθνές Δικαστήριο;

Ας φροντίσει η Ελλάδα να ενδυναμώσει, ώστε να προστατεύσει μόνη της τα θαλάσσια όριά της, και ας μη τρέφει τον λαό με κούφιες ελπίδες, ως προς την οριοθέτηση της ΑΟΖ με Κύπρο και Αίγυπτο. Επί τέσσερα χρόνια περιμένει η Κύπρος να αρχίσουν οι συζητήσεις μαζί της γι’ αυτό το θέμα.

Ο Μακεδών


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Απευθύνομαι σ’ αυτούς που στα είκοσί τους χρόνια πήρανε Καλάσνικοφ και βγήκαν στο κλαρί.
Τους γράφω επειδή δεν τους θεωρώ πράκτορες (αν και μπορεί να άγονται και φέρονται από πράκτορες) και επειδή οποιαδήποτε αντίδραση στην βρωμιά, έστω και πρωτόγονη, έστω και ενστικτώδης, έστω και εξαρχής καταδικασμένη, εμπεριέχει υγιή στοιχεία (πόσα και ποια δεν ξέρω, πάντως είναι πολύ περισσότερα από εκείνα των καναπεδάτων θεωρητικών σαν και του λόγου μου).

Φιλαράκια, θα σας βάλω δύσκολα.

Θα σας θέσω ένα και μοναδικό ερώτημα, το οποίο εγώ, με τις τόσες γνώσεις, δεν κατάφερα να απαντήσω:
«Είναι οι σπασμωδικές κινήσεις προτιμότερες από την πλήρη ακινησία;».

Παραδεχθείτε το:
Όλη αυτή η ιστορία του ένοπλου αγώνα σας είναι σκέτη καταστροφή.

Εξηγώ:

1) Επιχειρείτε ένοπλες ληστείες στην επαρχία και σε 2-3 ωρίτσες σας έχουν συλλάβει. Η αιωνίως κοιμώμενη, δυσκίνητη και φοβική αστυνομία της επαρχίας εμφανίζει, ως εκ θαύματος, ετοιμότητα, ταχύτατα αντανακλαστικά και σχέδιο, ενώ, προφανώς κατόπιν θείας φώτισης, από την πρώτη στιγμή σας κυνηγάει και η Αντιτρομοκρατική.


Βλέπετε τίποτε περίεργο; Εγώ βλέπω. Σας παρακολουθούσαν. Δεν ξέρω αν έχετε ρουφιάνους εκεί μέσα, πάντως είχατε χάσει από χέρι. Ως σεσημασμένοι ύποπτοι υπό παρακολούθηση θα έπρεπε να κρύβεστε και όχι να κάνετε ληστείες μέρα-μεσημέρι. Τώρα εκτός από τα «τρομοκρατικά» θα σας φορτώσουν και τον μισό Ποινικό Κώδικα.

2) Η ίδια η ιδέα της ληστείας σε τράπεζα για χρηματοδότηση αντάρτικου πόλεων είναι πια ξεπερασμένη. Οι ληστείες από ποινικούς και κατσαπλιάδες έχουν γίνει ρουτίνα και τόσο ο απλός άνθρωπος όσο και η αστυνομία έχουν ευαισθητοποιηθεί. Εκτός του ότι η βία της ένοπλης ληστείας αποτελεί άσκηση εξουσίας που δεν αρμόζει σε αντιεξουσιαστή, οι πιθανότητες να βρεθεί κανείς πρόσωπο με πρόσωπο με ενόπλους ή αόπλους που είναι αρκετά ηλίθιοι για να το παίξουν ήρωες, είναι πλέον πάρα πολλές. Στην τελευταία περίπτωση πρέπει να απαντήσει και στο ερώτημα «η ηλιθιότητα τιμωρείται με θάνατο;». Εντάξει, αποσύρω το ερώτημα. Είπα να σας βάλω δύσκολα, όχι πολύ δύσκολα.

3) Απ’ όσο κατάλαβα, δεν ρίξατε ούτε ντουφεκιά. Πολύ σωστά κάνατε. Όταν ρίχνεις με αυτόματα μπορεί να φας κανέναν άσχετο, του οποίου το αίμα θα σε κυνηγάει μια ζωή. Ποιος όμως είναι ο λόγος να φέρεις βαρύ οπλισμό, αν δεν είσαι σε θέση ή δεν θέλεις να τον χρησιμοποιήσεις; Τι σόι τσαμπουκάς είναι αυτός με τα όπλα άκαπνα;

Όπως καταλαβαίνετε, αυτά τα πράγματα δεν είναι σοβαρά. Ελπίζω μάλιστα να μην επιμείνετε και στην ατάκα «μας δείρανε οι μπάτσοι», διότι όποιος κρατάει Καλάσνικοφ και διαμαρτύρεται για το ξύλο που έφαγε, είναι σαν ελέφαντας που διαμαρτύρεται ότι τον τσίμπησαν κουνούπια. Έχω πει παλαιότερα και επαναλαμβάνω κι εδώ, ότι θα συγχαρώ δημοσίως όποιον αντάρτη πόλης ή άλλον αντιεξουσιαστή συλληφθεί και:

Α) στείλει στο διάολο τη μαμά του που διαρρηγνύει τα ιμάτιά της στις μαρκουτσοφόρες ύαινες επειδή ανησυχεί αν ο κανακάρης της είναι καλά σκεπασμένος στο κελί

Β) στείλει στο διάολο το μπαμπά του που περιδιαβαίνει τα μπουρδελοκάναλα δηλώνοντας ότι το παιδί του το ‘φαγαν οι κακές παρέες

Γ) στείλει στο διαόλο συγγενείς, γνωστούς και φίλους που επιμένουν ότι το παιδί ήτανε καλό, αλλά το συνέθλιψε η κακούργα κενωνία

Δ) στείλει στο διάολο τους χασοδίκες που επιχειρούν να τον υπερασπίσουν με πουστιές του τύπου «έχουμε άλλοθι», «δεν έχετε αποδείξεις», «τα στοιχεία σας δεν είναι επαρκή», «είμαστε θύματα πλεκτάνης» κτλ

Ε) στείλει στο διάολο τους εξουσιαστές της τετάρτης εξουσίας, όλους ανεξαιρέτως, δηλαδή και τους εκατομμυριούχους συστημικούς αλήτες που γλείφουν τον αντιεξουσιαστικό χώρο για να μην αρπάξουν καμιά μολότοφ στο Καγιέν, αλλά και τους υποκρίταρους ψευτοαριστερούς που το παίζουν επαναστάτες και αλληλέγγυοι, ενώ τσεπώνουν εκατομμύρια από την ΕΡΤ και τους εκδότες τσόντας και κρατάνε ομήρους νεαρούς δημοσιογράφους με μισθούς πείνας και απειλή απόλυσης, ως στυγνοί εργοδότες

ΣΤ) στείλει στο διάολο τα πολιτικά κόμματα και τους πολιτικούς, όλους ανεξαιρέτως και ιδιαίτερα τους αριστερούς-ριζοσπάστες-επαναστάτες της πορδής, που κυνηγάνε ψηφαλάκια για να κάνουνε επανάσταση από το άντρο της διαφθοράς που λέγεται Βουλή, που ψηφίζουνε αντεργατικούς και αντιλαϊκούς νόμους συμμετέχοντας σε συγκυβερνήσεις με τους καπιταλιστές ως αριστεροί Καρατζαφέρηδες ή προσκυνάνε το ευρώ, τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς κτλ, που ποτέ δεν επιδοκιμάζουν ξεκάθαρα τις πράξεις του αντιεξουσιαστικού χώρου αυτές-καθαυτές, αλλά τον γλείφουν με πουστιές του τύπου «είμαστε με την νεολαία», «κάτω τα χέρια από τα παιδιά» κτλ κτλ

Ζ) στείλει στο διάολο τους δικαστές συλλήβδην, μη αποδεχόμενος την εξουσία τους πάνω του, αρνούμενος να «νομιμοποιήσει» συστημικές δίκες, να απολογηθεί, να ζητάει χάρες, άδειες, αποφυλακίσεις κτλ.

Ξεκινάω με δύο βασικές παραδοχές. Αν δεν τις θεωρείτε σωστές, μην διαβάσετε παρακάτω. Αν δεν συμφωνείτε, σημαίνει ότι δεν έχουμε κανέναν κοινό τόπο και δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε.

Παραδοχή πρώτη: η επανάσταση (η αντίσταση, η εγρήγορση κτλ) πρέπει να είναι διαρκής. Γενικά, η αφοσίωση σε υψηλά ιδανικά πρέπει να είναι ισόβια και να την διακόπτει μόνο ο φυσικός θάνατος. Δύο υψηλότατες στάσεις ζωής είναι ιδιαίτερα βαριές: η καλογερική και η επανάσταση. Το λέει κι ο λαός: «Είναι βαριά η καλογερική». Και η επανάσταση, προσθέτω εγώ.

Παραδοχή δεύτερη: επανάσταση ερήμην του λαού δεν νοείται. Η επανάσταση γίνεται από τον λαό για τον λαό. Επανάσταση «εις το όνομα του λαού», με τον λαό (όποιος κι αν είναι αυτός) απόντα, αδιάφορο ή εχθρικό, δεν είναι επανάσταση.

Επανάσταση λοιπόν «δι αντιπροσώπου», αλά καρτ, υπό προθεσμία ή με δόσεις, είναι ατόπημα, δεν εκφράζει τον λαό ή και στρέφεται εναντίον του.

Πάμε παρακάτω.

Το φτωχό μυαλό μου διακρίνει τους ανθρώπους σε φτωχούς, μεσαίους και πλούσιους. Εσείς μπορείτε να διαφωνήσετε, ή να συμφωνήσετε προσθέτοντας κι άλλες κατηγορίες, να είστε περισσότερο ακριβείς χρησιμοποιώντας επιπλέον όρους όπως ελίτ, λούμπεν κ.α., οι περισσότεροι όμως απλοί άνθρωποι διακρίνουν τις τάξεις όπως κι εγώ.

Δεδομένων των παραδοχών και όσον αφορά στην ένοπλη δράση σας, σας λέω ευθέως:
Για τους φτωχούς είστε ανύπαρκτοι.
Τους μεσαίους τους τρομάζετε.
Τους πλούσιους τους εξυπηρετείτε.

Εξηγώ:

Οι φτωχοί είναι πολλοί και οι χαρακτήρες τους ακόμη περισσότεροι, με βάση όμως την πολιτική τους συνείδηση είναι δύο ειδών: αυτοί που δεν έχουν, κι αυτοί που έχουν.

Οι πρώτοι πλειοψηφούν. Εκτός της πολιτικής συνείδησης στερούνται και παιδείας, οπότε ούτε και ταξική συνείδηση έχουν. Η μόνη τους έννοια είναι πώς θα πιάσουν την καλή, πώς θα ανέβουν κατηγορία. Πώς θα γίνουν μεσαίοι και μετά πλούσιοι ή … απευθείας πλούσιοι. Ένας πολτός είναι, μια μάζα άμορφη και αποκρουστική, τμήμα του συστήματος αναπόσπαστο. Το πόσο αχρείοι είναι, αποδεικνύεται περίτρανα κάθε φορά που κάποιοι (ελάχιστοι) από δαύτους τα καταφέρνουν και γίνονται πλούσιοι (νεόπλουτοι). Κομπλεξικοί και ακαταλόγιστοι, είναι πιο επικίνδυνοι από τους αναντάμ-παπαντάμ πλούσιους. Ασφαλώς κανείς λογικός άνθρωπος δεν περιμένει συμμετοχή τους σε επανάσταση ή αντίσταση οποιασδήποτε μορφής.

Οι δεύτεροι, οι συνειδητοποιημένοι, οι διαβασμένοι, οι υποψιασμένοι έστω, είναι λιγότεροι. Επειδή όμως έχουν παιδευτεί (έλαβαν παιδεία, έστω και στοιχειώδη) ή διαθέτουν στοιχειώδη λογική, σκέψη και κρίση, γνωρίζουν πολύ καλά ότι επανάσταση δεν γίνεται με σπασμωδικές κινήσεις, ούτε από δυό-τρείς εις το όνομα των υπολοίπων (δυό-τρείς ίσως μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, αλλά όχι ως ταύροι σε υαλοπωλείο). Επειδή κατανοούν ότι η καλογερική (η αντίσταση) είναι βαριά και ουδείς μπορεί να την σηκώσει μόνος του, οργανώνονται. Σε σωματεία, κινήσεις, κινήματα κτλ και (δυστυχώς;) σε κόμματα, κατά κανόνα σε όσα χρησιμοποιούν ρητορική ρήξης. Παλαιότερα σε κομμουνιστικά ή κομμουνιστικής κατεύθυνσης. Εσχάτως στα ακριβώς αντίθετα. Την ώρα που σας ανέκριναν στα κρατητήρια, πάνω από 30.000 άνθρωποι μετείχαν σε συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής. Και ανάθεμα αν ένας ή δυό απ’ αυτούς έχουν στον ήλιο μοίρα. Ουδείς πάντως φτωχός, ακόμη και ανένταχτος, όση οργή κι αν έχει, θα συνταχθεί με «φαντομάδες» που δεν ξέρει από πού κρατάει η σκούφια τους, που επιλέγουν στόχους με άγνωστα (αν όχι περίεργα) κριτήρια και ασκούν ανεξέλεγκτη βία δίνοντας δικαιολογία στο καθεστώς να αστυνομοκρατεί τα πάντα. Θα προτιμήσει να διαδηλώσει υπερήφανα, με το κεφάλι ψηλά και το πρόσωπο ακάλυπτο.

Κι αν τους φτωχούς τους χάνετε, με τους μεσαίους ανοίξατε μέτωπο.

Οι μεσαίοι είναι επίσης πολλοί. Η διάκρισή τους ανάλογα με την πολιτική τους συνείδηση και η σχετική αναλογία (πολλοί άξεστοι, λίγοι διαβασμένοι) ισχύουν απαράλλαχτες. Ετούτοι όμως, έχουν διπλό καημό: αγωνίζονται να πλουτίσουν, αλλά σε περιόδους «κρίσης» (καπιταλιστικής βεβαίως-βεβαίως) παλεύουν να μην φτωχύνουν.

Βασικό κομμάτι της πυραμίδας κι αυτοί, στυλοβάτες των κομμάτων εξουσίας, έχουν ένα μοναδικό γνώρισμα: έχουν κάτι να χάσουν.
Μίζεροι κατά κανόνα, μίζερο είναι κι αυτό το κάτι (δουλίτσα, σπιτάκι, αυτοκινητάκι κτλ).
Είναι όμως δικό τους και δεν γουστάρουν να το χάσουν.
Ούτε ν’ ακούσουν θέλουν για επαναστάσεις και συναφή. Γι αυτούς, όπως και για τους ηλίθιους, τίθεται το ερώτημα: «είναι η μιζέρια -και η ηλιθιότητα- θανάσιμα αμαρτήματα;».

Η μέχρι τώρα στάση σας μαρτυρά ότι απαντάτε καταφατικά. Όπως και να ‘χει πάντως τους τρομάζετε. Υποστήριξη απ’ αυτούς δεν πρόκειται να βρείτε. Το αντίθετο μάλιστα.

Όποιος φοβάται πολύ παίρνει ανάποδες βόλτες.
Αν τους παρατρομάξετε θα τους στρέψετε όλους προς τον φασισμό. Γι αυτό εκείνο το συνθηματάκι με τους αστούς που θα τους φάνε τα παιδιά τους, προτείνω να το καταργήσετε.
Κάθε φορά που το φωνάζετε οι ακροδεξιοί ανοίγουν σαμπάνιες.

Επαναλαμβάνω εδώ κάτι που έγραψα παλαιότερα: επανάσταση δεν κάνουν οι βολεμένοι ούτε εκείνοι που ελπίζουν να βολευτούν.

Ο κύριος όγκος λοιπόν του λαού, της κοινωνίας, δεν σας υποστηρίζει. Ίσως δεν σας μισεί, ίσως σας δικαιολογεί, αλλά δεν σας υποστηρίζει. Μπορείτε βέβαια να αντιτείνετε ότι δεν σας ενδιαφέρει. Μπορείτε να πείτε θαρραλέα ότι αδιαφορείτε για την κοινωνία έτσι που κατάντησε και δεν ζητάτε την υποστήριξη κανενός. Ότι κάνετε αντάρτικο και όχι επανάσταση. Ότι έχετε την συμπαράσταση των συντρόφων σας (λίγων και καλών και προσεχώς, λόγω ανέχειας, περισσότερων), ότι έχετε τα νιάτα σας, ότι έχετε την οργή σας. Ότι θα κάνετε όση περισσότερη ζημιά μπορείτε κι ας πάει στον αγύριστο ο φαύλος λαός και η μίζερη κοινωνία.

Σεβαστή τέτοια στάση, αλλά ανακόλουθη.

Προσδίδετε πολιτικά κίνητρα στις πράξεις σας, αναλαμβάνετε την πολιτική ευθύνη των ενεργειών σας και δηλώνετε πολιτικοί κρατούμενοι. Ομολογείτε δηλαδή ότι είστε πολιτικά όντα. Τα πολιτικά όντα είναι εξορισμού κοινωνικά όντα. Τα πολιτικά-κοινωνικά όντα δεν αδιαφορούν για την κοινωνία, ούτε πολύ περισσότερο στρέφονται εναντίον της, ακόμη κι αν αυτή είναι σαθρή, ηλίθια, πωρωμένη ή κοιμώμενη. Η άναρχη κοινωνία προϋποθέτει ύπαρξη κοινωνίας. Η λαϊκή αυτοδιάθεση προϋποθέτει ύπαρξη λαού. Ο αναρχικός αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο και όχι για καθόλου κόσμο.

Κι αν στα παραπάνω κάπου υπάρχει λάθος (ή εσείς κάνετε λάθος ή εγώ), το επόμενο είναι αποκλειστική σας ευθύνη.

Το μόνο που καταφέρνετε με τον ένοπλο ακτιβισμό είναι να στηρίζετε την άρχουσα τάξη.

Ασυγχώρητο.

Το καθεστώς που λέτε (πείτε το σύστημα, κυβέρνηση, ελίτ, πλουτοκρατία … όπως θέλετε) το δουλεύει πολύ το παραμύθι. Τα παραμύθια. Τα παραμυθάκια.

Τα περισσότερα παραμυθάκια είναι για νανούρισμα. Για να κάνουν οι βάσεις της πυραμίδας γλυκά και ήσυχα νανάκια. Υπάρχουν όμως και τρομακτικά παραμυθάκια για άτακτα παιδάκια. Αυτά τα τελευταία περιλαμβάνουν μορφές ομιχλώδεις και φοβερές. Σκοτεινές και απειλητικές. Απόκοσμα τέρατα, αποκυήματα νοσηρής φαντασίας. Τους Μπαμπούλες.

Αυτόν τον ρόλο αναλάβατε οικειοθελώς να παίξετε εσείς. Να δώσετε σάρκα και οστά σε ανύπαρκτες απειλές, σε φανταστικούς εχθρούς. Αν αυτό δεν είναι στήριξη των αρχόντων, τότε τι είναι;

Συνειδητοποιείτε ότι έτσι δίνετε στο καθεστώς την αφορμή που ζητάει για να βαράει ή να πνίγει στο αίμα οποιαδήποτε διαμαρτυρία; Καταλαβαίνετε ότι όποιος κατεβάσει τον σκουριασμένο γκρα του παππού από την σοφίτα για να υπερασπιστεί το καλυβάκι του που κατάσχει ο Τραπεζίτης (είτε ως Τραπεζίτης-τραπεζίτης, είτε ως Τραπεζίτης-υπουργός) θα εξοντωθεί επιτόπου ως «τρομοκράτης», όρο που καθιέρωσε το σύστημα και εδραιώσατε εσείς; Κατανοείτε ότι το μόνο που θα πετύχετε στο τέλος είναι να έχουμε όοοολοι από έναν μπάτσο κάτω από το κρεβάτι μας;

Ασυγχώρητο.

Μπορείτε βέβαια να υποστηρίξετε ότι εσείς απλώς δίνετε το έναυσμα. Ανάβετε τις σπίθες για να παραδειγματιστούν κι άλλοι και ν’ ανάψουν φωτιά. Είναι λάθος. Ανάβετε σπινθήρες κατευθείαν μέσα στην δεξαμενή των καυσίμων. Μέσα εκεί έχει υποχρεωτικά βυθιστεί ο λαός. Θα γίνει έκρηξη και θα κάψετε τον λαό και μάλιστα νωρίτερα απ’ ότι σχεδιάζουν αυτοί που τον βούλιαξαν εκεί. Και μετά δεν θα μείνει κανείς για να σώσετε, κανείς για να χαρεί τον καινούριο καλύτερο κόσμο.

Και τελειώνω με την άλλη έντεχνα καμουφλαρισμένη παγίδα που σας έχει στήσει το σύστημα: τις δηλώσεις-εκδηλώσεις αλληλεγγύης. Ιδιαίτερα από κόμματα και αλήτες-ρουφιάνους (δημοσιογράφους). Ιδιαίτερα από τους «αριστερούς».

Προσέξτε πολύ. Όλη η καθεστωτική αριστερά (γνωρίζεται εύκολα· μετέχει στις εκλογές και αρθρογραφεί σε «προχώ» έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα) είναι δηλητηριώδης γλίτσα. Είναι κεφαλαιοκρατικά σκατά πασπαλισμένα με «ριζοσπαστική» άχνη για να μην βρωμάνε και να μην αναγνωρίζονται. Αρνηθείτε τέτοια «αλληλεγγύη».

Επιτρέποντας σε κόμματα να μιλούν για λογαριασμό σας, καταργείτε στην πράξη οποιαδήποτε έννοια αναρχισμού και αντιεξουσιαστικής θεωρίας. Αν κόμματα που ψαρεύουν ψήφους κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εκπροσωπούν αναρχικούς και αντιεξουσιαστές καήκαμε. Αν είναι έτσι, αναρχικοί και αντιεξουσιαστές να ιδρύσουν δικό τους κόμμα και να γυρεύουν κι αυτοί ψηφαλάκια (ή μήπως έγινε κι αυτό;).

Γενικά, η έστω και παθητική αποδοχή από μέρους σας «αλληλεγγύης» ή ψευτοανθρωπιστικής συμπαράστασης από την άρχουσα τάξη (κόμματα, βουλευτές, πολιτικάντηδες, εκδοτικό και οικονομικό κατεστημένο κτλ), η κάλυψή σας από καθεστωτικούς δήθεν αριστερούς που τα κάνανε πλακάκια με τα αφεντικά (σαν τα γουρούνια στη φάρμα του Όργουελ), η συμπόρευσή σας με δήθεν αντιεξουσιαστές τους οποίους όταν συλληφθούν απελευθερώνει ο μπαμπάς-βουλευτής και το προμοτάρισμα (μέσω της παραχώρησης συνεντεύξεων) χαφιέδων δημοσιοκάφρων με προβιά αριστερού-αντιεξουσιαστή, σας εκθέτουν ανεπανόρθωτα στα μάτια όποιου έχει 5 δράμια μυαλό στο κεφάλι του.

Αποκηρύξτε τους.
Ξορκίστε τους.
Κράξτε τους.
Ξεφωνίστε τους.
Όλους.
Απαγορέψτε τους να σας πιάνουν στο στόμα τους, απαντήστε με φτύσιμο στις φιλοφρονήσεις και στα γλειψίματα.

Μην δυσφημείτε την ιδεολογία του αναρχικού και την φιλοσοφία του αντιεξουσιαστή.

Αλλιώς, κινδυνεύετε να χαρακτηριστείτε αμετάκλητα ως «Επαναστάτες Βορείων Προαστίων» ή «Επαναστάτες με την ευγενική χορηγία της Χαλυβουργικής», αν εννοείτε τι εννοώ.

Καταλαβαίνετε τώρα το ερώτημα στον τίτλο;
Καταλαβαίνετε τι κάνετε μωρέ;

Πηγή AristidisDikaios


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Προσπάθησαν να απελευθερώσουν ομήρους της Αλ Κάιντα αλλά δεν τα κατάφεραν

Το Πεντάγωνο παραδέχτηκε ότι δεν κατάφερε να απελευθερώσει πολλούς Αμερικανούς, ανάμεσά τους ο 33χρονος Λουκ Σόμερς, που κρατούνται όμηροι της Αλ Κάιντα στην Υεμένη.

Σύμφωνα με την «Wall Street Journal», το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας αποκάλυψε, χθες, ότι τον προηγούμενο μήνα, προσπάθησε χωρίς επιτυχία να απελευθερώσει τον 33χρονο αμερικανό πολίτη που κρατείται όμηρος από τον βραχίονα της Αλ Κάιντα στην Υεμένη. Λίγες ώρες νωρίτερα, η τρομοκρατική οργάνωση απείλησε σε βίντεο που έδωσε στην δημοσιότητα ότι θα εκτελέσει τον Λουκ Σόμερς που απήχθη στη Σανάα τον Σεπτέμβριο του 2013.

Όπως δήλωσε το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας, στο σημείο όπου έγινε η επιχείρηση, ο Σόμερς δεν ήταν παρών.

«Οι ΗΠΑ αποπειράθηκαν πρόσφατα να πραγματοποιήσουν μια επιχείρηση απελευθέρωσης πολλών ομήρων μεταξύ αυτών και ο Αμερικανός πολίτης, Λουκ Σόμερς, που κρατούνται στην Υεμένη από την Αλ Κάιντα... Πολλοί όμηροι απελευθερώθηκαν όμως άλλοι, ανάμεσά τους και ο Σόμερς δεν ήταν παρόντες στο κτίριο που ήταν στόχος», ανέφερε ο Τζον Κόρμπι, εκπρόσωπος του Πενταγώνου. Ο ίδιος επισήμανε ότι η επιχείρηση διεξήχθη σε συνεργασία με τις αρχές της Υεμένης.

Οι λεπτομέρειες της επιχείρησης παραμένουν απόρρητες, όμως το Πεντάγωνο αποφάσισε «να δώσει ακριβείς πληροφορίες καθώς η αποστολή αυτή έχει μεταδοθεί ευρέως στη δημόσια σφαίρα», πρόσθεσε ο αντιναύαρχος Κίρμπι.

«Οι ΗΠΑ δεν ανέχονται την απαγωγή πολιτών τους και εργάζονται ακατάπαυστα για να τους απελευθερώσουν και να εντοπίσουν τους απαγωγείς τους», υπογράμμισε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Χρησιμοποιεί την ονομασία «Μακεδονία» ακόμη κι όταν συζητά με Έλληνες αξιωματούχους!

Του Vladislav Perunović
Αποκλειστικού Ανταποκριτή μας στα Σκόπια


Ο Σλοβένος Ευρωβουλευτής Ivo Vajgls είναι ο νέος εισηγητής για την ενταξιακή πορεία της FYROM στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. O Vajgls αντικατέστησε τον Richard Howitt (Σοσιαλιστές, ΗΒ) και ανήκει στο Ευρωπαϊκό Φιλελεύθερο Κόμμα, στο οποίο από την Ελλάδα συμμετέχει η Δράση. Eίναι θερμός υποστηρικτής της FYROM και την αποκαλεί «Macedonia».

Η είδηση αυτή έγινε δεκτή με μεγάλο ενθουσιασμό στα Σκόπια, αφού ο προηγούμενος εισηγητής Richard Howitt ενώ αρχικά έδειξε να έχει κάποια κλίση συμπάθειας προς την ΠΓΔΜ, στη συνέχεια έγινε η στάση αυτή άλλαξε και έγινε περισσότερο ρεαλιστική, αφού ο κ. Howitt είχε αποκτήσει αρκετή γνώση σχετικά με την ζοφερή πολιτική κατάσταση που επικρατεί στην ΠΓΔΜ.

Αυτό δεν συμβαίνει όμως με τον Ivo Vajgls, αφού αν και έχει την θέση (και την ευθύνη) και οφείλει να εργαστεί (αμερόληπτα) μέσα στα πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο ίδιος έχει ήδη διακηρύξει δημοσίως τα φιλικά του αισθήματα προς την ΠΓΔΜ και τον φιλο-«Μακεδονισμό» του, καθώς και η a priori δυσαρέσκεια (και αντίθεσή του) προς τις Ελληνικές θέσεις σχετικά με τις υφιστάμενες διαφορές ως προς το όνομα και την ταυτότητα της ΠΓΔΜ.

Στα βίντεο που ακολουθούν εμφανίζεται η έμμεση αναγνώριση της ΠΓΔΜ από τον Vajgls, ο οποίος θέτει ως κίνητρο της στήριξής του την Yugonostalgia και την σλαβική αλληλεγγύη.

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει το απόλυτο εργαλείο της αρνησικυρίας όσον αφορά την ευρω-αφομοιωτική διαδικασία της ΠΓΔΜ, ο διορισμός του Vajgls (με την δεδομένη υπέρ του "μακεδονισμού των Σκοπίων μεροληψία του) δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια σοφή απόφαση από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η τρόικα απειλεί να διακόψει την παροχή ρευστότητας προς την Ελλάδα, εάν δεν επέλθει συμφωνία αξιολόγησης μέσα στο 2014, υποστηρίζει η γερμανική οικονομική επιθεώρηση Handelsblatt, σύμφωνα με σχετική ανάρτηση στον διαδικτυακό τόπο της Deutsche Welle.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Handelsblatt, που χαρακτηρίζεται «αποκλειστικό» και βασίζεται σε πληροφορίες από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και την Αθήνα, η τρόικα προειδοποιεί ότι εάν δεν υπάρξει συμφωνία μέχρι το τέλος της χρονιάς, θα διακοπεί η χρηματοδότηση.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι θα σταματήσει η ροή της ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς τις ελληνικές τράπεζες που αποτελεί το «νευρικό σύστημα» της οικονομίας. Σε αυτήν την περίπτωση οι ελληνικές τράπεζες δεν θα είχαν άλλη πηγή ρευστότητας, καθώς η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θα δεχόταν ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου ως ενέχυρα για την αναχρηματοδότηση των πιστωτικών ιδρυμάτων.

Η Handelsblatt σημειώνει ότι το Eurogroup θέλει να κλείσει οπωσδήποτε τη διαπραγμάτευση πριν από τα Χριστούγεννα, γι' αυτό και «εντείνει την πίεση» προς την Αθήνα. Στο ρεπορτάζ αναφέρεται πάντως και ότι στην Ελλάδα εκδηλώνεται δυσφορία απέναντι στους δανειστές, καθώς και η υποψία ότι η ίδια η τρόικα δυσχεραίνει τις διαπραγματεύσεις προβάλλοντας συνεχώς νέες αξιώσεις.

Aντίστοιχες πληροφορίες για τελεσίγραφο από την τρόικα -και ιδιαίτερα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο- είχαν διαρρεύσει μέσω δημοσιευμάτων στον διεθνή τύπο τον Ιούλιο του 2012, μετά τις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις στην Ελλάδα και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η διαπραγμάτευση για την εκταμίευση δόσεων συνολικού ύψους 12 δισ. ευρώ. Ο τότε Επίτροπος Νομισματικών Υποθέσεων Ολι Ρεν είχε πάντως διαψεύσει τις σχετικές πληροφορίες.

Τώρα το σενάριο επανέρχεται και μάλιστα σε μία συγκυρία που το γενικότερο κλίμα στην Ευρώπη ευνοεί την παροχή ρευστότητας, ιδιαίτερα μετά τη χθεσινή παρέμβαση του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι: αναλυτές επισημαίνουν ότι είναι η πρώτη φορά που ο Ντράγκι δηλώνει τόσο απερίφραστα ότι είναι αποφασισμένος να προχωρήσει, αν χρειαστεί, σε μαζικές αγορές ομολόγων και μάλιστα χωρίς να υπάρχει σχετική ομοφωνία στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Προσωπική μας άποψη: Εάν είναι να στείλουμε τα παιδιά μας να τα «διδάξουν» τέτοιοι (αν)εγκέφαλοι, καλύτερα να μεταναστεύσουμε. Εάν επόμασταν φυσιολογικό κράτος, οι εμπνευστές αυτής της κατάπτυστης έκθεσης ιδεών – πλύσης εγκεφάλου προς μαθητές, θα έπρεπε να ελεγχθούν άμεσα, τη δε ποινή που εμείς θα προτείναμε την αφήνουμε στη φαντασία του καθένα.

Εάν το υπουργείο Παιδείας δεν έχει να σχολιάσει απολύτως τίποτα, να απευθυνθείτε εκεί με σχετικό ερώτημα, εάν η χώρα σχολάσει. Οι παρακμιακοί αυτοί τύποι που γράφουν όλες αυτές τις βλακείες (υποκειμενική άποψη), μπορούν να κρατήσουν τις ιδέες τους για τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους. 

Ο φορολογούμενος ΔΕΝ πληρώνει τον κάθε θολοκουλτουριάρη για να μεταλαμπαδεύει τα στερεότυπά του στα δικά μας παιδιά, αλλά του υπαγορεύει τι θα διδάξει. Γέμισε η χώρα «αντιστασιακούς» και «ανθρωπιστές», αν όμως ο Ρωμανός βγει και την κοπανήσει σαν τον Χριστόδουλο Ξηρό, αυτοί θα γελάνε σα χάνοι.

Τα έχουμε όλα παρεξηγήσει… Κοινός ποινικός είναι ο Ρωμανός, είτε τους αρέσει είτε όχι. Ό,τι και να του συνέβη ΔΕΝ θα γίνει εξαίρεση ειδικά σε αυτόν επειδή το ζητούν οι «αγωνιστές» ηθικοί αυτουργοί ενδεχομένως της συμπεριφοράς του. Κι όποιος δεν καταλαβαίνει τη φωτογραφία, στόκος είναι, πάνω στη σπάτουλα. 

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΧΑΡΕΙΤΕ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ Ε’ ΕΛΜΕ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ: 

Στις 6 Δεκέμβρη του 2008 ο μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ξεψύχησε από σφαίρες αστυνομικού στην αγκαλιά του παιδικού του φίλου Νίκου. 

Ο έφηβος Νίκος, ο Νίκος Ρωμανός, διάλεξε ένα δικό του προσωπικό τρόπο να συγκρουστεί με ένα κράτος δολοφόνων, που τροφοδοτείται από μια κοινωνία απάθειας, αδιαφορίας και συνενοχής. Ταυτόχρονα, εξαντλώντας τα περιθώρια που παρέχει το σκληρό, ταξικό σύστημα εκπαίδευσης, που εμείς οι καθηγητές και οι γονείς σας αντιμετωπίζουμε μαζί σας, ο Νίκος έγινε φοιτητής.

Από τον Φλεβάρη του 2013, που συνελήφθη για ληστεία στον Βελεβενδό Κοζάνης, επανηλειμένα βασανίστηκε, κακοποιήθηκε βάναυσα από τους ανθρωποφύλακες συναδέλφους του δολοφόνου του φίλου του, του Αλέξη. 

Όλο αυτό το διάστημα της φυλάκισης και των κακοποιήσεων, ο Νίκος αρνήθηκε να προσκυνήσει. Κράτησε ψηλά το κεφάλι, αντιστάθηκε, έφτυσε στα μούτρα τους βασανιστές του και τους πολιτικούς τους προϊσταμένους, που φτάνουν μέχρι και τον «αγωνιστή» Πρόεδρο της σημερινής «Δημοκρατίας». 

Για τον λόγο αυτό, το κράτος των δολοφόνων τον τιμώρησε με έναν ακόμα τρόπο, που παραβιάζει τους ίδιους του τους νόμους: Του στέρησε το δικαίωμα στις εκπαιδευτικές άδειες, μην αφήνοντάς του την παραμικρή χαραμάδα ανάσας στις απάνθρωπες συνθήκες που ζει. Ούτε αυτή η τιμωρία τον τσάκισε. Από τις 10 του Οκτώβρη ο Νίκος Ρωμανός βρίσκεται σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο στοιχειώδες δικαίωμά του στη μόρφωση.

Έτσι, το κράτος των δολοφόνων αποφάσισε, έξι χρόνια μετά τη δολοφονία του φίλου του Αλέξη, να οδηγήσει και τον Νίκο στο θάνατο, απορρίπτοντας την αίτησή του. 

Η στάση του κράτους απέναντι στον Νίκο Ρωμανό, συμβολίζει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη στάση του Συστήματος, που αυτό το κράτος εκπροσωπεί, απέναντι στη σημερινή νεολαία, σε εσάς, στα παιδιά μας: 

Το ίδιο κράτος που δολοφόνησε τον Αλέξη, που βασανίζει και οδηγεί στον θάνατο το Νίκο, είναι το κράτος που κλείνει σχολεία, που απολύει δασκάλους, σχολικούς φύλακες και καθαρίστριες. Το κράτος των Τραπεζιτών και των «τραπεζών θεμάτων», που επιχειρούν να βάλουν ταφόπλακα στα όνειρα και στις ανάγκες σας, οδηγώντας σας στην ανεργία, σε μια ζωή μίζερη και χωρίς δικαιώματα, με σκυμμένο κεφάλι.

Είναι το ίδιο το κράτος, που σας κλείνει πονηρά το μάτι, με τους ένστολους υπάλληλους ή συνεργαζόμενους ναζί νταήδες του λέγοντάς σας: «Αν θέλεις να έχεις κάποιες πιθανότητες σωτηρίας, γίνε το ίδιο βάρβαρος με εμάς». 

Εμείς οι καθηγητές της Ε΄ ΕΛΜΕ θεωρούμε ότι, άσχετα από τη γνώμη που ο καθένας μπορεί να έχει για τις προσωπικές επιλογές αντίστασης του Νίκου Ρωμανού, η αφαίρεση των μορφωτικών του δικαιωμάτων είναι απαράδεκτη και πρέπει να ανατραπεί. Απαιτούμε άμεση αποκατάσταση των δικαιωμάτων αυτών. Στεκόμαστε στο πλάι κάθε μαθητή μας, που διεκδικεί, φτάνοντας να θυσιάσει ακόμα και τη ζωή του, το αυτονόητο δικαίωμα στη γνώση και στη μόρφωση.

Φίλοι μαθητές, βοηθήστε να σωθεί ο Νίκος και να κερδίσει το στοιχειώδες ίδιο με το δικό σας δικαίωμα στη μόρφωση και στη ζωή. Η αλληλεγγύη για τη σωτηρία της ζωής του Νίκου είναι αγώνας και για τη δική σας ζωή και μόρφωση.

Όταν η Τυραννία είναι Νόμος, η εξέγερση δεν είναι απλά ο τρόπος ζωής, που έχει το περισσότερο νόημα. Όπως διδάσκουν ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας, γίνεται ΚΑΘΗΚΟΝ.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Στην Ανατολική Μεσόγειο είναι σε εξέλιξη ένα ενεργειακό παιχνίδι, με σοβαρότατες γεωπολιτικές διαστάσεις και πτυχές, στο οποίο η Κύπρος και η Ελλάδα φαίνεται ότι έχουμε το «πάνω χέρι», με την Τουρκία να βρίσκεται εν αδίκω και χωρίς να έχει την σαφή στήριξη της Ουάσιγκτον.

Το παιχνίδι αυτό παίρνει ακόμα πιο σημαντικές διαστάσεις για την Ελλάδα, αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι η έκβασή του, σε συνδυασμό με τις κινήσεις που γίνονται για κοινή δράση με Κύπρο, Αίγυπτο και Ισραήλ και τις διαδικασίες παραχώρησης οικοπέδων στην ελληνική θάλασσα νοτίως της Κρήτης, στο Λυβικό πέλαγος, οι οποίες γίνονται σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, θα επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό και την έκβαση ενός εξαιρετικά ακανθώδους θέματος. Αυτού της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, που είναι το μοναδικό θέμα που υφίσταται μεταξύ των δυο χωρών, πάντα με βάση την επίσημη θέση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών.

Από την έκβαση των πιο πάνω κυριολεκτικά θα κριθεί ο τρόπος με τον οποίον θα υπάρχουν ως κράτη η Κύπρος και η Ελλάδα τον 21ο αιώνα.

Όσον αφορά τα της Κύπρου, στρατηγικός στόχος της ελληνικής πλευράς θα πρέπει πάση θυσία να παραμείνει ο εξής: Η διπλωματική, πολιτική και γεωπολιτική παρακαταθήκη που έχει συσσωρευθεί με τις έως τώρα κινήσεις και συμφωνίες, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την πραγματικά δίκαιη λύση του Κυπριακού.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά;

Η κυπριακή κυβέρνηση δεν θα πρέπει να υποχωρήσει σε καμία περίπτωση στις πιέσεις που ασκούνται για να γίνει το ενεργειακό της Κυπριακής Δημοκρατίας στοιχείο των συζητήσεων και των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού.

Όπως δεν συζητά η κυπριακή κυβέρνηση τα έσοδα από διαφόρους τομείς της οικονομίας, όπως για παράδειγμα από τον τουρισμό, έτσι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το θέμα της εκμετάλλευσης των οικοπέδων της Κυπριακής ΑΟΖ και της συμμετοχής του ψευδοκράτους ή της ίδιας της Άγκυρας.

Με απλά λόγια, το ενεργειακό θα πρέπει να αποτελέσει κίνητρο για την τουρκοκυπριακή πλευρά, να επιδιώξει μια δίκαιη λύση, για να διαμοιραστούν με βάση τις πρόνοιες της λύσης και τα έσοδα από την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων, «ακριβοδίκαια», όπως δηλώνει επισήμως και η Ουάσιγκτον.

Όμως το ακριβοδίκαια πρέπει να προκύπτει από τη δίκαιη λύση και όχι από τη συμπερίληψη του ενεργειακού, ως στοιχείο των διαπραγματεύσεων.

Τα λέμε αυτά γιατί πληροφορούμεθα από αξιόπιστες πηγές από το νησί ότι τα δυο μεγάλα κόμματα δέχονται αφόρητες πιέσεις για να υποχωρήσουν και να υπογράψουν την κατασπατάληση του σοβαρού διπλωματικού και πολιτικού αποθέματος, που συνιστούν οι μέχρι τώρα κινήσεις γύρω από το ενεργειακό. Κίνηση που αν γίνει, θα είναι στην ουσία υπογραφή ενός νέου σχεδίου Ανάν χειρότερου από το αυθεντικό.

Έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο μας ότι η Τουρκία επιδιώκει την αύξηση της έντασης, αν είναι δυνατόν και την δημιουργία κλίματος στρατιωτικής κρίσης στην Αν. Μεσόγειο, για να εκτροχιάσει τις διαδικασίες έρευνας και εξόρυξης στα κυπριακά οικόπεδα, και να επιδιώξει πολιτική λύση της κρίσης στα πρότυπα των Ιμίων.

Υπό αυτήν την έννοια, ακριβώς για να μην δώσουμε πολύ χώρο στην Τουρκία να παίξει το παιχνίδι της έντασης, θεωρήσαμε ότι έχει κάποιο κατευναστικό νόημα η σύγκλιση της Ανώτατου Συμβουλίου Ελλάδος-Τουρκίας στην Αθήνα, σήμερα και αύριο.
Όμως αυτό προϋποθέτει από πλευράς του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά ξεκάθαρη καταδίκη της Τουρκίας για τις συνεχιζόμενες παράνομες και πειρατικές έρευνες του «Μπαρμπαρός» στην κυπριακή ΑΟΖ, και μάλιστα μπροστά στις κάμερες, την ώρα των κοινών δηλώσεων με τον Αχμέτ Νταβούτογλου.

Αν δεν γίνει αυτό, αν ο Σαμαράς δεν ζητήσει την άμεση αποχώρηση του «Μπαρμπαρός» και την ακύρωση της παράνομης NAVTEX, ασχέτως του τι θα συζητηθεί στο λεγόμενο Ανώτατο Συμβούλιο, η Ελλάδα θα έχει υποστεί μια σοβαρή ήττα, αφού θα δώσουμε στη διεθνή κοινότητα το μήνυμα ότι δεν υπερασπιζόμαστε τα δίκαια της Κύπρου αλλά ούτε και της χώρας μας και στην ουσία υιοθετούμε το δόγμα «σφάξε με Αχμέτ αγά μου ν’ αγιάσω».

Όσον αφορά την επίσκεψη στη Θράκη, αν τελικώς αυτή γίνει, τότε η κυβέρνηση θα έχει προσθέσει στο καρνέ της μια εξόχως αντεθνική πράξη.

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η πολιτική ιστορία μιας ιδέας

Το 1924, ο Τούρκος ηγέτης Κεμάλ Ατατούρκ κατάργησε επισήμως το οθωμανικό χαλιφάτο. Σήμερα, οι περισσότερες δυτικές συζητήσεις για το Ισλαμικό Κράτος τού Ιράκ και της αλ-Σαμ (ISIS), την εξτρεμιστική ομάδα που έχει ανακηρύξει χαλιφάτο σε πολλά μέρη τού Ιράκ και της Συρίας, αρχίζουν με την παραπομπή σε αυτό το γεγονός ως σαν να επρόκειτο για ένα περισπούδαστο σημείο καμπής στην ισλαμική ιστορία. Μερικοί σύγχρονοι ισλαμιστές σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο, επίσης: Υπάρχει λόγος, για παράδειγμα, που το «Λιονταράκι» (Lion Cub), η παιδική εκδοχή τής Μουσουλμανικής Αδελφότητας, κάποτε απένειμε στον «Εβραίο» «προδότη» Ατατούρκ [1] πολλαπλά πρώτα βραβεία στον διαγωνισμό «Γνωρίστε τους Εχθρούς τής Θρησκείας σας».

Ακόμη και αν οι σημερινοί ισλαμιστές αναφέρονται στους Οθωμανούς, όμως, οι περισσότεροι από αυτούς είναι πολύ πιο επικεντρωμένοι στην προσπάθεια να αναδημιουργήσουν τα αρχικά Χαλιφάτα: Για παράδειγμα, η εποχή των τεσσάρων Ορθώς Καθοδηγούμενων Χαλίφηδων, οι οποίοι κυβέρνησαν αμέσως μετά τον θάνατο του Μωάμεθ τον 7ο αιώνα, ή το χαλιφάτο των Αββασιδών, το οποίο υπήρξε με την μια ή την άλλη μορφή από τον 9ο ως τον 13ο αιώνα (προτού καταργηθεί επίσημα από τους Μογγόλους). Με το να συγχωνεύσουν στον 19ο αιώνα την Οθωμανική βασιλική οικογένεια με αυτούς τους προ χιλιετίας ή και περισσότερο χαλίφηδες, οι Δυτικές αυθεντίες και οι νοσταλγικοί Μουσουλμάνοι στοχαστές εξίσου, έχουν δημιουργήσει μια αφήγηση περί το χαλιφάτο ως έναν διαρκή θεσμό, στο επίκεντρο του Ισλάμ και της ισλαμικής σκέψης μεταξύ του 7ου και του 20ού αιώνα. Στην πραγματικότητα, το χαλιφάτο είναι μια πολιτική ή θρησκευτική ιδέα τής οποίας η συνάφεια έχει αυξομειώσεις ανάλογα με την περίσταση.

Η πιο πρόσφατη ιστορία τού χαλιφάτου υπό τους Οθωμανούς δείχνει γιατί ο θεσμός είναι καλύτερα να εκλαμβάνεται ως πολιτική φαντασίωση –ένας κενός χώρος το ίδιο ομιχλώδης όπως η «δικτατορία τού προλεταριάτου»- την οποία οι σύγχρονοι ισλαμιστές σε μεγάλο βαθμό φτιάχνουν καθώς προχωρούν. (Αν δεν ήταν, το ISIS δεν θα μπορούσε τόσο εύκολα να χρησιμοποιεί τον ίδιο όρο για να περιγράψει το αδίστακτο και αιματηρό κρατίδιό του που οι Βρετανοί Μουσουλμάνοι επιχειρηματίες χρησιμοποιούν για να εκφράσουν την ιδέα ενός εκλεγμένου και δημοκρατικού ηγέτη για τον ισλαμικό κόσμο). Επιπλέον, η ιστορία του οθωμανικού χαλιφάτου προτείνει επίσης ότι, προσπαθώντας να πραγματοποιήσουν σχεδόν οποιαδήποτε εκδοχή αυτής της φαντασίωσης, οι σύγχρονοι ισλαμιστές μπορεί κάλλιστα να αντιμετωπίσουν τις ίδιες αντιφάσεις που βασάνισαν τους Οθωμανούς πριν από έναν αιώνα.

ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΕΠΑΝΑΛΑΝΣΑΡΙΣΜΑ
Όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέκτησε την Αίγυπτο και την Αραβική Χερσόνησο το 1517, ο σουλτάνος Σελίμ ο Βλοσυρός διεκδίκησε επίσημα τον τίτλο τού χαλίφη για τον εαυτό του και τους κληρονόμους του. Εκτός από την ανάληψη του ελέγχου των πόλεων Μέκκα και Μεδίνα, ο Σελίμ ενίσχυσε την διεκδίκησή του με το να φέρει μια συλλογή από ενδύματα και τρίχες από τα γένια τού προφήτη πίσω στην Κωνσταντινούπολη.

Αιώνες μετά το γεγονός, οι Οθωμανοί αποφάσισαν ότι έπρεπε να κάνουν την όλη διαδικασία να φαίνεται λίγο πιο σοβαρή, οπότε οι βασιλικοί ιστορικοί άρχισαν να ισχυρίζονται ότι ο τελικός κληρονόμος τού χαλιφάτου των Αββασιδών, ζώντας εξόριστος στο Κάιρο αιώνες αφότου είχε χάσει τον θρόνο του, είχε οικειοθελώς απονείμει τον τίτλο του στον Σελίμ. Πιο πρακτικά, οι Οθωμανοί ενίσχυσαν την διεκδίκησή τους στην ισλαμική ηγεσία υπηρετώντας ως φύλακες των χατζ [των χατζήδων] και στέλνοντας έναν περίτεχνα διακοσμημένο επίχρυσο μανδύα για να καλύπτει το Κάαμπα, [ο «κύβος» ή «οίκος τού Θεού», το πιο ιερό σύμβολο των Μουσουλμάνων στην Μέκκα] κάθε χρόνο.

Για να βάλει ο Οθωμανός σουλτάνος Μωάμεθ Β’ την ανάληψη τού τίτλου σε μια προοπτική, όταν κατέλαβε την βυζαντινή πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, 64 χρόνια πριν κατακτήσει ο Σελίμ την Αίγυπτο, διεκδίκησε τον τίτλο τού Καίσαρα της Ρώμης για τους απογόνους του. Όμως, το να είναι Καίσαρας δεν του έδινε περισσότερη ισχύ στους Οθωμανούς στα τέλη τού 19ου αιώνα από το να είναι χαλίφης, και τούτο ήταν σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα μιας πολιτικής εκστρατείας [2] εκ μέρους τού σουλτάνου Αμπντουλχαμίντ Β’ να συσπειρώσει αντιαποικιακά συναισθήματα στο οθωμανικό κράτος και να ενισχύσει την δική του εσωτερική νομιμοποίηση. Οι τεχνικές του περιελάμβαναν το να διαβάζεται το όνομά του στις προσευχές τής Παρασκευής και να διανέμει Κοράνια [3] σε όλον τον μουσουλμανικό κόσμο από την Αφρική μέχρι την Ινδονησία.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πολλοί Μουσουλμάνοι, αντιμέτωποι με τον θρίαμβο της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας στις δικές τους χώρες, έφτασαν να θαυμάζουν την ιδέα ενός ευσεβούς και ισχυρού ηγέτη όπως ο Οθωμανός σουλτάνος που αψηφά τον δυτικό ιμπεριαλισμό εξ ονόματος ολόκληρου του μουσουλμανικού κόσμου. Βεβαίως, Βρετανοί και Γάλλοι αξιωματούχοι εξέφρασαν αυξανόμενο φόβο για την δυνητική δύναμή του σε μουσουλμανικά αποικιακά θέματα στην Βόρεια Αφρική και την Ινδία. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι ήταν πρόθυμος να προσπαθήσει να μοχλεύσει τέτοιους φόβους, ακόμη και ο Αμπντουλχαμίντ είχε τις επιφυλάξεις του [4] σχετικά με το πόσο πραγματική επιρροή επετύγχαναν οι προσπάθειές του σε αυτές τις τόσο απομακρυσμένες περιοχές.

Ένα πράγμα που τον ανησυχούσε ιδιαίτερα ήταν το γεγονός ότι δεν αποδέχοντο όλοι [5] τους ισχυρισμούς του σχετικά με το χαλιφάτο. Ανεξάρτητα από εκείνους που συσπειρώθηκαν γύρω από Αμπντουλχαμίντ λόγω θρησκευτικής αλληλεγγύης, υπήρξαν άλλοι, παρακινημένοι από αραβικό εθνικισμό ή δυσαρέσκεια από την τυραννία του Αμπντουλχαμίντ, ο οποίος αμφισβήτησε τα θρησκευτικά θεμέλια της εξουσίας του. Αυτοί οι στοχαστές, συμπεριλαμβανομένου σε ορισμένα σημεία και του Rashid Rida [6], δικαιολόγησαν την δημιουργία ενός διαφορετικού, αραβικού χαλιφάτου, με το να ισχυριστούν ότι ο Μωάμεθ είπε ότι ο πραγματικός χαλίφης έπρεπε να είναι ένας απόγονος των Κουραϊσιτών, της φυλής τού Προφήτη. (Οι Οθωμανοί, όπως φαίνεται, αποδέχθηκαν την εγκυρότητα αυτής της ρήσης, αλλά έδωσαν την δική τους ερμηνεία [5], σύμφωνα με την οποία ο Προφήτης στην πραγματικότητα εννοούσε ότι ο χαλίφης δεν ήταν αναγκαίο να είναι απόγονος των Κουραϊσιτών).

Αλλά σε κάθε περίπτωση, οι βίαιες πολιτικές στις αρχές τού 20ού αιώνα ξεπέρασαν γρήγορα την θεολογία. Παρά τις προσπάθειές του ως υπερασπιστής τής πίστης, ο Αμπντουλχαμίντ συνέχισε να χάνει έδαφος και πολιτική δύναμη έναντι των χριστιανικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Αυτό βοήθησε τους κοσμικούς ηγέτες τού κινήματος των Νεότουρκων, όπως ο Ενβέρ Πασά, να παραγκωνίσουν τον σουλτάνο και να πάρουν την εξουσία για τον εαυτό τους, τις παραμονές τού Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία τότε απόλαυσε κάποια στρατιωτική επιτυχία, και μετά έκανε επιτυχίες ο ίδιος στον Β' Βαλκανικό Πόλεμο, ο Ενβέρ έγινε πηγή έμπνευσης στον μουσουλμανικό κόσμο. Πράγματι, ο κατάλογος των μωρών που πήραν το όνομά του εκείνη την εποχή περιλαμβάνει τον Ενβέρ Χότζα, τον μελλοντικό ηγέτης τής Αλβανίας, και τον Ανουάρ αλ Σαντάτ, τον μελλοντικό ηγέτη τής Αιγύπτου.

ΑΡΑΒΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ
Φυσικά, το άστρο τού Ενβέρ ξεθώριασε επίσης, με την οθωμανική ήττα στο τέλος τού Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Ατατούρκ γρήγορα αναδείχθηκε ως ο νέος ήρωας οδηγώντας μια επιτυχημένη εκστρατεία για απώθηση των γαλλικών, ιταλικών, βρετανικών και ελληνικών στρατιών έξω από την οθωμανική Ανατολία. Γρήγορα, μερικοί από τους ίδιους πολιτικά δεκτικούς Μουσουλμάνους που είχαν υποστηρίξει το αντι-ιμπεριαλιστικό χαλιφάτο τού Αμπντουλχαμίντ θαύμασαν ακόμη περισσότεροι την ένοπλη περιφρόνηση του Ατατούρκ προς την ευρωπαϊκή ισχύ. Στην Παλαιστίνη, για παράδειγμα, [7], οι Μουσουλμάνοι που είχαν κάποτε στραφεί προς τον Οθωμανό χαλίφη για προστασία ενάντια στους σιωνιστές εποίκους και τους Βρετανούς κατακτητές, άρχισαν να επιδοκιμάζουν τον Ατατούρκ, κάνοντας ένα καχύποπτο Βρετανό αξιωματικό να ανησυχεί ότι αυτή η τουρκική προσωπικότητα αυτό είχε γίνει «ένας νέος σωτήρας τού Ισλάμ».

Ταυτόχρονα, η μείωση της οθωμανικής ισχύος πριν, κατά την διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο προσέδωσε αυξανόμενη αξιοπιστία στην ιδέα ενός νέου, μη-οθωμανού χαλίφη στον αραβικό κόσμο. Αλλά ποτέ δεν ήταν απολύτως σαφές ποιος ακριβώς Άραβας χαλίφης θα μπορούσε να είναι αυτός. Το αποτέλεσμα ήταν ότι όταν ο Ατατούρκ κατήργησε επιτέλους τον θεσμό τού χαλιφάτου το 1924, δεν υπήρξε καμιά σαφής ή συνεκτική κατακραυγή από τον μουσουλμανικό κόσμο συνολικά. Πολλοί Μουσουλμάνοι, ιδιαίτερα εκείνοι στην Ινδία για τους οποίους τα πανισλαμικά σύμβολα, όπως ο χαλίφης ήταν ένα σημαντικό μέρος τής αντι-αποικιοκρατίας, διαμαρτυρήθηκαν. Άλλοι ενδιαφέρθηκαν περισσότερο να ελιχθούν για να διεκδικήσουν τον τίτλο για τον εαυτό τους.

Ο πιο διάσημος ήταν ο Χουσείν ιμπν Αλί, ο κυβερνήτης τής Μέκκας, ο οποίος είναι γνωστός στους θαυμαστές τού Λόρενς τής Αραβίας για τον ηγετικό ρόλο του στην αραβική εξέγερση. Ως τοπικός ηγέτης με έλεγχο στην Μέκκα και την Μεδίνα -και υποτιθέμενη ευθεία καταγωγή από την φυλή τού προφήτη – ο Χουσεΐν πιστεύεται ότι αφότου οδήγησε τους Οθωμανούς έξω από την Μέση Ανατολή, θα μπορούσε να γίνει ένας Άραβας βασιλιάς, με όλες τις θρησκευτικές και κοσμικές αρμοδιότητες του χαλίφη. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, όταν ο Ατατούρκ εξόρισε τον Οθωμανό σουλτάνο, ο Χουσεΐν τον κάλεσε στην Μέκκα [8]. (Ο εξόριστος μονάρχης σύντομα αποφάσισε ότι προτιμούσε την ιταλική Ριβιέρα).

Αρκετά χρόνια αργότερα, ο γιος τού Χουσεΐν, Abdullah –ο ιδρυτής τής ιορδανικής μοναρχίας- θα δηλώσει [9] ότι, με τον τερματισμό τού χαλιφάτου, οι Τούρκοι είχαν «προσφέρει την μεγαλύτερη δυνατή υπηρεσία στους Άραβες», για την οποία ένιωθε ότι έπρεπε να «στείλει ένα ευχαριστήριο τηλεγράφημα στον Μουσταφά Κεμάλ». Φυσικά, τα σχέδια του Χουσεΐν δεν εξελίχθηκαν ακριβώς όπως το περίμενε. Παρά το γεγονός ότι είχε βρετανική υποστήριξη για το σχέδιό του νωρίς στον πόλεμο, ο ίδιος διαβοήτως περιέπεσε σε σύγκρουση με την συμφωνία Sykes-Picot. Οι Γάλλοι οδήγησαν τον γιο του έξω από την Συρία, και πριν περάσει πολύς καιρός, οι Σαουδάραβες τον οδήγησαν έξω από την Αραβική Χερσόνησο. Μέχρι την στιγμή που ο Χουσεΐν αυτοανακηρύχθηκε επισήμως χαλίφης, υποτίθεται μετά την επιμονή μιας επίλεκτης ομάδας Μουσουλμάνων ηγετών, η δύναμή του είχε συρρικνωθεί στο σημείο που η δήλωσή του φαινόταν σαν πράξη καθαρής απελπισίας.

Η αιγυπτιακή μοναρχία, εν τω μεταξύ, είχε να προχωρήσει μια δική της διεκδίκηση. Παρά το γεγονός ότι ευθυγραμμιζόταν στενά με τους Βρετανούς και καταγόταν από Κιρκάσιους Αλβανούς προγόνους, χωρίς δεσμούς με την οικογένεια του προφήτη, ο βασιλιάς Φουάντ συγκεκαλυμμένα προέβαλε [10] την υπόθεσή του να διαδεχθεί τους Οθωμανούς. Σύμφωνα με τα λόγια [10] ενός ισλαμιστή λόγιου, η Αίγυπτος ταίριαζε καλύτερα με το χαλιφάτο από όσο, ας πούμε, ένας νομάδας τής ερήμου όπως ο Χουσεΐν «επειδή ανέλαβε την ηγεσία στην θρησκευτική εκπαίδευση και είχε έναν τεράστιο αριθμό Μουσουλμάνων υψηλής εξειδίκευσης και ευφυΐας». Ο βασιλιάς Ιντρίς Α’ τής Λιβύης επίσης φαινόταν να εξετάζει το ενδεχόμενο να προσπαθήσει να πάρει τον τίτλο, αλλά, όπως και ο Φουάντ, τελικά αποφάσισε ότι είχε πολύ λίγη υποστήριξη για να το κάνει επίσημα.

Ο βασιλιάς τής Σαουδικής Αραβίας, Σαούντ, παρότι τελικά κατέλαβε τους Άγιους Τόπους από τον Χουσεΐν, ήταν ένας από τους λίγους ηγέτες που ουδέποτε διεκδίκησε το χαλιφάτο, αν και η ιδέα σίγουρα συζητήθηκε. Ο Σαούντ ευθυγραμμίστηκε με το κίνημα των Ουαχάμπι, το οποίο προέκυψε ως μια εξέγερση ενάντια στην υποτιθέμενη παρακμή τής οθωμανικής κυβέρνησης στον 18ο αιώνα. Κατά ειρωνικό τρόπο, αν και η αντίθεσή του στους οθωμανικού στιλ χαλίφηδες ήταν κοινή με άλλους Άραβες, ο ιδιαίτερος θρησκευτικός του κλάδος ήταν πολύ ριζοσπαστικός [10] ώστε να σκεφτεί ποτέ ότι είχε πολλές πιθανότητες να γίνει ο ίδιος χαλίφης.

Στο τέλος, όμως, η απρέπεια των εν λόγω πολιτικών αντιπαραθέσεων ήταν μόνο ένας από τους παράγοντες που βοήθησαν να βάλουν την συζήτηση περί χαλιφάτου στο περιθώριο μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Πολλοί Μουσουλμάνοι είχαν αντιδράσει στην κατάργησή του εντείνοντας τις προσπάθειές τους να οικοδομήσουν κοσμικές συνταγματικές κυβερνήσεις στις χώρες τους.

Πράγματι, ορισμένες από τις ισχυρότερες αντιδράσεις στις χαλιφατικές προσδοκίες τού Αιγύπτιου βασιλιά ήρθαν από [10] Αιγύπτιους φιλελεύθερους, οι οποίοι αντιτίθεντο σε οποιαδήποτε κίνηση θα μπορούσε να αυξήσει την δύναμη της μοναρχίας. Ο Αιγύπτιος μελετητής Αλί Αμπντ αλ-Ραζίκ, στην διαβόητη αμφιλεγόμενη κριτική του για την ίδια την ιδέα ενός χαλιφάτου, το προχώρησε τόσο μακριά ώστε να υποστηρίξει [11] ότι το Κοράνι δεν περιέχει «καμία αναφορά στο χαλιφάτο για το οποίο οι Μουσουλμάνοι απευθύνουν έκκληση». Αυτή ήταν επίσης η περίοδος όπου ένας αριθμός στοχαστών, κοσμικών και ευσεβών Μουσουλμάνων, άρχισαν να συζητούν το ενδεχόμενο ότι ο χαλίφης πρέπει να είναι μια καθαρά θρησκευτική προσωπικότητα, σαν ένας «ισλαμικός πάπας», απαλλαγμένος από οποιαδήποτε κοσμική εξουσία.

ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Θα ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι τα ισλαμικά κινήματα του 21ου αιώνα που προσπαθούν να αναβιώσουν το χαλιφάτο, το πράττουν στο όνομα μιας σαφούς και καλά καθορισμένης ισλαμικής εντολής. Μάλλον, είναι απλά διαφορετικοί δρώντες σε μια μακραίωνη συζήτηση για μια ιδέα που μόνο περιστασιακά έχει κερδίσει ευρύ ενδιαφέρον στον ισλαμικό κόσμο.

Η κληρονομιά των προηγούμενων γύρων αυτού του επιχειρήματος μπορεί ακόμα να γίνει αισθητή σήμερα. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, ως ιστορική πηγή έμπνευσης, το οθωμανικό χαλιφάτο κατέχει την περισσότερη επιρροή μεταξύ των Τούρκων ισλαμιστών, των οποίων η νοσταλγία χρωστάει πολύ περισσότερα [12] στον τρόπο που οι Τούρκοι εθνικιστές δόξασαν την αυτοκρατορία από όσα [χρωστά] στην ευσέβεια των σουλτάνων. Αντίθετα, η θρησκευτική κληρονομιά τής κριτικής τού Αμπντ αλ-Ουαχάμπ στον 18ο αιώνα για το οθωμανικό κράτος, σε συνδυασμό με την πολιτική κληρονομιά τού πιο πρόσφατου αντι-οθωμανικού αραβικού εθνικισμού, δίνει σε πλειάδα μη-Τούρκων ισλαμιστών αρκετούς λόγους να προτιμούν το προηγούμενο ενός αραβικού χαλιφάτου.

Με το να αντιμετωπίζουν το οθωμανικό χαλιφάτο ως το τελικό σημείο ιστορικής αναφοράς για το ποιο ρεύμα φιλοδοξούν οι σημερινοί ισλαμιστές, οι Δυτικές αυθεντίες συγχέουν το σύγχρονο όνειρο περί ενός ισχυρού, καθολικά σεβαστού Μουσουλμάνου ηγέτη με το αποτυχημένο όνειρο του τελευταίου Οθωμανού σουλτάνου να γίνει ο ίδιος μια τέτοια προσωπικότητα. Οι περιστάσεις που ενώνουν αυτά τα όνειρα -και το δέλεαρ της ισχυρής θρησκευτικής εξουσίας απέναντι στην Δυτική πολιτική, στρατιωτική και οικονομική ισχύ- μπορεί να είναι οι ίδιες. Αλλά το ίδιο είναι και οι προκλήσεις. Οι σύγχρονοι διεκδικητές τού τίτλου τού χαλίφη μπορεί να βρεθούν γρήγορα στην ίδια βάρκα με τους Οθωμανούς χαλίφηδες. Η πολιτική ή η στρατιωτική επιτυχία, παρά η ιστορία ή η θεολογία, μπορεί να φέρει μια βραχύβια νομιμοποίηση, αλλά η αποτυχία σε αυτές τις σφαίρες θα φέρει και άλλους διεκδικητές τής εξουσίας.

Πηγή
Copyright © 2002-2014 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Πριν από λίγο καιρό και πολύ πριν από την πρόσφατη επίσκεψη του Πάπα στον Πατριάρχη και τα όσα πολύ «όμορφα» έγιναν εκεί, ένας γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος με τον οποίο κατά καιρούς επικοινωνώ και για τον οποίο πάντα υποψιαζόμουν ότι ίσως έχει κάποιες κρυπτοχριστιανικές καταβολές, μου έγραψε το εξής που μου είχε έρθει σαν ηχηρό «χαστούκι».
«Πως μπορεί κάποιος σήμερα στην Τουρκία να τρέφει συμπάθεια στην Ορθοδοξία και να επιδιώξει να γνωρίσει τα δόγματα της, όταν ο ίδιος Πατριάρχης σας έχει χαρακτηρίσει δημόσια πως το Κοράνι είναι ιερό βιβλίο και μάλιστα δεν χάνει τη ευκαιρία να το δωρίζει με όλες τις τιμές που του προσάπτει;»
Προσπάθησα τότε να δικαιολογήσω τον Πατριάρχη όπως έκανα όταν ήμουν στην Τουρκία σαν ανταποκριτής και έγραφα συχνά για την καταπίεση του Πατριαρχείου από τις τουρκικές αρχές, αλλά τότε όλα τα σχετικά μου άρθρα κόβονταν στην Αθήνα από τους σημερινούς όψιμους, ένθερμους υποστηρικτές του Βαρθολομαίου.
Μέσα μου όμως κάτι «κρύωνε» συνεχώς για τον προκαθήμενο.

Πριν από λίγες μέρες σε επικοινωνία που έχω με κάποιον Έλληνα φίλο που ζει πολλά χρόνια στην Γερμανία μου έγραψε το έξης που με προβλημάτισε έντονα.
Όπως μου ανέφερε, εδώ και τρία χρόνια ένας φίλος Γερμανός, παπικός και πολύ θρησκευόμενος που έρχονταν συχνά να λειτουργηθεί στην δικιά μας ελληνορθόδοξη εκκλησία, είχε δείξει τάση να βαπτιστεί Ορθόδοξος. Δυστυχώς όμως, όπως μου ομολόγησε ο φίλος από την Γερμανία, εδώ και ένα χρόνο ο ιερέας της εκκλησίας μας έχει φορέσει παπικά άμφια, αφήνει τους παπικούς να μπαινοβγαίνουν ελευθέρα μέσα στην εκκλησία, ακόμα και στο ιερό, σαν να έχει ήδη γίνει η ένωση των εκκλησιών και το πιο φρικτό, όπως μου ανέφερε αλλά δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω, κάνουν… κοινό ποτήρι. Βουτούν την Όστια στο δισκοπότηρο και κοινωνούν!!!
Ο Γερμανός προσήλυτος μετά από όλα αυτά, όπως ανέφερε ο φίλος από την Γερμανία, διστάζει πλέον να βαπτιστεί γιατί όπως αναρωτιέται, αφού δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ Παπικών και Ορθοδόξων, αφού οι Παπικοί και οι Ορθόδοξοι είναι σε διαδικασία ένωσης τότε ποιος είναι ο λόγος να βαπτιστεί Ορθόδοξος;

Υπάρχουν Ορθόδοξοι ποιμένες που κηρύττουν (ακόμα), πως η Ορθοδοξία είναι η μόνη οδός της Αλήθειας, είναι η μόνη Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.
Πως μπορεί όμως αυτό να καταξιωθεί σήμερα με όλα όσα γίνονται τα τελευταία χρόνια, με την θρησκευτική αποστασία να οργιάζει, με τον Οικουμενισμό να σαρώνει τα πάντα, με Πατριάρχες να δωρίζουν το Κοράνι σαν ιερό βιβλίο, με Ορθόδοξους ιερείς που εμφανίζονται εν πλήρη σύμπνοια με τους Παπικούς αλλά και ότι άλλο θρησκευτικό μόρφωμα μπορεί να φανταστεί κανείς;

Ο πάτερ Παΐσιος είχε πει κάποτε πως, «για αλλού ξεκινήσαμε και αλλού πάμε».
Ο διάλογος με τους Παπικούς και τα αλλά χριστιανικά δόγματα είχε αρχίσει με την καλή θέληση να καταδειχτεί πως η μόνη Αλήθεια είναι η Ορθοδοξία και για να τους δοθεί η ευκαιρία να μετανοήσουν και να επιστρέψουν.
Σήμερα ο διάλογος γίνεται για να καταδειχτεί πως όλα τα χριστιανικά δόγματα και ακόμα περισσότερο όλες οι θρησκείες, είναι τμήματα μιας «αλήθειας» και πως όλοι έχουν δίκιο και στο τέλος πως η θρησκεία είναι για τον καθένα ότι του αρέσει και ότι του βολεύει, όλα «ωραία» και «όμορφα».
Έτσι δεν χρειάζεται να υπάρχει φόβος Θεού γιατί στο τέλος όλα συγχωρούνται και όλα είναι ανεκτά και γιατί όχι και οι ομοφυλόφιλοι ιερείς, οι γυναίκες επίσκοποι και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.
Η πανθρησκεία της φαντασίας!
Για όλους αυτούς δεν υπάρχει καμία Κρίση των πράξεων μας, αλλά όλα είναι μυθεύματα που χρειάζονταν για άλλες καθυστερημένες και σκοτεινές εποχές.

Αλήθεια για αλλού ξεκινήσαμε και αλλού πήγαμε! Η ευθύνη την ποιμένων που οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ είναι τεράστια, αλλά και η ευθύνη του ποιμνίου που δεν αντιδρά γιατί θεωρεί πως κάνει «υπακοή» και πως δεν πρέπει να κάνουμε «κατάκριση» σε αυτούς τους ποιμένες, είναι επίσης τεράστια.

Τι έχουμε να πούμε τώρα σε όλους αυτούς τους αλλόδοξους, ακόμα και αλλόθρησκους (όπως γνώρισα προσωπικά πολλούς στην Τουρκία), που διψούν να ακούσουν από εμάς την γλώσσα της Αλήθειας ;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Ένα σενάριο για παγκόσμιο πόλεμο, που δυστυχώς είναι εφικτό... 

Το σενάριο ενός νέου μεγάλου πολέμου δυστυχώς όσο η οικονομική κρίση στην Ευρώπη συνεχίζεται και διογκώνεται, ακούγεται όλο και συχνότερα. Κι αν στα πρώτα χρόνια της κρίσης όλοι αντιμετωπίζαμε τέτοιου είδους σενάρια με επιφύλαξη, τώρα με τις εστίες έντασης που υπάρχουν δύσκολα μπορείς να το αποκλείσεις κατηγορηματικά. Ελπίζεις όμως πάντα ότι είναι ένα σενάριο ακραίο.

Ο Φιόντορ Λουκιάνοφ, αρχισυντάκτης του περιοδικού Russia in Global Affairs έγραψε ένα άρθρο με αφορμή την κρίση στην Ουκρανία, θέτοντας το ερώτημα αν μπορεί αυτή να οδηγήσει στον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το άρθρο μεταφρασμένο από την Σύγχρονη Ρωσία:

Η ουκρανική κρίση οδήγησε σε μετωπική σύγκρουση Ρωσία και Δύση. Υπάρχει, όμως, η γραμμή εκείνη, η οποία αν ξεπεραστεί, μπορεί να κάνει τους αντιπάλους να εγκαταλείψουν τον πόλεμο των κυρώσεων, και να περάσουν σε ανοικτό πόλεμο;

Η όξυνση της κατάστασης στην Ανατολική Ουκρανία προκάλεσε νέο μπαράζ σκληρών δηλώσεων με αποδέκτη τη Ρωσία. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι ταυτόσημες δηλώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, και του προέδρου της Ουκρανίας, Πιότρ Ποροσένκο, οι οποίοι θεωρούν ότι η κατάσταση πλησιάζει στο σημείο χωρίς επιστροφή.

Οι δηλώσεις είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικές και αντανακλούν τη συνολική πολιτική αντίληψη που κυριαρχεί σήμερα στη Δύση. Όλα ξεκίνησαν πριν 25 χρόνια, και στηρίχτηκαν στον ισχυρισμό ότι έφτασε το «τέλος της ιστορίας».

Βέβαια, από αυτή την τολμηρή φράση έχει παραιτηθεί ακόμη και ο δημιουργός της, ο αμερικανός πολιτικός επιστήμων Φράνσις Φουκουγιάμα, ο οποίος αναγνώρισε το λάθος εκείνης της άποψης. Στην ουσία όμως, αυτή ακριβώς η αντίληψη καθόριζε για πολύ καιρό την πολιτική των ΗΠΑ και άλλων ισχυρών χωρών του Δυτικού κόσμου μετά το τέλος της ΕΣΣΔ και του σοσιαλιστικού μπλοκ.

Σε πρακτικό επίπεδο αυτό σήμαινε ότι η διπλωματία στη συνήθη μορφή της -δηλαδή η αναζήτηση μια λύσης αποδεκτής από όλους- δεν είναι πλέον απαραίτητη. Κι” αυτό διότι θεωρείτο μη διαπραγματεύσιμη και «ορθή» κάθε λύση που βασίζεται στις αξίες και τις αντιλήψεις της Δύσης, η οποία στην αντιπαράθεσή της με τη Σοβιετική Ένωση, επέβαλε το πολιτικό, ιστορικό, ηθικό, οικονομικό και άλλο «δίκαιό» της.

Σημείο καμπής η ουκρανική κρίση
Μια τέτοια προσέγγιση ασφαλώς δεν έγινε αποδεκτή από πολλούς και για την εφαρμογή της χρειάστηκε η χρήση ισχύος. Όχι πάντοτε στρατιωτικής (αν και συνέβη και αυτό), αλλά σταθερά πολιτικής και οικονομικής, καθώς και επικοινωνιακής. Το αποτέλεσμα κάθε φορά ήταν όλο και λιγότερο πειστικό, αλλά αυτό δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου αυτή την προσέγγιση.
Η σύγκρουση στην Ουκρανία οδήγησε σε μια μετωπική σύγκρουση της Ρωσίας και της Δύσης. Οι αντιφάσεις αυξάνονταν εδώ και πολύ καιρό. Αρκεί να θυμηθούμε τη διαφωνία για τη Συρία. Ωστόσο, οι θέσεις δεν απόκλιναν σε τόσο μεγάλο βαθμό. Η πολιτική πρακτική, η οποία δεν θέλει σοβαρές συνομιλίες, αλλά βασίζεται στο ότι αυτοί πρέπει να δέχονται τους Δυτικούς όρους επίλυσης κάθε προβλήματος, δεν λειτουργεί. Ειδικά όταν στην αντίπερα όχθη υπάρχει μια δύναμη του διαμετρήματος της Ρωσίας, η οποία δεν υποκύπτει στις πιέσεις, και είναι ικανή να δώσει ισχυρή απάντηση στις κυρώσεις που της επιβάλλονται.

Ως «σημείο χωρίς επιστροφή» μάλλον εννοείται η στιγμή εκείνη, μετά την οποία διακόπτονται οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις και ταυτίσεις συμφερόντων, και φτάνει η ώρα της τιμωρίας. Ωστόσο, στο θέμα της Ουκρανίας δεν υπήρξε ουσιαστικά καμία σοβαρή συνομιλία, αν θεωρηθεί ως κάτι τέτοιο η επιθυμία να εξευρεθεί μια συμβιβαστική λύση μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων πλευρών, και όχι η εν λευκώ αποδοχή εκ μέρους της μιας πλευράς των όρων της άλλης.

Όσον αφορά την τιμωρία, εδώ εμφανίζεται ένα ακόμη παράδοξο της πολιτικής μετά τον Ψυχρό πόλεμο. Δηλαδή, ότι τα λόγια και οι έννοιες που εκφέρονται, χάνουν την αξία τους. Η περσινή ιστορία με την «κόκκινη γραμμή» που έθεσε ο Μπαράκ Ομπάμα στον Μπασάρ Άσαντ, είναι συμβολική. Επέδιδαν τελεσίγραφα στη Δαμασκό, χωρίς να θέλουν να τα εφαρμόσουν. Και, όταν τα λόγια έπρεπε να γίνουν πράξη, αποδείχθηκε ότι δεν υπάρχει ούτε η βούληση ούτε η επιθυμία, επειδή η χρήση βίας ήταν φανερό πως στερείτο νοήματος.

Ένα ακόμη πιο τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί το ΝΑΤΟ. Η συμμαχία δέχτηκε νέα μέλη και τους έδωσε εγγυήσεις ασφαλείας, πιστεύοντας ειλικρινά ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να τις εκπληρώσει. Το παράδοξο του ΝΑΤΟ μετά το 1991 είναι ότι η ίδια η διατήρηση και διεύρυνσή του προκαλούσε αυξανόμενους φόβους στους αντιπάλους του (όχι μόνο στη Ρωσία αλλά και στην Κίνα), την ώρα που η ίδια η συμμαχία ψυχολογικά απομακρυνόταν από τη «λογική» της εμπλοκής σε μια μεγάλη αντιπαράθεση. Τις διαβεβαιώσεις του ΝΑΤΟ ότι πλέον δεν θα δώσει βαρύτητα στην ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεών του, δεν τις πίστεψαν εκείνοι προς τους οποίους απευθύνονταν. Τις πίστεψαν, όμως, οι ίδιες οι χώρες-μέλη, οι οποίες τώρα είναι δύσκολο να αναπροσαρμοστούν. Αυτό που δημιουργεί επιπρόσθετη εσωτερική αναταραχή, είναι ότι η Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη απλά δεν εμπιστεύεται τους συμμάχους, φοβούμενη πως στην κρίσιμη στιγμή αυτοί θα δεν θα εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους.

Ούτε «τέλος της ιστορίας», ούτε «σημείο χωρίς επιστροφή»
Ποιο μπορεί, λοιπόν, να είναι το «σημείο χωρίς επιστροφή» που εκστόμισε ο κ.Μπαρόζο; Η διακοπή των σχέσεων της ΕΕ με τη Ρωσία; Κάτι τέτοιο είναι αντικειμενικά αδύνατο, ενώ κανείς δεν είναι έτοιμος να το δοκιμάσει. Βέβαια, οι κυρώσεις υποσκάπτουν τις σχέσεις των δύο πλευρών. Πόσο μάλλον, αφού προκαλεί αυτόματα τις ρωσικές αντι-κυρώσεις. Η λογική της αντεκδίκησης περιορίζει σταδιακά οποιεσδήποτε ορθολογικές κινήσεις, οικονομικές και πολιτικές. Ωστόσο, «μη επιστροφή» δεν μπορεί να υπάρξει, όπως δεν υπάρχει και «τέλος της ιστορίας».

Όλοι συμφωνούν ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία δεν έχει στρατιωτική λύση. Δυστυχώς όμως, σε αντιπαραθέσεις αυτού του τύπου το στρατιωτικό στοιχείο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι, προκειμένου τελικά -έχοντας εξαντλήσει όλες τις πιθανότητες για στρατιωτική νίκη- να οδηγηθούν τελικώς οι εμπλεκόμενες πλευρές στο τραπέζι των σοβαρών διαπραγματεύσεων.
Εξάλλου, η διεθνής πολιτική δεν είναι μια παρτίδα σκάκι όπου μπορείς να παίξεις και να νικήσεις, αλλά μια ατέλειωτη διαδικασία αναζήτησης ισορροπίας, η οποία πάντα εκτρέπεται, αλλά η επιδίωξή της και μόνο είναι ικανή να φέρει την ειρήνη έστω και προσωρινά.

Πηγή Onalert



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Όλοι παίρνουν θέση μπροστά στη σφοδρή γεωπολιτική σύγκρουση που έρχεται - Και μόνο η Ελλάδα μαλακίζεται, με τους ξεφτιλισμένους τιμονιέρηδες που διαθέτει. Ενδεχομένως να μαλακίζεται και η Τανγκανίκα, αλλά αυτό προς το παρόν δε μας αφορά... 

Του Κ. Κυριακόπουλου 

Οι κοινωνίες βυθίζονται σε ένα επικίνδυνο παραμύθι – με προεξάρχουσα την Ελληνική – κι αν δεν αφυπνιστούν έγκαιρα από την επικοινωνιακή μαστούρα που οδηγεί στην αποβλάκωση.

Τότε αργά ή γρήγορα η αφύπνιση θα είναι οδυνηρή, και η ανθρωπότητα θα έχει βυθιστεί στην κόλαση του πολέμου.

Στην Ελλάδα μια χούφτα δωσίλογοι, που μόνο με τα χρώματα της ντροπής θα απαριθμήσει τα πεπραγμένα τους η ιστορία, φρόντισαν να τσουβαλιάσουν την Ελληνική κοινωνία στο μπουντρούμι της συνενοχής για όσα συμβαίνουν στη χώρα, και συνεχίζουν να την παραμυθιάζουν αδίστακτα, πως αν επιδείξει καρτερικότητα, θα έρθουν οι μέρες του success, της πολυσυζητημένης ανάπτυξης, και θα νεκραναστηθεί από τις στάχτες της η χιλιοτραγουδισμένη ευημερία.

Την ίδια στιγμή, η ίδια η χώρα – αυτό δηλαδή που συνιστά τον πραγματικό πλούτο μας – βγαίνει στο σφυρί. 
Και μαζί με τη χώρα εκποιείται μεθοδικά το σύνολο της αξιακής – αμυντικής της θωράκισης, διότι αυτοί που την εκποιούν ξέρουν καλά πως ένας λαός απογυμνωμένος από ιδανικά και αξίες, είναι ένας κιοτεμένος λαός, ένας ραγιάς λαός, ένας λαός ευάλωτος στις βουλιμικές ορέξεις του καθένα.

Στη λογική αυτής της παραμύθας δυστυχώς κινείται και η αντιπολίτευση. Ολόκληρη η αντιπολίτευση.

Είτε διεκδικεί το ρόλο του διαχειριστή σε ένα παιχνίδι που τους κανόνες του καθόρισαν άλλοι…
Είτε μιλά περισσότερο ή λιγότερο συγκεκριμένα για ανατροπές (κοινωνικές και επαναστατικές), για ανατροπές που ωστόσο δε θα έρθουν, όσο αποσυνδέονται ή πιο σωστά όσο δεν εντάσσονται μέσα σε ευρύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις. 

Και ο λόγος είναι απλός…
Κανείς δε μπορεί να τις εμπνεύσει…
Κανείς δε μπορεί αποσπασμένα από το γενικότερο περιβάλλον να τις διεκδικήσει. Και φυσικά…
Κανένας δεν πρόκειται να τις παραχωρήσει, από τη στιγμή που έχει στα χέρια του το μηχανισμό, τα μέσα και τη στήριξη των διεθνών συμμοριών προκειμένου να αντισταθεί. 

Ας πάμε τώρα και στην αμείλικτη πραγματικότητα… 

Η χώρα μας έχει αλυσοδεθεί με ένα χρέος  που δεν υπάρχει περίπτωση να πληρωθεί στον αιώνα τον άπαντα. Την ίδια στιγμή, οι σφετεριστές της πολιτικής εξουσίας, δεσμεύονται στη λογική της αιώνιας εξυπηρέτησής του, υποθηκεύοντας πατρίδα και αξιοπρέπεια, αφήνοντας κάθε μελλοντική γενιά Ελληνόπουλων, απογυμνωμένη και από τα δυο.

Παρόντες αλλά και εν αναμονή σφετεριστές της πολιτικής εξουσίας, ψευδώς ισχυρίζονται πως η προσμονή της πολυπόθητης ανάπτυξης θα φέρει τη λύση των προβλημάτων. 

Ουδέν ψευδέστερον αυτής της άθλιας επικοινωνιακής απάτης…
Διότι αν η ανάπτυξη όπως αυτοί την αντιλαμβάνονται, ήταν το φάρμακο δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, τότε δε θα απειλούνταν σήμερα με κατάρρευση χώρες στις οποίες οι δείκτες της ανάπτυξης μεγαλουργούν (βλέπε Ρωσία, Τουρκία, Ιαπωνία κλπ).

Ούτε φυσικά θα είχαν γυρίσει στο κόκκινο τα αναπτυξιακά πρόσημα χωρών που και την υποδομή, και την παραγωγή, αλλά και τις συνολικές προϋποθέσεις επιταχυνόμενης ανάπτυξης διαθέτουν (βλέπε Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία κλπ). 

Το παραμύθι της ανάπτυξης λοιπόν, όπως κι εκείνο της παραγωγικής ανασυγκρότησης ή των διαρθρωτικών παρεμβάσεων (είδατε στόμφο που έχουν αυτές οι λέξεις;)  μπορεί να έχει τη δική του ξεχωριστή θέση στα εγχειρίδια της οικονομικής επιστήμης, αλλά στους απατεώνες που τα επικαλούνται θα πρέπει να θυμίσουμε δυο πράγματα:

  • Η οικονομία και τα πρωτόκολλά της, ουδέποτε υπήρξαν αποσυνδεδεμένα από το μοντέλο της πολιτικής. Και…
  • Η οικονομία και τα πρωτόκολλά της, αντιμετωπίζουν μεγάλα ζόρια όταν δραπετεύουν από τις σελίδες των βιβλίων, και έρχονται αντιμέτωπα με τους αδυσώπητους κανόνες της γεωπολιτικής.
Αφήστε λοιπόν ελεεινοί τα παραμύθια…
Χρήμα χωρίς αντίκρισμα, θα μπορούσαν να παράγουν σε 24ωρη βάση τα φωτοτυπικά του πλανήτη, να το μοιράσουν στους λαούς και να τους αποκοιμίσουν και πάλι στη ραστώνη της ευημερίας, όπως ακριβώς έκαναν και στο παρελθόν. Κι αυτή η χαρτούρα θα λάδωνε το γρανάζι των μηχανών, και όλα θα είχαν κάθε λόγο να δουλεύουν ρολόι. 

Δε θέλουν όμως να κυκλοφορήσει χρήμα…
Γιατί το χρήμα το χρησιμοποίησαν ως μέσον εκβιασμού, χειραγώγησης και εν τέλει άλωσης των κοινωνιών, με στόχο το γενικευμένο πλιάτσικο στις ψυχές των ανθρώπων, στην αξιακή τους φαρέτρα, και στις ίδιες τις πατρίδες τους. 

Όλοι παίρνουν θέση μπροστά στη σφοδρή γεωπολιτική σύγκρουση που έρχεται…
Και μόνο η Ελλάδα μαλακίζεται, με τους ξεφτιλισμένους τιμονιέρηδες που διαθέτει. Ενδεχομένως να μαλακίζεται και η Τανγκανίκα, αλλά αυτό προς το παρόν δε μας αφορά.

Ο πλανήτης, και πάντως σίγουρα η ευρύτερη περιοχή στην οποία ανήκουμε, έχει μπει για τα καλά σε μια διαδικασία επαναχάραξης των συνόρων του, και τα χρέη των κρατών χρησιμοποιήθηκαν ή ως εργαλείο παροπλισμού των λαών, ή ως βολικό άλλοθι για την αφαίμαξη ζωτικών χώρων.

Στα επικίνδυνα παιχνίδια που βρίσκονται σε εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή, η Ελλάδα μόνο το δρόμο της αξιοπρέπειας και της πλήρους ανάκτησης της εθνικής της κυριαρχίας, όφειλε να επιλέξει. Και όφειλε να το κάνει, στέλνοντας στο διάβολο τα χρέη, τους δανειστές, τους εκβιαστές, την αληταρία του Αιγαίου, αποφασισμένη να ανακτήσει όσα της στέρησαν. 

Πως αντιδρούν όμως απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις, οι προσκυνημένοι ηγέτες της; 

Ήδη σήμερα παρέταξαν πάνω από 7.000 πραιτοριανούς στο κέντρο της Αθήνας, με εντολή να τσακίσουν οτιδήποτε διανοηθεί να χαλάσει την ησυχία του τουρκομογγόλου Νταβούτογλου τον οποίο προσκύνησαν.

Θα υπάρξουν τουρκόψυχοι πραιτοριανοί που θα σηκώσουν το χέρι τους απέναντι σε Έλληνα πολίτη για χάρη του Οθωμανού εισβολέα;
Τι λέτε εσείς; 

Πηγή "ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Έσο έτοιμος για την επόμενη μέρα...

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Τους άλλους πολιτικούς τους σκότωσαν οι επικοινωνιολόγοι και οι δημοσκόποι. ‘Ενας υπεύθυνος πολιτικός είναι κάποιος που είναι μέσα στον λαό, που συναισθάνεται αυτό που λέει ο λαός».

Ψάρεψα αυτή τη φράση της Μαρίν Λε Πεν από το τελευταίο Express. Δημαγωγία μπορεί να πείτε, αλλά αυτή η δημαγωγός έρχεται τώρα πρώτη στις δημοσκοπήσεις για τις επόμενες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, γεγονός κοσμοϊστορικό για τα μεταπολεμικά πολιτικά δεδομένα μιας χώρας που είναι, εδώ και τρεις αιώνες, η «ιδρύτρια» και το πολιτικό βαρόμετρο όλης της Ευρώπης.

Σε μια κατάσταση βαθειάς κρίσης και «προδοσίας» των ελίτ, το κοινωνικό σώμα έχει ακόμα περισσότερο ανάγκη από τη γλώσσα και την αυθεντικότητα της αλήθειας. ‘Ένα μεγάλο μέρος της εκτόξευσης του ΣΥΡΙΖΑ π.χ. μεταξύ 2011 και 2012 οφείλεται στον «αυθορμητισμό» του Τσίπρα. Μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012, η αλλαγή στο στυλ του κόμματος μάλλον απέτρεψε παρά βοήθησε την άνοδό του.

Από το 1974 έως σήμερα οι πολιτικές ηγεσίες στη χώρα μας κοροϊδεύουν στον α’ ή β’ βαθμό την κοινωνία. Είχαν όμως τη δυνατότητα (τα λεφτά) να το κάνουν. Μετά το 2010 το φαίνεσθαι καταδικάστηκε σε ανελέητη σύγκρουση με το είναι.

‘Ολες οι δυνατές τροχιές, από τον θρίαμβο μέχρι την περιπέτεια και την τραγωδία άνοιξαν για τον ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2012. Το που θα καταλήξει τελικά εξαρτάται από το αν υποτάξει την επικοινωνία στην πολιτική, την πολιτική στην ιστορία. Αν δηλαδή η πολιτική του ανταποκρίνεται όντως στην τραγική ελληνική πραγματικότητα.

Απαραίτητη η «διεθνοποίηση» του ελληνικού

Μια τέτοια πολιτική π.χ. θα έπρεπε από πολλού χρόνου να περιλαμβάνει μια μεγάλη, διεθνή εκστρατεία ενημέρωσης και αλληλεγγύης προς την Ελλάδα, χωρίς την οποία μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση θα έχει ηττηθεί προτού μπει καν στο γήπεδο της αναμέτρησης για τη διακοπή του σημερινού προγράμματος καταστροφής της Ελλάδας. Οι αναγνώστες των Επικαίρων ας μας συγχωρήσουν για τη συχνή επανάληψη από μέρους μας αυτής της διαπίστωσης, αλλά οφείλεται στην καίρια, εθνική σημασία αυτού του ζητήματος. Με το σημερινό πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη, με τους Ευρωπαίους να πιστεύουν ότι έχουν βοηθήσει την Ελλάδα κι αν η βοήθεια δεν έχει πιάσει πλήρως τόπο, γι’ αυτό φταίει το «διεφθαρμένο μπάχαλο» της Αθήνας, δεν μπορούν να αλλάξουν οι μνημονιακές πολιτικές.

Τις προάλλες συνήλθε στην Αθήνα η εκτελεστική επιτροπή του «Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς», αντιπρόεδρος του οποίου είναι ο Αλέξης Τσίπρας και αποφάσισε να ξεκινήσει διεθνή καμπάνια υπέρ των Κούρδων. Πολύ καλό αυτό. Οι Κούρδοι είναι, μαζί με τους Παλαιστίνιους, ο πιο βασανισμένος λαός της Μέσης Ανατολής. Χρειάζονται τη συμπαράστασή μας ακόμα και τώρα που μοιάζουν να τους ενισχύουν, θέλοντας προφανώς να τους χρησιμοποιήσουν, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, όπως και η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση, που συνήθως εφαρμόζει την πολιτική που αυτοί αποφασίζουν. Ελπίζουμε ότι, στην επόμενη συνεδρίασή της, η Εκτελεστική Επιτροπή θα αποφασίσει και μια καμπάνια υπέρ του ελληνικού λαού που έχει γνωρίσει, ως αποτέλεσμα ενός ευρωπαϊκού «προγράμματος διάσωσης» τη μακράν σημαντικότερη, σε όρους ΑΕΠ, ανεργίας, προοπτικής της χώρας και κοινωνικού κράτους, κοινωνικο-οικονομική καταστροφή στη δυτική Ευρώπη μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια τέτοια καμπάνια μπορεί να μην είναι ικανή από μόνη της, είναι όμως αναγκαία για να αποπειραθεί κανείς να ξαναδιαπραγματευθεί ή, πολύ περισσότερο, να διακόψει μονομερώς τις συμφωνίες που έχει συνομολογήσει η Αθήνα.

Ακόμα και οι πιο ενημερωμένοι άνθρωποι στην Ευρώπη και διεθνώς, αν εξαιρέσουμε ειδικούς οικονομολόγους, δεν γνωρίζουν το βάθος και την ένταση της ελληνικής τραγωδίας. Γι’ αυτό μπορούσε ο κ. Γιούνκερ να λέει στον Τσίπρα κατά το eurodebate να μην είναι οι ‘Ελληνες αγνώμονες για την «αλληλεγγύη» που δήθεν τους δόθηκε! Για να ζητήσει αύριο μια ελληνική κυβέρνηση διαγραφή χρέους θα πρέπει από σήμερα οι αντιμνημονιακοί να μαζέψουν έστω μερικές διεθνείς υπογραφές υπέρ τέτοιου αιτήματος.

Η αναγκαία «αλλαγή κλίματος»

Για να ζητήσεις τόσο ριζικά και επώδυνα μέτρα όπως η διαγραφή του χρέους, ή η αναστροφή των ψευδώνυμων «μεταρρυθμίσεων» χρειάζεται ο διεθνής πολιτικός λόγος των αντιμνημονιακών να φύγει από τις καταγγελίες της «λιτότητας», που είναι ευφημισμός για την κατάσταση που ζει η Ελλάδα, και να αρχίσει να χρησιμοποιεί όρους όπως γενοκτονία και κοινωνικό ολοκαύτωμα. Μόνο η επίκληση της κολλοσιαίας καταστροφής που συντελέσθηκε μπορεί να στηρίξει νομικά και κυρίως πολιτικά το αίτημα διακοπής του μνημονιακού προγράμματος. Χρειάζεται να γίνει για την Ελλάδα αυτό που έκαναν οι Εβραίοι για το ολοκαύτωμα, αυτό που έγινε στη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας ή των πολέμων στο Βιετνάμ και την Αλγερία.

Προ καιρού πήγαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στο Συμβούλιο της Ευρώπης ζητώντας να γίνει έρευνα για τους πνιγμούς στο Φαρμακονήσι. Αυτή η μέθοδος πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να ζητηθεί και η εκπόνηση μελετών για τα οικονομικά και κοινωνικά αποτελέσματα του Μνημονίου και από το Συμβούλιο και από την Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και από μια πληθώρα άλλων διεθνών οργανισμών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εφοδιάσουν αύριο τον κ. Τσίπρα, εφόσον καθήσει στη θέση του Πρωθυπουργού, με τεκμηριωμένα επιχειρήματα υπέρ της διακοπής του προγράμματος.

Παραμένει ακατανόητο εξάλλου γιατί οι πολυμελείς αντιπροσωπείες της αριστεράς σε διάφορα φόρουμ της «αντιπαγκοσμιοποίησης» όπως στη Φλωρεντία, την Τυνησία και την ίδια την Αθήνα δεν ζήτησαν την έκδοση ειδικών ψηφισμάτων για την ελληνική τραγωδία ή τη διεξαγωγή εκστρατειών διεθνούς ενημέρωσης και αλληλεγγύης προς την Ελλάδα, όπως αυτά που εκδίδονται τακτικά για τους μετανάστες, τους λαούς του Μαγκρέμπ και της υποσαχάριας Αφρικής, τις γυναίκες κλπ. Μια εξαιρετικά σύνθετη και έντονη διεθνής επικοινωνιακή-πολιτική καμπάνια στην Ευρώπη και διεθνώς είναι προϋπόθεση εκ των ουκ άνευ για να αποπειραθεί μια κυβέρνηση να τροποποιήσει ριζικά τις συμφωνίες που έχει υπογράψει η Αθήνα.

«Πόλεμοι χρέους», γεωπολιτικές απειλές και νέες συμμαχίες

Δυστυχώς άλλωστε, όπως δείχνει τώρα και η κυπριακή υπόθεση, η Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα και οικονομικό «πόλεμο χρέους» και γεωπολιτικές απειλές. Για να μπορέσει να ασκήσει εξουσία με στοιχειώδη ελπίδα επιτυχίας μια «αντιμνημονιακή κυβέρνηση», χρειάζεται η συγκρότηση από τώρα μιας σοβαρής, επαρκούς συλλογικής δομής ικανής να αναλύει τη διεθνή κατάσταση, να επεξεργασθεί πρόγραμμα και πολιτικές, με χρησιμοποίηση και όλων των δυνάμεων που μπορεί να βρει ο ΣΥΡΙΖΑ εκτός των τάξεών του, με κριτήρια αξιοκρατικά. Κάτι άλλωστε που δεν ισχύει μόνο για την εξωτερική και τη διεθνή πολιτική.

Και αντιστρόφως, η τελευταία κυπριακή κρίση δείχνει επίσης ότι δεν μπορεί μια Ελλάδα που δηλώνει καθησυχαστικά γεωπολιτικά «δεδομένη» να αντιμετωπίσει, χωρίς νέες γεωπολιτικές συμμαχίες και στηρίγματα, σε Ανατολή και Νότο, κατάσταση όπως η σημερινή. Θανατηφόρες μπορεί εξάλλου να αποδειχθούν τυχόν ψευδαισθήσεις ότι ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ και το συνδεόμενο με αυτόν ΔΝΤ (ή, εναλλακτικά, η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων) μπορεί να δώσουν τη λύση στο ελληνικό πρόβλημα.

Για τις συνέπειες απουσίας σοβαρής και μελετημένης στρατηγικής είναι πολύ διδακτικά, δυστυχώς, τα παθήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, εξ αιτίας των οποίων απειλείται τώρα κυριολεκτικά με αφανισμό το κυπριακό κράτος και, άρα, ο κυπριακός ελληνισμός. ‘Οταν προ ετών επικρατούσε τρελλός ενθουσιασμός με την πολιτική πετρελαίων και συμμαχίας με Ισραήλ και ΗΠΑ που ακολουθούσε η Λευκωσία, μας αντιμετώπιζαν πολύ σκεπτικά γιατί είμαστε μεταξύ των ελάχιστων που εξέφρασαν κάποιες επιφυλάξεις. Σήμερα που βρίσκεται η Κύπρος; Γιατί δεν την υπερασπίζονται οι νέοι «φίλοι» που νόμισε ότι απέκτησε απέναντι και στον οικονομικό πόλεμο που δέχεται και στις τουρκικές απειλές;

Ρωσία και Κύπρος

Τώρα βέβαια, έτσι που εξελίσσεται η κατάσταση, ακόμα και ο Νίκος Αναστασιάδης αναγκάζεται, έκων άκων, να ξανακυττάξει προς τη Μόσχα. Αλλά και πάλι το θέμα δεν είναι να έχει ο ελληνισμός απλώς σχέσεις με τους Ρώσους, τους Κινέζους, τους BRICS. Το θέμα δεν είναι επίσης να έχουμε και Ρώσους μεταξύ των διαχρονικών «νταβατζήδων» μας. Το ζήτημα είναι να αναπτύξουμε τις στρατηγικές σχέσεις που χρειαζόμαστε για να αποκαταστήσουμε στοιχειώδους όρους εθνικής ανεξαρτησίας, λαϊκής κυριαρχίας και οικονομικής επιβίωσης Ελλάδας και Κύπρου.

Η Ελλάδα μπαίνει, με τις επόμενες εκλογές, σε νέα περίοδο αναταράξεων. Θα επιβιώσουν μόνο όσοι έχουν από τώρα προετοιμαστεί καλά για όσα έρχονται.

Δημοσιεύθηκ στο περιοδικό Επίκαιρα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου