Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Ιουν 2011

Μια δήλωση που εγείρει πολλα ερωτήματα έκανε ο Ζοζε Μανουελ Μπαροζο, μιλώντας στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ο κ. Μπαροζο κάλεσε τους Έλληνες πολιτικούς να πούνε την αλήθεια στον κόσμο! Όπως είπε η παρούσα κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί στην Ελλάδα και ο λαός θα πρέπει να μάθει όλες τις αλλαγές και τα νέα επώδυνα μέτρα που έρχονται.

Ο κ. Μπαροζο τόνισε ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι το υψηλό χρέος, ενώ η φοροδιαφυγή μπορεί να καταπολεμηθεί. Προσθέτει ότι όλες οι χώρες της ΕΕ αν απαιτηθεί, θα πρέπει να δώσουν στοιχεία τραπεζικών λογαριασμών απο Έλληνες καταθέτες, προκειμένου να διαπιστωθεί αν είναι νόμιμα.

Το ερώτημα πάντως παραμένει: Ποια είναι η αλήθεια που πρέπει να μάθουν οι Έλληνες; Μήπως θα πρέπει κάποια στιγμή να γίνουν γνωστές όλες οι παρασκηνιακές συμφωνίες που έχουν ξεπουλησει τη χώρα;

Να δούμε τωρα αν η κυβέρνηση θα έχει να απαντήσει κάτι στον κ. Μπαροζο!


Γράφει ο Αριστείδης Σ. Καλογερόπουλος - Στρατής

Ο καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ, προβλέπει καθεστώς «επιτήρησης» ή «κηδεμονίας» για χώρες, οι οποίες έχουν τα χαρακτηριστικά και τις προϋποθέσεις ανεξαρτήτων κρατών, αλλά που για πολιτικούς λόγους δεν μπορούν να τύχουν διεθνούς αναγνώρισης ή βρίσκονται σε κατάσταση αδυναμίας να κυβερνηθούν από μόνες τους.

Τέτοια παραδείγματα είχαμε κυρίως την περίοδο της αποαποικιοκρατίας από το 1947 και μετά, αλλά και πριν από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, την περίοδο της Κοινωνίας των Εθνών.

Σήμερα, οι καταστάσεις αυτές έχουν σχεδόν εκτονωθεί και η έννοια της κηδεμονίας ή της επιτήρησης, έχει περάσει κυρίως, άμεσα ή έμμεσα, εμφανώς ή καμουφλαρισμένα, στο πεδίο της οικονομικής εξάρτησης.

«Η Ελλάδα στους Έλληνες», έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου, χωρίς όμως, στη μακρόχρονη θητεία του, ως Πρωθυπουργού, με δυνατή και σταθερή λαϊκή βάση, να πάρει τα απαραίτητα μέτρα γι΄ αυτό. Οι αμερικανικές βάσεις στην ουσία μετέφεραν το κέντρο βάρους τους, από το Ελληνικό στη Σούδα. Η κατεχόμενη Κύπρος ανακηρύχθηκε σε «ανεξάρτητο κράτος» με τη μόνη ευτυχώς αναγνώριση, μέχρι σήμερα, της Τουρκίας.

Η Ελλάδα, με μεγάλους δανεισμούς και με φειδωλές λαϊκίστικες πολιτικές, σημείωσε την περίοδο του ΠΑΣΟΚ, ρεκόρ δανείων και δεσμεύσεων, με πολύ ψηλά επιτόκια. Αρκεί να θυμηθούμε ότι τα δάνεια της περιόδου εκείνης εξοφλούνται ακόμη και στις μέρες μας… με νέα βεβαίως δάνεια!

Σήμερα, η χώρα μας βρίσκεται στο κατώφλι μιας σκληρής, επώδυνης και μακρόπνοης κηδεμονίας από τις διεθνείς αγορές και τους εταίρους της. Το βέβαιο είναι ότι ανεξαρτήτως διαχρονικών ευθυνών και προθέσεων, η χώρα μας δεν θα μπορεί να ανακάμψει πριν από την πάροδο πολλών ετών. Το μέλλον είναι αβέβαιο και ρευστό, διότι οι μέχρι σήμερα προσπάθειες της Κυβέρνησης, στο πλαίσιο του Μνημονίου 1, απέτυχαν και δεν γνωρίζουμε γιατί. Αντί λοιπόν να γίνει μια σοβαρή καταγραφή των αιτιών και των λαθών για το σημερινό αδιέξοδο, η κυβέρνηση καταφεύγει σε κυβερνητικά σποτάκια, που παραπλανούν, με λεφτά των φορολογουμένων.

Από την πλευρά τους, οι ξένοι δεν έχουν να χάσουν τίποτε. Μειώνουν κατά 30% τις πιστώσεις τους, εμπλέκοντας κατ΄ αναλογία και τον ιδιωτικό τομέα στο δανεισμό της Ελλάδος, «υποθηκεύουν» με επιτηρησιακό καθεστώς τον πλούτο της χώρας και την καθιστούν de facto τριτοκοσμική χώρα, ώστε να μπορούν να απομυζήσουν ότι και όπως το θέλουν, από ό, τι μένει από τη δυναμική παραγωγικότητα και εφευρετικότητα του Έλληνα.

Επτά στους δέκα νέους σκέπτονται να ξενιτευτούν, όπως αναφέρει πρωτοσέλιδα η σημερινή έγκυρη LE MONDE, τη στιγμή που το «σχέδιο διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας, που ξεπερνάει τα 60 δις. €, πέραν από την πέμπτη δόση, κινδυνεύει να αποδειχθεί καταστροφικό.

Με προβλεπόμενο για το 2012 δημόσιο χρέος 166% του ΑΕΠ από 126% το 2009 και με ρυθμό αυξημένο των spreads, από τάξη μεγέθους 1100 μονάδες τον Δεκέμβριο 2010, σε 1600 τον Ιούνιο 2011.

Που βρισκόμαστε σήμερα;

Καθημερινά, όλοι, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, διαπιστώνουν, ότι ο Πρωθυπουργός, κάνει κινήσεις στο κενό, όπως στο πρόσφατο Συμβούλιο πολιτικών Αρχηγών, κινούμενος σταθερά στη λογική των εντυπώσεων, ενώ η πραγματικότητα γίνεται δυσκολότερη για τον Έλληνα πολίτη αλλά και για τη χώρα συνολικά. Το χθεσινό μαραθώνιο υπουργικό συμβούλιο, δεν προσέθεσε τίποτε το διαφορετικό σε σχέση με όσα γνωρίζαμε, απλώς προσετέθησαν και άλλοι διαμαρτυρόμενοι υπουργοί και υπουργίνες.

Σε αυτή την εξαιρετικά αρνητική συγκυρία, η ΝΔ με τις προτάσεις της στο Ζάππειο ΙΙ και την καθαρή θέση του Αντώνη Σαμαρά, στις προσκλήσεις του Πρωθυπουργού, στη συνάντηση τους, αλλά και στο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, φαίνεται να διαμορφώνει το νέο πολιτικό σκηνικό στη χώρα για την έξοδο από την πολιτική και οικονομική κρίση, κάτι που αποτυπώνεται και στην πρόθεση ψήφου των δημοσκοπήσεων. Ήδη, σήμερα, βλέπουν τη δημοσιότητα, γερμανικές προτάσεις που οδηγούν σε μακροχρόνιες διευθετήσεις, η δε συνάντηση της Άγκελα Μέρκελ με τον Μπαράκ Ομπάμα, θα είναι καθοριστική.

Οι εξελίξεις μέχρι τα μέσα Ιουλίου θα είναι κρίσιμες και σε μεγάλο βαθμό θα προσδιορίσουν τις εξελίξεις για πολλά επόμενα χρόνια στη χώρα μας.

Πρέπει να υπάρχει συνολική πρόταση άμεσης διαχείρισης της πολιτικής κατάστασης της χώρας, στο πλαίσιο αντιμετώπισης του κεντρικού ζητήματος, που είναι η διαχείριση του χρέους, σε μία τελείως διαφορετική βάση, που να προτάσσει το συμφέρον της χώρας έναντι του συμφέροντος των δανειστών.

Η πολιτική αυτή θα πρέπει να κινείται γύρω από την εφαρμογή εθνικού σχεδίου, που θα έχει ως βασικούς άξονες την ανάκτηση της διαχείρισης της τύχης της χώρας και τη συμφωνία με τους πιστωτές των αγορών για μία δίκαιη, αποτελεσματική και επωφελή για όλους, αντιμετώπιση του προβλήματος της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους.

Το εθνικό σχέδιο συμφωνίας με τους πιστωτές μας θα πρέπει να βασίζεται στα πραγματικά δημοσιονομικά στοιχεία, όπως αυτά διαμορφώνονται σήμερα, και σε μία αντιμετώπιση η οποία είναι ειλικρινής, με αποκλειστικό γνώμονα το δημόσιο συμφέρον.

Η αυξανόμενη ετησίως καταβολή τόκων του δημοσίου χρέους σε ένα συρρικνούμενο ΑΕΠ, συμπιέζει τις δημόσιες δαπάνες σε υπερβολικό βαθμό, με αποτέλεσμα την περαιτέρω ύφεση, ανεργία. Άρα, μικρότερο ΑΕΠ και μεγαλύτερο πρόβλημα στην εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους.

Με τη λογική αυτή, κάθε υπόσχεση ανάπτυξης είναι αναληθής και η μόνη δυνατή εξέλιξη θα είναι η συνεχής, εντεινόμενη χειροτέρευση της δημοσιονομικής κατάστασης. Κάτι, που καθιστά αδύνατη μακροπρόθεσμα τη διαχείριση του χρέους και άρα την ανάπτυξη της οικονομίας. Η πολιτική αυτή έχει ως προοπτική την ελεγχόμενη από τους πιστωτές πτώχευση το 2013 και την οριστική υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς επιτροπείας για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, κατ’ αναλογία με Χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Ταυτόχρονα, η διαχείριση του ελληνικού χρέους, όπως εμφανίζεται σήμερα, καθίσταται μία επικερδής επιχείρηση για τους εταίρους μας αλλά και για ορισμένους, που διαθέτουν εσωτερική πληροφόρηση και αναλαμβάνουν τη διαχείριση των προγραμμάτων αυτών.

Η δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος, μέχρι το 2012, είναι ο όρος επιβίωσης της χώρας και ο μοναδικός τρόπος για την εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεών της στις αγορές.

Για την επιτυχία του στόχου απαιτούνται δύο μέτρα: Πρώτον, ένα μέτρο άμεσης τακτοποίησης των τοκοχρεολυτικών δόσεων και τόκων μέχρι την ολοκλήρωση συμφωνίας, μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των διαφόρων κατόχων ομολόγων για την εξόφλησή τους. Δεύτερον, άμεση λήψη μιας δέσμης μέτρων, που έχουν στόχο τις πραγματικές παθογένειες του αναπτυξιακού μοντέλου της Χώρας και όχι τους εργαζόμενους, το κοινωνικό κράτος και τη δημόσια περιουσία, απερίσκεπτα.

Με τη δέσμη μέτρων που θα αναπτυχθεί, το πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορούσε από το τέλος του 2012 να κινηθεί σε θετικό ποσοστό του ΑΕΠ με τάση αύξησής του ανάλογα με τη δυνατότητα χρηματοδότησης δημοσίων επενδύσεων και αναπτυξιακών προγραμμάτων, μέσα από μία αναδιάρθρωση των δημοσίων δαπανών που μειώνει τις καταναλωτικές δαπάνες και αυξάνει τις αναπτυξιακές.

Η αναστροφή της ύφεσης και η διατήρηση πλεονασματικού πρωτογενώς προϋπολογισμού για μία τουλάχιστον δεκαετία (2012-2021), πρέπει να είναι και η δέσμευση της χώρας στους πιστωτές της και τους εταίρους της.

Η πολιτική αυτή θα αποτελέσει παράγοντα ενίσχυσης της αξιοπιστίας της χώρας και πεποίθησης ότι η χώρα θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα του εξωτερικού χρέους της και του ελλείμματός της αποτελεσματικά και βιώσιμα.

Σε ό, τι αφορά τώρα τη συμφωνία με τους δανειστές.

Θα πρέπει να είναι προς το αμοιβαίο συμφέρον, και αυτό αφορά δανειστές και κατόχους ομολόγων και να εγγυάται δύο πράγματα: την εξόφληση των δανείων, την επάνοδο της χώρας οριστικά στις ελεύθερες αγορές για την αποκατάσταση της σχέσης της Ελλάδος με τις διεθνείς αγορές. Αυτό το εγγυάται η Νέα Δημοκρατία.

Απαιτείται γι’ αυτό, καταγραφή του δημοσίου χρέους, όπως αυτό διαμορφώνεται σήμερα από άποψη χρονικής διάρκειας ομολόγων, επιτοκίων, κατόχων των ομολόγων και προέλευσης αγοράς από την πρωτογενή ή τη δευτερογενή αγορά. Ειδικότερα:

1. Μετάθεση όλων των ομολόγων που λήγουν από το 2011 έως το 2020 για μία δεκαετία στις αντίστοιχες ημερομηνίες.

2. Η ονομαστική αξία αντικατάστασης των ομολόγων να γίνει στο ποσό αγοράς του ομολόγου από τον κάτοχό του («κουρεμένα», όπως τα πήραν) και όχι στην ονομαστική αξία έκδοσής του για τα ομόλογα που έχουν αγοραστεί στη δευτερογενή αγορά

3. Το επιτόκιο να καθοριστεί στο μέσο όρο του επιτοκίου για αντίστοιχα ομόλογα της χρονικής περιόδου 2002-2006 και σε κάθε περίπτωση να μην είναι μεγαλύτερο από 3,5% σταθερό επιτόκιο, για την περίοδο παράτασης αποπληρωμής των ομολόγων.

4. Οι τόκοι 2011-2015 να γίνουν ομόλογο λήξης 2020-2030.

5. Το εισπραχθέν δάνειο του Μηχανισμού Στήριξης να υπαχθεί στους ίδιους κανόνες εξυπηρέτησής του με τα ομόλογα.

Παράλληλα:

Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας με την εφαρμογή ιδιωτικοοικονομικών κανόνων λειτουργίας, σε συνδυασμό με την προσέλκυση ιδιωτικών κεφαλαίων (στρατηγικός επενδυτής και management, εγγυημένα μερίσματα δημοσίου, επενδύσεις), θα αυξήσει το δημόσιο παραγωγικό δυναμικό, χωρίς να στερεί το δημόσιο από έσοδα μερισμάτων και την απασχόληση και την παραγωγική δυνατότητα της χώρας.

Προϋπόθεση γι’ αυτό, είναι η βελτίωση του management στην κατεύθυνση αυτή. Η πώληση τουριστικών ακινήτων από την ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, σε συνδυασμό με παραχώρηση κοινόχρηστων χώρων για την ανάπτυξη τουριστικών επενδύσεων διεθνώς ανταγωνιστικών, πρέπει να είναι άμεση προτεραιότητα ενός εθνικά ωφέλιμου και οικονομικά αποτελεσματικού προγράμματος αξιοποίησης- ιδιωτικοποίησης δημόσιας περιουσίας.

Επίσης, η μείωση των εισαγωγών κάθε προϊόντος που παράγεται και στην Ελλάδα είναι βασικός συντελεστής μείωσης του ελλείμματος. Θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος, νόμιμος, με γνώμονα την έκτακτη κατάσταση που διέρχεται η χώρα, να περιορισθούν οι εισαγωγές από τρίτες χώρες, καταναλωτικών αγαθών που παράγονται και στην Ελλάδα, για μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Η ενίσχυση της εσωτερικής παραγωγής απαιτεί επιπλέον εξυγίανση του διαμεσολαβητικού εμπορίου, που είναι κερδοσκοπικό και δημιουργεί, όχι μόνο περιορισμό στην ανάπτυξη αλλά και πληθωριστικές πιέσεις μέσα από τη διαμόρφωση υψηλών κερδοσκοπικών τιμών των προϊόντων που εμπορεύεται. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται μια πολιτική ανάπτυξης της αγροτικής παραγωγής που σήμερα βρίσκεται στο 2% του ΑΕΠ, και εμφανίζει έντονα ελλειμματικό ισοζύγιο που θα επιταθεί μελλοντικά εξαιτίας της αύξησης των τιμών της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων.

Απαιτείται τέλος, η εξυγίανση των σχέσεων με τις Τράπεζες, ως ιδιωτικών επιχειρήσεων, που έχουν υποχρεώσεις και υπόκεινται σε κανόνες λειτουργίας. Πρέπει να παύσουν να εμφανίζονται οι Τράπεζες, ότι εξυπηρετούν μόνο τα συμφέροντα των μεγαλομετόχων τους και να συνιστούν εν δυνάμει κίνδυνο για τους πελάτες τους.

Ποιος νοήμων άνθρωπος θα μπορούσε να διαφωνήσει με αυτά; Ιδού λοιπόν μια πλατφόρμα συνεννόησης, που θα μπορούσε να είχε λειτουργήσει άμεσα, αν η κυβέρνηση δεν συνέχιζε στο μοναχικό της δρόμο ή μετά από εκλογές. Θα επιβαρύνουν λιγότερο τα δημόσια οικονομικά από τις αιτιολογημένες καθημερινές συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας και των μεγάλων πόλεων και από την «λευκή απεργία» υπαλλήλων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και της μικρομεσαίας τάξης, που αισθάνονται προδομένοι.


Κορυφαίες προσωπικότητες ξεπάστρεψαν πάρα πολλούς έλληνες στο σύντομο πέρασμα τους από τον τόπο.

Και καλά τους δυο πρώτους τους περιμέναμε λίγο πολύ.

Ο Δράμαλης κατεβηκε ως επιδρομέας πέρασε στην Πελοπόννησο όπου τον περιμάζεψε ο Κολοκοτρώνης.

Ο Ιμπραήμέκανε απόβαση την δυτική Μεσσηνία σκότωσε, λήστεψε, έκαψε όλες τις ελιές και τα κοπάδια, είναι υπεύθυνος για την πτώση του Μεσολογγίου. Τον τέλειωσαν στο Ναβαρίνο.

Για τον Παπακωνσταντίνου τα ξέρουμε.

Τον τέλειωσαν στο ΚΤΕ σε μια σεμνη τελετή τύπου θυσίας.

Τα ζήσαμε και οι επόμενες γενιές περιμένουν την αφήγηση μας.

Πηγή


«Είμαστε αντιμέτωποι με τον πραγματικό κίνδυνο της πρώτης άτακτης χρεοκοπίας κράτους εντός της ευρωζώνης», προειδοποίησε σήμερα ο Γερμανός υπουργός Οικονομίας, Βόλφνγκανγκ Σόιμπλε, σύμφωνα με το Reuters.

O κ. Σόιμπλε υπογράμμισε ότι περιμένει σημαντική επέκταση της ευρωπαϊκής βοήθειας προς την Ελλάδα, αναφέροντας ότι έχει στείλει σχετικό γραπτό αίτημα προς τον επικεφαλής της ΕΚΤ, Ζαν Κλωντ Τρισέ.

Παράλληλα, εκτίμησε ότι η επιστροφή της Ελλάδας στις κεφαλαιαγορές το 2012 είναι τουλάχιστον απίθανη. Αναφορικά με τη μορφή της βοήθειας, τονίζει ότι οι ιδιώτες θα πρέπει να εμπλακούν σε μια πιθανή αναδιάρθρωση χρέους.

Ανοίγει την πόρτα της ολικής καταστροφής ή δίνει το σύνθημα για την εκκίνηση της μεγαλύτερης κλοπής; Το βέβαιο είναι πως αυτή η δήλωση είναι κάκιστος οιωνός για την Ελληνική Οικονομία και για τις εξελίξεις στην Ελλάδα τις αμέσως επόμενες ημέρες...
Πριν από λίγο ο κ. Καρατζαφέρης σε εμφάνισή του στο MEGA, έριξε βόμβα μεγατόνων και μας άφησε εμβρόντητους όλους μας.

Ειδικότερα είπε πως αυτή τη στιγμή τον κ. Παπανδρέου τον στηρίζει και τον κρατάει στην εξουσία μόνο ο Ομπάμα, καθόσον οι ευρωπαίοι ηγέτες έχουν απογοητευτεί και τον έχουν εγκαταλείψει. Σημείωσε όμως με νόημα ότι ο Ομπάμα δεν βοηθάει ουσιαστικά, όπως θα γινόταν αν έκανε τη δήλωση ότι το Καστελόριζο έχει ΑΟΖ, ώστε να ξεπλέξουν τα πράγματα.

Επίσης είπε ότι από εδώ και πέρα δεν πρόκειται να ψηφίσει κανένα απολύτως νομοσχέδιο του ΠΑΣΟΚ. Με τον τρόπο αυτό αφήνει πλέον μόνο του το ΠΑΣΟΚ και τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να σηκώσουν όλο το βάρος και την λαϊκή οργή για ότι θα συμβεί στη χώρα από εδώ και πέρα. Τόνισε δε ότι πρέπει να πάμε πλέον το ταχύτερο σε εκλογές για να δώσει λύση ο λαός.

Για τη Νέα Δημοκρατία είπε ότι δεν την αφήνει η νοοτροπία της Πολιτικής Άνοιξης να συναινέσει.

Μετά λοιπόν την απόσυρση της υποστήριξης από τον ΛΑΟΣ, αλλά και τη προσχώρηση στο στρατόπεδο εκείνων που ζητούν εκλογές, έμειναν μόνο το ΠΑΣΟΚ και (το απίστευτο!!!) η Νέα Δημοκρατία, να μην θέλουν εκλογές, αλλά να παραμένουν γαντζωμένοι στις καρέκλες τους, ενώ η χώρα οδηγείται σε αδιέξοδο.

Υπάρχουν δύο τρόποι για να επιβάλλεται η εξουσία: η βία και η απάτη. Η απάτη όμως έχει κοντά ποδάρια, διότι η ηλιθιότητα του όχλου δεν είναι απεριόριστη. Με άλλα λόγια, τα ψέματα τελειώνουν κάποτε.

Καλεσμένος στους «Νέους Φακέλους» του Αλ. Παπαχελά ο υπουργός Οικονομικών ερωτάται γιατί παραμένει στο πόστο του, ενώ είχε πει πως αν χρειαστεί να πάρει νέα μέτρα θα παραιτηθεί, και απαντά αφοπλιστικά: και τι θα άλλαζε; Εδώ και καιρό, κάθε που αναλαμβάνει καθήκοντα μια κυβέρνηση, πρώτο της μέλημα είναι να αποδεσμευτεί από τις προεκλογικές της υποσχέσεις λέγοντας ότι δεν γνώριζε την αληθινή κατάσταση της οικονομίας. Έτσι με την περιβόητη απογραφή Αλογοσκούφη, έτσι και με το αμίμητο «λεφτά υπάρχουν» και το ταχύ πέρασμα στο «δεν υπάρχει σάλιο». Δηλαδή, η κυβέρνηση πάντοτε εκλέγεται λέγοντας ψέματα, και πάντοτε ρίχνει το φταίξιμο στο προηγούμενο ψέμα του αντιπάλου της. Όμως όταν οι πολιτικοί αλληλοκατηγορούνται, το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα είναι ότι αργά ή γρήγορα απλώς αποκαλύπτονται όλοι ως ψεύτες. Σε αυτήν την κατάσταση, που την ξέραμε από καιρό, προστίθενται εσχάτως και τα τεντωμένα νεύρα των αγορών, που μαθαίνουμε ότι είναι ευαίσθητες, και πρέπει να εκφράζεται κανείς πολύ προσεκτικά για να μην τις αναστατώσει. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο πρωθυπουργός μάς λέει πως συζητούσε από καιρό διάφορα σενάρια, αλλά δεν μπορούσε βεβαίως να το κάνει δημοσίως, διότι αυτό θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα, και ο Γιούνκερ ομολογεί πως είπε ψέματα για το καλό του Ευρώ, παραβιάζοντας οδυνηρά την καθολική ηθική του. Ας δούμε τι διακυβεύεται: η δημοκρατία προϋποθέτει τη δημοσιότητα, δηλαδή χρειάζεται ο δημόσιος διάλογος να αντιστοιχεί στο πραγματικό ζητούμενο της περίστασης, ώστε να μπορεί ο λαουτζίκος να ξέρει ποιον και γιατί ψηφίζει. Όταν ο πρωθυπουργός ομολογεί πως δεν μπορεί να μιλά δημόσια για τα σενάρια που συζητά, ο λαός, που δεν είναι πια και τόσο αφελής, αντιλαμβάνεται πως ό,τι και να πει ο πρωθυπουργός μας δεν έχει καμία σημασία, διότι έτσι κι αλλιώς οι αποφάσεις λαμβάνονται «υπογείως». Τι σημασία έχει τι θα πει ο πρωθυπουργός, αφού μας έχει αποκαλύψει ότι ταυτοχρόνως παίρνει το αεροπλάνο και συζητά με τους φίλους και τους εχθρούς του κάτι άλλο, που δεν κάνει να το μάθουμε παρά μόνο κατόπιν εορτής; Ας πάψουμε να κοροϊδεύουμε τους συνωμοσιολόγους: όταν καταργείται η δημόσια συζήτηση, το μόνο που μας μένει είναι η συνωμοσιολογία.Γιατί το κάνουν οι πολιτικοί αυτό, το εξηγεί ο αφορισμός του Π. Κονδύλη για το κάπνισμα: Η απόλαυση είναι βέβαιη, ο κίνδυνος ενδεχόμενος. Κι όταν κανείς στήνει μια καριέρα έτσι, το τι θα γίνει μακροπρόθεσμα στην πολιτική λίγο τον νοιάζει. Μόνο που εμείς ζούμε τις μέρες που αυτό το «μακροπρόθεσμα» έφτασε. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν θα πει κάτι ο πρωθυπουργός ή ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, διότι πρέπει να είναι κανείς γκαβός και βλάκας για να μην καταλαβαίνει ότι πρόκειται για ανθρώπους εθισμένους στο «είπα-ξείπα, την παρόλα μου τη χέζω». Θυμόμουν πρόσφατα τη φράση του Καστοριάδη, πως αν η «Πράβδα» έγραφε ότι ένα κι ένα κάνει δύο, οι Ρώσοι θα αμφέβαλλαν. Αυτό σημαίνει ότι τις δηλώσεις δεν τις ακούει κανείς, εκτός μόνο για να πονηρευτεί ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα (Φαντάζομαι ότι και οι αγορές κάπως έτσι θα σκέφτονται, δεν νομίζω να είμαστε οι μόνοι έξυπνοι). Οι προεκλογικές εξαγγελίες είναι κι αυτές κενές νοήματος, συνεπώς το ίδιο και οι εκλογές. Σε τέτοιες συνθήκες, τόσο γενικευμένης δυσπιστίας απέναντι στην τρέχουσα πολιτική, παραμονεύει η πιο σκληρή και αμετακίνητη βεβαιότητα, αυτή της βίας• βίας από την πλευρά της εξουσίας, που δεν θα μπορεί πια να διατηρεί την κοινωνική συναίνεση σε συνθήκες οικονομικής ερήμωσης, και βίας από την πλευρά των πολιτών, που θα ζητούν την ασφάλεια μιας ισχυρής βεβαιότητας, αυτής που την προσφέρει καλύτερα από όλους το αίμα.

Αυτή η εξέλιξη είναι η χειρότερη δυνατή, χειρότερη και από τη φτώχεια. Αναπτύσσεται συνεπώς το επιχείρημα στις μέρες μας ότι πρέπει κι εμείς να προσέχουμε πώς εκφραζόμαστε για τον ένδοξο κοινοβουλευτισμό μας, διότι αν μουτζώσεις τον Μεϊμαράκη διακυβεύεται το κύρος της δημοκρατίας και ρισκάρουμε την πολιτειακή εκτροπή. Δυστυχώς το επιχείρημα φαίνεται να έχει απήχηση και σε πολίτες εκτός Πασόκ, παραγνωρίζοντας δύο καίριες πτυχές της πολιτικής μας: ότι πλειάδα συνταγματολόγων τραβάνε τα μαλλιά τους λέγοντας πως η συνταγματική εκτροπή έχει ήδη συμβεί με το Μνημόνιο, και ότι η απουσία της βίας, που ήταν το καμάρι της έστω και διεφθαρμένης και άδικης κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας, φαίνεται να τελειώνει. Δεν πρόκειται μόνο για τον τραυματισμό του Γιάννη Καυκά, πρόκειται για το ότι εδώ και καιρό η αστυνομία επιτίθεται σε διαδηλωτές με προθέσεις φονικές, είτε με μηχανάκια είτε με γκλομπς, και για το ότι φυλακίζονται συμπολίτες μας με κατασκευασμένες από την αστυνομία κατηγορίες. (Ο αισιόδοξος θα απαντήσει ότι τα πράγματα στη Συρία είναι ασύγκριτα χειρότερα, αλλά πραγματικά δεν ξέρω ποιον παρηγορεί αυτό) Η εποχή που λέγαμε ότι αυτή η διεφθαρμένη τυπική δημοκρατία είναι πάντως φιλόξενη, παρήλθε. Πόσος καιρός θα χρειαστεί για τους αστυνομικούς που βασανίζουν μετανάστες για γούστο, μέχρι να στραφούν σε άλλον στόχο; Λίγος, εικάζω.

Αντί όμως να παραδοθούμε στο επιχείρημα των ημερών, που λέει πως πρέπει να φερόμαστε ευγενικά στους βουλευτές, διότι διαφορετικά ανοίγεται ο δρόμος προς τη δικτατορία, το ζήτημα είναι να ξανακατοικηθεί η δημόσια σφαίρα από ουσιώδη πολιτικά ερωτήματα για τις αιτίες της κρίσης και το ζητούμενο της εξόδου, ώστε να πάψει το διεφθαρμένο κοινοβουλευτικό πανηγύρι να διεκδικεί το μονοπώλιο της πολιτικής, εκβιάζοντας ότι αν τους βρίζουμε είναι σαν να ζητούμε να κατέβουν τα τανκς. Ειλικρίνεια δεν μπορούμε να περιμένουμε από όσους έχουν διαπιστωμένα στηρίξει την πολιτική τους σταδιοδρομία στην εξαπάτηση. Απαιτείται από τη δική μας πλευρά να αντιμετωπίσουμε με παρρησία τις μισές αλήθειες της κυβέρνησης, δηλ. τις ευθύνες του λαού για το τι ψηφίζει και πώς πολιτεύεται, και να μπορέσουμε να μπολιάσουμε τη συζήτηση που μόλις ξεκινά με τον προβληματισμό μας και τις διεκδικήσεις μας. Εδώ που έχουμε φτάσει, οι πολιτικοί μας έχουν να περιμένουν μόνο μούτζες – κι αυτό αν είναι τυχεροί, γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Η προφανής αδυναμία της μούτζας είναι ότι αν οι αγανακτισμένοι αγανακτούν διότι ο βουλευτής τους τους έκλεισε την πόρτα, θα επιστρέψουν εκεί μόλις τους την ξανανοίξει. Το δικό μας χρέος είναι να σκεφτούμε ξανά την πολιτική μας αξιοποιώντας όλο το δικαιολογημένο πάθος της μούτζας, που είναι το κεντρικό σύμβολο των ημερών, και να πράξουμε ταυτοχρόνως με πολιτική φρόνηση που να αναγνωρίζει αποχρώσεις και λεπτομέρειες, δηλαδή να μπορεί να προτείνει.

* Ο Κωνσταντίνος Πουλής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Λογοτεχνικά και δοκιμιακά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά «Πλανόδιον», «Κ», «Νέα Εστία» και «σημειώσεις». Έχει κάνει τη μετάφραση και έχει γράψει το επίμετρο («Τρομοκρατία και ηθική») στο δοκίμιο του J. Glover, «Ηθική απόσταση: ένα κεφάλαιο ηθικής φιλοσοφίας» (Έρασμος, 2009) και έχει εκδώσει τη συλλογή θεατρικών με τίτλο «Δον Ζουάν» (Κουκκίδα, 2010).


Στις προεδρικές εκλογές του 1992 στις ΗΠΑ, ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος, παρόλο που βγήκε νικητής στη μάχη με τον άλλοτε σύμμαχο Σαντάμ Χουσεϊν στο Ιράκ, και ήταν ακόμη ο πρώτος Αμερικανός «πλανητάρχης», μιας και ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός… έκανε παρέα στο Τείχος του Βερολίνου, έχοντας αμφότεροι γκρεμιστεί, γνώρισε μια εν μέρει απροσδόκητη ήττα.

Ο χαρισματικός Κυβερνήτης του Άρκανσα, και πλησιέστερη (μέχρι τότε) εκδοχή του Τζον Φ. Κένεντι, Μπιλ Κλίντον, κατάφερε να διακόψει την 12ετη πολιτική κυριαρχία των Ρεπουμπλικανών, και να ξαναβάλει τους Δημοκρατικούς στον Λευκό Οίκο και το Οβάλ Γραφείο.

Στρατηγικά, ο Μπιλ Κλίντον στηρίχτηκε στη «Θεωρία της Τριγωνοποίησης», που επένδυσε στον ίδιο ως σημείο αναφοράς και ηγετική φυσιογνωμία στον κινούμενο χώρο του κέντρου, εκεί όπου έδιναν πολιτικό ραντεβού μετριοπαθείς Αμερικανοί, τόσο από το Δημοκρατικό όσο και από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Πολιτικά όμως, η επικράτηση του Μπιλ Κλιντον εξηγήθηκε… ολίγον άκομψα από τον ίδιο: «Its the economy, stupid», φέρεται να έχει πει, με την ελευθεριότητα που προσφέρει η αγγλική γλώσσα στην έννοια του «ανόητου-αφελούς». Θέλοντας να δείξει ότι τις εκλογές τις έκρινε η οικονομία.

Σήμερα, στον Λευκό Οίκο, στη συνάντηση του Μπαράκ Ομπάμα με την Άνγκελα Μέρκελ, το «ελληνικό πρόβλημα» βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των συζητήσεων και των ζυμώσεων. Με τον σημερινό πλανητάρχη, εξίσου χαρισματικό ρήτορα με τον σύζυγο της Χίλαρι, να διατρανώνει την πολιτική δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών να συνδράμουν στη διάσωση της Ελλάδας, και κάθε άλλης ευρωπαϊκής οικονομίας που θα επιδοθεί σε… μαθήματα ισορροπίας στην άκρη του γκρεμού.

Όχι φυσικά επειδή… μας αγάπησε ξαφνικά, ούτε επειδή χρειάζεται τις ψήφους της Ομογένειας για να επανεκλεγεί, το 2012, καθώς έχει να περιφέρει ως τρόπαιο την ανακοίνωση της θανάτωσης του Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Ο Μπαρακ Χουσεϊν Ομπάμα ανησυχεί για τα του οίκου του. Για την οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών, και τις επιπτώσεις που θα έχει στην άλλη όχθη του Ατλαντικού μια κατάρρευση της Ελλάδας, πόσο μάλλον συνολικά της ευρωζώνης.

Κοιτάζοντας με νόημα την άλλοτε Ανατολικογερμανίδα «προστατευόμενη» του Χέλμουτ Κολ, ήταν σαν να παράφραζε τον Μπιλ Κλίντον: It’ s the (greek) economy, stupid…

Στην Αμερική, οι πολίτες… κάνουν κατάσχεση στις τράπεζες

Όλοι γνωρίζουμε καλά για ιστορίες συμπολιτών μας που χάνουν τα σπίτια τους από τις τράπεζες όταν αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους σε αυτές. Στις ΗΠΑ, όμως, οι όροι αντιστράφηκαν πλήρως αφού δικαστήριο της Φλόριντα αποφάσισε την κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων παραρτήματος της Bank of America από ένα ζευγάρι ιδιοκτητών!

Εκατομμύρια Αμερικανοί ιδιοκτήτες σπιτιών είδαν τις μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ να προχωρούν σε κατάσχεση των περιουσιών τους μετά το «σκάσιμο» της φούσκας των ενυπόθηκων δανείων που συντάραξε την παγκόσμια οικονομία το 2008.

Η έκθεση των τραπεζών στα «τοξικά» παράγωγα και οι απεγνωσμένες προσπάθειές τους να καλύψουν τις θέσεις τους είχε ως αποτέλεσμα να απαιτούν από ιδιοκτήτες ακινήτων την αποπληρωμή δανείων τα οποία αυτοί ουδέποτε είχαν πάρει!

Στην κομητεία του Κόλιερ στη Φλόριντα, συνέβη κάτι παρόμοιο, με το υποκατάστημα της Bank of America όχι μόνο να απαιτεί την κατάσχεση του σπιτιού του ζεύγους Νίργκερς, αλλά και να την διεκδικεί μέσω της δικαστικής οδού. Μετά από μια μακρά διαμάχη στις δικαστικές αίθουσες οι Νίργκερς κατάφεραν να αποδείξουν ότι όχι μόνο δεν χρωστούσαν για το σπίτι τους αλλά το είχαν αποκτήσει πληρώνοντας τοις μετρητοίς κιόλας!

Το δικαστήριο έκρινε υπέρ του ζεύγους ενώ αποφάσισε τα έξοδα της δίκης να καλυφθούν από την τράπεζα. Ωστόσο, μετά την πάροδο 5 μηνών το υποκατάστημα της τράπεζας αρνούνταν να συμμορφωθεί με την δικαστική απόφαση για την κάλυψη του δικαστικού κόστους.

Έτσι ένα ωραίο πρωινό, ο διευθυντής του υποκαταστήματος παρακολουθούσε αποσβολωμένος και κλειδωμένος έξω από το γραφείο του το ζευγάρι με την συνδρομή της αστυνομίας να κατασχέτει υπολογιστές, γραφεία και όποιο ρευστό βρίσκονταν στα ταμεία!

Μετά από μια ώρα ο διεθυντής αναγκάστηκε να πληρώσει επί τόπου τα έξοδα της δίκης στο ζευγάρι προκειμένου να διακοπεί η κατάσχεση! Ο συνήγορος των Νίργκερς δήλωσε στα Μέσα πως «καμιά φορά η δικαιοσύνη είναι πολλή γλυκιά».


Του Δημήτρη Καζάκη

Οικονομολόγου – Αναλυτή

Μπορεί να επιβιώσει η χώρα χωρίς το ευρώ; Για να απαντήσει κανείς σ’ αυτό το ερώτη­μα θα πρέπει πρώτα να απαντήσει στο αν μπορεί να επιβιώσει η χώ­ρα με το ευρώ. Αν έχετε προσέξει, όλοι οι απολογητές του ευρώ και της Ε.Ε., από τους διατεταγμένους προ­παγανδιστές του επίσημου δωσιλογισμού έως τα «παπαγαλάκια» τους στην Αριστερά, αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι να αναφερθούν στο συγκεκριμένο ερώτημα.

Αρκούνται μόνο σε μια απίστευτη καταστροφολογία για το τι δήθεν θα γίνει, αν τυχόν η χώρα απαλλα­γεί από τον χαλινό του ευρώ. Ενώ όταν αναγκάζονται να μιλήσουν για το τι μας έχει «προσφέρει» το ευρώ, τότε απογειώνονται από τον μάταιο τούτο κόσμο της κοινής λο­γικής και αναζητούν καταφύγιο στη νεφελοκοκκυγία του παραλόγου. Εκεί δηλαδή όπου τα εξωτερικά ελ­λείμματα είναι απόδειξη αναπτυξι­ακής δυναμικής κι όχι παραγωγικής αποσύνθεσης. Εκεί όπου ο υπερδανεισμός, ιδιωτικός και δημόσιος, δεν αποτελεί πρόβλημα ούτε οδη­γεί στη χρεοκοπία. Εκεί όπου με τη δραχμή είχαμε πολύ περισσότερα αδιέξοδα και προβλήματα, παρά με το ευρώ. Εκεί όπου η άνοδος του ΑΕΠ, του πιο εικονικού δείκτη της οικονομίας, αποτελεί βασικό κρι­τήριο της οικονομικής ανάπτυξης. Εκεί όπου το να πληρώσουν με κά­ποιο τρόπο λαός και εργαζόμενοι το τοκογλυφικό χρέος που έχει συσ­σωρεύσει η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, είναι ο μόνος δρόμος.

Κι όχι μόνο αυτό. Η ίδια η κρίση του ευρώ και της ευρωζώνης έχει εξαφανιστεί παντελώς από την ανά­λυσή τους. Δεν είναι παρά μια απλή παράπλευρη συνέπεια της παγκόσμι­ας κρίσης, έστω κι αν ο ίδιος ο Τρισέ έχει πει ότι «από τον Σεπτέμβριο του 2008 αντιμετωπίζουμε την πιο δύσκο­λη κατάσταση από την εποχή του Δευ­τέρου Παγκοσμίου Πολέμου – ίσως ακόμη και από την εποχή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου» («DerSpiegel», 15.5.10)

Η κρίση του ευρώ

Τι ξέρει ο Τρισέ από ευρώ και κρί­ση, όταν υπάρχουν προοδευτικοί, ακόμη και αριστεροί, φωστήρες, που ξεμπερδεύουν στα γρήγορα με όλα αυτά σαν να ήταν ασήμαντες λεπτο­μέρειες. Η απολογητική στην οποία ασκούνται όλοι αυτοί, κάνει ακόμη και τους Μπαρόζο – Τρισέ να ωχριούν.

Όσο για την τερατώδη υπερδιόγκωση των τραπεζών και την επιβολή ενός δημοσιονομικού ολοκληρωτισμού στην ευρωζώνη υπέρ των χρηματαγορών, ούτε που τους απασχολεί. Γι’ αυτούς δεν υπάρχει μεγαλύτερος «διεθνισμός», δεν υπάρχει μεγαλύτερη δικαίωση του «ευρωπαϊσμού» τους από την ολοκληρωτική ισοπέδωση λαών, χωρών και εργαζομένων που εφαρμόζει η Ε.Ε. σήμερα.

Τι θα γίνει άμα φύγουμε από το ευρώ και την ευρωζώνη; Θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει; Θα έρθει η συντέλεια του κόσμου; Θα χάσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε; Όλα αυτά μαζί και πολλά ακόμη έχουμε να πάθουμε στη νοσηρή φαντασία όσων νο-μ ίζουν ότι το να τα βάλουμε με τις αγορές, την ευρωζώνη και τους ισχυρούς αποτελεί συνώνυμο της καταστροφής. Όμως ας ηρεμίσουμε λίγο και ας σοβαρευτούμε.

Εκτός ευρωζώνης

Καταρχάς, σήμερα σχεδόν το σύνολο των οικονομικών αναλυτών διεθνώς, πέρα από τους τρόφιμους των ευρωκονδυλίων, των γνωστών τραπεζικών και επιχειρηματικών κυκλωμάτων που χρησιμοποιούν το ευρώ για να καταληστέψουν τα πάντα, έχει καταλήξει ότι η Ελλάδα δεν μπορείνα ανακάμψει χωρίς διαγραφή χρέους και επαναφορά του εθνικού νομίσματος.

Χαρακτηριστική περίπτωση, ο Mark Weisbrot, διευθυντής ενός από τα πιο φημισμένα διεθνώς κέντρα δημοσιονομικής πολιτικής, του Κέντρου Έρευνας για την Οικονομία και την Πολιτική (CEPR): «Η Πορτογαλία μόλις ολοκλήρωσε ένα σύμφωνο με το ΔΝΤ που προβλέπει δυο χρόνια ύφεσης ακόμα. Καμιά κυβέρνηση δεν πρέπει να δέχεται αυτή την τιμωρία. Κάθε ηγέτης που σέβεται τον εαυτό του και τη χώρα του θα τόνιζε προς τις ευρωπαϊκές αρχές πως έχουν τα χρήματα για να υποστηρίξουν την Ελλάδα με πολιτικές “αντι-κυκλικές” (όπως οι κεφαλαιακές ενισχύσεις), παρόλο που επιλέγουν να μην το κάνουν. Επίσης υπάρχει η ιδέα ότι η Ελλάδα – όπως και η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Πορτογαλία – μπορούν να ανανήψουν μέσα από μια “εσωτερική υποτίμηση”.

Δηλαδή, μέσα από την αύξηση της ανεργίας, με σκοπό οι μισθοί να πέσουν τόσο, ώστε να γίνει η χώρα ανταγωνιστική διεθνώς. Το κοινωνικό κόστος μιας τέτοιας ενέργειας, όμως, είναι εξαιρετικά υψηλό και δεν αποδίδει. Η ανεργία διπλασιάστηκε στην Ελλάδα (στο 14,7%), υπερδιπλασιάστηκε στην Ισπανία (σε 20,7%) και υπερτριπλασιάστηκε στην Ιρλανδία (σε 14,7%). Αλλά η ανάκαμψη δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Να είστε σίγουροι ότι οι ευρωπαϊκές αρχές θα προσέφεραν στην Ελλάδα μια καλύτερη συμφωνία αν αντιμετώπιζαν μια σοβαρή απειλή αποχώρησής της από την ευρωζώνη…

Όμως το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η Ελλάδα δεν αντέχει να δεχτεί συμφωνίες που δεν την αφήνουν να αναπτυχθεί και έτσι να βρει τον δρόμο της εξόδου από την ύφεση. Τα δάνεια που απαιτούν αυτό που οι οικονομολόγοι αποκαλούν πολιτικές που ενισχύουν τον “κύκλο” – μείωση εξόδων και αύξηση φόρων μπροστά στην ύφεση – πρέπει να βγουν από το τραπέζι. Η προσπάθεια να γλιτώσει η Ελλάδα μέσω της υποτίμησης έχει αποτύχει. Αν αυτό είναι όλο κι όλο που μπορεί να προσφέρει η Ευρώπη, τότε είναι ώρα για την Ελλάδα, ίσως και για άλλους, να πουν αντίο στο ευρώ» («The New York Times», 9.5).

Η λύση της δραχμής

Η απάντηση στο παραπάνω είναι έτοιμη: ο κύριος αυτός είτε είναι «γραφικός» είτε εκπροσωπεί σκοτεινά αμερικανικά συμφέροντα. Κι αυτά τα λένε όσοι δεν χάνουν ευκαιρία να εξαργυρώνουν επιταγές αλληγορικά και κυριολεκτικά.

Από πού προκύπτει ότι με το να φύγουμε από το ευρώ και να επανέλθουμε σε εθνικό νόμισμα θα οδηγηθούμε σε απανωτές υποτιμήσεις και θα εκτιναχθεί ο πληθωρισμός; Επειδή μας το λένε όλοι εκείνοι που ευθύνονται σήμερα για την κατάντια της ελληνικής οικονομίας και το παπαγαλίζουν κάθε είδους μίσθαρνα όργανα; Δεν θα έπρεπε να μας το αποδείξουν αντί να το θεωρούν ως δεδομένο ή θέσφατο;

Για να καταλάβει κανείς πόσο παραμύθι είναι η επίκληση της καταστροφής της Ελλάδας λόγω εξόδου από το ευρώ, θα αναφέρουμε απλώς την περίπτωση των Βρετανών οικονομικών συμβούλων του Centre for Economics and Business Research (CEBR) που κάλεσε η ίδια η κυβέρνηση πριν από λίγες εβδομάδες για να τους συμβουλευτεί για το τι θα συμβεί αν η Ελλάδα φύγει από το ευρώ. Σύμφωνα με τους «Times» του Λονδίνου (30.5), ο επικεφαλής του CEBR Νταγκ ΜακΓουίλλιαμς απάντησε σε ερωτήσεις δημοσιογράφων σχετικά με το τι θα υποστεί το νέο νόμισμα της Ελλάδας μετά την έξοδο από το ευρώ: «Εγκαταλείποντας το ευρώ θα σήμαινε ότι το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί κατά 15%». Αποτελεί καταστροφή μια υποτίμηση κατά 15%;

Με εξαίρεση τα επίσημα και ανεπίσημα παπαγαλάκια της ΕΚΤ και της Ε.Ε., που όμως δεν προσκομίζουν κανένα σοβαρό αποδεικτικό στοιχείο, μια και ο σκοπός τους είναι μόνο να τρομοκρατήσουν τον κόσμο, δεν υπάρχει κανένας σοβαρός οικονομικός αναλυτής ανά τον κόσμο που να θεωρεί ότι θα υποστεί καταστροφή η Ελλάδα αν φύγει από το ευρώ. Αυτό που λένε είναι ότι η Ελλάδα θα περάσει μια περίοδο νομισματικής αστάθειας, την οποία άλλοι προσδιορίζουν σε λίγους μήνες και άλλοι σε ένα με δύο χρόνια, έως ότου η συναλλαγματική αξία της νέας δραχμής σταθεροποιηθεί μέσα από την ανάκαμψη της οικονομίας της. Σ’ αυτό που συμφωνούν όλοι είναι ότι αυτός που πιθανόν να υποστεί την καταστροφή είναι το ίδιο το ευρώ, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.

Δύο μοντέλα

Κι όλα αυτά από αναλυτές που δεν υιοθετούν τα μέτρα ή την κατεύθυνση πολιτικής που προτείνουμε για την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας. Όποιος έχει στοιχειώδεις γνώσεις οικονομίας, γνωρίζει ότι υπάρχουν δυο τρόποι να δημιουργήσεις νόμισμα: Ο πρώτος είναι να το ρίξεις στις αγορές, βορά και έρμαιο των κερδοσκόπων και να περιμένεις πού, πότε και πώς θα σταθεροποιηθεί η αξία του. Με ό,τι συνεπάγεται για την οικονομία και την κοινωνία σου. Αυτό συμβαίνει με το ευρώ, που είναι εκ φύσεως τέτοιο νόμισμα. Όμως αυτό συνέβαινε και με την παλιά δραχμή, την οποία οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούσαν ως εργαλείο ραγδαίας υποτίμησης της εθνικής οικονομίας και των εισοδημάτων από εργασία προς όφελος των ντόπιων και ξένων κερδοσκόπων.

Ο δεύτερος είναι να δημιουργήσεις ένα εθνικό νόμισμα που να υποστηρίζει και να υποστηρίζεται από την πραγματική ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και πρωτίστως της παραγωγικής της βάσης. Αν θέλει πραγματικά κάποιος την παραγωγική ανάπτυξη της οικονομίας προς όφελος του λαού και της χώρας, τότε δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γίνει αυτό παρά μόνο έχοντας το δικό του νόμισμα. Ούτε η οικονομική θεωρία, αλλά ούτε και η ιστορική εμπειρία έχει να επιδείξει άλλο τρόπο. Δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα σχήματα παγκόσμιου χρήματος, όλες οι νομισματικές ενώσεις, όλα τα συστήματα σταθερών ισοτιμιών και σταθερής νομισματικής αξίας, με πιο γνωστό εκείνο του χρυσού κανόνα, απέτυχαν παταγωδώς αφήνοντας πίσω τους ερείπια εκείνες ειδικά τις χώρες που ήταν πιο αδύναμες και εξαρτημένες από την παγκόσμια αγορά.


Ανάγκη «οικονομικής αυτονομίας»

Ο Αλέξανδρος Διομήδης, ιδρυτής και πρώτος διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, προσπαθώντας να αντλήσει συμπεράσματα από την τραγωδία της επίσημης χρεοκοπίας του 1932, τόνιζε την «ανάγκη οικονομικής αυτονομίας», έναντι του μοντέλου της νομισματικά σταθερής δραχμής κλειδωμένης με τη χρυσή βρετανική λίρα, προκειμένου η ελληνική οικονομία να είναι ανοιχτή στην παγκόσμια αγορά και στις κυρίαρχες δυνάμεις της: «Η Ελλάς πρέπει απαραιτήτως να φροντίση πώς θα ζη, θα τρέφεται, θα κινήται, θα εργάζεται, με ίδια κατά το πλείστον εφόδια. Πώς θ’ ασφαλίση με δυνάμεις αντλουμένας εκτου ιδίου αυτής τόπου, σχετικήν τουλάχιστον ισορροπίαν και μείζονα ή κατά το παρελθόν οικονομικήν αυτοτέλειαν. Αι προσπάθειαί της πρέπει προς αυτό το αποτέλεσμα να τείνουν».

Ο Διομήδης δεν ήταν οπαδός της οικονομικής αυτάρκειας, αλλά πίστευε ότι, αν δεν σταματήσει η εξάρτηση της οικονομίας από το εξωτερικό, αν δεν στηριχθεί η ελληνική οικονομία πρωτίστως σε εσωτερικούς όρους συσσώρευσης και ανάπτυξης, δεν πρόκειται να πάψει να είναι έρμαιο των συγκυριών στην παγκόσμια αγορά που αναγκαστικά οδηγούν τη χώρα στη χρεοκοπία όταν ξεσπούν μεγάλες παγκόσμιες κρίσεις. Το ίδιο ισχύει και σήμερα.

Αιτία χρεοκοπίας

Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο αν δεν διαθέτει η οικονομία το δικό της νόμισμα, ένα νόμισμα που να ελέγχει και να προσαρμόζει κάθε στιγμή στις ανάγκες της; Φυσικά και όχι. Όποιος ισχυριστεί το αντίθετο, είτε είναι παντελώς άσχετος με το θέμα, είτε είναι πολύ μεγάλος απατεώνας. Μπορεί το ευρώ να λειτουργήσει ως τέτοιο νόμισμα για την ελληνική οικονομία; Μόνο όποιος δεν γνωρίζει την ιδιοσυστασία και τη λειτουργία του ευρώ, ή απλώς προτάσσει άλλες σκοπιμότητες, μπορεί να απαντήσει θετικά στο ερώτημα. Μπορεί να έχουμε ανάπτυξη της παραγωγικής βάσης στην ελληνική οικονομία με το ευρώ; Μόνο όποιος δεν γνωρίζει ή δεν θέλει να γνωρίζει τι συνέβη τη δεκαετία του ευρώ μπορεί να θεωρεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο εφικτό. Άλλωστε στον κόσμο της φαντασίας όλα είναι εφικτά.

Μια άλλη πολιτική

Όμως στον αληθινό κόσμο έχει αποδειχτεί ότι το ευρώ λειτούργησε καταλυτικά τόσο για την οικονομική καταστροφή που έχει υποστεί η χώρα όσο και για τη χρεοκοπία της.

Πώς μπορεί να υπάρξει ένα εθνικό νόμισμα που να μην υποτιμάται διαρκώς και να μην πυροδοτεί τον πληθωρισμό; Πρώτα και κύρια χτυ­πώντας τις εσωτερικές αιτίες των υποτιμήσεων και του πληθωρισμού, και αυτές δεν είναι νομι­σματικές, αλλά έχουν άμεση σχέση αφενός με τη συνολική κατάσταση και τις εξαρτήσεις της οικονομίας και αφετέρου με τις μονοπωλιακές καταστάσεις στην εσωτερική αγορά. Τι σημαί­νει αυτό; Σημαίνει με πολύ απλά λόγια ότι το χτύπημα των μονοπωλίων και των καρτέλ, ντό­πιων και ξένων, που κυριαρχούν στην ελληνική οικονομία, η αντιστροφή της σχέσης ιδιωτικών κερδών και αμοιβών που υπάρχει σήμερα, η άμεση ενίσχυση των μικρών και μεσαίων επι­χειρήσεων ιδίως στους τομείς της παραγωγής, η εθνικοποίηση κρίσιμων τομέων της οικονομί­ας και πρωτίστως του τραπεζικού συστήματος, ο πολλαπλασιασμός του προγράμματος δημο­σίων επενδύσεων με όρους άμεσης απόδοσης και στήριξης της εθνικής οικονομίας, όπως και η γενναία αναδιανομή εισοδημάτων και πλού­του, μαζί με μια ριζικά διαφορετική πολιτική ένταξης στον διεθνή καταμερισμό εργασίας μέσα κυρίως από διακρατικές προγραμματι­κές συμφωνίες, εναλλακτικές μορφές εμπο­ρικών σχέσεων, ανοίγματα σε χώρες και περι­οχές όπου η Ελλάδα σήμερα είναι απούσα και την επιβολή ενός επιλεκτικού ανταγωνιστικού πλαισίου για την προστασία των πιο σημαντι­κών τομέων της ελληνικής οικονομίας, μπορεί να δημιουργήσει μια τέτοια δυναμική που να μην αφήσει το νόμισμά της να κατρακυλά στις διεθνείς αγορές, ούτε να επιτρέψει την εκδή­λωση πληθωριστικών πιέσεων.

Στεγνώνει η οικονομία από ρευστότητα

Επειδή οι παπαγάλοι του ευρώ έχουν ιδιαίτερο καημό με τις καταθέσεις στις τράπεζες, θα πρέπει να τους πούμε τα εξής: Πριν προλάβουμε εμείς, που προτείνουμε όλα αυτά τα καταστροφικά, να εξανεμίσουμε τις καταθέσεις, θα το έχουν κάνει οι σημερινοί κρατούντες. Η πολιτική που ασκείται είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα «στεγνώσει» την οικονομία από κάθε ρευστότητα. Είναι κάτι που συμβαίνει ήδη και κλιμακώνεται μέρα με τη μέρα. Με την κάλυψη της τρόικας και της κυβέρνησης η καταθετική βάση των τραπεζών, όση έχει απομείνει, λεηλατείται ασύστολα από τις ίδιες τις τράπεζες προκειμένου να καλύψουν τις «μαύρες τρύπες» του ενεργητικού τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αργά ή γρήγορα θα προχωρήσουν σε δέσμευση των καταθέσεων με τη μια ή την άλλη μορφή. Κι αυτό είναι πολύ πιθανό να συμβεί τους αμέσως επόμενους μήνες, μια και η κρίση ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας θα επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και το χαρτονόμισμα θα γίνει δυσεύρετο.

Ποια αναστήλωση;

Αυτό θα είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα έχει να αντιμετωπίσει, αν και όποτε κατορθώσει ο λαός να επιβάλει την πολιτική που προτείνουμε. Θα έχουμε να αναστηλώσουμε μια οικονομία και μια κοινωνία εντελώς διαλυμένη, χωρίς ίχνος ρευστότητας στην αγορά και τις τράπεζες, με εισοδήματα πείνας και μαζική ανεργία πρωτοφανή, με κατεστραμμένους τους τρεις στους τέσσερεις ελευθεροεπαγγελματίες, βιοτέχνες, αγρότες και μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Κι από πάνω φορτωμένη με τα υπέρογκα βάρη του αναδιαρθρωμένου χρέους της και των ιδιωτικοποιημένων υποδομών της.

Μπορεί να αναστηλωθεί μια οικονομία σ’ αυτή την κατάσταση δίχως δικό της νόμισμα, δίχως να αποκτήσει τον έλεγχο στους διαθέσιμους πόρους και στις υποδομές της; Μπορεί να γίνει με δεδομένο το καθεστώς εξάρτησης και υποταγής της χώρας που υπάρχει σήμερα;

Κάποιοι νομίζουν ότι δεν μπορεί να γίνει. Δικαίωμά τους. Άλλωστε όταν ένα έθνος, ένας λαός βρίσκεται σε ιστορική καμπή, όπως βρισκόμαστε εμείς σήμερα, όταν καλείται να ανατρέψει την τυραννία είτε του οθωμανικού ζυγού τον 19ο αιώνα είτε του ναζιστικού και φασιστικού ιμπεριαλισμού στη δεκαετία του 1940 είτε των αγορών και του πολιτικού τους προσωπικού σήμερα, υπάρχουν πάντα κάποιοι που θεωρούν αδιανόητο για έναν μικρό και ασήμαντο λαό να τα βάλει με τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής του. Όμως από πότε η λιποψυχία, η αδυναμία να στρατευθείς σ’ αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη ο λαός και ο τόπος αποτελεί επιχείρημα;


  • Η μεγάλη ανατροπή της Πλατείας!
  • Η μεταπολίτευση παραδίδεται ενώ οι σκληροπυρηνικοί νεοταξίτες του Παπανδρέου παλεύουν να διασωθούν από αυτό που έρχεται για να τους ισοπεδώσει
Ανεξάρτητα του ποιος και γιατί «άναψε το φυτίλι», οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν πως η ελληνική ψυχή βρήκε διέξοδο, και είναι ευχάριστο να βλέπεις δεκάδες πολίτες αυτού του τόπου να εκφράζουν ειρηνικά τη δυσαρέσκειά τους. Οι Έλληνες φανέρωσαν σε όλο τον κόσμο, μέσα από τις πρωτοφανείς κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών, την ευγενική τους φύση. Φανέρωσαν περίτρανα, πως οι κουκουλοφόροι και οι «μαχαλάκηδες» δεν ήταν δυσαρεστημένοι Έλληνες πολίτες, αλλά στρατευμένα όργανα του παρακράτους. Ενός σκοτεινού παρακράτους που έχει λουφάξει τις τελευταίες μέρες, γρυλίζοντας μέσα από τα λαγούμια που έχει κρυφτεί, καθώς διαπιστώνει, πως τα αφεντικά του έχουν τρομοκρατηθεί…

Όχι πως η λαϊκή «εξέγερση» έφερε την ανατροπή και ότι όλα είναι τώρα «μέλι γάλα». Η εξέγερση αυτή είχε προβλεφτεί και σε μεγάλο βαθμό δρομολογηθεί. Όπως όμως συμβαίνει με την φωτιά, έτσι και με τη λαϊκή οργή …ποτέ δεν ξέρεις. Η μεγάλη ανατροπή που σημειώθηκε με αυτές τις κινητοποιήσεις, που έκανε την διαφορά, είναι η ειρηνική τους μορφή. Αυτό είναι που έχει προκαλέσει εδώ τον πανικό, διότι δεν έχει δώσει –ακόμα- την αφορμή στο παρακράτος να αναλάβει μέτρα εναντίον τους.

Αυτό που βλέπουν να κινείται στις πλατείες είναι οι …«ελληνίδες καμαριέρες» που ζητούν την επιβολή δικαιοσύνης ενάντια στους «βιαστές» τους, που είναι σύσσωμο το διεθνές πολιτικοοικονομικό σύστημα. Μέσα από την εξέγερση αυτή, που έχει στο μεταξύ κερδίσει τη συμπάθεια όλου του κόσμου, έχει δοθεί στον πολίτη μια νέα οπτική, τελείως διαφορετική από αυτή που οργανωμένα τους επέβαλε η προπαγάνδα του συστήματος. Έχει καταφέρει να κάνει πολλούς να αρχίσουν ξανά να ελπίζουν, αλλά… Στην όλη αυτή υπόθεση υπάρχει ένα «αλλά»!

Πόσες πιθανότητες έχει η ευγενική ελληνική ψυχή να καταφέρει να σταθεί στα πόδια της και να πάρει την τύχη της στα χέρια της;

Η κινητοποίηση αυτή δεν ξεσήκωσε μόνο τους απλούς πολίτες. Δείχνει να ανάστησε το φιλότιμο και κάποιων πρώην βουλευτών και τους έφερε στην Πλατεία, με μια επιστολή κόλαφο κατά του μέχρι σήμερα πολιτικού συστήματος (βλέπε εδώ). Ανεξάρτητα του ότι μπορεί να αποδειχτεί στο μέλλον κάποια ιδιόμορφη σκοπιμότητα πίσω από την κίνηση αυτή, εγώ θα δεχτώ προς στιγμή ότι είναι μια αυθόρμητη κίνηση, διότι δεν παύουν να υπάρχουν και ανάμεσα στους πολιτικούς κάποιοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Κάποιοι που σαν υπνωτισμένοι είχαν θέσει τον εαυτό τους υπό την επιρροή της κομματικής προπαγάνδας, της ματαιοδοξίας, της διαπλοκής. Μία «συγνώμη» δεν παύει να αποτελεί ευγενική και ίσως ακόμη και ηρωική πράξη, λαμβάνοντας υπόψη τα ελληνικά δεδομένα. Ίσως κάποιοι στο σημείο αυτό όμως να πουν πως η «συγνώμη» αυτή δεν έχει πολιτικό κόστος για τους συγκεκριμένους ανθρώπους, άρα δίνεται εκ τους ασφαλούς. Εγώ το παραβλέπω αυτό προς στιγμή και δέχομαι την κίνηση ως καλοπροαίρετη όπως βλέπω και την γενική κινητοποίηση των υπόλοιπων ελλήνων σήμερα.

Αυτή η επιστολή λοιπόν είναι κατά τη γνώμη μου μία πρώτη μεγάλη επιτυχία της ειρηνικής εξέγερσης, αλλά…

Να πάλη αυτό το περίεργο «αλλά».

Γιατί «αλλά»; Θα ρωτήσει κάποιος. Γιατί πρέπει να μας χαλάσεις οπωσδήποτε την καλή μας «επαναστατική διάθεση»;

Διότι φίλοι μου οι καιροί είναι χαλεποί και διότι δεν ζούμε σε «ένα κόσμο αγγελικά πλασμένο».

Η δική μου αρνητική πρόβλεψη είναι, πως πίσω από την όμορφη αυτή κατάσταση που βιώσαμε τις τελευταίες μέρες, έρχεται όντως κάτι άλλο, όχι όμως αυτό που το συναίσθημα μπορεί να διαμορφώσει. Πίσω από τις χαρές και τα πανηγύρια έρχεται αργά αλλά σταθερά η σκληρή, μεθοδική, πραγματικότητα, και σε λίγο θα πούμε ομοθυμαδόν: «Finito la musica, passato la fiesta ”.

Όσο και να προκαλεί ενθουσιασμό και να αναπτερώνει τη φαντασία η γιορτή της σύγχρονης «επανάστασης», όσο και να έχουν λουφάξει τα τρωκτικά του εδώ πολιτικού συστήματος, ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ, δεν έχει νικηθεί, και η Ελλάδα είναι μέσα στα μελλοντικά του σχέδια.

Δεν μπορούμε ακόμη να γνωρίζουμε ποια θα είναι η ουσιαστική εξέλιξη, να εικάσουμε μόνο μπορούμε, αλλά ένα είναι σίγουρο, πως ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ.

Αυτό που συμβαίνει στον τόπο μας δεν αποτελεί πρωτοτυπία… Εγώ προσωπικά το έχω ξαναζήσει, στο Βερολίνο, το 1989, με την πτώση του τοίχους. Η πτώση του Σιδηρούν Παραπετάσματος και η συντριβή της πανίσχυρης Σοβιετικής Ένωσης είχε αποδοθεί και τότε στην «ειρηνική εξέγερση του λαού». Πόσο αστείο φαίνεται όμως αυτό σήμερα, μετά από 22 χρόνια…

Πόσο εύκολα έπεσε τότε ο καταπιεσμένος, εξεγερμένος λαός, στην αγκαλιά του καπιταλισμού και της Νέας Εποχής…

Είναι αυτό ένα μάθημα για τους «αγανακτισμένους» της Ευρώπης;

Θα δούμε!

Πηγή


Όταν την προηγούμενη εβδομάδα τα ελληνικά ΜΜΕ προσέγγισαν τα όσα είπαν ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ μετά τη συνάντησή τους στο Λουξεμβούργο, ως περαιτέρω εκχώρηση της κυριαρχίας αυτής της δύσμοιρης χώρας, ο Γιώργος Πεταλωτής εξέδωσε ανακοίνωση καταγγελίας.

Πριν προλάβουν να… ξεχαστούν οι εντυπώσεις, οι «Financial Times» ήρθαν σήμερα να μας επιβεβαιώσουν ότι πιθανότατα ο Γιώργος Πεταλωτής και τα υπόλοιπα μέλη της Κυβέρνησης βρίσκονται σε ηχηρή απόσταση από την πραγματικότητα.

Από τους «FT» λοιπόν μάθαμε σήμερα, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου σκέφτεται να πάει σε εκλογές, αλλά ότι πιο πιθανό είναι να προχωρήσει σε ανασχηματισμό, στον οποίο μάλιστα θα αξιοποιηθεί σε προβεβλημένη θέση ο Λουκάς Παπαδήμος. Προσθέτουν μάλιστα ότι στο νέο κυβερνητικό σχήμα, εκτός του πρώην αντιπροέδρου της ΕΚΤ, και πρώην «αντ’ αυτού» επί των οικονομικών του Κώστα Σημίτη, ο σημερινός Πρωθυπουργός θα αξιοποιήσει πληθώρα τεχνοκρατών, παραμερίζοντας το πολιτικό δυναμικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ.

Να υποθέσουμε ότι στην καλύτερη για την Κυβέρνηση περίπτωση, οι «FT» δεν έχουν αποκτήσει ήδη… γραφείο επιτρόπου μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου. Αν και η πληροφόρησή τους μάλλον για το αντίθετο συνηγορεί.

Πηγή


“Η τουρκική πλευρά είναι εκείνη που αναζητά και στηρίζει την ειρηνική επίλυση...” σύμφωνα με τον πρόεδρο του Jobbik!

Το ότι υπάρχουν εθνικιστικές φωνές στην Ευρώπη δε σημαίνει απαραίτητα πως μπορεί να δημιουργηθεί κοινό μέτωπο και με τους Έλληνες εθνικιστές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι άκρως ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΕΣ δηλώσεις και κινήσεις του εθνικιστικού ουγγρικού Jobbik (το οποίο ορισμένοι υπερπατριώτες έχουν περί πολλού στην πατρίδα μας). Το τρίτο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα του ουγγρικού εθνικού συμβουλίου “Κίνηση για μια καλύτερη Ουγγαρία” Jobbik, κατέθεσε πριν λίγες μέρες στη Βουλή προσχέδιο επίλυσης για την πολιτική και οικονομική απομόνωση της... βόρειας Κύπρου!

Το προσχέδιο έφερε την υπογραφή του προέδρου και κοινοβουλευτικού ηγέτη της παράταξης Gabor Vona, του Tamas Hegedus αντιπροέδρου και επικεφαλής της τουρκοουγγρικής ένωσης συμφιλίωσης του Κοινοβουλίου και του Martor Gyongy-osi, αντιπροέδρου της επιτροπής των εξωτερικών υποθέσεων και επικεφαλής της ιδίας επιτροπής στο κόμμα Jobbik.

Το προσχέδιο επίλυσης ανακαλεί μια σειρά περιοριστικών μέτρων και ιστορικών γεγονότων, τα οποία -σύμφωνα με τους ούγγρους εθνικιστές- οδήγησαν στην πλήρη πολιτική και οικονομική απομόνωση της... “Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου”!

Έτσι ακριβώς αναγνωρίζουν το ψευδοκράτος οι εθνικιστές του Jobbik!

Θέλετε να μάθετε τι άλλο λένε;

“Η εφαρμογή του προτεινόμενου σχεδίου είχε απορριφθεί απο την Κύπρο -η οποία εντάχθηκε στην ΕΕ εκείνη τη χρονιά- αλλά η κυβέρνηση αποκλειστικά εκπροσωπούσε μόνο τη Νότια, Ελληνοκυπριακή πλευρά του νησιού και την Ελλάδα”!

Όπως αναφέρεται εγγράφως “η ειρηνική επανένωση του νησιού εμποδίστηκε απο τον ελληνικό πληθυσμό, όταν απέρριψε το Σχέδιο Ανάν, παρόλα αυτά η τουρκική πλευρά είναι εκείνη που αναζητά και στηρίζει την ειρηνική επίλυση και η οποία επωμίζεται τις αρνητικές συνέπειες.

Η επίλυση έγκειται στο να χρησιμοποιήσει η ουγγρική κυβέρνηση το πολιτικό της εκτόπισμα, προερχόμενο απο την Προεδρία στην ΕΕ, προκειμένου να διακηρύξει ότι οι εφαρμογές των προηγούμενων α-ποφάσεων και δεσμεύσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποσκοπούσαν στην επανένταξη της βόρειας Κύπρου στην παγκόσμια οικονομική αγορά”!

Επίσης, οι Ούγγροι εθνικιστές του Jobbik παροτρύνουν την ουγγρική κυβέρνηση να συνάψει σχέσεις με την... κυβέρνηση του ψευδοκράτους και να αρχίσει μαζί του συναλλαγές ώστε να ενισχύσει τους οικονομικούς δεσμούς. Το Jobbik ήταν το πρώτο κόμμα μάλιστα που έκανε λόγο για στροφή της Ουγγαρίας προς την Ανατολή! Και μάλιστα έχει προσχωρήσει στο δόγμα του παντουρανισμού!

“Εάν ρίξουμε μια ματιά στις χώρες απ’ την Βουλγαρία μέχρι την Τουρκία και την Ανατολική Ασία, συνειδητοποιούμε ότι εμείς οι Ούγγροι μπορούμε να έχουμε πολλά κοινά πολιτικά ζητήματα μ’ αυτές τις χώρες. Συνειδητοποιούμε ότι μια συμμαχία στηριζόμενη και αναπτυσσόμενη μέσω των αρχών του Παντουρκισμού, αντί για μια Ευρωατλαντική συμμαχία, θα μπορούσε να είναι πιο αποτελεσματική στην υπηρεσία των αναγκών, αλλά και των ενδιαφερόντων του έθνους μας... Αυτό που προτείνουμε θα ισχυροποιήσει τη θέση μας στην Ευρώπη, καθώς η Ουγγαρία θα μπορέσει έτσι να γίνει το δυτικό φρούριο της Παντουρανικής συμμαχίας, όπως και ο εκπρόσωπός της στην ΕΕ”!

Και οι ούγγροι εθνικιστές, αν και χριστιανοί, διακηρύσσουν ότι το να ζεις έναν μη χριστιανικό τρόπο ζωής είναι πλέον σύνηθες, για να καλύψουν τη σύμπλευσή τους με τους μουσουλμάνους. Ελπίζουμε να αναθεω-ρήσουν ορισμένοι, ειδάλλως θα τους δούμε αγκαλιά και με τους... εθνικιστές “γκρίζους λύκους”!

  • Νεοφιλελευθερισμός είναι αυτός ή υπαρκτός σοσιαλισμός;
Το ΠΑΣΟΚ αφήνει επίτηδες να πιστεύει ο κόσμος ότι αυτό που εφαρμόζει είναι Νεοφιλελεύθερη πολιτική, με την οποία μάλιστα δεν συμφωνεί αλλά το κάνει δήθεν με βαριά καρδιά, για το καλό της πατρίδας βεβαίως βεβαίως. Όμως εδώ βλέπουμε ότι, εκτός από Νεοφιλελεύθερη πολιτική, εφαρμόζει πλήρως και πολιτική του χειρότερου υπαρκτού σοσιαλισμού, προς μεγάλη φυσικά χαρά και του ΚΚΕ κ.λ.π.

Πριν λίγες ημέρες ο κ. Χρυσοχοϊδης είχε πει ότι πρέπει να αποσοβιετικοποιήσουμε την οικονομία, ομολογώντας, κατά τον πλέον ρητό και κατηγορηματικό τρόπο ότι η Ελλάδα επί ΠΑΣΟΚ είναι μια Σοβιετία.

Σήμερα όμως έρχονται οι κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου και (ακούστε αν έχετε Θεό!!!), ορίζουν ότι όποιος έχει ακίνητο αξίας (θα αυξήσουν στο μεταξύ και τις αντικειμενικές) 100.000 ΕΥΡΩ μόνο, θα θεωρείται κάτοχος μεγάλης ακίνητης περιουσίας και θα πληρώνει κάθε χρόνο ΦΜΑΠ!!! Δηλαδή ένας πολίτης με ένα δυαράκι στην Κοκκινιά, θα είναι ξαφνικά μεγαλοκαπιταλιστής!!!

Με αυτό όμως τι κάνει το ΠΑΣΟΚ; Απλούστατα, βάζει το κράτος συνέταιρο στην ακίνητη περιουσία μας και ουσιαστικά πραγματοποιεί το όραμα του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Και όλα αυτά για να γλιτώσει το πελατειακό κράτος του ΠΑΣΟΚ και ας πεθάνει η κοινωνία.

Γράφει ο Ναούμης Νικόλαος

Πολιτικός επιστήμονας

«Η χώρα πουλήθηκε, στόχος τους ήταν να οδηγηθούμε σε τέτοιο αδιέξοδο ώστε να έρθουν μετά οι εταίροι μας και να πουν πουλήστε”. (Δ. Καζάκης)

Η παραπάνω φράση, ακούστηκε στην ανοιχτή διαβούλευση, την κανονική όχι του τύπου open gov, που διεξάγεται δυο εβδομάδες τώρα, στην πλατεία Συντάγματος. Στις λίγες λέξεις που περιέχει, αποτυπώνεται με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, μια πραγματικότητα που μέρα με την ημέρα ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας και κανένα βιντεάκι με τον προπαγανδιστικό τίτλο « 20 μήνες αγώνας», που η κυβέρνηση έδωσε στην δημοσιότητα, δεν μπορεί να επικαλύψει.

Έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί τόσα πολλά, τους τελευταίους είκοσι μήνες. Όλοι λίγο πολύ τα έχουμε διαβάσει και τα έχουμε ακούσει και μπορεί η επανάληψη να είναι η μητέρα της μαθήσεως αλλά σ’ αυτή την περίπτωση, κάθε επανάληψη χάνει το νόημα της. Όλοι πλέον, έχουν αντιληφθεί, ότι κάποιοι μας κορόιδευαν και μας περνούσαν για κουτούς, όταν με πειθώ μας έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν. Η ιστορία απέδειξε, ότι πράγματι λεφτά υπήρχαν άφθονα. Υπήρχαν, στα ταμεία του ΔΝΤ, που η παρούσα κυβέρνηση, με την υπογραφή της, καθώς κι ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, με τις υπόγειες διαβουλεύσεις του με τον διεθνή αυτό οργανισμό, πέτυχαν να εκταμιεύσουν. Το τίμημα όμως για τους Έλληνες και την πατρίδα, είναι πολύ βαρύ. Βαρύ κι ασήκωτο, όχι μόνο για τις γενιές του σήμερα, αλλά για πολλές γενιές αργότερα. Βαρύ κι ασήκωτο, γιατί δεν υποθηκεύει το μέλλον κάθε τι του ελληνικού, αλλά και κάθε τι του εθνικού. Αυτό διότι πολύ απλά, η δανειακή αυτή σύμβαση, που η ελληνική δημοκρατία υπέγραψε, ουσιαστικά και πρακτικά, δίνει στους δανειστές μας το δικαίωμα, να ασκούν εξουσία, καθώς εμείς, την παραχωρήσαμε οικειοθελώς. Τι κι αν γι’ αυτό κανείς δεν ρωτήθηκε. Τι κι αν καταλύθηκε το Σύνταγμα. Βάση μεθόδου και οργανωμένου σχεδίου όπως αποδεικνύεται στην πράξη, γίναμε ένα φανταχτερό αντικείμενο, με μεγάλη αξία, στο παζάρι της παγκόσμιας αγοράς των κορακιών, νεκροθαφτών, των λαών της γης.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, πολύ συχνά, επαναλαμβάνει μια φράση που λέει, ότι στόχος του, είναι ν’ αλλάξει την Ελλάδα. Αλήθεια, ποιος του το ζήτησε; Είπε αλήθεια κανένας Έλληνας, ότι δεν είναι περήφανος για την πατρίδα του; Κανείς απολύτως…

Αγαπάμε την πατρίδα μας, με όλες τις αδυναμίες και όλα τα ελαττώματα της. Δεν θέλουμε ν’ αλλάξει όπως το εννοούν κάποιοι άνθρωποι που παίζουν με τους θεσμούς της. Είμαστε περήφανοι γι’ αυτήν και ποτέ κανείς μας δεν την πρόσφερε μεζεδάκι στα νύχια των διεθνών τοκογλύφων. Προτιμάμε την φτώχεια και την μιζέρια μας, μα με την περηφάνια ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μας, γι’ αυτό που είμαστε.

Βαρεθήκαμε κύριοι, να σας βλέπουμε καθημερινά, να μας εκφοβίζετε, να μας θέτετε εκβιαστικά διλλήματα και να πανικοβάλλετε μια ήδη κατακερματισμένη κοινωνία. Μια κοινωνία, που η συνοχή και η αρμονία της, είναι πλέον αμφίβολη.

Τέλος, κάτι που επίσης ακούστηκε στην πλατεία χθες, λέει τα εξής:

“Aνάπτυξη δεν είναι ο πλούτος στους λίγους αλλά η ευημερία και όχι το δεύτερο ipad, να έχει η κοινωνία όνειρα”. (Ε. Τσακαλώτος)

Αλήθεια, για ποια ανάπτυξη και για ποια όνειρα μπορούμε σήμερα να μιλάμε; Εσείς, μας οδηγήσατε στο σημείο, να έχουμε σταματήσει να ονειρευόμαστε. Ξέρετε πως λέγεται αυτό με το φτωχό μου το μυαλό; Εσχάτη προδοσία…



Βρίσκονται σε αδιέξοδο.

Ανέλαβαν δεσμεύσεις που δεν μπορούν να υλοποιήσουν.

Δεν ξέρουν τι να κάνουν!

Το πρώτο μέρος του σχεδίου προέβλεπε να εγκλωβίσουν τον Σαμαρά.

Να τον καταστήσουν συνένοχο της πολιτικής τους.

Για να διασωθούν στη λογική «όλοι ίδιοι είναι».

Αυτό το μέρος του σχεδίου απέτυχε.

Το δεύτερο μέρος περιελάμβανε τις επιθέσεις ….αγάπης.

Τους βλέπατε στην τηλεόραση. Όλο θετικά λόγια είχαν για την πρόταση του Ζαππείου! Μέχρι και ο Γιώργος στην ομιλία του στο ΣΕΒ ανακάλυψε 10 κοινά σημεία.

Και δεν κρατήθηκε απ’ τη χαρά του, το είπε μπροστά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, «υπάρχει κοινός τόπος», αποφάνθηκε.

Μεθόδευσαν τη συνάντηση των αρχηγών για να …κλείσουν το deal!

Σαμαράς ανένδοτος, παρά τις …φιλικές υποδείξεις των Βρυξελλών.

Αφού, λοιπόν, το σχέδιο της συναίνεσης απέτυχε, ανέκρουσαν πρύμναν και επανήλθαν στα γνωστά μονοπάτια.

Το διχασμό του λαού!

Το ΠΑΣΟΚ κάθε φορά που είχε πρόβλημα επένδυε στην οξύτητα και την πόλωση και ύψωνε διαχωριστικά τείχη!

Ο κόσμος του φωτός, που εκπροσωπούσε το ΠΑΣΟΚ, και αυτός τους σκότους, όπου ανήκαν όλοι οι άλλοι!

Το δίλημμα πέτυχε αρκετές φορές.

Νομίζουν ότι θα το επαναλάβουν.

Εκεί αποβλέπει η πρότασή τους για το δημοψήφισμα.

Δημοψήφισμα έτσι γενικώς και αορίστως χωρίς να γνωρίζουμε το ερώτημα.

Στα δημοψηφίσματα δεν γράφουμε …εκθέσεις ιδεών!

Ο λαός καλείται να απαντήσει επί συγκεκριμένου ερωτήματος.

Επί πλέον, δημοψήφισμα για ζητήματα δημοσιονομικού χαρακτήρα δεν μπορεί να γίνει, το απαγορεύει ρητώς το Σύνταγμα.

Έτσι σήμερα ο κ. Πεταλωτής μας είπε ότι δεν πρόκειται να γίνει δημοψήφισμα για το Μεσοπρόθεσμο.

Ευτυχώς που το κατάλαβαν!

Ε, τότε για ποιο θέμα θα γίνει δημοψήφισμα;

Υποθέτω, όταν βρούν το ερώτημα, θα μας ενημερώσουν.

Μέχρι τότε το δίλημμα θα αιωρείται στην πολιτική ζωή του τόπου.

Ζαλισμένη από τις μαζικές διαδηλώσεις, καταβεβλημένη από το βάρος της αποτυχίας, απομονωμένη από τους παλιούς συμμάχους η Κυβέρνηση Παπανδρέου διαπράττει το ένα λάθος μετά το άλλο!

Καταρρέουν.

Και άρχισαν να λιθοβολούνται μεταξύ τους.

Όσα διαδραματίστηκαν σήμερα στη ΚΤΕ Οικονομίας, δεν έχουν προηγούμενο!

Μπορεί, μετά τα σημερινά, ο κ. Παπακωνσταντίνου να παραμείνει Υπουργός;

Μπορούν οι βουλευτές να υπερψηφίσουν το ….Μεσοπρόθεσμο;

Περισσότερες πιθανότητες έχει να συνεννοηθεί ο κ. Τσίπρας με την κα Παπαρήγα, παρά η Β. Παπανδρέου με τον κ.Παπακωνσταντίνου!

Τελικά στο ΠΑΣΟΚ μόνο για τα εύκολα ήταν…Όταν το ταμείο ήταν γεμάτο, ή μπορούσαν να δανείζονται εύκολα!

Τώρα, χωρίς το προστατευτικό κουκούλι των ΜΜΕ γίνονται περίγελος των πάντων…

Κάποιος να τους λυτρώσει!

Ακούς εκεί …Ούφο, η κα Παπανδρέου…..

Και ο Απ. Κακλαμάνης να μιλάει για ….Γουδή!!!

Αδέξιος Δεξιός


Προς την Α. Ε. τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κύριο Κάρολο Παπούλια

Κοινοποίηση προς:

- Τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος και Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Κύριο Γεώργιο Παπανδρέου

- Τον Αρχηγό της Αξιωμ/ικής Αντιπολίτευσης και Πρόεδρο της ΝΔ, Κύριο Αντώνιο Σαμαρά

- Τη Γενική Γραμματέα του ΚΚΕ, Κυρία Αλέκα Παππαρήγα

- Τον Πρόεδρο του ΛΑΟΣ, Κύριο Γεώργιο Καρατζαφέρη,

- Τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Κύριο Αλέξη Τσίπρα,

- Τα Μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου

- Τα Μέλη της Βουλής των Ελλήνων

Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας,

Με περισσή αγωνία για την τύχη της πατρίδας μας, αλλά και με αίσθημα εθνικής ευθύνης, σας απευθύνουμε την παρούσα επιστολή, με συγκεκριμένες προτάσεις οι οποίες, με τον κατάλληλο χειρισμό και εφαρμογή θα οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση.

Η αδυναμία του Μνημονίου να επιτύχει τους στόχους του είναι πλέον δεδομένη. Συνέχιση της ίδιας πολιτικής, με την οικονομική ύφεση και την περαιτέρω αύξηση του δημοσίου χρέους που προκαλεί, θα οδηγήσει στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (ίδε Αποκρατικοποιήσεις και Αξιοποίηση Δημόσιας Περιουσίας στο προταθέν Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο), μεγαλύτερη εξαθλίωση του λαού λόγω περαιτέρω αύξησης του ποσοστού ανεργίας, ενώ οι Ελληνικές πόλεις θα καταστούν αβίωτες εξ αιτίας της αναπότρεπτης κοινωνικής έκρηξης. Αν καταλήξουμε σε αναδιαπραγμάτευση/αναδιάρθρωση του χρέους μας υπό παρόμοιες συνθήκες, θα πρόκειται για ελεγχόμενη πτώχευση υπό δυσμενέστατους όρους, υπαγορευμένους από άλλους. Για να προληφθούν αυτές οι δυσμενείς εξελίξεις, η Κυβέρνηση πρέπει χωρίς καθυστέρηση να πάρει την πρωτοβουλία και με αποφασιστικότητα να χαράξει ένα νέο δρόμο για την Ελλάδα.

Συγκεκριμένα, Κύριε Πρόεδρε, προτείνουμε:

Να καταγγελθεί πάραυτα το Μνημόνιο, προβάλλοντας νομικούς όρους και ατέλειες κατά την υπογραφή του, την αντισυνταγματικότητα όρων του, και την απουσία αλληλεγγύης των πλουσίων/ανεπτυγμένων χωρών της ΕΕ προς την Ελλάδα.

Επικαλούμενη το επαχθές-απεχθές βάρος του χρέους για τον Ελληνικό λαό, η Κυβέρνηση να προχωρήσει σε προσδιορισμό των όρων της Ελλάδος γιά μία αναδιάρθρωσή του, η οποία απαραίτητα να περιλαμβάνει και ένα «κούρεμα» ύψους 30-40%, επιδιώκοντας τη σύμφωνη γνώμη των εταίρων μας στην ΕΕ. Το εναπομένον ποσό του χρέους πρέπει να εξυπηρετείται από τον κρατικό προϋπολογισμό, χωρίς τη δημιουργία νέων ελλειμμάτων.

Να κηρυχθεί στάση εξωτερικών πληρωμών μέχρι να υπάρξει συμφωνία με τους δανειστές μας και την ΕΕ για τους ανωτέρω όρους της αναδιάρθρωσης.

Η Κυβέρνηση να νομοθετήσει άμεσα την εσαεί λειτουργία του κράτους υπό καθεστώς μηδενικού ελλείμματος. Επί πλέον, εκφράζοντας τη γενικευμένη λαϊκή απαίτηση, να λάβει τα ακόλουθα μέτρα χρηστής και δίκαιης διακυβέρνησης: δίκαιη φορολόγηση εισοδημάτων και περιουσίας - συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων στο εξωτερικό, δήμευση της περιουσίας καταχραστών δημόσιας περιουσίας, δήμευση περιουσίας που δεν δικαιολογείται από δήλωση πόθεν έσχες του ιδιοκτήτη, και δραστική περιστολή των δαπανών, αρχίζοντας με περικοπή σε βαθμό τουλάχιστον 50% των δαπανών προς όφελος των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού, βουλευτών, δημάρχων, αντιδημάρχων, κλπ.

Η Κυβέρνηση να απαιτήσει άμεσα από την Γερμανική Κυβέρνηση την πληρωμή του κατοχικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων που η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία πληρωμή θα κάλυπτε ένα πολύ υψηλό ποσοστό του Ελληνικού χρέους.

Κύριε Πρόεδρε, δεν παραβλέπουμε τον κίνδυνο η αναδιάρθρωση-επαναδιαπραγμάτευση, με πρωτοβουλία της Ελλάδος, από κοινού με το «κούρεμα» και με την προσωρινή στάση πληρωμών, να μας θέσει εκτός της Ευρωζώνης. Η πιθανότητα μιας τέτοιας εξέλιξης εκτιμάται πολύ μικρή, πρώτον διότι δεν πιστεύουμε ότι προβλέπεται αποβολή μέλους από την Ευρωζώνη, αλλά κυρίως γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε σημαντικά προβλήματα για το ευρώ και τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς της ΕΕ, ενώ θα αύξανε και το ρίσκο των δανειστών μας να απωλέσουν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό των κεφαλαίων τους. Ωστόσο, τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί. Μια έξοδος, λοιπόν, από την Ευρωζώνη, αν και δεν έχει προηγούμενο, μπορεί να μας επιβληθεί και να έχει δυσάρεστες συνέπειες. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να προκληθεί πανικός στις τράπεζες και προσωρινή απομόνωσή μας από τις αγορές. Όμως, όλες οι αρνητικές συνέπειες μπορούν να ελεγχθούν σε ικανοποιητικό βαθμό και βαθμηδόν να εξουδετερωθούν, χάρη στις δυνατότητες αντίδρασης που εξασφαλίζει ένα εθνικό νόμισμα ελεγχόμενο 100% από την Ελληνική Κυβέρνηση.

Τέλος, θα υπενθυμίσουμε την ανάγκη επαγρύπνησης στα εθνικά μας θέματα, των οποίων πολυάριθμες εξελίξεις μας ανησυχούν στο έπακρον, καθώς είναι αδύνατον να αντιμετωπισθούν μέσα στο καθεστώς οικονομικής εξαθλίωσης που οδηγείται η χώρα από το Μνημόνιο. Συνεπώς, κι αν ακόμη υπήρχαν κυρίαρχοι παράγοντες που θα μας επέβαλλαν παραμονή υπό το καθεστώς του Μνημονίου, αυτό θα έπρεπε να αποκλεισθεί με κάθε τρόπο και κάθε θυσία, από τη στιγμή που θέτει σε σοβαρό κίνδυνο την εθνική μας υπόσταση και κυριαρχία. Οι Έλληνες αυτή τη στιγμή αισθάνονται ταπεινωμένοι και ανίσχυροι. Η έξοδος από την πολιτική των Μνημονίων θα ανυψώσει το ηθικό του λαού, απαραίτητη προϋπόθεση γιά την επαναφορά της χώρας σε τροχιά ανάπτυξης και για την περιφρούρηση των εθνικών μας συμφερόντων.

Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε, μαζί με την αποδοχή και άμεση εφαρμογή των ανωτέρω προτάσεων, κορυφαίο ζητούμενο γιά τη σωτηρία της χώρας είναι η ένωση των πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες παρά τις πανθομολογούμενες ευθύνες τους συνεχίζουν να τραβούν το σχοινί της αδιαλλαξίας και να δρούν σύμφωνα με τα ιδιαίτερα πολιτικά τους συμφέροντα. Με το προσωπικό σας κύρος και την ηθική δύναμη της θέσης σας, προχωρήσετε άμεσα στις απαιτούμενες ενέργειες γιά την επιτυχία αυτών των στόχων, ώστε η Ελλάδα να ξαναγίνει κυρίαρχος του οίκου της και ο λαός μας να αποκτήσει πάλι αυτοπεποίθηση για το μέλλον του.

Οι Υπογράφοντες ειναι ακαδημαϊκοί και επιστήμονες, η πλειοψηφία των οποίων είναι μέλη του Hellenic Electronic Center/Professorsand Ph.D.’s forum.

1. Αθανασάκης Απόστολος, PhD, Professor of Classics, Argyropoulos Chair in Hellenic Studies, University of California, Santa Barbara, USA.
2. Αναγνωστόπουλος Σταύρος Α., PhD, Καθηγητής Πολιτικών Μηχανικών, Διευθυντής Τομέα Κατασκευών, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
3. Αναστασοπούλου Ιωάννα, PhD, Καθηγήτρια, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ΕΛΛΑΣ.
4. Ανδρεάτος Αντώνιος, PhD, Καθηγητής, Τομέας Πληροφορικής και Υπολογιστών, Σχολή Ικάρων, ΕΛΛΑΣ.
5. Antikas Theodore, G., PhD, Visiting Prof., Department of History, State University of Washington, Skagit Valley College, Science Dept., ΕΛΛΑΣ.
6. Αποστολόπουλος Χάρης, PhD, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
7. Αρβανίτης Κώστας, Dr., PhD, Επ. Καθηγητής, Dep of Natural Resources Management and Agricultural Engineering, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
8. Αρβανιτογιάννης Ιωάννης Σ., Dr, PhD, Associate Professor, School of Agricultural Sciences, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ΕΛΛΑΣ.
9. Αρωνιάδου-Anderjaska Βασιλική, PhD, Διδάκτωρ Νευροεπιστημών, Dept. of Anatomy, Physiology, and Genetics, and Dept. of Psychiatry, USUHS, Bethesda, MD 20814, USA.
10. Ασημακόπουλος Βύρων, PhD, Επ. Καθηγητής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
11. Βαρδουλάκης Αντώνης Ι.Γ., PhD, Καθηγητής, Τμήμα Μαθηματικών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ΕΛΛΑΣ.
12. Βελγάκης Μιχαήλ, PhD, Καθηγητής, Engineering Science Department, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
13. Βερναδάκης Νικόλαος, PhD, Λέκτορας, Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής & Αθλητισμού, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
14. Burriel Angeliki R., PhD, Assistant Prof of Vet Microbiology, Department of Microbiology and Parasitology, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ΕΛΛΑΣ.
15. Γερογιαννάκη–Χριστοπούλου Mαρία, PhD, Τμήμα Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
16. Δημητρακόπουλος Γεώργιος, PhD, Λέκτορας, Department of Informatics and Telematics, Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
17. Δασκαλοπούλου Στέλλα, MD, MSc, DIC, PhD, Assistant Professor in Medicine, Department of Medicine, McGill University, Montreal General Hospital, CANADA.
18. Eleftheriades George Savva, PhD, OAM, GCSCG, CETr, JP. – ExarchOSETrAu, New South Wales, AUSTRALIA.
19. Ευαγγελίου Χρήστος K., PhD, Καθηγητής Ελληνικής Φιλοσοφίας, Επίτιμος Πρόεδρος της ΔΕΕΦ, ΕΛΛΑΣ.
20. Ζαφειροπούλου Μαρία, BSc, PhD, Καθηγήτρια Ψυχολογίας, Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ΕΛΛΑΣ.
21. Θραμπουλίδης Κλεάνθης, PhD, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
22. Ioannidis Paul, PhD, Director, Analytical Services / International Programs, RJ Lee Group, Inc., USA.
23. Καζαντζή Βάνια, PhD, Οικονομολόγος, Λόφου 16, 14671 Πολιτεία, Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
24. Κακούλη-Duarte Θωμαΐς, MSc, PhD, Καθηγήτρια Μοριακής Γενετικής, Department of Science and Health, Carlow Institute of Technology, και π. Πρόεδρος Ελληνικής Κοινότητας Ιρλανδίας, IRELAND.
25. Καλαματιανός Δημήτριος, PhD, Καθηγητής, Dept of Electronic Engineering, National University of Ireland Maynooth, IRELAND.
26. Καραγιάννη Δέσποινα, Δρ., PhD, Επ. Καθηγήτρια Marketing, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
27. Καραφωτιάς Παναγιώτης, PhD, Καθηγητής και Πρόεδρος του Τομέα Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Ινδιανάπολης στην Αθήνα, π. Διευθύνων Σύμβουλος του Γραφείου του ΟΗΕ για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ, ΕΛΛΑΣ.
28. Κατσιαδάκη Ιωάννα, PhD, MRCVS, MRSM, OVS, Science Leader Aquatic Health and Hygiene, Cefas Weymouth Laboratory, UK.
29. Κατσιφαράκης Κωνσταντίνος, PhD, Καθηγητής, Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ΕΛΛΑΣ.
30. Κατσίφης Σπύρος, PhD, FACFE, Καθηγητής και Διευθυντής Τμήματος, Department of Biology, University of Bridgeport, CT, USA.
31. Κελεσίδης Βασίλειος Χ., PhD, Αν. Καθ. Τμ. Μηχανικών Ορυκτών Πόρων, Πολυτεχνείο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
32. Kostas Demosthenes, Dr, PhD, MSc MBA, Greenwich CT USA.
33. Κουρούμαλης Ηλίας, PhD, Καθηγητής Γαστρεντερολογίας Ιατρικού Τμήματος, Πανεπιστήμιο Κρήτης, Διευθυντής Γαστρεντερολογικής Κλινικής ΠΑΓΝΗ, ΕΛΛΑΣ.
34. Κουρτίδης Κωνσταντίνος, PhD, Αναπλ. Καθ. Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
35. Κυριακού Γεώργιος A., PhD, Καθηγητής, Department of Electrical and Computer Engineering, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
36. Lazaridis Anastas, Sc.D. Professor Emeritus, Widener University, Chester, PA, USA.
37. Liritzis Ioannis PhD (Edin.), Professor of Archaeometry, Dept. of Mediterranean Studies, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ΕΛΛΑΣ.
38. Μανώλης Σωτήρης Κ., Δρ., PhD, τ. Αναπληρωτής Καθηγητής, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
39. Μέρμηγκας Λευτέρης, PhD, Καθηγητής, The State University of New York at Buffalo, USA.
40. Metallinos-Katsaras Elizabeth, PhD RD, Associate Professor, Department of Nutrition, Simmons College, Boston, USA.
41. Μοσχοβάκης Αντώνης, MD, PhD, Καθηγητής Τμήματος Ιατρικής, Πανεπιστήμιο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
42. Μπατρακούλης Θεόδωρος, PhD, Δικηγόρος, Αγαθίου 10-12, 11472, Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
43. Belbas Stavros A., PhD, Professor, Mathematics Dept., Tiscaloosa, AL. 35487-0350. USA.
44. Μπέσκος Δημήτριος, PhD, Καθηγητης, Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
45. Blytas George C., PhD, Physical Chemistry/ Chemical Engineering, Corporate R and D, Royal Dutch Shell (retired) and President, GCB Separations Consulting, (retired), Houston, TX, 77079-6622, USA.
46. Μπότσας Ελευθέριος, PhD, Professor Emeritus, Economics Department, Oakland University, Rochester, Michigan, USA.
47. Μπουγάς Ιωάννης , PhD, Statistics Lecturer, Dept. of Math & Statistics, Concordia Univ. Montreal, QC, Dir. of Statistical Consulting, Bell Canada (Ret.), CANADA.
48. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη Μαρία, PhD, πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ΕΛΛΑΣ.
49. Ντόκος Σωκράτης, PhD, Graduate School of Biomedical Engineering University of New South Wales, AUSTRALIA.
50. Πανοσκάλτσης Βασίλειος, MS, MA, PhD, Αναπλ. Καθηγητής, Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
51. Πανταζοπούλου Σ. Ι., PhD, Καθηγήτρια, Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
52. Παπακωνσταντίνου Βασίλειος, PhD, π. Καθηγητής Μαθηματικν, Πανεπιστημίου Πατρν, ΕΛΛΑΣ.
53. Παπαμαρινόπουλος Σταύρος, Π., PhD, Καθηγητής, Τμήμα Γεωλογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
54. Παρίσης Ιωάννης, PhD, Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, Υποστράτηγος ε.α., Αθήνα, ΕΛΛΑΣ.
55. Πολυχρονιάδης Ε. Κ., PhD, Καθηγητής, Τμήμα Φυσικής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ΕΛΛΑΣ.
56. Ρήγα Εκατερίνη, PhD, Director, Nematology Laboratory, Senior Research Scientist, 821 S. Chestnut, PO Box 3453, Pasco, WA 99301, USA.
57. Ρήγας Αλέξανδρος, PhD, Αν.Καθηγητής, Διευθυντής Τομέα Τηλεπικοινωνιών και Διαστημικής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
58. Ρούσσος Πέτρος, PhD, Επ. Καθηγητής, Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
59. Σαμοθράκης Περίανδρος, PhD, PE, Senior Hydraulic Engineer, Frederick, Maryland, USA.
60. Σανδαλτζόπουλος Ραφαήλ, PhD, MBA, Αν. Καθηγητής, Τμήμα Μοριακής Βιολογίας και Γενετικής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
61. Σταμπολιάδης Ηλίας, PhD, Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
62. Τζωρτζακάκης E., Δρ., PhD, Ερευνητής Β’, Εργαστήριο Νηματωδολογίας, Ινστιτούτο Προστασίας Φυτών, ΕΘ.Ι.ΑΓ.Ε., Ηράκλειο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
63. Τσαουσίδης Βασίλης, PhD, Καθηγητής, Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
64. Τσουτσουλοπούλου Αναστασία Μαρία, Δρ., PhD, English Language and Literature, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ΕΛΛΑΣ.
65. Χαμζάς Χριστόδουλος, PhD, Καθηγητής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ΕΛΛΑΣ.
66. Χατζόπουλος Ιωάννης N., PhD, Καθηγητής, Τμήμα Περιβάλλοντος, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ΕΛΛΑΣ.
67. Ψαράς, Γεώργιος Κ., PhD, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
68. Ψυχουντάκη Μαρία, PhD, Επικ. Καθηγήτρια Ψυχολογίας – Αθλητικής Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.