Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Νοε 2016


Ο Recep Tayyip Erdogan απειλεί και πάλι με ακύρωση της συμφωνίας που έχει συνάψει για το Προσφυγικό με την Ευρωπαϊκή Ένωση, λέγοντας πως αν ανοίξουν τα σύνορα της Τουρκίας, η Ευρώπη δεν θα ξέρει τι να κάνει με 3 εκατ. πρόσφυγες, που θα εισέλθουν στο έδαφός της.

Όπως μεταδίδει το Πρώτο Θέμα, o Τούρκος πρόεδρος παραχώρησε συνέντευξη στο τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera, αναφέροντας εκ νέου την υποχρέωση της Ευρώπης να διαθέσει το ποσό των 3 δισ. ευρώ για τους πρόσφυγες, κάτι που οι Βρυξέλλες δεν έχουν πράξει μέχρι τώρα. «Η Ευρώπη μας έχει δώσει 250-300 εκατ. ευρώ», σημείωσε ο «σουλτάνος», ο οποίος έχει δώσει τελεσίγραφο για εφαρμογή του όρου της ελεύθερης βίζας για τους Τούρκους πολίτες, μέχρι το τέλος του 2016.

Την ίδια στιγμή, η Κομισιόν με έκθεσή της διαπιστώνει βήματα οπισθοδρόμησης στην ολοκλήρωση των όρων της συμφωνίας από την πλευρά της Άγκυρας, καθώς μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου παραβιάζονται μαζικά τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ γίνεται συζήτηση για επαναφορά της θανατικής ποινής.

Σημειώνεται πως σε περίπτωση που καταρρεύσει η συμφωνία ΕΕ-Άγκυρας για το Προσφυγικό και η Τουρκία ανοίξει τα σύνορά της, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες θα εισέλθουν μέσω του Αιγαίου στη ελληνική επικράτεια, ενώ τα σύνορα προς την Ευρώπη παραμένουν κλειστά και ήδη βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα πάνω από 60.000 άτομα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η εκλογική επικράτηση του Ντόναλντ Τραμπ είναι γεγονός βαρύνουσας πολιτικής, κοινωνικής αλλά και πολιτισμικής σημασίας. Φανερώνει τάσεις και δυναμικές που αναπτύσσονται στο εσωτερικό της υπερδύναμης και ταυτόχρονα αποτελεί σημείο καμπής για το σύνολο του δυτικού κόσμου - αυτού που κάποτε αποκαλούνταν «ελεύθερος», τουλάχιστον μέχρι να πέσει στην παρακμή που επέβαλε η πνευματική δικτατορία της πολιτικής ορθότητας.

Το φαινόμενο αυτό, όπως ήταν φυσικό, επηρέασε και τη χώρα μας και αποκάλυψε ενδιαφέρουσες πτυχές του δημόσιου βίου. Μια από τις αξιοσημείωτες συνέπειες της εκλογής Τραμπ είναι ο πρωτοφανής ζήλος και η «ιερή» μανία με την οποία τον αντιμετώπισε σχεδόν σύσσωμη η «ελίτ» που χρεοκόπησε την Ελλάδα.

Η πολεμική στον εκλεγμένο πρόεδρο των ΗΠΑ δεν αναπτύχθηκε απότομα στην Ελλάδα. Δεν είναι μια περιστασιακή επιλογή των κατεστημένων ΜΜΕ, της «διανόησης» και του «θεσμικού» πολιτικού κόσμου. Όλοι όσοι εκπροσωπούν τις ανώτερες κάστες δεν υποχρεώθηκαν να πάρουν θέση λόγω ενός γεγονότος που επιβαλλόταν να σχολιαστεί.

Η επίθεση εναντίον του Τραμπ και της κοσμοθέασης, την οποία εκπροσωπεί και προάγει, κλιμακώνεται εδώ και μήνες στην Ελλάδα. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι και οι περισπούδαστοι αναλυτές, γνωστοί στο πανελλήνιο για τον διαχρονικό ζήλο τους στην υπεράσπιση των συμφερόντων των αρχηγών, των εργοδοτών και των χορηγών τους, συνασπίστηκαν σαν μια γροθιά σε έναν... ολοκληρωτικό πόλεμο υπέρ της παγκοσμιοποίησης, της νέας τάξης, της κατάλυσης των εθνικών κρατών και της άτακτης υποχώρησης των δημοκρατικών θεσμών έναντι των αποφάσεων υπερεθνικών οργανισμών.

Η ένταση του λόγου τους δεν μειώθηκε ούτε με την πανηγυρική διάψευση των αναλύσεών τους. Μετά τη γελοιοποίησή τους από την ίδια την πραγματικότητα, συνέχισαν απτόητοι να εκτελούν τα... καθήκοντά τους. Εκείνοι που διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους ότι επρόκειτο να ηττηθεί κατά κράτος ο Τραμπ, αμέσως μετά τη νίκη ανέλυαν τα αίτιά της! Δηλαδή, εξηγούσαν στο κοινό γιατί συνέβη εκείνο που απέκλειαν.

Τα εθνικά κράτη ζουν, η αγάπη των ανθρώπων στις πατρίδες τους δεν σβήνει, ο κόσμος αλλάζει και οι ελληνόφωνοι «μυαλοπώλες» ξεμένουν από κοινό και πόρους...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Συνεχή τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που αποκρύπτονται και δεν καταγγέλλονται από τα δυτικά ΜΜΕ 

Μαχητές του Ισλαμικού Κράτους εκτέλεσαν πολλούς ακόμη ανθρώπους αυτή την εβδομάδα γύρω από τη Μοσούλη και υπάρχουν πληροφορίες ότι συγκεντρώνουν επικίνδυνα χημικά σε περιοχές αμάχων, πιθανόν για να τα χρησιμοποιήσουν ως χημικά όπλα, δήλωσε σήμερα η εκπρόσωπος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα Ραβίνα Σαμντασάνι.

Ένας ομαδικός τάφος με περισσότερες από 100 σορούς, που βρέθηκε στην πόλη Χαμάμ αλ-Αλίλ, ήταν ένας από τους τόπους εκτελέσεων του Ισλαμικού Κράτους, που είναι αρκετοί, δήλωσε η Σαμντασάνι, επικαλούμενη πληροφορίες από πηγές στην περιοχή, ανάμεσα στις οποίες και ένας άνδρας που προσποιήθηκε τον νεκρό στη διάρκεια της εκτέλεσης περίπου 50 ιρακινών στρατιωτών.

«Είναι σαφές ότι υπάρχουν πολλά ακόμη λιβάδια του θανάτου. Έχουμε επίσης πληροφορίες για άλλους ομαδικούς τάφους που δεν έχουμε ακόμη μπορέσει να επιβεβαιώσουμε», δήλωσε η Σαμντασάνι στους δημοσιογράφους, αναφέροντας σημεία στο αεροδρόμιο της Μοσούλης και στο χωριό Ταλ αλ-Θάχαμπ.

Ιρακινά στρατεύματα βρήκαν μεγάλα αποθέματα θείου και υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες πως το Ισλαμικό Κράτος χρησιμοποίησε «βλήματα φωσφόρου» στην Καγιάρα, κοντά στη Μοσούλη, δήλωσε η Σαμντασάνι.
«Σύμφωνα με παρόμοιες αξιόπιστες πληροφορίες στη Μοσούλη, έχουν δημιουργήσει πηγάδια με φώσφορο κοντά σε αμάχους», δήλωσε η εκπρόσωπος.

Οι πηγές των πληροφοριών του ΟΗΕ περιλαμβάνουν ανθρώπους που ζουν σε περιοχές που ελέγχονται από το Ισλαμικό Κράτος και διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να μιλήσουν.
«Παίρνουμε τόσο πολλές πληροφορίες», είπε η Σαμντασάνι χωρίς να επεκταθεί. «Βρισκόμαστε στο Ιράκ εδώ και πολύ καιρό».
Η Σαμντασάνι είπε πως, σύμφωνα με πληροφορίες, 40 άμαχοι πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν την Τρίτη για «προδοσία και συνεργασία» με τις ιρακινές κυβερνητικές δυνάμεις και οι σοροί τους κρεμάστηκαν από στύλους του ηλεκτρικού σε διάφορα σημεία της Μοσούλης.

Την ίδια ημέρα ένας 27χρονος πυροβολήθηκε επειδή χρησιμοποιούσε κινητό τηλέφωνο, δήλωσε η Σαμντασάνι. 'Εξι άλλοι άνθρωποι απαγχονίσθηκαν στις 20 Οκτωβρίου επειδή είχαν κρύψει κάρτες SIM και άλλοι 20 πυροβολήθηκαν την Τετάρτη επειδή διέρρευσαν πληροφορίες στις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας.
Το Ισλαμικό Κράτος έχει αναπτύξει στα δρομάκια της Παλιάς Μοσούλης αυτούς που αποκαλεί «γιους του χαλιφάτου», οι οποίοι είναι ζωσμένοι με εκρηκτικά και ο ΟΗΕ έχει ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ότι είναι έφηβοι και νεαρά αγόρια, δήλωσε η Σαμντασάνι.
Το ΙΚ ανακοίνωσε επίσης στις 6 Νοεμβρίου πως αποκεφάλισε επτά μαχητές του επειδή εγκατέλειψαν το πεδίο της μάχης στο Κοκγιάλι, είπε η Σαμντασάνι.

Ο ΟΗΕ επιβεβαίωσε επίσης ως γνήσιο ένα προπαγανδιστικό βίντεο του ΙΚ που δείχνει τέσσερα παιδιά, στα οποία φέρεται ότι περιλαμβάνονται ένας παιδί από τη Ρωσία κι ένα από το Ουζμπεκιστάν, να εκτελούν τέσσερις ανθρώπους για κατασκοπεία.
Ο ΟΗΕ έχει πληροφορίες ότι γυναίκες που έχουν απαχθεί, μεταξύ άλλων και από τη μειονότητα των Γιαζίντι, «διανέμονται» σε μαχητές ή τους λένε ότι θα χρησιμοποιηθούν για να συνοδεύσουν φάλαγγες οχημάτων του Ισλαμικόυ Κράτους, είπε η Σαμντασάνι.
«Μιλάμε για εγκλήματα πολέμου, για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ακόμη και για γενοκτονία», τόνισε.

Η Ρωσία κατηγορεί τους αντάρτες για χρήση χημικών όπλων στο Χαλέπι

Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις υποστήριξαν σήμερα ότι έχουν αποδείξεις για χρήση χημικών όπλων από τους αντάρτες στο Χαλέπι, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας που είναι διαιρεμένη ανάμεσα σε κυβερνητικές συνοικίες και συνοικίες που ελέγχονται από τους εξεγερμένους, οι οποίοι διέψευσαν πως καταφεύγουν σε τέτοια όπλα.

«Οι ειδικοί του ρωσικού υπουργείου Άμυνας βρήκαν πυρομαχικά πυροβολικού που δεν είχαν εκραγεί και ανήκουν στους τρομοκράτες, τα οποία περιέχουν τοξικές ουσίες», ανέφεραν σε ανακοίνωσή τους οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις.
«Έπειτα από μια γρήγορη ανάλυση σε κινητό εργαστήριο, διαπιστώσαμε πως τα πυρομαχικά περιέχουν απ' ό,τι φαίνεται αέριο χλώριο και λευκό φώσφορο», συνεχίζει η ανακοίνωση.
Τα πυρομαχικά αυτά βρέθηκαν, σύμφωνα με τον ρωσικό στρατό, στη ζώνη «1070», στη νοτιοδυτική περιφέρεια του Χαλεπιού. Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Interfax, τα κυβερνητικά στρατεύματα ανακατέλαβαν πρόσφατα τη ζώνη αυτή από τους αντάρτες.

Μια πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση των ουσιών που βρέθηκαν θα πραγματοποιηθεί σε συμφωνία με τον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (ΟΑΧΟ), σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Άμυνας, το οποίο κάλεσε τον ΟΑΧΟ να στείλει επειγόντως μια αποστολή στο Χαλέπι.
Ο Εθνικός Συνασπισμός της Συριακής Αντιπολίτευσης (CNS), που έχει την έδρα του στην Κωνσταντινούπολη, διέψευσε από την πλευρά του τις κατηγορίες του ρωσικού στρατού, διαβεβαιώνοντας πως οι αντάρτες δεν χρησιμοποιούν παρά «ελαφρά όπλα και αντιαρματικά».
«Τα βλήματα που αναφέρονται χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις δυνάμεις του Μπασάρ αλ-Άσαντ», υποστήριξε ο CNS σε ανακοίνωσή του.

Πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Του Γιάννη Σιδέρη 

Υπάρχει ένα γνωστό απόφθεγμα της Μάργκαρετ Θάτσερ, που έχει γίνει κλισέ, και από το  οποίο  δεν διδάχτηκε η κυβέρνηση: «Το να είσαι ισχυρός είναι σαν να είσαι κυρία. Αν πρέπει να δηλώσεις ότι είσαι, δεν είσαι».
Εξ αντιγραφής, και με παραλλαγή, θα μπορούσε κάποιος να αναφωνήσει: Αν η επίσκεψη Ομπάμα είναι γεγονός παγκόσμιας σημασίας, το δείχνει από μόνη της.  Αν χρειάζεται να το φωνάζεις εσύ, τότε δεν είναι!

Παρότι το γεγονός της επίσκεψης, ειδησεογραφικώς έχει αναγγελθεί αρκούντως από τα Μέσα Ενημέρωσης, η κυβέρνηση επανήλθε χθες με νέο «αγανακτισμένο» σημείωμα, στο οποίο επιτίθεται έναντι εκείνων (βασικά της ΝΔ, αλλά και αυτών) που θα τολμήσουν να αμφισβητήσουν την… αναμφισβήτητη αλήθεια ότι η επίσκεψη Ομπάμα στις 15 και 16 Νοεμβρίου, είναι «γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας»).

Παράλληλα στο κυβερνητικό σημείωμα για να καταδειχθεί η σημασία της επίσκεψης καταχωρούνται μια σειρά από κομβικά θέματα, της στήριξης Ομπάμα:
  • Στο ζήτημα της ρύθμισης του ελληνικού χρέους, ως αποφασιστικό βήμα για το πέρασμα σε μια εποχή ανάπτυξης και ευημερίας.
  • Στο Κυπριακό, εκεί που για πρώτη φορά μετά από χρόνια έχει διαμορφωθεί το έδαφος ώστε όλες οι πλευρές να καταλήξουν από κοινού σε μια ουσιαστική και πραγματικά δίκαιη και βιώσιμη λύση για το ζήτημα.
  • Στο ζήτημα της ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή.
Επίσης, αναφερόμενη στο σκηνικό της ομιλίας του αμερικανού προέδρου, η κυβέρνηση επισημαίνει:
  • Η ομιλία του Προέδρου Ομπάμα στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, έχει ιστορική σημασία καθώς ο ηγέτης των ΗΠΑ επιλέγει τον τόπο που γεννήθηκε η Δημοκρατία για να εκφωνήσει την τελευταία δημόσια ομιλία του σε διεθνές ακροατήριο.
Μερικές παρατηρήσεις επί των ανωτέρω:

Σαφώς η επίσκεψη Ομπάμα είναι γεγονός παγκόσμιας σημασίας - αλλά  κυρίως - μηντιακής μορφής και όχι αποφασιστικά πολιτικής. Είναι ο χαρισματικός πλανητάρχης στο τελευταίο του αποχαιρετιστήριο ταξίδι στην Ευρώπη. Θα τύχει ευρείας δημοσιότητας αφού θα εκφωνήσει την ομιλία του με φόντο την ειδυλλιακή εικόνα, «τον Ιερό βράχο τη Ακρόπολης,  στον τόπο που γεννήθηκε η Δημοκρατία», όπως τονίζει η κυβέρνηση. Τον «ιερό βράχο»  είχε άλλωστε επιλέξει ως φόντο και ο κ. Τσίπρας, με την ομιλία του στο μουσείο Ακρόπολης,  για να αναγγείλει την «Δίκαιη Ανάπτυξη» - ίχνη της οποία αναζητούνται.
(Παρεμπιπτόντως: αυτή η υπερβολική τάση αρχαιολατρίας - και δη για μια δημοκρατία που επέτρεπε τη δουλεία -  εκ μέρους ενός κόμματος που  αποχαρακτηρίζεται ως  ριζοσπαστική Αριστερά, καταδεικνύει πλήρη ιδεολογική αναδίπλωση, αν όχι ιδεολογική κατάρρευση, και καταφυγή στους μύθους της φυλής, που οι αντίπαλοι της Αριστεράς, θεράπευσαν…).

Με την έννοια λοιπόν της μηντιακής προβολής της χώρας, είναι παγκόσμιο γεγονός.

Για τα αμιγώς πολιτικά θέματα, υπάρχει και η ψύχραιμη ανάγνωση:

Είναι δεδομένη -  και αιτιολογημένη -  η αδυναμία του αμερικανού προέδρου να παρέμβει στο χρέος. Ίσως ο ίδιος συνέτεινε στον δανεισμό μας , χωρίς οι ΗΠΑ βέβαια να βάλουν δολάριο τσακιστό, αλλά στο θέμα του χρέους είναι δεδομένη η αδυναμία του. Και αυτό απλώς επειδή οι άλλοι θα χάσουν, και άρα δεν έχουν λόγο να τον ακούσουν.  

Στο κυπριακό, οι ΗΠΑ υποστηρίζουν γενικώς και από πάντα τη «λύση», προσπάθησαν να συμβάλουν σε αυτή, χωρίς όμως να δυσαρεστήσουν την Τουρκία. Από την άλλη έχουν συγκρατήσει επανειλημμένα την Τουρκία από την εκπεφρασμένη διάθεσή της να αλωνίζει στη Μεγαλόνησο.
 Στο θέμα της περιφερειακής ασφάλειας (όπου εντάσσονται  και τα ελληνοτουρκικά)  η  δράση τους είχε θετική επίδραση σε μας, όχι όμως στην ευρύτερη περιοχή, της οποίας ήταν η γενεσιουργός αιτία αιματηρής αστάθειας.

Στα  Ίμια π.χ των ελληναράδων, συγκράτησαν την Τουρκία και δεν μας επιτέθηκε  (γι αυτό και το κατασυκοφαντημένο - και από τον ΣΥΡΙΖΑ – «ευχαριστώ τους αμερικανούς» του Σημίτη). Λόγω επίσης των πρόσφατων εντάσεων, μας αντιμετωπίζουν όντως ως το τελευταίο προπύργιο ηρεμίας και ασφάλειας του Δυτικού κόσμου, που συνορεύει με την εκρηκτική και αιμάσσουσα Ανατολή.

Όμως αυτό δεν είναι κάποιο κατόρθωμα της κυβέρνησης. Οφείλεται στην αναθεωρητική πολιτική, τις μεγαλεπήβολες επιδιώξεις και στην επιθετική πολιτική  του Ερντογάν.

Επίσης η τηλεγραφικώς προαναφερθείσα πολιτική, είναι κοινή όλων των τελευταίων αμερικανών προέδρων επί όλων των ελληνικών κυβερνήσεων. Απλώς πρώτη φορά μια επίσκεψη αντιμετωπίζεται  με μορφή  παραληρήματος.  Και να σκεφθεί κανείς όταν είχε έρθει ο Κλίντον ο Τσίπρας ήταν ανάμεσα στους διαδηλωτές που απαιτούσαν  go back Mr Clinton.  

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Ο Τράμπ έκανε μια αντισυμβατική προεκλογική εκστρατεία ως αντί-συστημικός (τώρα το πόσο αντί-συστημικός είναι ένας δισεκατομμυριούχος που έκανε τα λεφτά του εκμεταλλευόμενος το ίδιο σύστημα που καταγγέλλει είναι άλλη ιστορία..) και συγκίνησε μία μάζα ψηφοφόρων η οποία έως τώρα σπάνια ασχολήθηκε με τις εκλογές και σπάνια έμπαινε στον κόπο να ψηφίσει.

Γράφει ο Ηλίας Πεντάζος 

Η προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ είναι μια πολύ, πολύ δαπανηρή υπόθεση. Τα τεράστια έξοδα καλύπτονται από χορηγούς, παραδοσιακά λόμπι που η δραστηριότητά τους είναι σχεδόν θεσμός. Ισχυρότερο όλων το φιλοϊσραηλινό (με βραχίονα την περίφημη AIPAC) το οποίο ελέγχει σε μεγάλο βαθμό τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και τα ΜΜΕ.

Είναι γνωστό ότι η σχέση ΗΠΑ – Ισραήλ δεν είναι μία απλή συμμαχική σχέση (όπως π.χ. Ελλάδας – ΗΠΑ). Είναι άκρως ζωτική και για τις δυο χώρες, για αυτό και το φιλοϊσραηλινό λόμπι πήρε ξεκάθαρα θέση υπέρ της Χίλαρυ (της διέθεσε και Boeing 747 για τις μετακινήσεις της) βλέποντας στην επόμενη μέρα την οριστική διευθέτηση του προβλήματος Άσαντ στη Συρία, τον περιορισμό της επιρροής του Ιράν και την απόσυρση της Ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας. Αντίθετα ο Τράμπ έχει δηλώσει ότι δεν τον ενδιαφέρει ο εμφύλιος στη Συρία, θέλει συνεννόηση με τη Ρωσία και εξόντωση του ISIS.

Ο Τράμπ έκανε αρκετές κινήσεις εξομάλυνσης της σχέσης του με το φιλοϊσραηλινό λόμπι (δημόσια δεσμεύτηκε για την ασφάλεια του Ισραήλ, δέχτηκε τον Νετανιάχου στο γραφείο του για συνομιλίες) αλλά δεν έπεισε. Δέχτηκε ανηλεή πόλεμο να μην πάρει το χρίσμα και όταν η τακτική αυτή απέτυχε, ξεκίνησε μια εκστρατεία λάσπης που τον παρουσίαζε στα ΜΜΕ ως ρατσιστή, μισογύνη, σεξομανή, φασίστα, την ίδια ώρα που το απωθητικό προφίλ της Χίλαρυ εξωραϊζόταν με κάθε δυνατό τρόπο.

Φυσικά βοήθησε και ο ίδιος με πολλές παράλογες απόψεις που τον έκαναν γραφικό στα μάτια μέρους της κοινής γνώμης. Χωρίς καμία διάθεση να κάνουμε τον δικηγόρο κανενός, οφείλουμε όμως να παραδεχθούμε ότι τέτοια ενορχηστρωμένη προπαγάνδα και τόσο μένος κατά ενός υποψηφίου προέδρου δεν είδαμε ποτέ.

Ο πραγματικός λόγος δεν ήταν βέβαια οι άστοχες ελαφρότητες του Τράμπ ή οι ατάκες για τις γυναίκες αλλά για το θάρρος του να πει, ότι η «Αμερική είναι πάνω από όλα» και δεν χρωστά γραμμάτια στο κατεστημένο, αυτό που λυσσαλέα προώθησε την «ελεγχόμενη» Χίλαρυ, αφού πρώτα «έθαψε» τον ανταγωνιστή της Σάντερς. Για τα Αμερικανικά ΜΜΕ που ως πανίσχυρη «τέταρτη εξουσία» διαμορφώνουν την ατζέντα, το μείζον ζήτημα που πρέπει να απασχολεί τον Αμερικανό ψηφοφόρο είναι τι έκανε ο Τράμπ με τις γυναίκες πριν 20 χρόνια.

Ο Αμερικανός πολίτης πρέπει να συρθεί στην πολιτική παραπλάνηση για να μην ψάχνει απαντήσεις σε κρίσιμα θέματα όπως, το δημόσιο χρέος από 10,5 τρις $ το 2009 έφθασε τα 19,6 τρις $ σήμερα, την ανεργία όπου η κύρια παραγωγή έχει μεταφερθεί στις ασιατικές χώρες με μεροκάματα πείνας, η Αμερική συντηρεί πολέμους που κανείς δεν καταλαβαίνει τους λόγους και καλύπτει το 75% των δαπανών του ΝΑΤΟ, τα ναρκωτικά θερίζουν την νεολαία, η φυλετική βία εξαπλώνεται παντού, 40 εκατ. Αμερικανοί δεν έχουν πρόσβαση στο σύστημα υγείας, 10 εκατ. Μεξικανοί λαθρομετανάστες κάνουν τα αγροτικά μεροκάματα των ντόπιων.

Είναι απορίας άξιο γιατί στις θέσεις του Τράμπ κατά της παγκοσμιοποίησης, για περισσότερες δουλειές, για αμερικανική οικονομική κυριαρχία, για αποφυγή εμπλοκής των ΗΠΑ σε ξένους πολέμους, για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, για οικοδόμηση ισχυρής παραγωγικής βάσης μέσα στις ΗΠΑ, ήλθαν να τις πολεμήσουν πλειάδα καλλιτεχνών και διασημοτήτων που όχι μόνο δήλωναν ότι θα ψηφίσουν Χίλαρυ αλλά και τον απαξίωναν χυδαία.

Τέλος κάτι που μας αφορά ως Έλληνες. Αναπτύχθηκε ένας μύθος περί των «φιλελλήνων» Κλίντον και Δημοκρατικών εν γένει. Ενδεικτικό παράδειγμα «φιλελληνισμού» τα λεχθέντα από τον κορυφαίο συνεργάτη της Χίλαρυ και παρ’ ολίγον υποψήφιο Αντιπρόεδρο της, Ελληνοαμερικανό ναύαρχο Τζέημς Σταυρίδη (πρώην Αρχηγός του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη).

Ο εν λόγω, δήλωσε στην επιθεώρηση «Foreign Policy» μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ερντογάν τον Ιούλιο ότι «…οι ΗΠΑ πρέπει να σταθούν σταθερά στο πλευρό της τουρκικής κυβέρνησης…» (δικό μας σχόλιο: δηλ. της κυβέρνησης που μας απειλεί με αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης για να εναρμονιστεί με τα «σύνορα της καρδιάς της»), ότι «…πρέπει να αυξηθεί η συνεργασία με την Τουρκία με ανταλλαγή πληροφοριών και στόχευση εναντίον των κουρδικών ριζοσπαστικών τρομοκρατικών ομάδων (δικό μας σχόλιο: δηλ. αυτών που μάχονται για να γλυτώσουν την εξόντωση τους), ότι «…οι ΗΠΑ πρέπει να χρησιμοποιήσουν το ΝΑΤΟ ως μηχανισμό για την υποστήριξη των τουρκικών θέσεων…» (δικό μας σχόλιο: δηλ. ότι κάνουν μέχρι σήμερα, παραβλέποντας τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και ενθαρρύνοντας την τουρκική επιθετικότητα), ότι «… οι ΗΠΑ πρέπει να είναι ένας καλός φίλος της Τουρκίας, να την υποστηρίζουν με πραγματικούς τρόπους όπως η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση…» (δικό μας σχόλιο: δηλ. αν αυτός είναι φιλελληνισμός, τι χειρότερο θα μας φέρει ο Τράμπ…).

Δεν έχουμε λόγο να πανηγυρίσουμε για την εκλογή Τράμπ, ούτε να κλάψουμε για τη Χίλαρυ. Οι Αμερικανοί πρόεδροι φροντίζουν πρωτίστως τα Αμερικανικά συμφέροντα. Τα δικά μας δίκαια τα φροντίζουμε εμείς. Τον δρόμο, μας τον δείχνει καθαρά το φιλοϊσραηλινό λόμπι…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Ο Ντόναλντ Τραμπ, με την εκλογή του στην θέση του προέδρου των ΗΠΑ, κατόρθωσε να «σπάσει το κατεστημένο», την ισχύουσα τάξη πραγμάτων τόσο εντός όσο και εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Ο φόβος αντιμετώπισης του άγνωστου, η καχυποψία στην δύναμη του ανδρός που στηρίχθηκε στα εγκληματικά λάθη του ίδιου του αμερικανικού (και διεθνούς) συστήματος ήταν κάποιοι από τους σοβαρούς παράγοντες που τον οδήγησαν στη θέση του «πλανητάρχη».

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Στην περίπτωση της Ελλάδας, ο κ. Τραμπ κατόρθωσε να «διαλύσει» και τη γνωστή παροιμία «μέγα θαύμα τρεις ημέρες», αφού χρειάστηκαν λίγες μόνο ώρες μετά την εκλογή του, για να μεταβάλει τα συναισθήματα χαράς όλων εκείνων που είδαν στο πρόσωπό του τον ηγέτη που με την (πραγματική) λαϊκή στήριξη θα αλλάξει τα πράγματα. Έτσι, ο αντιπρόεδρος του κ. Τραμπ, Μάικ Πενς, φέρεται να δήλωσε σε τουρκική εφημερίδα πως η Άγκυρα είναι ο πιο σημαντικός σύμμαχός τους στην περιοχή.
Την ίδια στιγμή ο σύμβουλος του Τραμπ σε θέματα ασφαλείας και επικρατέστερος νέος υπουργός Άμυνας, Μάικ Φλιν δηλώνει: «Πρέπει να δούμε τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της Τουρκίας και να αναπροσαρμόσουμε την εξωτερική μας πολιτική, ώστε να αναγνωρίσουμε την Τουρκία ως προτεραιότητα».
Ορατά πλέον, τα σημάδια της επαναπροσέγγισης προέρχονται μάλιστα και από τις δύο πλευρές, με τη συμπάθεια στον άξονα Τραμπ – Ερντογάν να διαφαίνεται… αμοιβαία. Μένει να φανεί ποιος ακριβώς θα είναι αντίκτυπος που αυτή η αμερικανοτουρκική επαναπροσέγγιση μπορεί να έχει πάνω στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αφού από ότι φαίνεται, δεν έπαιξε κανέναν απολύτως ρόλο στις σκέψεις και τους σχεδιασμούς στο επιτελείο του κ. Τραμπ η διαρροή των wikileaks στην οποία αναφερόταν η χρηματοδότηση της προεκλογικής περιόδου της κυρίας Κλίντον από την Τουρκία.

Αν δεχτούμε ως ισχύουσες τις δηλώσεις αυτές, τότε σαφέστατα πρέπει να αναρωτηθούμε:

  • Τι συνέβη, λοιπόν, για να υπάρξει αυτή η πολύ δυσάρεστη για την Ελλάδα εξέλιξη; 
  • Πως η Τουρκία κατόρθωσε σε «μηδενικό χρόνο» να «ελέγξει» σε τόσο μεγάλο βαθμό τον στρατηγικό σχεδιασμό στο επιτελείο του κ. Τραμπ;
  • Πως η Ελληνική κυβέρνηση «κατόρθωσε» να βρεθεί ξανά η Ελλάδα σε μειονεκτική έως ιδιαζόντως δυσάρεστη θέση στον τομέα των εθνικών θεμάτων και δη των ελληνοτουρκικών;

Αν και οι εκδοχές που μπορούν να υπάρχουν είναι πολλές, καλό θα ήταν να κατανοήσουμε πως:

Α. Ο κ. Τραμπ ξέρει πολύ καλά από «μπίζνες» και σέβεται όλους τους αντιπάλους – συνομιλητές που έχουν να του προτείνουν κάτι. Τόσο ο κ. Τραμπ, όσο –κυρίως- το επιτελείο του, γνωρίζουν τα συμβαίνοντα στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ Ουκρανίας και Ιράν και κατανοούν πως η οποιαδήποτε διάθεσή για παρέμβασή τους δεν μπορεί να διαγράψει την μέχρι σήμερα ισχύουσα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά μπορεί μερικώς να επαναδιαπραγματευθεί όρους και προϋποθέσεις συνεργασίας των ΗΠΑ με άλλες χώρες, με κύριο γνώμονα το συμφέρον των ΗΠΑ. Με την "στροφή" προς την Άγκυρα, το επιτελείο του κ. Τραμπ επιχειρεί ένα πρώτο μήνυμα καλής θέλησης και αναμένει στην ανταποδοτική προσφορά καλής θέλησης εκ μέρους της Τουρκίας του Ταγίπ Ερντογάν, η οποία έχει αναπτύξει αγαστές σχέσεις με τη Μόσχα του Πούτιν. Από την προσφορά της μέχρι τώρα "άτακτης" και εν πολλοίς προβληματικής στις συνεργασίες Τουρκίας, ενδεχομένως θα κριθεί και η ό,ποια προσπάθεια συνέχισης αυτής της προσέγγισης. Πάντως, πέραν της απομάκρυνσης της Άγκυρας από τη Μόσχα, ίσως να είναι ελάχιστα εκείνα που μπορεί να δώσει ο Ταγίπ Ερντογάν στον Ντόναλντ Τραμπ.

Β. Η Τουρκία γνωρίζει να εργάζεται πολυεπίπεδα και σε διάφορους προσανατολισμούς και γνωρίζει την γεωστρατηγική της θέση, την οποία εκμεταλλεύεται για να δημιουργήσει μια –κατά το δυνατόν- ανεξάρτητη γεωπολιτική στρατηγική, έχοντας ως κύρια στόχευση την γεωοικονομία όπως αυτή καταγράφεται στην ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής και Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και από την Ουκρανία έως Μέση Ανατολή και την Βαγδάτη. Επίσης, η Άγκυρα γνωρίζει τους υφιστάμενους για την ίδια κινδύνους που προκύπτουν από τις επικείμενες γεωπολιτικές (και γεωγραφικές) αλλαγές, οι οποίες θα δημιουργήσουν νέο γεωστρατηγικό και γεωοικονομικό status, ένα Κουρδικό κράτος που θα απειλήσει άμεσα την γεωγραφική ακεραιότητα της Τουρκίας και θα βλάψει σε τεράστιο βαθμό της γεωστρατηγική αξίας της γείτονος, δημιουργώντας της σε μικρό χρονικό διάστημα σοβαρότατα προβλήματα επιβίωσης.
Από ότι φαίνεται, η επίθεση φιλίας που υπογείως και παραλλήλως είχε αναπτύξει η Τουρκία στην αμερικανική προεκλογική περίοδο, απέδωσε -σε πρώτη φάση- όταν ο αντιστράτηγος Μάικλ Φλιν, σύμβουλος του Τραμπ σε θέματα ασφαλείας και πιθανός επόμενος υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, δημοσίευσε άρθρο στην αμερικανική εφημερίδα «The Hill», με ημερομηνία 8 Νοεμβρίου και τίτλο «Η σύμμαχός μας Τουρκία είναι σε κρίση και χρειάζεται τη στήριξή μας». Η συνέχεια για την Τουρκία αναμένεται λίαν ενδιαφέρουσα, αφού το "παζάρι" έχει ξεκινήσει και η αντιπροσφορά του Ερντογάν θα καταδείξει και την ό,ποια ανάγκη του να επανασυνδεθεί με το οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου.

Γ. Η Ελλάδα, δυστυχώς, έχει σταθερή πολιτική παρακολούθησης των εξελίξεων, δεν διαθέτει στρατηγικό σχεδιασμό επί των εθνικών της θεμάτων και λειτουργεί αποδεχόμενη αποφάσεις τρίτων χωρίς να εκμεταλλεύεται τους γεωστρατηγικούς, γεωπολιτικούς και γεωοικονομικούς παράγοντες που ισχύουν και που διαφαίνονται στον ορίζοντα, ενώ η πολιτική της ηγεσίας άγεται και φέρεται από τα σύνδρομα της κατωτερότητας και της ιδεοληψίας.
Από τις εξελίξεις αποδεικνύεται πως η ιδεοληπτική της πολιτική ηγεσία, η μονομερής εργασία και έκθεση των διαθέσεών της υπέρ της κυρίας Κλίντον, αλλά και η ηθελημένη άρνηση της πολιτικής της ηγεσίας να κατανοήσει την πραγματικότητα και τις επικείμενες αλλαγές που απέκρυπταν τα αμερικανικά συστημικά ΜΜΕ, έχουν οδηγήσει τη χώρα σε ένα πραγματικά δύσκολο σημείο, αφού είναι επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας -έστω και τώρα- ενός ουσιαστικού διαύλου επικοινωνίας, στον οποίο θα προταχθεί η γεωστρατηγική θέση της χώρας, αλλά και -κυρίως- η υπάρχουσα γεωοικονομία, συνοδευόμενη με ισχυρή θέληση για υπεράσπιση της ίδιας της χώρας.
Η ελληνική κυβέρνηση, δυστυχώς, έχει αποδείξει πως δεν έχει ούτε θέλει να εργαστεί πραγματικά για την δημιουργία μίας πρότασης ουσίας, πρότασης συνεργασίας και αμοιβαίου οφέλους μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδας, δηλαδή μιας πρότασης που θα ανοίγει έναν διάλογο για "δουλειές" (μπίζνες), αντί της αναμονής μεταφοράς εντολών προς εκτέλεση.
Επειδή κανένας δεν σέβεται εκείνον που δεν σέβεται και δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του, η Ελλάδα απέναντι στο "φαινόμενο Τραμπ" και στις επικείμενες γεωστρατηγικές, γεωπολιτικές και γεωοικονομικές συνθήκες και αλλαγές, οφείλει να ενώσει όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις της στην ομογένεια προκειμένου να συγκεντρώσει το πραγματικό και ουσιαστικό ενδιαφέρον του "πλανητάρχη" Τραμπ.

Μετά από αυτά τα δεδομένα, πρέπει ως χώρα να αντιληφθούμε πως οι ό,ποιες δηλώσεις ανθρώπων του επιτελείου του Τραμπ, αποτελούν στην πραγματικότητα προσκλήσεις ενδιαφέροντος για μια σειρά σοβαρότατων συνομιλιών οι οποίες και θα καθορίσουν το διεθνές γεωπολιτικό μοντέλο που θα ισχύσει για τα επόμενα 100 και πλέον χρόνια. Η Ελλάδα, μέσω της κυβέρνησής της, οφείλει να εργαστεί με τέτοιον τρόπο έτσι ώστε να καταστεί σαφές πως το συμφέρον της Ελλάδας είναι και συμφέρον των ΗΠΑ.
Εάν σε αυτή τη χρονική στιγμή, για οποιοδήποτε λόγο υπάρξει αμηχανία, διστακτικότητα και ουσιαστικά αδράνεια από την ελληνική πλευρά, τότε μετά βεβαιότητας μπορούμε να θεωρήσουμε πως αυτή η κυβέρνηση είτε δεν θέλει είτε δεν μπορεί να κατανοήσει την κρισιμότητα των συμβαινόντων και ως εκ τούτου είναι λίαν επικίνδυνη για την επιβίωση της χώρας σε μεσοπρόθεσμο χρόνο, αφού δεν μπορεί να κατανοήσει τα αυτονόητα και να εκμεταλλευτεί με τον βέλτιστο τρόπο το τεράστιο "οπλοστάσιο" που διαθέτει η χώρα στους τρεις ταυτόσημους, αλληλένδετους και αλληλοεπιδρώντες πυλώνες λειτουργίας και ισχύος του παγκόσμιου συστήματος. Στην γεωστρατηγική, την γεωπολιτική και την γεωοικονομία.

Το δυστύχημα για την Ελλάδα είναι πως όχι μόνο δεν έχει δικό της εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό, αλλά δεν έχει δικό της σχέδιο ούτε για τα όσα αντιμετωπίζει στην καθημερινότητα. Και αυτό είναι αποτέλεσμα της εθελούσιας πολιτικής εξάρτησης του πολιτικού προσωπικού της χώρας από τρίτους, Η αδυναμία ελιγμών, αλλά και η αδυναμία αντίληψης της πραγματικότητας, σε συνδυασμό με την ανικανότητα παραγωγής πολιτικού λόγου και έργου, συνιστούν παράγοντες επικείμενης σύνθλιψης της χώρας, οι πολίτες της οποίας, εάν δεν αποφασίσουν να απαλλαγούν από τους σύγχρονους εφιάλτες τους, τότε μπορούν πλέον να ελπίζουν μόνο σε κάποιο θαύμα...

ΥΓ: Απίθανο, αλλά αξίζει να τονιστεί, αφού η δήλωση του νέου αμερικανού αντιπροέδρου Μάικ Πενς «Θα επιστρέψουμε το παλιό μεγαλείο της στην Τουρκία», ενδεχομένως να προσεγγίζει την περίπτωση απαλλαγής της Τουρκίας από τον Ερντογάν... Πόσο θετική θα ήταν όμως για την Ελλάδα μια τέτοια εξέλιξη, δηλαδή η επιλογή μεταξύ του κακού και του κάκιστου, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει, αφού κάτι τέτοιο εξαρτάται από την προετοιμασία που έχει γίνει (αν έχει γίνει) από την ελληνική πλευρά. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η δήλωση έχει καταγραφεί και είναι καθαρά πολιτική (δηλαδή πολλαπλών μεταφράσεων).

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Θα αντιδράσει η Τουρκία καθώς βλέπει τους Κούρδους να ισχυροποιούνται;

Οι συριακές κουρδικές δυνάμεις που μάχονται κατά του Ισλαμικού Κράτους στη βόρεια Συρία βρίσκονται πολύ κοντά στο να περικυκλώσουν μια μεγάλη περιοχή βόρεια του προπυργίου των τζιχαντιστών, της Ράκα, δήλωσε εκπρόσωπός τους.
Ο Τσιχάν Εχμέντ των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, είπε στο AP ότι οι μαχητές του προελαύνουν από δύο μέτωπα βόρεια της Ράκας, την πρωτεύουσα του χαλιφάτου που έχει ιδρύσει το ΙΚ.

Οι SDF, στις οποίες συμμετέχουν Κούρδοι, Άραβες, Σύροι και Τουρκμένοι μαχητές, ανακοίνωσαν ότι συνολικά 30.000 άνδρες παίρνουν μέρος στην επιχείρηση για την ανακατάληψη της Ράκας, η οποία ανακοινώθηκε την Κυριακή.
Ο Εχμέντ επισήμανε ότι μόλις οι δυνάμεις, που συγκλίνουν από δύο κατευθύνσεις, συναντηθούν στη Ράκα, θα περικυκλώσουν μια περιοχή 550 τετραγωνικών χιλιομέτρων που ελέγχεται από τους τζιχαντιστές.
«Οι επιχειρήσεις προχωρούν βάσει σχεδίου», τόνισε, προκαλώντας προφανώς έντονη ανησυχία στην Τουρκία που δεν επιθυμεί με κανένα τρόπο την συμμετοψή των Κούρδων, πόσο μάλλον την είσοδό τους στη Ράκα.

Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανακοίνωσε από την πλευρά του ότι πολλοί άμαχοι φεύγουν από τις περιοχές βόρεια της Ράκας για να γλιτώσουν από τις μάχες. Το ίδιο πρόσθεσε ότι οι SDF έχουν προχωρήσει βόρεια της πόλης και έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους νέες περιοχές.

Στο μεταξύ αλλού στη Συρία χθες μια ρουκέτα που έριξαν οι αντάρτες έπληξε ένα σχολείο στη συνοικία αλ Μοχατζιρούν στη Δαμασκό, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν τρία παιδιά, όπως μετέδωσαν κρατικά μέσα ενημέρωσης, χωρίς να δώσουν άλλες πληροφορίες.
Στις συνοικίες Ντούμα και Σάκμπα, που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των ανταρτών, οι αεροπορικές επιδρομές του συριακού στρατού προκάλεσαν τον θάνατο τουλάχιστον 11 αμάχων, μεταξύ αυτών τεσσάρων παιδιών και τριών γυναικών.
Στο Χαλέπι επτά άνθρωποι τραυματίστηκαν, κάποιοι σοβαρά, όταν αντάρτες βομβάρδισαν δύο συνοικίες που ελέγχονται από τον στρατό, μετέδωσε το πρακτορείο SANA.


Επαναλαμβάνουν, από σήμερα, την επίθεση κατά της Μοσούλης οι ιρακινές δυνάμεις


Ο Ιρακινός στρατός θα ξεκινήσει και πάλι σήμερα τις επιχειρήσεις τους στις ανατολικές συνοικίες της Μοσούλης, τελευταίου προπυργίου του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ, όπως ανακοίνωσε αξιωματικός.
«Έπειτα από μερικές ημέρες ηρεμίας θα ξεκινήσουμε μια νέα επίθεση σήμερα το απόγευμα εναντίον της συνοικίας Καρκούλι», στο ανατολικό τμήμα της Μοσούλης, δήλωσε ο διοικητής της μονάδας αντιτρομοκρατίας Μουνταντχάρ Σάλεμ.
«Θα εξαπολύσουμε την επίθεση αυτή από τις θέσεις μας στη συνοικία αλ Σάμαχ», πρόσθεσε.

Οι ιρακινές δυνάμεις ξεκίνησαν στις 17 Οκτωβρίου μια ευρεία επιχείρηση από πολλά μέτωπα για την ανακατάληψη της Μοσούλης από τους τζιχαντιστές με την υποστήριξη κυρίως από αέρα ενός διεθνούς συνασπισμού υπό τις ΗΠΑ.

Οι μονάδες αντιτρομοκρατίας έχουν ήδη διεισδύσει στο ανατολικό τμήμα της πόλης, ενώ Κούρδοι μαχητές, οι Πεσμεργκά, έχουν καταλάβει περιοχές στα ανατολικά και τα βόρεια της Μοσούλης. Ο ιρακινός στρατός προελαύνει από τον νότο, ενώ παραστρατιωτικές οργανώσεις, κυρίως σιιτικές, διεξάγουν μάχες στα δυτικά.
Η μάχη για την ανακατάληψη της πόλης, όπου ζουν περίπου 1,5 εκατομμύριο κάτοικοι σύμφωνα με τον ΟΗΕ, ενδέχεται να διαρκέσει εβδομάδες ή και μήνες, όπως προειδοποιούν οι ειδικοί.

Οι τζιχαντιστές του ΙΚ είναι αποφασισμένοι να προβάλουν ισχυρή αντίσταση. Εκτός από τα παγιδευμένα με εκρηκτικά αυτοκίνητα και τους πολλούς εκρηκτικούς μηχανισμούς που έχουν τοποθετήσει σε σπίτια και κτίρια, το ΙΚ έχει επίσης δημιουργήσει ένα τεράστιο δίκτυο από σήραγγες που τους επιτρέπει να διεξάγουν πόλεμο εντός της πόλης.

Πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ- AP-AFP
Δαμασκός, Μοσούλη

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο νέος Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πενς διατυμπανίζει ότι η Αγκυρα είναι ο πιο σημαντικός σύμμαχός τους στην περιοχή. «Πρέπει να δούμε τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της Τουρκίας και να αναπροσαρμό-σουμε την εξωτερική μας πολιτική, ώστε να αναγνωρίσουμε την Τουρκία ως προτεραιότητα», δηλώνει ο σύμβουλος του Τραμπ σε θέματα ασφαλείας και επικρατέστερος νέος υπουργός Αμυνας, Μάικ Φλιν.

Προς... πλήρη αποκατάσταση, αλλά και προς μια πιθανή νέα... περίοδο σύσφιξης, δείχνουν να οδεύουν οι σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας, με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ να αλλάζει τα δεδομένα ανοίγοντας παράθυρο για μελλοντικές συγκλίσεις.

Ορατά πλέον, τα σημάδια της επαναπροσέγγισης προέρχονται μάλιστα και από τις δύο πλευρές, με τη συμπάθεια στον άξονα Τραμπ - Ερντογάν να διαφαίνεται... αμοιβαία. Μένει να φανεί ποιο θα είναι το αντίκτυπο που η αμερικανοτουρκική επαναπροσέγγιση μπορεί να έχει πάνω στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Προβληματισμός

Η εξέλιξη πάντως (θα έπρεπε να) δημιουργεί εύλογο προβληματισμό, ειδικά εάν συνδυαστεί με τις λοιπές κινήσεις της Τουρκίας: με τις επεμβάσεις σε Συρία και Ιράκ, με τις γκρίζες διεκδικήσεις στο Αιγαίο, με τη σκλήρυνση της στάσης της στο Κυπριακό, με την επιστροφή στον νεο-οθωμανισμό κ.ά.

Για την Αγκυρα, η στόχευση είναι πλέον σαφής. Χωρίς να χάσει χρόνο, το καθεστώς Ερντογάν έσπευσε να υποδεχτεί τον Τραμπ με μια επίθεση φιλίας, προσδοκώντας αλλαγές στην αμερικανική στρατηγική. Θέλει οι ΗΠΑ να αποσύρουν τη στρατιωτική τους στήριξη προς τους Κούρδους της Συρίας, να περιορίσουν τη σφαίρα επιρροής του Ιράν, να αναγνωρίσουν μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στους Τούρκους σε Συρία και Ιράκ, και να ανταποκριθούν στο τουρκικό αίτημα για έκδοση του ιμάμη Φ. Γκιουλέν, που κατηγορείται από την Αγκυρα ως ο εγκέφαλος του αποτυχημένου πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

Σύσσωμη η τουρκική ηγεσία, ο πρόεδρος Ερντογάν, ο πρωθυπουργός Γιλντιρίμ, ο υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου, ο υπουργός Δικαιοσύνης Μποζντάγ κ.ά. έσπευσαν το τελευταίο 48ωρο να χαιρετίσουν την έλευση μιας «νέας εποχής» στις σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας.

Ο Ερντογάν ήταν μάλιστα από τους πρώτους που πήραν τηλέφωνο τον Τραμπ μετά την εκλογή του, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι οι σχέσεις των δύο χωρών θα ενισχυθούν.

Αλλά και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τα σημάδια που στέλνει το επιτελείο του Τραμπ προς την Αγκυρα δείχνουν να ανταποκρίνονται στις τουρκικές προσδοκίες. Στενοί συνεργάτες του 45ου προέδρου των ΗΠΑ, όπως ο απόστρατος αντιστράτηγος Μάικλ Φλιν (που θεωρείται φαβορί για το υπουργείο Αμυνας) και ο αντιπρόεδρος Μάικ Πενς, έσπευσαν να πάρουν θέση υπέρ της Τουρκίας. Υπενθυμίζεται δε ότι και ο έτερος στενός συνεργάτης του Τραμπ και πιθανός επόμενος υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Νιουτ Γκίνγκριτς, τυγχάνει... μέγας λάτρης του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

Ο αντιστράτηγος Μάικλ Φλιν, σύμβουλος του Τραμπ σε θέματα ασφαλείας και πιθανός επόμενος υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, δημοσίευσε άρθρο στην αμερικανική εφημερίδα «The Hill», με ημερομηνία 8 Νοεμβρίου και τίτλο «Η σύμμαχός μας Τουρκία είναι σε κρίση και χρειάζεται τη στήριξή μας».

Σε αυτό, υπογραμμίζει πόσο «σημαντική» είναι η Τουρκία για τα αμερικανικά συμφέροντα, καθώς αποτελεί «πηγή σταθερότητας» αλλά και «τον πιο ισχυρό σύμμαχο των ΗΠΑ ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος». Αποκηρύσσει ως «ανόητη» την αποστασιοποίηση του Ομπάμα από το καθεστώς Ερντογάν και κατηγορεί τους Κλίντον για «φιλικές» σχέσεις με τον Γκιουλέν. «Πρέπει να προσαρμόσουμε την εξωτερική μας πολιτική ώστε να αναγνωρίσουμε την Τουρκία ως προτεραιότητα. Πρέπει να δούμε τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της Τουρκίας», καταλήγει ο Αμερικανός αντιστράτηγος, παίρνοντας ρητά θέση υπέρ της έκδοσης του Γκιουλέν στην Τουρκία.

Συμμαχία

Σε ανάλογο πνεύμα, μιλώντας στην τουρκική εφημερίδα «Hurriyet», ο αντιπρόεδρος του Τραμπ, Μάικ Πενς, υπογράμμισε κι αυτός ότι η Τουρκία είναι ο πιο σημαντικός σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή, για να συνεχίσει προσθέτοντας ότι η νέα αμερικανική κυβέρνηση θα αποκαταστήσει τους δεσμούς με την Αγκυρα πίσω στο επίπεδο... παλαιών μεγαλείων.

Με δεδομένες τις πάγιες τουρκικές διεκδικήσεις έναντι της χώρας μας, μια αμερικανική λευκή επιταγή προς την Αγκυρα ενδεχομένως να λειτουργούσε υπέρ της τουρκικής προκλητικότητας. Ο Ερντογάν ενδεχομένως να ηρεμήσει εάν ξαναδεί στο πλευρό του τους Αμερικανούς (ειδικά ενάντια στους Κούρδους).

Δεν πρόκειται ωστόσο σε καμία περίπτωση να κάνει πίσω στις βλέψεις του έναντι των γειτόνων, βλέψεις τις οποίες φροντίζει άλλωστε να υπενθυμίζει σε κάθε ευκαιρία.

Γιώργος Σκαφίδας
Πηγή "Έθνος"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Υπαναχωρεί λέει το ΔΝΤ στην απαίτησή του, πως για να συμμετάσχει στο ελληνικό "πρόγραμμα" (όπως λέμε σφαγείο) πρέπει να γίνει διευθέτηση (εμείς εννοούμε κόψιμο, σβήσιμο, αυτοί εννοούν άλλα πράγματα) του ελληνικού χρέους.

Άλλη μιά επιτυχία της  "πρώτης φοράς τόσο σκ@τά" κυβέρνησης: μας έκανε να φτάσουμε να θεωρούμε σύμμαχο το ΔΝΤ!
Να παρακαλάμε να συμμετέχει στην σφαγή μας και ο αρχηγός των τοκογλύφων!
Και βέβαια τώρα που ο πρωθυπουργός-πινόκιο έσπευσε και προκειμένου να τελειώσει με επιτυχία(!) και η δεύτερη "αξιολόγηση", να προσφέρει το κεφάλι του λαού  "επί πίνακι" στους "εταίρους"-τοκογλύφους, θα του μείνει στο χέρι η μείωση του ελληνικού χρέους, όπως του έμεινε το "παράλληλο"  πρόγραμμα,  το σκίσιμο των μνημονίων, η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, η κατώτερη σύνταξη στα 751 ευρώ, και τόσα άλλα "αριστερά" και ξεχασμένα. 
(παρένθεση: Αυτό που για να ολοκληρώσεις μία πρόταση με επιτυχία και με σιγουριά πως είπες αυτό που ήθελες να πεις, πρέπει να χρησιμοποιήσεις ένα κάρο εισαγωγικά  "...", πρέπει να λογίζεται ως μία ακόμη επιτυχία των δωσιλόγων που κυβερνούν αυτόν τον τόπο επτά χρόνια τώρα και που προκειμένου να ωραιοποιήσουν την προδοσία τους και να εξαπατήσουν την κοινή γνώμη, έχουν βαλθεί ν' αλλάξουν τα φώτα στην γλώσσα μας αλλάζοντας και παραποιώντας έννοιες, λέξεις, φράσεις, σε σημείο που για να τις χρησιμοποιήσεις πρέπει να εξηγείς συνεχώς τί ακριβώς σημαίνουν και όχι τί εννοούν με αυτές οι απολογητές του σύγχρονου ευρωπαϊκού νεοναζισμού της "ενωμένης" Ευρώπης)

Φτάνουμε στο τέλος του 2016 και όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούμε (ευτυχώς), πως πάμε απ' το κακό στο χειρότερο και πως πρόκειται για μιά κυβέρνηση πολιτικών απατεώνων, που διαδέχτηκαν τους προηγούμενους πολιτικούς απατεώνες και που θα παραδώσουν την σκυτάλη στους επόμενους πολιτικούς απατεώνες, που ήταν πριν έρθουν αυτοί.
Μέχρι να μάθουμε εμείς να μην ψηφίζουμε πολιτικούς απατεώνες.

Μέχρι τότε μπορούμε να ασχολούμαστε με την σύνθεση του ΕΣΡ, την "παράγκα" στο ποδόσφαιρο, να γράφουμε και να διαβάζουμε περισπούδαστα άρθρα για την εκλογή στην προεδρία των ΗΠΑ ενός ακόμη υπηρέτη του συστήματος και γενικά να μας απασχολούν όλα αυτά τα σοβαρά ζητήματα που θα μας δώσουν ψωμί να φάμε, και οπωδήποτε θα εξασφαλίσουν το μέλλον μας.

Καλό Σαββατοκύριακο, και καληνύχτα μας!... 

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ρίχνει "μαύρη πέτρα" πίσω του, ξεχνώντας πως αυτή έπεσε στην Θράκη 

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, με ευθύνη των πολιτικών προσωπικοτήτων του παρελθόντος, είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα η επιχειρούμενη παρέμβαση - επάνοδος του πρώην βουλευτή Ροδόπης κ. Στυλιανίδη, ο οποίος -σε μια περίοδο που κρίνεται ως προεκλογική- με μια ανοιχτή του επιστολή προσπαθεί να επανακάμψει και να πείσει για... ενότητα τους ψηφοφόρους του ακριτικού νομού της χώρας!

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Προφανέστατα, ο καταγγελτικός λόγος του κ. Στυλιανίδη έχει ερείσματα συναισθηματικά. Όμως, ο κ. Στυλιανίδης ξεχνά μερικές "σταθερές" οι οποίες συνέτειναν στα όσα έγιναν ή δεν έγιναν τόσο στην Ροδόπη όσο και ευρύτερα, στην Θράκη, κατά την περίοδο της δικής του πολιτικής ύπαρξης (και παντοδυναμίας). "Σταθερές" που ως τελικό αποτέλεσμα είχαν να συμβούν τα όσα ο ίδιος καταγγέλλει... Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον συγκεκριμένο πολιτικό άνδρα ότι δεν προσπάθησε. Όμως, και κανείς δεν μπορεί να τον επαινέσει πως τα κατάφερε. Δεν προσπάθησε επαρκώς; Ή μήπως δεν προσπάθησε ταξινομώντας σωστά τους στόχους του; Σε κάθε περίπτωση το -ατυχές για τον ίδιο- αποτέλεσμα έχει καταγραφεί από τους ίδιους τους πολίτες επί της κάλπης. Αλλά σε αυτούς τους πολίτες ο κ. Στυλιανίδης στέλνει μια ανοιχτή επιστολή την οποία οφείλουμε να καταθέσουμε:

«Η εγκατάλειψη της Ροδόπης»

Αγαπητοί συμπατριώτες,

πέρασε ένας χρόνος από τις τελευταίες εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 και δύο χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, κρίσιμα για να συνειδητοποιήσουμε όλοι τι έχει επισυμβεί στην πατρίδα μας την Ελλάδα, στις οικογένειές μας, στις επιχειρήσεις μας, αλλά ιδιαίτερα εδώ στον τόπο μας, στη Θράκη και τη Ροδόπη.

Πολλοί φόβοι και ανησυχίες που παλιότερα διατύπωνα δημόσια και αντιμετωπίζονταν με επιφυλακτικότητα ή και ειρωνεία από κάποιους έχουν δυστυχώς επιβεβαιωθεί. Πρωτίστως, ο παραλογισμός του εκλογικού νόμου και όχι η βούληση της τοπικής κοινωνίας, έχει καταστρέψει τη δίκαιη και ισόρροπη εκπροσώπηση της Ροδόπης και της Θράκης στο Εθνικό Κοινοβούλιο.
Η Ν.Δ., το δεύτερο σε εκλογική δύναμη κόμμα , που στατιστικά φαίνεται να προηγείται σήμερα στις δημοσκοπήσεις, εκπροσωπείται μόνο από έναν στους δέκα βουλευτές της Θράκης.

Η Ροδόπη και η Ξάνθη δε διαθέτουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση στο χώρο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Η στρέβλωση δε στο Νομό μας, προσλαμβάνει πιο σοβαρές διαστάσεις διότι η απουσία Χριστιανού βουλευτή , παρά τις θετικές ίσως προθέσεις των Μουσουλμάνων συναδέλφων, κλονίζει τη σταθερότητα της Ανοιχτής Δημοκρατικής Κοινωνίας που όλοι μαζί με κόπο οικοδομήσαμε, αποδυναμώνει την παρέμβασή μας στα κέντρα των αποφάσεων, μειώνει τη διεκδικητική φωνή του τόπου μας, καθιστώντας τη μονοδιάστατη και αφήνει χώρο, όπως αποδεικνύουν πρόσφατα γεγονότα στην περιοχή για την ανάπτυξη εθνικισμών και εξτρεμισμών απ’ όλες τις πλευρές, μετατρέποντας τον τόπο μας ευκολότερα από χώρο συνάντησης, συνεννόησης και σύνθεσης θρησκειών, πολιτισμών, αγορών, σε πεδίο σύγκρουσης και έντασης καταστροφικής για την οποιαδήποτε προοπτική ανάκαμψης, ανάπτυξης και ευημερίας για όλους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους.

Η μνήμη μας πλέον δε δικαιούται να είναι ασθενής, η πολιτική μας κρίση δε μπορεί να είναι επιπόλαιη και κομματικά εμπαθής και η εθνική και θρακική μας συνείδηση δεν επιτρέπεται να είναι αμβλυμμένη.

Όπως είχα προβλέψει κάποτε σε ένα επιφυλακτικό και αρκετές φορές δύσπιστο ακροατήριο, δυστυχώς επιστρέψαμε πολλές δεκαετίες πίσω. Όταν η Ροδόπη για 50 ολόκληρα χρόνια δεν είχε την παραμικρή συμμετοχή στις κυβερνήσεις ή την κεντρική διοίκηση. Όταν οι αδικίες ήταν απανωτές σε βάρος της αξιοκρατίας, των ίσων ευκαιριών για τους νέους μας, της δίκαιης αντιμετώπισης για τις επιχειρήσεις της περιοχής, της στήριξης των αγροτών μας, της υποστήριξης των ανέργων μας, της κινητροδότησης των δημόσιων λειτουργών που επέλεξαν να ζήσουν στην ακριτική Ελλάδα…

Τώρα διαλύεται η πραγματική οικονομία της χώρας, πλήττεται όμως ιδιαίτερα βάναυσα η οικονομία της ακριτικής Θράκης. Το κράτος αρνείται πλέον τα οφειλόμενα 260 εκ. € του 12% στις επιχειρήσεις της περιοχής και προωθεί την κατάργηση των κινήτρων. Επέβαλε μάλιστα πέρυσι, πρόστιμα πάνω από 3 εκ. € στην αγορά της Κομοτηνής. Η ανεργία εκτινάσσεται, κυρίως των νέων Θρακιωτών, που μεταναστεύουν μαζικά και οριστικά στο εξωτερικό.

Χιλιάδες επιχειρήσεις κλείνουν γιατί αδυνατούν να πληρώσουν φόρους. Φόρους που χτυπούν βάναυσα και τα φυσικά πρόσωπα ή τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Οι αγρότες μας πλήττονται κι αυτοί από την αδιαφορία και την ανοργανωσιά του κράτους. Τα δημόσια έργα έχουν παγώσει. Η εκπαίδευση αποδομείται. Το ΔΠΘ υποχρηματοδοτείται και μαραζώνει. Το σύστημα υγείας απονευρώνεται.

Η περιοχή αδειάζει συνεχώς μεταβάλλοντας τη δημογραφική ισορροπία που ενισχύονταν ραγδαία από το 2000 έως το 2011. Οι Θρακιώτες που αρχικά θύμωναν γιατί είχαν εξαπατηθεί, τώρα είναι σε απόγνωση. Κυριαρχεί παντού η μελαγχολία, σαν χειρόφρενο στο δυναμισμό, τη δημιουργικότητα, την αυτοπεποίθηση και το όραμα που κάποτε ενέπνεε και καθοδηγούσε την κοινή μας προσπάθεια…

Αγαπητοί συμπατριώτες,

Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα πιστεύω ότι έχω το δικαίωμα ως επί μακρόν συνεπής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπός σας στα κέντρα αποφάσεων, να απευθυνθώ σε όλους σας και να μιλήσω ανοιχτά. Τώρα μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τι σημαίνει για τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας να έχεις δυνατή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, πρόθυμη όχι μόνο να ψηφίζει, αλλά να διεκδικεί και να συγκρούεται μέσα στο Κοινοβούλιο για τα συμφέροντα της πατρίδας, όλης της τοπικής κοινωνίας (Χριστιανών και Μουσουλμάνων) και του Νομού μας.

Τώρα ίσως μπορούμε να καταλάβουμε τι θα πει στην πράξη να έχεις Υπουργό στην κεντρική κυβέρνηση ή βουλευτή που μπορεί να διαδραματίσει κεντρικό πολιτικό ρόλο.

Φίλες και φίλοι,

τώρα σας καλώ να θυμηθούμε μαζί τι έγινε σ’ αυτό τον τόπο όταν η κεντρική παρέμβασή μας ήταν ισχυρή. Να συγκριθούμε με τους σημερινούς πρωταγωνιστές και να απαντήσουμε σ’ όλους εκείνους τους ανάλαφρους σχολιαστές του καφενείου, που αγνοούν, ισοπεδώνουν ή σκοπίμως και ιδιοτελώς προπαγανδίζουν ψεύδη.

Όταν η Ροδόπη είχε ισχυρό βουλευτή και Υπουργό:


Στην Οικονομία και την Ανάπτυξη:

  • Το βιοτικό επίπεδο των Ροδοπιτών ήταν κατά 40% υψηλότερο απ’ ότι σήμερα
  • Η Θράκη πέτυχε να είναι στις πέντε δυναμικότερες εξωστρεφείς περιοχές της Ελλάδας στις εξαγωγές τοπικών προϊόντων, συμμετέχοντας στις επιχειρηματικές αποστολές του Υπουργείου Εξωτερικών (2004-2007).
  • Το 12% στις επιχειρήσεις καταβάλλονταν με συνέπεια μέχρι το 2009 κι αυτό δε γινόταν από κάποιο από μηχανής θεό.
  • Οι αγρότες μας αποζημιώνονταν ταχύτατα και στηρίζονταν αποτελεσματικά , τόσο οι βαμβακοπαραγωγοί, όσο και οι καπνοπαραγωγοί χωρίς διάκριση.
  • Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που άνοιγαν ή μεγάλωναν ήταν πολλαπλάσιες απ’ αυτές που έκλειναν.
  • Αποπληρώθηκαν πάνω από 3 εκ. € οφειλές του Δήμου Κομοτηνής προς την τοπική αγορά με απόφαση του Υπουργείου Εσωτερικών το 2013.
  • Για πρώτη φορά η Θράκη αναδείχθηκε ως τουριστικός προορισμός, προβλήθηκε και στηρίχθηκε με τη θεσμοθέτηση των σχολικών εκδρομών (Υπουργείο Παιδείας, 2008), του οικολογικού τουρισμού (πάνω από 5.500 μαθητές στο ΚΕΠ Ιμέρου), διερχόμενου τουρισμού προς και από Βαλκάνια – Τουρκία, προσκυνηματικού, ορειβατικού και γενικότερα εναλλακτικού τουρισμού.
  • Δόθηκαν 2,7 εκ. € για το camping Φαναρίου που δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ.
  • Η ανεργία μειωνόταν από το 18% το 2004 σε λιγότερο από 5% το 2009 και εφαρμόστηκαν ευρύτατα προγράμματα απασχόλησης, ενώ σήμερα έχει ξεπεράσει το 30%.

Στις Υποδομές:

  • Ολοκληρώθηκε ο κάθετος άξονας (120 εκ. €), φέρνοντας πάνω από 300 χιλιάδες διελεύσεις το μήνα στην περίοδο αιχμής.
  • Ολοκληρώθηκε η Εγνατία και συνδέθηκε με τη ΒΙΠΕ.
  • Βελτιώθηκε τότε το τοπικό οδικό δίκτυο της πεδινής και ορεινής Ροδόπης, το οποίο σήμερα ρημάζει.
  • Αναβαθμίστηκαν οι κοινωνικές μεταφορές. Τα ταξί στηρίχτηκαν, τα ΚΤΕΛ εκσυγχρονίστηκαν με 250.000 € χρηματοδότηση του Υπουργείου Μεταφορών (2009) και πρόγραμμα ανανέωσης του στόλου. Ο σιδηροδρομικός σταθμός και οι σιδηροδρομικές συνδέσεις αναβαθμίστηκαν.
  • Εγκαταστάθηκε γρήγορο internet στην πόλη.

Στην Παιδεία:

  • Δαπανήθηκαν 80 εκ. € με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας (2008) και υλοποιήθηκαν 58 έργα σε δύο χρόνια για την αναβάθμιση παλιών δημόσιων και μειονοτικών σχολείων ή την κατασκευή νέων (π.χ. 3ο Δημοτικό Κομοτηνής, Ίασμος, Ξυλαγανή, Σάππες, Αίγειρος, Σιδηροχώρι, Φιλλύρα, Αρριανά, ΕΠΑΛ Κομοτηνής, κλπ…).
  • Φτιάχτηκαν και λειτούργησαν η ΑΣΠΑΙΤΕ στις Σάππες, Κέντρα Δια Βίου Μάθησης και Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας, το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.
  • Εγκρίθηκαν 15 νέα νηπιαγωγεία 5,2 εκ. € και δόθηκαν αρκετά εκατομμύρια κονδύλια στους Δήμους για την αναβάθμιση ή τη συντήρηση σχολικών υποδομών.
  • Στηρίχθηκε η τοπική εκκλησία με χρηματοδοτήσεις αλλά και πρόσθετο προσωπικό για να καλυφθεί η έλλειψη των Ιερέων.
  • Το ΔΠΘ διπλασίασε τους φοιτητές του, ενισχύοντας σημαντικά την τοπική οικονομία. Αναβαθμίστηκε με δύο νέα τμήματα. Αύξησε τις θέσεις διδασκόντων και ο προϋπολογισμός του είχε φτάσει τα 17,5 εκ. € το χρόνο (2008), όταν σήμερα έχει κατρακυλήσει κάτω από τα 5 εκ. €, οδηγώντας στο μαρασμό.

Στην Υγεία και την Πρόνοια:

  • Είχε ολοκληρωθεί και εγκριθεί η κατασκευή του νέου Νοσοκομείου Κομοτηνής (2013) αλλά πάγωσε μετά τον Ιανουάριο του 2015, όπως άλλωστε σταμάτησε και η έντονη προσπάθεια που ξεκινήσαμε για τη στελέχωση και καλύτερη λειτουργία του υφιστάμενου.
  • Κατασκευάστηκαν ή αναβαθμίστηκαν παλιότερα κέντρα υγείας στην περιφέρεια της Ροδόπης (Ξυλαγανή, Οργάνη, Ίασμος, Σάππες, κ.α.).
  • Ενισχύθηκε η λειτουργία του ΕΚΑΒ.
  • Κατασκευάστηκαν το 2009 σε χρόνο ρεκόρ 36 εργατικές κατοικίες στην Ξυλαγανή, οι οποίες χρειάστηκε να αποκατασταθούν από ζημιές το 2013, όταν ξαναέγινα Υπουργός για να παραδοθούν πριν λίγους μήνες. Ντροπή! Ενώ ακυρώθηκαν οι αντίστοιχες που είχαν εγκριθεί στον Ίασμο.
  • Στηρίχθηκαν οικονομικά φορείς και ιδρύματα της περιοχής, όπως το Γηροκομείο, το ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ, το Περπατώ, οι Αιμοδότες, οι Άγιοι Θεόδωροι, το Συμβουλευτικό Κέντρο Προστασίας απ’ την ενδοοικογενειακή βία, η Φιλόπτωχος Αδελφότητα και άλλα τα οποία σήμερα αγωνίζονται για να συντηρηθούν.

Στον Πολιτισμό και τον Αθλητισμό:

  • Ολοκληρώθηκε το Μέγαρο Μουσικής, καθιστώντας την Κομοτηνή τρίτη πόλη στην Ελλάδα μετά την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη με τέτοια δομή πολιτισμού, το οποίο δυστυχώς σήμερα δε λειτουργεί.
  • Ολοκληρώθηκε η ανασκαφή, η ανάπλαση και η επαναλειτουργία μετά από 2.500 χρόνια του αρχαίου θεάτρου Μαρώνειας (έργο άνω των 3 εκ. €).
  • Εγκρίθηκε η ανάπλαση του Αρχαιολογικού Μουσείου Κομοτηνής.
  • Ολοκληρώθηκαν σημαντικά μουσεία όπως το Μουσείο Καραθεοδωρή (με χιλιάδες επισκέπτες το χρόνο), το μουσείο Παραδοσιακών Επαγγελμάτων στο Δήμο Μαρώνειας, κ.α..
  • Δόθηκαν 150.000 € για τη συντήρηση του ιστορικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Υπουργείο Εσωτερικών, Δήμος Κομοτηνής, 2013).
  • Δόθηκαν στο Δήμο Κομοτηνής πάνω από 2 εκ. € για την ανάπλαση και την επαναλειτουργία του ιστορικού κτηρίου της Τσανακλείου (Υπουργείο Εσωτερικών, 2013).
  • Κατασκευάστηκαν οι νέες κερκίδες στο Δημοτικό Στάδιο Κομοτηνής και εγκρίθηκε, αλλά δυστυχώς μετά το 2009 πάγωσε, η μελέτη του νέου Πανθρακικού Σταδίου (25 εκ. €).
  • Ολοκληρώθηκαν 2 σχολικά κλειστά γυμναστήρια στην πόλη στη Στρατώνα και στην ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ, 1.000 ατόμων (Υπουργείο Παιδείας, 2008 – Υπουργείο Εσωτερικών, 2013).
  • Στηρίχθηκαν τοπικοί σύλλογοι και χρηματοδοτήθηκαν πολλές υποδομές σε γήπεδα των χωριών.

Στη Δικαιοσύνη και τη Δημόσια Τάξη:

  • Προστατεύτηκε η λειτουργία του Εφετείου στη Ροδόπη και ενισχύθηκαν οι δικαστικές υποδομές.
  • Η Σχολή Αστυνομίας Κομοτηνής είναι η πρώτη που επαναλειτούργησε στην Ελλάδα μετά από επίμονους αγώνες και πιέσεις μας (2014).
  • Ενισχύθηκε με προσωπικό και μέσα η Αστυνομία και η πυροσβεστική που τώρα υποφέρουν από ελλείψεις και υποχρηματοδότηση και ολοκληρώθηκε και το νέο πυροσβεστικό μέγαρο στη ΒΙΠΕ Κομοτηνής.

Αγαπητοί Συμπατριώτες,

Μπορώ να απαριθμήσω δεκάδες ακόμα έργα ή παρεμβάσεις μου που ισοδυναμούν με εκατοντάδες ή και χιλιάδες εκατομμύρια ευρώ που επενδύθηκαν στην τοπική κοινωνία, στην τοπική οικονομία και την ανάπτυξη, βελτιώνοντας τη ζωή ή το εισόδημα και του τελευταίου πολίτη αυτής της γης. Είναι άχαρο για μένα να εξηγώ τι σήμαινε στο παρελθόν για τη Ροδόπη να έχει ευσυνείδητο Υπουργό ή ισχυρό βουλευτή στα κέντρα αποφάσεων.

Θεωρώ όμως σήμερα χρέος μου να το κάνω, για να κάνετε κι εσείς τις συγκρίσεις σας μ’ αυτό που σήμερα βλέπετε να συμβαίνει στον τόπο μας και στη ζωή μας.

Μην προσπερνάτε αδιάφορα την απουσία ισχυρής εκπροσώπησης. Αν ο καθένας μας αυτές τις δύσκολες ώρες κοιτάξει μόνο τον εαυτό του και από πικρία ή αγανάκτηση αδιαφορήσει για τα Κοινά θα είναι άξιος της μοίρας του γι’ αυτά που θα ακολουθήσουν, για τον ίδιο αλλά και για την πατρίδα.

Απευθύνομαι λοιπόν σε εσάς για να σας ξεκαθαρίσω ότι προσωπικά, παρά τον αγώνα που κάνω σε επαγγελματικό επίπεδο ως δικηγόρος στην Ελλάδα ή το εξωτερικό και σε επιστημονικό επίπεδο ως επισκέπτης καθηγητής της Νομικής Σχολής στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Κύπρου για να σταθώ όρθιος, είμαι αποφασισμένος να συνεχίσω πιο επίμονα, πιο δυναμικά και πιο αποφασιστικά τον αγώνα για την πατρίδα μου, τη Ροδόπη.

Αυτή τη φορά όμως δεν αρκεί μόνο ένας, ούτε καν μόνο λίγοι. Αυτή τη φορά πρέπει να αγωνιστούμε όλοι μαζί, Πάνω από κόμματα και προσωπικές διαφορές, για να αποκαταστήσουμε το κενό. Να ενισχύσουμε την παρέμβασή μας. Να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν. Να επιτύχουμε να ξαναφέρουμε στον τόπο μας την αυτοπεποίθηση και την προοπτική, κάνοντας μετά από χρόνια τη φωνή μας να ξανακουστεί, όπως πρόσφατα κατά την παρουσίαση του νέου μου βιβλίου: «Θράκη: Το επόμενο βήμα…», στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρουσία όλης σχεδόν της πολιτειακής, πολιτικής, πνευματικής και οικονομικής ηγεσίας της Ελλάδας, αλλά και εδώ στο ΔΠΘ παρουσία πλήθους συμπατριωτών μας.

Αν λοιπόν πιστεύετε σ’ αυτό το στόχο, δώστε το παρόν, ενεργοποιηθείτε, συστρατευτείτε και συντονιστείτε μαζί μας, στη νέα προσπάθεια που ξεκινούμε…
Ενωμένοι μπορούμε περισσότερα.


Κι εμείς, μετά από όλα αυτά, δικαίως αναρωτιόμαστε: Μα, αφού ο κ. Στυλιανίδης συνέβαλε να υλοποιηθούν τόσα πολλά στην Ροδόπη (και εν γένει στη Θράκη), γιατί ο συγκεκριμένος νομός και η ευρύτερη περιοχή δεν γνώρισαν την ανάπτυξη, δεν γνώρισαν καλύτερες μέρες, αλλά αντιθέτως, όλα πήγαν προς το χειρότερο;

Μπορεί, βεβαίως ο κ. Στυλιανίδης, να διαβλέπει μια ακόμη, μοναδική, ευκαιρία, για την επάνοδό του στην πολιτική. Όμως, το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται είναι: Τι έχει να προσφέρει στον τόπο του, στην πατρίδα του, που δεν μπόρεσε επί σειράς ετών να προσφέρει; Να υποθέσουμε ότι ο κ. Στυλιανίδης "έπαθε και έμαθε"; Και ποιός προσφέρει πραγματικές εγγυήσεις ότι ο κ. Στυλιανίδης δεν θα επαναλάβει την ίδια κενή ουσιαστικού περιεχομένου πολιτική του πορεία, αφού με απόλυτη βεβαιότητα κανείς δεν μπορεί να διαγράψει πως και ο λαός έπαθε, έμαθε αλλά και πλήρωσε την "διάθεση προσφοράς" τόσο του κυρίου Στυλιανίδη, όσο και του παρόντος πολιτικού σκηνικού (θεάτρου) που το μοναδικό του επίτευγμα είναι η μετατροπή της χώρας σε υπό κατοχή γερμανοκρατούμενη αποικία που το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της διολισθαίνει σε κατάσταση Βαλκανοποίησης ενώ η εθνική της κυριαρχία απειλείται ανοιχτά πλέον από διάφορους επιβουλείς, ελέω της πολιτικής ανεπάρκειας όλων εκείνων που συνήργησαν να απομειωθεί το εθνικό κύρος και να αποδυναμωθεί σε σημαντικό βαθμό η άμυνα και η ασφάλεια της χώρας;

Μπορεί, βεβαίως, ο κ. Στυλιανίδης να έχει καλές προθέσεις, αλλά κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει πως οι καλές προθέσεις κρύβονται στην λεπτομέρεια όπου όμως συχνότατα παραμονεύει και ο "διάβολος". Και, δυστυχώς, για τον κάθε κ. Στυλιανίδη, ο καιρός των επαναλήψεων αποτυχημένων συνταγών έχει παρέλθει.

ΥΓ: Για λόγους εύκολα αντιληπτούς, δεν θέλουμε να υπεισέλθουμε στις λεπτομέρειες της λειτουργίας του κ. Στυλιανίδη όσον αφορά τις δραστηριότητες (αλλά και την εν γένει ύπαρξη) του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής. Τα -στον απόλυτο βαθμό- αρνητικά αποτελέσματα, και η κατακόρυφη ενδυνάμωση-ισχυροποίηση της Άγκυρας στην περιοχή της Θράκης, καταγράφουν την παταγώδη αποτυχία του πολιτικού ανδρός, να υπερασπιστεί τα αυτονόητα ακόμη και στην ιδιαίτερή του πατρίδα. Ενδεχομένως ο κ. Στυλιανίδης να αξίζει μια δεύτερη (πολλοστή) ευκαιρία, επιλέγοντας αρχικά τους κατάλληλους συνεργάτες. Ενδεχομένως ο κ. Στυλιανίδης να έχει ειλικρινή διάθεση προσφοράς στον τόπο, όμως δεν του επιτρέπεται να επαναλάβει τα ίδια, τραγικά για την πατρίδα, λάθη, χρησιμοποιώντας τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες μεθόδους και στρατηγικές. Δεν έχουμε καμία διάθεση να κρίνουμε τις προθέσεις του πολιτικού ανδρός. Όπως δεν έχουμε καμία διάθεση να επαναληφθούν τα όσα ατυχέστατα συνέβησαν στην Ροδόπη και στην Θράκη κατά το παρελθόν. Έχουμε όμως το απόλυτο δικαίωμα να κρίνουμε τα αποτελέσματα των όσων έγιναν, αλλά και των όσων δεν έγιναν για την Ροδόπη, την Θράκη και την πατρίδα μας. Και είμαστε βέβαιοι πως ο πρώτος που συμφωνεί μαζί μας είναι ο κύριος Στυλιανίδης, με γνώμονα το τοπικό συμφέρον της Ροδόπης αλλά και το γενικότερο συμφέρον της Θράκης και της Ελλάδας...

Και, τέλος, μία συμβουλή προς τον κ. Στυλιανίδη: Μην επιχειρείτε να συγκριθείτε με την παρούσα κυβέρνηση, γιατί αυτομάτως θέτετε σοβαρότατο ζήτημα για την ποιότητα των υπηρεσιών που μπορείτε να προσφέρετε. Κι αυτό, επειδή η παρούσα κυβέρνηση είναι μακράν πέραν των ορίων προσφοράς προς την Ροδόπη, προς την Θράκη, προς την Ελλάδα... Οποιαδήποτε απόπειρα σύγκρισης με εθνομηδενιστές και "μπαχαλάκηδες της πολιτικής" είναι αρνητική για οποιονδήποτε την επιχειρεί.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Βασίλη Γεώργα

O κίνδυνος να ξανακούσουμε σε λίγο καιρό ότι οι ελληνικές τράπεζες μπορεί να χρειαστούν 4η ανακεφαλαιοποίηση, είναι αυτή τη στιγμή παραπάνω από υπαρκτός. Όχι γιατί το τραπεζικό σύστημα δεν έχει αυτή τη στιγμή επαρκή κεφάλαια -το αντίθετο με 15% δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας και 30 δισ. ευρώ κεφάλαια είναι θεωρητικά το πιο «θωρακισμένο» στην Ευρώπη- αλλά διότι όσο δεν προχωρά σε ενεργητική διαχείριση των κόκκινων δανείων και δεν ανακάμπτει η οικονομία, το πρόβλημα συνεχίζει να διογκώνεται και να δημιουργεί νέες τρύπες.

Ο κίνδυνος μιας νέας ανακεφαλαιοποίησης δεν θα φύγει ούτε στιγμή από το προσκήνιο μέχρις ότου οι ίδιες οι τράπεζες αποφασίσουν να σηκώσουν το χαλί και αρχίσουν να αποκαλύπτουν τα σκουπίδια που επί πολλά χρόνια κρύβουν επιμελώς από κάτω. Το «παράδοξο» είναι πως ενώ οι τράπεζες έχουν πλέον σχηματίσει ικανές προβλέψεις στους ισολογισμούς τους (αγγίζουν τα 60 δισ. ευρώ) ώστε να είναι επαρκώς καλυμμένες για να αρχίσουν να δίνουν σταδιακά έναν ρυθμό στις πωλήσεις ή τις ρυθμίσεις προβληματικών δανείων, δεν το πράττουν.

Όσο ταχύτερα το κάνουν, τόσο το καλύτερο για όλους. Κάθε μέρα, όμως, που περνά χωρίς αυτό να συμβαίνει -και ήδη πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος από την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση χωρίς ουσιαστικές πρωτοβουλίες- θα ερχόμαστε όλο και πιο κοντά στο αναπόφευκτο.

Περιμένουν τη λύση από την ανάπτυξη

Το πρόβλημα με τις ελληνικές τράπεζες, είναι πως δεν πιέζονται από κανέναν (πλην ίσως του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και λιγότερο του SSM), ούτε και έχουν ουσιαστικά κίνητρα να βάλουν βαθιά το χέρι στο πηγάδι των προβληματικών ισολογισμών τους. Τα στελέχη που γνωρίζουν το θέμα, παραδέχονται πως οι τράπεζες έχουν επαναπαυτεί στις εκτιμήσεις της κυβέρνησης και των δανειστών της χώρας ότι με έναν μαγικό τρόπο η οικονομία θα απογειωθεί, και συνεπώς δεν χρειάζεται να κάνουν πολλά πράγματα για να αντιμετωπίσουν την μεγάλη πρόκληση.

Θεωρούν πως η λύση θα έρθει αυτόματα μέσα από την ανάπτυξη και όχι από την ενεργητική διαχείριση του προβλήματος τους που είναι πρόβλημα για όλη την οικονομία. Το ίδιο, όμως, πίστευαν και πριν από τρία ή τέσσερα χρόνια, αλλά τα προβληματικά δάνεια συνέχιζαν να φουσκώνουν και η ανάπτυξη να μην έρχεται, μέχρι που σήμερα έχουν εκτοξευτεί στα 110 δισ. ευρώ.

Υποστηρίζουν επίσης πως αν πουλήσουν κοψοχρονιά δάνεια σε funds θα χάσουν οι ίδιες την ευκαιρία να απολαύσουν τα οφέλη από την ανάκαμψη της οικονομίας. Και έτσι προτιμούν να περιμένουν. Λένε επίσης πως αν γίνουν πλειστηριασμοί, οι τιμές θα καταρρεύσουν και η ζημιά που θα γίνει θα είναι μεγαλύτερη.

Δεν είναι, όμως, όλα «άσπρο – μαύρο». Υπάρχει και η μέση οδός και δεδομένου ότι κανείς δεν περιμένει από τις τράπεζες να ξεφορτωθούν μονομιάς όλο το στοκ των προβληματικών δανείων, πρέπει πλέον να αρχίσουν να γίνονται επιμέρους κινήσεις ώστε να μην τεθεί εν αμφιβόλω η επίτευξη του στόχου μείωσης των προβληματικών χαρτοφυλακίων κατά 40 δις. ευρώ ως το 2019. Εν ανάγκη ας γίνουν διορθωτικές παρεμβάσεις στα φορολογικά κίνητρα των τραπεζών, όπως για παράδειγμα να συνδεθεί η χρήση του αναβαλλόμενου φόρου με μετρήσιμους στόχους διαγραφής προβληματικών δανείων. Διαφορετικά το πρόβλημα σε λίγο θα είναι μη διαχειρίσιμο.

Οι διαφωνίες του ΔΝΤ

Η ίδια λογική διακατέχει σήμερα και τους δανειστές. Οι ευρωπαίοι πιστωτές είναι εξίσου επαναπαυμένοι στις φιλόδοξες προβλέψεις τους ότι η ανάπτυξη στην Ελλάδα θα λύσει το πρόβλημα.

Αντίθετα το -εμποτισμένο με την αμερικάνικη εμπειρία της τραπεζικής διάσωσης- Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι εκείνο που εκφράζει διαφορετική και δυσάρεστη άποψη. Είναι ο μόνος οργανισμός που μιλά ανοιχτά για το ενδεχόμενο να χρειαστεί νέα ανακεφαλαιοποίηση, που θεωρεί αδύναμο κρίκο το γεγονός ότι σχεδόν το ήμισυ των κεφαλαίων των ελληνικών τραπεζών αντιστοιχεί στον αναβαλλόμενο φόρο (20 δισ. ευρώ) και που ζητά να μείνει στην «άκρη» για μελλοντική χρήση ένα ποσό τουλάχιστον 10 δις. ευρώ από τα 20 δις. ευρώ τα οποία περίσσεψαν μετά την ανακεφαλαιοποίηση του 2015.

Υπάρχουν και άλλες αφορμές που κατά καιρούς βγαίνουν από τη φαρέτρα των τραπεζιτών για να αιτιολογηθεί η βραδυπορία στη διαχείριση των κόκκινων δανείων. Όπως λ.χ. ότι δεν είναι προστατευμένα τα στελέχη τους από το νόμο για να κάνουν διαγραφές και πωλήσεις προβληματικών δανείων. Ή ότι αν οι τράπεζες προχωρήσουν σε πολύ επιθετικές κινήσεις διαγράφοντας δάνεια τότε είναι που θα αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο νέας ανακεφαλαιοποίησης.

Σε μια οικονομία που ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το σοβαρότερο πρόβλημα, είναι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, τα παραπάνω επιχειρήματα είναι ανεπαρκή γιατί αποκαλύπτουν σκοπιμότητα της καθυστέρησης και όχι πρόθεση αντιμετώπισης του προβλήματος.

Υπάρχει το πλαίσιο, όχι η βούληση

Οι τελευταίες κυβερνήσεις, και ειδικά αυτή του ΣΥΡΙΖΑ που ενώ άλλα έλεγε στη θεωρία αποδείχθηκε Βασιλικότερη του Βασιλέως στην πράξη, δημιούργησαν ένα πλήρες θεσμικό πλαίσιο που μπορεί πλέον να προσφέρει κάθε είδους λύση. Οι πλειστηριασμοί απελευθερώθηκαν πλήρως και μπορούν να γίνονται στην εμπορική αξία, υπάρχει πλέον ο Κώδικας Δεοντολογίας της ΤτΕ για το είδος των ρυθμίσεων που μπορούν να κάνουν οι τράπεζες, ο νέος Νόμος Κατσέλη προστατεύει πολύ λιγότερος συγκριτικά με το παρελθόν, ο «εξωδικαστικός συμβιβασμός» για τις επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες βρίσκεται στην τελική ευθεία, και φυσικά υπάρχει πλέον από πέρυσι η δυνατότητα πώλησης ενήμερων και κόκκινων δανείων σε εταιρείες ή της ανάθεσής τους για διαχείριση σε εξειδικευμένες πλατφόρμες.

Από την άλλη όσο λείπει η πολιτική βούληση, όσα εργαλεία και αν έχεις στα χέρια είναι αδειανό πουκάμισο. Τόσο η κυβέρνηση και οι δανειστές, όσο και οι τράπεζες επενδύουν στο σενάριο της ανάκαμψης για να κρατήσουν το κουτί της Πανδώρας κλειστό. Αν οι φιλόδοξες εκτιμήσεις δεν επαληθευτούν, η οικονομία και το τραπεζικό σύστημα θα έχουν υπονομεύσει τον εαυτό τους για μια ακόμη φορά.

Η 4η ανακεφαλαιοποίηση θα φέρει κούρεμα καταθέσεων

Από εδώ και πέρα, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Τέταρτη ανακεφαλαιοποίηση με τους νέους κανόνες που ισχύουν για το «bail in» σημαίνει και κούρεμα καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ στους λογαριασμούς.

Τέτοια ποσά σήμερα μπορεί να βρει κανείς κυρίως μεταξύ των επιχειρήσεων (16 δισ. ευρώ) και του Δημοσίου (περί τα 10 δισ. ευρώ σε ασφαλιστικά ταμεία, δήμους, νοσοκομεία κλπ), αλλά πολύ λιγότερο στους λογαριασμούς των νοικοκυριών. Η πλειονότητα των καταθέσεων των ιδιωτών που μετά βίας πια ξεπερνούν τα 101 δισ. ευρώ , είναι του «5χίλιαρου» και δεν κουρεύεται. Συνεπώς όλο το βάρος σε ένα τέτοιο καταστροφικό σενάριο, θα πέσει πάνω στο Δημόσιο και στο υγιές τμήμα της οικονομίας που έχει απομείνει όρθιο. Και τότε πια δεν θα μιλάμε μόνο για μια απλή ανακεφαλαιοποίηση.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tων Daniel Gros και Steven Blockmans

Η νίκη του Donald Trump έχει προκαλέσει σοκ σε όλη την Ευρώπη. Υπό την διακυβέρνηση του Trump, η αμερικανική εξωτερική και εγχώρια πολιτική μπορεί να αναμένεται ότι θα γίνει πιο ευμετάβλητη και λιγότερο προβλέψιμη. Εδώ και χρόνια, ο trump προβάλλει αρκετά σταθερά την άποψη ότι οι ΗΠΑ έχουν εκμεταλλευτεί τον παρασιτισμό των αποκαλούμενων "στρατηγικών” εταίρων. Με τον Trump, μπορεί να αναμένεται μια υποχώρηση των ΗΠΑ από τον κόσμο. Εγγυήσεις που έχουν υποστηρίξει την παγκόσμια μεταπολεμική τάξη εδώ και 70 χρόνια, εξανεμίζονται. Αυτό θα επηρεάσει την Ευρώπη, ιδίως στους τομείς του εμπορίου και της ασφάλειας και θα αμφισβητήσει μέχρι πρότινος κοινές αξίες.

Από οικονομικής πλευράς, η Ευρώπη κινδυνεύει να χάσει περισσότερα από ό,τι οι ΗΠΑ, από την επίθεση που είναι πιθανό να εξαπολύσει η κυβέρνηση Trump στο παγκόσμιο σύστημα εμπορίου. Η Ευρώπη είναι περισσότερο εκτεθειμένη στο παγκόσμιο εμπόριο από ό,τι οι ΗΠΑ. ΟΙ ευρωπαϊκές θέσεις εργασίας θα μπορούσαν να απειληθούν εάν οι αναδυόμενες αγορές περιερχόταν σε ύφεση εξαιτίας των υψηλών δασμών που επιβλήθηκαν μονομερώς από τις ΗΠΑ. Οι συνομιλίες για την ΤΤΙΡ θα μπορούσαν να συνεχίσουν σε τεχνικό επίπεδο, αλλά μια φιλόδοξη συμφωνία δεν είναι πλέον δυνατή. Μια στενή FTA θα ήταν πιο συμβατή με την προσέγγιση Trump και ίσως θα ήταν πιο εύκολο να επικυρωθεί από την ευρωπαϊκή πλευρά.

Σε ό,τι αφορά την ασφάλεια στην Ευρώπη ωστόσο, το βασικό ερώτημα είναι εάν ο πρόεδρος Trump θα στηρίξει το ΝΑΤΟ ή θα ξεκινήσει ένα μεγάλο παζάρι με την Ρωσία για τις σφαίρες επιρροής στην Ευρώπη. Σε ό,τι αφορά το πρώτο, αναμένεται να ανακοινώσει περικοπές στη συνεισφορά των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ (μειώνοντάς την από το 45% στο 37% του συνόλου) και να επιμείνει οι Ευρωπαίοι να αυξήσουν τη δική τους. Είναι πιθανό να οδηγήσει σε αυξημένες αμυντικές δαπάνες σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και σε υψηλότερες φιλοδοξίες για ορισμένα κράτη-μέλη, με πρώτη και κύρια τη Γερμανία, να εργαστούν προς πιο μόνιμη δομημένη αμυντική συνεργασία για να αυξήσουν την στρατηγική αυτονομία της ΕΕ, ως συμπλήρωμα στο ΝΑΤΟ.

Αναφορικά με την Ρωσία, οποιαδήποτε στρατηγική πρόταση είναι πιθανό να αποθρασύνει τον ρεβανσισμό του Putin προς τις γειτονικές χώρες, δηλαδή την Ουκρανία, την Γεωργία και τη Μολδαβία. Η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής θα απαιτήσουν αποσαφηνίσεις από τον νέο πρόεδρο σχετικά με το τι σκέφτεται. Πολιτικοί όπως ο Viktor Orban της Ουγγαρίας θα χαιρετίσει την ανανεωμένη δέσμευση με την Ρωσία. Τέτοιες κινήσεις θα υπονομεύσουν την ήδη εύθραυστη συνοχή εντός της ΕΕ για την επιβολή κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας για την Ουκρανία.

Με τον ίδιο τρόπο που ο Trump παρουσίασε στους απογοητευμένους ψηφοφόρους των ΗΠΑ τον τρόπο με τον οποίο θα ταρακουνήσει το πολιτικό κατεστημένο στην Ουάσιγκτον, υποψήφιοι κατά των μεταναστών, της ΕΕ και αυτοαποκαλούμενοι αντεπαναστάτες, προσφέρουν στους ψηφοφόρους στην ΕΕ την πιθανότητα να συνεχίσουν την πορεία τους προς μεγαλύτερο προστατευτισμό και την ανελευθερία. Μετά από την απρόσμενη νίκη των λαϊκιστών στην Ουγγαρία και την Πολωνία και το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα mainstream πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη έχουν προετοιμαστεί για το αποτέλεσμα αρκετών εθνικών εκλογών και δημοψηφισμάτων, ιδιαίτερα εκεί που αυτά είναι πολύ προσωποποιημένα.

Η εκλογή του Trump θα ενθαρρύνει τα λαϊκιστικά κόμματα και τις τάσεις σε όλη την Ευρώπη, τα οποία τώρα θα πρέπει να ληφθούν πιο σοβαρά υπόψη ως δυνητικές κυβερνήσεις. Δεδομένων των ευρωσκεπτικιστικών τους τάσεων, αυτό θα κάνει ακόμη πιο δύσκολη την επίτευξη εκείνης της προόδου στην ενοποίηση που θα χρειαζόταν η ΕΕ σημειώσει, προκειμένου να αποδείξει ότι έχει σημασία σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ΕΕ ως εκ τούτου βρίσκεται σε δίλημμα: τα λαϊκιστικά κόμματα δεν θα επιτρέψουν να προχωρήσει αυτό, αλλά τα ίδια κόμματα θα θέλουν επίσης να επανεθνικοποιήσουν τις πολιτικές, εξαιτίας της ανικανότητας και ασχετοσύνης της ΕΕ.

Σε μια πιο θετική νότα, ενώ οι περισσότεροι Αμερικανοί πρόεδροι μετά από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν αγωνιστεί για τοπικά ζητήματα, όλοι τους έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι η Ευρώπη κατέληξε να δαπανά περισσότερο χρόνο και ενέργεια από ό,τι εκτιμούσαν. Σε έναν ολοένα και πιο σύνθετο και δύσκολο κόσμο, η Ευρώπη παραμένει ένας κρίσιμος σύμμαχος για τις ΗΠΑ σε μια ευρεία σειρά θεμάτων. Και οι δύο είναι υπερδυνάμεις που ενδιαφέρονται για την τήρηση των υφιστάμενων θεσμών παγκόσμιας διακυβέρνησης και του διεθνούς δικαίου, ενώ παράλληλα επιδιώκουν να διατηρήσουν το στρατηγικό τους πλεονέκτημα έναντι του υπόλοιπου κόσμου, με την ενίσχυση του διατλαντικού εμπορίου και της ασφάλειας. Μπορεί κάλλιστα να επικρατήσει η πιο cool πλευρά του προέδρου trump. Το καλύτερο σενάριο για την Ευρώπη είναι ο Trump να περιβάλλεται από υψηλόβαθμα στελέχη του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, που συνεχίζουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική λίγο-πολύ αμετάβλητη σε σχέση με το ΝΑΤΟ, την Ρωσία και τη Μέση Ανατολή.

Αλλά από τη στιγμή που ο trump δεν αναμένεται να αφιερώσει πολύ χώρο στην Ευρώπη, η ΕΕ θα πρέπει να κάνει περισσότερα μόνη της και θα χρειαστεί να ασχοληθεί πολύ πιο ενεργά με τους Αμερικανούς ομολόγους της κάθε φορά που χρειάζεται η αμερικανική επιρροή για να προστατεύσει τα ευρωπαϊκά συμφέροντα και να πετύχει τους κοινούς στόχους

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως ένας οργανισμός πάνω και πέρα από τα κράτη-μέλη, έχει κάποια επιρροή στην αμερικανική πολιτική και αποφάσεις, όπως αποδείχθηκε σε ζητήματα όπως η προστασία της ιδιωτικής ζωής, η πολιτική για τον ανταγωνισμό και πιο πρόσφατα, η φορολογική πολιτική. Αλλά η Ευρώπη πραγματικά έχει επιρροή στις ΗΠΑ μόνο όταν δρουν μαζί τα θεσμικά όργανα και τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να μάθουν πώς θα το κάνουν αυτό χωρίς τους Βρετανούς, οι οποίοι μέχρι τώρα ενεργούσαν ως την φυσική γέφυρα. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι η ενότητα εντός της ΕΕ θα είναι πιο εύκολα διαθέσιμη, μετά από την απείθαρχη” έξοδο του Ηνωμένου βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τo φάντασμα του Brexit, σε συνδυασμό με την έλξη που ασκεί ο Trump στους λαϊκιστές ηγέτες της Ευρώπης, απειλεί περαιτέρω διαιρέσεις εντός της ΕΕ, και επομένως την αποδυνάμωση της συλλογικής τους στάσης.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Μιχαήλ Βασιλείου

Ίσως χρειαστεί να πολεμήσουμε την ερχόμενη δεκαετία, προειδοποιεί επίτιμος Α/ΓΕΣ… Στην Ελβετία έχουν πέσει πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» για να μας «πείσουν» να προσυπογράψουμε συμφωνία στο Κυπριακό, η οποία παραδίδει τον γεωπολιτικό έλεγχο στον πάσχοντα από αυτοκρατορικό μεγαλείο σουλτάνο της Άγκυρας… Οι Γερμανοί λένε ότι συζήτηση για το ελληνικό χρέος θα γίνει μετά το 2018, μετά το ξεκαθάρισμα των πολιτικών λογαριασμών στο εσωτερικό… Στις ΗΠΑ κορυφαίοι σύμβουλοι του Τραμπ χαϊδεύουν τα αυτιά του Ερντογάν, κ.λπ. κ.λπ.

Την ίδια στιγμή, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού πένεται κυριολεκτικώς και η κατάσταση γίνεται ολοένα και χειρότερη, με τα φορολογικά βάρη που έχουν πέσει στους ώμους του να μην έχουν ιστορικό προηγούμενο, με αποτέλεσμα να υπονομεύεται κάθε προοπτική ανάπτυξης αφού απλώς θα αυξηθούν τα ανείσπρακτα του ελληνικού Δημοσίου, χωρίς όμως να συγκινείται ο Ευρωπαίος μας «εταίρος», αφού πέραν των όποιων τακτικισμών, των σκοπιμοτήτων και της φοβίας ενός κακού προηγούμενου αφού πολλοί είναι πλέον υπερχρεωμένοι, εμφορείται και από μια τιμωρητική διάθεση, όχι τόσο από επιθυμία διευθέτησης του προβλήματος.

Η τιμωρητική αυτή διάθεση αφορά τον «απείθαρχο» και «άσωτο» Έλληνα που ζούσε για πολλά χρόνια πέραν των δυνάμεών του, με δανεικά λεφτά, διαμορφώνοντας την πεποίθηση ότι οι δυσκολίες που έζησε μεταπολεμικά ανήκαν στο παρελθόν και πως οι συνθήκες που δημιουργήθηκαν με τη συμμετοχή της Ελλάδας στον σκληρό πυρήνα της Ένωσης, θα του διασφάλιζε την επ’ αόριστον ευημερία.

Πολύ λάθος από τη μεριά μας. Ουδείς αντίλογος. Όμως, μήπως στη διαμόρφωση αυτής της πεποίθησης έπαιξαν ρόλο όσοι επωφελούνταν για να ενισχύσουν τις εξαγωγές τους, λες και δεν έβλεπαν το επερχόμενο αδιέξοδο; Το έβλεπαν. Απλά εξυπηρέτησαν τα στενά ιδιοτελή τους συμφέροντα, εις βάρος – όπως αποδεικνύεται – της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποία υποτίθεται είναι οι «ηγέτες».

Κατά συνέπεια, αν μη τι άλλο υπάρχει συνυπευθυνότητα. Η ουσία όμως είναι, ότι η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στο μέσον μιας «τέλειας καταιγίδας» (perfect storm) από την οποία δεν προβλέπεται να ξεφύγει εύκολα, με αποτέλεσμα, πέραν της οικονομικής της επιβίωσης, να τίθεται εν κινδύνω ακόμα και η εδαφική της ακεραιότητα, ενώ η οικονομική της κατάσταση δεν επιτρέπει να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα προστασίας της ασφάλειάς της.

Και το απαγορεύουν, αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο το διεφθαρμένο – ουδεμία αντίρρηση – σύστημα προμηθειών στην Ελλάδα που γέννησε απατεώνες ολκής και όχι μόνο στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας. Βέβαια, το σύστημα της διαφθοράς το βρήκαν, δεν το δημιούργησαν, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Στο τέλος της ημέρας κάτι έμμεινε βέβαια… ό,τι διαθέτει η χώρα για να προασπίσει την κυριαρχία της, υπάρχει και λειτουργεί στο οπλοστάσιό της, έστω κι έτσι αγοράστηκε τότε, ασχέτως των ιδιοτελών κινήτρων των εμπλεκομένων. Όμως, η καλή λειτουργία ενός συστήματος προϋποθέτει πολύ περισσότερα από την απλή παρουσία επιμέρους κορυφαίων οπλικών συστημάτων.

Ας μην ξεχνάμε, ότι σε αντίθεση με την πρακτική που ακολουθείται ορθά σε σοβαρές χώρες, δε αγοράζεις το κορυφαίο άρμα στον κόσμο δίχως να του εξασφαλίσεις πυρομαχικά, την απόλυτη προϋπόθεση επιχειρησιακή αξιοποίησης, ούτε τα κορυφαία συμβατικά υποβρύχια στον κόσμο, χωρίς παράλληλα και τορπίλες… και μακάρι αυτά να ήταν τα μοναδικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

Σε ένα πιο αφηρημένο επίπεδο τώρα, όπως αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, όσοι προειδοποιούσαν -τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία, μεταξύ των οποίων και ο γράφων- για το αυτοκαταστροφικό της συνειδητής και μονοσήμαντης εξάρτησης της χώρας σε όλα τα επίπεδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μάλλον δικαιώνονται.

Κάποιοι λοιπόν προειδοποιούσαν ενυπογράφως, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε αρχίσει να μοιάζει επικίνδυνα με «Πύργο της Βαβέλ»… όμως τους αντιμετώπιζαν σαν «εξωγήινους». Όμως τι νόημα έχει μέσα σε τέτοιες συνθήκες το να «ευλογείς τα γένια σου»; Η συλλογική μας στάση πάντως απέναντι στην ΕΕ είχε ως υπόστρωμα μια αφελή υπόθεση…

Το ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν κάτι που θα παρέμενε για πάντα το ίδιο, ούτε κλυδωνισμούς θα καλούνταν να αντέξει, ούτε θα κινδύνευε ποτέ με διάλυση, ή ότι στο τέλος θα επιβίωνε. Πρώτον, το «με ποιο κόστος σε εμάς», κανέναν δεν απασχόλησε. Ήταν όμως αφελείς ή ιδιοτελείς όσοι προωθούσαν αυτή ως «επίσημη ιδεολογία του κράτους» που αποτυπωνόταν στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής και της άμυνας, κάνοντας τους πιο ανεγκέφαλους να καλούν ακόμα και για εξαφάνιση των αμυντικών δαπανών, καθώς έκριναν πως ήμασταν εξασφαλισμένοι ως αποτέλεσμα της ιδιότητας του κράτους-μέλους της ΕΕ;

Μιλάμε για μεγάλα παιδιά, ενίοτε πανέξυπνα… όμως είχε αναπτυχθεί μια σχέση εξάρτησης με τον ευρωπαϊκό κορβανά, από τον οποίο ταΐζονταν πολλοί, πάρα πολλοί, πλουσιοπάροχα. Είναι αυτό αλήθεια για πολλούς μεγαλόσχημους – ή μη – Έλληνες ακαδημαϊκούς ή όχι; Πόσα χρήματα «απορροφήθηκαν» από μεγαλοκαθηγητάδες που παριστάνουν σήμερα και τους τιμητές;

Να έκαναν τουλάχιστον οι ίδιοι τη δουλειά, πάει στην ευχή… να είναι πάντα καλά το λούμπεν επιστημονικό προλεταριάτο των φοιτητών τους, οι οποίοι επιστρατεύονταν έναντι πινακίου φακής, ή ακόμα και μιας απλής «βεβαίωσης συμμετοχής σε ερευνητικό πρόγραμμα», καθότι οι μεγαλόσχημοι πάντα είχαν κι άλλες δουλειές να κάνουν. Τα πολλά, μαντέψτε που πήγαιναν.

Ποιο είναι όμως το συμπέρασμα όλων αυτών των… κάπως ατάκτως ειρημένων παρατηρήσεων; Ένα και μοναδικό. Με τα ψέματα δεν πας μακριά. Μια, δυο, τη σκαπουλάρεις. Όμως θα έρθει νομοτελειακά η ώρα και θα βρεθείς αντιμέτωπος με τις πράξεις και τις παραλείψεις σου. Σε αυτή την κατάσταση είναι σήμερα η Ελλάδα.

Επιστρέφοντας σε αυτούς που υποτίθεται πως θα επεδείκνυαν αλληλεγγύη, αλλά συμπεριφέρονται με τρόπο τιμωρητικό, μη αναγνωρίζοντας τις δικές τους ευθύνες, η στρατηγική τους είναι σαφής: Ας πάρουμε όσα περισσότερα μπορούμε από τους Έλληνες, όσα δηλαδή μάζεψαν όλα τα προηγούμενα χρόνια χωρίς να τα δικαιούνται (επ’ αυτού χωρά πολύ συζήτηση, δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες) και μετά βλέπουμε.

Είναι η κλασικότερη «συνταγή» εξόντωσης του φτωχού και του αδύνατου. Αυτή είναι η θέση στην οποία έχει περιέλθει και το κράτος ολόκληρο, το ίδιο το έθνος… Με αποτέλεσμα να έχει αφεθεί έρμαιο στα δόντια του πιο ανώμαλου συναισθηματικά και νοητικά μεταπολεμικού δικτάτορα, με τη γεωγραφία να μας έχει καταδικάσει να τον έχουμε – κακό – γείτονα. Έναν υπερφίαλο ηγέτη, τον οποίον όμως αυτοκαταστροφικά «προσκυνούν» στην πράξη όσοι κουνούν το δάχτυλο στην Ελλάδα.

Δυστυχώς αγαπητοί μου, είτε μας αρέσει είτε όχι, θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με όσα έχουμε. Και να μάθουμε ως έθνος, επιτέλους, ότι όταν κάποιος παίρνει δανεικά, πρώτον, οφείλει να τα επιστρέψει και δεύτερον, τα παίρνει για να τα τοποθετήσει με τέτοιον τρόπο που θα «γεννήσουν» περισσότερα χρήματα.

Αλλιώς νόημα δεν έχει. Ας δείξουμε εμπράκτως ότι το έχουμε καταλάβει, διότι μέχρι στιγμής δεν το δείχνουμε, υπονομεύοντας έτσι τις πιθανότητες εξεύρεσης λύσης, αφού πάντα θα αντιμετωπίζουμε το επιχείρημα, «ακόμα κι αν τους βοηθήσουμε, τα ίδια θα κάνουν».

Αν θυμόμασταν σε όλα τα επίπεδα, ότι στη ζωή, στο τέλος της ημέρας «δικαιούσαι» όσα σου επιτρέπει το ταμείο, καθότι όλα τα υπόλοιπα είναι εύπεπτη, ανέξοδη, αλλά χωρίς αντίκρισμα θεωρία, δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτό το χάλι. Πρόκειται για μια παρατήρηση κυριολεκτική και μεταφορική.
«Πιάνει» τα πάντα… Πώς το έλεγαν κάποτε; Αν δεν έχεις νύχια να ξυστείς; Απλώνεις τα πόδια σου ανάλογα με το μήκος του σκεπάσματος; Θυμόσοφος μεν ο λαός, όμως δεν αρκούν μόνο τα σοφά λόγια, απαιτούνται και ανάλογα έργα. Αλλιώς πάμε στο… «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν κρατούσες».

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στον εγκλωβισμό του συμπλέγματος Καστελόριζου - Στρογγύλης, για πραγματοποίηση ασκήσεων, προχώρησε η Τουρκία με την NAVTEX 717/16 η οποία εκδόθηκε νωρίς σήμερα το πρωί.

Οι τουρκικές στρατιωτικές ασκήσεις θα διεξαχθούν αύριο 12 Νοεμβρίου και την Τρίτη 15 Νοεμβρίου, ημέρα που φθάνει στην Ελλάδα για διήμερη επίσκεψη και ο Αμερικανός πρόεδρος B. Obama.

Η Τουρκική δέσμευση αφορά όχι μόνο περιοχές του FIR Αθηνών νοτίως του Καστελόριζου -στην περιοχή δηλαδή που η Τουρκία διατηρεί και συντηρεί σταθερή αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας επί της υφαλοκρηπίδας- αλλά και ελληνικό εναέριο χώρο.


Συγχρόνως ο σχεδιασμός της άσκησης και η δέσμευση της περιοχής έχει γίνει με τέτοιο τρόπο, ώστε το σύμπλεγμα του Καστελόριζου να εμφανίζεται εγκλωβισμένο από την τουρκική άσκηση.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην τουρκική αναγγελία γίνεται και η εξής αναφορά, που δεν είναι συνήθης πρακτική: «Η άσκηση θα διεξαχθεί έξω από ξένα χωρικά ύδατα, εκτός εάν δοθεί ειδική εξουσιοδότηση» αναφέρει η τουρκική NAVWARN.

Οι «επιθετικές» δεσμεύσεις περιοχών στο Αιγαίο έχουν κλιμακωθεί το τελευταίο διάστημα, προκαλώντας προβληματισμό καθώς συμπίπτουν με την επιθετική ρητορική περί «συνόρων της καρδιάς» και «νησιών που μπορεί να ακουστεί η φωνή μας από την απέναντι τουρκική ακτή» που με εμμονή επαναλαμβάνει ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν.


N.M.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου