Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Σεπ 2016

Το ενδεχόμενο ενός τέλους στην εποχή Μέρκελ φοβίζει τις χρηματοπιστωτικές αγορές, εκτιμά σε κύριο άρθρο της η γερμανική εφημερίδα Die Welt σημειώνοντας ότι πιθανή αποχώρηση της Γερμανίδας καγκελαρίου από την πολιτική σκηνή στην Ευρώπη θα προκαλέσει πολιτική αβεβαιότητα.

Πολλοί οικονομικοί εμπειρογνώμονες δεν βλέπουν θετική εναλλακτική λύση στην καγκελαρία μετά την ενδεχόμενη αποχώρηση της Άγγελα Μέρκελ, γράφει η Die Welt.

“H παγκόσμια ελίτ των επενδυτών θεωρεί ότι η παγκόσμια οικονομία δεν απειλείται ούτε καν από την προοπτική ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ να ονομάζεται Ντόναλντ Τραμπ, αλλά από την αποχώρηση της Μέρκελ από την καγκελαρία .Η έντονη ανησυχία για την Γηραιά ήπειρο δεν οφείλεται μόνο στο Brexit και την άνοδο του λαϊκισμού στην Ευρώπη,αλλά στην πιθανή ρήξη μεταξύ του βαυαρού εταίρου της Μέρκελ, Χορστ Σιχόφερ και της καγκελαρίου…

Στις χρηματοπιστωτικές αγορές, ο φόβος που αναπτύσσεται αφορά το πιθανό τέλος στην εποχή Μέρκελ. Παρά το γεγονός ότι η ίδια η καγκελάριος δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θα θέσει και πάλι υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του επόμενου έτους,χωρίς τη στήριξη βαυαρικού Χριστιανοκοινωνικού κόμματος θα είναι πολύ δύσκολο να επιβληθεί μια νέα υποψηφιότητα για την καγκελάριο Μέρκελ.

“Μια αποχώρηση της Μέρκελ που είναι ένας σημαντικός πυλώνας της γερμανικής και ευρωπαϊκής πολιτικής σταθερότητας θα προκαλέσει επιπλέον αβεβαιότητα», λέει η Τίνα Φόρτντμαν, πολιτική αναλύτρια στην αμερικανική τράπεζα Citibank,εκτιμώντας ότι ο κίνδυνος κατάρρευσης στην Ευρώπη θα αυξηθεί. “Μια πιθανή αποχώρηση της Μέρκελ θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Η αντίδραση της αγοράς θα ήταν εξαιρετικά αρνητική”, λέει και ο Γιάκομπ Κίρκεργκαρντ ,αναλυτής του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων στην Ουάσιγκτον, μιλώντας στο Bloomberg.”.

Ο διάδοχος της Μέρκελ θα ακολουθήσει κατά πάσα πιθανότητα μια πιο συντηρητική δημοσιονομική πολιτική και θα είναι άγνωστο αν η Γερμανία θα συνεχίσει να στηρίζει τις χώρες της ζώνης του ευρώ. Η ανησυχία των επενδυτών σχετικά με τις δεσμεύσεις της Ευρώπης θα επιστρέψει στο προσκήνιο,” λέει ο Κίρκεργκαρντ. “Αυτό θα δημιουργήσει περαιτέρω αβεβαιότητα” πρόσθεσε.

Κανείς δεν πρέπει να υποτιμά τη δύναμη των επενδυτών,επισημαίνει η Die Welt. Με τα δισεκατομμύρια και τις αποφάσεις τους μπορούν να σφραγίσουν την άνοδο ή την πτώση ολόκληρων εθνών ή περιοχών. «Μια μεγαλύτερη αβεβαιότητα επιβαρύνει την προθυμία τους να επενδύσουν, και αυτό με τη σειρά του έχει αρνητική επίδραση στην απασχόληση και την ανάπτυξη», λέει ο Νίκολας Μπλουμ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ Βερολίνο, Germany
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η άσκηση μίας εθνικής νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής είναι εξαιρετικά σημαντική, ιδιαίτερα σε δύσκολες εποχές, αφού η Ευρωζώνη δεν έχει κανέναν μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων – κάτι που φαίνεται από τα τεράστια προβλήματα της Φινλανδίας και της Δανίας, σε αντίθεση με τη Σουηδία και τη Νορβηγία.
.
.
«Δεν είναι δυνατόν να επιβάλλεις την αλλαγή σε ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται πλήρως τα οφέλη της και δεν θα εργαστούν από κοινού για να την υλοποιήσουν – αρκεί βέβαια αυτή η αλλαγή να μπορεί να πείσει αντικειμενικά για την αποτελεσματικότητα της«.
.
Ανάλυση

Πριν από όλα, οφείλουμε να τονίσουμε ότι δεν είμαστε ποτέ υπέρ της δραχμής, θεωρώντας πως η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη στο ευρώ, στο χρέος και στα μνημόνια (ανάλυση) – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρόκειται για μία δογματική αντίληψη. Πόσο μάλλον αφού έχουμε καταγράψει όσο καλύτερα μπορούσαμε τα προβλήματα τυχόν υιοθέτησης της δραχμής πρόσφατα (άρθρο), σε έναν δημόσιο διάλογο – λαμβάνοντας και δημοσιεύοντας διαφορετικές τοποθετήσεις (άρθρο).

Αντίθετα, είμαστε υπέρ της λιρέτας για την Ιταλία (άρθρο), πιστεύοντας πως εάν δεν το τολμήσει θα καταστραφεί εντελώς η οικονομία της – ενώ θεωρούμε γενικότερα πως το ευρώ είναι ένα θνησιγενές νόμισμα που θα καταρρεύσει σύντομα, εάν δεν ενωθεί η Ευρωζώνη τραπεζικά, δημοσιονομικά και, κυρίως, πολιτικά.

Η βασική αιτία είναι το ότι, η Ευρωζώνη δεν διαθέτει κανένα μηχανισμό εξισορρόπησης της απώλειας της ανταγωνιστικότητας των κρατών-μελών της, όπως ήταν η υποτίμηση των νομισμάτων στο παρελθόν – ενώ πρόκειται για εντελώς διαφορετικές οικονομίες που είναι αδύνατον να τις χειριστεί μία κοινή κεντρική τράπεζα, με την ίδια νομισματική πολιτική για όλους.

Εν τούτοις, είμαστε επίσης σχεδόν σίγουροι πως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης δεν πρόκειται ποτέ να δημιουργηθούν – μεταξύ άλλων επειδή η Γερμανία δεν φαίνεται να έχει καμία τέτοια πρόθεση, οπότε θα ήταν καλύτερη η επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην προ ευρώ εποχή (ανάλυση). Ως εκ τούτου, είμαστε ουσιαστικά εναντίον του ευρώ, έχοντας την άποψη πως εάν δεν απελευθερωθούν τα κράτη από τα δεσμά του, από τη φυλακή της Ευρωζώνης καλύτερα, τότε θα καταστραφούν το ένα μετά το άλλο – αφού προηγουμένως τα απομυζήσει η Γερμανία με την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα (ανάλυση), δημιουργώντας το 4ο Ράιχ με οικονομικά όπλα.

Από την άλλη πλευρά, επειδή θεωρούμε πως πρέπει να τεκμηριώνει κανείς τις απόψεις του, χωρίς να επικεντρώνεται σε κάποιες χώρες του Νότου και ειδικά στην Ελλάδα, αφού έτσι μπορεί να θεωρηθεί μη αντικειμενικός, κρίνουμε σκόπιμο να αναφερθούμε σε ορισμένα άλλα κράτη, με πανομοιότυπες οικονομίες και εθνικά συστήματα – όπως είναι τα σκανδιναβικά. Στα πλαίσια αυτά τα εξής:

Η Φινλανδία

Έχοντας αναλύσει πολλές φορές τα προβλήματα της χώρας (άρθρο) που εμφανίσθηκαν μετά την κατάρρευση της NOKIA, η οποία είχε μεγάλες επιπτώσεις στο ΑΕΠ, αναφέραμε πως η κυβέρνηση αντέδρασε με μία σημαντική επέκταση της δημοσιονομικής της πολιτικής – έχοντας όλα τα μέσα, αφού το δημόσιο χρέος της Φινλανδίας ήταν σχετικά χαμηλό, ενώ είχε πλεονάσματα.

Οι ενέργειες της όμως αυτές επιδείνωσαν σε μεγάλο βαθμό τον προηγουμένως εξαιρετικό κρατικό προϋπολογισμό εντός ενός μόνο έτους – όπου, από πλεονασματικός περί το 5% του ΑΕΠ, μετατράπηκε σε έντονα ελλειμματικό (-3% του ΑΕΠ). Παρά το ότι δε στη συνέχεια καλυτέρευσε, παραμένει αρνητικός (γράφημα) – λόγω του ότι η χώρα εφαρμόζει την πολιτική λιτότητας, η οποία συρρικνώνει το ΑΕΠ, προκαλεί ελλείμματα και αυξάνει το δημόσιο χρέος (από 32,7% του ΑΕΠ το 2008 έφτασε στο 63,1% το 2015, οπότε σχεδόν διπλασιάσθηκε).

Επεξήγηση γραφήματος: Κρατικός προϋπολογισμός ως προς το ΑΕΠ της Φινλανδίας (μπλε στήλες, αριστερή κάθετος), σε σχέση με την εξέλιξη του πραγματικού ΑΕΠ (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος).

Περαιτέρω, για μία οικονομία που βιώνει μία μεγάλη συρρίκνωση της παραγωγής της (όπως άλλωστε και η Ελλάδα), η εφαρμογή της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει η Ευρωζώνη στη Φινλανδία (Μάαστριχτ), είναι εξαιρετικά καταστροφική – αφού τα μέτρα που υιοθετούνται δεν περιορίζουν ούτε τα ελλείμματα, ούτε βέβαια τα χρέη, ενώ δεν επαναφέρουν το ρυθμό ανάπτυξης.

Αντίθετα, μειώνουν το ΑΕΠ, οπότε νομοτελειακά αυξάνονται τα ελλείμματα σε σχέση με αυτό – κάτι που θεωρείται απλή αριθμητική, χωρίς να χρειάζονται καθόλου οικονομικές γνώσεις. Λογικά λοιπόν η χώρα είναι για τέσσερα συνεχή χρόνια βυθισμένη στην ύφεση – πόσο μάλλον αφού η λιτότητα είναι μία αυτοκαταστροφική πολιτική για μία οικονομία, στην οποία λόγω ενός «εξωγενούς σοκ» έχει καταστραφεί η προσφορά (παραγωγική βάση).

Το μοναδικό στοιχείο που προστατεύει πλέον τη φινλανδική οικονομία από την πλήρη κατάρρευση, είναι η επεκτατική νομισματική πολιτική της ΕΚΤ, μέσω των χαμηλών βασικών επιτοκίων και της ποσοτικής χαλάρωσης (QE) – η οποία αποτελεί μεν ένα πολύ ασθενές αναπτυξιακό ερέθισμα, αλλά είναι καλύτερη από το τίποτα. Παρά το ότι λοιπόν η Φινλανδία θεωρείται από πολλούς ως μία ευημερούσα χώρα του πυρήνα της Ευρωζώνης, στην πραγματικότητα η οικονομία της είναι παρόμοια με τις αδύναμες των χωρών του Νότου – όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ονομαστικού ΑΕΠ με αφετηρία το τέταρτο τρίμηνο του 2007 (=100) διαφόρων κρατών – όπου η Φινλανδία (μαύρη καμπύλη), μαζί με την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, ευρίσκεται στις τελευταίες θέσεις.

Ολοκληρώνοντας, εάν η ΕΚΤ δεν στήριζε τη Φινλανδία, θα αντιμετώπιζε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα. Παρ’ όλα αυτά, εάν συνεχίσει να εφαρμόζει την ίδια πολιτική, κάποια στιγμή θα καταστραφεί εντελώς.

Η Δανία

Ανάλογα με τη Φινλανδία και τη Σουηδία, βίωσε και η Δανία μία μεγάλη ύφεση μετά το 2008, η οποία έφτασε στο αποκορύφωμα της το δεύτερο τρίμηνο του 2010. Σε αντίθεση όμως με τη Σουηδία, η χώρα δεν έχει έκτοτε συνέλθει – όπως ακριβώς έχει συμβεί με τη Φινλανδία. Εν τούτοις, η Δανία δεν βίωσε ένα σοκ στον τομέα της προσφοράς (παραγωγής), όπως η Φινλανδία λόγω κυρίως της NOKIA – ενώ δεν είναι μέλος της Ευρωζώνης.

Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κανείς γιατί η οικονομία της λιμνάζει για επτά σχεδόν χρόνια, αδυνατώντας να επανέλθει – παρά το ότι έχει πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και χαμηλό δημόσιο χρέος (40,2% του ΑΕΠ το 2015). Γιατί δηλαδή τα ελλείμματα στον προϋπολογισμό της παραμένουν, από πλεονάσματα προηγουμένως, καθώς επίσης γιατί το ΑΕΠ της συρρικνώνεται (γράφημα).

Επεξήγηση γραφήματος: Κρατικός προϋπολογισμός ως προς το ΑΕΠ της Δανίας (μπλε στήλες, αριστερή κάθετος), σε σχέση με την εξέλιξη του πραγματικού ΑΕΠ (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος).

Περαιτέρω, οι περισσότεροι υποθέτουν πως η δυσμενής αυτή εξέλιξη οφείλεται στο γενναιόδωρο κοινωνικό της κράτος, καθώς επίσης στην υψηλή φορολογία – όπου το μεν πρώτο εμποδίζει θεωρητικά την παραγωγική εργασία, ενώ οι μεγάλοι φόροι επιβαρύνουν τις επιχειρήσεις. Ως εκ τούτου, εύλογα η συνταγή που προτείνουν είναι ο περιορισμός του κοινωνικού κράτους και η μείωση της φορολογίας – κάτι που ακούγεται και στην Ελλάδα, από ορισμένα πολιτικά κόμματα.

Εν τούτοις, η Σουηδία χαρακτηρίζεται από ένα ανάλογα γενναιόδωρο κοινωνικό κράτος, καθώς επίσης από πολύ υψηλούς συντελεστές φορολόγησης – όπως άλλωστε η Νορβηγία και η Φινλανδία. Όλες αυτές οι χώρες δε, έχουν προσπαθήσει τα τελευταία χρόνια να αυξήσουν την αποδοτικότητα των κοινωνικών τους συστημάτων, καθώς επίσης να μειώσουν το κόστος – ενώ, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, η Δανία έχει κάνει τις περισσότερες μεταρρυθμίσεις από κάθε άλλη σκανδιναβική χώρα (γράφημα στο άρθρο μας: διαρθρωτικές αλλαγές).

Επομένως, δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς τη σημαντικότατη διαφορά της οικονομικής εξέλιξης (ΑΕΠ) της Δανίας και της Φινλανδίας, σε σχέση με τη Σουηδία, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί – αφού δεν μπορεί να οφείλεται στο κοινωνικό κράτος και στην υψηλή φορολογία. Όσον αφορά τη Νορβηγία, η οποία δεν βίωσε μία ανάλογα μεγάλη ύφεση με τις άλλες σκανδιναβικές χώρες, ίσως κάποιοι θεωρήσουν πως οφείλεται στο ότι, είναι μία πετρελαιοπαραγωγός χώρα – κάτι που όμως δεν ισχύει, όπως θα τεκμηριώσουμε παρακάτω.

Επεξήγηση γραφήματος: Αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ από το 2008 (=100) στη Δανία (γαλάζια καμπύλη κάτω), στη Φινλανδία (κόκκινη κάτω), στη Νορβηγία (πράσινη επάνω) και στη Σουηδία (σκούρα επάνω).

Συμπεραίνεται λοιπόν ότι η αιτία θα πρέπει να είναι κάποιος άλλος εξωγενής παράγοντας, κοινός για τη Φινλανδία και τη Δανία – όπου για την πρώτη αναφέραμε ήδη πως πρόκειται για την συμμετοχή της στην Ευρωζώνη. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να υιοθετεί τη δική της μονεταριστική πολιτική, όπως η Σουηδία – συμπεριλαμβανομένης της υποτίμησης του νομίσματος, για την αντιμετώπιση των εξωτερικών οικονομικών σοκ. Εκτός αυτού, η δημοσιονομική πολιτική της Φινλανδίας οφείλει να είναι εντός των πλαισίων του Μάαστριχτ, αφού διαφορετικά της επιβάλλονται κυρώσεις – ακόμη και αν η πολιτική αυτή καταστρέφει την οικονομία της.

Ο κοινός αυτός εξωγενής παράγοντας είναι επίσης η Ευρωζώνη για τη Δανία, παρά το ότι δεν είναι μέλος της – επειδή είναι συνδεδεμένη με το Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών ΙΙ (Exchange Rate Mechanism, ERM II), ο οποίος αποτελεί το προκαταρκτικό στάδιο για τη συμμετοχή της στη νομισματική ένωση. Ως εκ τούτου, είναι υποχρεωμένη να διατηρεί την ισοτιμία του νομίσματος της σε μία συμφωνημένη διακύμανση, σε σχέση με το ευρώ – γεγονός που σημαίνει ότι, η νομισματική πολιτική της Δανίας δεν καθορίζεται σε ένα μεγάλο βαθμό από τις εσωτερικές της ανάγκες, αλλά από τις αποφάσεις της ΕΚΤ, είτε αυτές ταιριάζουν με την οικονομία της, είτε όχι.

Εκτός αυτού, η Δανία δεσμεύεται επίσης από τις αυστηρές διατάξεις του «Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης» της Ευρωζώνης – κάτι που σημαίνει ότι, υπόκειται στους ίδιους κανόνες τήρησης του κρατικού προϋπολογισμού, καθώς επίσης στις κυρώσεις, όπως ακριβώς ένα κράτος μέλος της νομισματικής ένωσης. Επομένως, τα προβλήματα της οικονομίας της οφείλονται στο ευρώ, όπως αυτά της Φινλανδίας – χωρίς την παραμικρή αμφιβολία.

Η Σουηδία

Η χώρα δεν είναι ούτε μέλος της Ευρωζώνης όπως η Φινλανδία, ούτε του μηχανισμού ERM II όπως η Δανία. Βέβαια, σε κάποια χρονική στιγμή στο μέλλον έχει προγραμματισθεί η συμμετοχή της, αλλά κατά κάποιον παράδοξο τρόπο καταφέρνει πάντοτε να μην πετυχαίνει τα κριτήρια σύγκλισης. Επομένως η σουηδική κορώνα μπορεί να κυμαίνεται ελεύθερα σε σχέση με όλα τα άλλα νομίσματα, συμπεριλαμβανομένου του ευρώ – κάτι που, σε αντίθεση με τη Φινλανδία και τη Δανία, της εξασφαλίζει έναν πολύ μεγαλύτερο έλεγχο της νομισματικής της πολιτικής.

Παρά το ότι τώρα έχει υπογράψει/επικυρώσει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης της Ευρωζώνης (πηγή), έχει αρνηθεί να δεσμευθεί με τους όρους του για εκείνο το χρονικό διάστημα που δεν είναι μέλος του ευρώ – ενώ, αν και πρέπει να τηρεί τα κριτήρια του Μάαστριχτ, δεν απειλείται με κυρώσεις όταν δεν το κάνει. Επομένως, δεν έχει κανένα από τα μειονεκτήματα του ευρώ – οπότε αυτός είναι ο λόγος που κατάφερε να ξεφύγει από την ύφεση, σε αντίθεση με τη Φινλανδία και τη Δανία.

Η Νορβηγία

Η χώρα δεν είναι μέλος της Ευρωζώνης, ούτε της ΕΕ, αλλά της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ζώνης (ΕΕΑ) – κάτι που την καθιστά έμμεσα μέλος της Ε.Ε. στα πλαίσια των εμπορικών σχέσεων που αναπτύσσει, αφού διέπεται από τους ίδιους ακριβώς νόμους και κανονισμούς με τα υπόλοιπα μέλη (αυτό θα προσπαθήσει και η Βρετανία, εάν τελικά φύγει από την ΕΕ).

Εκτός αυτού είναι μία χώρα παραγωγής πετρελαίου, οπότε το νόμισμα της διέπεται από τους κανόνες του, όπως συμβαίνει με τη Ρωσία – αν και η οικονομία της δεν στηρίζεται στο πετρέλαιο, επειδή έχει δημιουργήσει ένα επενδυτικό κεφάλαιο που συγκεντρώνει τα πετρελαϊκά έσοδα, για να τα διανείμει δίκαια σε όλες τις γενεές (ανάλυση), καθώς επίσης για να προστατεύει το νόμισμα της από τις υπερβολικές ανατιμήσεις.

Εν τούτοις, αντιμετώπισε μεν προβλήματα κατά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, κυρίως όμως από την πρόσφατη κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου (άρθρο) – με αποτέλεσμα να εμφανίσει πρόσφατα αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης, καθώς επίσης μείωση των πλεονασμάτων στον προϋπολογισμό της (γράφημα).

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του πραγματικού ΑΕΠ (μπλε στήλη, αριστερή κάθετος) και του προϋπολογισμού της Νορβηγίας (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος)

Περαιτέρω, η Νορβηγία αποσύρει για πρώτη φορά χρήματα από το επενδυτικό κεφάλαιο της, για να εκτελέσει τον προγραμματισμένο προϋπολογισμό της (πηγή) – οπότε δεν είναι σίγουρο εάν θα αποφύγει τελικά να βυθιστεί σε μία μεγάλη ύφεση. Εν τούτοις, τα προβλήματα της οφείλονται κυρίως σε εξωγενείς αιτίες (τιμές πετρελαίου, παγκόσμια ύφεση κλπ.) και όχι στην πολιτική λιτότητας – όπως συμβαίνει με τις χώρες της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης της Δανίας.

Ολοκληρώνοντας, οφείλουμε να συμπληρώσουμε πως οι σκανδιναβικές χώρες χαρακτηρίζονται από μία μεγάλη φούσκα ακινήτων, τυχόν έκρηξη της οποίας θα προκαλέσει τραπεζική κρίση – πόσο μάλλον εάν συνδυαστεί με τον ιδιωτικό τους τομέα, ο οποίος είναι υπερχρεωμένος σε μεγάλο βαθμό, κυρίως της Δανίας (ανάλυση). Αυτά τα προβλήματα όμως οφείλονται σε άλλους παράγοντες, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με το ευρώ – οπότε δεν είναι σημαντικά για το θέμα μας.

Επίλογος

Όπως συμπεραίνεται καθαρά από την παραπάνω μικρή ανάλυση, η άσκηση μίας εθνικής νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής είναι εξαιρετικά σημαντική, ιδιαίτερα σε εποχές κρίσης – ενώ η Ευρωζώνη δεν έχει κανέναν απολύτως μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων. Οι εθνικές κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών της είναι υποχρεωμένες να ακολουθούν την ΕΚΤ, έχοντας ως εκ τούτου ελάχιστες δυνατότητες να προστατευθούν από τα τοπικά σοκ – ενώ, λόγω της απώλειας της τραπεζικής εποπτείας, η οποία ανήκει επίσης στην ΕΚΤ, έχουν χάσει τον έλεγχο των εμπορικών τραπεζών.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους υπουργούς οικονομικών, οι οποίοι έχουν πλέον ελάχιστη αυτονομία όταν η χώρα τους πλήττεται από υπερβολικά ελλείμματα – ενώ ο πραγματικός στόχος των κρατών δεν είναι δυστυχώς ο πληθωρισμός 2% που έχει συμφωνηθεί, αλλά η διατήρηση των ελλειμμάτων κάτω από το 3% εις βάρος των θέσεων εργασίας. Όταν δε η ΕΚΤ προσπαθεί να αυξήσει τον πληθωρισμό με τη νομισματική της πολιτική, δεν τα καταφέρνει – επειδή την ίδια στιγμή η Κομισιόν, κατ’ εντολή της καγκελαρίου, πιέζει να μειωθούν τα ελλείμματα, εις βάρος της ζήτησης, προκαλώντας αποπληθωρισμό.

Στα πλαίσια αυτά, η οικονομική καταστροφή που βιώνει η Φινλανδία, όπως επίσης πολλές από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, οφείλεται στη συμμετοχή τους στην Ευρωζώνη – ενώ αυτή της Δανίας στη συμμετοχή της στο μηχανισμό ERM II.

Επομένως, δεν έχει σχέση ούτε με το κοινωνικό κράτος, ούτε με την υψηλή φορολόγηση, ούτε με την ανάγκη υιοθέτησης διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων – αλλά με τη δομή της Ευρωζώνης η οποία, εάν δεν αλλάξει αμέσως, θα προκαλέσει σε όλα τα κράτη μεγάλες καταστροφές. Η άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων, οι εσωτερικές κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις, οι διακρατικές συγκρούσεις κοκ. είναι μερικές μόνο από αυτές – ενώ δεν μπορούν να αποκλεισθούν πολύ πιο δυσάρεστες, τις οποίες καλύτερα να μην αναφέρει κανείς.

Ελπίδα βέβαια υπάρχει για να αποφευχθούν όλα αυτά – η οποία δεν είναι άλλη από την επιστροφή όλων των κρατών μαζί στην αφετηρία, όπως άλλωστε ζητάει μία κίνηση που έχει δημιουργηθεί στη Γερμανία (EUREXIT), με αντίθετη της τη «Restart Europe now». Βέβαια, αφού προηγουμένως διορθωθούν όλες εκείνες οι στρεβλώσεις που προκάλεσε η νομισματική ένωση από την ίδρυση της, η καταστροφική πολιτική λιτότητας, καθώς επίσης το προμελετημένο έγκλημα των μνημονίων σε ορισμένες χώρες, όπως η Ελλάδα (χωρίς ποτέ να υποτιμάμε τα δικά μας λάθη και τις δικές μας ευθύνες ως Έλληνες).

Βασίλης Βιλιάρδος
Βιβλιογραφία: Bofinger, Copola, Horn
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στα 175 με 220 ευρώ το άτομο έριξαν οι διακινητές το κόστος του περάσματος για τους πρόσφυγες και μετανάστες από την Τουρκία στα ελληνικά νησιά, σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Hurriyet.

Σε μια προσπάθεια προσέλκυσης «πελατών», οι Τούρκοι διακινητές έριξαν τις τιμές, που κυμαίνονταν από 500 έως και 1.500 ευρώ το άτομο πέρυσι το φθινόπωρο, αμέσως μετά τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας για το προσφυγικό.

Σύμφωνα με δημοσίευμα, η πτώση των τιμών είναι η αιτία αύξησης των αφίξεων τους τελευταίους μήνες, καθώς το χαμηλό κόστος προσελκύει κυρίως Αφρικανούς και Πακιστανούς μετανάστες, ενώ η φήμη του εγκλεισμού στα ελληνικά νησιά απωθεί Σύρους και άλλους πρόσφυγες.

Οι Τούρκοι διακινητές πληροφορούν τους υποψήφιους «πελάτες» τους ότι οι ελληνικές Αρχές θα υποχρεωθούν να τους αφήσουν να διασχίσουν τη χώρα και έτσι θα καταφέρουν να φύγουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης και ότι ο συνωστισμός πολλών χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στα ελληνικά νησιά θα αναγκάσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση να «σπάσει» τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας.

Πηγή ΑΠΕ – ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πριν λίγες ημέρες δημοσιεύσαμε ένα δελτίο Τύπου το οποίο αφορούσε επώνυμες καταγγελίες του καθηγητή του ΔΠΘ Βασίλη Τσαουσίδη, σχετικά με την τραγική κατάσταση που οποία επικρατεί στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.
Σήμερα, λίγες ημέρες μετά, ο ίδιος καθηγητής επανέρχεται αυτή τη φορά με επιστολή του, η οποία απευθύνεται προς το υπουργείο Παιδείας, βλέπει το φως της δημοσιότητας και καταδεικνύει την κατάπτωση του ΔΠΘ, σηματοδοτώντας την ύπαρξη ενός ευρύτερου πλαισίου στον χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης, η οποία ελέω της ανεξαρτησίας της αλλά και ιδιοτελειών βυθίζεται στον βούρκο του άκρατου φασισμού.

Ανοιχτή επιστολή στην Αν. Υπουργό Παιδείας

Ενόψει της επικείμενης συζήτησης στη Βουλή για την Παιδεία και με δεδομένη την κατάσταση που διαμορφώθηκε στα ΑΕΙ μετά την παραίτηση πολλών μελών των Συμβουλίων, θα ήθελα να σας παρακαλέσω να λάβετε υπόψη σας την εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση που διαμορφώνεται από το θεσμικό πλαίσιο ειδικά για περιφερειακά Πανεπιστήμια, όπως το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.

Ισχυροί και αδιάβλητοι ελεγκτικοί μηχανισμοί αλλά και διακριτοί ρόλοι των εκπροσώπων θεσμικών οργάνων είναι απαραίτητοι στα περιφερειακά πανεπιστήμια, ιδίως σε όσα παρέμειναν για χρόνια γεωγραφικά απομονωμένα. Σε αυτά τα Πανεπιστήμια η δημοκρατική αντίληψη είναι πιο ευάλωτη και οι διαπλεκόμενοι τοπικοί ανταγωνισμοί, ενόψει μάλιστα και της αποχώρησης πλήθους επιστημόνων και μελών ΔΕΠ που είχαν επιστρέψει στην Ελλάδα από το εξωτερικό, υπερισχύουν παντού: στα θεσμικά όργανα, τις επιτροπές, τις διεπαφές με την περιφέρεια και την τοπική κοινωνία, ακόμη και στον τοπικό τύπο.
Το δημοκρατικό έλλειμμα δεν μπορούν να το αποτρέψουν τα θεσμικά όργανα με την υφιστάμενη δομή ή/και αποδυναμωμένη λειτουργία τους. Η Σύγκλητος από μόνη της δεν ήταν δυνατό τόσα χρόνια στο Δημοκρίτειο να θέσει τον πήχυ της δεοντολογίας σε τέτοιο επίπεδο ώστε να αποτρέψει ακαδημαϊκές παρεκτροπές.
Επιβάλλονται δύο πράγματα: Ισχυροί ελεγκτικοί μηχανισμοί για τους ελέγχοντες και διακριτοί ρόλοι των θεσμικών οργάνων, ώστε να μην εκπροσωπούν οι ίδιοι άνθρωποι όλους τους θεσμούς. Να μην καθίσταται τελικά δυνατόν πανομοιότυπες διατριβές να θεωρούνται αυθεντικές, Πρυτάνεις να είναι ταυτόχρονα και Πρόεδροι στα τμήματά τους ή να ασκούν έλεγχο νομιμότητας σε εκλεκτορικά στα οποία συμμετέχουν οι ίδιοι, Πρυτάνεις και μέλη της Συγκλήτου να συμμετέχουν σε εταιρείες με εργολάβους του Πανεπιστημίου, ή να συμμετέχουν σε αμφιβόλου νομιμότητας απευθείας αναθέσεις.
Η Σύγκλητος, ως όργανο που συγκροτείται από υφισταμένους του Πρύτανη, δεν είναι σε θέση να λειτουργήσει ως προβλέπει η νομοθεσία και ως εκ τούτου υπολείπεται του αποφασιστικού της ρόλου. Ο Πρύτανης έχει την αποκλειστική πειθαρχική αρμοδιότητα για όλα τα μέλη της Συγκλήτου και του Πανεπιστημίου – πλην των μελών του Συμβουλίου – ενώ ο ίδιος, μετά την αποδυνάμωση των Συμβουλίων δεν ελέγχεται από κανέναν. Δεν μπορεί η Σύγκλητος από μόνη της ούτε να εγγυηθεί την δίκαιη εκπροσώπηση όλων των απόψεων, δεν μπορεί καν να εγγυηθεί την πρόσβαση των μελών ΔΕΠ στα πρακτικά των συνεδριάσεών της. Αποτέλεσμα: δεν μπορεί να αποτρέψει το να τιμωρούνται πειθαρχικά με κράτηση του μισθού τους Καθηγητές που διαφώνησαν με την άποψη του Πρύτανη σε σχέση με το αν συνιστά ασυμβίβαστο η συμμετοχή του σε όργανα των οποίων ασκεί αργότερα των έλεγχο νομιμότητας. Και όταν αυτοί οι Καθηγητές προσφεύγουν στο Συμβούλιο, ελπίζοντας ότι θα βρουν ένα αντίδοτο στην κατάφωρη αδικία που υφίστανται, καλούνται σε απολογία γιατί τόλμησαν να απευθυνθούν στο Συμβούλιο.

Η ακαδημαϊκή κοινότητα αισθάνεται πλέον ασφαλής όταν δεν μιλάει.
Αυτό συνιστά άμεσο κίνδυνο εκφασισμού των Πανεπιστημίων.

Βασίλης Τσαουσίδης
Καθηγητής ΗΜ και ΜΥ
Μέλος Συμβουλίου ΔΠΘ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Παραιτήθηκε λέει από την θέση του ο Γενικός Γραμματέας Πρώτης Υποδοχής και Ταυτοποίησης (!), καταγγέλοντας συγχρόνως τον αρμόδιο αναπληρωτή υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής για το ποσό που ξοδεύει η κυβέρνηση για κάθε πρόσφυγα και που είναι 15.000 ευρώ τον χρόνο.

Πρώτον: Ρε συ γιατρέ "χωρίς σύνορα", δεν βαρέθηκες πιά το ξεφτιλίκι; Αντέχεις κι άλλο;
Από τα γιαούρτια που έτρωγες σαν βουλευτής του ΠαΣοΚ, στην γελοιότητα της ΡΗΜΑΔ και τώρα Γενικός Γραμματέας (πσσσσ!) Πρώτης Υποδοχής και Ταυτοποίησης;
Μα είναι τίτλος γενικής γραμματείας αυτός;
Και μόνον που το δέχτηκες να γίνεις γραμματέας τέτοιας γραμματείαςσε χαρακτηρίζει επιεικώς σαν βλάκα.  Ή σαν οπορτουνιστή.  Ή και τα δύο.
Γι αυτό χ@στήκαμε που παραιτήθηκες. Κάπου αλλού θα σε ξαναδούμε πάλι. 
Τα ποντίκια τρυπώνουν παντού.

Δεύτερον: Για το ποσό των 15.000 ετησίως ανά πρόσφυγα, έχεις δίκιο βουνό.
Είναι ένα νούμερο κόλαφος για την ξεφτιλισμένη πιά κυβέρνηση, ένα νούμερο που δεν θα μαθαίναμε αν δεν παραιτιόσουν, άρα καλά έκανες και παραιτήθηκες. Φάνηκες και σε κάτι χρήσιμος.

Η  "πρώτη φορά τόσο αντιλαϊκά" θεωρεί αριστερό να κατάσχει-δεσμεύει λογαριασμούς υπαλλήλων για χρέη κάτω κι από 1000 ευρώ, να κόβει πετσοκομμένες συντάξεις, να καταργεί ΕΚΑΣ (αλήθεια, που είναι τα "ισοδύναμα" που υποσχέθηκες στους πρώην δικαιούχους, λελέ με το μαντηλάκι;), να απελευθερώνει τις κατασχέσεις και πλειστηριασμούς ΠΡΩΤΗΣ κατοικίας (το μεγάλο μπουμ έρχεται, αφού μετά την απεργία των δικηγόρων και των συμβολαιογράφων τώρα ξανάρχισε η σχετική διαδικασία, τα αποτελέσματα της οποίας θα φανούν από μέρα σε μέρα), να ανεβάζει και να εφευρίσκει παρανοϊκά νέους φόρους με την μορφή "πιστοποιητικών" κλπνα απειλεί με εισβολή εφορίας, εισαγγελέων και δυνάμεων καταστολής-κατοχής μέσα στα ίδια μας τα σπίτια και απ΄την άλλη, υπακούοντας στις εντολές και στα συμφέροντα των τοκογλύφων "Εταίρων", να ξοδεύει 15.000 ευρώ το κεφάλι για κάθε λαθραίο ή μη, πρόσφυγα ή οιονεί εισβολέα.

Κι αν ακόμα ισχυριστεί η  "πρώτη φορά μεσ' στα σκ@τά" κυβέρνηση πως αυτά τα λεφτά, ή μεγάλο μέρος τους μας τα δίνουν οι "Εταίροι" (για να παρκάρουν το πρόβλημα στην δική μας χώρα και όχι στις δικές τους), δεν υπάρχουν άραγε άλλοι τόσοι έλληνες νεόπτωχοι και αναξιοπαθούντες από την ληστρική επιδρομή αποικιοκρατών και δωσιλόγων, που να δικαιούνται να ξοδεύει το κράτος γι αυτούς αυτό το ποσό; 
Γιατί δεν το ζητήσανε και για κείνους;

Η πολιτική διαχείριση όλου του φάσματος των θεμάτων που απασχολούν την κοινωνία από την δήθεν αριστερή κυβέρνηση, μπάζει από παντού.
Γι αυτό κι έχουν ξαμολύσει κάτι τσοπανόσκυλα (μάλλον κοπρόσκυλα) τύπου κρητικού μαυροπουκαμισά, μαγκιά, κλ@νιά, κι εξάτμιση, να θολώσουν τα νερά. Με δηλώσεις και αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Κι ο χορός καλά κρατεί. 
Χορός δισεκατομμυρίων όταν εμάς μας σφάζουν για ψίχουλα.
Χορεύει καλά όμως, όποιος χορεύει τελευταίος!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Δέσποινα Τσαμόγλου 

Ο Ξένιος Δίας είναι, φυσικά, ξένιος ακόμη κι όταν το μέτρο χάνεται, όπως π.χ. εν προκειμένω, όπου ο τζάμπα μάγκας πρωθυπουργός φόρτωσε στην "τελειωμένη" από τα αντιλαϊκά του (...) μέτρα κοινωνία ένα δυσβάσταχτο πρόβλημα, -εννοείται χωρίς να διαθέτει τις υποδομές και τα χρήματα για να τις υποστηρίξει- επιβάλλοντας σε τοπικές κοινωνίες να δείξουν "την φιλανθρωπία" που εκείνου δεν του περισσεύει για τους συμπατριώτες του - ή μάλλον συμπολίτες του, στους που υποσχέθηκε ελπίδα και τους έφερε την απελπισία, κι αφού εξαπάτησε για δεύτερη φορά το σύμπαν, κάνοντας, το περιβόητο "όχι" yes, κατά γελοιωδέστατο τρόπο, πράττοντας, έκτοτε, το αντίθετο από αυτό που του ζήτησε το 61% του ντεμέκ κυρίαρχου λαού, σπέρνει για μια ακόμη φορά την πόλωση και ποντάρει στην πόρωση γιατί είναι το κόλπο της φάβας.

Ο φασισμός του ουμανιστή (είτε του ηλίθιου που ακολουθεί άκριτα ό,τι του πασάρουν για να μην χαρακτηριστεί χρυσαυγίτης στην Ελλάδα και ακροδεξιός-ναζιστής στην Ευρώπη, είτε του τύπου Σόρος, που χρησιμοποιεί το "ποίμνιο" των ηλιθίων για να υλοποιήσει την ατζεντούλα του) που διαστρέβλωσε τα διδάγματα των σοφών, που ποδοπάτησε το Μέτρον το Άριστον και επιβάλει την ανοχή κάθε συστήματος που εμπνέονται οι ατζέντηδες, παίζοντας με τις ευαίσθητες χορδές της κοινωνίας, μου βρωμάει πολύ. Ποιός "ουμανισμός" βλέπει ανθρώπινο δικαίωμα στη μπούργκα και σε κάθε είδους παρόμοιο Απαρτχάιντ; κι όμως, είμαι υποχρεωμένη να δεχτώ, σε ευρωπαϊκή γη, ως κατοχυρωμένο δικαίωμα, μετά από αιώνες αγώνων για την κατοχύρωση των αυτονόητων -για εμένα, ως Ελληνίδας- δικαιωμάτων στην Ευρώπη αυτόν τον αποτροπιασμό, επειδή ο ηλίθιος που φοβάται να μην τον αποκαλέσουν ναζιστή λόγω του εγκληματικού παρελθόντος του, σε συνδυασμό με αυτόν που τραβάει τα νήματα, έχουν αποφασίσει σχετικώς. Στην Ελλάδα δεν έχουμε ναζιστικό παρελθόν, έχουμε όμως τη σκληροπυρηνική προπαγάνδα αγαθοφανούς ξερόλα τύπου και Τύπου, που προσπαθούν να στιγματίσουν ως "χρυσαυγίτη" (άρα ανεγκέφαλο, άρα του "τραβάμε χι") όποιον επισημαίνει ότι δεν χωράει όλη η Μέση Ανατολή και η Αφρική στην Ελλάδα, κι ότι το όλο πράγμα θα το φυσάμε μια μέρα και δεν θα κρυώνει -όσοι θα έχουν απομείνει.

Θεωρώ φασισμό οποιαδήποτε αντιδημοκρατική, άδικη και με την βία επιβαλλόμενη πράξη σε μια κοινωνία, στα πλαίσια άσκησης εξουσίας, από όποιον κι αν προέρχεται, όσα στεφάνια κι αν έχει καταθέσει στο σκοπευτήριο της Καισαριανής για να διαλαλήσει τις κομμουνιστικο-δημοκρατικές (σικ) πεποιθήσεις του. Δεν δίνω δεκάρα για τις αριστερές "αξίες" από την στιγμή που εκδικούνται όποιον δεν "φρονεί ομοίως", όποιον έχει αηδιάσει με τις διαδοχικές εξαπατήσεις, και κυρίως, όποιον δούλεψε στη ζωή του και δεν βολεύτηκε ποτέ. Επίσης με ανησυχεί το ότι αφενός θα μας άρεσε να ζούμε σε ένα οργανωμένο κράτος και να απολαμβάνουμε τα οφέλη του, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην το αποκτήσουμε ποτέ.
΄Ηταν υποχρέωση του τύπου που περνιέται για πρωθυπουργός και της λεγόμενης κυβέρνησής του να προστατέψει την κοινωνία που τον έθρεψε, έχοντας σχέδιο, εφόσον είπε το "περάστε κόσμε", να φροντίσει εκ των προτέρων για την με ανθρώπινους όρους προσωρινή -υποθέτω- φιλοξενία των προσφύγων, και όχι να τους φορτώσει στου κασίδη το κεφάλι. Διότι, κάτι καταλάβαμε λάθος, ΔΕΝ έχει υποχρέωση ο κασίδης να βοηθήσει τον κατατρεγμένο, όποιος το κάνει από το περίσσευμα της ψυχής και του πορτοφολιού του, καλά κάνει, αλλά δεν κάνει καλά αν δείχνει με το δάχτυλο κάποιον άλλο, που δεν είναι ή δεν μπορεί να είναι τόσο "καλός" όσο ο ίδιος. Επίσης δεν έχει υποχρέωση ο ξεζουμισμένος άνεργος του οποίου η οικογένεια ζει από την πενιχρή σύνταξη του παππού να ανεχτεί τις ανθρωπιστικές παρόλες του απατεώνα δήθεν κομμουνιστή που στέλνει τα παιδιά του στο ιδιωτικό σχολείο.Μαζί με αυτόν μου βρωμάει κι ο άλλος που ενώ ακόμη λαμβάνει έναν από τα χρόνια του πασοκ κατοχυρωμένο μισθουλάκο, συνταξη-άρα από Δημόσιο χρεωκοπημένο οργανισμό, αυτός που ως υπάλληλος υπηρεσίας αγόρασε 4 σπίτια και σπούδασε παιδιά στην Αγγλία, αυτός που απο ταξιτζής μεταλλάχθηκε σε εφοριακό, κάνει κριτική από καθέδρας.

Παρόλο που είμαι μακριά, θλίβομαι γιατί βλέπω ότι πολύ λίγο νοιάζεται κανείς για τα βάσανα ανθρώπων της ηλικίας μου ή και μικρότερων, που είχαν επιλέξει κάποτε να μην μπουν κάτω από την ασφαλή σκέπη του Δημοσίου. Στενοχωριέμαι που κανείς δεν βρίζει τον εαυτό του επειδή με τις από πολύ ταπεινά ελατήρια κινούμενες επιλογές του, καταδίκασε γενιές ολόκληρες, βλέπω καλούς και άξιους νέους συναδέλφους με οικογένειες να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στις βασικές υποχρεώσεις τους, να είναι πρακτικά ανασφάλιστοι να πνίγονται από τον παραλογισμό του 24% συν 26% συν 100% προκαταβολή φόρου επόμενης χρονιάς, συν φόρο επιτηδεύματος, συν συν... βλέπω και μαθαίνω για γνωστούς και φίλους άνεργους από την αρχή της κρίσης, φυτοζωούν στη σιωπή οικογένειες ολόκληρες με τον μισθό του παππού και της γιαγιάς, χωρίς καμιά προοπτική για να "ξελασπώσουν" και να καταφέρουν να προσφέρουν ένα μέλλον στα παιδιά τους. Γι αυτούς τους "εγχώριους", για τα πατριωτάκια μου, που ήταν επίσης κάποτε νοικοκυραίοι και "θα τους πάρουν τα σπίτια οι τράπεζες" κάποιοι "κόπτονταν" κάποτε, τώρα "μούγκα στην στρούγκα". Δεν είναι χαμένες αυτές οι γενιές, όπως ακριβώς τα παιδιά πρόσφυγες της Συρίας;

Με εκνεύρισε ιδιαίτερα κι ο συν-μετανάστης από Αγγλία που χαρακτήρισε βλάκες ανθρώπους για τους οποίους δεν ξέρει τίποτα κι επιπλέον συγκρίνει ανόμοια πράγματα.

Και κάτι τελευταίο, για όποιον είχε την καλοσύνη να δώσει λίγη σημασία στα παραπάνω: από τότε που άρχισε η ιστορία με τις βάρκες, επικαλούνται διαρκώς πολλοί το προσφυγικό υπόβαθρό μας. Εμείς δεν ήμασταν "σταθμευμένοι" στην Τουρκία, και περιμέναμε να περάσει ο πόλεμος σε ασφαλή, μη εμπόλεμα μέρη, μέχρι που κάποιος-ιοι (του ως άνω διπλού ουμανιστικού ρεπερτορίου) έδωσε το σύνθημα," εμπρός απέναντι". Εμάς, τον "εχθρό" μας "πέταξαν στη θάλασσα", από τις πατρίδες τις οποίες χάσαμε για πάντα, όπως είχα πληροφορηθεί από τα μεγάφωνα, μια σταλιά παιδί, για πρώτη φορά στην καταστόλιστη από κόκκινες σημαίες Ατατούρκ Μπουλβαρί της Άγκυρας, λίγο προτού ξεκινήσει η σε -δωδεκάδες- παρέλαση του τουρκικού στρατού, θα ήταν 30 Αυγούστου, μάλλον του 1980, σε ένα παραλήρημα τότε κεμαλικού εθνικισμού, χωρίς ίχνος μαντήλας.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι πόλεμοι δεν γίνονται για το χρήμα. Ούτε για το πετρέλαιο και τις λοιπές πρώτες ύλες. Αυτά έπονται στην ιεράρχηση όσων αποφασίζουν την έναρξη του πυρός. Οι πόλεμοι γίνονται μόνο για τρεις λόγους: επιβίωση, ελευθερία, κυριαρχία.

Η επιδίωξη της απόκτησης ή της διεύρυνσης των τριών αξιών είναι σύμφυτη στο ανθρώπινο είδος και γι' αυτές δαπανάται τόσος κάματος, εκλύεται τόση ενέργεια και χύνεται αίμα αθώων. Από τούτες τις τρεις αξίες μόνο η μία συνδέεται με το υλικό μέρος του βίου: η επιβίωση. Οι άλλες δύο (ελευθερία και κυριαρχία) αφορούν κυρίως το πνεύμα.

Η Κατοχή του Μνημονίου δεν επιβλήθηκε στην Ελλάδα μόνο για τα χρήματα και τα ακίνητα. Αυτά θα μπορούσαν, όμως, να τα πάρουν και με άλλους τρόπους οι ξένοι επικυρίαρχοι. Η μνημονιακή προδοσία έγινε για να εκχωρηθεί η κυριαρχία και για να αναιρεθεί η ελευθερία των Ελλήνων - ας μην ξεχνάμε ότι ο εθνικός μας ύμνος προς την ελευθερία αναπέμπεται.

Το ελληνικό πνεύμα, διαχρονικά, είναι ο κεντρικός στόχος των εχθρών του Γένους μας.
Αυτό θέλουν να κάμψουν, να υποτάξουν, να ελέγξουν και να τσακίσουν.
Αυτό έχει εμποδίσει την κατρακύλα της ανθρωπότητας στη βαρβαρότητα της λατρείας της ύλης.
Αυτό πλήττεται και από τους αντιπάλους του Ελληνισμού και από τους ελληνόφωνους πράκτορές τους.

Οπως γράψαμε, οι Αθηναίοι πλέον ζουν με ψυχοφάρμακα. Αυτό απέδειξε έρευνα που δημοσιεύτηκε στην έγκυρη επιστημονική επιθεώρηση «Environmental Science and Technology».

Στο σχετικό άρθρο αναφερόταν ότι «έπειτα από ανάλυση των αστικών λυμάτων, αποκαλύπτεται ότι την τελευταία πενταετία όλο και αυξάνονται τα κρούσματα κατάθλιψης, με αποτέλεσμα να έχει εκτοξευτεί η χρήση αντιψυχωσικών, αγχολυτικών και αντικαταθλιπτικών φαρμάκων! Οι μετρήσεις δείχνουν ανοδική τάση και στη χρήση ορισμένων ναρκωτικών, όπως οι μεθαμφεταμίνες και το ecstasy».

Αυτά, μάλλον, θέλει να αποφύγει ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, ο οποίος είπε σε συνέντευξή του ότι η χώρα του «κουράστηκε να λαμβάνει κατάλογο με υποχρεώσεις στις οποίες πρέπει να ανταποκριθεί».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Απόηχοι από την πρωθυπουργική ομιλία της 81ης ΔΕΘ

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Το περιεχόμενο του φετινού πρωθυπουργικού λόγου στη ΔΕΘ, αλλά και αυτό της συνέντευξης Τύπου που τον συμπλήρωσε, ήταν διαφορετικό από την πεπατημένη. Τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά αυτού του λόγου δεν ήταν οι συνηθισμένες, άλλωστε, προσπάθειες αποπροσανατολισμού από την οικτρή πραγματικότητα, ούτε οι υποσχέσεις θετικών αλλά απραγματοποίητων εξελίξεων, αλλά ούτε και οι απτές αποδείξεις του ομιλητή για την προσχώρησή του σε πολιτικές της παραδοσιακής δεξιάς.
Πέρα από όλα αυτά, όσα νομίζω ότι πρωτοστάτησαν στη δημιουργία κακών εντυπώσεων, από την πρωθυπουργική ομιλία και τη συνέντευξη, ήταν ο έντονος εκνευρισμός του κ. πρωθυπουργού, η πολύ συχνή αμηχανία του, η αδυναμία του να δώσει ικανοποιητική απάντηση σε καίρια ερωτήματα, οι συνεχείς εκφάνσεις ηγεμονισμού και υπεροψίας, και πάνω απ' όλα η κραυγαλέα αποστασιοποίησή του από τη ζοφερή οικονομική και κοινωνική ελληνική πραγματικότητα.
Παρακολουθώντας τον σκεφτόμουν πόσο κρίμα είναι για την Ελλάδα αυτή η θλιβερή μετάλλαξη του κ. Τσίπρα, ανάμεσα στο πριν και στο μετά στην εξουσία. Γιατί πιστεύω, ότι ο κ. Τσίπρας, αν δεν θυσίαζε τόσο γρήγορα τα πάντα στο βωμό της παραμονής του στην εξουσία, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε εθνικό ηγέτη, και να βοηθήσει αποφασιστικά στη σωτηρία της Ελλάδας.

Δυστυχώς, ο κ. Τσίπρας, κατά τη διάρκεια της ομιλίας και της συνέντευξής του, έδινε συνεχώς ποικίλης μορφής δείγματα παντελούς αδιαφορίας για τις επιπτώσεις των δραματικών μέτρων, που (και) η κυβέρνησή του επιβάλλει στους Έλληνες και ακόμη πρόδιδε την πεποίθησή του, πως οι ληστεμένοι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, καθώς και οι αδικαιολόγητα πεταμένοι στο δρόμο άνεργοι των ανεπιθύμητων τηλεοπτικών καναλιών οφείλουν να δεχθούν αδιαμαρτύρητα την τύχη τους, και προπαντός να μην τον απασχολούν με τα "προβλήματά" τους. Εξάλλου, ήταν ξεκάθαρο ότι ο κ. πρωθυπουργός βρισκόταν εξακολουθητικά σε μια εικονική πραγματικότητα, που απείχε έτη φωτός από την πραγματική, και που τον αποστασιοποιούσε από τον δεινά δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό.
Στον μαγικό του κόσμο, λοιπόν, έβλεπε να γίνεται, ως εκ θαύματος, αναδιάρθρωση του χρέους, αναστύλωση του ΕΣΥ, και ακόμη διέκρινε την ανάπτυξη που δήθεν βρισκόταν ήδη πίσω από τη στροφή. Μια υπεραισιοδοξία, όπως αποδεικνύεται παντελώς ανεδαφική, που φαίνεται να είναι εγγενής του χαρακτήρα του πρωθυπουργού, και που με βάση αυτήν, μετατρέπει αυτόματα τις πρωθυπουργικές επιθυμίες του σε υλοποίησή τους.
Το ανεξήγητο, βέβαια, εδώ είναι ότι όχι μόνο ο πρωθυπουργός, αλλά και οι στενοί του συνεργάτες, φαίνεται να πάσχουν από τις ίδιες μεταλλάξεις της πραγματικότητας. Γιατί, στην περίπτωση του κ. Τσίπρα που είναι μηχανικός, θα ήταν ίσως δικαιολογημένη η αναμονή συγκομιδής από καμένη και ξεραμένη γη. Δεν είναι όμως διόλου το ίδιο και για τους οικονομολόγους, γύρω από αυτόν, που αν μη τι άλλο, αποκλείεται να αγνοούν ότι ανάπτυξη αποκλείεται με ταυτόχρονα καταποντιζόμενη συνολική δαπάνη για κατανάλωση και επένδυση.
Πως, λοιπόν, να έρθει ανάπτυξη στην Ελλάδα; Και έτσι, είναι εύλογο το ερώτημα: σε τι επιτέλους αποβλέπουν, τι επιδιώκουν, τι ελπίζουν οι κυβερνητικοί οικονομολόγοι μας, καθώς συστηματικά παραμυθιάζουν τον ελληνικό λαό με το φάντασμα της ανάπτυξης; Αφού ασφαλώς γνωρίζουν ότι αυτή είναι αδύνατη με τις παρούσες συνθήκες των μνημονίων και των αδηφάγων δανειστών, που στραγγαλίζουν την οικονομία, αφήνοντας την χωρίς ρευστότητα.
Διερωτώμαι, ακόμη, πως είναι δυνατόν να μη συνειδητοποιούν οι κυβερνητικοί μας ότι όσο περισσότερο υποχωρούν και τσακίζονται να εκτελέσουν τις πιο παράλογες απαιτήσεις των "εταίρων μας", τόσο αυτοί αποθρασύνονται και ζητούν όλο και περισσότερα. Αναμενόμενο δεν είναι;

Μια άλλη πτυχή της συμπεριφοράς του πρωθυπουργού, στα εγκαίνια της ΔΕΘ, που ήταν φυσικό να προκαλέσει την οργή των Ελλήνων, ήταν και η εμφανής στάση του να θεωρεί δικαιολογημένα τα εγκληματικά μέτρα, που κατά συρροή επιβάλλονται στον ελληνικό λαό, μην αφήνοντας πια αλώβητη σχεδόν καμιά κοινωνικοοικονομική ομάδα.
Έχω τη γνώμη ότι θα διατηρούσε, τελικά, κάποιο βαθμό συμπάθειας από τους συμπατριώτες του, ο κ. Τσίπρας, παρότι δέχθηκε να υπηρετήσει όλα όσα μετά βδελυγμίας απέρριπτε πριν έρθει στην εξουσία, αν έδειχνε ότι παραμένει στο στρατόπεδο των θυμάτων και δεν προσχωρεί σε αυτό των θυτών.
Όμως, αυτό που είναι πέρα για πέρα εξοργιστικό, και που πρόβαλε αναμφίβολα στη διάρκεια της πρωθυπουργικής ομιλίας, καθώς και της συνέντευξης, είναι η εμφανής δυσανασχέτηση που του προκαλεί η απολύτως δικαιολογημένη απόγνωση των θυμάτων των δανειστών/εταίρων μας. Αυτών, δηλαδή που ο ίδιος ο πρωθυπουργός μας, περιβάλλει ήδη με τη φιλία του, με την κατανόησή του, με την αποδοχή των παρανοϊκών τους απαιτήσεων. Αυτό, δηλαδή, που είναι πέρα για πέρα τραυματικό είναι η διαπίστωση, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει περάσει στις τάξεις των ισχυρών, και συνάμα τυράννων των Ελλήνων, αφήνοντας ανυπεράσπιστους και περιφρονημένους τους δικούς του ανθρώπους. Αλλά και αυτό ακόμη, που κρίνεται απαράδεκτο για κάθε Έλληνα είναι η αδιάκοπη εξαπάτηση του, σχετικά με αυτές τις αέναες διαπραγματεύσεις. Ο ελληνικός λαός καλείται, κάθε λίγο, να αγωνιά για την πορεία των διαπραγματεύσεων, να εύχεται αυτή να ευοδωθεί και φυσικά να δέχεται ως αναγκαίο κακό τη συνεχή επιδείνωση του βιοτικού του επιπέδου "για να μη χαθούν οι δόσεις" παρότι αυτές, όπως είναι γνωστό, πάνε κατευθείαν στις τράπεζες. Στην πραγματικότητα, συνεπώς, οι "διαπραγματεύσεις" είναι απάτη, αφού όλα μα όλα τα έχουν προκαταβολικά αποδεχθεί οι αρμόδιοι που μας κυβερνούν, και πιστά τα υπηρετούν.

Αλγεινή, εξάλλου εντύπωση προκάλεσε η στάση του κ. Τσίπρα, όταν ρωτήθηκε για το θέμα της ΕΛΣΤΑΤ και των παραποιημένων, εναντίον της Ελλάδας, στατιστικών στοιχείων από τον κ. Γεωργίου. Σωστά, το έγκλημα δεν διαπράχθηκε επί των ημερών του.
Ωστόσο, αυτό ήρθε και πάλι επί των ημερών του στην επιφάνεια, και όλα δείχνουν ότι ο ορθολογικός χειρισμός του θα μπορούσε να περιορίσει σε σημαντικό βαθμό το ελληνικό δράμα.
Και εδώ προκύπτει το αυτονόητο ερώτημα: τι συμβαίνει με τον Έλληνα πρωθυπουργό; Πως εξηγείται να μην κάνει τα αδύνατα δυνατά για να αξιοποιήσει αυτήν τη μοναδική ευκαιρία;
Αυτονόητη, βέβαια, η πρωθυπουργική δήλωση ότι θα αφήσει ανεπηρέαστη τη Δικαιοσύνη. Ωστόσο, υπάρχουν άπειροι τρόποι αξιοποίησης αυτού του κραυγαλέου γεγονότος, που επιπλέον έχει κινητοποιήσει το σύνολο σχεδόν των μελών του διευθυντηρίου της ΕΕ, που σπεύδουν σε κατάσταση αγωνίας και πανικού να προστατεύσουν τον κ. Γεωργίου, προφανώς για να μη μιλήσει.

Τα κορυφαία αυτά ερωτηματικά, που παραμένουν αναπάντητα, υποκρύπτουν πιθανώς κοινή απάντηση, άσχετο το ότι αυτή όχι μόνο δεν ικανοποιεί, αλλά και απελπίζει τον μέσο Έλληνα. Πρόκειται, για τον απόλυτο τρόπο, με τον οποίον ο κ. Τσίπρας επαναλαμβάνει ότι "οι εκλογές δεν θα γίνουν νωρίτερα από το 2018". Και κάτω από την επαναλαμβανόμενη αυτή διαβεβαίωση διακρίνει κανείς την αγωνία του πρωθυπουργού, να μην αποχωριστεί την εξουσία... όσο για τα δεινά των Ελλήνων, αυτά ανατίθενται στην "ανάπτυξη που έρχεται"!!!

Εξυπακούεται ότι για το μέσο Έλληνα, με τις παρούσες συνθήκες, είναι εντελώς αδιάφορος ο χρόνος των προσεχών εκλογών. Εξοργισμένοι, ασφαλώς, με τον εν ενεργεία πρωθυπουργό, αλλά και πεπεισμένοι ότι δεν έχουν τίποτε το καλύτερο να αναμένουν από τον, επίσης βουτηγμένο στα μνημόνια, εκκολαπτόμενο πρωθυπουργό.

Η Ελλάδα πεθαίνει, αν και η εξαφάνιση της παίρνει χρόνο. Απορώ πως κανείς από αυτούς που θα μπορούσαν να αλλάξουν την πορεία θανάτου της χώρας, αναζητεί λύση έξω από τα θανατηφόρα μνημόνια. Απορώ πως το Brexit αναγνωρίστηκε ως "μεγάλη συμφορά" για την Αγγλία, και από τους δικούς μας μνημονιακούς (συμπεριλαμβανόμενης και της κυβέρνησης), ενώ πρόκειται σίγουρα για συμφορά, αλλά της ΕΕ. Απορώ, ακόμη, πως, σε μια χώρα που χαροπαλεύει για περίπου επτά χρόνια μέσα στα μνημόνια, δεν γίνεται απολύτως καμιά σοβαρή συζήτηση για το πως και για το γιατί ο ένας μετά τον άλλον γνωστοί οικονομολόγοι, με τελευταίο μέχρι τώρα τον νομπελίστα Joseph Stiglitz, υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα θα σωθεί μόνο αν επιστρέψει στο εθνικό της.

Ποιοι ακριβώς είναι αυτοί, που γνωρίζουν τόσο καλά τους δήθεν θανάσιμους κινδύνους, που εμφανίζει το εθνικό νόμισμα, ειδικά σε οικονομία, όπως η ελληνική, που σβήνει σίγουρα εντός του ευρώ, και που επιδίδονται τόσο αδίστακτα σε καθημερινή τρομοκράτηση των Ελλήνων;
Ποιοι είναι αυτοί, που εμφανίζονται έντρομοι στις τηλεοράσεις, και επαναλαμβάνουν σωρευτικές σχετικές ανοησίες, αγνοώντας προφανώς και την έννοια και το περιεχόμενο των όσων παπαγαλίζουν;
Ποιοι είναι αυτοί που ενσυνείδητα ή και ασυνείδητα τολμούν να φράξουν τη μοναδική δίοδο που, κάτω από προϋποθέσεις, θα μπορούσε να σώσει την Ελλάδα;
Ποιοι είναι αυτοί, που δέχονται να αναμασούν απειλές εναντίον μιας νέας δραχμής, χωρίς προφανώς να είναι σε θέση να δικαιολογήσουν τις απειλές τους, αλλά όμως έχοντας πλήρως συμβιβαστεί με την προϊούσα εξαθλίωση του ελληνικού λαού;
Και, τέλος, ποιοι είναι αυτοί που δέχονται να παίξουν το χαρτί της ΕΕ και του θνησιγενούς ευρώ, εναντίον της μονοδρομικής ελληνικής σωτηρίας;

Καιρός να σοβαρευτούμε, να πάψουμε να ομιλούμε περί των όσων δεν γνωρίζουμε, και να αναζητήσουμε διεξόδους μακριά από τα εγκληματικά μνημόνια, όσο ακόμη είναι καιρός. Δηλαδή, πριν ξεπουληθεί ολόκληρη η Ελλάδα, πριν αποχωρήσουν και όσοι νέοι και μορφωμένοι βρίσκονται ακόμη στην πατρίδα, και πριν η Ελλάδα παραδώσει το πνεύμα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου