Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Νοε 2015

Του Γιάννη Λαζάρου

Έχει ξεφύγει η κατάσταση από τα φασιστοειδή που φύτεψε η κυβέρνηση και η Ε.Ε στις καίριες θέσεις του Κράτους. Έχει ξεφύγει τόσο πολύ που μόνο με την εποχή του Μεταξά μπορεί να συγκριθεί το ναζιστικό μυαλό τους και το μίσος που χρόνια τρέφουν εναντίον του ελληνικού λαού.

Την ώρα που η κυβέρνηση έσωσε τις τράπεζες δίνοντάς τους πλήρη αυτοδυναμία, την ώρα που συζητούν για το δεύτερο πακέτο προαπαιτούμενων που μέχρι τις 10 Νοεμβρίου πρέπει να ψηφιστεί, έχουν αφήσει ελεύθερο το μεγαλύτερο όργανο του συστήματος, εφοριακό-συνδικαλιστή-άεργο-κομματόσκυλο, Αλεξιάδη, να λέει και να προγραμματίζει καταστάσεις για το αύριο χωρίς να υπάρχει αντίσταση από πουθενά. Ούτε από την αντιπολίτευση ούτε και από τις πληρωμένες δημοσιογραφικές πένες. Αλλά ούτε και από τα συνδικαλιστικά όργανα δασκάλων και καθηγητών που βγαίνουν στο δρόμο μόνο για τα δικαιώματα της συντεχνίας.

Από το προπαγανδιστικό έντυπο Μαύρη "Αυγή" ο πολλά βαρύς και πάντα ΝΑΙ σε όλα, υπουργός Αλεξιάδης, ξεφούρνισε ότι τον ερχόμενο Σεπτέμβριο θα εισαχθεί μάθημα στα ελληνικά σχολεία με τίτλο "Μάθημα Φορολογικής Συνείδησης". Σε αυτό το φοβερό πρότζεκτ των αριστερών μυαλών συμμετέχει και ένα άλλο φασιστοειδές ο υπουργός Παιδείας, Φίλης.

Σύμφωνα με τον εφοριακό Αλεξιάδη (ο οποίος ηδονίζεται και μόνο στην ιδέα ότι θα μπορούν να κάνουν ντου οι εφοριακοί στα σπίτια Ελλήνων για αδήλωτα χρήματα και αντικείμενα αξίας) ο σκοπός του μαθήματος στα ελληνικά σχολεία θα είναι ένας: Να μάθουν οι μαθητές ότι τα χάλια στους ελληνικούς δρόμους, τα χάλια στα δημόσια νοσοκομεία, τα χάλια σε κάθε δημόσιο έργο δεν οφείλεται στο κράτος, στους πολιτικούς και στους υπαλλήλους του αλλά αποκλειστικά στον Έλληνα που δεν πληρώνει τους φόρους.

Ναι, όπως το ακούτε ο κ. Αλεξιάδης έχει σκοπό να βάλει στο μυαλό των νεότερων γενεών πως ό,τι συνέβη στην Ελλάδα δεν έφταιγε κανείς άλλος παρά μόνο οι Έλληνες πολίτες που δεν πλήρωναν τους φόρους τους. Από τον Πάγκαλο και το "μαζί τα φάγαμε" πήγαμε στον Αλεξιάδη "στο μόνοι σας τα φάγατε". Έξω από τις ευθύνες οι πολιτικοί για όλα τα δημόσια έργα, που μόνο με λαμογιά, μίζα και ρεμούλα έδιναν οι κυβερνήσεις από την εποχή του γέρου Καραμανλή. Μόνο οι πολίτες έφταιγαν, όλους τους άλλους θα τους "καθαρίσει" ο Αλεξιάδης μέσω εκπαίδευσης των νέων γενεών. Ο παππούς σου έφταιγε για όλο το μαύρο χρήμα δις ευρώ που κινούνταν και κινείται στην Ελλάδα και κανείς που να είχε σχέση άμεση ή έμμεση με την πολιτική.

Εκτός όμως από το όραμα Αλεξιάδη που κάνει την ναζιστική εκπαίδευση που σχεδίασε ο Γκέμπελς και η παρέα του στην Γερμανία του '39 να μοιάζει παρανυχίδα, ο υπουργός έβρισε ολόκληρες γενεές Ελλήνων λέγοντάς ότι δεν ήταν πολίτες αλλά υπήκοοι :"Θα πρέπει να δείξουμε ότι δεν βλέπουμε τον πολίτη, τον φορολογούμενο, ως υπήκοο αλλά ως πολίτη". Δηλαδή δεν είχε φορολογική συνείδηση ο μαλάκας Έλληνας που επί δεκαετίες πλήρωνε μέσω φόρων πολλούς κώλους Αλεξιάδηδων να στρογγυλοκάθονται στις δημόσιες υπηρεσίες αφού πρώτα είχαν φιλήσει άπειρους άπλυτους κώλους βουλευτών όλων των κυβερνήσεων. Φορολογική συνείδηση θα έχει τώρα ο Έλληνας που θα δίνει διαταγή ο Αλεξιάδης να κάνει έφοδο σε σπίτια Ελλήνων λες και είναι δικό του τσιφλίκι. Αυτό όμως για τον Αλεξιάδη είναι σεβασμός στον πολίτη και όχι αντιμετώπιση του Έλληνα ως υπηκόου ή χειρότερα ακόμα ως κολίγου.

Από ό,τι φαίνεται τα κοπρόσκυλα του Δ' Ράιχ που φύτεψε εδώ η Ε.Ε έχουν βάλει μπροστά όλες τις μηχανές να αλλοιώσουν την οποιαδήποτε ιστορική αλήθεια, να θεοποιήσουν την κάθε κυβέρνηση που πέρασε από το 1944 και μετά στην Ελλάδα και να αφήσουν στην ιστορία τον Έλληνα ως ένα λαμόγιο που λόγω του δικαιώματος της Ελευθερίας γαμούσε κι έδερνε φέρνοντας την χώρα στο τέλμα που βρίσκεται.

Δεν θα αργήσουν οι εποχές που οι νεότερες γενιές θα είναι οι σπιούνοι της χώρας. Που μετά το άριστα που θα παίρνουν στο "Μάθημα Φορολογικής Συνείδησης" θα έχουν πριμοδότηση για θέση σε ευρωπαϊκό κόμμα αν καρφώσουν τους ίδιους τους γονείς τους που έβγαλαν "μαύρο" μεροκάματο 10 ευρώ για να τα θρέψουν.

Υπέροχες εποχές ξεκινούν από τον Σεπτέμβριο. Η κυβέρνηση, είτε αυτή είτε άλλη, θα αλλάξει πραγματικά την ιστορία του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Να ραφτεί και η ανάλογη στολή για την Νεολαία Ελληνορουφιάνων και ο Αλεξιάδης να μπει σε μεγάλο πορτρέτο στις σχολικές αίθουσες προς τιμή του ως Μέγας Ρουφιάνος που διέγραψε από την ιστορία την Εθνική Συνείδηση και την μετέτρεψε σε Φορολογική.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Tου Wolfgang Münchau
Financial Times

Σχεδόν δεν υπήρξε χρονιά που η ΕΕ να μην ήταν στα πρόθυρα μιας κρίσης: τράπεζες, κρατικό χρέος, η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία και τώρα οι πρόσφυγες. Μπορείς πάντα να κατηγορήσεις επιμέρους πολιτικούς και να μοιράσεις ευθύνες. Είναι όμως εξαιρετικά αβάσιμο μια σειρά αποτυχιών της ΕΕ να εξηγείται πάντα ως προϊόν ατυχήματος και μοχθηρίας.

Επικεντρώνομαι σε δύο καταστροφικά λάθη που έγιναν τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές του νέου αιώνα. Το πρώτο ήταν η εισαγωγή του ευρώ. Το δεύτερο, η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε 28 κράτη-μέλη από 15 πριν από δύο δεκαετίες. Μπορεί να συμφωνήσει κανείς με μία από τις δύο θέσεις ή με καμία εξ αυτών. Λίγοι όμως θα συμφωνήσουν και με τις δύο.

Ημουν μεταξύ αυτών που στήριξαν τη νομισματική ένωση όταν υιοθετήθηκε. Οι υποστηρικτές του ευρώ εκείνη την εποχή ήρθαν από δύο διαφορετικά γκρουπ, που είδαν μια «συμφωνία με τον διάβολο» (Faustian Pact).

Τα μέλη του πρώτου γκρουπ πίστευαν ότι το ευρώ, όπως κατασκευάστηκε, θα αποτύχει και ήλπιζαν ότι κάπως θα διορθωθεί. Οι άλλοι σκέφτηκαν ότι το σύστημα θα παραμείνει άκαμπτο και θα «λύγιζε» τις οικονομίες των μελών σε μια νέα μορφή. Αυτό το τελευταίο γκρουπ ήξερε ότι για να αντέξουν την ακαμψία ενός σταθερού συστήματος συναλλαγμάτων που δεν μοιάζει σε τίποτα με τον χρυσό κανόνα, οι χώρες θα πρέπει να προσαρμοστούν σε οικονομικά σοκ με αλλαγές στους μισθούς και στις τιμές, μια πορεία που πίστευαν ότι τα κράτη-μέλη θα αναγκάζονταν να ακολουθήσουν.

Η παραδοχή ότι το ευρώ ήταν λάθος δεν θα πρέπει να συγχέεται με την επιθυμία να το διαλύσουμε. Αυτό θα ήταν ακόμα πιο καταστροφικό. Είναι απλά μια παραδοχή ότι είμαστε παγιδευμένοι σε μια δυσλειτουργική νομισματική ένωση.

Αλλά πώς συνδέεται η διεύρυνση με αυτά; Αυτό δεν είναι επιχείρημα που συνδέεται με κάποιο συγκεκριμένο κράτος-μέλος με του οποίου τις πράξεις τυγχάνει να διαφωνείς. Ούτε είναι επιχείρημα κατά της αρχής της διεύρυνσης, που είναι δομική για την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Η διαφωνία μου είναι με την ταχύτητα της ένταξης και τα κριτήρια που τα επίδοξα μέλη πρέπει να εκπληρώσουν. Όπως οι χώρες έχουν μια μέγιστη ικανότητα απορρόφησης προσφύγων, η ΕΕ έχει μια μάξιμουμ ικανότητα αποδοχής νέων μελών. Δεν έχω ιδέα ποια είναι αυτά τα μεγέθη σε κάθε δεδομένη περίοδο, αλλά σίγουρα δεν είναι 13 μέλη σε μία μόλις δεκαετία.

Η διεύρυνση επηρέασε τη μετέπειτα ικανότητα της Ευρώπης να απαντά σε σοκ με δύο τρόπους. Πρώτον, ανάγκασε την ΕΕ να αφήσει από τα μάτια της την μπάλα σε μια κρίσιμη στιγμή που έπρεπε να εστιάσει στο να δημιουργήσει τους θεσμούς που χρειάζονταν για να δουλέψει το ευρώ. Δεύτερον, η διεύρυνση σήμαινε ότι οι χώρες της ΕΕ που δεν βρίσκονταν στην ευρωζώνη, έγιναν ξαφνικά η πλειοψηφία. Αυτή η στροφή φυσιολογικά διαμόρφωσε την ατζέντα της ΕΕ. Θυμάμαι την εμμονή εκείνα τα χρόνια για την ανταγωνιστικότητα, ένα τυπικό οικονομικό θέμα μιας μικρής χώρας.

Οι συζητήσεις για την αλλαγή των Συνθηκών της ΕΕ εκείνα τα χρόνια εστίασε στα δικαιώματα ψήφου και στην προστασία των μειονοτήτων. Ηταν η άποψη της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ευρωπαίων αξιωματούχων και των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ότι η ευρωζώνη δεν χρειαζόταν «επισκευή».

Εκείνη την περίοδο όμως θα ήταν σχετικά εύκολο να στηθεί μια τραπεζική ένωση. Όταν όμως εμφανίστηκε η κρίση και οι τράπεζες υπέφεραν από τεράστιες ζημίες, οι χώρες δεν μπορούσαν πλέον να μοιραστούν τα συστήματα εγγύησης καταθέσεων, πόσο μάλλον να δημιουργήσουν ένα ενιαίο για όλους. Όταν ξεκίνησε η κρίση, η συζήτηση για κοινούς μηχανισμούς ασφάλισης ήταν συνυφασμένες με αυτές για τις μεταβιβάσεις. Η κρίση έτσι διέκοψε απότομα τη βήμα-βήμα προσέγγιση για την ολοκλήρωση.

Μια αισιοδοξία μπορεί να παρεμβληθεί εδώ, ότι αξίζει να κρατηθούμε. Οι κρίσεις έρχονται και φεύγουν. Η ΕΕ θα είναι ακόμα εδώ. Ισως, αλλά αναρωτηθείτε: γιατί η περίοδος από το 1950 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1990 ήταν πιο σταθερή συγκρινόμενη με τη μετέπειτα;

Τα πρώτα χρόνια της τότε Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ), τα εξωτερικά ρίσκα ασφάλειας ήταν στη διαχείριση του NATO. Δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου κίνδυνοι για την οικονομική σταθερότητα, γιατί οι κανονισμοί ήταν εξαιρετικά αυστηροί σε σχέση με τα σημερινά στάνταρντ. Παρότι τα οικονομικά σοκ, όπως η πετρελαϊκή κρίση και η κρίση πληθωρισμού της δεκαετίας του 1970, δεν ήταν λιγότερο σοβαρά απ' τα σημερινά, τα μέλη της ΕΕ είχαν την ικανότητα να τα απορροφήσουν μέσω των ευέλικτων συναλλαγματικών ισοτιμιών.

Ξαφνικά οι Βρυξέλλες σήμερα πρέπει να φροντίσουν τα συμφέροντά τους στην εξωτερική πολιτική και να διαχειριστούν τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου. Η ΕΕ δεν ήταν θεσμικά έτοιμη για καμία από τις δύο δουλειές. Και οι ηγέτες της επίσης δεν είναι πνευματικά έτοιμοι.

Πρέπει να περιμένουμε περισσότερες κρίσεις, περισσότερες μονομερείς δράσεις από τα κράτη-μέλη και μεγαλύτερη προθυμία να διερευνηθούν opt-outs, επίκληση ειδικών συνθηκών για να ανασταλεί η δράση σε επίπεδο ΕΕ, περισσότερες παραβάσεις κανόνων και τα συναφή.

Ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι ένα επίσημο διαζύγιο. Αυτό θα είναι τεχνικά δύσκολο να γίνει. Αλλά αυτό δεν είναι παρηγοριά. Ο πραγματικός κίνδυνος για την Ευρώπη είναι απλά να μαραθεί και να μετατραπεί σε φάντασμα...

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Πολύ γρήγορα άρχισαν να πέφτουν οι "μάσκες" για τον εκλογικό θρίαμβο του Ερντογάν και ποιοι τον υποστήριξαν στο να καταγάγει αυτή την μεγάλη νίκη.

Σύμφωνα με αποκλειστικά δημοσιεύματα του αντιπολιτευόμενου τουρκικού τύπου, η γνωστή οργάνωση των Τζιχαντιστών, İslam Ordusu, δηλαδή «Ισλαμικός Στρατός», που πολεμά στην Συρία, έσπευσε αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των τουρκικών εκλογών που έφερναν το κόμμα του Ερντογάν θριαμβευτή, να του στείλει συγχαρητήριο τηλεγράφημα. Προφανώς εξέφρασαν έτσι τα αισθήματα ευγνωμοσύνης τους για την αμέριστη στήριξη που έχουν εδώ και χρόνια από τον Τούρκο πρόεδρο.

Να σημειώσουμε ότι η ισλαμιστική αυτή οργάνωση των Τζιχαντιστών, έχει καταγγελθεί για φρικτά εγκλήματα σε βάρος των χριστιανών και των Αλεβητών. Πρόσφατα μάλιστα κατηγορήθηκε ότι αιχμαλώτιζαν Αλεβίτες της Συρίας από την περιοχή Doğu Guta και τους έβαζαν μπροστά σαν ασπίδα για να προστατευτούν από τις επιθέσεις των κυβερνητικών στρατευμάτων.

Την οργάνωση αυτή εκτός από τον Ερντογάν έχει στηρίξει με οικονομικά μέσα και με αποστολή οπλικών συστημάτων και η Σαουδική Αραβία, που βρίσκεται στην ίδια γραμμή με τον Ερντογάν στο θέμα της Συρίας. Καταγγελίες υπάρχουν επίσης και για μεγάλη οικονομική στήριξη από την Σαουδική Αραβία στον ίδιο τον Ερντογάν, για την προεκλογική εκστρατεία του κόμματος του.

Τώρα το ερώτημα που γεννάται είναι ποιο θα είναι το επόμενο βήμα της στενής συνεργασίας του Ερντογάν με τους Τζιχαντιστές, «αχώριστους» φίλους και συνεργάτες του.


Πηγή ΝikosΧeiladakis



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



«Η φτώχεια δεν «νομιμοποιεί» τη ζητιανιά. Είναι καλύτερα να ζητάει ένας φτωχός και άνεργος δουλειά, παρά δανεικά – με τα οποία παραμένει όχι μόνο άνεργος και φτωχός στο διηνεκές, αλλά χρεωμένος και δούλος. Η ζητιανιά, στην περίπτωση των κρατών, οδηγεί στη διαχρονική σκλαβιά τους – στην απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας, καθώς επίσης στην «κηδεμονία» τους από τους δανειστές.
Όταν το χρέος μίας χώρας δεν είναι βιώσιμο, τότε δεν εκλιπαρεί γονατιστά για τη μείωση του – πόσο μάλλον όταν δεν έχει κανένα διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της. Απλά χρεοκοπεί – παύει δηλαδή να εξυπηρετεί τα δάνεια της, όπως η Ρωσία το 1998, χωρίς να επιτρέπει τη λεηλασία της από κανέναν».

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Παράδοξοι φόροι μόνο στις μικρές ελληνικές ζυθοποιίες, οι οποίοι οδηγούν στο κλείσιμο τους, βορά στις ξένες αλυσίδες τα φαρμακεία, ισοδύναμα που οδηγούν στην εξαθλίωση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού, διάσωση των τραπεζιτών με χρήματα των Πολιτών, εξοντωτικές ποινές σε αυτούς που αδυνατούν να πληρώσουν, κατασχέσεις, μεταφορά του δημοσίου χρέους στις επόμενες γενιές μέσω της επιμήκυνσης του, μεταβίβαση των ενυπόθηκων χρεών των γονέων στα παιδιά τους με ρήτρα κληρονόμου, εκποίηση της κρατικής περιουσίας με τη διαδικασία του κατεπείγοντος κοκ.

Από την άλλη πλευρά ένας ηττημένος πρωθυπουργός που θυσίασε τα νεανικά του ιδανικά στο βωμό της εξουσίας, πολλαπλά εξευτελισμένος από τους συναδέλφους του στην Ευρωζώνη, σε σημείο που να προκαλεί θλίψη σε όλους μας, κυριεύεται από μία απίστευτη συναισθηματική ένταση, με αφορμή τον πρόσφατο πνιγμό των προσφύγων – θρηνώντας ουσιαστικά τον ίδιο του τον εαυτό, για τον καινούργιο εξοργιστικό συμβιβασμό που του επιβλήθηκε από την καγκελάριο, όσον αφορά την υποδοχή και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών.

Την ίδια στιγμή οι Πολίτες της χώρας που οδηγείται βίαια στην καταστροφή, δεν έχουν ούτε το ήθος, εάν όχι το θάρρος, να διαμαρτυρηθούν – σιωπώντας εκκωφαντικά, όπως τα πρόβατα πριν από τη σφαγή τους (άρθρο). Δεν διανοούνται καν να βγουν στους δρόμους διαδηλώνοντας μαζικά, έτσι ώστε να επιβάλλουν στην κυβέρνηση τους αυτά που οι ίδιοι επιθυμούν, όπως σχετικά πρόσφατα οι Ισλανδοί – αδιαφορώντας όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά, ανερυθρίαστα, για την πατρίδα τους και τα παιδιά τους.

Εάν τους ρωτήσει τώρα κανείς γιατί σκύβουν υποτακτικά το κεφάλι, θα του απαντήσουν πως αναζητούν κάποιον ηγέτη που θα μπορέσει να κρατήσει το λάβαρο της επανάστασης, οδηγώντας τους στην έξοδο από την κρίση – μία στάση που ασφαλώς αποτελεί μεγάλη ντροπή για τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία. Ντροπή επειδή οι Έλληνες όφειλαν να γνωρίζουν από την ιστορία τους πως όταν ένας λαός είναι αποφασισμένος, δεν χρειάζεται κανέναν φωτισμένο σωτήρα – ενώ όταν δεν είναι, εμφανίζονται διαρκώς νέοι «κλόουν» που ισχυρίζονται πως έχουν κάθε είδους μαγικά ραβδιά, με αποκλειστικό σκοπό τη νομή της εξουσίας.

Δυστυχώς κάτι ανάλογο ισχύει επίσης για τους νέους, ειδικά για τους φοιτητές, οι οποίοι είναι βυθισμένοι σε μία νεκρική σιγή, έχοντας αποστασιοποιηθεί εντελώς από τα γεγονότα – ενώ ένα μεγάλο μέρος τους επιλέγει τη μετανάστευση σε άλλες χώρες. Θα ήταν άδικο βέβαια να τους κατηγορήσει κανείς ότι, συμπεριφέρονται όπως τα ποντίκια που εγκαταλείπουν πρώτα το καράβι που κινδυνεύει να βουλιάξει – αφού αυτό τους συμβουλεύουν οι γονείς τους οπότε, εύλογα ίσως, αναζητούν νέες πατρίδες, αφήνοντας τη δική τους στα χέρια των πανίσχυρων «βαρβάρων».

Περαιτέρω, επιχειρώντας μία συνοπτική αναδρομή στο παρελθόν, μόλις τον περασμένο Ιανουάριο κέρδισε ένα κόμμα τις εκλογές, με την υπόσχεση να θέσει τέλος στην πολιτική λιτότητας, να καταργήσει τα μνημόνια, να διώξει την Τρόικα, να εργασθεί για την αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης, να διαγράψει ένα μεγάλο μέρος του χρέους, καθώς επίσης να οδηγήσει την Ελλάδα σε μία αξιοπρεπή πορεία προς την υπεύθυνη οικονομική και κοινωνική της ανάπτυξη – αναπτερώνοντας τις ελπίδες όχι μόνο των Ελλήνων αλλά, επίσης, των υπολοίπων Ευρωπαίων, όσον αφορά την απελευθέρωση τους από τη στυγνή δικτατορία των αγορών.

Δυστυχώς λίγο αργότερα, στις 20 Φεβρουαρίου, ξεκίνησαν οι πρώτοι ανίεροι συμβιβασμοί, με τον τότε υπουργό οικονομικών να υπογράφει ένα νέο μνημόνιο – ανασκευάζοντας στη συνέχεια τη ρητή δέσμευση της επιδίωξης διαγραφής μέρους του χρέους, σε μία επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, με χαμηλότερα επιτόκια.

Ακόμη χειρότερα, έξι μήνες μετά, το ΟΧΙ του 62% των Ελλήνων στην πολιτική λιτότητας μεταφράσθηκε σε ένα μνημόνιο, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο, από μία ποινή θανάτου – αφού επιβάλλει μία πολύ πιο αυστηρή δημοσιονομική πολιτική σε μία χώρα, στην οποία η ανεργία έχει σχεδόν τριπλασιαστεί, η φτώχεια διπλασιάστηκε, οι αξίες των περιουσιακών της στοιχείων κατέρρευσαν, οι μισθοί μειώθηκαν κατά 40%, οι συντάξεις πάνω από 45%, χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν ή μετανάστευσαν, ενώ το ΑΕΠ της συρρικνώθηκε σε ποσοστό που υπερβαίνει το 25%.

Εκτός αυτού, επιβλήθηκε για πρώτη φορά σε ένα ανεξάρτητο κράτος, επί πλέον των μνημονίων, η παροχή εμπράγματων εγγυήσεων, έναντι των δανείων που του εγκρίθηκαν – στην περίπτωση της Ελλάδας δημόσια περιουσία σημερινής τιμής 50 δις € και αξίας άνω των 300 δις €, σύμφωνα με την αξιολόγηση του ΔΝΤ από το 2010 (χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τότε τα ενεργειακά αποθέματα).

Στο τέλος τώρα της οκτάμηνης, ανατριχιαστικής διαδρομής οι Έλληνες Πολίτες, αντί να τιμωρήσουν το αποτρόπαιο έγκλημα που διαπράχθηκε εις βάρος τους, διενέργησαν ένα ακόμη μεγαλύτερο – αμείβοντας με την ψήφο τους την κυβέρνηση που υπέγραψε τη θανατική τους καταδίκη.

Στα πλαίσια αυτά, εκτός από τη δική τους μελλοντική καταστροφή, καθώς επίσης από την επισφράγιση της συλλογικής ανοησίας τους, εξευτέλισαν διεθνώς τόσο την πατρίδα τους, όσο και τη Δημοκρατία – αφού τεκμηρίωσαν με το χειρότερο δυνατό τρόπο πως οι αγορές είναι παντοδύναμες, οπότε είναι περιττό να αντιστέκονται οι λαοί ενώ, όταν το επιχειρούν, τους επιβάλλονται πολύ πιο οδυνηρές ποινές και τιμωρίες.

Περαιτέρω, εύλογα αναρωτιέται κανείς ποιά είναι η αιτία, για την οποία οι Έλληνες συμπεριφέρθηκαν με αυτόν τον τρόπο, καταδικάζοντας τη Δημοκρατία στην Ευρώπη, εάν όχι σε ολόκληρο τον πλανήτη – αρνούμενος φυσικά να αποδεχθεί τις άθλιες αναφορές, σύμφωνα με τις οποίες έχουν χάσει πια το «γενετικό τους κώδικα» (άρθρο), γεγονός που απέδειξαν πως δεν ισχύει σχετικά πρόσφατα, όταν είπαν θαρραλέα «ΟΧΙ» στην εισβολή των Γερμανών το 1940.

Κατά την άποψη μας, δεν είναι άλλη από τη χειραγώγηση τους εκ μέρους ορισμένων διατεταγμένων ΜΜΕ – τα οποία τους «βομβαρδίζουν» νυχθημερόν πείθοντας τόσο τους ίδιους, όσο και τα περισσότερα πολιτικά τους κόμματα ότι, δεν υπάρχει καμία άλλη λύση, εάν θέλουν να παραμείνουν εντός της Ευρωζώνης, εκτός από την πλήρη υποταγή τους στα μνημόνια και στην Τρόικα. Ότι δηλαδή μπορούν να έχουν τότε μόνο το ευρώ, εάν δεν φέρουν αντίρρηση στη μετατροπή τους σε μία εξαθλιωμένη και πλήρως λεηλατημένη αποικία – ενώ δεν υπάρχει ζωή εκτός του κοινού νομίσματος.

Όταν δε προσπαθεί κανείς να αποδείξει ότι, δεν απαγορεύεται από καμία νομοθεσία η στάση πληρωμών εντός της Ευρωζώνης, έτσι ώστε να ακολουθήσει η διαπραγμάτευση με τους δανειστές, με στόχο τη διαγραφή μέρους του χρέους, δεν γίνεται από κανέναν πιστευτός – αφού η πλειοψηφία έχει ήδη τρομοκρατηθεί εκ μέρους των ΜΜΕ από τις συνέπειες μίας τέτοιας διαδικασίας, η οποία είναι δήθεν συνώνυμη με την επιστροφή στη δραχμή, με άδεια ράφια και βενζινάδικα, με νοσοκομεία χωρίς γάζες, με την απόλυτη καταστροφή και με το τέλος του κόσμου.

Tην ίδια στιγμή όμως οι Έλληνες επικροτούν την υπερήφανη στάση των Ισλανδών, παρά το ότι γνωρίζουν τις οδυνηρές συνθήκες που βίωσαν, όταν δεν δέχθηκαν να πληρώσουν το χρέος τους, σχεδόν δεκαπλάσιο του ΑΕΠ τους – ενώ τάσσονται υπέρ της μετέπειτα άρνησης της Ισλανδίας να ενταχθεί στην ΕΕ, πόσο μάλλον στην Ευρωζώνη.

Εύλογα λοιπόν συμπεραίνει κανείς πως πρόκειται για «σχιζοειδείς» καταστάσεις, οι οποίες εμποδίζουν τη λήψη ριζικών, λογικών αποφάσεων – αφού επιλέγεται κάθε φορά η επιθυμία αντίστασης, χωρίς όμως να στηρίζεται ενεργητικά από αυτούς που την εκφράζουν.

Με απλά λόγια, οι Έλληνες θέλουν να κερδίσουν τον πόλεμο, χωρίς να χρειαστεί να δώσουν καμία μάχη και χωρίς να θυσιάσουν τίποτα – κάτι που φυσικά είναι εντελώς ανέφικτο, εάν όχι απολύτως παράλογο.

Στα πλαίσια αυτά, εάν δεν αποφασίσουν άμεσα ποιόν από τους δύο δρόμους θα στηρίξουν όλοι μαζί, συλλογικά, με συνέχεια και συνέπεια, χωρίς αντιρρήσεις, είτε

(α) αυτόν της πλήρους υποταγής τους στα μνημόνια, στη βασιλικότερη του βασιλιά εφαρμογή τους, είτε
(β) τον εναλλακτικό της ρήξης, με όλα τα μεγάλα ρίσκα που κάτι τέτοιο συνεπάγεται, θα βιώσουν ακόμη πιο εφιαλτικές καταστάσεις – κάτι που ήδη συμβαίνει, σε σύγκριση με την Πορτογαλία, με την Ιρλανδία ή με την Κύπρο.

Άλλωστε, όπως πολύ σωστά αναφέρει η παροιμία, δεν μπορεί κανένας να ισορροπήσει πατώντας σε δύο διαφορετικές βάρκες, ειδικά στη σημερινή τρικυμία – πόσο μάλλον όταν ξεσπάσει η καταιγίδα των καταιγίδων που πλησιάζει τον πλανήτη.

Πηγή Analyst
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Tου Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Η παρουσία του Ισλάμ σε μια χώρα επιδρά στις εξελίξεις ευθέως ανάλογα με τους αριθμούς των μουσουλμάνων που βρίσκονται εκεί. Αν οι αφοσιωμένοι οπαδοί του Μωάμεθ δεν ξεπερνούν το 1% του πληθυσμού, τότε οι μουσουλμάνοι είναι φιλήσυχοι, αγαπούν την ειρήνη και δείχνουν έτοιμοι να ασχοληθούν αποκλειστικά με την καθημερινότητά τους. Αυτό ισχύει απόλυτα σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες η Αυστραλία η ο Καναδάς με ποσοστό μουσουλμάνων από 0,08 έως 1,8% .

Η ‘επιθετικη ισλαμοποίηση’ έχει σαν αφετηρία την στιγμή που οι αριθμοί των μουσουλμάνων είναι αρκετοί ώστε να επιτρέπουν διεκδικητικές κινητοποιήσεις με στόχο την κατοχύρωση κατ’ αρχήν δικαιωμάτων που στην συνέχεια εξελίσσονται σε επιλογές επιθετικές ή καταπιεστικές για τις άλλες πληθυσμιακές ομάδες μιας χώρας. Όπως με λεπτομέρεια αναφέρει ο Δρ. Peter Hammond στο εξαιρετικά διαφωτιστικό του βιβλίο Slavery, Terrorism and Islam: The Historical Roots and Contemporary Threat (2010), όταν οι ανεκτικές, πολυπολιτισμικές και ‘πολιτικά ορθές’ κοινωνίες δέχονται μια σειρά από απαιτήσεις των μουσουλμάνων κατοίκων τους κάποια άλλα ζητήματα αρχίζουν να γίνονται ορατά και βαθμιαία κυρίαρχα.

Επιπτώσεις Μουσουλμανικής Κυριαρχίας

Μόλις ο αριθμός των μουσουλμάνων κατοίκων προσεγγίζει το 2 – 5% αρχίζει ο προσηλυτισμός άλλων εθνικών μειονοτήτων καθώς και ομάδων του πληθυσμού που αισθάνονται περιθωριοποιημένοι και εξαιρεμένοι (λχ φυλακισμένοι). Τέτοια φαινόμενα παρατηρούνται ήδη σε χώρες όπως η Δανία (2%), η Γερμανία (3%) η Βρετανία (2,7%), η Ισπανία (4%) και η Ταΐλάνδη (4,6%). Μόλις το ποσοστό ξεπεράσει περίπου το 5% (Γαλλία 8%, Σουηδία 5%, Ελβετία 4,3%, Ολλανδία 5,5%, Φιλιππίνες 5%) οι πιέσεις εντείνονται σε βαθμό μεγαλύτερο από το μέγεθος της μειονότητας. Λχ, γίνονται μεγάλες διεκδικήσεις για την εισαγωγή ενός ειδικού ‘καθαρού’ (halal) με ισλαμικούς όρους φαγητού, πχ στα σούπερ μάρκετ, με αποτέλεσμα την εξασφάλιση απασχόλησης υποχρεωτικά σε μουσουλμάνους για την προπαρασκευή και διαχείρισή του.

Σε περιπτώσεις που το αίτημά τους δεν γίνεται δεκτό εμφανίζονται απειλές για κινητοποιήσεις και αντίποινα. Την ίδια στιγμή αιτήματα αυτοδιοίκησης με βάση την Σαρία (ισλαμικό νόμο) στις ιδιαίτερες κοινότητές τους εμφανίζονται με απειλές για βίαια αντίποινα αν η πίεση απορριφθεί.

Όταν το πληθυσμιακό ποσοστό των μουσουλμάνων ξεπερνά το 10%, βιαιότητες κάνουν την εμφάνισή τους με ανησυχητική συχνότητα με βάση παράπονα και αιτήματα για την κοινωνική τους κατάσταση. Στο Παρίσι βλέπουμε ήδη πυρπόληση αυτοκινήτων ενώ η παραμικρή κίνηση που ενοχλεί τους ισλαμιστές απαντάται με βιαιότητες και συχνά με αίμα (Παρίσι και Κοπεγχάγη με καρτούν για τον Μωάμεθ και Άμστερνταμ για κάποιο φιλμ). Τέτοιες εντάσεις παρατηρούνται σχεδόν καθημερινά σε κοινωνίες με τέτοια ποσοστά (Ινδία 10%, Κένυα 19%, Ρωσία 15%).

Με ποσοστά πάνω από 20% σημειώνονται συχνές εγκληματικές ενέργειες που περιλαμβάνουν σκοτωμούς αντιφρονούντων ετερόπιστων (χριστιανών) η ετερόδοξων (σιίτες) καθώς και σχηματισμός παραστρατιωτικών οργανώσεων όπως λχ στην Αιθιοπία (32,8%), στο Τσαντ (53,1%) και στο Λίβανο (59,7%) και στη Βοσνία (40%). Όταν το ποσοστό των μουσουλμάνων κατοίκων ξεπερνά το 60% σημειώνονται οργανωμένες διώξεις ‘άπιστων’, εθνοκαθάρσεις αντιφρονούντων, η χρησιμοποίηση της Σαρία σαν επιθετικού όπλου όπως και η Γίζυα (φόρος στους άπιστους) καθώς και φαινόμενα βίαιης Τζιχάντ (Μαλαισία 60,4%, Κατάρ 77,5%, Σουδάν 70%, Μπανγκλαντές 83%, Αίγυπτος 90%, Ινδονησία 86,1% κλπ).

Πρόσφυγες η Εισβολείς;

Οι χριστιανικές χώρες γεμίζουν από μουσουλμάνους τυχαία η κατόπιν κάποιας συνειδητής κινητοποίησης; Κανένας δεν μπορεί με σιγουριά να διατυπώσει κάποια καίρια άποψη. Παρατηρήσεις όμως είναι δυνατόν να γίνουν. Η κραυγή ‘Χετζίρα’ (Hijrah) στέλνει κραδασμούς ανατριχίλας στις ψυχές και στο θυμικό των μουσουλμάνων. Σηματοδοτεί το ξεκίνημα του Ισλάμ κι’ αναφέρεται στη φυγή σαν πρόσφυγας του Προφήτη Μωάμεθ από την Μέκκα, για να διασωθεί από επικείμενους φονιάδες, την άφιξή του στη Μεντίνα (τότε, Γιαθρίμπ), την μεθόδευση της από μέσα κατάληψής της και την επεκτατική στη συνέχεια κυριαρχία του Ισλάμ παντού. Περιέχεται σε 91 στίχους του Κορανίου σαν καθήκον των μουσουλμάνων να μιμηθούν τoν Προφήτη και να αυξήσουν την Χετζίρα, με στόχο την επεκτατική διάδοση του Ισλάμ σε άλλες χώρες και κοινωνίες.

Μια τέτοια ‘φυγή’ των μουσουλμάνων, με την μορφή προσφυγιάς η μετανάστευσης, οριοθετεί τους τρόπους με τους οποίους η Σαρία (ιερός νόμος) μπορεί τελικά να επιβληθεί σε αλλόπιστες κοινωνίες.. Από την βία των Σαλαφιστών μέχρι την αξιοποίηση των δημοκρατικών θεσμών και της ανοχής των άλλων κοινωνιών, που κάνουν χρήση οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και οι οπαδοί της Χιζμπ – ουτ Ταχρίρ, υπάρχουν σαφείς θρησκευτικές αναφορές στα διάφορα ιερά κείμενα. Σε ποιό βαθμό λοιπόν η ανθρώπινη πλημμύρα που κατακλύζει τα ελληνικά νησιά και την υπόλοιπη Ευρώπη είναι προϊόν γνήσιας προσφυγικής διαφυγής η αποτέλεσμα προσχεδιασμένης – με μεθόδους βίαιου εξαναγκασμού συχνά - ισλαμικής διείσδυσης; (Για περισσότερες πληροφορίες στο θέμα, βλ το μικρό βιβλίο των Sam Solomon και E. Al Maqdisi, Modern Day Trojan Horse: Al-Hijra, the Islamic Doctrine of Immigration, Accepting Freedom or Imposing Islam?. Advancing Native Missions, 2009).

Ρίχνοντας μια ματιά στις φωτογραφίες και στα βίντεο από τα συμβαίνοντα στα ελληνικά νησιά και στους σταθμούς της Βουδαπέστης, της Βιέννης και του Μονάχου αλλά και στα σύνορα Ουγγαρίας – Σερβίας και Γερμανίας – Δανίας διαπιστώνουμε (παρά τις προσπάθειες των ΜΜΕ να επικεντρώνουν τις κάμερες στα ελάχιστα γυναικόπαιδα) πως 8 στους 10 εικονιζόμενους είναι νέοι άνδρες ηλικίας γύρω στα είκοσι και πάνω. Ανάμεσα στις τόσες χιλιάδες ‘πρόσφυγες’, που είναι οι πολλές γυναίκες, τα μικρά παιδιά, οι άρρωστοι και οι ηλικιωμένοι; Αυτοί δεν κινδυνεύουν από τους εμφύλιους και τις αγριότητες των τζιχαντιστών του Χαλιφάτου; Κάτι δεν στέκει καλά σε όλα αυτά. Είναι περίεργο πως δεν γίνεται σχεδόν καθόλου κουβέντα για το ζήτημα αυτό.

Είναι επίσης ακατανόητο πως όσοι διαφεύγουν από τη Συρία κυρίως στρέφονται προς την Δύση, και όχι προς πολύ κοντύτερα ευρισκόμενες χώρες που είναι πλούσιες αλλά και μουσουλμανικές. Σε χώρες όπως το Κουβέιτ, το Κατάρ , τα Εμιράτα και η Σαουδική Αραβία δεν έχει μέχρι σήμερα μεταφερθεί ούτε ένας (!) μετανάστης. Ενώ σε άλλες γειτονικές χώρες, με σοβαρά όμως οικονομικά προβλήματα οι περισσότερες , και που δεν μπορούν να τους κρατήσουν για πολύ, έχουν γίνει δεκτοί πάρα πολλοί (Τουρκία 1,8 εκ., Λίβανος 1,2 εκ., Ιορδανία 628.000, Αίγυπτος 133.000). Κι αυτοί όμως, λόγω άθλιων οικονομικών συνθηκών, πασχίζουν να φύγουν για Ελλάδα και Ευρώπη. Γιατί οι εύπορες μουσουλμανικές χώρες, όπου θα μπορούσαν να παραμείνουν μόνιμα δίχως προβλήματα, δεν δέχονται κανέναν;

Μήπως λοιπόν στόχος είναι η νέα ‘φυγή’ (hijrah) προς την Δύση; Πριν από μήνες το Ισλαμικό Χαλιφάτο στη Συρία και στο Ιράκ είχε απειλήσει την Δύση με 500.000 χιλιάδες ισλαμιστές ‘πρόσφυγες’. Που σύμφωνα με το παράδειγμα του Προφήτη θα διέβρωναν τις κοινωνίες αυτές από μέσα, διαδίδοντας την φανατισμό τους, με τελικό στόχο την επιβολή της Σαρία. Το σχέδιο του Χαλιφάτου δείχνει να πετυχαίνει, με την Ευρώπη να κατακλύζεται από μουσουλμάνους και τα ελληνικά νησιά, σαν ανυπεράσπιστα προγεφυρώματα, να βουλιάζουν κάτω από το βάρος των αριθμών τους..

Το ζήτημα δεν έχει να κάνει με ρατσισμό. Μια και η εθνικότητα και το χρώμα των εισβολέων δεν παίζει κανένα ρόλο. Έχει όμως μεγάλη σημασία η σύγκρουση αξιών. Οι κοινωνίες μας είναι χτισμένες πάνω στην αποδοχή του διαφορετικού, στην ανεκτικότητα και τον αλληλοσεβασμό. Αυτές είναι αρχές που αντιπαρατίθενται με τον ακραίο ισλαμισμό. Οι αξίες των δύο πολιτισμών δεν είναι συμβατές. Φανατισμός, μίσος, αντιπαλότητα, εξαίρεση του ‘άλλου’ κυριαρχούν στο δικό τους πολιτισμό. Στην αναπόφευκτη σε βάθος χρόνου ρήξη, ποιος θα κυριαρχήσει;

Οι Ευρωπαϊκές ηγεσίες εξακολουθούν να κρατούν τα μάτια ερμητικά κλειστά στην πραγματικότητα και στους κινδύνους. Προκειμένου να εξυπηρετήσουν παροδικά συμφέροντα και μυωπικούς πολιτικούς στόχους θυσιάζουν τις μακρόπνοες προοπτικές των κοινωνιών τους. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη σκέψη τους και την έλλειψη οραματισμών.

* Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος έχει γράψει τα βιβλία: Στην Καρδιά του Ισλάμ: Από τις Στέπες της Κεντρικής Ασίας στο Αφγανιστάν (2001) και πρόσφατα Η Οργή του Ισλάμ και οι Φανατικοί της Τζιχάντ (2015)

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Του Γεωργίου Κ. Φίλη

Θεαματική, εμφατική και επιβλητική νίκη φαίνεται να κατήγαγε το κυβερνών κόμμα του ΑΚΡ στην Τουρκία με τον πρόεδρο της χώρας να έχει κυριαρχήσει κατά κράτος στον πολιτικό χάρτη, τον υπό αμφισβήτηση πρωθυπουργό της και «πατέρα» του νεοθωμανισμού Αχμέτ Νταβούτογλου να σταθεροποιεί μάλλον τη θέση του και τις υπόλοιπες -κεμαλικές- αντιπολιτευόμενες δυνάμεις για ακόμα μία φορά να προσπαθούν να συνέλθουν από μία εκλογική ήττα.

Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά και θετικά για το ΑΚΡ και τον πρόεδρο της Τουρκίας, ή μήπως η επικίνδυνη πολιτική απόφαση που υιοθέτησαν να αποσταθεροποιήσουν δηλαδή την Τουρκία για να σταθεροποιήσουν τους ιδίους δεν θα είναι τόσο εύκολο πλέον να αντιστραφεί; Με άλλα λόγια μήπως για την περίπτωση της Τουρκίας θα ισχύσει το ρητό «η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής πέθανε;»

Η πρώτη κύρια παρατήρηση για την πραγματικά ιστορικής σημασίας εκλογική αναμέτρηση στην Τουρκία είναι και η προφανής, ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, παρά το γεγονός πως άλλαξε τακτική από τις προηγούμενες εκλογές δηλαδή δεν ηγήθηκε της προεκλογικής καμπάνιας του ΑΚΡ, κάτι το οποίο θα ήταν και ανοίκειο για τον πρώτο πολίτη ενός κράτους ο οποίος συμβολίζει την ενότητα της κοινωνίας, στην ουσία κέρδισε μία εκλογική αναμέτρηση η οποία είχε «δημοψηφιστικό» χαρακτήρα, αφού το ερώτημα ήταν «Ερντογάν ή χάος».

Το παραπάνω δίλλημα εκμαιεύει το δεύτερο βασικό συμπέρασμα από τις σημερινές εκλογές. Ο Τουρκικός λαός μέσα από την επιλεγμένη στρατηγική της έντασης, η οποία κλιμακώθηκε τεχνηέντως και εσκεμμένα από την κυβερνητική παράταξη, λειτούργησε με τα αντανακλαστικά μίας φοβισμένης και πολωμένης κοινωνίας, δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία κινήθηκε προς την κατεύθυνση της πλευράς η οποία στα μάτια της εγγυόταν την ασφάλεια και την ηρεμία. Με άλλα λόγια, το παιχνίδι με τη φωτιά του Ρ. Τ. Ερντογάν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα το οποίο ήταν να συσπειρώσει για ακόμα μία φορά τους ψηφοφόρους του και να γυρίσει σε ποσοστά 2011. Η «εγχείρηση πέτυχε» λοιπόν.

Το τρίτο συμπέρασμα-ερώτημα έχει να κάνει με το τι τελικά θα συμβεί στον… «ασθενή» ο οποίος δεν είναι άλλος από την Τουρκία. Η απόφαση για την υιοθέτηση της στρατηγικής της πόλωσης ειδικά στο θέμα των Κούρδων μπορεί να έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα σήμερα για τον Τούρκο πρόεδρο και το ΑΚΡ όμως είναι σχεδόν σίγουρο πως έθεσε σε λειτουργία μία διαδικασία η οποία εάν συνδυαστεί με την οικονομική αστάθεια της χώρας, αλλά και την γεωπολιτική καταιγίδα που μαίνεται στα νότια και ανατολικά σύνορα της το αύριο μόνο αισιόδοξο δεν μπορεί να είναι.

Η ακραίως οπορτουνιστική πολιτική του ΑΚΡ κατάφερε μεν να εξαϋλώσει το Εθνικιστικό Κόμμα (ΜΗΡ) και να κρατήσει στα ίδια επίπεδα το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP) δεν φαίνεται όμως να φόβισε αρκετά τους ψηφοφόρους του φιλο-κουρδικού HDP το οποίο φυσιολογικά -υπό τις γνωστές συνθήκες εξαναγκασμού και εκφοβισμού- έχασε δυνάμεις, αλλά μπόρεσε να κρατηθεί στο όριο πάνω από το 10% για να μπει για δεύτερη συνεχόμενη φορά στο κοινοβούλιο. Στην ουσία το εθνικιστικό κόμμα φαίνεται να λαμβάνει μόλις 1,5-2% περισσότερο από το φιλο-κουρδικό, και αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Είναι προφανές πως η Τουρκία αποκτάει πλέον ένα πολιτικό σύστημα το οποίο υπόσχεται πως οι στιγμές έντασης και πόλωσης θα είναι πολλές και συχνές. Από τη μία το ΑΚΡ θα παλέψει, με τη δημιουργία ευκαιριακών συμμαχιών, να αλλάξει το σύνταγμα ώστε να επιτρέψει στον Ρ. Τ. Ερντογάν να εγκαθιδρύσει μία προεδρική δημοκρατία με τον ίδιο ισόβιο ηγέτη, από την άλλη το Ρεπουμπλικανικό και το Εθνικιστικό κόμμα θα παλεύουν να αυξήσουν την δύναμή τους στην κοινωνία, με τους «Γκρίζους Λύκους» (MHR) να είναι από τώρα κατανοητό για το πώς θα προσπαθήσουν να το πετύχουν.

Ταυτοχρόνως, τα δύο αυτά κόμματα θα προσπαθούν να ψαλιδίσουν τις «αυτοκρατορικές» εμμονές του Τούρκου προέδρου, ενώ όλοι μαζί θα χτυπήσουν τους Κούρδους οι οποίοι θα πρέπει να αποδείξουν πως θα μπορέσουν να ελιχθούν μεταξύ της κοινοβουλευτικής νομιμότητας, της στήριξης του αντάρτικου του PKK και της επιθυμίας τους να εκμεταλλευτούν τις γενικότερες ευνοϊκές γεωπολιτικές συγκυρίες και ισορροπίες για το έθνος τους.

Από την πλευρά του, ο Τούρκος πρόεδρος και πρωθυπουργός θα πρέπει άμεσα να προσπαθήσουν να καταλαγιάσουν όλες εκείνες τις κοινωνικές, εθνοτικές και θρησκευτικές αντιπαλότητες που υποδαύλισαν τους τελευταίους μήνες για δύο κυρίως λόγους.

Πρώτον, η πολιτική και κοινωνική αστάθεια έχει χτυπήσει την οικονομία της χώρας, με τις προοπτικές της να βαίνουν επιδεινούμενες, κάτι το οποίο έχει άμεσο αντίκτυπο στις εκτιμήσεις των επενδυτών για το τι πρόκειται να συμβεί στην χώρα στο άμεσο μέλλον. Η τουρκική οικονομία παρά τα μεγάλα αναπτυξιακά βήματα των τελευταίων ετών έχει γνωρίσματα και παθογένειες της ελληνικής οικονομικής «ανάπτυξης», των ετών πριν την κρίση.

Δεύτερον, μία αποτυχία να βρεθεί κάποιος συμβιβασμός με τους Κούρδους θα επιφέρει δραματικές εξελίξεις στην ασφάλεια της χώρας σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στη Συρία και το Ιράκ, ενώ η Άγκυρα θα πρέπει να αποδείξει πως συμβάλει στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια στο εσωτερικό της -από το ISIS- αλλά και τον βαθμό της επιθετικότητάς της πέραν των συνόρων της – πιθανότητα άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής στη Συρία, με επίφαση το ISIS, αλλά στην ουσία κατά των Κούρδων.

Η επόμενη περίοδος θα είναι κρίσιμη για το μέλλον της Τουρκίας, αφού η αμφίσημη -στην καλύτερη των περιπτώσεων- στάση της απέναντι στο ISIS και η εχθρότητά της απέναντι στους Κούρδους αναπόφευκτα ξέφυγε από το επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής και αποτέλεσε τον κυρίαρχο παράγοντα διαμόρφωσης των ισορροπιών στο εσωτερικό μέτωπο και στην τουρκική κοινωνία.

Για την ώρα, οι πληγές στο εσωτερικό της χώρας είναι τεράστιες ενώ στο εξωτερικό η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί το λιγότερο με καχυποψία τις πρωτοβουλίες του διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου. Δεν είναι τυχαίο πως δυτικοί αναλυτές έχουν αρχίσει να αναφέρονται στην Τουρκία ως το επόμενο «αποτυχημένο κράτος» (failed state) της περιοχής της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής και Βορείου Αφρικής.

Την εκτίμηση αυτή τη βασίζουν κυρίως στις κυβερνητικές επιλογές δημιουργίας ακραίας εσωτερικής πόλωσης, του επιδεικνυόμενου πολιτικού αυταρχισμού και των ενδείξεων κυβερνητικής διαφθοράς τα τελευταία έτη, από το καλοκαίρι του 2013 και τα γεγονότα στο πάρκο Γκεζί, κατάσταση η οποία δεν είναι δυνατόν να αναστραφεί στο αμέσως επόμενο κρίσιμο χρονικό διάστημα.

Το κατά πόσον ο «ασθενής» θα επιβιώσει της «επιτυχημένης επεμβάσεως» θα φανεί στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

* Ο κ. Φίλης είναι Επισκέπτης καθηγητής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, DEREE – The American College of Greece, Μέλος Ινστιτούτου Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Πούλησε σταθεροποίηση, ηγεμονία και ανάπτυξη παίρνοντας επίσημα τον τίτλο του Σουλτάνου της Μεσογείου

Γράφει ο Ξενοφώντας Ερμείδης

Καμία έκπληξη δεν προκαλεί η νίκη του κόμματος του Ερντογάν, "Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης", με ποσοστό 49,5% και 316 έδρες από τις 550 της τουρκικής εθνοσυνέλευσης. Ο προεκλογικός αγώνας ήταν στα μέτρα πραγματικού Σουλτάνου με πολεμικές ιαχές εναντίον της Συρίας, με κήρυξη πολέμου σε Κούρδους τόσο στα σύνορα όσο και στο εσωτερικό της χώρας, με επισκέψεις σε κατεχόμενη Κύπρο και Θράκη υπέρ της "μητέρας Τουρκίας" και με αποκορύφωμα τους 102 νεκρούς που τινάχτηκαν στον αέρα στον σιδηροδρομικό σταθμό της Άγκυρας λίγες ημέρες πριν τις εκλογές.

Ελάχιστες είναι οι αναφορές στον πραγματικό νικητή των εκλογών, τον εκ νέου πρωθυπουργό, Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος είναι η μαριονέτα που κινεί ο Ερντογάν. Ακόμα και στην πρώτη φωτογραφία νίκης ο Νταβούτογλου φοράει την ίδια γραβάτα με τον Σουλτάνο. Ο Νταβούτογλου είναι χρήσιμος μέχρις ότου ο πρόεδρος της Τουρκίας καταφέρει να αναθεωρήσει το Σύνταγμα της χώρας δίνοντας ακόμα περισσότερες αρμοδιότητες στον εαυτό του. Λείπουν 14 έδρες για να το πετύχει αλλά ο Ερντογάν είναι ένας "μάγος" στην πίεση καταστάσεων όταν πρόκειται για την ηγεμονία του. Άλλωστε κατάφερε να στείλει στις κάλπες 54 εκατομμύρια Τούρκους από τους οποίους οι μισοί ψήφισαν το κόμμα που είναι δική του δημιουργία.

Ο αιματοβαμμένος προεκλογικός αγώνας

Το προεκλογικό μήνυμα του Ερντογάν στους ψηφοφόρους ήταν εμμέσως πλην σαφώς "Σουλτάνος ή αποσταθεροποίηση", ακόμα κι αν ο ίδιος προκάλεσε την αποσταθεροποίηση κερδίζοντας την εντύπωση ότι το κόμμα του είναι το μοναδικό που θα φέρει σταθερότητα στην χώρα. Έτσι από το ποσοστό 40,87% που είχε το "Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης" τον Ιούνιο κατάφερε μέσα σε τέσσερις μήνες να πάρει εννέα ποσοστιαίας μονάδες επιπλέον.

Ο Ερντογάν κατάφερε και συσπείρωσε τους Τούρκους υπέρ του όσο ποτέ άλλοτε και πολύ έξυπνα χτύπησε προεκλογικά το ακροδεξιό ισλαμικο κόμμα που έχασε ποσοστά τα οποία προστέθηκαν στο κόμμα Ερντογάν. Επίσης, ο Σουλτάνος κατάφερε να τραβήξει μία διαχωριστική γραμμή μεταξύ αυτών που θέλουν μία Τουρκία βασισμένη σε κοινωνική δικαιοσύνη και σε αυτούς που θέλουν μια Τουρκία ισχυρή ακόμα κι αν στο εσωτερικό της τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται χωρίς προσπάθεια συγκάλυψης.

Παράδειγμα η έφοδος αστυνομικών δυνάμεων σε τηλεοπτικό σταθμό της αντιπολίτευσης προσκείμενο στον ισλαμιστή ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκουλιέν όπου τα τουρκικά ΜΑΤ έριξαν άφθονο ξύλο σε κομματικούς οπαδούς "αντιπάλους" του Ερντογάν αλλά ήταν πληθώρα τα σχόλια ότι ένα ισλαμικό φερέφωνο στην Τουρκία δεν έχει καμία δουλειά από την στιγμή που υπάρχει Ερντογανική ισλαμική δημοκρατία.

Ο Ερντογάν πολύ έξυπνα "χτύπησε" τον τηλεοπτικό σταθμό του αντιπάλου του αφού πριν είχε δώσει δύο προειδοποιητικά χτυπήματα σε δημοσιογράφους της Hurriyet και του Vice News οι οποίοι όχι μόνο δεν ήταν ισλαμιστικών φρονημάτων αλλά δημοσιογραφούσαν φέρνοντας στην επιφάνεια θέματα για την απολυταρχική στάση του Ερντογάν εναντίον της δημοκρατίας. Όσο για το "τρομοκρατικό" χτύπημα εναντίον των υποστηρικτών των δικαιωμάτων των Κούρδων και την ισότητα στην χώρα όχι μόνο δεν κατάφερε να πλήξει τον Ερντογάν αλλά να τον ισχυροποιήσει αφού το φιλοκουρδικό "Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών" υπέστη πανωλεθρία παίρνοντας μόλις 10% χάνοντας ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους που τους πήρε το κόμμα του Ερντογάν. Ο Σουλτάνος χτύπησε κατά μέτωπο τα άκρα και κατάφερε να αποστάσει τους υποστηρικτές αυτών με σύντομες και αιματηρές διαδικασίες.

Το νέο Σουλτανάτο

Η πολιτική του Ερντογάν στηρίζεται σε δύο θεμέλια και αυτά τον κάνουν αήττητο. Το πρώτο είναι η ανάπτυξη της χώρας με μεγάλα ιδιωτικά επενδυτικά έργα. Ο Ερντογάν ανήκει στην Ανατολή αλλά έχει απίστευτα καλές σχέσεις με την Δύση. Προσφέρει κατ' αυτόν τον τρόπο στους χαμηλομεροκαματιάρηδες Τούρκους και με βασικό μισθό τα 300 ευρώ την σιγουριά ότι θα έχουν ένα σίγουρο καρβέλι ψωμί και την περηφάνια ότι δεν χρειάζεται η χώρα να είναι σε καμία Ένωση για να το καταφέρει.

Το δεύτερο χαρτί που παίζει ο Ερντογάν ξεσηκώνοντας τα πλήθη είναι η εξωτερική πολιτική που δεν έχει παρεκκλίνει στο ελάχιστο από τις εποχές των πραγματικών Σουλτάνων. Ο Ερντογάν μία εβδομάδα πριν τις κάλπες έδωσε το παρόν στο ψευδοκράτος της Κύπρου εγκαινιάζοντας το μεγάλο έργο της μεταφοράς νερού ιδιωτικών συμφερόντων και φωνάζοντας "η Τουρκία είναι η μάνα σας". Η χάρη του φθάνει σε όλα τα Βαλκάνια, στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ με μουσουλμανικό στοιχείο και όπου υπάρχει μουσουλμανικός πληθυσμός για να αναπτύξει το φρόνημα ότι πας μουσουλμάνος τέκνο της Τουρκίας. Τον είδαμε στην Αλβανία, στο Κόσοβο και βέβαια συχνότητα στην Θράκη μέσω των υπουργών του.

Η σαρωτική όμως νίκη του Ερντογάν οφείλεται και στην Ε.Ε. Η προεκλογική επίσκεψη την Μέρκελ στην Τουρκία ανέβασε τα ποσοστά του διότι ο Ερντογάν έχει στα χέρια του ένα χαρτί που λέγεται προσφυγικό. Χωρίς να κηρύττει κανέναν απολύτως πόλεμο με την Ελλάδα και γενικώς με την Ε.Ε έχει πλήξει ανεπανόρθωτα την Ευρώπη χρησιμοποιώντας τους πρόσφυγες. Μάλιστα όποτε του δίνεται η ευκαιρία τονίζει ότι η Τουρκία σιτίζει και προστατεύει 2,5 εκατομμύρια πρόσφυγες δίνοντας 6 δις ευρώ τον χρόνο από τον προϋπολογισμό της. Κατάφερε δε να γίνει αναγκαίος εταίρος της Ε.Ε για το προσφυγικό θέμα. Ακόμα και ο κ. Τσίπρας τον κατακεραύνωσε που δεν ήταν στην Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε όπου αποφασιζόταν τα ελληνικά στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων.

Ο Ερντογάν είχε τους λόγους του να μην παραστεί στην Σύνοδο διότι δεν είχε ακόμα την εκλογή νίκη στο τσεπάκι και το ποσοστό που του έδωσε η δημοκρατία της Τουρκίας τον κάνει πιο ισχυρό από πριν σε αυτά που θα ζητήσει ως αντίτιμο στην οποιαδήποτε Συμφωνία με την Ε.Ε και ιδιαιτέρα σε θέματα που αφορούν την εμπλοκή της Τουρκίας στην ενέργεια και τον ορυκτό πλούτο ιδιαιτέρως του Αιγαίου και της Κύπρου.

Η Δημοκρατία του Φόβου νίκησε

Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι ο Ερντογάν αρχίζει να φοβάται τον λαό του και ότι δεν τον πλησιάζουν ούτε οι οπαδοί του σε απόσταση μικρότερη των 200 μέτρων. Από το παλάτι του βγαίνει και χαιρετά ως νέος Σουλτάνος αλλά αυτός ακριβώς ήταν ο σκοπός του.

Ο Ερντογάν δεν φοβάται απολύτως κανέναν απλά η πολιτική του, όπως απέδειξε ο ίδιος, δεν είναι κοινωνική, δεν είναι φιλολαϊκή αλλά είναι πολιτική σταθερότητας του κράτους και φόβου του πολιτών από τους εχθρούς που με μεγάλη μαεστρία δημιουργεί αυτός ο κουστουμαρισμένος Σουλτάνος. Φόβος για τους ισλαμιστές, φόβο για τους ακροδεξιούς, φόβο για τους αριστερούς, φόβο για τους Σύριους, φόβο για τους Κούρδους, φόβο για την Ρωσία, φόβο για την Ευρώπη κ.ο.κ.

Κατάφερε να κάνει έναν πληθυσμό που ακόμη ο αναλφαβητισμός και η φτώχεια είναι στα ύψη να νιώθει ότι ισχυροποιείται μόνο όταν βρίσκεται κάτω από τα καφτάνι του νεοσουλτάνου του, όχι πλέον με την βία του σπαθιού αλλά με την επιλογή ψηφοδελτίου.

Η Τουρκία με την νίκη του κόμματος του Ερντογάν μπαίνει με φόρα στο σημαντικότατο γεωπολιτικό παιχνίδι που έχει ξεκινήσει στη Μέση Ανατολή και εξαπλώνεται προς τα δυτικά. Δεν είναι μόνο ο σταθεροποιητής του τουρκικού λαού, τώρα πια είναι βασικός πυλώνας της σταθεροποίησης της Μεσογείου και της Ευρώπης.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Με κατασχέσεις και φοροεπιδρομή κάνει ποδαρικό ο Νοέμβριος, ενώ το βαρύ πακέτο για τους φορολογούμενους έπεται με την επικείμενη φορολογική μεταρρύθμιση στο τέλος Νοεμβρίου.

Από σήμερα απελευθερώνονται οι κατασχέσεις σπιτιών, όχι της πρώτης κατοικίας, καταθέσεων και θυρίδων, με αποτέλεσμα ακόμη και οι μικροοφειλέτες του δημοσίου να μένουν απροστάτευτοι και ανά πάσα στιγμή να κινδυνεύουν από την επιβολή των μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης – είσπραξης.

Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι για πρώτη φορά κυβέρνηση προχωρά, εν μέσω κρίσης και ενός υφεσιακού περιβάλλοντος, σε εξώσεις και δεσμεύσεις μισθών και συντάξεων, αλλά και κατασχέσεις περιουσιών, ακόμη και προσωποκρατήσεις για μικροποσά.

Έως το τέλος όμως του έτους ούτε μικρά, ούτε μεγάλα ποσά θα κυκλοφορούν στην αγορά, αφού το ρευστό θα είναι είδος προς εξαφάνιση, με δεδομένη τη φοροεπιδρομή που έρχεται για να καλύψει την ανικανότητα των κυβερνώντων να βρουν ισοδύναμα για να μην εφαρμόσουν την επιβολή ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Το «πακέτο» που σχεδιάζεται να αντικαταστήσει το ΦΠΑ στα ιδιωτικά σχολεία, φροντιστήρια και νηπιαγωγεία, θα περιλαμβάνει ούτε ένα, ούτε δυο, άλλα συνολικά 11 νέα εισπρακτικά μέτρα «φωτιά» που φυσικά θα πλήττουν τους «έχοντες» μικρομεσαίους.

Αυτούς των οποίων η φοροδοτική ικανότητα έφτασε στο τέλος και με τη «σφραγίδα» του γραφείου προϋπολογισμού της Βουλής, επισήμανση την οποία η κυβέρνηση αγνοεί επιδεικτικά αφού εξακολουθεί να θεωρεί «έχοντες» τους μισθωτούς με ετήσια εισοδήματα 20.000 ευρώ και επί αυτών να σχεδιάζει τα νέα βάρη.

Όμως, ακόμη κι αν δεν υπάρχει πλέον το «Κίνημα Δεν Πληρώνω», αφού οι συμμετέχοντες πλέον ανήκουν στον κυβερνητικό συνασπισμό, το «κίνημα» όσων «φουσκώνουν» το ποτάμι των ληξιπροθέσμων χρεών με μαθηματική ακρίβεια σύντομα θα «πνίξει» κάθε προσπάθεια αλόγιστης φοροεπιδρομής.

Άλλωστε τα ληξιπρόθεσμα χρέη ήδη ξεπερνούν τα 80 δισ. ευρώ, καταρρίπτοντας από την αρχή του έτους κάθε μήνα το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, ενώ κατά μέσο οι φόροι και τα πρόστιμα που δεν πληρώνονται κυμαίνονται στο 1 δισ. ευρώ/μήνα.

Νέο ρεκόρ πάντως αναμένεται να καταγραφεί τον τρέχοντα μήνα αφού, έως το τέλος του, θα πρέπει να πληρωθεί ο ΦΠΑ έως τις 6 Νοεμβρίου, η δόση του φόρου εισοδήματος, η δόση από όσους έχουν ενταχθεί σε κάποια από τις ρυθμίσεις, αλλά να καταβληθεί και η δεύτερη δόση του ΕΝΦΙΑ, ενώ έρχονται και τα αυξημένα τέλη κυκλοφορίας η πληρωμή των οποίων ωστόσο μπορεί να γίνει μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου.

Αλλά μέχρι τότε… καλό κουράγιο.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Όχι πείτε μου... Πού ακριβώς στο διπλανό tweet της Ζωής υπάρχει μία ανακρίβεια, κάτι που δεν είναι αλήθεια;

Το μόνο που δεν ταιριάζει είναι η τελευταία λεξούλα: ''ντροπή''.

Γιατί ''ντροπή'' Ζωή μας;
Οι άνθρωποι, το παραδέχονται: χάσανε!
Σκουρλέτης: "Χάσαμε δυστυχώς τη μάχη για το δημόσιο χαρακτήρα του ΑΔΜΗΕ"...
Ξανθός: "Χάσαμε τελικά τη μάχη για τα φαρμακεία...
Σταθάκης: "Χάσαμε δυστυχώς τη μάχη για τις κατασχέσεις πρώτης κατοικίας"...
Τσαλακώτος: "Χάσαμε τη μάχη για τις διοικήσεις των Τραπεζών"...

Τί έπρεπε δηλαδή;
Να παραιτηθούνε; Να κάνουν χαρακίρι; Να φερθούν σαν άντρες;
(το blog είναι της αντρικής σχολής. Ψευταρά ζεις, εσύ μας οδηγείς!)

Αυτοί έχουν το ηθικό πλεονέκτημα να δηλώνουν αριστεροί.
Τί νομίζεις; Ότι αριστερή είσαι εσύ που στην πρώτη δυσκολία τα βρόντηξες, και τρέχεις τώρα στα εξωτερικά, κι όλο και κάτι παρλαπίπες λες για το ''χρέος'', που είναι τάχα απεχθές και επονείδιστο και άλλα τέτοια αναρχικά;

Αυτοί ρε, είναι ηθικοί πλεονέκτες.
Τα εκατομμύρια που έχουν και κρύβουν είναι αριστερά και τίμια.
Τα νερά που δεν πληρώνουν είναι για αριστερές πισίνες.
Οι κωλοτούμπες που κάνουν είναι προς τ' αριστερά.
Το μνημόνιο το τρίτο το μακρύτερο δεν είναι μνημόνιο, είναι αριστερή συμφωνία.
Ακόμη κι ο πρωθυπουργός απ΄ το αριστερό μάτι δακρύζει από το βήμα της Βουλής όταν μιλάει για τους πρόσφυγες. Το άλλο, το δεξί, είναι στεγνό και σιδερόφραχτο.

Η ''ντροπή'', Ζωή μας, είναι για τους ανθρώπους.
Αυτοί, Ζωή μας, δεν είναι άνθρωποι, είναι ηθικοί τύπου ΤΣΙΡΙΖΑ.
Αυτοί έχουν το ηθικό πλεονέκτημα να μην κόβεται η πέτσα τους.
Αυτοί μπορούν να ξεχνάνε να δηλώνουν εκ παραδρομής κάτι εκατομμύρια και να κάνουν μετά καινούργιες δηλώσεις ''πόθεν έσχες'', και ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Ο λαός επειδή δεν μπορεί να πληρώνει τα δάνειά του, γιατί του ανέτρεψαν όλη την ζωή, γιατί βρέθηκε άνεργος, γιατί του μειώθηκε ο μισθός, γιατί αυξήθηκαν τα χαράτσια και οι φόροι, θα πρέπει να χάσει τα σπίτια του.

Γιατί αυτοί είναι ηθικοί πλεονέκτες!
ΗΘΙΚΟΙ ΑΛΗΤΕΣ!

Και ο λαός, Ζωή μας, είχε ηθικό πλεονέκτημα...
Είχε, αλλά τό 'χασε. Στις 20 Σεπτεμβρίου.
Τώρα έχει μία κυβέρνηση ηθικών προδοτών και μία αντιπολίτευση ανήθικων πολιτικών εγκληματιών.

Έτσι είναι.
Ο λαός τά 'κανε, ο λαός να τα ξεκάνει!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Την πρώτη θέση στο βάθρο της ελληνικής διαφθοράς φαίνεται ότι μοιράζονται πολιτικοί και δικαστές σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της GRECO.

Πιο αναλυτικά, σε πρόσφατη έκθεση της Ομάδας των Κρατών κατά της Διαφθοράς (GRECO) του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία είδε τα φώτα της δημοσιότητας στις 22 Οκτωβρίου 2015, περιγράφονται αναλυτικά οι βαθιές ρίζες της διαφθοράς, τόσο στο πολιτικό, όσο και στο δικαστικό σύστημα, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την αποδοχή δώρων και τις επαφές με τρίτους, συμπεριλαμβανομένων των εκπροσώπων ομάδων συμφερόντων.

Με βάση τα στοιχεία της έκθεσης, η Ελλάδα έχει υποστεί βαθύτατες ζημιές από το υψηλό επίπεδο διαφθοράς, ενώ τονίζει την άρρηκτη σχέση ανάμεσα στην διαφθορά και την επέλαση της οικονομικής κρίσης.

Σύμφωνα με την GRECO, η Ελλάδα βρίσκεται σε «πρώιμο στάδιο πολιτικών ακεραιότητας των βουλευτών», επισημαίνοντας τις εκτεταμένες νομοθετικές ελλείψεις που υπάρχουν σχετικά με την ανάληψη ευθύνης από τους βουλευτές, ενώ παράλληλα τόνισε πως όσοι νόμοι υπάρχουν ήδη ή παρακάμπτονται ή χειραγωγούνται, με αποτέλεσμα το πολιτικό σώμα να μην δέχεται οποιουδήποτε είδους κυρώσεις.

Για την πάταξη της διαφθοράς, η GRECO αναφέρει στην έκθεση της, μια σειρά από συστάσεις με τις οποίες ευελπιστεί πως θα υπάρξει βελτίωση σε ένα μείζον πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.

Ένα από τα μέτρα που προτείνονται στην έκθεση είναι, η εποπτεία (από το τρέχον έτος) της δήλωσης των περιουσιακών στοιχείων και συμφερόντων, από την ανεξάρτητη επιτροπή για τη διερεύνηση των δηλώσεων περιουσιακών στοιχείων ή CIDA, περιγράφοντας την ως μια «πολλά υποσχόμενη εξέλιξη», με δεδομένο ότι οι μέχρι τώρα προσπάθειες εποπτείας αποδείχτηκαν άκαρπες.

Επιπλέον η έκθεση δίνει μεγάλη έμφαση στην επανεξέταση των βουλευτικών ασυλιών, οι οποίες λειτουργούν ως μια μεγάλη ασπίδα, διαχωρίζοντας τους βουλευτές από τις υποχρεώσεις τους.

Στην έκθεση αναφέρθηκε και ο Γενικός Γραμματέας Thorbjorn Jagland, λέγοντας ότι: «η έκθεση απεικονίζει τη συνεργασία ανάμεσα στην Ελλάδα και το Συμβούλιο της Ευρώπης, για τη μείωση της διαφθοράς ως μία από τις βασικές αιτίες της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης».

Πέραν από τους πολιτικούς, η έκθεση φαίνεται ότι βάζει στο μάτι και τους δικαστές/εισαγγελείς, καθώς ο υπάρχων κώδικας δεοντολογίας και το τρέχων σύστημα γενικής εποπτείας δεν είναι επαρκές, υπογραμμίζοντας πως η εποπτεία αυτή την στιγμή εκτελείται από πάρα πολλούς φορείς, οι οποίοι με την σειρά τους αποτελούνται από ομότιμους τους, διορισμένους για σύντομο χρονικό διάστημα.

Ένα επιπλέον πρόβλημα που φαίνεται να τονίζει η έκθεση, είναι οι σοβαρές καθυστερήσεις στις εκδικάσεις, προτείνοντας την εισαγωγή επαρκών εγγυήσεων ατά των αδικαιολόγητων καθυστερήσεων.

Για την αντιμετώπιση της διαφθοράς, στο δικαστικό σώμα αυτή την φορά, προτείνεται η συνολική αξιολόγηση του δικαστικού συστήματος μέσω περιοδικών εκθέσεων, η δημιουργία ενός διασυνδεδεμένου πληροφοριακού συστήματος για την υποστήριξη της διαχείρισης του φόρτου εργασίας και των επικοινωνιών.

Τέλος αναφέρεται η ανάγκη επανεξέτασης της διαδικασίας επιλογής και διάρκειας θητείας των ανωτέρων δικαστών και εισαγγελέων, καθώς και το επίπεδο ανεξαρτησίας τους από την εκτελεστική εξουσία.

Πηγή COUNSIL OF EUROPE: FOURTH EVALVATION ROUND
ΠΑΛΛΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ I.J.F.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Γεράσιμος Ταυρωπός

Όλοι εύχονται να τελειώσει ο πόλεμος στη Συρία, αλλά ταυτόχρονα όλοι εκστρατεύουν εκεί για να… βομβαρδίσουν! Το παλιό δόγμα «Αν θέλεις την ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο», έγινε τώρα «Αν θέλεις να τελειώσει ο πόλεμος, να συμμετέχεις κι εσύ σ’ αυτόν»! Η Ρωσία είναι τώρα προφανές ότι εκστράτευσε στη Συρία όχι για να στηρίξει τον Άσαντ κυρίως απέναντι στο ISIS, αλλά απέναντι στη συριακή τζιχαντική -πλέον- αντιπολίτευση, την οποία όμως υποστηρίζουν οι ΗΠΑ, η Σαουδική Αραβία κ.λπ. Αντιδρώντας στη ρωσική ανάμιξη, οι ΗΠΑ απελευθέρωσαν το εμπόριο βαρέως οπλισμού προς τη συριακή αντιπολίτευση, αλλά ουσιαστικά προς πάντα ενδιαφερόμενο. Με κάθε νέο βήμα των «μεγάλων», το τοπίο γίνεται και πιο εύφλεκτο και πιο χαοτικό. Αλλά το πιο εφιαλτικό απ’ όλα είναι το ενδεχόμενο αποσταθεροποίησης του Λιβάνου και της Τουρκίας. Η τελευταία πραγματοποίησε τις εκλογές της Κυριακής σε πολεμικό κλίμα -σχεδόν στην κυριολεξία-, με το καθεστώς Ερντογάν να τείνει πλέον προς την κοινοβουλευτική δικτατορία, το Κουρδικό να συνταράσσει τη χώρα, με 3 εκατ. Σύρους και Αφγανούς πρόσφυγες να έχουν περάσει στα εδάφη της, και με τις εικόνες εμφυλίου πολέμου πιο έντονες από ποτέ ύστερα από τη χούντα του στρατηγού Εβρέν στη μακρινή δεκαετία του 1980. Αλλά και ο Λίβανος κινδυνεύει να παραδοθεί ξανά στο χάος, για δεύτερη φορά στην ιστορία του. Την πρώτη φορά, αυτό συνέβη εξαιτίας του μαζικού προσφυγικού ρεύματος των Παλαιστινίων. Τώρα, το μαζικό προσφυγικό ρεύμα από τη Συρία σε συνδυασμό με την εμπλοκή της Χεζμπολά στον πόλεμο στο πλευρό του Άσαντ, απειλεί το Λίβανο με «ρευστοποίηση».

Σε ένα τέτοιο τοπίο, με την Τουρκία να είναι άκρως αναξιόπιστη ως προς την ικανότητά της (αν υποθέσουμε ότι έχει τη θέληση) να ανασχέσει το προσφυγικό ρεύμα, τα εκατομμύρια των προσφύγων «βάζουν φωτιά» στο ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό, κάνοντας πολλούς αναλυτές να ισχυρίζονται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να διαλυθεί εξαιτίας του προσφυγικού.

Όμως όλα αυτά είναι μικροί κίνδυνοι μπροστά στον μέγιστο εξ αυτών: τον κίνδυνο σοβαρότερης εμπλοκής ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις, κυρίως ανάμεσα σε Ρωσία και ΗΠΑ. Μέχρι τώρα, τα όρια αποφυγής αυτού του κινδύνου έχουν σε γενικές γραμμές γίνει σεβαστά και από τις δύο πλευρές. Ωστόσο, τις ισορροπίες κρατάει ένα μείζον δεδομένο: η στρατηγική των ΗΠΑ που στηρίζεται στην εκτίμηση ότι ο περικυκλωμένος Πούτιν δεν έχει το χρόνο σύμμαχο και άρα γρήγορα θα καταρρεύσει. Αυτή η στρατηγική βασίζεται στους όχι αστήρικτους ισχυρισμούς ότι η ρωσική οικονομία δεν θα αντέξει για πολύ ακόμη το διπλό πλήγμα αφενός από την κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου (καθώς στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στις εξαγωγές πετρελαίου) και από το δυτικό εμπάργκο. Όμως αυτά τα γνωρίζει και ο Πούτιν, και η απόφασή του να αναμιχθεί στρατιωτικά στη Συρία απορρέει ακριβώς από την απόφαση να μην αναμένει παθητικά ο χρόνος να δουλέψει υπέρ των ΗΠΑ και των Δυτικών.

Τώρα, η ρωσική ανάμιξη στη Συρία δημιουργεί τις κλασικές από την Ιστορία εικόνες όπου μια χαοτική δυναμική των γεγονότων μπορεί να ανατρέψει καθορισμένες με «ψυχρό αίμα» στρατηγικές και να φέρει πιο κοντά το «αδιανόητο». Το τελευταίο διάστημα, μερικές δηλώσεις σημαινόντων αξιωματούχων και αναλυτών από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού εντάσσονται σε αυτή ακριβώς τη ζοφερή προοπτική:
  • Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Ash Carter, σε δηλώσεις του πριν την πρόσφατη Σύνοδο των G-7, είπε: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αυξήσουν τον αριθμό των στρατιωτικών ασκήσεων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε όλη την Ευρώπη και να ενισχύσουν την ανταλλαγή πληροφοριών του ΝΑΤΟ, ώστε να αντιμετωπίσουν με μεγαλύτερη επιτυχία τη ρωσική επιθετικότητα στην περιοχή […] υπάρχουν και άλλα πράγματα που πρέπει να κάνουμε από τη στιγμή που, προς το παρόν τουλάχιστον, ο Βλαντιμίρ Πούτιν δε φαίνεται να αναστρέφει την πορεία του […] Ως εκ τούτου, θα πρέπει να προσαρμοστούμε μακροπρόθεσμα σε αυτή την πραγματικότητα […] Η απάντηση θα πρέπει να είναι και πολιτική και στρατιωτική».
  • Πριν από λίγες μέρες, αξιωματούχοι του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ δήλωσαν πως το Πεντάγωνο εξετάζει την πιθανότητα να προχωρήσει σε προληπτικά πλήγματα ρωσικών στόχων, με την κατηγορία ότι η Ρωσία παραβίασε τη Συνθήκη Πυρηνικών Δυνάμεων Μέσου Βεληνεκούς (INF) πραγματοποιώντας δοκιμή πυραύλου Cruise με εμβέλεια που παραβιάζει τη Συνθήκη. Σύμφωνα με τις δηλώσεις των αξιωματούχων του, το Πεντάγωνο εξετάζει τρεις τακτικές απάντησης: α) την εγκατάσταση αντιπυραυλικής άμυνας στην Ευρώπη, β) την «counterforce» αντιμετώπιση (δηλαδή μη πυρηνικά πλήγματα σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Ρωσία) και γ) την «countervailing» αντιμετώπιση (δηλαδή «αντισταθμιστική» αντιμετώπιση – που σημαίνει χρήση πυρηνικών).
  • Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, που αποφάσισε πρόσφατα να συμμετάσχει και η Γαλλία στο «πάρτι» των βομβαρδισμών, προειδοποίησε ταυτόχρονα τους Ευρωπαίους ηγέτες ότι τα γεγονότα θα μπορούσαν να κλιμακωθούν σε έναν «απόλυτο πόλεμο» από τον οποίο και η ίδια η Ευρώπη δε θα ήταν «προφυλαγμένη».
  • Πολύ πρόσφατα επίσης, ο Αμερικανός ναύαρχος Φέργκιουσον, διοικητής της κοινής συμμαχικής διοίκησης του ΝΑΤΟ στη Νάπολη της Ιταλίας, δήλωσε ότι η Ρωσία «είναι η πιο επικίνδυνη απειλή», κάλεσε για πιο επιθετική στάση του ΝΑΤΟ απέναντι στη Μόσχα και πρότεινε την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων έτοιμων για «επιχειρήσεις στον πραγματικό κόσμο».
  • Αλλά αν οι δηλώσεις των στρατιωτικών μπορούν να θεωρηθούν μέρος του επικοινωνιακού πολέμου, τι να πει κανείς για τις γραπτά διατυπωμένες, από τις στήλες των Financial Times, απόψεις του γνωστού Αμερικανού στρατηγικού αναλυτή και κορυφαίου συμβούλου Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, που είπε ότι οι ΗΠΑ πρέπει να απαντήσουν με (στρατιωτικά) αντίποινα στις ρωσικές επιθέσεις εναντίον υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ πολιτοφυλακών στη Συρία. Με σχεδόν ωμό τρόπο, ο Μπρεζίνσκι είπε: «Αν θέλουμε να βγάλουμε από τη μέση τις στρατιωτικές τους δυνάμεις εκεί, πιθανότατα μπορούμε να το κάνουμε με σχετικά λίγο ή και καθόλου κόστος για εμάς. Το ερώτημα είναι ποια θα είναι η απόκριση του Πούτιν. Νομίζω πως αν κάθεσαι στο Κέντρο Διαχείρισης Κρίσεων πρέπει να το δοκιμάσεις αυτό…».
Αξιολογώντας όλα αυτά, ο διεθνούς φήμης αρθρογράφος Γκίντεον Ράχμαν, πάλι από τις στήλες των Financial Times, συνέκρινε το συριακό εμφύλιο με τον Ισπανικό εμφύλιο, γράφοντας: «Ένας παρόμοιος πόλεμος δι’ αντιπροσώπων διεξάγεται και στη Συρία σήμερα – με τις αεροπορίες τόσο της Ρωσίας όσο και των ΗΠΑ να βομβαρδίζουν στόχους στη χώρα, και με ξένους μαχητές να συρρέουν στο εσωτερικό της […] Οι χώρες που στήριζαν τις αντίθετες πλευρές στην Ισπανία κατά τη δεκαετία του ‘30 πολεμούσαν ευθέως η μία την άλλη κατά τη δεκαετία του ‘40. Το ρίσκο να οδηγήσει η συριακή σύγκρουση με μια απευθείας σύγκρουση μεταξύ των Ιρανών και των Σαουδαράβων ή ακόμα και των Ρώσων και των Αμερικάνων, δε μπορεί να αποκλειστεί».

Μήπως τελικά «αυτό που συμβαίνει στη Συρία» αποδειχτεί πολύ-πολύ σοβαρό; Μήπως δημιουργούνται οι όροι για να πυροδοτηθεί μια σύγκρουση ευρύτερων διαστάσεων;

Η κατάσταση είναι ήδη τόσο σοβαρή και έχει γίνει τόσο χαοτική, ώστε τίποτε να μη μπορεί να αποκλειστεί…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Η διαβόητη Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών
των ΗΠΑ και τα μαύρα χρονικά της

Λένε συχνά ότι όποια πέτρα και να σηκώσεις στον πλανήτη τα τελευταία 60 χρόνια, θα βρεις τη CIA από κάτω, που έχει μετατρέψει τον πλανήτη σε παιχνιδότοπο.

Η επίσημη ιστορία λέει ότι η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών ιδρύθηκε το 1947 με έργο την παροχή πληροφοριών και την κατασκοπεία σε εδάφη εκτός Αμερικής.

Ήδη όμως από τα γεννοφάσκια της η CIΑ καπηλεύτηκε τον ρόλο της και παρέκκλινε καθοριστικά από τα πεπραγμένα των μυστικών υπηρεσιών, χρηματοδοτώντας πραξικοπήματα και οργανώνοντας πολιτικές δολοφονίες και άλλες ζοφερές πράξεις σε οικουμενικό μάλιστα επίπεδο.

Κι ενώ πολλά από τα σκοτεινά πεπραγμένα της έχουν βγει στη φόρα από τη διερεύνηση της Επιτροπής Τσερτς ήδη από τη δεκαετία του 1970, υπάρχουν πολλά ακόμα αναπάντητα ερωτήματα γύρω από τη ζοφερή δράση της Υπηρεσίας…

Τι περιέχει το εξαφανισμένο «Οικογενειακό Κόσμημα»;


Ήταν το 1973 όταν ο διευθυντής της CIA, Τζέιμς Σλέζινγκερ, παρήγγειλε στον αναπληρωτή διευθυντή Γουίλιαμ Κόλμπι να φτιάξει έναν κατάλογο με τις παραβιάσεις ομόσπονδων νόμων και δεοντολογίας εκ μέρους της CIA από το 1959 και μετά. Ο Κόλμπι του παρουσίασε κάποια στιγμή την εργασία του, που αποτελούνταν από 700 αρχεία και έγιναν τελικά γνωστά ως «Οικογενειακά Κοσμήματα».

Η μακρά λίστα περιλάμβανε παράνομες φυλακίσεις πολιτών, παρακολουθήσεις σε αμερικανικό έδαφος, αλλά και τις διαβόητες απόπειρες της CIA να δολοφονήσει τον Κάστρο και άλλους ξένους ηγέτες, όπως αποκάλυψαν πλήθος ερευνών του Κογκρέσου αλλά και η Επιτροπή Τσερτς. Το πλήρες ντοκουμέντο δημοσιεύτηκε τελικά το 2007 και παρείχε χορταστικές ματιές στις σκανδαλώδεις επιχειρήσεις της Υπηρεσίας, αν και ένα «Κόσμημα» έλειπε από την επίσημη κυκλοφορία του υπομνήματος!

Το υπόμνημα του επικεφαλής Ασφαλείας της CIA, Χάουαρντ Όσμπορν, περιγράφει στο δεύτερο «Κόσμημα» το πώς η Υπηρεσία στρατολόγησε τη Μαφία για να εξοντώσει τον Κάστρο, αν και η αναλυτική έκθεση ξεκινά με το Νο 2. Πού είναι λοιπόν το πρώτο «Κόσμημα» και τι σκοτεινό περιέγραφε που δεν ήθελε η CIA να δεις κανείς; Και κάτι ακόμα, πώς είναι δυνατόν να παραλείπεται από επίσημη έκθεση, με παραγγελία του Κογκρέσου μάλιστα, ένα ολόκληρο απόσπασμα; Μια σκοτεινή επιχείρηση της CIA δηλαδή που αψηφά αυθάδικα κάθε έννοια νομιμότητας και διεθνούς δικαίου…

Έριξε η CIA την κυβέρνηση της Αυστραλίας;


Ήταν το 1975 όταν ξέσπασε μια βαθιά πολιτική κόντρα στην Αυστραλία, όταν οι βουλευτές των Φιλελευθέρων αρνήθηκαν να υπερψηφίσουν τον προϋπολογισμό του πρωθυπουργού της χώρας και προέδρου των Εργατικών, Γκοφ Γουίτλαμ. Από τις κοινοβουλευτικές διεργασίες που ακολούθησαν με πυρετώδεις ρυθμούς, η κυβέρνηση έπεσε, πρωθυπουργός ανέλαβε ένας Φιλελεύθερος και στις επερχόμενες εκλογές έχασε ο Γουίτλαμ.

Όλα έγιναν με την ευθεία παρεμβολή στην υπόθεση του γενικού κυβερνήτη Τζον Κερ. Ο γενικός κυβερνήτης της Αυστραλίας είναι ένας «διακοσμητικός» θεσμός, ως αντιπρόσωπος της βασίλισσας στην πολιτική ζωή δηλαδή, που δεν παρεμβαίνει παραδοσιακά στο πολιτικό σκηνικό. Η απόφαση λοιπόν του Τζον Κερ να παύσει από τα καθήκοντά του τον εκλεγμένο πρωθυπουργό πυροδότησε τεράστια αναταραχή, μέχρι του σημείου που ο γενικός κυβερνήτης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αυστραλία!

Τι σχέση έχουν όμως όλα αυτά με τον ρόλο της CIA; Πιθανότατα μεγάλο. Βλέπετε ο Γουίτλαμ ήταν αυτός που απέσυρε τα αυστραλιανά στρατεύματα από το Βιετνάμ και καταδίκασε τις βομβιστικές επιθέσεις των Αμερικανών κατά αμάχων, την ίδια ώρα που το 1974 διέταξε τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας του να κόψουν δεσμούς με τη CIA, εντολή που όπως φαίνεται αγνόησαν οι αυστραλιανές μυστικές υπηρεσίες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο πρωθυπουργός θέλησε να ξεθεμελιώσει την τεράστια βάση της CIA στη χώρα του για να αποθαρρύνει περαιτέρω αμερικανική παρεμβολή στο εσωτερικό της Αυστραλίας.

Σύμφωνα με τον πράκτορα της CIA, Βίκτορ Μαρτσέτι, «η απειλή να κλείσει τη βάση της CIA στην Αυστραλία προκάλεσε αποπληξία στον Λευκό Οίκο»! Στα εσωτερικά υπομνήματα της CIA, ο αυστραλός πρωθυπουργός αποκαλούνταν τώρα «απειλή ασφαλείας». Πολλά παρατράγουδα άρχισαν να λαμβάνουν τότε χώρα στην κυβέρνηση του Γουίτλαμ, με τα περισσότερα σκάνδαλα να έχουν οσμή αμερικανικής κατασκοπείας. Ο ίδιος ο Τζον Κερ ήταν εξάλλου μέλος της Αυστραλιανής Ένωσης για Πολιτιστική Ελευθερία, μιας οργάνωσης που όπως απέδειξε κυβερνητική έρευνα των ΗΠΑ ήταν βιτρίνα της CIA! Σε υπομνήματα της εν λόγω Ένωσης, ο Κερ αποκαλούνταν «ο άνθρωπός μας».

Είναι σίγουρο ότι η CIA δεν έδρασε μόνη και δεν μπορεί να θεωρηθεί αποκλειστικά υπεύθυνη για την πτώση του Γουίτλαμ, το γεγονός ωστόσο παραμένει κατά πόσο η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ δολοπλόκησε κατά εκλεγμένου πρωθυπουργού συμμαχικής μάλιστα χώρας…

Πού είναι ο Μάικ Χαντ;


Ως πρασινοσκούφης, ο Μάικ Χαντ τιμήθηκε με παράσημα ανδρείας για τις εκτεταμένες επιχειρήσεις του στο Βιετνάμ, στις οποίες περιλαμβάνονταν και το διαβόητο «Πρόγραμμα Φοίνικας» της CIA, που εξουσιοδότησε μια σειρά από στοχευμένες δολοφονίες (η CIA αρνήθηκε σθεναρά ότι επρόκειτο για δολοφονίες). Μετά το Βιετνάμ, ο Χαντ μετακόμισε στην Αυστραλία και συνεργάστηκε με ένα ντόπιο επιχειρηματία, κάποιον Φρανκ Νάγκαν, ιδρύοντας μια επενδυτική τράπεζα. Παρά το γεγονός ότι η τράπεζα ξεκίνησε με κεφάλαιο 1.000 δολαρίων, σύντομα εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Αυστραλίας, με ετήσιο κύκλο εργασιών μεγαλύτερο από 1 δισ. δολάρια!

Η τράπεζα ήταν γνωστό ότι διατηρούσε στενές σχέσεις με τον αμερικανικό στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες, με ναύαρχο εν αποστρατεία των ΗΠΑ να λειτουργεί ως πρόεδρος και τουλάχιστον άλλους τρεις στρατηγούς ε.α. να διατηρούν επιτελικές θέσεις. Νομικός σύμβουλος μάλιστα της τράπεζας Νάγκαν-Χαντ ήταν ο ίδιος ο Γουίλιαμ Κόλμπι, ο πρώην διευθυντής της CIA!

Όπως αποδείχθηκε, η επιχειρηματική επιτυχία της τράπεζας βασιζόταν στο ξέπλυμα χρήματος και τις διασυνδέσεις με το ασιατικό εμπόριο ηρωίνης, όταν δεν πουλούσε όπλα σε αφρικανούς αντάρτες και ιρανούς μαχητές και δεν νομιμοποιούσε τα λεφτά από την υφαρπαγή των δημόσιων ταμείων των Φιλιππίνων από τον δικτάτορα Φέρντιναντ Μάρκος. Ενδεικτικό είναι εδώ το γεγονός ότι οι αμερικανικές ελεγκτικές αρχές δεν βρήκαν ποτέ τίποτα το περίεργο με τα πεπραγμένα της τράπεζας, παρά τις καταφανείς ενδείξεις. Όπως αποδείχτηκε, η τράπεζα ήταν άλλη μια επιχείρηση-βιτρίνα της CIA.

Το πράγμα αποκαλύφθηκε όταν ο Φρανκ Νάγκαν αυτοπυροβολήθηκε στο αμάξι του και έπεσε στα χέρια της αστυνομίας μια λίστα με αυστραλούς πολιτικούς που είχαν σημειωμένα τεράστια ποσά δίπλα από το όνομά τους. Οι ΗΠΑ οργάνωσαν μια στρατιωτική επιχείρηση που λεηλάτησε το σπίτι του Νάγκαν, την ίδια ώρα που ο Χαντ κατέστρεψε όλα τα παραστατικά και τα μητρώα της τράπεζας! Η Νάγκαν-Χαντ κατέρρευσε αμέσως μετά και πολλοί αθώοι έκλαψαν τα λεφτά τους, την ίδια ώρα που η αυστραλιανή κλήτευση στα στρατιωτικά μεγαλοστελέχη της τράπεζας έμεινε μόνο στα χαρτιά, μιας και οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να συνεργαστούν με τις δικαστικές αρχές της συμμαχικής τους χώρας.

Όσο για τον Μάικλ Χαντ, η τύχη του αγνοείται. Τελευταία φορά τον είδαν να επιβιβάζεται μεταμφιεσμένος και με πλαστό διαβατήριο σε πτήση για τα Φίτζι το 1980. Το 1991 εφημερίδα της Αυστραλίας αποκάλυψε ότι ο πρώην τραπεζίτης ζούσε ελεύθερος και ωραίος στην Ουάσιγκτον, αν και η αυστραλιανή κυβέρνηση αρνήθηκε να κάνει το οτιδήποτε…

Οι ύποπτοι θάνατοι του Κόλπου Τσέζαπικ


Πράκτορας της CIA από το 1953, ο Τζον Πέιζλι κράτησε μια σειρά υψηλόβαθμων θέσεων στην Υπηρεσία κατά τη δεκαετία του 1970 και ήταν ο άμεσος σύνδεσμος της CIA με την Ειδική Μονάδα Ερευνών του Λευκού Οίκου, η οποία και συστάθηκε για να διερευνήσει τη διαρροή των απόρρητων ντοκουμέντων του Πενταγώνου, αν και εξελίχθηκε σε βασικό παίκτη του Σκανδάλου Γουοτεργκέιτ.

Ο Πέιζλι μπήκε κάποια στιγμή στο στόχαστρο των συναδέλφων του και πολλοί υποπτεύονταν ότι ήταν πράκτορας των Σοβιετικών. Τον Σεπτέμβριο του 1978, το σκάφος του βρέθηκε στον Κόλπο Τσέζαπικ και η σορός του ανασύρθηκε από τη θάλασσα φέροντας θανάσιμο τραύμα από σφαίρα στο κεφάλι. Η επίσημη αιτία θανάτου ήταν η αυτοκτονία, αν και τα στοιχεία υποδείκνυαν κενά στη βεβιασμένη ιατροδικαστική έρευνα. Στη φωτιά της περίεργης υπόθεσης (δεν βρέθηκε όπλο ποτέ ούτε και κηλίδες αίματος στο σκάφος) έριξε λάδι η σύζυγος του Πέιζλι, η οποία δεν αναγνώρισε τη σορό του και δήλωσε πως το άψυχο σώμα δεν ήταν του άντρα της!

Η υπόθεση ξεχάστηκε, αν και 18 χρόνια αργότερα θα ερχόταν και πάλι στο προσκήνιο με νέα δυναμική. Περιέργως, ο μέντορας του Πέιζλι στη CIA, ο διευθυντής Γουίλιαμ Κόλμπι, έχασε τη ζωή του στον ίδιο κόλπο με παρόμοιο τρόπο: το σκάφος του βρέθηκε ακυβέρνητο και η σορός του ανασύρθηκε από τα νερά λίγα μέρες αργότερα. Η CIA αποφάσισε να απαλλαγεί από τα «τρωκτικά» της ή κάτι άλλο συνέβη;

Ήταν η CIA αυτή που ξετρύπωσε τον Νέλσον Μαντέλα;


Το 1962 η αστυνομία της Νότιας Αφρικής συνέλαβε έναν επαναστατημένο ακτιβιστή, κάποιον Νέλσον Μαντέλα, που ήταν ήδη ένα από τα πλέον προβεβλημένα στελέχη του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου που ζητούσε την κατάργηση του Απαρτχάιντ. Όπως ξέρουμε, ο αντάρτης θα έμενε στη φυλακή για το μεγαλύτερο μέρος των επόμενων τριών δεκαετιών γινόμενος σύμβολο αντίστασης και ειρηνικής πάλης στην πορεία.

Πώς έπεσε όμως ο επικηρυγμένος Μαντέλα στα χέρια των νοτιοαφρικανικών διωκτικών αρχών; Η επικρατούσα άποψη θέλει τη CIA να πληροφορεί την τοπική αστυνομία για τον Μαντέλα, ο οποίος ήταν εξάλλου μεταμφιεσμένος σε σοφέρ όταν τον συνέβαλαν. Οι ΗΠΑ υποστήριζαν εκείνη την εποχή την πολιτική του Απαρτχάιντ, καθώς η λευκή κυβέρνηση φάνταζε ανάχωμα στην επέλαση του κομμουνισμού (το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο διατηρούσε θερμές σχέσεις με το Νοτιοαφρικανικό Κομμουνιστικό Κόμμα).

Το 1990 ήρθαν στο φως της δημοσιότητας μια σειρά από μαρτυρίες που φαίνονται να επιβεβαιώνουν το δημοφιλές σενάριο. Ο επικεφαλής της CIA στην Πρετόρια, Πολ Έκελ, εξομολογήθηκε σε αμερικανό πράκτορα ότι «η Υπηρεσία παρέδωσε τον Μαντέλα στο Τμήμα Ασφαλείας της Νότιας Αφρικής. Τους δώσαμε κάθε λεπτομέρεια, τι θα φορούσε, τι ώρα ακριβώς, πού θα ήταν. Τον έπιασαν εύκολα. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χτυπήματά μας». Αλλά και συνταξιούχος πια νοτιοαφρικανός πράκτορας των τοπικών μυστικών υπηρεσιών, ο Τζεράρντ Λουντί, δήλωσε δημόσια πως η πληροφορία για τη σύλληψη του Μαντέλα προήλθε από τη CIA «γιατί ήταν συμφέρον της Αμερικής να βγάλουν τον Μαντέλα από τη μέση».

Ο ίδιος ο ηγέτης προτίμησε την υπόθεση να την πάρει το ποτάμι, δηλώνοντας κάποια στιγμή σε σχετική ερώτηση για την εμπλοκή της CIA στη σύλληψή του: «Ας τα ξεχάσουμε αυτά, είτε είναι αλήθεια είτε όχι». Η υπόθεση γνωρίζει ωστόσο τα τελευταία χρόνια νέα δυναμική, καθώς κίνημα αμερικανών ακτιβιστών έχουν μηνύσει τη CIA αξιώνοντας να δημοσιευτούν τα απόρρητα έγγραφα για τον Μαντέλα…

Πηγή NewsBeast


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφεας - Τουρκολόγος


Ακόμα δεν πρόλαβαν να καταλαγιάσουν οι πανηγυρισμοί από την θριαμβευτική νίκη του κόμματος του Ερντογάν στις εκλογές της πρώτης Νοεμβρίου και άρχισαν να χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου για την γειτονική Συρία.

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Milliyet, η οποία επικαλείται και μια μετεκλογική ανάλυση της βρετανικής Independent, ο εκλογικός θρίαμβος του Ερντογάν φέρνει πιο κοντά την Τουρκία σε ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση στην Συρίαn με όλες τις σοβαρές συνέπειες από μια τέτοια εξέλιξη.

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα η μεγάλη νίκη του Ερντογάν στις εκλογές ουσιαστικά του λύνει τα χέρια για να επιχειρήσει αυτό που επιδιώκει εδώ και καιρό, δηλαδή την ανοιχτή στρατιωτική εισβολή στην Συρία.

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι μια τέτοια κίνηση της Τουρκίας πόσους «ασκούς του Αιόλου» θα ανοίξει. Η στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας στην Συρία σίγουρα θα είναι κατά των Κούρδων της Συρίας, που όμως υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ αλλά και από την Ρωσία, ενώ θα «ανάψει» κυριολεκτικά του ΡΚΚ της Τουρκίας. Παράλληλα ο Ερντογάν θα επιδιώξει να ενισχύσει την συριακή αντιπολίτευση και τους Τζιχαντιστές για να ανατραπεί ο πρόεδρος Άσαντ, τον οποίο όμως προστατεύουν οι Ρώσοι αλλά και ιρανικές στρατιωτικές δυνάμεις.

Όλα αυτά δείχνουν ότι άρχισαν τα «όργανα» από την επομένη κιόλας των τουρκικών εκλογών και κανείς δεν ξέρει ακόμα τι άλλο θα ακολουθήσει καθώς ο απρόβλεπτος Σουλτάνος τώρα θεωρεί πως ήρθε η ώρα της ανασύστασης της μεγάλης Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Ίδωμεν!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Οι εκλογές στην Τουρκία έγιναν εν μέσω του περιορισμού της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης, βίας καθώς και άλλων προβλημάτων ασφαλείας.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της έκθεσης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), την οποία δημοσιεύει σήμερα.

Η προεκλογική εκστρατεία για την χθεσινή ψηφοφορία χαρακτηρίζεται από ‘ατιμίες’ και φόβο καθώς και κλιμάκωσης της βίας στη χώρα, όπως προκύπτει από την έκθεση.

Οι εκλογές κατέληξαν σε μια αποφασιστικής σημασίας νίκη του Κόμματος της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετά τη δραματική μείωση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας τον Ιούνιο.

«Παρά το γεγονός ότι οι τούρκοι πολίτες μπορούσαν να επιλέξουν μεταξύ διακριτών και ισχυρών εναλλακτικών λύσεων σε αυτές τις πολωμένες εκλογές, μειώθηκε σημαντικά η επιλογή τους με τον περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης των μέσων ενημέρωσης και του επηρεασμού της εκλογικής διαδικασίας, που αποτελούν πηγή σοβαρής ανησυχίας», δήλωσε ο Ιγκνάσιο Σάντσεζ Άμορ, ειδικός συντονιστής της αποστολής του ΟΑΣΕ στη χώρα.

«Οι φυσικές επιθέσεις κατά εκπροσώπων των πολιτικών κομμάτων, καθώς και σημαντικά προβλήματα που σχετίζονται με την ασφάλεια, κυρίως, στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας, περιόρισαν ακόμη περισσότερο την ελευθερία της προεκλογικής εκστρατείας», είπε ο Άμορ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

Αυτό το κράτος είναι ισχυρό και πρόκειται να γίνει ακόμη πιο ισχυρό. Είναι το κράτος που διόρισε τις καθαρίστριες στα Δικαστήρια, που καταδίκασε δίχως δίκη την Σαββαΐδου, που απαιτεί να του παραδώσετε μετρητά και τιμαλφή. Ένα κράτος – τέρας που αναπνέει από τους φόρους σας. Σταματήστε τους!

Μην έχετε αμφιβολία! Αν σε κάτι συμφωνούν απόλυτα οι πορφυρογέννητοι της γερμανικής πολιτικής εξουσίας με τους χαβαλετζήδες της ελληνικής αριστεράς είναι «η ανάγκη ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος». Αυτός είναι πραγματικά ένας καλός λόγος για να αρχίσει κανείς να φοβάται για το τι μπορεί να του συμβεί.

Γιατί είναι δίκαιο να πληρώνει μία επιχείρηση υπέρογκους φόρους, την στιγμή που σε γειτονικές χώρες η αντίστοιχη φορολογία ξεκινάει από το… 1%; Ποιος είναι ο λόγος να ρισκάρει κάποιος σε μία νέα επένδυση και να προσφέρει έτσι θέσεις εργασίας στην κοινωνία, όταν ξέρει ότι θα προσφέρει στο κράτος εν είδει θυσίας εξευμενισμού περισσότερα από τα δύο τρίτα των πιθανών κερδών του;

Μας λένε ότι αν δεν πληρώσουμε τους φόρους μας θα καταρρεύσει το κράτος. Και λοιπόν; Για ποιο κράτος μιλάνε; Υπάρχει Παιδεία; Υπάρχει Δικαιοσύνη; Υγεία; Πού πάνε τα λεφτά μας;

Πληρώνουν φόρους οι Έλληνες; Είναι καιρός να σταματήσει η πλάκα που ξεκίνησε ο ΓΑΠ. Η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα δεν είναι μεγαλύτερη από εκείνη που υπάρχει σε άλλες «πολιτισμένες χώρες». Ούτε η διαφθορά είναι μεγαλύτερη από εκείνη που υπάρχει στην Γερμανία. Ασφαλώς και πληρώνουν φόρους οι Έλληνες. Η διαφορά είναι ότι στον Βορρά οι άνθρωποι φροντίζουν το κράτος να προσφέρει ανταποδοτικές υπηρεσίες. Εδώ, στην Ελλάδα, αυτό θεωρείται δευτερεύον. Αυτό ακριβώς εννοούσε ο δόκτωρ Σόιμπλε όταν έλεγε ότι η Ελλάδα δεν έχει κράτος. Κράτος έχει! Και μάλιστα πανίσχυρο. Σοβαρό κράτος δεν έχει!

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι τι γίνονται τα χρήματά μας! Την απάντηση την ξέρουμε όλοι μας. Για παράδειγμα: Το αντικειμενικό πρόβλημα δεν είναι ότι διαθέτουμε μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών. Το πρόβλημα είναι ότι η άρνησή τους να αξιολογηθούν, η άρνησή τους να ενταχτούν σε έναν παραγωγικό μοντέλο λειτουργίας και σε συνδυασμό με την ανικανότητα του κομματικού κατεστημένου να αντιληφθεί την σπουδαία αξία της Παιδείας και του Πολιτισμού στην προσπάθεια επιβίωσης του Έθνους, έχουν οδηγήσει την δημόσια εκπαίδευση στην απαξίωση. Δεν θα κάνουμε την Παιδεία μας καλύτερη πληρώνοντας περισσότερους φόρους. Κι από την άλλη πλευρά (για να τα λέμε όλα) δεν θα σωθεί ο προϋπολογισμός της χώρας αν ισοπεδώσουν πλήρως τις αμοιβές των εκπαιδευτικών. Παραγωγικότητα και Δικαιοσύνη χρειαζόμαστε…

Δεν φτάσαμε στα σημερινά μας χάλια λόγω της αριστερής διακυβέρνησης, όπως προσπαθούν να μας πείσουν διάφοροι. Απλά η αριστερά κάνει τώρα με εντελώς ξεδιάντροπο τρόπο όλα εκείνα που έκανε η δεξιά εν κρυπτώ! Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό των καθαριστριών του υπουργείου Οικονομίας. Χλευάζουν οι… αντιπολιτευόμενοι, επειδή οι καθαρίστριες που… εκείνοι διόρισαν με αδιαφανείς διαδικασίες στο υπουργείο Οικονομίας μετατάσσονται τώρα ως γραμματείς στα Δικαστήρια και μάλιστα με επίδομα πανεπιστημιακής εκπαίδευσης! Δεν ξέρουμε αν διαμαρτύρονται για το γεγονός ότι έχασαν τόσες ψήφους που τις θεωρούσαν στο παρελθόν δικές τους ή για το επίδομα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Να τους θυμίσουμε, πάντως, ότι αυτό το «κόλπο» το είχαν κάνει οι ίδιοι πριν από μία εικοσαετία. Τι είχε συμβεί; Διόριζαν στα Δικαστήρια κλητήρες δίχως διαγωνισμό, επειδή η πρόσληψη γραμματέων απαιτούσε εξετάσεις. Να μην κουραστούν οι ψηφοφόροι τους! Άσε που το αποτέλεσμα στις εξετάσεις δεν είναι πάντα σίγουρο. Αφού, λοιπόν, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ γέμισαν τα Δικαστήρια με κλητήρες, ήρθε η Φάνη Πάλη Τάδε και τους μονιμοποίησε όλους ως γραμματείς. Τους έδωσαν κι ένα δώρο: Τους πρόσφεραν το επίδομα πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Κι επειδή δεν είχαν πτυχίο ανακάλυψαν το τρυκ ΠΕ0 (ΠΕ μηδέν). Δηλαδή Πανεπιστημιακή εκπαίδευση με… μηδέν χρόνια! Ναι οι αθεόφοβοι! Έτσι οι απόφοιτοι δημοτικού ξεπέρασαν υπηρεσιακά τους απόφοιτους των ΤΕΙ! Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε κάτι διαφορετικό από το να… εφαρμόσει τον νόμο!

Οι φόροι μας έγιναν μισθοί του κομματικού στρατού του κ. Τσίπρα. Και το ίδιο θα συμβεί και με τους επόμενους κομματικούς στρατούς. Μέχρι να καταρρεύσει αυτό το φεουδαρχικό κράτος.

Ένα κράτος που θέλει να αποκτήσει τώρα μεγαλύτερη ακόμη δύναμη! Δεν του φτάνει αυτή που έχει. Γι’ αυτό και θέλουν ακόμη περισσότερους φόρους! Κι επειδή έχουν εξαντλήσει την φοροδοτική ικανότητα επιχειρήσεων και επαγγελματιών, ανοίγουν νέα φάμπρικα: Τα χρήματα, τα τιμαλφή και ό,τι άλλο «κρύβετε» στα σπίτια σας. Διότι αυτά που έχετε στα σπίτια σας δεν είναι δικά σας. Το ίδιο το κράτος θεωρεί ότι αν δεν ξέρει τι ακριβώς διαθέτετε είναι σαν να του κρύβετε δικά του περιουσιακά στοιχεία που σας τα εμπιστεύτηκε εν είδει δανείου για όσο καιρό θα είστε σε αυτή την γη!

Πρόκειται για την πιο βάρβαρη πράξη παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχει συμβεί στην χώρα μας. Βρισκόμαστε μία ανάσα πριν την εγκαθίδρυση ενός ακραίου καθεστώτος και μάλιστα με τις ευλογίες της… δημοκρατικής Ευρώπης. Μιας Ευρώπης που την ενδιαφέρει να πάρει πίσω τα λεφτά της και να σταματήσει το προσφυγικό ρεύμα στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας. Για όλα τα υπόλοιπα δεν δίνει δεκάρα τσακιστή. Και μην ακούτε ότι θύμωσαν με ό,τι συνέβη στην κυρία Σαββαΐδου. Ούτε καν ίδρωσαν…

Ο αυταρχισμός και η εξαντλητική φορολογία θα είναι η απάντηση του πολιτικού κατεστημένου στην ολοένα αυξημένη λαϊκή δυσαρέσκεια που θα προκαλέσει η πολιτική της αδράνειας και του… ώριμου φρούτου. Σήμερα είναι ο κ. Τσίπρας που ανέλαβε να φέρει το έργο σε πέρας. Θα φέρει έτοιμο το γεύμα στο τραπέζι του επόμενου! Ο κ. Τσίπρας δεν δημιουργεί καθεστώς για την αριστερά, αλλά για τους κρατιστές και τους οπαδούς τους!

Οι φόροι είναι το κλειδί! Οι φόροι είναι το δικό τους όπλο, αλλά και η μεγάλη τους αδυναμία! Η επόμενη πολιτική σύγκρουση δεν θα είναι μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ. Μην τους δείτε και μαζί! Η σύγκρουση θα αφορά τους κρατιστές και τους οπαδούς της ελεύθερης αγοράς. Αργά ή γρήγορα εκεί θα πάμε. Όσο οι φόροι και το κράτος – δυνάστης καταστρέφουν ζωές, τόσο θα ξυπνάνε από τον βαθύ λήθαργό τους οι Έλληνες.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Κατά πόσο μπορεί η Συρία να βασίζεται στους Κούρδους;
  • Ποιες οι συνέπειες ενός αυτόνομου Κουρδιστάν σε συριακό έδαφος; 
Ανάλυση: South Front
Μετάφραση - Απόδοση "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Οι Κούρδοι της Συρίας, ενωμένοι με τους υπόλοιπους ομοεθνείς τους κάτω από τη σημαία του Κόμματος Δημοκρατικής Ένωσης (PYD), είναι μια σημαντική εθνοτική ομάδα που μάχεται στην πρώτη γραμμή εναντίον των μισθοφόρων τζιχαντιστών στη Συρία. Συγκεκριμένα, είναι η δεύτερη σε όγκο και σημασία αντιτρομοκρατική στρατιωτική δύναμη στη χώρα.

Από την έναρξη του πολέμου, οι σχέσεις μεταξύ των μελών του PYD και της κυβέρνησης της Συρίας αναγκαστικά αναδιαμορφώθηκαν, αφού εκ των πραγμάτων η συριακή κυβέρνηση δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα και τους ισλαμιστές και το αυτονομιστικό κίνημα των Κούρδων.

Αυτός είναι και ο λόγος που οδηγηθήκαμε στο “κοινωνικό σύμφωνο” της Δαμασκού με τους Κούρδους της Συρίας. Στα πλαίσια του συμφώνου, ο Άσαντ τους παραχώρησε ένα είδος καθεστώτος αυτονομίας, για το οποίο είναι υπεύθυνη κυρίως η ηγεσία του PYD. Από την πλευρά τους, οι Κούρδοι, ως αντι-ισλαμιστική δύναμη, έχουν καταστεί μια χρήσιμη εναλλακτική λύση για τον Συριακό Στρατό.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η κουρδική στρατιωτική ικανότητα υστερεί, σε σύγκριση με εκείνη του ISIS ή του μετώπου αλ-Νούσρα, με αποτέλεσμα οι δυνάμεις του PYD να χρειάζονται περιστασιακά τη βοήθεια της συριακής κυβέρνησης, κυρίως μέσω της υποστήριξης της αεροπορίας και της προμήθειας όπλων και πυρομαχικών, προκειμένου να αποκρούσουν τους ισλαμιστές μισθοφόρους.

Επίσης, για την ιστορία, θα ήταν καλό να θυμηθούμε, ότι η όποια ανεπάρκειά τους είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο οι Κούρδοι ευθύνονται για μια “εσκεμμένη αμέλεια”. Eπέτρεψαν την διέλευση στρατιωτικού εξοπλισμού από τα τουρκικά σύνορα για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, στην προσπάθειά τους να αποφύγουν μια απ’ ευθείας σύγκρουση με τους τζιχαντιστές που στηρίζονταν και στηρίζονται από την Σαουδική Αραβία.

Για να επανέλθουμε στο θέμα μας, είναι πλέον σαφές ότι οι Κούρδοι της Συρίας δεν είναι σε θέση να διεξαγάγουν επιθέσεις μεγάλης κλίμακας, εάν δεν είναι παρούσες ταυτόχρονα οι κυβερνητικές δυνάμεις της Συρίας και η Ρωσική Πολεμική Αεροπορία.

Θεωρητικά, ίσως μια υποστήριξη των ΗΠΑ θα μπορούσε να συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση. Ωστόσο, η οποιαδήποτε οργάνωση επιθέσεων από μέρους του PYD απαιτεί όχι μόνο υλικοτεχνική υποστήριξη, αλλά και σημαντική αεροπορική υποστήριξη.

Συνεπώς, εάν οι Αμερικανοί τελικά αποφασίσουν να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις με ειδικές δυνάμεις, όπως έχουν πρόσφατα ανακοινώσει, θα χρειαστεί σε αρχικό στάδιο να αποστείλουν στρατιωτικούς συμβούλους στην περιοχή, προκειμένου να συντονίσουν τις μονάδες του PYD με εκείνες της αεροπορίας των ΗΠΑ. Ωστόσο, κάτι τέτοιο ενδεχομένως να οδηγούσε σε ανθρώπινες απώλειες για τις αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις και παράλληλα θα προκαλούσε πιθανές εντάσεις στις σχέσεις των Αμερικανών με την Τουρκία.

Ο δηλωμένος στόχος του PYD, σύμφωνα με το καταστατικό του, είναι η δημιουργία ενός “ανεξάρτητου Κουρδιστάν”, ή τουλάχιστον μια αυτόνομης περιφέρειας. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι δεν μπορεί να παραμείνει ο εσαεί πιστός σύμμαχος, ο οποίος θα ενδιαφέρεται και θα αναλαμβάνει δράσεις για την επίλυση των εσωτερικών προβλημάτων της Συρίας. Οι Κούρδοι της Συρίας θα επιτύχουν τους στόχους τους μόνο με τη σύναψη συμμαχιών ad hoc (για συγκεκριμένο σκοπό), με οποιαδήποτε πλευρά, εφόσον η εκάστοτε συμμαχία συμβάλλει στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν ένα δικό τους κράτος. Το γεγονός αυτό αναδεικνύει άλλο ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του κουρδικού παράγοντα στη Συρία.

Οι οργανωμένες επιθετικές ενέργειες του PYD περιορίζονται, από γεωγραφική άποψη, στα εδάφη που κατοικούνται από κουρδικό πληθυσμό. Μια προέλαση των Κούρδων θα έφθανε, στην καλύτερη περίπτωση, μέχρι τα προάστια της Ράκα, όπου έγινε η γνωστή μάχη το 2013.

Έτσι, το καθεστώς αυτονομίας του Κουρδιστάν θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας ουδέτερης ζώνης (buffer zone) στη Συρία, γεγονός που θα συνέβαλε στη σταθεροποίηση της κατάστασης στη χώρα, αφού θα έβαζε τέλος στην διακίνηση, μέσω των συνόρων, στρατιωτικού υλικού που προορίζεται για τους ισλαμιστές.

Ωστόσο, κανείς νηφάλιος παρατηρητής δεν πείθεται από την άποψη ότι οι Κούρδοι της Συρίας θα μπορούσαν να καταστούν μία δύναμη που αποσκοπεί στην επίλυση της κρίσης στις μη κουρδικές περιοχές της ευρύτερης περιοχής.

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου