Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Δεκ 2011


Σ’ ένα τοπίο που σφραγίζεται από την όξυνση της οικονομικής κρίσης και από την πολιτική ρευστότητα, τα σενάρια, οι ζυμώσεις και οι πιέσεις δίνουν και παίρνουν. Ολα δείχνουν ότι οι δυνάμεις που υποστηρίζουν το Μνημόνιο αντιλαμβάνονται την πρωθυπουργοποίηση του Παπαδήμου μόνο ως το πρώτο βήμα. Δεν είναι τυχαίο ότι ασκούνται παρασκηνιακές αλλά και δημόσιες πιέσεις για να εξαντλήσει η παρούσα κυβέρνηση την τετραετία. Είναι αξιοσημείωτο, μάλιστα, ότι στο πλαίσιο αυτό αναπτύχθηκαν επιχειρήματα εναντίον των εκλογών που ελάχιστη σχέση έχουν με τις αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Στο ΠΑΣΟΚ αρέσει αυτή η ιδέα. Πρώτον, επειδή θα εδραιωνόταν η πεποίθηση ότι η Ν.Δ. είναι συνυπεύθυνη. Δεύτερον, επειδή η –σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις– επικείμενη εκλογική καταβαράθρωσή του θα απομακρυνόταν χρονικά. Τρίτον, επειδή οι περισσότεροι υπουργοί έχουν επίγνωση ότι είναι η τελευταία φορά που κατέχουν υπουργικό χαρτοφυλάκιο. Και τέταρτον, επειδή η τωρινή κατάσταση βολεύει τον Παπανδρέου, αφού παραμένει κέντρο εξουσίας.

Η παράταση του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου, όμως, βρίσκεται στα χέρια του Σαμαρά. Και όπως φάνηκε από τις πρόσφατες δηλώσεις του, είναι αποφασισμένος να μην υποκύψει στις πιέσεις. Είναι σαφές ότι, εάν αποσυρθεί η Ν.Δ., αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβιώσει. Το ενδιαφέρον είναι ότι στην τήρηση της αρχικής συμφωνίας για τον χρόνο των εκλογών ο αρχηγός της Ν.Δ. βρίσκει αντικειμενικά σύμμαχο τον Βενιζέλο. Δεν θέλει να χρεωθεί τα αναπόφευκτα νέα μέτρα. Συνειδητοποιεί ότι κινδυνεύει να χάσει τη μάχη για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Δεν θέλει να το βάλει στα πόδια, αλλά δεν θέλει και να συνεχίσει ένα δρόμο που τον καίει πολιτικά.

Η μάχη της διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ που έχει ξεκινήσει, αλλά δεν έχει θεσμικά δρομολογηθεί, είναι ο άγνωστος Χ στην πολιτική εξίσωση. Ο Παπανδρέου δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά του· υπάρχουν ενδείξεις ότι επιδιώκει να παραμείνει στην αρχηγία. Ο μόνος τρόπος, όμως, για να το καταφέρει είναι να δυναμιτίσει τη διαδικασία διαδοχής, εξωθώντας τους «δελφίνους» σε αντιδράσεις που θα του έδιναν το πρόσχημα να προκαλέσει διάσπαση και να κρατήσει υπό τον έλεγχό του ένα κομμάτι τού έτσι κι αλλιώς συρρικνωμένου ΠΑΣΟΚ.

Η μάχη της διαδοχής τροφοδοτεί και τις ήδη μεγάλες αντιθέσεις στους κόλπους της κυβέρνησης Παπαδήμου, γεγονός που καθιστά ακόμα δυσκολότερο το σενάριο παράτασης του βίου της. Η εμφανής αδυναμία αποτελεσματικής δράσης έχει φέρει στο προσκήνιο το σενάριο ενός ανασχηματισμού με σκοπό την αντικατάσταση του σημερινού πλαδαρού σχήματος από μια κυβέρνηση, τα μέλη της οποίας θα έχουν επιλεγεί από τον πρωθυπουργό. Η έμπνευση αντλείται από το μοντέλο της κυβέρνησης Μόντι στην Ιταλία.

Το ενδεχόμενο αυτό υποστηρίζει ο Καρατζαφέρης, αλλά και ο Παπανδρέου δεν φαίνεται να έχει αντίρρηση. Ο Σαμαράς είναι επιφυλακτικός, επειδή φοβάται πως σε μία τέτοια περίπτωση οι πιέσεις για παράταση του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου θα καταστούν ασφυκτικές. Δεν έχει λόγο, όμως, να δώσει μάχη γι’ αυτό. Κόκκινη γραμμή γι’ αυτόν είναι ο χρόνος των εκλογών.

Ενα δεύτερο σενάριο είναι ο Παπαδήμος να ηγηθεί μιας συμμαχίας δυνάμεων που υποστηρίζουν το Μνημόνιο. Ορισμένοι θεωρούν ότι με συνθήματα την υπέρβαση του παλαιού πολιτικού συστήματος και την αποτροπή της χρεοκοπίας, ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να κερδίσει τις εκλογές. Η εκτίμηση αυτή, όμως, δεν επιβεβαιώνεται. Οι νεότερες δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια ραγδαία πτώση της αρχικής υψηλής δημοτικότητάς του. Γι’ αυτό και το εν λόγω σενάριο δεν φαίνεται να έχει τύχη.

Αυτό που φαίνεται να επιδιώκει τόσο η τρόικα όσο και το «κόμμα του Μνημονίου» είναι από τις αναπόφευκτες εκλογές να προκύψει μια κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον Παπαδήμο. Θεωρούν δεδομένο ότι η Ν.Δ. θα βγει πρώτο κόμμα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα χωρίς αυτοδυναμία. Οσο, μάλιστα, μικρότερο ποσοστό κατακτήσει τόσο ευκολότερο θα είναι μετεκλογικά οι πιθανοί κυβερνητικοί εταίροι να θέσουν ως όρο την πρωθυπουργία να έχει μια προσωπικότητα κοινής αποδοχής, όπως ο Παπαδήμος.

Ο Σαμαράς δεν αγνοεί ότι επιδιώκουν να τον αποκλείσουν από την πρωθυπουργία. Στόχος του είναι η αυτοδυναμία, αλλά μοιάζει μακρινή. Ούτε θα του είναι εύκολο να προκηρύξει νέες εκλογές για να την κατακτήσει, επειδή θα τον κατηγορήσουν ότι τινάζει στον αέρα την οικονομία. Ενας τρίτος δρόμος είναι –εάν οι ψήφοι επαρκούν– να επιδιώξει τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με το ΛΑΟΣ και τη Δημοκρατική Συμμαχία εάν αυτή τελικώς εισέλθει στη Βουλή. Η λύση αυτή, όμως, δεν του αρέσει, ακόμα και στην αμφίβολη περίπτωση που του εξασφάλιζε την πρωθυπουργία.

Στην πραγματικότητα, αυτό που ρεαλιστικά τού μένει είναι να κάνει υπέρβαση και να αναζητήσει κυβερνητική λύση έξω από το «κουτί» του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος.


Καναδικό ιστολόγιο Global Research
με πληροφορίες από τη ρωσική ιστοσελίδα για θέματα άμυνας Interfax-Μilitary

ΜΟΣΧΑ - Ο αρχηγός των Ρωσικών Στρατηγικών Δυνάμεων Πυραύλων (RVSN), αντιπτέραρχος Sergei Karakayev, σε δηλώσεις του σε δημοσιογράφους, διευκρίνισε τα εξής: "Σχεδόν όλοι οι πύραυλοι που εκτοξεύονται από σιλό ή κινητά συστήματα, και ανήκουν στις Ρωσικές Στρατηγικές Δυνάμεις Πυραύλων (RVSN), είναι εξοπλισμένες με κεφαλές ικανές να εξουδετερώσουν τα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας".

"Οι δυνατότητες των εν λόγω πυραύλων καταδείχθηκαν σε Αμερικανούς ειδικούς σε θέματα τεχνικού ελέγχου, κατά τη διάρκεια των δοκιμών του επίγειου κινητού πυραυλικού συστήματος Υars και του θαλάσσιου πυραυλικού συστήματος Bulava. Oι δοκιμές αφορούσαν επίσης υπερηχητικές κεφαλές σε θέση να εκτελέσουν ελιγμούς ύψους και τροχιάς", δήλωσε ο αντιπτέραρχος.

Ο Karakayev τόνισε επίσης: "Οι νέοι πύραυλοι έχουν χαρακτηριστικά που τους επιτρέπουν να παραμένουν άτρωτοι σε όλες τις φάσεις της πτήσης τους".

"Σήμερα έχουμε καθήκον να απαντήσουμε δυναμικά στην αύξηση των εξοπλισμών αμερικανικών συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας, αφού οι ΗΠΑ επέλεξαν να αγνοήσουν την ανησυχία της Ρωσίας γύρω από αυτό το ζήτημα", πρόσθεσε ο αντιπτέραρχος.

Σύμφωνα με τον Karakayev: "Τα νέα συστήματα πυραύλων των RVSN θα είναι εξοπλισμένα με ιδιαίτερα αποτελεσματικές, ευέλικτες και καθοδηγήσιμες κεφαλές και πιο προηγμένα μέσα, ικανά να εξουδετερώσουν τα συστήματα της αντιπυραυλικής ασπίδας. Όλα αυτά μας επιτρέπουν να προβλέψουμε με βεβαιότητα την ικανότητα των ρωσικών στρατηγικών πυρηνικών δυνάμεων να υπερασπίζονται την ασφάλεια της χώρας, ανεξάρτητα από το πώς θα διαμορφωθεί η διεθνής κατάσταση".

"Η Ρωσία δεν αντιτίθεται στην ανάπτυξη της αντιπυραυλικής ασπίδας των ΗΠΑ, αλλά είναι σαφώς κατά της δημιουργίας μιας τέτοιας ασπίδας η οποία απροκάλυπτα θα στρέφεται εναντίον της, πιθανώς μειώνοντας τις δυνατότητες των ρωσικών στρατηγικών πυρηνικών δυνάμεων", διευκρίνισε ο αντιπτέραρχος.

Τέλος, ο Ρώσος αρχηγός των RVSN υπογράμμισε: "Εϊναι πεποίθησή μου ότι, όσο υπάρχει στον κόσμο ένας σταθερός μηχανισμός πυρηνικής αποτροπής που βασίζεται στην απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων, δεν πρέπει να υπονομεύεται, προκαλώντας έναν ανταγωνισμό στρατηγικών εξοπλισμών. Σε περίπτωση που συμβεί αυτό, θα αναιρείται η οποιαδήποτε στρατηγική σταθερότητα. Δεν νομίζω ότι μια τέτοια κατάσταση θα ωφελήσει κανέναν".


Το πολιτικό δράμα για το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός μας, που θα έλεγε και ο Κώστας Λαλιώτης, το οποίο βιώνουμε σχεδόν σε καθημερινή βάση, με πρωταγωνιστές τα κορυφαία στελέχη του Κινήματος που επιθυμούν να διαδεχτούν τον Γιώργο Παπανδρέου, και συμμετέχουν στην κυβέρνηση Παπαδήμου, προσφέρεται για εργαλείο ανάλυσης, εμβάθυνσης, και εξήγησης μιας σημαντικής πτυχής της εθνικής κακοδαιμονίας μας.

Δηλαδή, του προσωπικού και στρατηγικού αποπροσανατολισμού των πολιτικών, οι οποίοι επιχειρούν να ταξιδέψουν το βλέμμα τους στο μέλλον, τα «μεγάλα» και σημαντικά, τα εθνικά και οραματικά, προσπερνώντας μια αυταπόδεικτη πραγματικότητα: Ότι κρίνονται, αξιολογούνται και αφήνουν το πολιτικό αποτύπωμά τους στο εθνικό και κοινωνικό υποσυνείδητο, από το τι κάνουν και κυρίως… τι δεν κάνουν, στον τομέα της ευθύνης τους. Εκεί βρίσκονται τα “μεγάλα” και σημαντικά.

Carpe diem, που θα έλεγαν και οι (πολύ) αρχαίοι Λατίνοι. Η πολιτική παρακαταθήκη του καθενός αποτελεί μια σύνθεση καθημερινών αποτελεσμάτων. Δράσεων. Εκεί όπου ο καθένας έχει ταχθεί. Τι είναι άλλωστε η πολιτική, αν όχι καθημερινές πρακτικές και πρωτοβουλίες για τη βελτίωση της ζωής των πολιτών, την καλυτέρευση του εθνικού μέλλοντος.

Ειδικά στη σημερινή εποχή μάλιστα, της μεγάλης και πολυεπίπεδης κρίσης από τη μια, και της έκρηξης των social media απ’ την άλλη, που δίνουν στον πολιτικό τη δυνατότητα της απευθείας επικοινωνίας με την κοινωνία των ενεργών πολιτών, χωρίς… παραμορφωτικούς ενδιάμεσους, εκείνοι που έχουν το δικαίωμα υπογραφής για να αλλάξει η ζωή μας, καλό θα ήταν να το ασκούν κιόλας.

Καλό για εκείνους, καλό πρωτίστως για την κοινωνία, για την Ελλάδα, για το μέλλον μας. Αντί όμως να συμβαίνει αυτό, παρακολουθεί κανείς τους περισσότερους να επιλέγουν τη συνειδητή αναβολή της διαχείρισης όσων έπρεπε να έχουν γίνει… χθες, στον βωμό της «αφήγησης» ενός μέλλοντος που ενδεχομένως δεν θα έλθει ποτέ.

Ουσιαστικά, παρακάμπτουν το απαραίτητο στάδιο του… σήμερα, για το αύριο που διατηρεί διαχρονικά περισσότερο ελκυστικά χαρακτηριστικά. Επειδή, παραδοσιακά λειτουργεί ως ο στιγμιαίος αποπροσανατολισμός από τα προβλήματα του παρόντος. Με τέτοιες απαρχαιωμένες νοοτροπίες όμως, «εκείνο» το αύριο, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν θα έρθει ποτέ.

Η δε πολιτική, και οι εκπρόσωποί της, χάνουν τη μεγάλη ευκαιρία να ανακτήσουν μια ειλικρινή σχέση, έστω και… ελεύθερης συμβίωσης, με μια κοινωνία που τους έχει εκ των προτέρων απαξιώσει.



Θα δώσουν λόγο. Όλοι τους. Από τον Παπανδρέου, τον Παπαδήμο –μαζί και όσοι συνυπέγραψαν το έγκλημα του Μνημονίου– μέχρι τους αβροδίαιτους προπαγανδιστές της ολέθριας πολιτικής... Θα πληρώσουν ακριβά για την ανήκεστο βλάβη που προκάλεσαν στη χώρα. Όλοι τους. Θα τιμωρηθούν πολιτικά – ίσως και ποινικά ορισμένοι εξ αυτών. Θα απομονωθούν κοινωνικά. Ήδη δεν τολμούν να βγουν στον δρόμο. Πολιτικοί και προπαγανδιστές... Και βέβαια, θα καταγραφούν οριστικά ως ολετήρες στα μαύρα κατάστιχα της Ιστορίας.

Τιμωρητική πρόγευση δίνουν όλες οι δημοσκοπήσεις. Ο Γ. Παπανδρέου –άρχων της κακόφωνης χορωδίας και βασικός υπεύθυνος για το έγκλημα– βρίσκεται στα δημοσκοπικά τάρταρα. Ούτε που διακρίνεται. Μαζί του και το τυπικώς αποκαλούμενο ΠΑΣΟΚ των ημερών του. Έφτασε στα ποσοστά που είχε όταν ξεκινούσε. Και κανείς δεν ξέρει αν αυτό το απολιθωμένο μόρφωμα θα πάει ενιαίο στις εκλογές ή θα εμφανιστεί ένα κόμμα-φάντασμα με τη σφραγίδα ΠΑΣΟΚ και τα ιμάτιά του να έχουν προηγουμένως διαμοιραστεί εδώ κι εκεί.

Δεν θα 'χουν πού να σταθούν οι λαοπλάνοι. Αυτοί που έταζαν ανύπαρκτα λεφτά και από την πίσω πόρτα έμπαζαν το ΔΝΤ κι έραβαν πένθιμα κοστούμια για τη χώρα. Θα τιμωρηθούν οι ψεύτες. Αυτοί που αλλοίωναν τα στοιχεία της Στατιστικής για να φαίνεται μεγαλύτερο το (υπαρκτό) έλλειμμα. Αυτοί που έλεγαν ότι η Ελλάδα θα βγει στις αγορές μέσα στο 2011. Αυτοί που διαβεβαίωναν συνεχώς ότι δεν θα λάβουν άλλα μέτρα, και κάθε φορά έπαιρναν κι άλλα, χειρότερα. Αυτοί που είπαν ψέματα ακόμη και για τον Αθεμπίγιο! Ότι τάχα είχε έρθει δωρεάν. Κι όταν αποκαλύφθηκε το ψεύδος (180.000 πήρε ο Καταλανός για πέντε σχέδια της πλάκας) ούτε συγγνώμη δεν ζήτησαν οι άθλιοι.

Έτσι, για την τιμή των τύπων.

Θα τιμωρηθούν σκληρά οι ανίκανοι. Αυτοί που δεν είχαν προνοήσει για τίποτε. Ούτε για το παραμικρό. Φορολογικά, υπηρεσίες, δημόσια διοίκηση. Τίποτε! Για την ανάπτυξη ούτε λόγος. Αδάπανες φλυαρίες για «πράσινη ανάπτυξη» και κάτι μπαρούφες ολκής για την Ελλάδα του μέλλοντος, που θα γινόταν Δανία του Νότου... Αλλά μήπως έκαναν κάτι της προκοπής απ' όταν επιβλήθηκε το φρικώδες Μνημόνιο, το δικό τους; Ούτε δύο γαϊδουριών άχυρο να μοιράσουν δεν μπόρεσαν. Δικαιολογίες μονάχα και άλλοθι. Ζητήματα που θα διεκπεραίωνε μέσα σε μια βδομάδα ακόμη κι ένας μαθητής Γυμνασίου, οι κηπουροί του Γ. Παπανδρέου τα ανέδειξαν σε δυσεπίλυτες μαθηματικές εξισώσεις. Με ψεύτικα άλλοθι, πολλές φορές. Όπως στην περίπτωση του ανεκδιήγητου Ραγκούση με το άνοιγμα στα ταξί και τα πληθυσμιακά κριτήρια.

Προπάντων θα πληρώσουν ακριβά την ευένδοτη στάση τους στο θέμα του Μνημονίου. Τα 'παμε χίλιες φορές, αλλά είναι τόσο πολλές –και τόσο εξοργιστικές– οι νέες αφορμές, που αξίζει να επανέρχεται κανείς. Και να οπλίζει τις λέξεις με τη μεγαλύτερη δυνατή απαξία και περιφρόνηση για τους σπιθαμιαίους αυτούς πολιτικούς. Οι οποίοι δεν φτάνει που δεν διαπραγματεύθηκαν απολύτως τίποτε –και είχαν δεχθεί αδιαμαρτύρητα το δάνειο με τους τοκογλυφικούς όρους–, επέμεναν και στην εξοντωτική εφαρμογή του Μνημονίου, φορώντας μονίμως παρωπίδες κατασκευασμένες στις ευρωπαϊκές βιομηχανίες της υποταγής.

Έρχεται, λοιπόν, σήμερα το ίδιο το ΔΝΤ και προβαίνει σε αυστηρή αυτοκριτική (!) για τη σκληρή λιτότητα, η οποία εξουθένωσε την οικονομία, κομμάτιασε την κοινωνία και έστειλε την Ελλάδα πολλές δεκαετίες πίσω, με τη στάμπα της δακτυλοδεικτούμενης, πτωχευμένης και άθλιας χώρας, που ραπίζεται και χλευάζεται συνεχώς επί δύο χρόνια. Ας θυμηθούμε τι είπε μόλις την περασμένη εβδομάδα ο Ολιβιέ Μπλανσάρ, επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, μιλώντας στη Νέα Υόρκη: «Η ελπίδα ότι η δημοσιονομική προσαρμογή θα κάνει τους ανθρώπους περισσότερο αισιόδοξους για το μέλλον και ότι θα οδηγήσει σε έκρηξη της οικονομίας το 2012 είναι κάτι το οποίο πρέπει να εγκαταλείψουμε».

Για την ολέθρια συνταγή –εφαρμοσμένη πρωτίστως στην Ελλάδα– μίλησε ο Μπλανσάρ. Αλλά και από την απέναντι όχθη, τα ίδια και χειρότερα είπε ο Όσκαρ Λαφοντέν, ο προοδευτικός γερμανός πολιτικός, εξαπολύοντας κεραυνούς εναντίον της Μέρκελ και του Σαρκοζί: «Η Άνγκελα Μέρκελ δεν καταλαβαίνει τις αντιδράσεις των αγορών. Δεν καταλαβαίνει, όπως φαίνεται από την περίπτωση της Ελλάδας, ότι η κρίση δεν υπερβαίνεται με λιτότητα. Μαζί με τον Σαρκοζί στραγγαλίζουν την ελληνική οικονομία. Αυτή την αλλοπρόσαλλη πολιτική θέλει να την εφαρμόσει και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες».

Αλλά μήπως νομίζει ότι θα μείνει στο απυρόβλητο ο κ. Παπαδήμος; Πέραν του ότι χλώμιασε νωρίς η τεχνουργημένη εικόνα του, υπάρχουν δύο ζητήματα που τον αφορούν, και τα οποία δεν είναι παίξε γέλασε. Το ένα είναι σημερινό. Όπως έγραψε προχθές στην «Καθημερινή» η Ζέζα Ζήκου, η κυβέρνηση Παπαδήμου «εσκεμμένα δεν ξεκαθαρίζει αν μετά τη Συμφωνία των Βρυξελλών τα ελληνικά ομόλογα θα υπόκεινται στο ελληνικό ή στο βρετανικό Δίκαιο». Μια εμβόλιμη υπόμνηση εδώ: Αν επικρατήσει το βρετανικό Δίκαιο στο «κούρεμα» του χρέους, οι δανειστές θα μπορούν να κάνουν κατάσχεση κρατικής περιουσίας αν κάτι δεν πάει καλά στο πρόγραμμα και η Ελλάδα αδυνατεί να ανταποκριθεί πλήρως στις υποχρεώσεις της. Μείζον θέμα, για το οποίο πιέζει και ο κ. Γιόζεφ Άκερμαν, διευθύνων σύμβουλος της Ντόιτσε Μπανκ. Πιέζει για να υιοθετηθεί το βρετανικό Δίκαιο, φυσικά...

Το δεύτερο ζήτημα που αφορά τον διορισμένο κ. Παπαδήμο, τον εκλεκτό των τραπεζών, είναι το ότι υπήρξε ένθερμος θιασώτης της καταστροφικής πολιτικής Σημίτη. Και μάλιστα σ' ένα πεδίο της οικονομίας που αποδείχθηκε κόλαση για τη χώρα. Στο πεδίο του εύκολου και ασύστολου δανεισμού από τις τράπεζες την εποχή της δήθεν ισχυρής οικονομίας. Τότε ο κ. Παπαδήμος πίεζε προς την κατεύθυνση αυτή, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν χιλιάδες οικογένειες στον εφιαλτικό ιστό των χρεών. Σήμερα, τόσο ο κ. Παπαδήμος όσο και οι ομόδοξοί του στηλιτεύουν την πολιτική αυτή, αλλά έχουν και το θράσος να εγκαλούν την κοινωνία για τη ροπή προς τον εύκολο δανεισμό, ροπή που οι ίδιοι δημιούργησαν!

Ο χώρος δεν επιτρέπει περαιτέρω αναφορές στους ολετήρες και στο ολέθριο έργο τους. Το οποίο απτόητοι συνεχίζουν. Χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι επίκειται νέμεσις. Τιμωρία σκληρή, πολιτική. Και άλλη ενδεχομένως. Για την ανήκεστο βλάβη που προκάλεσαν στην πατρίδα.


  • Δείξτε μας ρε τι περιουσία έχετε αποκτήσει ΟΛΟΙ σας τόσα χρόνια που δεν δουλεύετε και σας μισθοδοτούμε

Τη δημοκρατία πολύ συχνά την πιάνετε στο στόμα σας, κύριοι και κυρίες του κομματικού πολιτικού συστήματος, αλλά ελάχιστα την τιμάτε. Καθόλου δηλαδή δεν την τιμάτε την δημοκρατία.

Κι όχι μόνο δεν την τιμάτε επειδή μας έχετε αφαιρέσει ως λαό την παραμικρή ΘΕΣΜΙΚΗ δυνατότητα να παίρνουμε μέρος στην εξουσία που εσείς θέλετε να ασκείτε ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ μόνοι σας. Αλλά δεν την τιμάτε την δημοκρατία ακόμα και σε ζητήματα που εκ πρώτης όψεως φαίνονται λιγώτερο σημαντικά από την ισονομία και την ισοκρατία. Οπως για παράδειγμα την λογοδοσία σας.

Προσωπικά δεν θυμάμαι ποτέ να λογοδότησε κάποιος πολιτικός στον λαό με κάποιο τρόπο. Ούτε κάποιος βουλευτής-νομοθέτης. Ούτε κάποιος δικαστικός. (Και η δικαστική εξουσία, πολιτική εξουσία είναι για όσους ξέχασαν τι είναι δημοκρατία, και επιεικώς μεταξεταστέοι).

Και δεν θυμάμαι επίσης να έχει λογοδοτήσει στον λαό και κανένας από όλους εκείνους που διορίζετε διοικητές και προέδρους και παραπροέδρους και συμβούλους σε δεκάδες θέσεις κάθε που αλλάζει η κυβέρνησή σας. Από το ΣΔΟΕ και τις ΔΟΥ μέχρι τα ΙΚΑ τα ΣΥΚΑ και τις γιαλαντζί “ανεξάρτητες” αρχές σας, ο θεός να τις κάνει.

Δεν λογοδότησε ποτέ και κανένας σας στον λαό.

Ξέρω, δεν “προβλέπεται” θα μου πείτε. Τι ωραία! Και σε ποιο εγχειρίδιο της δημοκρατίας “το λέει” αυτό το “δεν προβλέπεται να λογοδοτούν οι εκλεγμένοι στον λαό” ωρέ δημοκράταροι λεβέντες μου;

Λέει ωρέ θεοί της δημοκρατίας το εγχειρίδιο να ασκείτε εσείς την εξουσία οι ίδιοι και οι ίδιοι και μάλιστα χωρίς λογοδοσία στο λαό; Και το αντίστοιχο εγχειρίδιο της Χούντας και της ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ, τι λέει ω! διαπρεπή μου παλληκάρια εσείς και κόρες λαμπρές;

Εχουμε μερικούς από σας που τους αρέσει να παινεύονται και μπροστά στις κάμερες: “τριάντα χρόνια με τιμά ο λαός με την ψήφο του”. Ρε παλληκάρι, ποιους να διάλεγε ο λαός δηλαδή; Αφού όποτε πήγαινε να ψηφίσει ο λαός στις εκλογές, ο αρχηγός σου ΕΣΕΝΑ και κάτι παρόμοια φυντάνια έβαζε στο μενού, ε, στο ψηφοδέλτιο. Ολο το μενού κατεβάσαμε ως λαός κι αλλαγή και προκοπή δεν είδαμε. Τιμή θα ήταν να διαλέγαμε ΕΜΕΙΣ τους υποψηφίους. Οχι ο αρχηγός σου. Φανταστικέ μου δημοκράτη!

Κι αφού ΔΕΝ δουλέψατε 30 και 40 χρόνια ορισμένοι (κι ο δήμαρχός μας ο προηγούμενος 17, και του βρίσκουνε και “ορφανές καταθέσεις” τώρα) κι ήσασταν όλο στην εξουσία κι αρχόντοι μας, δεν δικαιούμαστε εμείς ως λαός μετά από αυτή την λεηλασία, να σας ελέγξουμε; Να δούμε τι αποχτήσατε όλα αυτά τα χρόνια καμάρια μας που σας μισθοδοτούμε και πως το αποκτήσατε; Κι εσείς και οι μέχρι και τρίτου βαθμού συγγενείς σας;

Ανοίξτε αφού είσαστε σίγουροι για την εντιμότητά σας (εμείς είμαστε ως λαός σίγουροι για το αντίθετο, πολύ σίγουροι δηλαδή) τους τραπεζικούς σας λογαριασμούς και δημοσιεύστε το πόθεν έσχες σας όλων αυτών των ετών. Να δούμε και τις περιουσίες τις δικές σας και του μπατζανάκη και του κουμπάρου σας.

Σας φαίνεται άδικη η διαφάνεια και η δημοσιότητα των περιουσιακών σας στοιχείων μετά από τόσες καταστροφικές αποφάσεις που έχουν πάρει οι κυβερνήσεις σας;

Σας φαίνεται άδικη η διαφάνεια και η δημοσιότητα των περιουσιακών σας στοιχείων μετά από τόσους νόμους ξεπουλήματος και εκποίησης και παράδοσης της εθνικής κυριαρχίας που νομοθέτησε η βουλή;

Σας φαίνεται άδικη η διαφάνεια και η δημοσιότητα των περιουσιακών σας στοιχείων μετά από τόσες και τόσες δικαστικές αποφάσεις-σκάνδαλα όπως εκείνη που έβγαλε συνταγματικό το Μνημόνιο; (Οι Γερμανοί του αΡεοδρομίου, Αρειε Πάγε μου, θα πλερώ ΦΠΑ, ή μπα…;)

Δείξτε μας ρε τι περιουσία έχετε αποκτήσει ΟΛΟΙ σας τόσα χρόνια που δεν δουλεύετε και σας μισθοδοτούμε. Δείξτε μας.

Που μου θέλετε κι αναδρομικά!

Θραξ ο Αναρμόδιος




Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί τα επιτόκια των πιστωτικών καρτών κινούνται γύρω στο 18%; Η απάντηση δεν έχει να κάνει με τις κερδοσκοπικές ανησυχίες των θωρακισμένων τραπεζών μας. Πάνε πολλά χρόνια από τότε που η κερδοφορία των τραπεζών βρισκόταν σε συνάρτηση με τα επιτόκια. Εδώ και πολλά χρόνια η κερδοφορία των τραπεζών βασίζεται σταθερά στις προμήθειες και περισσότερο στο μαγικό κόσμο των παραγώγων.

Πώς καθορίζεται ένα επιτόκιο;

Ο καθορισμός του επιτοκίου γίνεται με βάση την επικινδυνότητα του προϊόντος. Για παράδειγμα ένα στεγαστικό δάνειο στο 70% της αξίας ενός προσημειωμένου ακινήτου, μπορεί να δοθεί με ένα επιτόκιο 3%, καθώς τα δάνεια σαν και αυτό που θα σκάσουν θα είναι ελάχιστα και η τράπεζα λόγω καλής εξασφάλισης θα έχει μικρότερη χασούρα. Οι πιστωτικές κάρτες, πριν την κρίση, έσκαγαν σε ένα ποσοστό 20% και καθώς εκεί δεν υπάρχει κανενός είδους εξασφάλιση, το επιτόκιο είναι τοκογλυφικό, για να καλύψει αυτή τη ζημιά.

Φυσικά αυτή είναι η απλοποιημένη εκδοχή των πραγμάτων. Γιατί κάπου εκεί έρχονται τα ασφάλιστρα κινδύνου να εξαφανίσουν την αβεβαιότητα της τράπεζας, ώστε να αυτή να κάνει απερίφραστα τη’’ δουλειά’’ της. Ο εκδότης των CDS λοιπόν συμφωνεί να αποπληρώσει τα φέσια των τραπεζικών προϊόντων που πρόκειται να σκάσουν. Η τιμή εξαρτάται πάντα από την ιστορικότητα επικινδυνότητας του προϊόντος.

Από την πλευρά του ο οίκος που έχει εκδώσει τα CDS, δεν περιμένει να βγάλει λεφτά αγωνιώντας αν η Μαρίκα θα αποπληρώσει κανονικά την πιστωτική της κάρτα. Απλούστατα χρησιμοποιεί το ζεστό χρήμα που πήρε από την τράπεζα, το οποίο αυγατίζει σε διάφορα παράγωγα της αρεσκείας του, καλώς ήρθατε στο μαγικό κόσμο των traders! Αυτή είναι η μαγεία της παγκοσμιοποιημένης χρηματοπιστωτικής φούσκας: Η προδιάθεση της Μαρίκας αναφορικά με την κάρτα της, μπορεί να λειτουργήσει όπως η πεταλούδα του Πεκίνου, να γκρεμίσει τη Deutsche Bank και να διαλύσει την ευρωζώνη.

Τις τελευταίες μέρες υπάρχει μια θολούρα γύρω από το ‘’εθελοντικό’’ κούρεμα. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι καθώς η έβδομη δόση – γίγας είναι στον αέρα, καθώς ο EFSF στεγνώνει από ρευστό χάνοντας έναν – έναν τους πύργους του (ελέω υποβαθμίσεων) και καθώς οι στόχοι του ελληνικού προϋπολογισμού διαφαίνονται χιμαιρικοί, όλοι υποψιάζονται ότι οι συζητήσεις διεξάγονται επί πτώματος.

Ωστόσο έχουν προκύψει ενδιαφέροντα ζητήματα γύρω από τα CDS:

Όπως προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε παραπάνω το πρόβλημα δεν είναι αυτό καθ’ αυτό αν θα ενεργοποιηθούν ή όχι τα ασφάλιστρα κινδύνου. Ασφαλώς κάποιοι δεν θα ήθελαν να πληρώσουν αυτά τα υπέρογκα ποσά, αλλά αυτό μάλλον είναι δευτερεύον, καθώς έχουν ήδη πληρωθεί καλά και έχουν ήδη γυρίσει τρείς και τέσσερις φορές τα σχετικά κεφάλαια

Το πάπλωμα έχει να κάνει με την ίδια την ύπαρξη των CDS ως δικλείδας ασφαλείας στη χρηματοπιστωτική αλυσίδα. Και αυτό γιατί, αν στην ελληνική περίπτωση του γιγαντιαίου κουρέματος, επιμείνουμε στην ‘’εθελοντική’’ του μορφή, τίθεται εν αμφιβόλλω όλο το οικοδόμημα των CDS, αφού χάνουν το λόγο ύπαρξής τους. Θα δημιουργηθεί λοιπόν ένα παράξενο προηγούμενο μέσα στην ευρωζώνη, όπου τα ‘’πονηρά’’ κράτη θα μπορούν να εκβιάζουν με ‘’εθελοντικά’’ κουρέματα, αγνοώντας τα ασφάλιστρα κινδύνου. Αυτή η πρακτική προβληματίζει έντονα τις αγορές οι οποίες απεχθάνονται τις ασάφειες και ενδέχεται να απαιτήσουν τις μελλοντικές τους εξασφαλίσεις με άλλους τρόπους. Και όπως αναλύσαμε στην εισαγωγή, αυτός ο άλλος τρόπος θα είναι ένα τοκογλυφικό επιτόκιο.

Από την άλλη πλευρά, αν ενεργοποιηθούν τα CDS, είτε επειδή η Ευρώπη αρνηθεί να πάρει το ρίσκο της ουσιαστικής τους κατάργησης, είτε επειδή οι οίκοι αξιολόγησης αρνηθούν τον εθελοντικό χαρακτήρα του κουρέματος, όπως ήδη έχουν προειδοποιήσει ότι θα πράξουν, η ευρωζώνη θα έχει να αντιμετωπίσει ένα κανονικό πιστωτικό γεγονός μέσα στα σπλάχνα της, πράγμα που θα επιφέρει αλυσιδωτές αντιδράσεις και νέους πονοκεφάλους στους πολύπαθους ηγέτες της.

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα όπως έχουν διαμορφωθεί στην πράξη μέσα από την -άλλα λόγια να αγαπιόμαστε- ‘’διαπραγμάτευση’’ για το PSI και όχι όπως τα φαντάζονταν οι θεωρητικοί του μνημονίου, ίσως η μοναδική λύση που απομένει στην Ευρώπη είναι η αποπομπή της Ελλάδας από το ευρώ, σε ενός είδους καραντίνα ειδικής σχέσης, ώστε να χρεοκοπήσει με την ησυχία της, χωρίς να μολύνει τους υπόλοιπους ασθενείς.

Αυτό που αρνείται να καταλάβει η Ευρώπη είναι ότι η ασθένεια έχει ήδη προσβάλλει ζωτικά όργανα της Ε.Ε. όπως η Ιταλία, η Γαλλία και η Ισπανία και πως πρέπει επειγόντως να βρει μια δυναμική λύση, όπως για παράδειγμα ένα κούρεμα – σοκ των χρεών του νότου, δημόσιου και ιδιωτικού, σε ποσοστό 85 – 90%, με ταυτόχρονη κρατικοποίηση των τραπεζών και δημιουργία δορυφορικής ευρωζώνης, με έκδοση νομίσματος και υποτίμησή του.

Ξέρετε, όλος αυτός ο όμορφος μαγικός κόσμος των παραγώγων, λειτουργούσε άψογα την εποχή των παχιών αγελάδων και κανένας δε θέλησε να σκεφτεί σοβαρά τι γίνεται σε περίπτωση κρίσης. Και τώρα η μικρή – μεγάλη μας χώρα έχει το προνόμιο ή την ατυχία να βρίσκεται στο επίκεντρο του προβλήματος. Αυτό είναι από μία κακό γιατί δοκιμάζονται πάνω στις πλάτες μας όλες οι ηλιθιότητες που σκαρφίζονται οι γκολντενμποϋδες του πλανήτη και από την άλλη είναι καλό γιατί η προσοχή όλων είναι πάνω μας, μην τυχόν και γίνει καμία στραβή. Γιατί καλώς η κακώς, αφού η Ελλάδα έδειξε την απρονοησία να σκάσει πρώτη, θα αποτελέσει ένα προηγούμενο για τις χώρες που ακολουθούν, ένα προηγούμενο που θα είναι καθοριστικό για την τύχη της παγκόσμιας οικονομίας.

Για το λόγο αυτό σε κάθε δημόσια τοποθέτηση οι ευρωπαίοι ηγέτες διαλαλούν ότι ‘’η Ελλάδα είναι ξεχωριστή περίπτωση’’, αλλά δυστυχώς για αυτούς η Ελλάδα είναι μέλος της ζώνης του ευρώ και οι αγορές δε χαμπαριάζουν από δηλώσεις αναλώσιμων πολιτικάντηδων.

Κακοφωνίξ



Η ενέργεια είναι το Α και το Ω στο σημερινό κόσμο. Πάνω σ’ αυτή επενδύονται τεράστια κεφάλαια, ασύλληπτα για τον κοινό νου.

Η κάθε μια από τις πρώτες είκοσι εταιρείες σ’ αυτό τον τομέα τζιράρουν κεφάλαια που υπερκαλύπτουν το ΑΕΠ αρκετών ευρωπαϊκών χωρών.

Είναι προφανές ότι ο ενεργειακός τομέας έχει τις δυνατότητες να επηρεάζει όχι μόνο τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις μεμονωμένων χωρών, αλλά και αυτής της παγκόσμιας γεωπολιτικής σκηνής.

Ένα σημαντικό κομμάτι αυτού του ενεργειακού «θιάσου» μεταφέρεται για τις επόμενες τρεις τουλάχιστον δεκαετίες στην Μεσόγειο. Αυτό δείχνουν όλες οι έρευνες των αποθεμάτων φυσικού αερίου.

Ονόματα χωρών που μέχρι τώρα τα ακούγαμε στο τέλος των εγχώριων δελτίων ειδήσεων, στο κομμάτι των διεθνών ειδήσεων, σύντομα θα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και θα καλύπτουν ακόμα και αυτές τις εγχώριες πολιτικές ειδήσεις, με τις οποίες παραδοσιακά ξεκινούν τα δελτία ειδήσεων.

Ρωσία, ΗΠΑ, Ισραήλ , Μεγάλη Βρετανία, Ολλανδία,Γερμανία , αλλά και Κίνα, Ιαπωνία , Κορέα θα ακούγονται ως ονόματα περισσότερο από αυτά των πολιτικών μας.

Ήδη με το «άνοιγμα» της Κύπρου στην διεθνή αγορά για τις αδειοδοτήσεις των θαλάσσιων οικοπέδων στην ΑΟΖ της , έγινε αμέσως αντιληπτό πως το ενδιαφέρον ξεφεύγει κατά πολύ από τα στενά όρια της Μεσογείου και αυτά της Ευρώπης ή των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Το ενδιαφέρον για τα ενεργειακά αποθέματα σε φυσικό αέριο της Μεσογείου φτάνει μέχρι την Άπω Ανατολή.

Τα γεωπολιτικά παιχνίδια μέσω του ενεργειακού τομέα στη Μεσόγειο δεν θα αφορούν πλέον μοναχά τις σχέσεις Ευρώπης-Ρωσίας-ΗΠΑ.

Κολοσσιαίες εταιρείες από Ιαπωνία, Κορέα και Κίνα έχουν ήδη αγοράσει τις έρευνες στα οικόπεδα της Κυριακής ΑΟΖ και προετοιμάζονται να υποβάλουν ενδιαφέρον όταν ανοίξει ο δεύτερος γύρος αδειοδοτήσεων για τα υπόλοιπα οικόπεδα.

Οι δύο πρώτες χώρες ενδιαφέρονται για το φυσικό αέριο της Μεσογείου για ένα και μοναδικό σκοπό: να είναι ενεργειακά ανεξάρτητες και κυρίως να απεξαρτητοποιηθούν από τη γειτονική και ανταγωνιστική Κίνα.

Η τελευταία βλέπει την εμπλοκή της καθαρά επενδυτικά αφού το να έχει χέρι στο ενεργειακό μέλλον της Ευρώπης είναι μακροχρόνιος στρατηγικός στόχος της.

Παράλληλα, η Κίνα έχει πολλά συμφέροντα στην ήπειρο της Αφρικής τα οποία θέλει να διπλοκλειδώσει με παρουσία στη Μεσόγειο.

Γίνεται αντιληπτό πλέον, πως τα γεωπολιτικά παιχνίδια που θα παιχθούν στην περιοχή μας θα είναι κάτι περισσότερο από… συνηθισμένα! Τουλάχιστον όπως τα γνωρίζαμε έως σήμερα.


  • Τα φουσκωμένα πορτοφόλια τρέμουν την οργή των Ελλήνων πολιτών και έχουν ήδη αρχίσει να εγκαταλείπουν την Ελλάδα
  • Μήπως πρέπει να γίνει μία έρευνα στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς για να βρεθεί τυχόν διαφυγή και των χρημάτων τους σε ξένες τράπεζες;
Πανικός στα βόρεια προάστια και ειδικά σε Εκάλη και Πολιτεία. Πολλές «επώνυμες» οικογένειες έχουν εγκαταλείψει ήδη τη χώρα για μόνιμη διαμονή σε χώρες του εξωτερικού!

Η είδηση βγήκε από τα ακριβά εστιατόρια της περιοχής που είχαν επενδύσει στους φορτωμένους πελάτες και ξαφνικά βλέπουν τις κρατήσεις τους να κάνουν φτερά και οι ιδιοκτήτες των εστιατορίων να βρίσκονται σε απόγνωση μια και αρκετοί από αυτούς δανείσθηκαν τρελά ποσά για να διαμορφώσουν χώρους υψηλής αισθητικής!

Η φήμη που κυκλοφορεί θέλει τους φυγάδες να αναθέτουν την πώληση των σπιτιών τους –και μάλιστα κοψοχρονιάς- σε γνωστά μεσιτικά γραφεία της Αθήνας.

Ο κυριότερος λόγος της εσπευσμένης απόδρασης είναι ο φόβος του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα του 2012.

Πολλές από αυτές τις οικογένειες εμπλέκονται με τον ένα η τον άλλο τρόπο στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος σε βάθος δεκαετιών και τρέμουν το ξέσπασμα της βίας!

Δεν είναι λίγοι και οι μεγαλοεπιχειρηματίες που επιχειρούν να απεγκλωβισθούν από τις μπίζνες τους στην Ελλάδα και φέρονται αποφασισμένοι να πουλήσουν τις εταιρείες τους και να την κάνουν από τη χώρα όσο γίνεται πιο γρήγορα.

- Αυτό που συνέβη στην Αργεντινή θα είναι χάδι μπροστά στη Κόλαση του Δάντη που θα ζήσει η Ελλάδα…

Aυτή είναι η αίσθηση που υπάρχει ανάμεσα στους συμπολίτες μας…


Εντός του 2012, με πιθανότερο το πρώτο τρίμηνο και ενδεχομένως το πρώτο εξάμηνο, θα έχει διαφανεί οριστικά το μέλλον την Ελλάδας, αλλά και της ευρωζώνης.

Τα πιθανά σενάρια των εξελίξεων που θα λάβουν χώρα είναι πολλά, τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την ευρωζώνη. Πιθανότατα θα δρομολογήσουν εξελίξεις και για την αρχιτεκτονική της ίδιας της παγκόσμιας οικονομίας.

Τα πιθανά σενάρια των εξελίξεων θα μπορούσαν να οριστούν σε τέσσερα-πέντε γενικά πλαίσια, με βάση μια πρόσφατη έκθεση της PWC, αλλά και άλλων παρόμοιων σε έναν συγκερασμό που επιχειρεί η στήλη. Κατ’ αρχήν θα δούμε τα σενάρια της ευρωζώνης και μετά πιθανές αναδιαρθρώσεις στην δομή της παγκόσμιας οικονομίας.

Τα πέντε συν δυο σενάρια...

Σενάριο Ένα: Η ΕΚΤ αναλαμβάνει δράση, αγοράζει ομόλογα μαζικά, ρίχνοντας τα επιτόκια δανεισμού και διοχετεύει ρευστότητα σε τράπεζες. Προκύπτει αύξηση της ζήτησης και αυτό κάνει τα σημάδια της κρίσης να υποχωρήσουν. Προσωρινά ή μόνιμα είναι άλλο θέμα. Βλέπε: Αποτελεί η εκτύπωση χρήματος οριστική λύση;...

Επιπτώσεις στην Ελλάδα: Επί της ουσίας το σενάριο αυτό επαναφέρει με τεχνητό τρόπο τις προ 2008 συνθήκες, χαμηλών επιτοκίων και εύκολου δανεισμού. Αυτό θα δώσει «ανάσα» στην ελληνική οικονομία, αλλά μικρής και αμφίβολης διάρκειας. Η κρίση πλέον έχει αποκαλύψει το ελληνικό πρόβλημα πρωτίστως, αλλά και το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας των υπόλοιπων νοτίων. Για τους νότιους το σενάριο αυτό θα είναι ευνοϊκό, μόνο αν έχουν ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις. Στην παρούσα φάση οι ιδανικές συνθήκες για το νότο είναι να συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις και η δημοσιονομική πειθαρχία και να αυξηθεί η ζήτηση στο βορρά προκειμένου να αυξηθεί η ζήτηση προϊόντων και από το νότο.

Σενάριο Δυο
: Ελεγχόμενες χρεοκοπίες για μια σειρά υπερχρεωμένων κρατών της ευρωζώνης.

Οι επιπτώσεις στην Ελλάδα: Η Ελλάδα κινείται ήδη σε αυτή την τροχιά και πληρώνει ήδη το κόστος της ύφεσης. Η γενίκευση της λύσης αυτής δημιουργεί συνθήκες βαθιάς ύφεσης για όλη την ευρωζώνη. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο οι ελεγχόμενες χρεοκοπίες θα φέρουν το χρέος σε αντιμετωπίσιμα επίπεδα. Κλειδί πάλι είναι οι μεταρρυθμίσεις των μη ανταγωνιστικών οικονομιών. Βαθιά ύφεση στην υπόλοιπη ευρωζώνη σημαίνει δυσκολία αύξησης των ελληνικών εξαγωγών που είναι το ζητούμενο για την ελληνική έξοδο από την κρίση.

Σενάριο τρία: Επιστροφή στην δραχμή και διατήρηση του ευρώ. Κατά την PWC αυτό σημαίνει διψήφια ύφεση και πληθωρισμό επιπέδου 30%.

Επιπτώσεις στην Ελλάδα: Στην Αργεντινή τη χρονιά της χρεοκοπίας και της αποσύνδεσης του πέσο από το δολάριο, το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 50%. Η ισοτιμία του νέου πέσο ξεκίνησε από ένα πέσο προς ένα δολάριο και σε μερικούς μήνες είχε φτάσει το ένα δολάριο προς τέσσερα πέσο. Αυτό σημαίνει εν ολίγοις πως η αξία σε ό,τι προσμετρούταν σε πέσο είχε πέσει στο ένα τέταρτο σε μερικούς μήνες.

Οι υποστηρικτές της δραχμής διατείνονται πως θα λάβουν ώθηση οι ελληνικές εξαγωγές και η τουριστική κίνηση. Την περίοδο του ευρώ η τουριστική κίνηση δεν μειώθηκε αλλά αυξήθηκε από 11-12 εκατ. το χρόνο το 2000 σε 15-16 εκατ. μετά την Ολυμπιάδα μέχρι σήμερα.

Το ερώτημα είναι αν υπάρχει η τουριστική υποδομή να εκμεταλλευτεί την όποια αύξηση ή αν π.χ. με διπλάσιο αριθμών επισκεπτών θα εισπράττουμε τα μισά από ό,τι τώρα; Η Ελλάδα μέχρι σήμερα βουλιάζει ενάμισι μήνα το καλοκαίρι και μετά είναι άδεια. Για να αυξηθεί η τουριστική περίοδος χρειάζεται να αναπτυχθούν νέες εκδοχές τουριστικού προϊόντος. Χρειάζεται ανοιχτά λιμάνια και αεροδρόμια 24 ώρες το 24ωρο 365 μέρες το χρόνο... Η δραχμή δεν εγγυάται την εξάλειψη της επαναστατικής γυμναστικής της «παλαβής» αντισυστημικής αριστεράς που όπως και στη Λατινική Αμερική αποτελεί ένα βασικό παράγοντα υπανάπτυξης μιας οικονομίας.

Μια χώρα σαν την Ελλάδα, ακόμη και αν με θεραπεία - σοκ εφαρμόσει όλες τις μεταρρυθμίσεις, έχοντας ένα αδύναμο νόμισμα, δύσκολα θα μπορέσει να προσελκύσει τις καταθέσεις των Ελλήνων που έχουν φύγει έξω, πόσο μάλλον ξένες επενδύσεις. Πως θα δημιουργηθεί παραγωγικός ιστός που θα στηρίξει εξαγωγές;

Σενάριο Τέσσερα: Η Γαλλία και η Γερμανία αποχωρούν από το ευρώ και ιδρύουν νέα νομισματική ζώνη των προθύμων.

Οι επιπτώσεις για την Ελλάδα: Το ερώτημα που θα τεθεί σε αυτή την περίπτωση είναι αν οι νότιοι θα διατηρήσουν ένα φθηνό ευρώ ή θα επιστρέψουν στα εθνικά νομίσματα. Αν συμβεί αυτό η Ελλάδα αντί της ζώνης της Γερμανίας θα περάσει στη ζώνη της Ιταλίας ή της Γαλλίας. Ή εκτός της Ευρώπης στη ζώνη της Τουρκίας. Ούτε το μέγεθος, ούτε η ανταγωνιστικότητά της, της επιτρέπουν άλλο ρόλο. Δεν είναι τυχαίο πως η ελληνική ανεξαρτησία ήταν πάντα υπό ξένη κηδεμονία.

Σενάριο πέντε: Διάλυση του ευρώ και επιστροφή όλων στα εθνικά νομίσματα. Οι αναταράξεις από τα δυο τελευταία σενάρια θα γίνουν αισθητές στην παγκόσμια οικονομία.

Επιπτώσεις για την Ελλάδα: Αρκετοί ιδίως κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες ή εργαζόμενοι πιστεύουν πως θα επιστρέψουμε στις δεκαετίες της ευημερίας του ’90 ή του ’80.

Μάλλον στη δεκαετία του ’50 θα επιστρέψουμε και θα αναζητούμε το νέο Παπάγο να μας οδηγήσει με στιβαρό χέρι κάπου, θα αναζητήσουμε επίσης ένα νέο Μαρκεζίνη να στήσει οικονομικό ιστό από την αρχή.

Οι εποχές έχουν αλλάξει όμως, καθώς ο ψυχρός πόλεμος δεν καθιστά αναγκαία την απρόσκοπτη χρηματοδότηση της Ελλάδας από τις προστάτιδες δυνάμεις κλπ. Οπότε οψόμεθα...

Το μεγάλο σενάριο...

Μπορεί η Ελλάδα να αποτελεί την αιχμή του δόρατος, το εργαστήρι όπου όλος ο κόσμος προβλέπει τις επιπτώσεις της παρούσας κρίσης, αλλά το πρόβλημα είναι γενικότερο.
Μια ενδεχόμενη διάλυση της ευρωζώνης, λόγω εξόδου της Ελλάδας ή χωρίς αυτή σαν αιτία, θα δρομολογήσει πιθανά μια παγκόσμια αναταραχή.

Υπάρχει μια μεγάλη ανισορροπία στην παγκόσμια οικονομία η οποία έχει να κάνει με το συνολικό χρέος της Δύσης και οι ρίζες της βρίσκονται στην εδώ και δεκαετίες μετανάστευση θέσεων εργασίας από τις δυτικές ανεπτυγμένες οικονομίες στις αναπτυσσόμενες.

Υπάρχουν δυο σχολές αντιμετώπισης του προβλήματος αυτή την περίοδο. Η μία είναι η Γερμανική που λέει ναι στην παγκοσμιοποίηση αλλά με λιτότητα και πειθαρχία για να αντέξουμε στην πίεση των ασιατών.

Η άλλη είναι η αμερικάνικη των δημοκρατικών κυρίως αλλά και των κρυποκεϊνσιανών «λαϊκορεπουμπλικάνων» των τελευταίων κυβερνήσεων που επιλέγει τον πληθωρισμό του χρέους και εκλιπαρεί ή πιέζει τους Κινέζους να μην χειραγωγούν υποτιμητικά το γουαν, για να αρχίσουν να επανέρχονται οι θέσεις εργασίας στη Δύση.

Το τέλος της παγκοσμιοποίησης

Μια ανατροπή, που θα προκαλούσε η διάλυση της ευρωζώνης πιθανόν να οδηγήσει σε αλλαγή πλεύσης τη Δύση, με κατεύθυνση την διαγραφή χρέους, κάτι που θα προκαλούσε αλυσιδωτές αντιδράσεις με κατάληξη τη θέσπιση ορίων στην παγκοσμιοποίηση.

Ενώ οι ΗΠΑ είναι δανειζόμενος και η Κίνα δανειστής, στην περίπτωση της ευρωζώνης το πρόβλημα είναι πως οι βόρειοι είναι δανειστές και οι νότιοι δανειζόμενοι, άρα έχουν αποκλίνοντα συμφέροντα νομισματικής πολιτικής. Έχουν όμως συγκλίνοντα γεωπολιτικά και γεωοικονομικά συμφέροντα. Να δούμε ποια θα επικρατήσουν...

Όλα τα παραπάνω σενάρια έχουν θετικές και αρνητικές πλευρές. Είναι δύσκολο προς το παρόν να προσδιοριστούν πλήρως. Υπάρχουν διάφορες απόψεις και συμφέροντα αλλά όχι ένα σχέδιο κάποιων σκοτεινών δυνάμεων προς αυτή την κατεύθυνση.

Ζούμε σε μια κρίσιμη περίοδο και από αυτή την άποψη, τόσο επενδυτικά όσο και ψυχαγωγικά (με την έννοια της αγωγής της ψυχής...) θα υπάρχουν ευκαιρίες αλλά και κίνδυνοι προσεχώς... Αλί σε όσους κολυμπούν στην μακαριότητα της άγνοιας, θα πληρώσουν το κόστος της μεταβολής χωρίς να καταλάβουν τι γίνεται να απολαύσουν, τουλάχιστον την Χεγκελιανή εκδοχή της ιστορίας, που είναι η πορεία αυτοσυνείδησης της ύλης.

Συναγερμός σήμανε στα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, όταν στις 21 Νοεμβρίου η κεντρική τράπεζα της Αυστρίας ζήτησε από τις αυστριακές τράπεζες να μειώσουν τη χορήγηση δανείων σε πελάτες από τις πρώην χώρες του αλήστου μνήμης «υπαρκτού σοσιαλισμού», όπου οι αυστριακές τράπεζες παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη χρηματοδότηση των τοπικών οικονομιών. Ο πρώτος που αντέδρασε ήταν ο πρόεδρος της Ρουμανίας Τραϊάν Μπασέσκου. «Εχετε συσσωρεύσει τεράστια κέρδη στη Ρουμανία ανάμεσα στο έτος 2000 και το έτος 2009. Αν σταματήσετε να χρηματοδοτείτε τη ρουμανική οικονομία σε αυτή την περίοδο κρίσης, θα το θεωρήσουμε ως έλλειψη έντιμου παιχνιδιού», δήλωσε χωρίς περιστροφές απευθυνόμενος στις αυστριακές τράπεζες. «Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η ανακοίνωση περιορισμού της ροής κεφαλαίων προς τις χώρες εκτός Ευρωζώνης είναι μια παρεξήγηση», πρόσθεσε.

Ο πανικός και ο εκνευρισμός του Μπασέσκου είναι ευεξήγητος: ποσοστό μεγαλύτερο του 75% (!) του ρουμανικού τραπεζικού συστήματος βρίσκεται στα χέρια ξένων τραπεζών, κυρίως δυτικοευρωπαϊκών και πρωτίστως αυστριακών, με επικεφαλής την Ερστε Μπανκ και δεύτερη την επίσης αυστριακή Ραϊφάιζεν Μπανκ. Αν συνυπολογίσει κανείς το γεγονός ότι η Ρουμανία έχει τεθεί από τον Μάρτιο του 2009 από την ΕΕ και το ΔΝΤ σε καθεστώς Μνημονίου για να πάρει ένα δάνειο ύψους 25 δισεκατομμυρίων ευρώ, με αποτέλεσμα να έχει απολύσει μέχρι τώρα 200.000 δημόσιους υπαλλήλους και να πρέπει να απολύσει άλλες 100.000 μέχρι το καλοκαίρι του 2012, μέσα στο επόμενο εξάμηνο, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η χώρα απειλείται με κοινωνική έκρηξη, αν κοπεί και η χρηματοδότηση από τις τράπεζες προς τις επιχειρήσεις. Δεν ανησύχησαν μόνο οι Ρουμάνοι. Ο Κριστόφ Πιστρασκίεβιτς, πρόεδρος της Ενωσης Τραπεζών της Πολωνίας, ζήτησε δημοσίως μια επανέκδοση της Πρωτοβουλίας της Βιέννης του 2008. Τότε, στο ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, είχαν αναλάβει οικειοθελώς οι δυτικοευρωπαϊκές τράπεζες την υποχρέωση να μην αποσύρουν κεφάλαια καθόλου από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Ετσι γλίτωσαν οι χώρες αυτές την οικονομική κατάρρευση.

Τα δύο τρίτα του πολωνικού τραπεζικού συστήματος βρίσκονται επίσης στα χέρια ξένων, οπότε και η πολωνική οικονομία θα απειληθεί με κατάρρευση, αν οι δυτικοευρωπαϊκές τράπεζες πάψουν να τη χρηματοδοτούν με δάνεια. «Πολλές από τις ξένες τράπεζες αναζητούν αγωνιωδώς κεφάλαια. Μπορεί να υποχρεωθούν να μη δανείζουν πλέον χρήματα στην Πολωνία, αλλά να κρατήσουν τα κεφάλαιά τους στη βάση τους, στη χώρα τους», γράφει χαρακτηριστικά η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» και συνεχίζει την ανάλυσή της: «Τότε θα μπορούσε η Ανατολική Ευρώπη να περιέλθει ως πρώτη περιοχή σε κατάσταση στενότητας δανείων. Δεν θα μπορούσαν όμως σε αυτή την περίπτωση οι επιχειρήσεις να επενδύουν. Αν μάλιστα έπεφτε κάποια τράπεζα σε κατάσταση έλλειψης ρευστότητας, θα μπορούσαν να ακολουθήσουν και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στο πλαίσιο φαινομένου ντόμινο. Πάντως για την ώρα δεν υπήρξαν σοβαρά φαινόμενα αυτού του είδους, καθώς η κυβέρνηση της Λιθουανίας άφησε στα τέλη Νοεμβρίου να χρεοκοπήσει η Σνόρας, η τέταρτη σε μέγεθος τράπεζα της χώρας».

Η αλήθεια είναι ότι σε περίπτωση που όντως αναγκαστούν οι δυτικοευρωπαϊκές τράπεζες να περιορίσουν δραστικά την έκθεσή τους στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, δεν θα μείνει τίποτα όρθιο. Σαν να μην έφτανε το γεγονός ότι το εγχώριο τραπεζικό κεφάλαιο είναι σχεδόν ανύπαρκτο, αφού όπως είπαμε το 70% ώς 80% του τραπεζικού τους συστήματος ελέγχεται από Δυτικοευρωπαίους, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης θα χάσουν ακόμη και τα σπίτια τους!

Ο λόγος είναι ότι πάμπολλα στεγαστικά δάνεια συνάπτονται όχι στο τοπικό νόμισμα, αλλά σε ευρώ ή σε ελβετικά φράγκα, επειδή έχουν έτσι πολύ χαμηλότερα επιτόκια. Ετσι π.χ. το 70% των στεγαστικών δανείων στην Ουγγαρία ή το 60% των στεγαστικών που συνήφθησαν φέτος από την Ντόιτσε Μπανκ στην Πολωνία είναι σε ξένο νόμισμα. Αν όμως λάβει κανείς υπόψη του ότι για παράδειγμα το πολωνικό ζλότι από την 1η Ιουλίου μέχρι σήμερα έχει υποτιμηθεί 11% έναντι του ευρώ ή 20% έναντι του ιαπωνικού γιεν, αντιλαμβανόμαστε τις δυσκολίες που αναφύονται για τους Πολωνούς οφειλέτες προκειμένου να φανούν συνεπείς στην αποπληρωμή των δανείων τους.

Ετσι και οδηγηθεί επιπλέον η χώρα τους σε δανειακή ασφυξία, θα γίνει κόλαση...

Φτώχεια - Υπάρχουν χάρη στο έλεος της Δύσης

Αδύναμες πολύ περισσότερο από όσο φαντάζεται κανείς είναι οι οικονομίες των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης που έχουν ενταχθεί στην ΕΕ. Πολύ πιο φτωχές είναι οι χώρες αυτές από την Ελλάδα. Ακόμη και η «μνημονιακή» Ελλάδα του 2010 φαντάζει... ζάπλουτη απέναντί τους, όσο και αν η δημοσιονομική τους κατάσταση δείχνει σύμφωνη με τους κανόνες των Βρυξελλών. Το ελληνικό κατά κεφαλήν ετήσιο ΑΕΠ για το 2010 π.χ. ήταν 18.800 ευρώ, αλλά μόνο 12.600 ευρώ για την Τσεχία ή 8.900 ευρώ για την Ουγγαρία και 8.500 ευρώ για την Πολωνία - για να μην αναφερθούμε στα μόλις 5.200 ευρώ της Ρουμανίας! Οχι τίποτε άλλο, αλλά για να έχουμε αίσθηση τι χώρες εκπροσωπούν κάποιοι Ανατολικοευρωπαίοι πολιτικοί που κάνουν κριτική στην Ελλάδα...




Στο υψηλό τίμημα διάσπασης της ευρωζώνης αναφέρεται σε συνέντευξή του στους Financial Times ο Μάριο Ντράγκι, σπάζοντας το ταμπού για τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, να αναφέρεται ανοιχτά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Όπως τονίζει, «σε περίπτωση που χώρες με δημοσιονομικά προβλήματα εγκατέλειπαν το ενιαίο νόμισμα θα αντιμετώπιζαν ακόμα πιο μεγάλο οικονομικό πόνο. Με υποτιμημένο εθνικό νόμισμα θα αποκτούσαν υψηλό πληθωρισμό χωρίς να αποφευφθεί η ανάγκη διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, βρισκόμενες όμως σε πολύ πιο μειονεκτική θέση».

Όσο για τις χώρες που θα παρέμεναν στην ευρωζώνη, κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα, από τη στιγμή που το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα είχε παραβιαστεί.

Ο Ιταλός αξιωματούχος επιχειρεί επίσης να μετριάσει τις προσδοκίες των αγορών για το ρόλο της ΕΚΤ στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη. Τονίζει τα μέτρα της ευρωπαϊκής Τράπεζας, όπως την προσφορά για απεριόριστο τριετή δανεισμό στις τράπεζες της ευρωζώνης, αλλά ξεκαθαρίζει ότι εναπόκειται στις κυβερνήσεις να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη των επενδυτών. «Αυτό θα γίνει με τη διασφάλιση της δημοσιονομικής πειθαρχίας και την πλήρη λειτουργία του EFSF», λεει.

Ο Μάριο Ντράγκι εμφανίζεται φειδωλός ως προς το ρόλο της ΕΚΤ στην αγορά κρατικών ομολόγων. Όπως επισημαίνεται στη βρετανική εφημερίδα, η μαζική αύξηση αυτών των αγορών αποτελεί για πολλούς οικονομολόγους και πολιτικούς τη μοναδική λύση στην κρίση. Ο κ. Ντράγκι υπενθυμίζει την απαγόρευση της ΕΕ στη χρηματοδότηση κυβερνήσεων από την Φρανκφούρτη και αποφεύγει να απαντήσει αν αυτό θέτει όρια στις αγορές ομολόγων από την ΕΚΤ, λέγοντας ότι χρειάζεται εμπιστοσύνη προς τις κυβερνήσεις ότι μπορούν να εφαρμόσουν δημοσιονομική πειθαρχία και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Ως προς το υπάρχον πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων, λέει ότι «δικαιολογείται όσο τα κανάλια των χρηματοπιστωτικών αγορών μέσω των οποίων οι αποφάσεις για τα επιτόκια μεταφέρονται στην πραγματική οικονομία παραμένουν διαταραγμένα».

Ο Μάριο Ντράγκι απορρίπτει επίσης την πιθανότητα ποσοτικής χαλάρωσης ακόμη και σε περίπτωση βαθιάς ύφεσης, σχολιάζοντας ότι το σημαντικό είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην ευρωζώνη και ότι αυτό δε θα επιτευχθεί με τη διάλυση της αξιοπιστίας της ΕΚΤ.

Σε ό,τι αφορά στο EFSF σημειώνει ότι από τον Ιανουάριο η ΕΚΤ θα μπορεί να λειτουργεί ως εκπρόσωπός του στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές. Εκφράζει επίσης την ελπίδα ότι οι πόροι του EFSF θα αυξηθούν μετά από την επανεξέτασή του το Μάρτιο.

Η προθυμία του κ. Ντράγκι να συζητήσει ένα θέμα, το οποίο ο προκάτοχός του Ζαν Κλοντ Τρισέ απέρριπτε ως «άτοπο», το ενδεχόμενο διάσπασης της ευρωζώνης και τις επιπτώσεις του, δείχνει το μέγεθος της κρίσης στην ευρωζώνη, καταλήγει η εφημερίδα.


Από τα 73 δις ευρώ που έλαβε η χώρα μας από την Τρόικα των δανειστών, το 85,5% αυτού του κεφαλαίου ή 62,4 δις. ευρώ κατευθύνθηκε για την αναχρηματοδότηση του υφιστάμενου χρέους.

Το κομμάτι που έμεινε από αυτό το δάνειο, και το οποίο ανέρχεται σε μόλις 10,6 δις. ευρώ αξιοποιήθηκε κατά το δοκούν από την κυβέρνηση και για διάφορες υποχρεώσεις και ανάγκες που είχε το Δημόσιο.

Μόλις ένα πολύ μικρό μέρος αυτού του ποσού χρησιμοποιήθηκε για την κάλυψη της μισθοδοσίας των εργαζομένων που υπηρετούν σε Υπουργεία,ΟΤΑ, Υπηρεσίες και Οργανισμούς του Δημοσίου.

Με τα λεφτά της Τρόικας το κράτος πλήρωνε κυρίως συντάξεις,εσωτερικά οφειλές που είχε σε προμηθευτές φαρμάκων, εργολάβους και τεχνικές εταιρίες, ακόμη και επιχορηγήσεις σε ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία και ΔΕΚΟ.

Όταν οι δανειστές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ καθυστερούσαν να πληρώσουν μία δόση - κάτι που συνέβη με την 6η των 8 δις. ευρώ η οποία εκταμιεύθηκε με καθυστέρηση τριών μηνών– το Δημόσιο διέκοπτε αμέσως τις πληρωμές.

Από τον Ιούνιο του 2010που η Ελλάδα μπήξε στον μηχανισμό της ευρωβοήθειας (ΔΝΤ και Ευρωζώνη) μέχρι σήμερα, η χώρα μας πέρασε τρεις τρικυμίες με την καταβολή των δόσεων από την Τρόικα.

Αυτοί οι οποίοι βιώνουν πιο έντονα αυτές τις καταστάσεις σε σχέση με τους υπόλοιπους πολίτες της χώρας ήταν οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα και οι συνταξιούχοι οι οποίοι απειλούνται με τη μη καταβολή του μισθού ή της σύνταξης.

Όμως η απειλή αυτή ήταν καθαρά ψυχολογική και την οποία η κυβέρνηση έβγαζε τεχνηέντως προς τα έξω για να μπορέσει να πάρει τα μέτρα που ζητούσαν οι πιστωτές.

Και αυτό γιατί όπως προκύπτει από το σχέδιο δημοσιονομικής χρηματοδότησης της Ελλάδας από την Τρόικα - και αποκαλύπτει σήμερα η «Κυριακάτικη δημοκρατία» - ελάχιστα είναι τα ποσά που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση για να καλύψει τέτοιου είδους υποχρεώσεις.

Οι μισθοί στο Δημόσιο πληρώνονταν σχεδόν αποκλειστικά από τις εκδόσεις γραμματίων, οι οποίες είχαν πυκνώσει το τελευταίο διάστημα, εξαιτίας της καθυστέρησης που σημειώθηκε στην καταβολή της 6η δόσης. Οι ανάγκες σε μισθούς φθάνουν σε μηνιαία βάση το ποσό του 1,1 δις. ευρώ.

Αντιθέτως, οι συντάξεις πληρώνοντας με τα δάνεια της Τρόικας. Σύμφωνα με το προηγούμενο σχέδιο οι μηνιαίες δαπάνες για συντάξεις ανέρχονται στο ποσό των 530 εκατ. ευρώ.

Από το σχέδιο δημοσιονομικής χρηματοδότησης προκύπτουν και άλλα ενδιαφέροντα συμπεράσματα σχετικά με τις ανάγκες του Δημοσίου αλλά και για την κατανομή των δανείων της Τρόικας για τους 18 μήνες της ευρωβοήθειας.

Συγκεκριμένα:

- Τα συνολικό ποσό του δανείου από την Τρόικα φθάνει τα 73 δις. ευρώ. Από αυτά τα 52,9 δις. ευρώ κατέβαλε η ευρωζώνη και τα 20,1 δις. ευρώ το ΔΝΤ.

- Τα 62,4 δις. ευρώ χρησιμοποιήθηκε για απόσβεση του υφιστάμενου χρέους. Τα 24,9 δις. ευρώ «απορρόφησαν» τα έντοκα γραμμάτια και τα 37,5 δις. ευρώ τα ομόλογα.

- Οι ανάγκες αναχρηματοδότηση αυτών των τίτλων για το β’ εξάμηνο του 2010 διαμορφώθηκαν σε 19,3 δις. ευρώ και σε 43,1 δις. ευρώ συνολικά για το 2011.

- Οι συνολικές ανάγκες του κράτους για το διάστημα Ιούνιος 2010 – Δεκέμβριος 2011 ανέρχονται σε 94,4δις. ευρώ. Στο ποσό η Τρόικα έχει υπολογίσει υποχρεώσεις που σχετίζονται με την κάλυψη του ελλείμματος, τρεχουσών αναγκών του Δημοσίου, έκτακτες δανειακές ανάγκες, χρεολύσια και κόστος ανανέωσης του χρέους ( βραχυπρόθεσμο – μακροπρόθεσμο). Αυτές επιμερίζονται σε 32,8 δις. ευρώ για το 2010 και σε 61,6 δις. ευρώ για το 2011.

- Σε 32 δις. ευρώ ανέρχονται τα ποσά που άντλησε το δημόσιο από την εσωτερική αγορά(έντοκα) προκειμένου να καλύψει την διαφορά των αναγκών που υπήρχε σε σχέση με το δάνειο της Τρόικας.

- Οι ανάγκες για μισθούς και συντάξεις στο Δημόσιο μαζί με τα επιδόματα Χριστουγέννων, Πάσχα και καλοκαιρινής αδείας ανέρχονται για το διάστημα Ιουνίου 2010 – Δεκεμβρίου 2011 σε 28,7 δις. ευρώ.

- Για εσωτερικά χρέη και επιχορηγήσεις σε νοσοκομεία και ασφαλιστικά ταμεία το υπουργείο Οικονομικών χρησιμοποίησε το 4,5% του δανείου της Τρόικας. Ήτοι 3,3 δις. ευρώ.

Να σημειωθεί ότι από το 2012 η Τρόικα παύει να δίνει δάνεια για την κάλυψη ελλειμμάτων και εσωτερικών χρεών. Η εξυπηρέτηση αυτών των υποχρεώσεων θα γίνεται αποκλειστικά από τον προϋπολογισμό και οι πιστωτές, εφόσον όλα πάνε καλά θα συνεχίσουν τη ροή της χρηματοδότησης μόνο για την κάλυψη των δανείων της Ελλάδας.

Βέβαια σύμφωνα με το προηγούμενο κείμενου του σχεδίου οι χρηματοδοτικές ανάγκες στο πρώτο εξάμηνο του 2012 ανέρχονται σε 40,5 δις. ευρώ. Στο πρώτο τρίμηνο λήγουν ομόλογα και έντοκα19,1 δις. ευρώ και στο δεύτερο 13,2 δις. ευρώ.

Σύμφωνα με τον υφιστάμενο σχεδιασμό μέσα σ το καλοκαίρι θα πρέπει να καλυφθούν τίτλοι αξίας 12,6 δις. ευρώ εκ των οποίων τα 8,1 δις. ευρώ αφορούν σε ομόλογα, ενώ από τον Σεπτέμβριο έως και τον Δεκέμβριο του 2012 το δημόσιο θα πρέπει να καλύψει λήξεις 5,5 δις. ευρώ.

Τα έντοκα γραμμάτια που έχουν προγραμματιστεί να εκδοθούν για το σύνολο του 2012 υπολογίζονται σε 17 δις. ευρώ.



Είναι φανερό, το ομολογούν πλέον όλοι, πως η παρούσα κυβέρνηση όχι μόνο δεν μπορεί να δικαιώσει την ύπαρξή της, αλλά αποβαίνει επικίνδυνη για τον τόπο.

Δημιουργήθηκε για λόγους άσχετους με το συμφέρον της πατρίδας, μόνο και μόνο για να ροκανίσουν κάποιοι τον χρόνο υπέρ των κομματικών τους συμφερόντων.

Το μόνο που κάνει από την ημέρα που σχηματίστηκε είναι να μετράει πληγές και λάθη, να καταγράφει αριθμούς του ζόφου – στην ανεργία, στην ύφεση, στα μειωμένα έσοδα, στις αποτυχίες.

Όλοι μαζί βγάζουν τα σώψυχά τους: Καθυστερήσαμε, απέτυχε το μέτρο της εφεδρείας, εξαντλήθηκε η φοροδοτική ικανότητα του λαού, η χώρα βυθίστηκε στην ύφεση και στη φτώχεια, οι δημόσιες δαπάνες αυξήθηκαν επειδή χρειάστηκε περαιτέρω χρηματοδότηση του ΟΑΕΔ – για να καταβάλλονται τα αυξημένα επιδόματα ανεργίας – και των ασφαλιστικών ταμείων, λόγω αύξησης του αριθμού των συνταξιούχων.

Επικρατεί μια απόλυτα σχιζοφρενική κατάσταση:

Δεν έπρεπε να επιβάλουμε τόσους φόρους, αλλά δεν προλαβαίναμε να κάνουμε κάτι άλλο.

Δεν έπρεπε να προχωρήσουμε σε οριζόντια εφαρμογή της εφεδρείας, αλλά σε εφεδρεία με αξιολόγηση, αλλά και πάλι δεν προλαβαίναμε.

Έπρεπε να ολοκληρώσουμε τις συγχωνεύσεις δημοσίων οργανισμών, αλλά καθυστερήσαμε.

Έπρεπε να φέρουμε επενδύσεις, αλλά οι άτιμες δεν έρχονται.

Και ξανά μανά συσκέψεις και νέα επίσκεψη Χρυσοχοΐδη στο Βερολίνο για επαφές με πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, αυτή τη φορά – άκουσον, άκουσον! – με… στόχο τη χάραξη ενός δεκαετούς σχεδίου για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και την προσέλκυση γερμανικών επενδύσεων!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ανικανότητας, αναποτελεσματικότητας, πανικού και πλήρους σύγχυσης, η επιβολή του χαρατσιού στα ακίνητα μέσω της ΔΕΗ.

Αφού ο κ. Βενιζέλος διαπίστωσε ότι δεν δικαιούται να κόψει το ρεύμα σε κανέναν, ανακοίνωσε τη δημιουργία επιτροπών που θα κρίνουν τα αιτήματα εξαίρεσης, αλλά αυτές δεν… πρόκειται να δημιουργηθούν.

Οι επιτροπές αυτές θα είχαν ως μέλη από έναν εφοριακό, έναν αστυνομικό και έναν κοινωνικό λειτουργό – τους τελευταίους θα τους παρείχαν οι δήμοι.

Ούτε που του πέρασε από το μυαλό του κ. Βενιζέλου πως οι δήμοι δεν διαθέτουν καν τόσους κοινωνικούς λειτουργούς και πως η χώρα δεν μπορεί να μείνει χωρίς αστυνομικούς για να φτιάξει ο υπουργός τις επιτροπές του.

Πρώτος ο κ. Παπουτσής δήλωσε πως δεν μπορεί να διαθέσει αστυνομικούς, διότι δεν είναι αυτή η δουλειά τους. Οπότε, πάνε οι αστυνομικοί.

Μετά η ΠΟΕ-ΟΤΑ κάλεσε τα μέλη της να μην λάβουν μέρος στις επιτροπές Βενιζέλου. Οπότε πάνε και οι κοινωνικοί λειτουργοί.

Τώρα δεν μένει παρά να αποσύρει και ο Βενιζέλος τους εφοριακούς.

Δεν θα δυσκολευτεί και πολύ να αποφασίσει εναντίον του εαυτού του.

Δεν θα είναι άλλωστε η πρώτη φορά.

Με την ίδια άνεση που χαρακτήρισε το μέτρο «δίκαιο», ενώ μόλις δυο μήνες νωρίτερα υποστήριζε πως η ΔΕΗ δεν είναι φοροεισπρακτικός μηχανισμός, μπορεί μια χαρά να διακηρύξει πως δεν μπορεί να απομακρύνει τους εφοριακούς από τα κατ’ εξοχήν καθήκοντά τους.

Μέχρι στιγμής, ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος παρακολουθεί – τον κ. Χρυσοχοΐδη να μην φέρνει επενδύσεις, τον κ. Βενιζέλο να μην μπορεί να φτιάξει τις επιτροπές του, τον κ. Πάγκαλο να μην μπορεί να συγχωνεύσει τους δημόσιους οργανισμούς, την κ. Διαμαντοπούλου να μην μπορεί να εφαρμόσει τον νόμο της και να στείλει επιτέλους τα βιβλία στα σχολεία, τον κ. Λοβέρδο να προειδοποιεί για τον κίνδυνο διάλυσης όλων των κοινωνικών δομών, τον κ. Ρέππα να μην αποφασίζει αν έπρεπε να εφαρμοστεί ή όχι το μέτρο της εφεδρείας – ο κύκλος της έκλεισε, είπε, αλλά το μήνυμα για αναδιάρθρωση του κράτους δόθηκε.

Αυτή τη στιγμή δηλαδή δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη για την πορεία της χώρας, που βρίσκεται σε πλήρη διάλυση.

Αλλά ο τρόπος με τον οποίο οδηγηθήκαμε σ’ αυτό το απίστευτο αλαλούμ, βοηθά τους υπεύθυνους αυτής της εκβιαστικής κατάστασης να κρύβονται πίσω από νέες ωραιοποιήσεις και κραυγές περί σωτηρίας της πατρίδας.

Αποτελεί κοινό μυστικό, στους παροικούντες την ευρωπαϊκή Ιερουσαλήμ. Εάν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συνεχίσουν την ίδια πολιτική, το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα δεν θα υπάρχει για πολύ. Το αδιέξοδο έχει προεξοφληθεί. Η συμφωνία της 9ης Δεκεμβρίου έχει καταρρεύσει υπό την πίεση των αγορών. Εκτός από την αυτοεξαιρεθείσα Βρετανία, τουλάχιστον πέντε χώρες - μέλη της Ε.Ε. εκφράζουν πλέον ανοιχτά επιφυλάξεις: η Τσεχία και η Ουγγαρία απορρίπτουν την επικύρωση της Συμφωνίας, εάν αυτό οδηγήσει στην παραίτηση από τις εθνικές φορολογικές πολιτικές τους.

Στη Σουηδία, τη Δανία και την Πολωνία, έχει προκληθεί πολιτική και κοινωνική αναστάτωση από τα συμφωνηθέντα, ενώ η Ιρλανδία κινείται στην κατεύθυνση διενέργειας δημοψηφίσματος. Ταυτόχρονα, η κρίση χρέους επεκτείνεται και διαχέεται. Οι αγορές επιτίθενται με δριμύτητα στην Ιταλία, εξαναγκάζοντάς την να δανειστεί 3 δισ. με κόστος 6,4%.

Στη Γαλλία θεωρείται θέμα χρόνου η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας ΑΑΑ. Ενώ, όπως όλα δείχνουν, η Άνγκελα Μέρκελ ξηλώνει το μοναδικό απτό μέτρο, που έλαβε η Σύνοδος Κορυφής της 9ης Δεκεμβρίου. Δηλαδή, την ενίσχυση των πόρων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κατά 200 δισ. ευρώ, με δάνεια από τις κεντρικές τράπεζες των χωρών της Ε.Ε., για τη στήριξη των αδύναμων κρίκων της Ευρωζώνης. Η Γερμανία έθεσε όρο, για να συμμετάσχει, να συνεισφέρουν και χώρες εκτός Ευρώπης. Που, όμως, δεν εμφανίζονται πρόθυμες να το πράξουν, με πρώτες και καλύτερες τις ΗΠΑ, τον μεγαλύτερο μέτοχο του Ταμείου.

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος απαισιόδοξος, για να κατανοήσει το απολύτως προφανές. Ακόμη και στην περίπτωση, που θα αρθούν τα νομικά και τεχνικά εμπόδια για την εφαρμογή της, η επιβεβλημένη από το Βερολίνο συμφωνία των 17+9, το λεγόμενο «Δημοσιονομικό Σύμφωνο», αποδεικνύεται η τεράστια μαύρη τρύπα, μέσα στην οποία θα αυτοκτονήσει το ευρώ.

Τρέμει σαν το ψάρι ο Μέγας Σαρκοζί για τα ΑΑΑ της Γαλλίας

Αυτό, που πλέον με καθημερινές τους δηλώσεις σημειώνουν οι πιο στενοί φίλοι της Άνγκελα Μερκελ, όπως η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Τσεχία ακόμα και η σκληρή Ιρλανδία, ότι, δηλαδή, το Σύμφωνο Σταθερότητας θα οδηγήσει σε ταχύτερη διάλυση το ευρώ, δεν θέλει να το ακούσει ο Νικολά Σαρκοζί. Αναμένοντας, από ώρα σε ώρα, την υποβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της χώρας του, ο Γάλλος πρόεδρος αποτελεί τραγική πολιτική φιγούρα.

Η ευθυγράμμισή του με την Άνγκελα Μέρκελ, τον οδηγεί σε όλο και πιο επικίνδυνες ατραπούς. Ενώ η Γερμανία ενεργοποιεί το εθνικό ταμείο διάσωσης Soffin, ώστε να αντέξει στις επιθέσεις των αγορών, ταυτόχρονα, μπλοκάρει τη δυνατότητα της Γαλλίας, να ευελπιστεί στη ρευστότητα των 200 δισ. από το ΔΝΤ. Πώς το κάνει αυτό; Απλούστατα, θέτοντας όρο, για να συμμετάσχει η ίδια, τη συνεισφορά χωρών εκτός Ευ- ρώπης. Που, όμως, δεν εμφανίζονται πρόθυμες να το πράξουν, με πρώτες και καλύτερες τις ΗΠΑ.

Ήταν σαφέστατος ο πρόεδρος της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας Μπεν Μπερνάνκι, όταν δήλωσε, την περασμένη Τετάρτη, σε μέλη της Γερουσίας, ότι η Fed δεν έχει ούτε την πρόθεση, ούτε την αρμοδιότητα, να στηρίξει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Λίγο πιο γενναιόδωρη εμφανίζεται η Ρωσία, καθώς σύμβουλος του πρόεδρου Μεντβέντεφ δήλωσε ότι η Μόσχα είναι έτοιμη να συνεισφέρει περί τα 7 δισ. ευρώ μέσω του ΔΝΤ, ποσό που είναι όμως μάλλον μικρό.

Η Γαλλία, εγκλωβισμένη, δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο, από το να περιμένει. «Τα Ηλύσια δεν αναμένουν υποβάθμιση του τριπλού Α μέσα σε 24 ώρες, πιστεύουν όμως ότι αυτό θα συμβεί πριν από τα Χριστούγεννα», έγραψε η πολύ καλά ενημερωμένη γαλλική εφημερίδα Le Parisien. Εάν λάβουμε υπόψη μας, ότι η εξευτελιστική συμπαράταξη του Σαρκοζί με την Μέρκελ, από τη Σύνοδο της Ντοβίλ, το 2010, έως σήμερα, οφείλεται στις προσπάθειές του να αποτρέψει ακριβώς αυτό, ο νυν πρόεδρος της Γαλλίας θα πρέπει να θεωρηθεί πολιτικά νεκρός, καθώς από την ανοιξιάτικη προεδρική αναμέτρηση τον χωρίζουν μόλις τρεις μήνες.

Το Μέγαρο των Ηλυσίων, εμπρός στο αδιέξοδο, προσπαθεί να προετοιμάσει το έδαφος με την υποβάθμιση του ενδεχόμενου. Την περασμένη Δευτέρα, το εγχείρημα ξεκίνησε με την συνέντευξη του Σαρκοζί στην Monde, όπου χαρακτήρισε την ενδεχόμενη υποβάθμιση ως «μια δυσκολία παραπάνω, όχι όμως ανυπέρβλητη». Την Τετάρτη πήρε τη σκυτάλη ο υπουργός Εξωτερικών Αλέν Ζιπέ, με συνέντευξή του στην εφημερίδα Les Echos. Ενώ ο πρωθυπουργός Φιγιόν επέλεξε την κατά μέτωπο σύγκρουση, εξαπολύοντας επίθεση εναντίον των αμερικανικών οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s, Fitch και Standard & Poor’s, κατηγορώντας τους για προνομιακή μεταχείριση της Βρετανίας.

«Γιατί δεν έχουν ασχοληθεί με τους Βρετανούς φίλους μας, οι οποίοι», όπως είπε, «έχουν μεγαλύτερο έλλειμμα και χρέος από εμάς;». Πέραν της συνωμοσιολογίας, το Παρίσι ψάχνει για προσχήματα. Λιγότερο από μία εβδομάδα μετά τη Σύνοδο της 9ης Δεκεμβρίου, η Γαλλία προανήγγειλε νέα Σύνοδο Κορυφής για τον Ιανουάριο, θέτοντας ως βασικά θέματα της ατζέντας, την ανάπτυξη και την απασχόληση!!!

Ιταλία: Τα δάκρυα της υπουργού στέλνουν στα τάρταρα τον Μάριο Μόντι

Την απειλή του αιφνιδίου θανάτου βιώνει η, ηλικίας ολίγων εβδομάδων, κυβέρνηση τεχνοκρατών του Μάριο Μόντι. Η μετά βαΐων υποδοχή της, έδωσε τη θέση της στην ανησυχία και στην κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητας του πρώην επιτρόπου, όταν ο τελευταίος ανακοίνωσε το νέο πακέτο δημοσιονομικής λιτότητας, ύψους 30 δισ. ευρώ. Η εκτίναξη του κόστους δανεισμού της Ρώμης, στη δημοπρασία πενταετών ομολόγων της περασμένης Τετάρτης, περιγράφει το δραματικό αδιέξοδο.

Από τον Φεβρουάριο μέχρι και τον Απρίλιο του 2012, η Ιταλία καλείται να αντλήσει 440 δισ. ευρώ από τις αγορές. Ενώ, μόνο μέχρι τον Απρίλιο, θα χρειαστεί 160 δισ. ευρώ, για να καλύψει τις ωριμάνσεις ομολόγων της. Και μια ακόμη πιο ανατριχιαστική λεπτομέρεια, που μεταδίδει το πρακτορείο Reuters: σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς οι εβδομαδιαίες ανάγκες δανεισμού της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Γαλλίας υπολογίζονται σε 17 δισ. ευρώ!!! Ας είμαστε ειλικρινείς: την περασμένη Τετάρτη, όταν η Ρώμη δανείστηκε 3 δισ. με κόστος 6,4%, μίλησαν για μια ακόμη φορά οι μόνοι… έλλογοι παρατηρητές. Οι αγορές, αγνοώντας τα «μπράβο» της Μέρκελ, καταψήφισαν τα μέτρα δημοσιονομικής ασφυξίας της ιταλικής οικονομίας, επαναλαμβάνοντας, για πολλοστή φορά, ότι η λιτότητα, όχι απλώς δεν τις καθησυχάζει, αλλά, αντιθέτως, τις εξαγριώνει.

Ιδιαιτέρως, όταν συνυπολογίζουν ότι με το δήθεν «μπαζούκας» του προσωρινού μηχανισμού EFSF, και του μονίμου ESM, που δεν θα ξεπεράσουν τα 950 δισ., η διάσωση της Ιταλίας, με χρέος 1,9 τρισ., είναι αδύνατη.

ΕΚΤ: Ο «Σούπερ Μάριο» δεν έχει ιδέα τι πρέπει να κάνει

«Η αγορά ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρον», δήλωσε ο πρόεδρός της, Μάριο Ντράγκι. Ο Ιταλός, φίλος της Μέρκελ, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο Βερολίνο και στη μεσογειακή του καταγωγή. Ούτε τερματίζει τη μαζική αγορά ομολόγων, ούτε αποδέχεται την ανάγκη οι αγορές αυτές να συνεχιστούν όσο χρειάζεται.

Από τη μια, λέει «ναι» στη δημοσιονομική σταθερότητα. Από την άλλη, μειώνει τα επιτόκια και αγοράζει μαζικά ομόλογα, αποδεχόμενος ότι η δημοσιονομική αυστηρότητα δεν είναι μέσο αποτροπής της κρίσης.

Στην παρούσα φάση, ο άνθρωπος που ελέγχει το μεγαλύτερο «μπαζούκα» στον ευρωπαϊκό χώρο, συντάσσεται με τη σκληρή γραμμή του Βερολίνου. Σε ομιλία του, στο Βερολίνο, ο Μάριο Ντράγκι, δήλωσε ότι «η κρίση δεν έχει λήξει και οι διαφορές των spreads στην Ευρωζώνη θα παραμείνουν», τονίζοντας ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής «βρίσκονται τώρα στη σωστή κατεύθυνση», μετά την υιοθέτηση του δημοσιονομικού συμφώνου.

Ο κ. Ντράγκι όχι μόνο εμφανίστηκε απρόθυμος, να ενισχύσει τις αγορές κρατικών ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά, επαναλαμβάνοντας ότι το εν λόγω πρόγραμμα δεν είναι «ούτε αιώνιο ούτε απεριόριστο», αλλά τάχθηκε και κατά της ποσοτικής νομισματικής χαλάρωσης (εκτύπωση χρήματος), σχολιάζοντας ότι, κατά τη γνώμη του, «δεν οδηγούν σε εντυπωσιακές οικονομικές επιδόσεις. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι οι πολιτικές αυτές έδωσαν μεγάλη ώθηση στις οικονομίες των ΗΠΑ και της Βρετανίας».

Γερμανία: Η «Σιδηρά Κυρία» σπέρνει τον τρόμο της λιτότητας στην Ε.Ε.

Οι κυβερνητικοί εταίροι της Άνγκελα Μερκελ, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες, κάνουν ό,τι μπορούν για να βυθιστούν πιο βαθιά στην πολιτική κρίση. Λίγες ώρες μετά την επιβολή της Pax Germanica, στην Ευρώπη των 26, η Μέρκελ προσπαθεί να βρει τρόπους για να κυβερνήσει έως το φθινόπωρο του 2013, με ένα, κατ’ ουσία, ανύπαρκτο κόμμα ως εταίρο.

Το τελευταίο αλλά όχι ύστατο, όπως φαίνεται, πλήγμα στη σταθερότητα του κιτρινόμαυρου συνασπισμού, που κυβερνά τη Γερμανία, ήρθε με την αιφνίδια παραίτηση του Κρίστιαν Λίντνερ, γ.γ. του κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP). Η αποχώρησή του θεωρείται απώλεια της ευρωπαϊκής πολιτικής του Βερολίνου, καθώς ο κ. Λίντνερ είχε αναλάβει να κινητοποιήσει τους φιλοευρωπαϊστές του FDP, στο πλαίσιο του εσωκομματικού δημοψηφίσματος, για τον ρόλο του μηχανισμού στήριξης.

Την πρωτοβουλία του δημοψηφίσματος ανέλαβε ευρωσκεπτικιστική ομάδα του FDP, που εκτιμά ότι η Γερμανία πρέπει να αρνηθεί τις διασώσεις των χωρών της περιφέρειας. Το «όχι», στο εσωτερικό δημοψήφισμα των Ελεύθερων Δημοκρατών, δεν είναι δεσμευτικό. Θα δρομολογήσει, όμως, εξελίξεις. Οι κυβερνητικοί εταίροι της Μέρκελ καθίστανται όλο και πιο αναξιόπιστοι, όλο και πιο ασταθείς. Βρετανικές κορώνες για... αναμενόμενη ναζιστική επίθεση!

Τις πρώτες ώρες, μετά τη ρήξη της Βρετανίας με τους Προθύμους του Συμφώνου Σταθερότητας, στην Ευρώπη οι αναλύσεις κατέγραφαν μία ιστορική ανατροπή, που θα οδηγήσει τη Βρετανία ακόμη και εκτός της Ε.Ε. Καθώς ο χρόνος επέτρεψε μια ρεαλιστική αποτύπωση της αποτυχίας των 26, η απομόνωση του Ηνωμένου Βασιλείου μοιάζει πλέον με υποσημείωση σε σχέση με όσα έχουν συμβεί. Στο Λονδίνο, η ρητορική που ακολούθησε την αποχώρηση του Ντέιβιντ Κάμερον από τις Βρυξέλλες, παραπέμπει στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο αρχηγός των Εργατικών, Εντ Μίλιμπαντ, χαρακτήρισε παρανοϊκή τη σύγκριση του Κάμερον, των πιέσεων του Βερολίνου με τη ναζιστική επίθεση, που δέχτηκε η Βρετανία. Έξαλλος με τον κυβερνητικό του εταίρο είναι ο αρχηγός των Φιλελευθέρων Νικ Κλεγκ, ο οποίος, σε ιδιωτικές συζητήσεις, χαρακτηρίζει καταστροφικό το βέτο του Κάμερον στην αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβόνας. «Μια Βρετανία εκτός Ευρώπης, δεν θα έχει καμιά βαρύτητα για την Ουάσιγκτον, και θα θεωρείται μικρός παίκτης στη διεθνή πολιτική σκακιέρα», υποστήριξε ο αντιπρόεδρος Νικ Κλεγκ.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται όλα τα ανώτερα στελέχη του κόμματός του. Ο λόρδος Ασντάουν μιλά για «καταστροφική κίνηση», ο υπουργός Εμπορίου Βινς Κέιμπλ υποστηρίζει ότι τα βρετανικά οικονομικά συμφέροντα διατρέχουν κίνδυνο.

Η πλειοψηφία, όμως, της κοινής γνώμης στηρίζει τον πρωθυπουργό. Σε δημοσκόπηση, που δημοσιεύεται στη Mail on Sunday, το 62% υποστηρίζει τη στάση του Κάμερον, ενώ μόνο το 19% θεωρεί ότι ήταν λάθος. Το 66% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι θέλει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, όσον αφορά τις σχέσεις Βρετανίας-Ε.Ε. Το 48% είναι υπέρ της αποχώρησης της Βρετανίας από την Ευρώπη των 27. Όπως κάθε έντονα φορτισμένο πολιτικό γεγονός, προκαλεί σύγχυση και πολυφωνία. Θα χρειαστεί χρόνος για να καταγραφεί ο αντίκτυπος της στάσης του Κάμερον, στη γεωπολιτική ισχύ της Βρετανίας.

Ωστόσο, η πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας είναι αποφασιστικά ενωμένη στη θέση ότι ο Κάμερον δεν θα έπρεπε να αποχωρήσει από τις Βρυξέλλες, και τώρα θα υποχρεωθεί να επιστρέψει.


Ποτέ η άνοδος των αγορών μετά από μια ευρωπαϊκή συνάντηση κορυφής δεν κράτησε τόσο λίγο όσο αυτή τη φορά. Αγνοώντας τους πολιτικούς θεατρινισμούς του βρετανικού βέτο, τα χρηματιστήρια ενισχύθηκαν πρόσκαιρα την περασμένη Παρασκευή, καθώς 26 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφωνούσαν επί της αρχής σε μια συνθήκη που θέτει αυστηρότερους περιορισμούς στην εθνική δημοσιονομική κυριαρχία. Από τη Δευτέρα όμως, οι τιμές των μετοχών και των ομολόγων άρχισαν να πέφτουν ενώ η πολιτική ενότητα στην Ευρώπη να θρυμματίζεται.

Πολύ γρήγορα έγινε σαφές πως οι λεπτομέρειες της υποτιθέμενης νέας συμφωνίας είχαν απομείνει θολές ενώ εμφανίζονταν και τα πρώτα νομικά προβλήματα. Αμέσως μετά διαφάνηκε πως ό,τι συμφώνησαν οι ηγέτες ίσως και να μην περάσει στα κράτη μέλη χωρίς αντιστάσεις. Παραδείγματος χάρη, δεν είναι σίγουρο ότι η Ιρλανδία θα αποδεχτεί τη συμφωνία χωρίς να την υποβάλλει σε δημοψήφισμα. Τα δε κράτη που δεν είναι μέλη του ευρώ αρχίζουν και εκφράζουν όλο και περισσότερες επιφυλάξεις. Στη Γερμανία εξάλλου η ομοσπονδιακή τράπεζα Bundesbank έσπευσε να εκφράσει τη δυσαρέσκειά της στην ιδέα της χρηματοδότησης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με κεφάλαια της ΕΚΤ προκειμένου αυτό να τα περάσει στην ευρωπαϊκή περιφέρεια – και τώρα η Φραγκφούρτη επιμένει στην έγκριση της συμφωνίας από το γερμανικό κοινοβούλιο.

Σύμφωνα με πολλές εκτιμήσεις, η νέα συνθήκη εντείνει περαιτέρω την αβεβαιότητα. Το βασικό της σχήμα παραμένει ασαφές αλλά η ουσιαστική της πρόβλεψη – να υποβάλλονται οι εθνικοί προϋπολογισμοί στις Βρυξέλλες με την ισχύ μιας διεθνούς σύμβασης – δεν πρόκειται να λύσει μια κρίση που κατ’ ουσίαν παραμένει μια κρίση αυτοεκπληρούμενων προφητειών για την έξοδο των επενδυτών από τις αγορές κρατικών ομολόγων και όχι κρίση αφερεγγυότητας χωρίς επιστροφή. Στο βαθμό που η συνθήκη προσθέτει οτιδήποτε παραπάνω στις κυρώσεις περί οικονομικής απειθαρχίας που ήδη περιλαμβάνονται στις ευρωπαϊκές συνθήκες, η πλεονάζουσα ακαμψία μόνο ζημιά θα προκαλέσει.

Η μόνη ελπίδα είναι ότι όλη αυτή η άσκηση των Βρυξελλών θα δώσει πολιτικό κάλυμμα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή στις πλεονασματικές χώρες ώστε να βάλουν περισσότερα λεφτά στο τραπέζι. Για το σκοπό αυτό η Ευρωζώνη καλείται τώρα να οριστικοποιήσει γρήγορα μια απλή συνθήκη για τα 17 κράτη μέλη του ευρώ, που θα είναι ανοιχτή και προς τα άλλα μέλη της ΕΕ, αλλά δεν θα είναι υποχρεωτικό γι’ αυτά να προσχωρήσουν. Αλλά αυτή θα είναι μόνο η αρχή και όχι το τέλος της σκληρής δουλειάς.

Ακόμη κι αν η συνθήκη οδηγήσει τα κράτη μεσοπρόθεσμα σε δημοσιονομική ισορροπία, αυτό που επείγει είναι ο περιορισμός εδώ και τώρα των αποδόσεων των κρατικών ομολόγων της ευρωπαϊκής περιφέρειας και η στήριξη του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Και η καλύτερη στρατηγική για να λυθούν αυτά τα δυο προβλήματα θα ήταν η ένθερμη χρήση των εργαλείων που έχουν ήδη θεσπιστεί, δηλαδή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Το σχέδιο που προσφέρεται αυτή τη στιγμή – ο μακροπρόθεσμος δανεισμός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προς τις τράπεζες της Ευρωζώνης με την ελπίδα ότι αυτές θα χρησιμοποιήσουν τη ρευστότητά τους για να αγοράσουν κρατικά ομόλογα – δεν πρόκειται να έχει αποτελέσματα.
Αυτή τη στιγμή οι ευρωπαϊκές τράπεζες είναι υποχρεωμένες να αυξήσουν την κεφαλαιακή τους βάση και δεν έχουν κανένα λόγο να φοβίσουν τους μετόχους τους φορτώνοντας τους ισολογισμούς τους με ιταλικό κρατικό χρέος.
Είναι άραγε πιθανό να δούμε στο εγγύς μέλλον κινήσεις προς την κατεύθυνση μιας… ‘χρηματοπιστωτικής καταστολής’, θα τη λέγαμε; Δηλαδή να δούμε την Ευρώπη να υποχρεώνει τις τράπεζες της να δανείσουν τα κράτη τους με κάποιο τρόπο, ας πούμε μέσα από πιέσεις των εποπτικών αρχών ή και μέσα από την άμεση κρατικοποίηση τους;
Δεν θα ήταν καλό να στηρίξουμε τα κράτη διαλύοντας τις ιδιωτικές τράπεζες. Ακόμη χειρότερο όμως είναι τα ευρωπαϊκά κράτη να τιμήσουν τις υπογραφές τους φτωχαίνοντας τους λαούς τους.


«Ο εφιάλτης στον δρόμο με τις... δραχμές», (και όχι «με τις λεύκες» όπως είναι ο τίτλος του πασίγνωστου φιλμ), επανέρχεται, πλέον, όχι ως απλό σενάριο συγγραφικής φαντασίας για την Ελλάδα. Αυτή τη φορά έχει και «πιστοποίηση iso», από γερμανικές και ολλανδικές επιχειρήσεις!

Μετά το σχετικό προ μηνός «επεισόδιο» με τον ταξιδιωτικό οργανισμό TUI, τώρα το σενάριο επιστροφής της Ελλάδας στο προ της ένταξής της στη ζώνη του ευρώ, νόμισμα, τη δραχμή, αποκτά σάρκα και οστά, μέσω πολλών γερμανικών και ολλανδικών επιχειρήσεων. Οι οποίες έχουν εμπορικές σχέσεις με ελληνικές, εξαγωγικές κατά βάση, επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, προερχόμενες από εγχώριες επιχειρήσεις, που παραδοσιακά εξάγουν προϊόντα τους σε αγορές της Γερμανίας (Μόναχο κ.λπ.) και της Ολλανδίας (Άμστερνταμ κ.λπ.), με εύσχημο πλην σαφή τρόπο, καλούνται να είναι έτοιμες από τώρα, για την αλλαγή των συμβολαίων τους από ρήτρες ευρώ, που ισχύουν σήμερα, σε ρήτρες δραχμής! Και αυτό όχι σε αόριστο χρόνο, αλλά σε πολύ συγκεκριμένο. Από τις 20 Μαρτίου 2012 και μετά!

Εταιρείες και μεγάλοι παραγωγοί, από την Κρήτη μέχρι και τον Έβρο, αιφνιδιάστηκαν δυσάρεστα και προσέτρεξαν σε δικηγορικά γραφεία και τράπεζες, ζητώντας συμβουλές και επεξηγήσεις, ώστε να δουν πώς θα αντιμετωπίσουν αυτή την ανατρεπτική, για τους ίδιους, αλλά, πολύ περισσότερο, για τη χώρα, κατάσταση.

Παρόμοιες «ειδοποιήσεις» λέγεται ότι έλαβαν και αρκετά τοπικά καταστήματα τραπεζών, μέσω των οποίων διεκπεραιώνονται οι εξαγωγές και εισαγωγές προϊόντων. Αποστολείς, τα αντίστοιχα καταστήματα τραπεζών των δύο χωρών -Γερμανίας και Ολλανδίας- με τα οποία συνεργάζονται οι εκεί επιχειρήσεις τους για τις συναλλαγές τους.

Το γεγονός δεν επιβεβαιώνεται, φυσικά, από πλευράς τραπεζών. Παράγοντες όμως της αγοράς, εξαγωγικοί φορείς, και πολιτικοί παράγοντες, δεν θεωρούν καθόλου τυχαίο ότι πρωτοστατούν στο γεγονός αυτό γερμανικές (καταρχήν) επιχειρήσεις και ολλανδικές, για τις οποίες, έτσι κι αλλιώς, ουδόλως εκπλήσσονται.

Άλλωστε, οι Ολλανδοί, σε κάθε ευκαιρία και συνήθως απροκάλυπτα, καταφέρονται εναντίον της Ελλάδος. Ενώ είναι πάρα πολύ συχνά τα επεισόδια ακόμα και με στελέχη και υπαλλήλους της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες.

Γιατί τον Μάρτιο

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο, όμως, έχει να κάνει με την ημερομηνία, η οποία αναφέρεται στις προειδοποιήσεις αλλαγής των συμβολαίων από γερμανικές και ολλανδικές επιχειρήσεις, προς τις συνεργαζόμενες ελληνικές εταιρείες. Και αυτό γιατί, όπως επισημαίνεται από πολιτικές και τραπεζικές πηγές, στις 20 Μαρτίου λήγουν ελληνικά ομόλογα αξίας 14,4 δισ. ευρώ, τα οποία θα αδυνατεί να αποπληρώσει η χώρα μας, αν δεν λάβει την (7η παλαιά, ή 1η νέα) δόση των 88 δισ. από την τρόικα.

Η οποία, για να δοθεί περί τα τέλη Φεβρουαρίου, αρχές Μαρτίου, το αργότερο, θα πρέπει να προηγηθεί συμφωνία με τους ιδιώτες ομολογιούχους για το PSI+, για να μην εκδηλωθεί «πιστωτικό γεγονός», και, συνεπώς, χρεοκοπία για την Ελλάδα.

Πέραν βεβαίως, των άλλων δεσμεύσεων, που έχει αναλάβει η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο. Αλλά και σε σχέση με το αν και πότε θα διεξαχθούν εκλογές, ή αν θα υπάρξουν έκτακτα και δυσάρεστα γεγονότα, που θα ανατρέψουν όλα τα σχέδια, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στο σύνολο των χωρών της Ευρωζώνης.

Σημειώνεται, επίσης, ότι οι ξένες τράπεζες, που προειδοποιούν τα εδώ κατά τόπους τραπεζικά καταστήματα, προφορικά αναφέρουν ότι για τις «οριστικές ισοτιμίες» θα ειδοποιηθούν σχετικά, λίγες ημέρες πριν από την 20ή Μαρτίου, ώστε να συνταχθούν τα τελικά συμβόλαια!

Με απλά λόγια, προκύπτει ότι δεκάδες γερμανικές και ολλανδικές επιχειρήσεις θεωρούν βέβαιη την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, και την επιστροφή της στη δραχμή. Και προετοιμάζονται, και προετοιμάζουν από τώρα τις συνεργαζόμενες ελληνικές εταιρείες. Η βεβαιότητά τους αυτή, δεν μπορεί παρά να απορρέει από την πληροφόρηση «από πρώτο χέρι», που απολαμβάνουν από τις κυβερνήσεις τους, τις τράπεζές τους και τις πολιτικές τους ηγεσίες.

Από πλευράς των ελληνικών επιχειρήσεων, πάντως, διατυπώνεται έντονος προβληματισμός για τις κινήσεις αυτές, των συνεργαζόμενων ξένων εταιρειών, αλλά και αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι με τα προϊόντα τους. Κι αυτό γιατί η αναζήτηση νέων αγορών, εκτός της ζώνης του ευρώ, αυτή ειδικά την περίοδο φαντάζει δύσκολη, έως αδύνατη.


  • Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός

Oμολογώ ότι έχω συγκλονιστεί από τα όσα γράφει ο Μιχάλης Λαγάνης στην ανάρτηση με τίτλο «Οι ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος της Καστοριάς...» στο blog PetraSkandalou. Και από πού να αρχίσει κανείς… Από το ότι η ελληνική νομοθεσία δεν προβλέπει την προφυλάκιση στις περιπτώσεις που κάποιος συλλαμβάνεται για κατοχή και διακίνηση υλικού παιδικής πορνογραφίας!!! Όλοι μας έχουμε διαβάσει ότι αυτή είναι μία πολύ επικερδής επιχείρηση και όλα αυτά τα σιχάματα της κοινωνίας, οι λεγόμενοι άνθρωποι, που ικανοποιούν τα πιο αρρωστημένα τους πάθη πληρώνουν όσο-όσο για να αποκτήσουν τέτοιο υλικό. Και ο διακινητής του, που δεν ξέρει κανένας μας αν είναι και μόνο διακινητής δεν προφυλακίζεται!!!! Δηλαδή γιατί προφυλακίζεται, με αυτή την λογική, ο διακινητής ναρκωτικών; Ο διακινητής ανθρώπων;

Ο δολοφόνος, συγνώμη ο φερόμενος ως δολοφόνος, μια και δεν έχει καταδικαστεί αμετάκλητα (!!!!), της άτυχης κοπέλας στην Καστοριά έχει και είχε περισσότερα δικαιώματα από το θύμα του. Είχε διαπράξει βιασμό, αλλά κυκλοφορούσε ελεύθερος. Ήταν διακινητής υλικού παιδικής πορνογραφίας, αλλά κυκλοφορούσε ελεύθερος. Βασάνισε, δολοφόνησε και σύμφωνα και με κάποιες πληροφορίες ασέλγησε μετά θάνατο στην κοπέλα αλλά ο νόμος μας επιβάλλει να αναγράφουμε ο φερόμενος ως δολοφόνος… Φαίνεται στην Ελλάδα μας έχει φάει η πολύ δημοκρατία… Για παράδειγμα, σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε δικαστήριο οπτικοακουστικό υλικό στο οποίο μπορεί να είναι καταγεγραμμένο ένα έγκλημα. Η αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων δεν επιτρέπει την δημοσιοποίηση ονομάτων εγκληματιών, φοροφυγάδων, κάθε λογής απατεώνων και πάει λέγοντας…..

Ειλικρινώς όλες αυτές οι περιπτώσεις σε κάνουν να αναρωτιέσαι «που ζούμε» επιτέλους; Γίναμε ζούγκλα; Αυτή είναι η Ελλάδα; Αλλοιωθήκαμε τελείως πια ως λαός; Δικαιώματα στην Ελλάδα έχουν μόνον οι εγκληματίες; Όλα έχουν γίνει για να εξυπηρετούνται οι απατεώνες; Φαίνεται να έχουμε ένα κράτος στην υπηρεσία των απατεώνων, φοροφυγάδων, των κάθε λογής εγκληματιών και οι έντιμοι πολίτες υποφέρουν τα πάνδεινα. Και από την άλλη πλευρά διαβάζεις την άλλη είδηση που αποκάλυψε η Zougla.gr με το τετράχρονο αγγελούδι που εξ αιτίας κάποιας σπάνιας ασθένειας τρέφεται από το μάγουλο και όχι από το στόμα και ο ΟΓΑ καθυστερεί την πληρωμή των φαρμάτων του και τρελαίνεσαι, αν έχεις λίγη ανθρωπιά μέσα σου ή δεν είσαι πολιτικός... Αντιλαμβάνονται οι πολιτικοί, οι δικαστές που με τις αποφάσεις τους δεν τιμούν την δικαιοσύνη, οι επίορκοι αστυνομικοί, εφοριακοί, γενικά οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι επιχειρηματίες-λαμόγια που οδηγούν έναν λαό ολόκληρο; Αν αύριο κάποιος, κάποιοι, από απελπισία, από ένα πρόβλημα που αντιμετώπισαν πάρουν ένα όπλο και θερίζουν κόσμο τι θα πούνε όλοι αυτοί μετά; Θα φθάσετε τον λαό στο σημείο να «πανηγυρίσει», αν είναι ποτέ δυνατόν, αν μια τρομοκρατική οργάνωση δολοφονήσει κάποιον από αυτούς τους τύπους; Αν δεν έχουμε φθάσει σήμερα στην ώρα για να διορθώσουμε επιτέλους όλες τις «ανωμαλίες» πότε θα είναι αυτή η ώρα;

Ξυπνάτε όλοι και μην δοκιμάζετε άλλο τις αντοχές του λαού. Κάντε τώρα κύριοι πολιτικοί τις αλλαγές που χρειάζονται για να αποκατασταθεί η τάξη στην Ελλάδα. Αλλιώς θα είσαστε ο καθένας από εσάς υπεύθυνος για ότι θα συμβεί στην χώρα. Και θα κλείσουμε αισιόδοξα λόγω των ημερών, μια που η γέννηση του Κυρίου μας φέρνει από μόνη της αισιοδοξία, αφού η γέννηση του Θεανθρώπου πραγματοποιήθηκε για την σωτηρία του ανθρώπου. Σε ένα άλλο τραγικό γεγονός στην Ευρυτανία ένας κυνηγός σκότωσε κατά λάθος τον αδελφικό του φίλο κυνηγώντας μαζί αγριόχοιρους. Στην κηδεία του άτυχου κυνηγού, η οικογένεια του θύματος αγκάλιασε και συγχώρεσε τον άνθρωπο που αφαίρεσε την ζωή του δικού τους ανθρώπου αφού δεν έγινε σκόπιμα. Μεγαλείο ΨΥΧΗΣ και Χριστιανοσύνης… Για να μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα έχει αυτούς τους ανθρώπους, ως οι συγκεκριμένοι Ευρυτάνες αυτοί, αλλά και τους «άλλους»…




Στον αέρα είναι η επόμενη χρηματοδότηση της τρόικας, όπως μας πληροφορούσε χθες Το Βήμα. Οι δεύτερες σκέψεις των Ευρωπαίων λένε ότι ίσως είναι προτιμότερο, αντί τα 89 δισ. ευρώ του Μαρτίου να δοθούν στο αναξιόπιστο ελληνικό πολιτικό σύστημα, να πάνε στις ευρωπαϊκές τράπεζες για να καλύψουν τα ανοίγματά τους στην Ελλάδα. Γιατί όμως η ευρωζώνη ανησυχεί;

Στο ίδιο ρεπορτάζ του Βήματος σημειώνεται ότι οι διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης Παπαδήμου για την ανταλλαγή ομολόγων (PSI) πάνε κατ’ ευχήν γι’ αυτούς, αφού μέχρι τώρα η Ελλάδα έχει συμφωνήσει στα εξής:

● «Οι ομολογιούχοι, για κάθε 100 ευρώ χρέος που κατέχουν, θα χάσουν τα 50 ευρώ ως αποτέλεσμα του “κουρέματος” και για τα υπόλοιπα 50 ευρώ θα πάρουν 15 ευρώ σε μετρητά και 35 ευρώ σε νέα ομόλογα».

● «Σύμφωνα με τη συμφωνία της Παρασκευής, τα νέα ομόλογα θα έχουν το ίδιο νομικό καθεστώς με το δάνειο των 30 δισ. ευρώ που θα χορηγήσει στην Ελλάδα το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) για να πληρώσει η χώρα μας τα μετρητά στους πιστωτές της».

(«Αυτό σημαίνει ότι τα νέα ομόλογα θα θεωρούνται ασφαλέστερα επειδή σε περίπτωση αδυναμίας της Ελλάδας να αντεπεξέλθει και πάλι στις υποχρεώσεις της δεν θα αποζημιώνεται πρώτα το EFSF και στη συνέχεια (αν έχει άλλα χρήματα η Ελλάδα) οι ομολογιούχοι αλλά θα παίρνουν όλοι από κάτι. Αυτό καθιστά τα ομόλογα ασφαλέστερα και ως εκ τούτου περιορίζονται οι απώλειες των τραπεζών»).

● «Στα νέα ομόλογα θα υπάρξουν GDP warrants, που σημαίνει ότι οι πιστωτές θα πάρουν υψηλότερη απόδοση αν το ΑΕΠ της χώρας αυξηθεί πάνω από ένα ποσοστό».

● «Οι νέοι τίτλοι θα εκδοθούν με βάση το αγγλικό δίκαιο και όχι το ελληνικό, που σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν θα έχει την ευχέρεια να αλλάζει το νομικό τους πλαίσιο κατά το δοκούν».

Έτσι ως οι μόνες εκκρεμότητες φέρονται το επιτόκιο και η διάρκεια των νέων ομολόγων, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο θα εξασφαλιστεί η συμμετοχή του 100% των πιστωτών στο PSI.

Γιατί λοιπόν δυσανασχετούν οι Ευρωπαίοι; Τα πιο σημαντικά από όσα θα ήθελαν να πάρουν οι τράπεζές τους ως εγγύηση από την ελληνική κυβέρνηση τα έχουν ήδη πάρει. Και στα υπόλοιπα δεν φαντάζεται κανείς ότι θα τους κακοκαρδίσει. Προς τι η φασαρία;

Διότι, λέει, «οι Ευρωπαίοι καλούνται να δώσουν ένα μεγάλο ποσό σε μια κυβέρνηση η οποία όχι μόνο έχει περιορισμένο χρονικό ορίζοντα αλλά το έργο της υπονομεύεται από τα κόμματα που την απαρτίζουν».

Το καταλάβατε ή να κάνουν και κακά τους; Όλο το θέμα είναι να μην υπάρξουν εκλογές και η κυβέρνηση Παπαδήμου να απαλλαγεί από περιττά πολιτικά εμπόδια. Το φλέγον ζήτημα όμως σε αυτή την περίπτωση μάλλον δεν είναι τα κόμματα που υπονομεύουν την κυβέρνηση, αλλά ο ελληνικός λαός, που ήδη την απορρίπτει, όπως μας έδειξε πολύ χαρακτηριστικά η έρευνα της MRB την περασμένη εβδομάδα.

Εξ άλλου τα κόμματα οι Ευρωπαίοι ούτε καν τα υπολογίζουν. Τέτοιους άχρηστους και τόσο ξοφλημένους είναι αμφίβολο αν έχουν ξαναδεί τα μάτια τους εδώ και πολλά χρόνια – και τέτοιους κωλοτούμπες και μπλοφαδόρους επίσης. Ας ψάξουμε αλλού λοιπόν για το πραγματικό τους πρόβλημα, πέρα και από το γεγονός ότι θα ήθελαν πράγματι ο Παπαδήμος να είναι ο συνομιλητής τους για πολύ καιρό ακόμη.

Οι κύριες κατευθύνσεις για να βρούμε ένα δράμι αλήθεια σε αυτή την ιστορία είναι δύο: ένας ακόμη εκβιασμός για να περάσουν χωρίς προβλήματα οι όροι του PSI, αλλά και η αδυναμία της ευρωζώνης να χρηματοδοτήσει πειστικά τους μηχανισμούς «σωτηρίας».

Συνεχείς εκβιασμοί

Κατ’ αρχάς ο εκβιασμός δεν είναι μια άγνωστη κατάσταση την τελευταία διετία. Αντιθέτως αποτελεί μονιμότητα και μάλιστα μια σειρά εκβιασμοί έχουν αποδειχθεί απολύτως αποτελεσματικοί. Ύστερα από δύο χρόνια καταστροφής, η Ελλάδα σύρεται πλήρως ετεροκαθοριζόμενη, άβουλή και υποταγμένη στους δανειστές της. Και επί Παπανδρέου και επί Παπαδήμου.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου παρέδωσε κυριαρχία, ασυλία, περιουσία, οικονομία, εργασιακά δικαιώματα και πολιτική εξουσία στην τρόικα εφαρμόζοντας παράλληλα μια – συμφωνημένη και συνυπογεγραμμένη με την τρόικα – δολοφονική πολιτική «εσωτερικής υποτίμησης» που οδήγησε στο σημερινό καταστροφικό αδιέξοδο.

Επομένως το μεταγενέστερο παιχνίδι απόδοσης ευθυνών (blamegame) μεταξύ τροϊκανών και κυβέρνησης είναι μια άθλια φαρσοκωμωδία εξαπάτησης και παραπλάνησης των Ελλήνων και τίποτε περισσότερο.

Για να περάσει με τα λιγότερα προβλήματα αυτή η επιλογή – η οποία είχε βέβαιο και προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα την εν εξελίξει οικονομική καταστροφή, όπως άλλωστε έχει συμβεί όπου αλλού εφαρμόστηκε – η ελληνική κοινωνία τελεί συνεχώς υπό εκβιασμό με τη μορφή διλήμματος:

● «Να χτυπηθεί η διαφθορά ή να την πληρώσουν πάλι οι συνεπείς φορολογούμενοι;». Τελικά και οι συνεπείς φορολογούμενοι λεηλατούνται και η διαφθορά και η φοροδιαφυγή ενισχύονται.

● «Να χτυπήσουμε το διεφθαρμένο κράτος ή να την πληρώσουν μόνο οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα;». Τελικά και περισσότεροι από 200.000 δημόσιοι υπάλληλοι θα βρεθούν χωρίς δουλειά και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις κλείνουν κατά δεκάδες χιλιάδες.

● «Να πάμε σε ιδιωτικοποιήσεις ή να κόψουμε μισθούς και συντάξεις;». Τελικά γίνονται και τα δύο. Με δραματικούς όρους.

● «Να ψηφίσουμε το Μεσοπρόθεσμο ή να μας διώξουν από το ευρώ;». Το ψηφίσαμε, αλλά ακόμη καθόλου δεν είναι σίγουρο ότι θα μείνουμε στο ευρώ.

● «Να δεχτούμε την ανταλλαγή ομολόγων, το PSI, ή να χρεοκοπήσουμε και να φύγουμε από το ευρώ;». Δεχτήκαμε την ανταλλαγή ομολόγων, η οποία θα συνιστά μορφή χρεοκοπίας είτε πετύχει (ενδεχομένως ελεγχόμενη) είτε αποτύχει (ενδεχομένως ελεγχόμενη). Αλλά ακόμη δεν είναι σίγουρο ότι θα μείνουμε στο ευρώ.

● «Να κάνουμε δημοψήφισμα – ίσως και εκλογές – ή να δεχτούμε τη δοτή κυβέρνηση του τεχνοκράτη, για να κάνει αυτός το PSI και να μείνουμε στο ευρώ;». Δοτή κυβέρνηση αποκτήσαμε, αλλά και το PSI είναι στον αέρα και καθόλου σίγουρο δεν είναι ότι θα μείνουμε στο ευρώ...

Όσο για το PSI, υποτίθεται ότι ήταν προϋπόθεση για να γίνει το χρέος βιώσιμο και να συνεχιστεί η χρηματοδότηση από την τρόικα. Τώρα που το PSI βαίνει προς ολοκλήρωση με τους όρους των δανειστών, η προϋπόθεση (και ο εκβιασμός) πάλι άλλαξε: ξεχάστε την πολιτική διαχείριση και δώστε τα κλειδιά στους «τεχνοκράτες», αλλιώς νέο δάνειο γιοκ.

Το μέχρι σήμερα αποτέλεσμα αυτών των εκβιασμών, τους οποίους η πολιτική ηγεσία αποδέχεται και μετουσιώνει στην πολιτική της «εσωτερικής υποτίμησης», το βλέπουμε ήδη στις στατιστικές για την ανεργία και τη φτώχεια, για το χρέος και τα ελλείμματα. Το βλέπουμε στα κατοχικά συσσίτια, στα κλειστά μαγαζιά, στην εγκληματικότητα, στους άστεγους, στα παιδιά που πάνε πεινασμένα στα σχολεία και στους δασκάλους που κάνουν απελπισμένες εκκλήσεις σε γονείς που αντέχουν για τρόφιμα και ρούχα.

Το βλέπουμε στους φίλους και τους γνωστούς μας, στον κοινωνικό μας περίγυρο. Το βλέπουμε ακόμη και στις οικογένειές μας. Τα ίδια καθάρματα επαναφέρουν τους ίδιους εκβιασμούς με μικρές παραλλαγές. Μόνο που αυτή τη φορά δεν εκβιάζουν τον ανίσχυρο και προδομένο από θέση ισχύος, αλλά από θέση αδυναμίας. Το πώς και το γιατί θα το δούμε στο επόμενο σημείωμα...