Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Ιαν 2012

Αν η χρεωκοπία της Ελλάδος είναι πιθανή, γιατί οι εταίροι συνεχίζουν να τη χρηματοδοτούν; Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα. Το δεύτερο αφορά την περίφημη συνταγή του Μνημονίου:

αφού όλοι παραδέχονται ότι απέτυχε, και η Ελλάδα «βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση» λόγω της αδιέξοδης πολιτικής που ασκείται, γιατί οι εταίροι επιμένουν στην ίδια, ολέθρια πολιτική; Ερώτημα τρίτο και τελευταίο, σχετικό με την περιώνυμη ανταγωνιστικότητα: υπάρχουν 113 παράμετροι (κριτήρια) για την αξιολόγηση της ανταγωνιστικότητας. Ανάμεσα σ' αυτά, περιλαμβάνεται ύψος των μισθών; Ας αρχίσουμε από το τελευταίο, μιας και γίνεται πολύς λόγος για την περαιτέρω μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού...

Ε, λοιπόν, όχι. Οι αποδοχές των εργαζομένων δεν περιλαμβάνονται στα κριτήρια που επιστρατεύονται για να κριθεί η ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας. Το World Economic Forum, το οποίο κατέταξε την Ελλάδα στην 90ή θέση μεταξύ 142 χωρών, υπολογίζει 113 παραμέτρους. Πλήθος τα κριτήρια, δηλαδή. Από το θεσμικό πλαίσιο για το επιχειρείν και τις υποδομές μέχρι το internet υψηλής ταχύτητας. Αλλά ουδαμού γίνεται λόγος για τις απολαβές των εργαζομένων. Το ίδιο λένε επιφανείς οικονομολόγοι, το ίδιο έλεγε εμμονικά η συκοφαντημένη Λούκα Κατσέλη, το ίδιο λέει χρόνια τώρα η Αριστερά. Αλλά το ίδιο συνομολογεί και η πραγματικότητα: αν υπολογιζόταν ως κριτήριο το ύψος των μισθών, τότε καμία επένδυση δεν θα γινόταν στις χώρες της Ευρώπης, στις οποίες οι απολαβές των εργαζομένων είναι πολύ υψηλότερες από την Ελλάδα. Επομένως, η σχετική φιλολογία, συνοδευόμενη από ωμούς εκβιασμούς και τρομοκρατία, είναι εκ του πονηρού. Δυστυχώς, φορεύς και ιμάντας αυτής της εξωφρενικής λογικής είναι και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος κατέφυγε προχθές σ' ένα φτηνό τέχνασμα, προκειμένου να προλειάνει το έδαφος για κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού. Απαντώντας στον Αλέξη Τσίπρα, ο κ. Παπαδήμος είπε ότι οι άνεργοι δεν έχουν ούτε κατώτατο μισθό ούτε δέκατο τρίτο και δέκατο τέταρτο μισθό! Ιλαρό επιχείρημα, ονειδιστικό. Αντάξιο εκείνου που είχε επιστρατεύσει και ο πεπτωκώς Γ. Παπανδρέου, λέγοντας ανενδοίαστα ότι στόχος της κυβέρνησής του είναι να υπάρχει σε κάθε οικογένεια ένας εργαζόμενος...

Επισήμανση αναγκαία: όντως, δεν είναι ανταγωνιστική η ελληνική οικονομία. Και δικαίως η χώρα μας κατατάσσεται στην απελπιστική 90ή θέση. Διότι η Ελλάδα πάσχει δομικά. Συγκεκριμένα, το θεσμικό της πλαίσιο ευνοεί τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά, αναχαιτίζοντας εν τη γενέσει τους τις απόπειρες για επενδύσεις. Δεύτερον, δεν έχει εγκαθιδρυθεί ένα σταθερό φορολογικό καθεστώς, ώστε να ξέρουν με τι έχουν να κάνουν οι υποψήφιοι επενδυτές. Και τρίτον, ουδέποτε υπήρξε ένα εθνικό σχέδιο για την ανάπτυξη, εκπονημένο κεντρικά και επεξεργασμένο από μια «επιτροπή σοφών» σε συνεργασία με το κράτος και τον ιδιωτικό τομέα. Ένα σχέδιο που θα λαμβάνει υπόψη και θα μελετά εις βάθος τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, και θα φωταγωγήσει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η ελληνική οικονομία. Αυτό δεν έγινε ποτέ. Ουδέποτε υπήρξαν κατευθυντήριες γραμμές. Αλλά ούτε και τώρα υπάρχουν. Επομένως, καιροφυλακτεί ο κίνδυνος, ακόμα και αν δοθούν χρήματα για την ανάπτυξη, αυτή να είναι πρόσκαιρη και να σβήσει σύντομα σαν φωτοβολίδα.

Η συνταγή: Ο Πίτερ Μπόφινγκερ, ένας εκ της επιτροπής σοφών της Γερμανίας, δήλωσε προχθές ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση λόγω της αδιέξοδης πολιτικής που έχει επιβληθεί στη χώρα. Τα ίδια λένε πλείστοι όσοι, αλλά οι εταίροι επιμένουν ακατάβλητοι στην ίδια ολέθρια συνταγή. Γιατί άραγε; Τα περί δημοσιονομικής πειθαρχίας δεν είναι πειστικά. Η αναγκαία συμμόρφωση στον τομέα αυτόν δεν παραπέμπει αυτονοήτως σε αναπτυξιακή απραγία και ασφυξία. Υπάρχει δυνατότης λελογισμένης αντιμετώπισης του προβλήματος (περιορισμός της σπατάλης, νοικοκύρεμα της δημόσιας διοίκησης κ.λπ.) αλλά και παράλληλης αναπτυξιακής δυναμικής. Από τη στιγμή, όμως, που ούτε σχέδιο για την ανάπτυξη υπάρχει, ούτε αίρονται οι ανασχετικοί παράγοντες (εχθρικό θεσμικό πλαίσιο, ασταθές και ευμετάβλητο φορολογικό καθεστώς κ.λπ.), η καθηλωτική συνταγή (μειώσεις μισθών, περικοπές, απολύσεις) επιδεινώνει την κατάσταση... Θα πει κανείς ότι δεν είναι δυνατόν αυτό να μην το βλέπουν οι εγκέφαλοι της Ένωσης. Έλα όμως που είναι δυνατόν! Οι ίδιοι άνθρωποι δεν είχαν αντιληφθεί εγκαίρως την ουσία του ελληνικού προβλήματος και γι' αυτό δεν πήραν εξαρχής τα κατάλληλα μέτρα (χαμηλό επιτόκιο, επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής κ.ά.), επιλέγοντας το αυστηρό, τιμωρητικό Μνημόνιο. Αν, λοιπόν, οι ιθύνοντες της Ένωσης αποδεικνύονται ανεγκέφαλοι -επιμένοντας στην ίδια συνταγή-, τότε γιατί επιμένουν να χρηματοδοτούν την Ελλάδα, παρά την ισχυρή πιθανότητα να χρεωκοπήσει η αφορεσμένη της Μεσογείου;

Η απάντηση είναι απλή: Σε καμία περίπτωση δεν θα χάσουν τα λεφτά τους οι Ευρωπαίοι. Τις προάλλες ο Σόιμπλε το είπε ανοιχτά και ωμά: Δεν χαρίζουμε χρήματα στους Έλληνες. Τα δίνουμε με τόκο. Και αυτό μας αποφέρει κέρδη... Έτσι είναι, ακριβώς. Ακόμη και σε περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας, οι δανειστές θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους στο πολλαπλάσιο, γιατί θα βάλουν στο χέρι περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου! Αυτό θα συμβεί, αν τελικά η Ελλάδα δεχθεί να υπαχθεί στο βρετανικό δίκαιο η δανειακή σύμβαση της 26ης Οκτωβρίου. Συγκεκριμένα: σε περίπτωση χρεωκοπίας -και επιστροφής στη δραχμή- θα πρέπει να κριθεί αν το χρέος θα είναι σε ευρώ ή σε δραχμές. Εάν μετατραπεί σε δραχμές, το χρέος θα υποτιμηθεί. Αν όμως παραμείνει σε ευρώ, θα διπλασιαστεί λόγω υποτίμησης της δραχμής. Είναι σαφές, λοιπόν, τι θα αποφασίσει ένα βρετανικό δικαστήριο, εν η περιπτώσει ισχύσει το βρετανικό δίκαιο.

Αλλά υπάρχει και κάτι χειρότερο: ουδόλως αποκλείεται στις εμπράγματες εγγυήσεις που ζητούν οι δανειστές να περιληφθούν και τα θρυλούμενα ενεργειακά κοιτάσματα! Αν συμβεί (και) αυτό, η κυριότης των κοιτασμάτων θα περιέλθει στους δανειστές και η Ελλάδα θα απολέσει μια διαφαινόμενη, μεγάλη ευκαιρία να βγει από την κόλαση της κρίσης... Ιδού, λοιπόν, γιατί επιμένουν να χρηματοδοτούν τη χώρα μας οι εταίροι και δανειστές. Όχι μόνον δεν πρόκειται να χάσουν τα λεφτά τους, αλλά θα βάλουν στο χέρι ένα χρυσωρυχείο...

Αν αυτό συμβεί, με φαρδιές πλατιές τις υπογραφές ελλήνων πολιτικών, θα είναι ύβρις να μιλήσει κανείς για εθνικό έγκλημα και εσχάτη προδοσία;


Αν κάνει κάποιος μια σχετικά γρήγορη έρευνα –πράγμα πολύ εύκολο σήμερα- θα διαπιστώσει, πως από άκρο σε άκρο στον πλανήτη όλοι μιλούν για την Νέα Τάξη Πραγμάτων, που είναι ίσως ποιο γνωστή με τους αγγλικούς όρους: New Order.

Πως γίνεται αυτό που κάποτε προκαλούσε το ειρωνικό μειδίαμα σε ορισμένους να αποτελεί σήμερα κεντρικό θέμα συζητήσεων σε όλους σχεδόν τους κύκλους, παγκόσμια;

Η εξήγηση είναι απλή: Διότι αποτελεί μια πραγματικότητα!

Μια εφιαλτική πραγματικότητα που συλλήφθηκε σαν ιδέα σε κάποια αρρωστημένα μυαλά μεταξύ των ναζιστών του Γ’ Ράιχ, και κατέληξε να γίνει στόχος της σημερινής ελίτ.

Έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί τόσα πολλά γύρω από αυτό το θέμα, που θα ήταν σίγουρα βαρετό να επαναλάβω εδώ κάποιο σχετικό ιστορικό και τις λεπτομέρειες που σχετίζονται με την γέννηση και την εξάπλωση αυτής της ιδέας. Αυτό που σίγουρα θα ενδιαφέρει τους αναγνώστες θα είναι μάλλον το δια ταύτα. Το τι περιλαμβάνει δηλαδή αυτή η Νέα Τάξη και σε ποιο βαθμό μπορεί να μας αφορά.

Θα μπορούσα να περιγράψω αυτό το δια ταύτα ως εξής:

Εγκαθίδρυση μιας Διεθνούς Διακυβέρνησης, δηλαδή συγκέντρωση Εξουσίας στα χέρια μιας μικρής ολιγαρχίας που θα κυβερνάει όλο τον Κόσμο. Αυτό σημαίνει:

  • Κατάργηση της Εθνικής Κυριαρχίας Λαών, Εθνών και Κρατών και τη μεταβίβαση της στη «Διεθνή Διακυβέρνηση» (World Government). Αυτό σημαίνει την κατάργηση της Δημοκρατίας μέσα από την κατάργηση της ουσιαστικής έννοιας του Κυρίαρχου Λαού.
  • Κατάργηση της οντολογικής υπόστασης του ανθρώπου που προσδιορίζεται από την ελευθερία βούλησης και την μετατροπή του σε άτομο που προσδιορίζεται από “πολιτική ορθότητα”, από στερεότυπα που κατασκευάζει και προωθεί δηλαδή η Διεθνής ολιγαρχική Εξουσία.

Επειδή κανένας λαός και κανένας άνθρωπος δεν θα αυτοχειριαζόταν, επιλέχτηκε για την επιτυχή εφαρμογή αυτού του σχεδίου η παλιά μέθοδος της Δημαγωγίας και της Σοφιστίας, με εφαρμογές που επιτρέπει η σύγχρονη τεχνολογία.

Τελικός στόχος: Η μεταφορά του Κρατικού Πλούτου και η Δήμευση μέρους του Ιδιωτικού, για μεταφορά του σε ξένα κέντρα αποφάσεων (γιατί άραγε αυτή η ξαφνική στροφή προς τον χρυσό;).

Τα μέσα:

  1. Κατάργηση του κυριαρχικού δικαιώματος των Κρατών να Δημιουργούν (τυπώνουν) Χρήμα, με συνέπεια τα κράτη να δανείζονται και να χρωστούν αυτά που θα τύπωναν τσάμπα χωρίς να τα χρωστούν σε κανένα. Για τον σκοπό αυτό απαιτούνται οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις. Αν αυτό δεν μπορεί να γίνει με ειρηνικά μέσα, τότε ενεργοποιείται το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ και επιβάλλεται δια της βίας.
  2. ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΙΑ, ΜΕ ΥΦΟΣ ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΤΑΣ που δήθεν δεν επιδέχεται αντιρρήσεις, προς ένα Λαό που δεν μπορεί να έχει –στο σύνολο- ως γνωστικό αντικείμενο την Γεωπολιτική και την Οικονομία, που θα αναγγέλλουν, ότι αυτά που γίνονται είναι …η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ. Για τον σκοπό αυτό έχουν ενεργοποιηθεί τα ΜΜΕ, το Χόλιγουντ, καθώς και διάφοροι …«στοχαστές».

Μήπως όλα αυτά ακούγονται κάπως γνωστά σ’ εμάς που ζούμε σ’ αυτή τη γωνιά του πλανήτη; Μήπως περιγράφουν λίγο πολύ αυτά που βιώνουμε τα τελευταία –τουλάχιστον- δύο χρόνια; Είναι μήπως σύμπτωση; (Βλέπε εδώ)

Αν κάποιοι εξακολουθούν να έχουν ερωτηματικά και αμφιβολίες, ας ρίξουν μια ματιά σε αυτά που έγραφε ο ΔΟΛ στο «έγκριτο» ΒΗΜΑ τον Απρίλιο του 2009:

« Οι ΗΠΑ του Ομπάμα, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ του Μπους, αλλάζουν πολιτική: αντιμετωπίζουν ήδη πρακτικές παγκόσμιας διακυβέρνησης. Με τους άλλους. Σίγουρα, τόσο για το περιβάλλον όσο και για τις φυσικές καταστροφές, την αντιμετώπιση πάντα πιθανών πανδημιών, καθώς και για μια αποδεκτή ανάπτυξη, σαφές είναι ότι επιβάλλεται η ατομική συμβολή κάθε πολίτη και κάθε χώρας. Αλλά χωρίς παγκόσμιες λύσεις δεν θα υπάρξει σωτηρία.

Η παγκοσμιοποίηση έχει συντελεστεί.

Δεν είναι μόνο κάτι το απαράδεκτο, κι ας περιλαμβάνει και τα απαράδεκτα που ζούμε με την κρίση. Γιατί είναι συνάμα ο μονόδρομος (μάλιστα!) της επιβίωσης όλων. Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μία, δεξιά και καταδικαστέα. Μπορεί, αν το θελήσουμε, να είναι πολυπολιτισμική, προοδευτική και συνεπώς θετική και σωτήρια με τους όρους μιας δημοκρατικής παγκόσμιας συλλογικής διακυβέρνησης για ό,τι είναι αναγκαίο.

Οι εθνικές λύσεις είναι κίνδυνος. Τις προπαγανδίζουν οι εξίσου καθυστερημένες αριστερά και δεξιά. Όμως, οδηγούν στα χειρότερα. Κυρίως όλους εμάς τους μικρούς που δεν έχουμε καν πειστικούς “συνοριοφύλακες”!»

Και για τους ποιο δύσπιστους, ας δούμε κάποιες σκέψεις από την προεκλογική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ:

«Αποβλέπουμε στη διαμόρφωση ενός πολυμερούς συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης, δημοκρατικά νομιμοποιημένου, με κέντρο έναν αναβαθμισμένο Ο.Η.Ε. Οι μονομερείς επεμβάσεις διαιωνίζουν το πρόβλημα, τροφοδοτούν τη βία, υπονομεύουν την ειρηνική συνύπαρξη των πολιτισμών.» (Βλέπε εδώ - περίπου στη μέση, κάτω από τον υπότιτλο: «Η Ελλάδα στο διεθνές στερέωμα»)

Ήταν αυτή μια πρόσφατη στροφή στους πολιτικούς στόχους του ΠΑΣΟΚ; Τα πράγματα δείχνουν πως όχι.

Ένας από τους τομείς του Κινήματος από το 2005, ήταν Η «Επιτροπή Παγκόσμιας Προοδευτικής Διακυβέρνησης & Διεθνούς Αλληλεγγύης», με συντονιστή τον επίτιμο διδάκτορα του ΑΠΘ Σωτήρη Μουσούρη, ο οποίος είχε διατελέσει επίσης αναπληρωτής Γ.Γ. του ΟΗΕ (βλέπε εδώ).

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μήπως δεν φανερώνουν μια καλά σχεδιασμένη πορεία η οποία δείχνει να φτάνει στην ολοκλήρωσή της;

Υπάρχει κάποιος που εξακολουθεί να έχει αμφιβολίες;

Τότε ας παρακολουθήσει με προσοχή τα όσα έχει να μας πει ένας από τους κορυφαίους παράγοντες της παγκόσμιας ελίτ:




Τρεις είναι οι βασικές ρήτρες της δανειακής σύμβασης του Μαΐου που πρέπει όλοι να γνωρίζουμε, που πρέπει όλοι να μην ξεχάσουμε…

Αυτές είναι:

1) Η Ελλάδα παραιτείται αμετάκλητα και άνευ όρων από κάθε ασυλία που της παρέχει η εθνική της κυριαρχία

2) Η Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να ζητήσει δανειακή βοήθεια από άλλη χώρα εκτός των δανειστών της ( πχ Κίνα, Ρωσία)

3) Η Ελλάδα δεν μπορεί να προβάλλει αξιώσεις από τους δανειστές της ώστε να συμψηφιστούν τα χρέη της με χρέη των δανειστών της προς την ίδια, όπως για παράδειγμα κατοχικό δάνειο που έλαβε η Γερμανία από την Ελλάδα κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Η παραπάνω σύμβαση έχει υπογραφεί από τον Κ. Παπακωνσταντίνου και από τον Κ.Προβόπουλο. Το μειονέκτημα για αυτούς και το πλεονέκτημα για μας είναι ότι δεν έχει περάσει από κύρωση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο οπότε μπορούμε στο μέλλον να την καταγγείλουμε.

Τώρα βέβαια αυτό προσπαθούν να περάσουν με τη νέα δανειακή σύμβαση που θα περάσει από την Βουλή και επικυρώνει όλα τα παραπάνω!

Όλα αυτά δεν πρέπει να τα ξεχάσουμε. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε πως έχτισαν την φυλακή μας για να μας στιβάξουν μέσα, αφού ζούσαν στο δόγμα "να κάνουμε την κρίση ευκαιρία".

Πράγματι, είδαν τα ξόανα των τραπεζών, οι μαριονέτες των funds και τα υποπόδια της Μέρκελ την ευκαιρία για να φυλακίσουν έναν λαό, να κομματιάσουν και να ξεπουλήσουν μία χώρα και τέλος να διαφύγουν στο όνομα της... "Παπαδημ(ι)οκρατίας"... ή κάποιας έντεχνης δικτατορίας (που θα φοράει τον μανδύα της τρομο-δημοκρατίας του χρέους...)




Είμαι 57 χρονών. Δεν έχω σπίτι και δουλειά. Χαμένος από χέρι. Από το δικό τους χέρι…

Για μένα; Να και αν πτωχεύσουμε, να και αν καταστραφούμε, να και αν γίνουμε οι νοσοκόμες και τα γκαρσόνια των ευρωπαί(πεων)ων…

Έχω όμως ένα γιό 21 χρονών και μια κόρη 25 μηνών… Κι εκεί πονάω ρε ‘σείς. Η καρδιά μου σφίγγει επειδή τα λαμόγια με γέλασαν και πούλησαν το αύριο των παιδιών μου. Των δικών μου παιδιών. Όχι των δικών τους…

Με μαθηματική ακρίβεια, αν όχι σε 3 μήνες, άντε σε ένα-δύο χρόνια, αφού μας κατάσχουν τα πάντα, θα είμαστε και κερατάδες και δαρμένοι…

Ρε Έλληνες… Ρε αδέρφια… Ρε πατριώτες… Επίθεση βρε… Με ό,τι όπλα έχουμε…

Πρέπει να βγούμε εδώ και τώρα έξω από το καταστροφικό δόγμα “ανήκουμε στην δύση”…

Θέλουμε, χρειαζόμαστε, απαιτούνται, νέες συμμαχίες, νέες προοπτικές…

Τι είπατε; Πως θα γίνουμε Αλβανία, σαν την Αλβανία του Εμβέρ Χότζα;
Μα και αυτή με αγώνες αναστήθηκε...!

Μόνο μια προσθήκη στο Σύνταγμα χρειάζεται, με αναδρομική ισχύ, για όλους τους πολιτικούς από το 1974 και μετά…
Να ισχύει για όλους ο νόμος της «Σαρία» (που με τόσο πάθος στηρίζουν οι ίδιοι)…
Όχι με δικονομικά τερτίπια…

Τι μας λένε οι «σοφοί»; Καλύτερα να αθωωθούν 100 ένοχοι παρά να καταδικαστεί ένας αθώος…;

Ρε ουστ… Μαζεύτε τους… Και ας είναι και 10 αθώοι… (αν είναι δυνατόν από τα λαμόγια να υπάρχουν αθώοι!!! Γιατί πουλιά με τα ίδια φτερά, πετάνε μαζί)

Σιγά το πράγμα… Όσες απώλειες έχουμε σε τροχαία σε έξι μήνες… Τι έξι μήνες, έξι εβδομάδες…

Λοιπόν, δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Ο πολιτικός απαιτείται και να είναι αλλά και να φαίνεται τίμιος…Δεν φαίνεται; Βοά ο τόπος για μπερδεψοδουλειές και άλλα λαμογίστικα;

Ε, τότε να μείνει κουλός και στα δυο χέρια… Μην πω και στα πόδια…

Τότε και η πατρίδα μας θα μπορέσει να αναστηθεί…

Αφήστε τους αριθμούς τους μαγειρεμένους…

Επίθεση… Τα 2/3 των Ελλήνων δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα…

Από το μηδέν μόνο κέρδη θα έχουμε…

Γιατί, όποιος ξαναζητήσει να είναι πολιτικός, θα γνωρίζει και την «σαρία» και το γουδί…

Μα είναι δυνατόν…!!!

Ο Τσοχατζόπουλος και χιλιάδες όμοιοί του να κάνουν διακοπές στα σαλέ της Ελβετίας κι εμείς στα παγκάκια…!!!

Ρε αφήστε τις αναλύσεις και τα μπλα-μπλα…

Οργανώστε τον λαό και επίθεση… να πάρουμε πίσω όσα μας έκλεψαν. Να τα πάρουμε πίσω, εδώ και τώρα

Οι ευθύνες των πάντα ανεύθυνων

1) Τα τρία αστικά, “δημοκρατικά”, “πατριωτικά” και κοινοβουλευτικά κόμματα, του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και του ΛΑΟΣ:

α) δήλωσαν με τον πλέον επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο ότι είναι ανίκανα να διαχειριστούν τις τύχες της χώρας,
β) παραιτήθηκαν από το τις ευθύνες που τους ανάθεσε ο λαός με τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 και
γ) παρέδωσαν “άνευ όρων” τη διακυβέρνηση της πολιτείας σε ένα εκπρόσωπο των αγορών
δ) εξουσιοδότησαν τον πρωθυπουργό – εκπρόσωπο των αγορών να διαπραγματευθεί με τις αγορές “εν λευκώ” και χωρίς καμιά ενημέρωση της εθνικής αντιπροσωπεία την αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους και το μέλλον της χώρας

2) Στα παραπάνω συνέπραξε και ο ανεύθυνος άρχων του κράτους

3) Οι αρχηγοί των τριών ως άνω κομμάτων έχουν δηλώσει προκαταβολικά ότι θα ψηφίσουν τη δανειακή σύμβαση…, όποια και αν είναι αυτή…

4) Η σχηματισθείσα κυβέρνηση του Παπαδήμιου, έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από 250 και πλέον βουλευτές.

5) Η κυβέρνηση του Παπαδήμιου συνεχίζει να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της βουλής, μολονότι ουδόλως έχει ενημερώσει αυτή, για ότι πράττει αναφορικά με την αναδιάρθρωση του χρέους και την δανειακή σύμβαση.

6) Η Ελληνική βουλή έχει αποδεχθεί σιωπηρά την αυτοκατάργηση της, αφού δεν απαιτεί ενημέρωση και έλεγχο επί ενός μείζονος ζητήματος που θα κρίνει τις τύχες της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες.

7) Στο επίσημο ΜΕΓΑΛΟ κανάλι ενημέρωσης της Ελληνικής κοινής γνώμης, έχει αναφερθεί επανειλημμένα από τις κυρίες και τους κυρίους εκπροσώπους τύπου της κυβέρνησης, μερικοί εκ των οποίων τυγχάνουν και συγγενείς υπουργών (άρα η ενημέρωση έχει και μεγαλύτερο κύρος), ότι το Βρετανικό δίκαιο έχει ήδη συμφωνηθεί.

Σημασία λοιπόν δεν έχουν ούτε οι συμβάσεις, ούτε τα δίκαια. Όλα αυτά είναι άνευ σημασίας.

Σημασία έχει αν μια πολιτεία είναι κυρίαρχη, αν το σύνταγμα της πολιτείας τηρείται, αν η δημοκρατία είναι ζωντανή και αν οι πολίτες της και οι εκπρόσωποι τους, είναι αποφασισμένοι να προστατέψουν τη κυριαρχία της πολιτείας τους, το σύνταγμα και τους δημοκρατικούς τους θεσμούς.




  • O Π. Κουρουμπλής στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας του Εργατικού Κέντρου Αθηνών
Στην Παναττική συγκέντρωση διαμαρτυρίας που οργάνωσε το Εργατικό Κέντρο Αθηνών συμμετείχε ο ανεξάρτητος βουλευτής και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της Ενωτικής Κίνησης, Παναγιώτης Κουρουμπλής.

Ο κ. βουλευτής σε δηλώσεις του σε ελληνικά και διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία τόνισε την ανάγκη συμμετοχής όλων των Ελλήνων σε ειρηνικές συλλογικές διαμαρτυρίες.

«Ο ελληνικός λαός πρέπει να στείλει μήνυμα στην ελληνική και ευρωπαϊκή εξουσία, ότι το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή διαβίωση δεν μπορεί να υποταχθεί σε καμία συγκυριακή σκοπιμότητα. Η κυβέρνηση επιχειρεί με ψευδή διλήμματα όπως ευρώ ή δραχμή να τρομοκρατήσει την ελληνική κοινωνία και να επιβάλει καθεστώς μηδενικής αντίστασης απέναντι στα επώδυνα μέτρα που έλαβε και για αυτά που επιχειρεί να λάβει», δήλωσε ο ανεξάρτητος βουλευτής.

«Ο ελληνικός λαός με τη δύναμη της αισιοδοξίας της συλλογικής του βούλησης οφείλει να στείλει μήνυμα στην ελληνική και ευρωπαϊκή εξουσία, τραπεζική και μη, ότι στο βωμό της προστασίας της αξιοπρέπειάς του και της αξιοπρέπειας των παιδιών του, δεν θα αποδειχθεί ούτε υπήκοος ούτε υπάκουος», υπογράμμισε.

  • Μήπως μας σπρώχνουν στην πτώχευση για να εισπράξουν και τα CDS αλλά και τις υποθήκες;
Με τίτλο «Ο ζοφερός χειμώνας της Ευρώπης», η εφημερίδα «International Herald Tribune», υποστηρίζει σε άρθρο της ότι «η Ευρώπη θα πρέπει να αλλάξει πορεία και αυτό γιατί «η συνταγή λιτότητας που ακολουθεί, επιδεινώνει περαιτέρω την κατάσταση των ήδη αποδυναμωμένων ευρωπαϊκών οικονομιών».Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η απόφαση του οίκου S&P να υποβαθμίσει εννέα χώρες της ευρωζώνης, οφείλεται στο ότι η οικονομική στρατηγική λιτότητας που με κάθε τρόπο ακολουθούν, δεν έχει αποτελέσματα.

Η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι στο χείλος της κατάρρευσης και ενδέχεται να χρεοκοπήσει στις 20 Μαρτίου, εάν δεν λάβει ένα νέο πακέτο οικονομικής στήριξης, λέει η εφημερίδα και συμπληρώνει πως η Αθήνα μπορεί πολύ δύσκολα να αντέξει κι άλλη λιτότητα, ενώ η οικονομική συρρίκνωση δεν της επιτρέπει να πιάσει τους δημοσιονομικούς στόχους.

«Είναι καιρός για αλλαγή πλεύσης», λέει η γαλλική έκδοση της βρετανικής εφημερίδας. «Η Ευρώπη δεν είναι σε θέση να αντέξει τον χρηματοπιστωτικό αντίκτυπο μίας άτακτης χρεοκοπίας της Ελλάδας ή την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Η Ελλάδα δείχνει να χρειάζεται ακόμη περισσότερα χρήματα από αυτά που της έχουν υποσχεθεί μέχρι στιγμής. Οι οικονομολόγοι θεωρούν ότι το "κούρεμα" κατά 50% ίσως να μην επαρκεί για να επανέλθει το ελληνικό χρέος σε διαχειρίσιμα επίπεδα».

Επιπλέον, η εφημερίδα τονίζει ότι τόσο η Ελλάδα όσο και οι αδύναμοι γείτονές της έχουν ανάγκη να βοηθηθούν από τις ισχυρότερες οικονομίες της Ευρώπης, όπως η Γερμανία, οι οποίες θα πρέπει να αρχίσουν να ξοδεύουν περισσότερα για να τους βοηθήσουν να ενισχύσουν τις εξαγωγές τους. Η Γερμανία θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι χωρίς ανάπτυξη, οι ταλαιπωρημένοι γείτονές της δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποπληρώσουν τα χρέη τους.

Τέλος η «ΙΗΤ» ισχυρίζεται ότι τα προβλήματα της Ευρώπης έχουν ξεφύγει τόσο πολύ από τον έλεγχο που κανένας δεν γνωρίζει ποιο είναι το κατάλληλο μείγμα πολιτικής. «Εκείνο όμως το οποίο είναι βέβαιο είναι ότι η εμμονή στη λιτότητα, το μόνο που κάνει είναι να βαθαίνει την κρίση», καταλήγει η εφημερίδα.


Μαθαίνω ότι στο Υπουργείο Παιδείας & Δια Βίου Μάθησης σχεδιάζουν, από την επόμενη χρονιά, στο μάθημα των θρησκευτικών της Β΄ Γυμνασίου να απουσιάζει κάθε αναφορά στη μορφή της Παναγίας, καθώς και η διδασκαλία της Καινής Διαθήκης. Ο σχεδιασμός περιλαμβάνει την επιδερμική προσέγγιση της Καινής Διαθήκης, θεωρώντας περιττή για τη νέα γενιά της χώρας μας τη διδασκαλία για την Παναγία, τα Πάθη του Ιησού, τη Σταυρική Θυσία και την Ανάσταση.

Η νέα ύλη περιορίζεται σε ορισμένες αναφορές στα θέματα αυτά, μεταβάλλοντας το μάθημα των Θρησκευτικών σε φιλολογική προσέγγιση των ομοιοτήτων και των διαφορών των διαφόρων θρησκειών! Προκρίνεται, μάλιστα, μια οπτική, σύμφωνα με την οποία όλες οι θρησκείες είναι ίδιες, με διαφορετικές βέβαια εκδοχές. Υπό αυτό το πρίσμα, δίνονται πλέον κάποιες πληροφορίες για τον Χριστό, όπως ακριβώς δίνονται και για τον Αλλάχ. (!) Το μάθημα των Θρησκευτικών χάνει το χριστιανικό του χαρακτήρα και μεταβάλλεται σε υπόθεση της θρησκειολογίας, με τις συγκρίσεις μεταξύ των διαφόρων θρησκειών να κυριαρχούν.

Είναι πράγματι απίστευτο, ότι στους πυρήνες της διδακτικής ύλης – για τους οποίους μάλιστα ενημερώθηκαν οι επιμορφωτές καθηγητές- περιλαμβάνονται ενότητες, όπως «Ο Ιησούς Χριστός στο Κοράνι και στη λογοτεχνία του Ισλάμ»! Ή «Διάσπαση και αντιπαλότητα στις θρησκείες», με τα παιδιά να καλούνται να μελετήσουν ως κυρίαρχο θέμα «Χριστιανούς που διώκουν χριστιανούς»! Κι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια τόσο εύπλαστη ηλικία, στην εφηβεία, όταν ο νέος άνθρωπος αναζητεί, πιο έντονα από ποτέ, διεξόδους και αλήθεια. Κι έρχεται η νέα ύλη των Θρησκευτικών να του στερήσει ένα παράθυρο στο φως και ουσιαστικά να του περιορίσει τη συνολική ανάπτυξή του ως ανθρώπου.

Αν, επιπλέον, σκεφτούμε ότι στο νέο λύκειο που ευαγγελίζεται το Υπουργείο Παιδείας και διά Βίου Μάθησης μειώνονται οι ώρες διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών στη Β΄ Λυκείου, ενώ στη Γ΄ Λυκείου το εν λόγω μάθημα μετατρέπεται σε επιλεγόμενο, τότε αντιλαμβανόμαστε την έκταση ενός ατοπήματος που συντελείται βήμα-βήμα.

Ως Ελληνίδα και ως μητέρα, είμαι εκατό τοις εκατό υπέρ της ανάπτυξης της κριτικής σκέψης των παιδιών μας, καθώς και υπέρ της υποβολής τους σε ποικίλα ερεθίσματα που ευνοούν τη σύγκριση, την σε βάθος ανάλυση, την έρευνα, την επιλογή… Άλλο όμως αυτό, και άλλο να «εξορίζουμε» την Παναγιά! Αν η θρησκεία είναι θρησκειολογία, τότε και η γλώσσα είναι γλωσσολογία, η ηθική γίνεται ηθικολογία, η πολιτική αναλώνεται σε πολιτικολογία, η παιδεία μεταλλάσσεται σε εκπαίδευση , ενώ και ο πεπαιδευμένος νέος άνθρωπος αλλοιώνεται σε εκπαιδευμένο που έχει θεωρητικές γνώσεις, χωρίς βιώματα και αλήθειες. Χωρίς στάση ζωής.

Ρωτάω λοιπόν:

Προοδευτικότητα είναι να καταστρέφεις τις παραδόσεις; Να φαλκιδεύεις την ταυτότητά σου;

Γιατί πρέπει να αποκόψουμε το θρησκευτικό βίωμα έτσι όπως υπάρχει στη, συνυφασμένη με τον ελληνισμό, χριστιανική θρησκεία και τι εξυπηρετεί η κίνηση αυτή;

Στην λογική ενός «εύπεπτου» διεθνισμού, θα αλλοιώσουμε τα εθνικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας, χτυπώντας τον πυρήνα της εθνικής μας ενότητας: την εθνική συνείδηση, συστατικό στοιχείο της οποίας είναι η κοινή θρησκευτική πίστη;

Σεβασμός στην ανεξιθρησκία και στα αναμφισβήτητα δικαιώματα των αλλόθρησκων σημαίνει «εξορία» της Παναγίας;

Ο χριστιανισμός είναι φως. Δεν είναι σκοτάδι. Είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας, και ανεξίτηλο. Η πνευματικότητά του δεν συνιστά αναλώσιμη ιστορία προς σύγκριση με άλλες αντίστοιχες θρησκευτικές ιστορίες. Είναι στήριγμα στον άνθρωπο. Και αυτό δεν αλλάζει, όσες προσπάθειες και αν γίνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Δημοσιεύτηκε στον Τύπο της Κυριακής


Στην Αργεντινή λένε ότι «υπάρχουν δύο τύποι τρελών: οι τρελοί που δανείζουν και οι θεότρελοι που τους ξεπληρώνουν». Στην Ελλάδα θεωρούν ότι οι θεότρελοι δεν θα πρέπει να είμαστε εμείς, αφού υπάρχουν οι Γερμανοί. Οι Ελληνες που είχαν πριν από την κρίση κατακτήσει υψηλό βιοτικό επίπεδο είναι σήμερα οι πιο χρεωμένοι. Αυτό που πριν από την κρίση έμοιαζε με «δημιουργία πλούτου» αποδείχθηκε κατόπιν ότι δεν ήταν παρά δημιουργία χρέους.

Ομως, ο φαύλος κύκλος «δάνεια για αποπληρωμή του χρέους - συνταγές που προκαλούν βαθιά ύφεση και μεγαλώνουν το χρέος - νέα δάνεια και νέα Μνημόνια», που διαπιστώνεται με τις οδυνηρές συνέπειες στην πραγματική οικονομία, καθιστά έωλο το επιχείρημα του «μονόδρομου». Τώρα, σχεδόν οι πάντες προεξοφλούν την πτώχευση, όπως κραυγάζουν καθημερινά οι Γερμανοί επίσημοι και ανεπίσημοι και η συντριπτική πλειονότητα των αναλυτών και των ανθρώπων του χρήματος. Ποιοι υποκρίνονται ακόμη ότι δεν καταλαβαίνουν;

Το μεγάλο «κούρεμα» απελευθερώνει την Ελλάδα από τα δεσμά του χρέους(!), λένε. Ομως η αναδιάρθρωση του χρέους (PSI) με το μεγάλο «κούρεμα» των «τοξικών» ελληνικών ομολόγων ισοδυναμεί και με επίσημη πτώχευση. Ουδείς αμφισβητεί πλέον τις προθέσεις τους, ούτε καν τα φαντάσματα της ελληνικής Ιστορίας. Επειδή πλέον οι περικοπές όλων των κοινωνικών δαπανών φθείρουν τη δημοκρατία και διαλύουν την κοινωνική συνοχή, επειδή οι θυσίες και άδικες και ποταπές είναι.

Φαίνεται, όμως, πως υπάρχουν και αυτοί που υποκρίνονται πως με το να εκχωρήσουμε πλήρως στο Βερολίνο τα ηνία μιας βυθισμένης σε κρίση οικονομίας, αποσταθεροποιώντας στο μεταξύ και το πολιτικό μας σύστημα, θα σωθούμε και η φράου Μέρκελ θα μας λυπηθεί και θα αποτρέψει την έξοδό μας από το ευρώ. Εντάξει...

Το σύνθημα «την κρίση για την Ελλάδα να πληρώσουν οι τραπεζίτες» έχει βρει μεγάλη απήχηση στους οικονομικούς «σοφούς» της Γερμανίας και στον υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, για το μεγάλο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, που το παρουσιάζουν ως επιχείρηση βοήθειας για την Ελλάδα, αλλά θα έχει ολέθριες συνέπειες μόνο για εμάς. Επειδή θα την πληρώσουν οι δικές μας τράπεζες, τα δικά μας ασφαλιστικά ταμεία, η δική μας οικονομία, τα δικά μας νοικοκυριά και οι δικές μας επιχειρήσεις. Επειδή εξαιρούνται από το «κούρεμα» τα δάνεια της τρόικας, τα ελληνικά ομόλογα που είναι στην κατοχή της ΕΚΤ και φυσικά όλοι οι ιδιώτες ξένοι επενδυτές που δεν θα συμμετάσχουν στο πρόγραμμα PSI. Με αδιευκρίνιστο το ερώτημα πώς και από πού θα ανακεφαλαιοποιηθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες -πόσους πόρους θα χρειαστούν ειδικότερα οι δικές μας, πόσους τα ασφαλιστικά μας ταμεία, και αν δοθούν, τι θα περισσέψει για τις άλλες ανάγκες της οικονομίας- η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει συγκατατεθεί σε ένα πολύ μεγάλο «κούρεμα» της ονομαστικής αξίας, κατ’ επίφασιν εθελοντικό, των ελληνικών κρατικών ομολόγων.

Η φράου Μέρκελ φαίνεται πως, υπό την πίεση όλου του κόσμου για να δράσει, αποφάσισε να «κουρέψει» την Ελλάδα και όχι να κοινοτικοποιήσει τα εθνικά χρέη των κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Ας πάρουμε την Ιταλία για παράδειγμα, λένε οι Γερμανοί. Με τον Μόντι αναδιπλώθηκε και πέρασε το πρόγραμμα λιτότητας. Επομένως, μόνο ο φόβος της τιμωρίας να μη γίνουν Ελλάδα μπορεί να συνετίσει τους δημοσιονομικά αμαρτωλούς. Για τους Γερμανούς, λοιπόν, η λύση στην οικονομική κρίση δεν είναι να μοιράζεις συγχωροχάρτια στους αμαρτωλούς, αλλά η μετάνοια, η πίστη στο δόγμα της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και οι καλές πράξεις: η αποπληρωμή των χρεών, η ισορροπία στα δημόσια οικονομικά και η καταπολέμηση της επιθυμίας για υψηλότερους μισθούς. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί η Ευρώπη να αποφύγει την καταδίκη. Υπάρχει, όμως, ένα ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα σε αυτή την οπτική. Ο πανικός αποδεικνύεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αφού η απώλεια της εμπιστοσύνης στα κρατικά ομόλογα αποδυναμώνει τις τράπεζες και οι αποδυναμωμένες τράπεζες αποδυναμώνουν με τη σειρά τους τα κράτη.

Για να παρακαμφθούν οι μεγάλες αντιστάσεις των Γερμανών «οικονομικών σοφών», όπως μου λένε οι Γερμανοί της οικογένειας, χρειάζεται ένα «υπαρξιακό σοκ». Οπως ακριβώς το σοκ από την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008 επέτρεψε στο Κογκρέσο να εγκρίνει τη διάσωση της Wall Street από το κράτος, έτσι ακριβώς μια ελληνική χρεοκοπία μπορεί να «αξιοποιηθεί» για να διασωθεί η Ευρωζώνη.



«Το πραγματικό ερώτημα πλέον δεν είναι εάν ή πότε θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα, αλλά πώς» γράφουν σήμερα οι Financial Times.

«Οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τους ιδιώτες επενδυτές φαίνεται πως δεν οδηγούν πουθενά. Και οι δύο πλευρές συναντήθηκαν στο πλαίσιο της προσπάθειας για τη μείωση του ύψους του χρέους που έχουν οι ιδιώτες ομολογιούχοι κατά 50%, στα 100 δισ. ευρώ περίπου. Μέσα στην ευρύτερη κρίση της ευρωζώνης, οι διαπραγματεύσεις αυτές είναι δευτερεύον θέμα. Παρά ταύτα, υπάρχει ισχυρός ηθικός κίνδυνος και γι' αυτό η επίτευξη συμφωνίας είναι σημαντική», σημειώνει η εφημερίδα και συνεχίζει αναφέροντας τα δύο μεγάλα προβλήματα:

Το πρώτο είναι ότι η ελληνική οικονομία πηγαίνει πολύ χειρότερα από ό,τι αναμενόταν. Ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος δηλώνει πως το ΑΕΠ πιθανότατα συρρικνώθηκε περισσότερο από 6% το 2011. Πριν από έξι μήνες, προβλεπόταν ύφεση 3,8%. Επίσης, αυξάνονται οι ανάγκες χρηματοδότησης της Ελλάδας. Οι τράπεζες της χώρας εκτιμάται ότι χρειάζονται αναδιάρθρωση κεφαλαίων 40 δισ. ευρώ, λόγω των μαζικών αναλήψεων και όχι 26 δισ. ευρώ που είχε υπολογιστεί πριν από λίγους μήνες.

Δύσκολα μπορεί να υπάρξει συμφωνία για οτιδήποτε όταν το έδαφος μετακινείται τόσο βίαια κάτω από τα πόδια όσων εμπλέκονται στις διαπραγματεύσεις.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι πως θεωρείται μάλλον απίθανο να επιτευχθεί η συμφωνία στην οποία τόσο πολλοί ελπίζουν. Η διαγραφή χρέους υποτίθεται ότι θα είναι εθελοντική. Οι όροι της, όμως, είναι πολύ σκληροί και ορισμένοι ομολογιούχοι θα παλέψουν άγρια. Και υποτίθεται ότι αφορά τουλάχιστον 100 δισ. ευρώ, που σημαίνει ότι δεν είναι πραγματικά εθελοντική συμφωνία.

Στόχος είναι να μειωθεί ο λόγος χρέους/ΑΕΠ της Ελλάδας στο 120% μέχρι το 2020, από 160% που είναι σήμερα. Με διαγραφή χρεών κατά 50%, όμως, είναι μάλλον απίθανο να επιτευχθεί ο στόχος, δεδομένης της μακροοικονομικής επιδείνωσης. Η συμφωνία, παράλληλα, δεν μπορεί να είναι πολύ γενναιόδωρη για την Αθήνα, ή για άλλες υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης, όπως η Πορτογαλία, που ενδέχεται να ζητήσουν παρόμοιο deal.

Η πρωτοβουλία για εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα αφορά τη διαχείριση μιας ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντική η ελεγχόμενη χρεοκοπία. Η Ελλάδα πρέπει να αποπληρώσει χρέη 14,5 δισ. ευρώ στις 20 Μαρτίου. Χωρίς τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, δεν θα έχει επαρκή ρευστότητα για να τα καταφέρει.

Οι ομολογιούχοι θα πρέπει να δεχθούν την ελληνική χρεοκοπία ακόμη και με απαίσιους όρους που προτείνονται. Σε αντίθετη περίπτωση, μπορεί να τους επιβληθούν ακόμη χειρότεροι, καταλήγει το άρθρο.


Fitch: Η ελληνική χρεοκοπία θα συμβεί σύντομα

Δηλώσεις του διευθύνοντος συμβούλου της Fitch Ratings στο πρακτορείο Bloomberg. "Η Ελλάδα είναι «αφερέγγυα» και θα χρεοκοπήσει", δήλωσε ο Έντουαρντ Πάρκερ, διευθύνων σύμβουλος της Fitch Ratings, μιλώντας στο πρακτορείο Bloomberg.

Ο κ. Πάρκερ ανέφερε ότι η Ελλάδα είναι η πλέον υπερχρεωμένη χώρα της ευρωζώνης, και δεν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στην εξόφληση του ομολόγου των 14,5 δισ. ευρώ στις 20 Μαρτίου. Ακόμη, χαρακτήρισε το PSI ως «χρεοκοπία», σχολιάζοντας ότι δεν θα είναι έκπληξη όταν η ελληνική χρεοκοπία συμβεί πραγματικά και «σύντομα».


Εν αρχή ην η Απόλυτη Άρνηση. Αργότερα, η Άρνηση άρχισε να υποχωρεί κάτω από το βάρος της Πραγματικότητας. Υποχωρούσε όμως βασανιστικά αργά με αποτέλεσμα, όσο πέρναγε ο χρόνος, η Ελλάδα να απολέσει την όποια δυνατότητα είχε να ανακάμψει προτού να καούν πολλά «χλωρά» μαζί με τα «ξερά». Οι αντοχές της Άρνησης της Πραγματικότητας οδήγησαν στην μεταλαμπάδευση της Κρίσης σε όλη την ευρωζώνη, μετατρέποντας προβλήματα ρευστότητας σε πτωχεύσεις αρχικά στην Ιρλανδία, αργότερα στην Πορτογαλία κ.ο.κ. Ακόμα και σήμερα, η Άρνηση καλά κρατεί. Ίσως όμως το ελληνικό PSI να αποτελέσει τον προάγγελο του τέλους της. Αν όχι, είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει κανείς πως η ευρωζώνη θα επιβιώσει.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Απόλυτη Άρνηση ξεκίνησε πριν δυο χρόνια με εκείνο το τριπλό Nein την εποχή που η ελληνική οικονομία μπήκε στην σκοτοδίνη του δημόσιου χρέους, της ύφεσης και της στάσης επενδύσεων: Nein στην διάσωση, nein σε σοβαρή μείωση επιτοκίων, nein στο κούρεμα (ή αναδιάρθρωση ή μερική στάση πληρωμών). [1] Μερικούς μήνες μετά, τον Μάη του 2010, όταν οι χρηματαγορές ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με την ασφυξία, ένα από τα τρία nein απεσύρθη: Το ελληνικό Μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση-βουνό (των €110 δις) ήταν γεγονός. Όμως τα άλλα δύο nein παρέμεναν: Τα επιτόκια παρέμειναν απαγορευτικά για το ελληνικό δημόσιο και, βέβαια, ούτε κουβέντα για κούρεμα του χρέους.

Μερικούς μήνες αργότερα, όταν έγινε πασιφανές ότι η ασθένεια είχε μεταφερθεί στο Σμαραγδένιο Νησί, καθ’ οδόν για την Ιβηρική Χερσόνησο, η Γερμανία αποφάσισε ότι ένα δεύτερο, από τα αρχικά τρία, nein έπρεπε να αποσυρθεί: Προβλέφθηκαν κουρέματα για το χρέος των «πεσόντων» κρατών –μελών που όμως αναβλήθηκαν μέχρι το προσωρινό ταμείο διάσωσης, το EFSF, να αντικατασταθεί από τον μόνιμο μηχανισμό, το ESM, το 2013. Πέρασαν άλλοι οκτώ μήνες έως ότου, τον Ιούλιο του 2011, φτάσαμε σε ένα νέο κομβικό σημείο: Το κούρεμα του ελληνικού χρέους ανακοινώθηκε, μόνο που του δόθηκε ένα νέο Οργουελιανό ακρώνυμο: PSI το ονόμασαν [2] ώστε να ακούγεται σαν κάτι που σκαρφίστηκαν οι ίδιοι οι ιδιώτες-δανειστές του ελληνικού κράτους.

Η κεντρική ιδέα ακουγόταν λογική: Γιατί να πρέπει να σηκώσουν το βάρος της διάσωσης του ελληνικού (και αργότερα του Ιρλανδικού, Πορτογαλικού κλπ δημοσίου) μόνον οι φορολογούμενοι των πλεονασματικών κρατών; Γιατί να μην αναλάβουν μέρος του βάρους και οι άπληστοι τραπεζίτες οι οποίοι τόσα χρόνια δάνειζαν με το αζημίωτο τα ανόητα κράτη (την ώρα που γνώριζαν καλά την επισφαλή κατάσταση των δημοσιονομικών τους); Πως αλλιώς θα τους δινόταν ένα μάθημα κι ένα κίνητρο την επόμενη φορά να προσέχουν σε ποιον δανείζουν; Αυτό το επιχείρημα ακουγόταν εύηχο στην Ομοσπονδιακή Βουλή του Βερολίνου, στο Παρίσι, στην Αθήνα ακόμα, οπουδήποτε υπήρχε ένα κοινό το οποίο με χαρά άκουγε λόγια που υπόσχονταν μια κάποια τιμωρία των τραπεζών οι οποίες με την αλόγιστη συμπεριφορά τους, τόσα χρόνια, διακινδύνευσαν το βιοτικό επίπεδο των αναπτυγμένων χωρών δανείζοντας με χρήμα τοξικό, χωρίς ειρμό και μέτρο, τόσο τον ιδιωτικό όσο και τον δημόσιο τομέα.

Αλίμονο όμως, στην Εποχή της Τραπεζοκρατίας [3], ακόμα και ένα «βαθύ» κούρεμα των χρεών προς τις τράπεζες μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί επικερδές για τα πιο σκοτεινά και απεχθή μέρη του αχαλίνωτου τραπεζικού και παρατραπεζικού συστήματος. Πράγματι, μόλις ανακοινώθηκε το ελληνικό PSI τον Ιούλιο του 2011, το σκιώδες τραπεζικό σύστημα (τα hedge funds, τα λεγόμενα «οχήματα ειδικού σκοπού» ή special vehicles κλπ) έζησαν στιγμές μεγάλης δόξας. Πως; Αγόρασαν μαζικά ελληνικά ομόλογα, σε τιμές εξευτελιστικές, δηλαδή στο 30% της ονομαστικής τους αξίας, με σκοπό να τα ανταλλάξουν με νέα ελληνικά ομόλογα (του Αγγλικού δικαίου όμως) τα οποία, παρά την πολύ πιο μακρά διάρκειά τους, προβλεπόταν να έχουν (διαχρονική) αξία πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που κατέβαλαν για να αγοράσουν τα παλαιά. Επρόκειτο για ένα ιδιαίτερα επικερδές (για τους ιδιώτες)… κούρεμα! Να γιατί τελικά η Συμφωνία της 21ης Ιουλίου ήταν μια τρύπα στο νερό και το πρώτο PSI ναυάγησε: Από τη μία το ελληνικό δημόσιο δεν θα είχε κανένα κέρδος (και μόνο τα hedge funds θα έκαναν πάρτι) ενώ από την άλλη η ύφεση πήρε νέα τροπή πολύ γρήγορα και μάλιστα τόσο ειδεχθή που εντός του καλοκαιριού οι ηγέτες μας αναγκάστηκαν, εν μέσω των διακοπών τους, να παραδεχθούν ότι η «λύση» του Ιουλίου δεν ήταν παρά επιδείνωση του προβλήματος.

Το περασμένο φθινόπωρο, λοιπόν, οι πεφωτισμένοι ηγέτες μας αναγκάστηκαν να βρουν μια νέα «οριστική λύση». Έκατσαν και σκέφτηκαν ότι τελικά χρειάζεται ένα ακόμα βαθύτερο κούρεμα, έτσι ώστε και να μην ανταμειφθούν τα hedge funds και το ελληνικό δημόσιο να ανακουφιστεί από ένα σημαντικό μέρος του χρέους. Έτσι γεννήθηκε το δεύτερο PSI, το PSI Mk2. Πρώτο θύμα του PSI Mk2 ήταν, ως γνωστόν, ο Γιώργος Παπανδρέου ο οποίος φάνηκε ανίκανος να το προωθήσει, έχοντας ήδη σπαταλήσει την προηγούμενη διετία ό,τι πολιτικό κεφάλαιο είχε. Ο αντικαταστάτης του, που παρεμπιπτόντως έως και τρεις μέρες πριν την πρωθυπουργοποίησή του διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι το PSI δεν είναι «ούτε αναγκαίο ούτε και επιθυμητό», ανέλαβε την μετατροπή του PSI Mk2 ως τον νέο εθνικό στόχο, ως τον φάρο που θα οδηγήσει την χώρα από την πυκνή ομίχλη της Κρίσης, ως τον λόγο για τον οποίο πρέπει να τον εμπιστευτούμε, να τον στηρίξουμε, να τον δοξάσουμε.
Επί της ουσίας, το PSI Mk 2 προέβλεπε το εντυπωσιακό κούρεμα του 50% στην ονομαστική αξία των ομολόγων που κατέχουν οι τράπεζες και οι παρατράπεζες (όχι όμως και η ΕΚΤ). Προέβλεπε μάλιστα την αντικατάσταση των παλαιών ομολόγων με νέα ομόλογα μισής ονομαστικής αξίας και πολύ μακρύτερης διάρκειας. Αυτό σημαίνει ότι, δεδομένου ότι τα επιτόκια των νέων ομολόγων δεν θα ξεπερνούσαν το 5% με 6%, η διαχρονική αξία των νέων ομολόγων (που θα αντικαταστούσαν τα παλαιά) δεν θα ξεπερνούσε το 40% των παλαιών. Με απλά λόγια, οι ομολογιούχοι του ελληνικού δημοσίου θα αποδέχονταν, και μάλιστα εθελοντικά, να χάσουν 60 λεπτά για κάθε ένα ευρώ χρέους. Γιατί εθελοντικά; Από την μεριά της ΕΕ, η εθελοντική φύση του κουρέματος επιβλήθηκε ώστε να μην πυροδοτηθούν τα ασφάλιστρα CDS που έχουν εκδώσει άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες σε περίπτωση υποχρεωτικού κουρέματος (κάτι που θα έβαζε σε δύσκολη θέση τις τράπεζες-εκδότες των CDS). Από την μεριά των τραπεζιτών, αποδέχθηκαν τον χαρακτηρισμό του κουρέματος ως εθελοντικού γιατί απειλήθηκαν με πλήρη στάση πληρωμών. [Έτσι κι αλλιώς, οι πιο πολλοί εξ αυτών (με εξαίρεση της ελληνικές τράπεζες, οι οποίες όμως επιβιώνουν από την «γενναιοδωρία» της ΕΚΤ) είχαν αγοράσει αυτά τα ομόλογα κοψοτιμής…]

Η βασική αρχή της Πτωχοτραπεζοκρατίας είναι: Ουδέν κακόν αμιγές τεράστιων κερδών. Ακόμα και την στιγμή που αντιμετωπίζουν ένα βαθύ κούρεμα, οι επιτήδειοι βρίσκουν κάτι που τους κάνει να χαμογελούν πλατιά. Στην περίπτωση του PSI Mk 2, τα χαμόγελά τους εξηγούνται από δύο λόγους: Πρώτον, όπως είναι γνωστό, οι περισσότεροι των εναπομεινάντων ομολογιούχων τα αγόρασαν περίπου στο 30% της αξίας τους. Εάν το PSI Mk2 επιφέρει ένα κούρεμα μικρότερο του 70%, και πάλι κερδισμένοι είναι. Δεύτερον, οι διευθύνοντες των παρατραπεζών (των hedge funds και των ειδικών οχημάτων που έχουν ιδρύσει στο σκοτάδι οι μεγάλες τράπεζες) είχαν μια νέα φαεινή ιδέα: Δεδομένης της πρεμούρας της ΕΕ να αποτραπεί η πυροδότηση των CDS, και για αυτό να χαρακτηριστεί τα κούρεμα εθελοντικό, τι σταματά τα hedge funds να αγοράσουν κι άλλα ελληνικά ομόλογα και να πουν «Κύριοι εμείς δεν δεχόμαστε το κούρεμα εθελοντικά. Αν θέλετε να μας κουρέψετε, κάντε το. Όμως τότε, καθώς θα μας κουρέψετε υποχρεωτικά, θα καταφύγουμε στο ISDA, στα δικαστήρια αν χρειαστεί, ζητώντας την πυροδότηση των CDS”;

Ήδη, ένα μεγάλο hedge fund αποχώρησε από τις διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση δηλώνοντας ότι θα κάνει ακριβώς αυτό: Θα εκκινήσει δικαστική διαδικασία για να πάρει το 100% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων. Πρόκειται βέβαια για κίνηση τακτικής που στόχο έχει να εκβιάσει ένα πολύ μικρότερο κούρεμα που θα τους αποφέρει μεγάλα κέρδη (δεδομένου ότι έχουν αγοράσει πάμφθηνα τα ελληνικά ομόλογα). Ένα είναι σίγουρο: Όσο η ΕΕ επιμένει στο εθελοντικό κούρεμα, στο PSI, την διαπραγματευτική ισχύ την έχει το παρατραπεζικό, σκιώδες χρηματοπιστωτικό, σύστημα.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι δεν θα έχουμε σύντομα μια φανφαρόνικη ανακοίνωση κάποιας συμφωνίας ελληνικής κυβέρνησης και τραπεζιτών για το PSI Mk2. Είναι πολύ πιθανόν να έχουμε. Δεν θα σημαίνει όμως τίποτα αξιόλογο στην πράξη. Για να το πω απλά, το PSI Mk2 είναι ήδη, επί της ουσίας, νεκρό γράμμα – ακριβώς όπως ήταν και το PSI Mk1. Τα καμώματα των παρατραπεζών (πίσω από τις οποίες κρύβονται και πολλές μεγάλες τράπεζες), συν η προβλέψιμη χειροτέρευση της ελληνικής οικονομίας, έχουν εξασφαλίσει την αποτυχία του νέου «σταθεροποιητικού» προγράμματος το οποίο, όπως η κυβέρνηση παραδέχεται, στηρίχθηκε στο… PSI Mk 2.

Τις επόμενες μέρες, οι διαπραγματεύσεις μπορεί να συνεχιστούν κανονικά, η ανακοίνωση της συμφωνίας να γίνει με τυμπανοκρουσίες, όμως, στην πραγματικότητα, ο στόχος της μείωσης (μέσω του PSI Mk 2) του δημόσιου χρέους μας, έως το 2020, στο 120% του ΑΕΠ είναι απολύτως άπιαστος. Κι αν δεν με πιστεύετε, ότι η όλη ιστορία με το PSI απέτυχε παταγωδώς, θυμηθείτε πως την 9η Δεκεμβρίου η ΕΕ αποφάσισε ότι τέρμα τα PSI – ότι το δικό μας θα είναι το τελευταίο. Λάθος ήταν και πέρασε. Έλα όμως που εδώ, στην πιο δοκιμαζόμενη χώρα, ακόμα μας το παρουσιάζουν ως την βασική στρατηγική εξόδου από την Κρίση!

Και τώρα;

Η χρονιά ξεκίνησε με μια ενδιαφέρουσα και αξιοπρόσεκτη παρέμβαση από τον Αθανάσιο Ορφανίδη, τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου και μέλους του Συμβουλίου της ΕΚΤ. Σε επιστολή που δημοσιεύτηκε στους Financial Times της 5ης Ιανουαρίου, ο κ. Ορφανίδης έγραψε: «Οι αγορές δημόσιου χρέους βασίζονται στην εμπιστοσύνη», ουσιαστικά ασκώντας κριτική στους πολιτικούς ηγέτες της ευρωζώνης αναφερόμενος σε μια «…συλλογική αποτυχία των διαμορφωτών της πολιτικής της ευρωζώνης.» Έως εδώ πολύ όμορφα. Όσο για το PSI, ο κ. Ορφανίδης επανέλαβε αυτό που πολλοί λένε: Σηματοδότησε στους επενδυτές, ιδίως στους εκτός Ευρώπης, ότι «το δημόσιο χρέος της ευρωζώνης δεν πρέπει πλέον να θεωρείται ασφαλές και πως δεν υπάρχει πλέον η σιγουριά πως θα αποπληρωθεί στο ακέραιο». Όπως έχω επανειλημμένα γράψει από τότε που ανακοινώθηκε τον περασμένο Ιούλιο το πρώτο PSI, έτσι και ο κ. Ορφανίδης θεωρεί πως το ελληνικό PSI αντί να τιμωρεί τους πιο «ένοχους» του τραπεζικού συστήματος, τις παρατράπεζες και τις τράπεζες που κρύβονται πίσω τους, τους έδωσε πάτημα να επιδοθούν σε νέες κερδοσκοπικές περιπέτειες. [Και εκείνος αναφέρει πως τα διάφορα funds αγόρασαν ελληνικά ομόλογα μεταξύ 35 και 40 λεπτών το ευρώ και τώρα επιμένουν να τηρηθούν συμφωνίες που θα τους αποφέρουν θεαματικά κέρδη.]

Βέβαια, οι κακεντρεχείς θα πουν, και ίσως να έχουν δίκιο, ότι ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου είναι λογικό να καταφέρεται εναντίον του PSI, του οποιουδήποτε κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, καθώς οι κυπριακές ιδιωτικές τράπεζες κινδυνεύουν να βουλιάξουν από τα ελληνικά ομόλογα τα οποία, αν κουρευτούν βάναυσα, θα τις οδηγήσουν στα πρόθυρα της πτώχευσης. Παρόλο που έχει μια βάση το επιχείρημα αυτό, δεν είναι αυτός ο λόγος που η άποψη του κ. Ορφανίδη πάσχει. Πάσχει επειδή ο κ. Ορφανίδης κάνει το ίδιο λάθος που κάνουν τα τελευταία δύο χρόνια η κα Merkel, ο κ. Sarkozy και, βεβαίως, η ελληνική κυβέρνηση: Θεωρούν πως το πρόβλημα με το ελληνικό δημόσιο χρέος μπορεί να αντιμετωπιστεί ανεξάρτητα από (α) την βαθειά κρίση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, και (β) το πρόβλημα χρέους των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης. Η αλήθεια όμως είναι ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί εκτός μιας συνολικής λύσης στο πλαίσιο της οποίας να αντιμετωπίζονται τα (α) και (β) και που αντιμετωπίζει την ύφεση που πλήττει πλέον ολόκληρη της Ευρώπη.

Το βασικό αποδεικτικό στοιχείο του περιορισμένου οπτικού πεδίου του κ. Ορφανίδη, που εξ αιτίας του μειώνεται το ειδικό βάρος της (κατά τα άλλα εύλογης) κριτικής που ασκεί στο ελληνικό PSI, είναι η εναλλακτική λύση που προτείνει: Η Ελλάδα, λέει στην επιστολή του ο κ. Ορφανίδης, αντί για PSI χρειάζεται νέα 30ετή δάνεια με επιτόκιο 3%. Το πρόβλημα με την σκέψη αυτή είναι ότι, όπως έγραψα πιο πάνω, δεν λαμβάνει υπ’ όψη την συστημικότητα της Κρίσης. Π.χ. δεν είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς πως θα μπορούσε η Ευρώπη να συναινέσει σε 30ετή δάνεια με 3% επιτόκιο για την Ελλάδα χωρίς παράλληλα να χορηγούνται αντίστοιχα δάνεια στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, ακόμα και στο Βέλγιο. Και δεν είναι δυνατόν να λείπει η πρόβλεψη επανακεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών που χρειάζονται τουλάχιστον μισό τρις ευρώ (όχι σε δάνεια από την ΕΚΤ αλλά σε νέα κεφάλαια). Οπότε το ερώτημα τίθεται; Που θα βρεθούν τα περίπου τρία τρις που χρειάζονται για αυτόν τον σκοπό; Ο κ. Ορφανίδης δεν απαντά αλλά, με την σιωπή του, αφήνει να εννοηθεί πως θα βρεθούν με την έκδοση ευρωομολόγου. Καθώς, από αυτές τις σελίδες, επιχειρηματολογώ υπέρ της έκδοσης ευρωομολόγου πολύ, πολύ καιρό, δεν θα διαφωνήσω. Όμως το ερώτημα τίθεται εκ νέου: Τι είδους ευρωομόλογα θέλουμε;

Πώς η αποτυχία του PSI ξαναφέρνει στο προσκήνιο την πρότασή μας
Καταλήγουμε, λοιπόν, στο κοινό συμπέρασμα (τουλάχιστον ο κ. Ορφανίδης και ο υπογράφων) ότι αντί για PSI και πράσινα άλογα, η ευρωζώνη χρειάζεται ευρωομόλογα εδώ και τώρα. Τι είδους όμως; Σίγουρα δεν θέλουμε ευρωομόλογα που θα εκδίδουν από κοινού τα κράτη-μέλη (jointly and severally issued eurobonds, όπως αναφέρονται διεθνώς). Γιατί; Για τους λόγους που θα σας εξηγήσει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον η κα Merkel: επειδή τέτοιου είδους ευρωομόλογα, καθώς θα τα εγγυάται και η Γερμανία αλλά και η Ελλάδα, θα έχουν επιτόκια μεταξύ των γερμανικών και των ελληνικών – δηλαδή επιτόκια τα οποία θα είναι πολύ υψηλά για την Γερμανία και όχι αρκετά χαμηλά για την Ελλάδα.

Τι εναλλακτική υπάρχει; Μία εναλλακτική θα ήταν να είχαμε, όπως οι ΗΠΑ, ένα Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομικών, το οποίο θα εξέδιδε ευρωομόλογα εκ μέρους της ευρωζώνης και χωρίς εγγυήσεις από τα κράτη-μέλη. Τέτοιο υπουργείο ούτε έχουμε ούτε και μπορούμε να αποκτήσουμε στο χρονικό διάστημα που μένει πριν την τελική κατάρρευση της ευρωζώνης. Οπότε; Οπότε μένει η λύση που προτείνουμε σχεδόν δύο χρόνια με τον Stuart Holland: Έκδοση ευρωομολόγων από την ΕΚΤ, χωρίς την παραμικρή εγγύηση για αυτά από την Γερμανία ή οποιοδήποτε άλλο κράτος-μέλος. (Βλ. εδώ για την παρουσίαση της (δεύτερης έκδοσης της) πρότασης αυτής στο protagon, εδώ για την αγγλική έκδοση και εδώ για μια αντιπαράθεση επ’ αυτής με τον κ. Α. Κούτρα.)

Εναλλακτικές προτάσεις υπάρχουν βέβαια και άλλες. [3] Όμως, σε τελική ανάλυση, η μόνη που μπορεί (κατά την γνώμη μου) να αποτελέσει συνολική λύση (όπως απαιτεί η συστημικότητα της Κρίσης) δεν μπορεί παρά να προβλέπει έκδοση ομολόγων, εκ μέρους της ευρωζώνης στο σύνολό της, από την ΕΚΤ, ομόλογα τις αποπληρωμές των οποίων βεβαίως θα αναλάβουν τα κράτη-μέλη αλλά με τα χαμηλά επιτόκια που μόνο η ΕΚΤ μπορεί να εξασφαλίσει.

Επίλογος

Το ελληνικό PSI εξ αρχής ήταν ένα λάθος σε αναζήτηση εκλογίκευσης και πολιτικής νομιμοποίησης. Έδωσε, από τον περασμένο Ιούλιο, πεδίο δράσης λαμπρό στο παρατραπεζικό σύστημα εις βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης, υποβοηθώντας την Κρίση να εξαπλωθεί πιο βίαια και σε μεγαλύτερο πλάτος και βάθος.

Το ερώτημα είναι: Τι εναλλακτική υπάρχει; Θεωρώ ότι η πρότασή μας για ομόλογα έκδοσης της ΕΚΤ εξακολουθεί να αποτελεί την βάση της μοναδικής ευκαιρίας που έχει τόσο η Ελλάδα όσο και η ευρωζώνη να ξεπεράσουμε όλοι μαζί την Κρίση.

Πρόσφατα, είχα μια συζήτηση με στέλεχος της Goldman Sachs. Ξαφνιάστηκα, και σας ομολογώ ότι ένιωσα άβολα, όταν τον άκουσα να μου λέει ότι συμφωνεί με την πρότασή μας. Με τον γνωστό κυνισμό που αποτελεί άλλωστε σήμα κατατεθέν της εταιρείας του, πρόσθεσε το εξής ενδιαφέρον επιχείρημα: «Σε τελική ανάλυση, η λύση που προτείνετε θα εφαρμοστεί θέλουν δεν θέλουν. Όταν η ΕΚΤ θα έχει επωμιστεί, λίγο-λίγο, πολλά ομόλογα-σκουπίδια [σημ. αναφερόταν στα ελληνικά, ιρλανδικά, ιταλικά κ.ο.κ. ομόλογα], για να πάρει κι άλλα θα αναγκαστεί να δανειστεί ώστε να συνεχίσει να τα αγοράζει [σημ. εδώ εννοούσε ότι η Γερμανία δεν θα την άφηνε να τυπώνει κι άλλο χρήμα]. Μόλις αυτός ο δανεισμός επισημοποιηθεί, τα ευρωομόλογα έκδοσης ΕΚΤ που προτείνετε θα είναι γεγονός και, σύντομα, η ΕΚΤ θα ζητήσει από τα κράτη-μέλη τα οποία βοηθά αγοράζοντας τα ομόλογά τους δεύτερο χέρι να αρχίσουν να τα εξυπηρετούν, να τα αποπληρώνουν.» Όπως έλεγε και ο Marlow, ο Μεφιστοφελής έχει τις καλύτερες μελωδίες…

Σημειώσεις
[1] Υπήρχε κι ένα τέταρτο nein το οποίο όμως ποτέ δεν αρθρώθηκε το 2010: Nein στην έξοδο από την ευρωζώνη.
[2] Private Sector Initiative/Participation/Involvement
[3] Εδώ αναφέρομαι στο ιδιόμορφο καθεστώς που γέννησε το Κραχ του 2008 στο οποίο την μέγιστη εξουσία επί των πλεονασμάτων που παράγονται την έχουν οι τραπεζίτες με τις μεγαλύτερες ζημίες. Βλ. το Λεξιλόγιο Κρίσης μου (Εκδόσεις Ποταμός) ή το βασικό επιχείρημα στο αγγλικό βιβλίο μου Global Minotaur.
[4] Μια πρόσφατη τέτοια πρόταση παρουσιάστηκε από τον κ. Γιώργο Ζεστό σε άρθρο του στην Καθημερινή: Η Ελλάδα θα μπορούσε να εκδίδει ομόλογα με εγγυήσεις της ΕΚΤ πληρώνοντας στην ΕΚΤ ένα μικρό ασφάλιστρο. Έχει ενδιαφέρον να προσέξουμε ότι η πρόταση Ζεστού έχει πολλά κοινά με την δική μας πρόταση. Η ιδέα του κ. Ζεστού είναι να εγγυάται στους επενδυτές η ΕΚΤ την αποπληρωμή των ομολόγων των κρατών-μελών. Η διαφορά είναι ότι η δική μας πρόταση (i) δίνει περισσότερες εγγυήσεις στην ΕΚΤ ότι τα κράτη-μέλη θα τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους (καθώς οι αποπληρωμές των κρατών γίνονται κατ’ ευθείαν προς την ΕΚΤ, με τα δάνεια αυτά να έχουν προτεραιότητα αποπληρωμής σε σχέση με όλα τα άλλα) και (ii) είναι ελκυστικότερη για τους ξένους (ιδίως τους εξ Ασίας) επενδυτές οι οποίοι σίγουρα προτιμούν να αγοράζουν ομόλογα έκδοσης της ΕΚΤ παρά του ελληνικού δημοσίου (κι ας τα εγγυάται η ΕΚΤ).


Ούτε καν μια ασήμαντη επανάληψη της υπόσχεσης ότι δεν θα είναι και πάλι υποψήφιος για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ κατόρθωσαν οι αγωνιούντες δελφίνοι να αποσπάσουν από τον Γιώργο Παπανδρέου. Φρούδες αποδείχθηκαν οι ελπίδες τους κατά τη διάρκεια των διήμερων εργασιών του Εθνικού Συμβουλίου, ενός οργάνου που όπως αποδείχθηκε αυτός εξακολουθεί να ελέγχει. Αντιθέτως, ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ αποτρέλανε και έριξε σε κατάθλιψη τους επίδοξους διαδόχους του, βάζοντας τον... παραλίγο πρωθυπουργό Φίλιππο Πετσάλνικο να κάνει δηλώσεις στον ραδιοφωνικό σταθμό Βήμα FM. «Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι θέμα τι θέλει ή δεν θέλει ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος, αλλά των γενικότερων συνθηκών που διαμορφώνονται κάθε φορά» είπε ο πρόεδρος της Βουλής, αφήνοντας ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο όχι μόνο να διεκδικήσει ο Γ. Παπανδρέου επανεκλογή του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αλλά και να το πράξει ως... «σωτήρας» που δήθεν θα τον αναγκάζουν «οι γενικότερες συνθήκες»!

Η τακτική του Γ. Παπανδρέου αναφορικά με την προσωπική πολιτική του επιβίωση στέφθηκε από πλήρη επιτυχία. Οχι μόνο κέρδισε τρεις ακόμη μήνες παραμονής στην ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος, αλλά επιπλέον δεν δεσμεύτηκε ουσιαστικά σε τίποτα. Σε κανένα συγκεκριμένο και αμετάθετο χρονοδιάγραμμα εσωκομματικών εκλογών.

Η διαρκής χρονοτριβή, οι αέναες καθυστερήσεις, οι αναβολές συνεδρίασης των κομματικών οργάνων υπηρετούν αποτελεσματικά τον υπέρτατο προσωπικό στόχο του Γιώργου Παπανδρέου, που δεν είναι άλλος από την παραμονή του όσα το δυνατόν περισσότερα χρόνια στην καρέκλα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Γνωρίζει άριστα την πολιτική μετριότητα και τα πάμπολλα αδύνατα σημεία των δελφίνων και σωστά εκτιμά ότι δεν έχουν το πολιτικό ανάστημα και το σθένος να αναμετρηθούν μαζί του ούτε καν τώρα, μετά την απίστευτα επώδυνη για τον ελληνικό λαό πρωθυπουργία του εξαιτίας της πρωτοφανούς αντιλαϊκής πολιτικής που άσκησε.

Πολύ σωστά εκτιμά ότι, όσο ροκανίζει τον χρόνο και φέρνει την εκλογή αρχηγού του ΠΑΣΟΚ πιο κοντά στις βουλευτικές εκλογές, τόσο μεγιστοποιεί το πολιτικό κόστος για τους επίδοξους διαδόχους του της αναμενόμενης συντριπτικής εκλογικής ήττας του ΠΑΣΟΚ. Κανένας δελφίνος δεν θέλει να αναλάβει αρχηγός και μέσα σε έναν μήνα να φέρει το εκλογικό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ σε επίπεδα σαφώς χαμηλότερα από εκείνα που είχε πάρει πριν... από 35 (!) χρόνια, το 1977, όταν είχε πιάσει το 25% και πλέον των ψήφων.

Η συνάρτηση των εσωκομματικών εκλογών με το «κούρεμα» του χρέους και τη νέα δανειακή σύμβαση όπου ο ελληνικός λαός θα χρεωθεί 60 τουλάχιστον πρόσθετα δισεκατομμύρια ευρώ για να γίνει η κεφαλαιακή αναπλήρωση και ο αφελληνισμός των ελληνικών τραπεζών χωρίς οι τραπεζίτες και οι μέτοχοι των τραπεζών να βάλουν λεφτά από την τσέπη τους, καθιστά ενδεχομένως κενή περιεχομένου την αναφορά στον Μάρτιο ως μήνα ενδοπασοκικών εξελίξεων.

Ούτε και η γενική υπόσχεση να προηγηθούν αυτές των βουλευτικών εκλογών σημαίνει κάτι, γιατί ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ θέλουν εκλογές σύντομα. Ο Ευ. Βενιζέλος μέσα στο Εθνικό Συμβούλιο ανέφερε ως νωρίτερη δυνατή ημερομηνία εθνικών εκλογών την... 29η Απριλίου! Μια προσχηματική ημερομηνία που λειτουργεί ως «σκαλοπάτι» για τη διολίσθηση των βουλευτικών εκλογών προς τον Μάιο - Ιούνιο και από εκεί στη μετάθεσή τους για το φθινόπωρο!

Η ΝΔ δεν έχει καμιά αντίρρηση στη διαρκή απώθηση των εκλογών διαρκώς και πιο μακριά, πιο αργά. Θυμηθείτε τα σχετικά «λόγια του αέρα» του Αντώνη Σαμαρά στο θέμα αυτό. Στην αρχή ήθελε εκλογές στις 4 Δεκεμβρίου, έπειτα τις πήγε δυόμισι μήνες αργότερα, στις 19 Φεβρουαρίου, και τώρα έδωσε «τράτο» άλλον ενάμιση μήνα, κάνοντας λόγο για τις 8 Απριλίου! Κι έχει ο Θεός...

Με άλλα λόγια, πιθανότατα θα βλέπουμε τον Γιώργο Παπανδρέου πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για πολλούς μήνες ακόμα - τόσους πολλούς που δεν αποκλείεται κάτω από ορισμένες συνθήκες και προϋποθέσεις να τον δούμε να ηγείται αυτός του ΠΑΣΟΚ στις βουλευτικές εκλογές!

Ανέκαθεν η εσωκομματική διαπάλη στο ΠΑΣΟΚ είχε και απροσδόκητες στροφές.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ - Ποντάρει πολιτικά στη χρεοκοπία μας

ΩΦΕΛΗΜΕΝΟΣ εξαιρετικά σε προσωπικό επίπεδο θα βρεθεί ο Γ. Παπανδρέου αν η Ελλάδα χρεοκοπήσει όσο αυτός συνεχίζει να είναι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Σε μια τέτοια περίπτωση εννοείται πως δεν θα γίνουν ούτε βουλευτικές εκλογές μέχρι να σταθεροποιηθεί κάπως η κατάσταση - πόσω μάλλον εσωκομματικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ για ανάδειξη προέδρου. Αλλά κι αν ακόμη καταρρεύσει το υπάρχον πολιτικό σκηνικό εξουσίας σε περίπτωση άτακτης χρεοκοπίας, έστω και ηγούμενος τμήματος του ΠΑΣΟΚ ο Γ. Παπανδρέου θα βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση για να προσπαθήσει και πιθανόν να πετύχει να πλασαριστεί και στο νέο πολιτικό σκηνικό που ούτως ή άλλως θα αναδυθεί από τα συντρίμμια της χώρας στην πορεία προς την ανασυγκρότηση.



Το ότι διακόπηκαν την Παρασκευή οι συνομιλίες με το IIF το βρίσκω θετικό. Για ποιο λόγο; Υπόθεση κάνω, ότι δεν πήραν αυτό που ήθελαν οι τραπεζίτες και σήκωσαν τα χέρια. Υποθέτω ότι η Ελληνική πλευρά παίζει σκληρή μπάλα (ή έτσι θέλω να πιστεύω).

Όπως σας έχω πει σε προηγούμενη αναφορά, εκτιμώ ότι το κούρεμα θα είναι υποχρεωτικό. Οι εξελίξεις την Παρασκευή μάλλον ενισχύουν αυτή την άποψη.

Που σημαίνει ότι τελικά θα μου γίνει η χάρη και θα έχουμε ένα ωραίο πιστωτικό γεγονός (κούρεμα δια της βίας), με την πληρωμή CDS και full extra.

Που επίσης σημαίνει (ελπίζω δηλαδή) ότι το κούρεμα θα είναι πολύ μεγαλύτερο από το 50% που έχει συμφωνηθεί πρόσφατα. Για όσους παρακολουθούν αυτή τη στήλη, η ελπίδα μου είναι ότι αυτό θα διαμορφωθεί στο 80% επί των ομολόγων της αγοράς (πλην ΔΝΤ, διακρατικά και ΕΚΤ).

Τώρα βέβαια αν ορισμένοι προτιμούν να γίνει ένα κούρεμα σε εθελούσια βάση και το ποσοστό του κουρέματος να είναι μικρότερο, αλλά να συμμετάσχει και η ΕΚΤ, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Αυτό που εγώ θέλω να δω είναι διαγραφές της τάξεως των 160 δισ. ευρώ (τουλάχιστον) με ένα επιτόκιο κοντά στο 4%. Αυτό για μένα είναι το ιδανικό σενάριο.

Αυτό το σενάριο θα μειώσει το συνολικό μας χρέος κάτω από το 100% του ΑΕΠ και θα έχουμε πιθανότητες να γίνουμε βιώσιμοι με λίγο financial engineering ακόμα και λίγη σκληρή δουλειά.

Το αν θα γίνει αυτό δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι αν δεν γίνει, δεν θα γίνουμε ταμειακά βιώσιμοι και σε 12-24 μήνες από τώρα, η διαδικασία αυτή θα επαναληφθεί και απλά θα κουρευτούν και τα υπόλοιπα ομόλογα της αγοράς, είτε είναι στο Αγγλικό δίκαιο είτε είναι στο δίκαιο του πλανήτη Άρη.

Τώρα η όλη φασαρία περί του Αγγλικού δικαίου είναι μια φούσκα, παρόμοια με αυτή της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα. Όλος ο Τύπος μιλάει για φοροδιαφυγή, λες και αυτό έχει προκαλέσει τα προβλήματα. Άπαντες ξαφνικά έχουν γίνει ειδικοί επί πιστωτικών γεγονότων.

Για όσους δεν το ξέρουν, έχουμε ήδη εκδώσει ομόλογα στο Αγγλικό δίκαιο. Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι το ελληνικό Δημόσιο έχει ήδη εκδώσει περί τα 20 δισ. ευρώ στο Αγγλικό δίκαιο. Άρα αν γίνει κούρεμα, έχουμε ήδη ομόλογα που είναι στο Αγγλικό δίκαιο.

Το ερώτημα είναι, τί σημαίνει άραγε το Αγγλικό δίκαιο; Η απάντηση είναι όχι και πολλά. Όπως μπορεί να κουρευτεί ένα ομόλογο στο Ελληνικό δίκαιο, άλλο τόσο εύκολα μπορεί να κουρευτεί στο Αγγλικό δίκαιο.

Για όσους ανησυχούν ότι μετά από ένα επιθετικό κούρεμα θα μας πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα (με το Αγγλικό δίκαιο), δεν αντιλαμβάνονται ότι, μπορεί μεν ο κάθε ένας να πάρει όποια απόφαση θέλει από το οποιοδήποτε δικαστήριο του κόσμου, αλλά να εκτελέσει αυτή την απόφαση είναι σχεδόν αδύνατον.

Για παράδειγμα, το Ελληνικό κράτος μπορεί εύκολα (αν δεν το έχει ήδη κάνει) απλά να περάσει ένα νόμο που να λέει ότι προσφυγές στα Ελληνικά δικαστήρια εναντίον του Ελληνικού κράτους, για αθέτηση πληρωμών της τάδε σειράς ομολόγου δεν γίνεται δεκτό. Εκεί τελειώνει η υπόθεση. Είναι αδύνατον στη συνέχεια κάποιος να προσφύγει στα Ελληνικά δικαστήρια με σκοπό να προσπαθήσει να εκτελέσει την όποια απόφαση έχει πάρει σε άλλη δικαιοδοσία.

Αλλά ακόμα και αν κάποιος πάρει μια απόφαση από την Αγγλία και πάει στην Αμερική να την εκτελέσει, ούτε εκεί μπορεί να κάνει τίποτα. Για ποιο λόγο;

Διότι απλά στην Αμερική υπάρχει το λεγόμενο Foreign Sovereign Immunities Act. Εν ολίγοις, είναι σχεδόν αδύνατον κάποιος να μπορεί να εκτελέσει καταδικαστική απόφαση εναντίον μιας κρατικής οντότητας (με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως για παράδειγμα για θέματα τρομοκρατίας η δόλιες πράξεις) εντός του εδάφους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μια έρευνα να κάνει κανείς στη νομική βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου Cornell, θα διαπιστώσει ότι ανάλογες νομικές ρήτρες έχουν οι περισσότερες δυτικές χώρες. Διαβάζουμε λοιπόν από την Cornel ότι:

Βάση των υφιστάμενων διεθνών συμφωνιών, στις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι συμβαλλόμενο μέρος, κατά τη στιγμή της θέσπισης της παρούσας Πράξης, ένα ξένο κράτος θα έχει ασυλία από τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων των Ηνωμένων Πολιτειών και των κρατών εκτός από τα προβλεπόμενα στα σημεία 1605 – 1607 του αυτό το κεφάλαιο.

Ναι αλλά ορισμένοι φίλοι θα πουν ότι, μα τα ομόλογα που εκδίδονται στο Αγγλικό δίκαιο αίρουν αυτή την ασυλία. Άρα από τη στιγμή που ένα κράτος συμφωνεί ότι δεν έχει αυτή την ασυλία, τότε θα μπορεί μια κρατική οντότητα να καταδικαστεί και να εκτελεστεί η όποια απόφαση. Όχι ακριβώς.

Για παράδειγμα, τα επενδυτικά σχήματα NML Capital, Ltd. και EM Lt πήραν πρωτοβάθμια καταδικαστική απόφαση εναντίον της Αργεντινός σε δικαστήριο της Νέας Υόρκης, βασιζόμενοι στο ότι τα ομόλογα που αγόρασαν στη δευτερογενή αγορά είχαν ρήτρες που αίρουν αυτή την ασυλία της Αργεντινής. Όταν όμως η υπόθεση εκδικάστηκε δευτεροβάθμια, η απόφαση ανατράπηκε.

Με λίγα λόγια, ακόμα και αν εγώ υπογράψω ένα ιδιωτικό συμφωνητικό, που λέει ότι, συμφωνώ να γίνω δούλος σου αν δεν πληρώσω τις δόσεις του ψυγείου που αγόρασα από το κατάστημα σου, η ρήτρα αυτή είναι παράνομη και δεν ισχύ, ακόμα και αν έχω συμφωνήσει σε αυτό. Για ποιο λόγο; Διότι απλά απαγορεύεται η δουλεία και δεν μπορεί κανείς να γίνει δούλος για αθέτηση πληρωμής, ακόμα και αν έχει συμφωνήσει σε αυτό.

Ειδικός στο διεθνές δίκαιο δεν είμαι, αλλά μου φαίνεται λίγο παράξενο ότι ενώ έχουν γίνει 70 αναδιαρθρώσεις χρεών σε 58 χώρες από το 1970, οι επενδυτές να έχουν καταφέρει να πάρουν καταδικαστικές αποφάσεις εναντίων των κρατών αυτών και να τις έχουν εκτελέσει. Είτε είναι στο Αγγλικό, Αμερικάνικο ή το δίκαιο του πλανήτη Άρη.

Η κατάληξη είναι ότι οι κρατικές οντότητες έχουν ασυλία σε πολλά θέματα και η αθέτηση πληρωμής είναι ένα από αυτά. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι μετά από ένα κούρεμα δεν θα έχεις νομικές εμπλοκές. Θα έχεις. Αλλά άλλο το να σε τραβάνε στα δικαστήρια και άλλο να σου κάνουν κατάσχεση την πρεσβεία, ή τη φρεγάτα, που αγκυροβόλησε σε ένα ξένο λιμάνι (ναι το ακούσαμε και αυτό).




Νέα τροπή φαίνεται πως παίρνει η υπόθεση της Τράπεζας PROTON με τη δικαστική δίωξη που έχει κινήσει ζητώντας από τον επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη να επιστρέψει χρήματα τα οποία φέρεται να έχει αποσπάσει με μη νόμιμες μεθόδους από την τράπεζα.

Κύκλοι προσκείμενοι στον επιχειρηματία υποστήριζαν το Σαββατοκύριακο ότι τα δημοσιεύματα που τον έφεραν διατεθειμένο να επιστρέψει στην τράπεζα το ποσό των 200 εκατομμυρίων ευρώ, όχι μόνο δεν απηχούν την πραγματικότητα, αλλά αποτελούν και «κατασκευασμένη υπόθεση».

Οι ίδιοι κύκλοι μάλιστα δήλωναν ότι ο επιχειρηματίας δεν σκοπεύει να παραμείνει για πολύ καιρό ακόμα σιωπηλός και να παρακολουθεί αυτό που θεωρεί ως «πόλεμο λάσπης» και «έμμεσο εκβιασμό», δηλώνοντας ότι η πορεία και η διαδρομή του στο επιχειρηματικό γίγνεσθαι της χώρας αποδεικνύει ότι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να αποδεχθεί τον ρόλο του «αποδιοπομπαίου τράγου», συμπληρώνοντας με νόημα ότι «έχει πολλούς τρόπους να υπερασπιστεί τον εαυτό του»…

Επειδή το παρασκήνιο οργιάζει και οι συγκεκριμένες αναφορές δεν μπορεί να αγνοηθούν, λογικό θα ήταν να περιμένουμε… συναρπαστικές εξελίξεις στο συγκεκριμένο ζήτημα το προσεχές διάστημα, οι οποίες υπόσχονται να κρατήσουν αμείωτο το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον! Σε πρώτη φάση καλό θα ήταν να διευκρινιστεί εάν τα περί της επιστροφής αποτελούσαν είδηση, ή… «είδηση».


Όσο κι αν είναι τραγικό αυτό που συνέβη στην Ιταλία με το κρουαζιερόπλοιο δε μπορούμε παρά να το παραλληλίσουμε με τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα με αυτήν και την προηγούμενη κυβέρνηση.

Η χώρα μοιάζει με το πλοίο που ο καπετάνιος (Παπανδρέου ή Παπαδήμος το ίδιο κάνει) αποφασίζει μια βόλτα κοντά στην ακτή για να κάνει φιγούρα και πέφτει σε ξέρα. Ο καπετάνιος λέει ότι είναι αχαρτογράφητη η ξέρα, σηκώνεται και φεύγει πριν γίνει η εκκένωση, το πλοίο βουλιάζει και μαζί παρασέρνει και τους επιβάτες.

Έτσι ακριβώς και η Ελλάδα. Έπεσε στα χέρια του καπετάνιου Παπανδρέου στην αρχή και του κ. Λουκά στη συνέχεια. Αφού δεν ήξεραν που πάνε τα τέσσερα με το πηδάλιο, έριξαν τη χώρα στην ξέρα της Τρόικας και του Μνημονίου και στη συνέχεια κάνουν και τους ανήξερους.

Ο Γ. Παπανδρέου και το πλήρωμά του, δεν ήξερε τίποτε, όλα καλά τα έκανε όπως είπε, μόνο στα μικρά έπεσε έξω. Οι δε «μούτσοι» του, τύπου Βενιζέλου και Χρυσοχοϊδη, μιλάνε σα να μην βρίσκονταν τόσο καιρό πάνω στο πλοίο. Λες και ήταν στην ακτή και φώναζαν στον καπετάνιο ότι η ξέρα είναι κοντά κι αυτός δεν άκουγε.

Όλοι τους είναι συνυπεύθυνοι αλλά ο καθένας θέλει να γίνει από μούτσος καπετάνιος γι’ αυτό βγάζει την ουρά του απ’ έξω. Μάλιστα ο κ. καπετάνιος Παπανδρέου εγκατέλειψε και το σκάφος καθώς κατάλαβε την ανικανότητά του να διαχειριστεί τους κινδύνους.

Ο δε Λουκάς Παπαδήμος έκανε ακόμη πιο τρελά πράγματα. Πήρε το καράβι στην ουσία μπαταρισμένο, υποσχέθηκε ότι θα το βγάλει από εκεί που είχε χτυπήσει και με τις γνωριμίες που είχε θα το βγάλει στα βαθιά.

Αντ΄αυτού ο νέος καπετάνιος δείχνει να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, η νέα ξέρα πλησιάζει και δεν κάνει τίποτε λες και είναι σε συνεννόηση με τους ιδιοκτήτες της ξέρας. Το πλοίο βουλιάζει, ο κόσμος ουρλιάζει αβοήθητος, το πλήρωμα φοράει τα δικά του σωσίβια αλλά στον κόσμο δεν δίνει.

Κι έτσι δύο πράγματα μένουν να γίνουν: Ή το πλοίο θα βουλιάξει με όλους τους επιβάτες αλλά με το πλήρωμα να έχει πηδήξει στη θάλασσα, ή θα ξεσηκωθούν οι επιβάτες και θα τσακίσουν το αδιάφορο και ανάλγητο πλήρωμα.

Κάπως έτσι είναι λοιπόν η κατάσταση με την Ελλάδα. Και ο κ. Παπαδήμος (όπως λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος) έχει αφήσει όλες τις άλλες του ασχολίες και σκέπτεται μόνο το PSI. Λες και μας κάνει χάρη, λες και γι’ αυτό δεν τοποθετήθηκε πρωθυπουργός.

Ή μήπως κάνει κάτι άλλο; Μήπως ασχολείται με τους Τούρκους που κάνουν ότι θέλουν στο Αιγαίο; Μήπως με τους Σκοπιανούς που μας κάνουν την κηδεία κι ετοιμάζονται να ξαναμιλήσουν με τον Μ. Νίμιτς για το όνομα; Μήπως βλέπει τι γίνεται με τα Κατεχόμενα που εκεί υποστηρίζουν ότι σε λίγους μήνες θα βρεθεί λύση;

Και για να πάμε στην οικονομία και την κοινωνία; Τον είδατε να ασχολείται με τους άστεγους που πεθαίνουν στο κρύο, τους απελπισμένους που αυτοκτονούν 3 κάθε μέρα που περνά; Μήπως έκανε κάτι για τη διάλυση του συστήματος υγείας, για τα σχολεία που δεν έχουν ακόμη βιβλία και θέρμανση, για τους άνεργους που αυξάνονται με εντυπωσιακό τρόπο;

Στα 2,1 δισ. ευρώ ανήλθαν τα “φέσια” στην εγχώρια αγορά από ακάλυπτες επιταγές και απλήρωτες συναλλαγματικές το 2011, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τειρεσίας ΑΕ.

Το 70% των εταιρειών θα προβεί σε απολύσεις μέσα στο προσεχές εξάμηνο και το 30% σε περικοπές μισθών, σύμφωνα με την πρώτη έρευνα «HR Pulse» της ICAP People Solutions, σχετικά με τη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού.

Στο μεταξύ o κ. Παπαδήμος ασχολείται μόνο με το PSI και οι περισσότεροι υπουργοί του με το ποιος θα εκλεγεί αρχηγός στο ΠΑΣΟΚ.

Έτσι, όμως, το καράβι της Ελλάδας δε χρειάζεται τη βοήθεια των ξένων για να πάει αύτανδρο. Το βουλιάζουμε και μόνοι μας.

Όμως, έτσι είναι όταν οι μούτσοι γίνονται καπεταναίοι αλλά δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν ποια είναι η πλώρη και ποια η πρύμνη.

Αριστερός Ψάλτης




Αντιμέτωπη με τις συνέπειες της ανικανότητας και των συστηματικών ψευδών αυτών που ακόμη και σήμερα επιμένουν να ισχυρίζονται ότι σώζουν τη χώρα, βρίσκεται η Ελλάδα.

Η χώρα βρίσκεται ένα βήμα πριν από την άτακτη χρεοκοπία και την ίδια ώρα, ο μεν κ. Παπανδρέου δηλώνει πως έπραξε το καλύτερο και πως… τα ίδια θα ξανάκανε αν του ξαναδινόταν η ευκαιρία, ο δε κ. Παπαδήμος είναι άγνωστο τι διαπραγματεύεται – αν και για συγκεκριμένες ικανότητές του υποτίθεται ότι προσελήφθη στη θέση του πρωθυπουργού – ενώ όλοι οι υπόλοιποι υπουργοί επιμένουν να διατηρούν την καρέκλα τους, αποφασισμένοι να βουλιάξουν μαζί με τη χώρα.

Ο κ. Παπαδήμος, που παρέλαβε την σκυτάλη από τον κ. Παπανδρέου, ο οποίος μιλούσε για «πόνο δύο ετών», επανέρχεται τώρα, μιλώντας για… πόνο άλλων δύο ετών.

Αν και είναι ιστορικά γνωστό πως η Γερμανία είναι μια τεράστια και αποτελεσματική μηχανή, που δυσκολεύεται όμως να προβλέψει, οι κυρίως ενδιαφερόμενοι και παριστάνοντες μέχρι σήμερα πως σώζουν τη χώρα δεν φρόντισαν να παρέμβουν εγκαίρως και να πιέσουν – βάζοντας στο τραπέζι όλα τα επιχειρήματα – την Γερμανία να κινηθεί ταχύτερα.

Αντίθετα, κάθε φορά που η ΕΕ (δηλαδή η Γερμανία) ελάμβανε μια απόφαση, απλώς θριαμβολογούσαν για εσωτερική προπαγανδιστική κατανάλωση – με τον κ. Παπανδρέου να μιλά για «γενναίες αποφάσεις» και τον κ. Βενιζέλο για «σκληρό ευρωπαϊκό μέτωπο υπέρ της Ελλάδας».

Τα νούμερα έδειχναν από την αρχή πως δεν βγαίνουν. Η Γερμανία, δια στόματος Μέρκελ, ομολογεί τώρα πως... αντελήφθη ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο μόλις στα τέλη του 2011!

Αμέσως, έκανε την εμφάνισή της η… ουρά Ολλανδία, που δια στόματος του γνωστού για τις προκλητικές δηλώσεις του – για τις οποίες ουδέποτε έλαβε πληρωμένη ελληνική απάντηση – υπουργού των Οικονομικών Ντε Γιάγκερ, δηλώνει τώρα ότι «προϋπόθεση για την παροχή βοήθειας στην Ελλάδα είναι η βιωσιμότητα του χρέους της».

Μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό RTL Z, ο Ολλανδός υπουργός ξεκαθάρισε πως σε διαφορετική περίπτωση τα δάνεια προς τη χώρα μας δεν θα χορηγηθούν.

Υποτίθεται, όμως, ότι στις 26 και 27 Οκτωβρίου, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που έλαβε την απόφαση για «κούρεμα» άνω του 50%, ότι όλοι μαζί – Έλληνες και δανειστές – είχαν κάνει τους αναγκαίους λογαριασμούς και είχαν καταλήξει πως με το μεγαλύτερο «κούρεμα», το χρέος θα γινόταν επιτέλους βιώσιμο.

Τώρα, ανακαλύπτουν το αντίθετο!

Ακόμη και το ΔΝΤ, δια του πρώτου αναπληρωτή γενικού διευθυντή του Ντέιβιντ Λίπτον, αν και βλέπει ζοφερές τις προοπτικές της ευρωπαϊκής οικονομίας, δηλώνει πως δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο για αλλαγή της απόφασης της 27ης Οκτωβρίου – που, όμως, ήδη αμφισβητείται από τους Ευρωπαίους ηγέτες.

Την ίδια ώρα, ο μεν Σόιμπλε στέλνει μηνύματα στο IIF, ο δε επικεφαλής του IIF Τσαρλς Νταλάρα δεν επιστρέφει, ενώ οι κερδοσκόποι δίνουν μάχη για να ενεργοποιηθούν τα CDS και η τρόικα επιστρέφει τελικά την Παρασκευή στην Αθήνα, αλλά αυτό δεν… το είχε πληροφορηθεί ο κυβερνητικός εκπρόσωπος που έσπευσε να ανακοινώσει πως η τρόικα θα ερχόταν την άλλη εβδομάδα!

Και βέβαια, οι πρωτοκλασάτοι και μη του ΠΑΣΟΚ συνεχίζουν τις παρελάσεις τους στα κανάλια, συζητώντας για την επόμενη μέρα στο κόμμα τους και ενώ η χώρα βουλιάζει.

Κάποιοι από αυτούς – ακόμη και μετά από αυτήν την καταστροφή – επιμένουν πως η παρουσία τους στον δημόσιο βίο υπήρξε η επιτομή της αφοσίωσης και της αποτελεσματικότητας!

Εκτός από τον κοινό νου έχει εκλείψει και η ντροπή…


Το PSI προχωρεί – ή δεν προχωρεί. Θα «επιτύχει» – ή θα «αποτύχει». Και η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει – ή δεν θα χρεοκοπήσει. Θα μείνει στο ευρώ – ή θα βγει από το ευρώ. Όλα είναι ανοιχτά. Το σίγουρο όμως είναι ότι η χώρα θα παραμείνει αγρίως χρεωμένη. Και θα πρέπει να τηρήσει όλες τις «υποχρεώσεις» της ανεξαρτήτως κατάληξης του PSI. Χωρίς κανείς να της εγγυάται μια άσπρη μέρα. Επιπλέον θα ξαναδανειστεί – περισσότερα απ’ όσα θα «κουρέψει». Αυτό το τελευταίο όμως είναι... απολύτως βέβαιο;

Θεωρητικά το PSI, μαζί με την τήρηση της θανατηφόρου και άκρως υφεσιακής λιτότητας, είναι η βασική προϋπόθεση για να «ξανασωθούμε» φορτώνοντας στην πλάτη μας ένα νέο τεράστιο δάνειο. Το ερώτημα, ωστόσο, είναι ποιος θα βάλει τα λεφτά για να πάρουμε εμείς τα 130 δισ. της συμφωνίας του Οκτωβρίου. Η απάντηση είναι, θεωρητικά, εύκολη: Ο προσωρινός μηχανισμός «στήριξης» της ευρωζώνης (EFSF).

Μόνο που, μετά την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας εννέα χωρών από τη Standard and Poor's την Παρασκευή και την απώλεια των τριών «Άλφα» από τη Γαλλία, είναι σοβαρό ζήτημα το ποιος εγγυάται την πιστοληπτική υγεία και τις δυνατότητες του EFSF.

Ήδη χθες η Standard and Poor's υποβάθμισε και τον EFSF σε «ΑΑ+» από «AAA» με την προοπτική του «υπό εξέταση», καθώς ο οίκος θεωρεί πιθανή και νέα υποβάθμισή του. Η Standard and Poor's μάλιστα γράφει στην ανακοίνωσή της:

«Όταν στις 6 Δεκεμβρίου ανακοινώσαμε την τοποθέτηση της αξιολόγησης του EFSF σε Credit Watch Negative, αναφέραμε ότι ανάλογα με την έκβαση της έκθεσης μας για τις αξιολογήσεις των εγγυητών κρατών του EFSF, θα ευθυγραμμίσουμε τις αξιολογήσεις για τον EFSF με τις χαμηλότερες αξιολογήσεις των μελών που είχαμε αξιολογήσει με «ΑΑΑ».

Αν, συνεπώς, στο εξής το EFSF ενισχυθεί με νέες εγγυήσεις από κράτη - μέλη με αξιολόγηση ΑΑΑ ή άλλες εγγυήσεις κορυφαίας βαθμολογίας, θα επιστρέψει και η άριστη αξιολόγησή του.

● Ο έτερος οίκος αξιολόγησης Moody's έχει προειδοποιήσει και αυτός από τις 6 Δεκεμβρίου ότι μια υποβάθμιση της Γαλλίας θα επιφέρει υποβάθμιση και του EFSF. Χθες η Moody's διατήρησε μεν τη γαλλική αξιολόγηση στο ΑΑΑ παίζοντας το παιχνίδι «του καλού και του κακού μπάτσου» με τη Standard and Poor's, αλλά έριξε την προειδοποιητική βολή θέτοντας τη «σταθερή προοπτική» της χώρας αυτής υπό παρακολούθηση και εξαρτώντας την τύχη της άριστης αξιολόγησης όχι μόνο από την πορεία της γαλλικής οικονομίας, αλλά και από την εξέλιξη της κρίσης χρέους της ευρωζώνης.

● Η Γαλλία, ο ένας από τους δύο χρηματοδοτικούς πυλώνες, αναμένεται να πάει εν καιρώ για δεύτερη υποβάθμιση από τη Standard and Poor's καθώς η «προοπτική» της κρίνεται αρνητική.

● Σημαντικές χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία, αλλά και οι πιο αδύναμες Πορτογαλία και Ιρλανδία, τώρα και η υποβαθμισμένη Αυστρία είναι αμφίβολο αν σε λίγο καιρό θα δανείζονται με επιτόκια που θα τους επιτρέπουν να δανείζουν την Ελλάδα.

Το παιχνίδι της πολιτικής πίεσης προς την ευρωζώνη για ρευστό στην αγορά ομολόγων και εγγύηση της αναχρηματοδότησης των κρατικών χρεών συνεχίζεται, επομένως το μπαλάκι ουσιαστικά έχει περάσει στο τερέν της Γερμανίας, από τις αποφάσεις της οποίας θα κριθεί η μοίρα και της Γαλλίας και όλων των άλλων χωρών της ζώνης του ευρώ.

Έτσι μπορεί ο Γιούνκερ να λέει ότι η υποβάθμιση του EFSF από τη Standard and Poor's δεν θα πλήξει την χρηματοδοτική του δυνατότητα, αλλά ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι παραδέχεται πως η οικονομία της Ευρώπης αντιμετωπίζει μια πολύ σοβαρή κατάσταση:

«Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πολύ σοβαρή κατάσταση και δεν πρέπει να κρυβόμαστε από αυτό. (...) Η ΕΚΤ, μέσα στο πλαίσιο της σταθερότητας των τιμών και μέσα στα όρια των Συνθηκών, θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να διατηρήσει τη χρηματοοικονομική σταθερότητα».

Ήδη η ΕΚΤ υπό τη νέα ηγεσία της δείχνει πρόθυμη να διαθέσει περισσότερο ρευστό, ώστε να αναστείλει, έστω πρόσκαιρα, τη βουλιμία των «αγορών», αλλά, αδυνατώντας να κάνει πολλά χωρίς τη γερμανική έγκριση, πιέζει για πολιτικές αποφάσεις.

Το 2012 εξ άλλου θα είναι μια κολασμένη χρονιά, καθώς η Ιταλία και η Ισπανία πρέπει να δανειστούν κάπου 500 δισ., με ερώτημα το επιτόκιο σε συνθήκες έντασης της κρίσης και έλλειψης εμπιστοσύνης προς τις ευρωπαϊκές οικονομίες και το αξιόχρεό τους. Άρα, με δεδομένη ήδη την ανησυχία για την ικανότητα κυρίως της Ιταλίας να αντεπεξέλθει στην πιστωτική πίεση, είναι ανοιχτό το ζήτημα και της ικανότητας του EFSF να ανταποκριθεί.

Επιπλέον υπάρχει το θέμα της χρηματοδότησης όχι μόνο του παρόντος, αλλά και του μέλλοντος μηχανισμού «στήριξης», καθώς οι κατά καιρούς αναζητήσεις εκ μέρους της ευρωζώνης για προσέλκυση ξένων κεφαλαίων έχουν πέσει στο κενό. Σε περίπτωση δε υποβάθμισης του EFSF εξ αιτίας των υποβαθμίσεων των χωρών, και κυρίως της Γαλλίας, θα υπάρχει πολύ σοβαρό ζήτημα λειτουργίας του μηχανισμού σε μια τόσο κρίσιμη χρονιά.

Συνεπεία των παραπάνω ο πρώτος αναπληρωτής γενικός διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντέιβιντ Λίπτον διαπιστώνει ότι είναι ζοφερό το οικονομικό μέλλον για την Ευρώπη και αυξημένοι οι κίνδυνοι για την παγκόσμια οικονομία εν μέσω (και λόγω) της κλιμακούμενης κρίσης χρέους στην ευρωζώνη.

Ο ίδιος, λοξοκοιτώντας προς την ΕΚΤ, ζητάει αύξηση της ρευστότητας ώστε τράπεζες και τα κράτη να αντιμετωπίσουν την κρίση και καλεί για μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή, αλλά όχι εις βάρος της βραχυπρόθεσμης ανάπτυξης. Το αντίθετο δηλαδή από αυτό που πρεσβεύει η Γερμανία, η οποία κλείνει όχι μόνο την ευρωζώνη, αλλά και ολόκληρη την Ε.Ε. στη δημοσιονομική φυλακή, που σκοτώνει κυρίως τη βραχυπρόθεσμη ανάπτυξη.

Όλα τα ερωτήματα λοιπόν για τη βιωσιμότητα τόσο των κρατικών χρεών όσο και του EFSF παραμένουν ανοιχτά χωρίς κάποια προφανής απάντηση να είναι διαθέσιμη προς το παρόν. Επομένως παραμένει και το ερώτημα αν η Ελλάδα θα μπορεί να δανειστεί από τον συγκεκριμένο μηχανισμό...


Επίσπευση του ESM

Η διαπιστωμένη αδυναμία της ευρωζώνης να διαχειριστεί την κρίση με τα σημερινά διαθέσιμα μέσα επισπεύδει για τον ερχόμενο Ιούλιο, σύμφωνα με τον Χέρμαν βαν Ρομπάι, τον μόνιμο μηχανισμό «διάσωσης» (ESM). Όπως ίσως θυμάστε, στον μηχανισμό αυτόν θα μεταφερθούν και τα δάνεια του προσωρινού EFSF. Μόνο που ο όρος για την υπαγωγή μιας χώρας στον ESM θα είναι το «κούρεμα» του χρέους της σε «βιώσιμο» επίπεδο.

Η Ελλάδα, όμως, αν όλα πάνε σύμφωνα με την απόφαση του Οκτωβρίου, θα έχει υποστεί ήδη μια αναδιάρθρωση του χρέους της, χωρίς ούτε κατά διάνοια να το έχει καταστήσει βιώσιμο. Επιπλέον θα το έχει υπαγάγει, αν το «παγωμένο» PSI πάει μέχρι τέλους, στο βρετανικό δίκαιο σχεδόν στο σύνολό του, άρα αυτό θα είναι πλέον ενυπόθηκο και κάθε αθέτηση πληρωμής του θα επισύρει κατασχέσεις.

Πώς λοιπόν θα μπορούσε η Ελλάδα να πάει σε ένα δεύτερο «κούρεμα» είτε για να μπει στον ESM είτε επειδή θα κρίνει αύριο μια άλλη κυβέρνηση ότι είναι αδύνατον να το εξυπηρετήσει;

● Επιπλέον, πώς θα μπορούσε να υπαχθεί στην «ομπρέλα» του ESM με εξωπραγματικές δημοσιονομικές αποκλίσεις – με το χρέος πρώτο και πιο καθοριστικό παράγοντα για την προοπτική και την εξέλιξη της οικονομίας της;

● Ακόμη όμως κι αν ξεχάσουμε τον ESM, και μόνο η τήρηση των όρων του νέου ευρωσυμφώνου σταθερότητας θα ήταν εντελώς αδύνατη λόγω αυτών των αποκλίσεων.


Το ευρώ δεν μας «σηκώνει»

Μήπως λοιπόν η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη, ανεξάρτητα από την άποψη του καθενός μας για τη σκοπιμότητα παραμονής ή εξόδου από το ευρώ; Προς το παρόν απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν έχει ούτε ο... Λουκάς Παπαδήμος. Ή, μάλλον, αποφεύγει προσώρας να τη δώσει.

● Στη συνέντευξη που έδωσε στο CNBC δηλώνει απολύτως βέβαιος μόνο για το ότι η Ελλάδα θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της – παλιές και νέες, όπως αυτές απορρέουν από Μνημόνιο, Μεσοπρόθεσμο, PSI, νέα δανειακή, ενδιάμεσα μνημόνια κ.λπ.

Αδυνατεί όμως – ή, μάλλον, αποφεύγει – να πει αν αυτές οι τρομακτικές θυσίες, οι οποίες αποδεδειγμένα καταστρέφουν εκ θεμελίων την οικονομία και τη χώρα, θα έχουν αυτό που ο ίδιος και οι συν αυτώ θεωρούν «αντίδωρο»: την παραμονή στο ευρώ και τη βιωσιμότητα του χρέους ώστε να αποφευχθεί μια παταγώδης χρεοκοπία.

Μα, αν αδυνατεί – αν δηλαδή... αποφεύγει – ο πρωθυπουργός της χώρας να δώσει έστω μια αμυδρή ακτίνα φωτός ώστε να δικαιολογήσει την απίστευτη αγριότητα όσων ετοιμάζεται να επιβάλει, τότε γιατί ενοχλούν οι κατά καιρούς μαύρες προβλέψεις όσων θεωρούν, αξιολογώντας τα οικονομικά στοιχεία της χώρας και το διεθνές περιβάλλον, ότι απλώς «δεν τη βγάζουμε» και ότι πτώχευση και έξοδος από το ευρώ είναι η μόνη προοπτική που μεσοπρόθεσμα σχεδιάζουν για την Ελλάδα οι «εταίροι» και δανειστές μας;

Μήπως επειδή, όπως κατά κόρον γράφουμε, το πρόβλημα ποτέ δεν ήταν η «σωτηρία» της χώρας, αλλά η διασφάλιση των δανειστών;

Μήπως επειδή αυτοί που σήμερα μας εξανδραποδίζουν για να μείνουμε στο ευρώ θα είναι οι ίδιοι που θα μας «πουλήσουν» ως σωτηρία την έξοδο;

Μήπως επειδή και με έξοδο από το ευρώ θέλουν οι ίδιοι να ελέγξουν την «επόμενη μέρα»;

Μήπως, τέλος, τις κατά καιρούς πληροφορίες και ρεπορτάζ, τα οποία έχουμε δημοσιεύσει και λένε ότι το ΔΝΤ είναι... έτοιμο να μας «στηρίξει» ανεξάρτητα από τη στάση της Ευρώπης, πρέπει να τα λαμβάνουμε όλο και πιο σοβαρά υπ’ όψιν;

Για την απάντηση στο τελευταίο ερώτημα μην βιάζεστε – άλλωστε, ήδη από την εποχή της κυβέρνησης Παπανδρέου, δεν ήταν λίγοι όσοι το καλόβλεπαν. Κυρίως όμως το καλοβλέπει η Ουάσιγκτον κι αυτό δεν είναι αμελητέο στοιχείο.

Η διαδικασία στην οποία έχει μπει τώρα η Ελλάδα είναι, όπως εκατοντάδες φορές έχουμε γράψει, ένα είδος ελεγχόμενης (από τους δανειστές) χρεοκοπίας – στο όνομα μάλιστα της αποφυγής της! Δυστυχώς οι όροι που θα τη συνοδεύσουν, ανεξαρτήτως της κατάληξης του PSI, θα είναι τέτοιοι που να διαμορφώνουν καθεστώς «διαρκούς χρεοκοπίας». Από την οποία δεν θα μπορούμε στο μέλλον να βγούμε ούτε εύκολα ούτε ομαλά.

Δεν θα ήθελα μάλιστα ούτε να σκέφτομαι τι θα αντιμετωπίσουν ύστερα από ένα διάστημα όσοι σήμερα παραμυθιάζουν τόσο άγρια μια ολόκληρη χώρα...