Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Μαρ 2015

Υπ. Δικαιοσύνης: «Εκτελεστή η απόφαση Αρείου Πάγου για τους συγγενείς θυμάτων του Διστόμου»

Το θέμα της αναγκαστικής εκτέλεσης απόφασης του Αρείου Πάγου για κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού κράτους εντός Ελλάδος, ως αποζημίωση συγγενών των θυμάτων του Διστόμου, επανήλθε στη Βουλή, στο πλαίσιο της συζήτησης για τις Γερμανικές Οφειλές.

«Η απόφαση του Αρείου Πάγου παραμένει εκτελεστή και προσωπικά είμαι έτοιμος να δώσω την άδεια για την εκτέλεσή της», είπε χαρακτηριστικά ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Κ. Παρασκευόπουλος, χειροκροτούμενος από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και πρόσθεσε: «Το χρόνο για την εκτέλεση αυτής της επίσπευσης της διαδικασίας, βεβαίως θα τον εξαρτήσω ενόψει και της νομικής πολυπλοκότητας του θέματος, αλλά και των εθνικών του διαστάσεων, και από την πολιτική διαπραγμάτευση που θα επιχειρήσει η κυβέρνηση, και από τη γνώμη της Βουλής». Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Παρασκευόπουλος είχε αναφερθεί στο θέμα και κατά την ομιλία του στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. «Θα προωθηθούν και οι διεκδικήσεις αποζημιώσεων και κατοχικών δανείων με την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων», είχε πει χαρακτηριστικά.

Το συγκεκριμένο ζήτημα, πάντως, είχε απασχολήσει τη Βουλή και στις 19 Σεπτεμβρίου 2013, όταν με αφορμή ερώτηση του βουλευτή Β.Καπερνάρου, ο εκείνη την εποχή υπουργός Δικαιοσύνης Χαρ. Αθανασίου έλεγε επίσης ότι προσωπικά θα ήταν έτοιμος να κάνει ό,τι θα ήθελε και ο κάθε Ελληνας πολίτης, πλην όμως παρέπεμπε τη διευθέτηση του θέματος κάποια στιγμή στο μέλλον, ως «πολύπλοκο», με πτυχές πολιτικές και με προεκτάσεις που άπτονται των διεθνώς σχέσεων της χώρας.

«Μη μου λέτε να σας πω τις προσωπικές μου απόψεις, γιατί οι προσωπικές μου απόψεις δεν θα διέφεραν πολύ από αυτές του κάθε Έλληνα πολίτη» τόνιζε τότε ο κ. Αθανασίου κάνοντας λόγο για ένα «πολύπλοκο θέμα» και ένα «σύνθετο ζήτημα». Και συνέχιζε: «Όλοι γνωρίζουμε ότι το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων σαφώς έχει προεκτάσεις εξωτερικής πολιτικής, αλλά και διεθνών σχέσεων και οι πτυχές του πρέπει να αντιμετωπιστούν συνολικά και συστηματικά». 

Το ιστορικό
Σε εκείνη τη συνεδρίαση, ο κ. Αθανασίου είχε αναφερθεί αναλυτικά στο ιστορικό της υπόθεσης, λέγοντας μεταξύ άλλων:

«Υπήρχε η αγωγή στις 27-11-1995 με ενάγοντες φυσικά πρόσωπα και τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση της Βοιωτίας, που ενεργούσε ατομικά και ως εκπρόσωπος των φυσικών προσώπων κατά του γερμανικού δημοσίου για τις αποζημιώσεις της περιοχής εκεί του Διστόμου.

Εξεδόθη ερήμην του γερμανικού δημοσίου η 137/97 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, που απέρριψε την αγωγή ως προς τη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση καθ’ ο μέρος ενήργησε ατομικά. Την έκανε δεκτή κατά το μέρος που εκπροσωπούσε φυσικά πρόσωπα για ορισμένα ποσά και για μια δικαστική δαπάνη ύψους 150 εκατομμυρίων δραχμών.

Η απόφαση κατέστη αμετάκλητη μετά την απόρριψη αίτησης αναίρεσης που άσκησε το γερμανικό δημόσιο στον Άρειο Πάγο. Ο Άρειος Πάγος εν ολομελεία με την 11/2000 απόφασή του απέρριψε την αίτηση αναιρέσεως του γερμανικού δημοσίου. Έτσι, λοιπόν, η απόφαση κατέστη αμετάκλητη και εκτελεστή.

Στη συνέχεια αρχίζει η διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης. Με απόγραφο εκτελεστό της απόφασης του πρωτοδικείου για τη δικαστική δαπάνη επετάγη στο γερμανικό δημόσιο να πληρώσει τη δικαστική δαπάνη –όχι τα ποσά, τη δικαστική δαπάνη, δηλαδή τα 150 εκατομμύρια δραχμές- και επεβλήθη αναγκαστική κατάσχεση με έκθεση κατασχέσεως κάποιας δικαστικής επιμελήτριας σε βάρος ακίνητης περιουσίας του γερμανικού δημοσίου στη χώρα μας του Ιδρύματος «Γκαίτε», δηλαδή εκεί που στεγάζεται το ακίνητο του Ιδρύματος «Γκαίτε».

Το γερμανικό δημόσιο άσκησε ανακοπή κατά της εκτελέσεως, με κύριο λόγο ότι δεν υπήρχε άδεια του Υπουργού Δικαιοσύνης, κατά το 923 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

 Επί της ανακοπής εκδόθηκε η 3667/2001 απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου, που απέρριψε την ανακοπή του γερμανικού δημοσίου. Έκρινε ότι δεν απαιτείται άδεια και απέρριψε και τους λοιπούς λόγους. Είπαμε ότι η επίσπευση γινόταν μόνο για τη δικαστική δαπάνη και όχι για τις απαιτήσεις των βλαβέντων, ζημιωθέντων εναγόντων.

Το γερμανικό δημόσιο ασκεί έφεση με ημερομηνία 9-7-11. Επί της εφέσεως εκδίδεται απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η 6848, με την οποία έγινε δεκτή η έφεση, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοδικείου και αφού δίκασε την ανακοπή την απέρριψε, με το σκεπτικό ότι απαιτείται άδεια του Υπουργού Δικαιοσύνης, η οποία στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρχε.

 Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε αναίρεση, η οποία απορρίφθηκε για τους ίδιους λόγους. Αυτό είναι το ιστορικό της εκτελέσεως».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Η ελληνική κυβέρνηση θα τηρήσει στο ακέραιο τις υποχρέωσεις της, το ίδιο όμως πρέπει να να πράξουν και οι εταίροι της διεμήνυσε από το βήμα της Βουλής ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, κατά την έναρξη της συζήτησης περί σύστασης επίτροπής για τις γερμανικές αποζημιώσεις. «Η επίκληση της ηθικής δεν μπορεί να είναι α λα καρτ» τόνισε.

«Θέλω σας διαβεβαιώσω ότι η ελληνική κυβέρνηση θα εργαστεί άοκνα, ώστε με ισότιμους όρους, μέσα από το διάλογο στο πλαίσιο μιας έντιμης διαπραγμάτευσης, να συνδράμει ώστε να βρεθεί λύση στα πολύπλοκα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη.
Θα εργαστεί ώστε να τηρήσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της. Αλλά ταυτόχρονα θα εργαστεί ώστε να τηρηθούν όλες οι ανεκπλήρωτες υποχρεώσεις προς την Ελλάδα και τον Ελληνικό λαό. Και όπως εμείς δεσμευόμαστε να τηρήσουμε τις υποχρεώσεις μας έτσι οφείλουν να πράξουν και όλες οι πλευρές. Γιατί η ηθική δεν μπορεί να είναι αλα καρτ. Δε μπορεί να είναι κατά περίσταση» τόνισε.

Ο κ. Τσίπρας είπε ότι έλαβε το λόγο για συμβολικούς και ουσιαστικούς λόγους, γι να αποτίσει φόρο τιμής στα θύματα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, τους αγωνιστές της εθνικής αντίστασης και σε όσους υπέφεραν από τη ναζιστική θηριωδία για να έχουμε μία πατρίδα ελεύθερη και κυρίαρχη.

Οι μνήμες αυτές, πρόσθεσε ο πρωθυπουργός, πρέπει να διατηρηθούν όχι για να καλλιεργούν την καχυποψία και το μίσος μεταξύ των λαών, αλλά για να θυμόμαστε τι σημαίνει ναζισμός, τι σημαίνει φασισμός.

«Για να θυμόμαστε ότι όταν τη θέση της αλληλεγγύης, της φιλίας, της συνεργασίας και του διαλόγου μεταξύ των λαών, παίρνει η αίσθηση της υπεροχής και του ιστορικού πεπρωμένου» τόνισε.

Ο κ. Τσίπρας σημείωσε ότι μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο «επικράτησε η λογική του εξευτελισμού και της εξαθλίωσης ενός ολόκληρου λαού για την ήττα του» γεγονός που το πλήρωσαν οι λαοί της Ευρώπης, της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης.

«Οι λαοί της Ευρώπης και οι ηγεσίες τους, οφείλουν να θυμούνται και αντλούν συμπεράσματα από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Γιατί η Ευρώπη δεν πρέπει, δεν της επιτρέπεται να κάνει σήμερα τα ίδια λάθη» δήλωσε.

Ο πρωθυπουργός υπενθύμισε επίσης ότι μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Γερμανία ωφελήθηκε -ορθώς – από σειρά παρεμβάσεων με κυριότερες την διαγραφή του χρέους της από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την Σύμβαση του Λονδίνου το 1953 και φυσικά «με τα τεράστια ποσά που εκταμιεύτηκαν από τους Συμμάχους για την ανοικοδόμηση της».

«Η Σύμβαση όμως του Λονδίνου αναγνωρίζει ταυτόχρονα ότι απομένουν οι τελικές Γερμανικές Αποζημιώσεις για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίες θα έπρεπε να διευθετηθούν με την τελική συνθήκη ειρήνης που δεν υπογράφτηκε μέχρι το 1990, εξαιτίας της διχοτόμησης της Γερμανίας.
Η επανένωση των δύο Γερμανιών δημιούργησε τις αναγκαίες νομικές και πολιτικές προϋποθέσεις για την επίλυση του ζητήματος, αλλά οι γερμανικές κυβερνήσεις από τότε και στο εξής επέλεξαν τη σιωπή, τα νομικά τεχνάσματα, την αναβολή και την παρέλκυση» τόνισε ο κ. Τσίπρας και αναρωτήθηκε: «Είναι άραγε ηθική αυτή η στάση;»

Ο πρωθυπουργός είπε επίσης ότι η διμερής συμφωνία του 1960 «δεν αφορούσε αποζημιώσεις για τις καταστροφές που υπέστη η χώρα αλλά αποζημιώσεις για τα θύματα του ναζισμού στην Ελλάδα. Και φυσικά, σε καμία περίπτωση, δεν αφορούσε ούτε το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο αλλά ούτε και αξιώσεις για αποζημίωση εξαιτίας εγκλημάτων πολέμου, εξαιτίας της σχεδόν ολικής καταστροφής των υποδομών της χώρας αλλά και της διάλυσης της οικονομίας της κατά τη διάρκεια του πολέμου και της κατοχής».

«Όλα αυτά, γνωρίζω, ότι είναι ταυτόχρονα εξαιρετικά τεχνικά αλλά και εξαιρετικά ευαίσθητα ζητήματα και ίσως δεν είναι αυτός ο χώρος και ο χρόνος για να επεκταθώ. Οι αναγκαίες διευκρινίσεις και η τεχνική επεξεργασία δεν θα γίνει από εμένα αλλά από τους ειδικούς. Νομικούς και ιστορικούς.
Αυτό που θέλω εγώ να διαβεβαιώσω, τόσο τον Ελληνικό όσο και τον Γερμανικό λαό, είναι ότι θα προσεγγίσουμε το θέμα με την αναγκαία ακριβώς ευαισθησία, με αίσθημα ευθύνης και ειλικρίνειας, με διάθεση συνεννόησης και διαλόγου. Το ίδιο, όμως, περιμένουμε και από τη Γερμανική Κυβέρνηση. Για λόγους πολιτικούς, ιστορικούς, συμβολικούς αλλά και ηθικούς» συμπλήρωσε.

«Απέναντι σε έναν ηθικολογικό τόνο που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια στη δημόσια συζήτηση στην Ευρώπη, εμείς δεν επιλέγουμε ούτε τη θέση του μαθητή που σκύβει το κεφάλι και χαμηλώνει τα μάτια απέναντι στην αφ’ υψηλού ηθική διδασκαλία, αλλά ούτε διεκδικούμε τη θέση του ηθικοδιδάσκαλου που κουνά επιτιμητικά το δάχτυλο, απέναντι στον υποτιθέμενο αμαρτωλό, ζητώντας του να πληρώσει για τις αμαρτίες του. Αντίθετα επιλέγουμε το δρόμο της διαπραγμάτευσης και του διαλόγου, της αλληλοκατανόησης και της δικαιοσύνης» τόνισε ο Αλ.Τσίπρας.

Ολόκληρη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα


Κυρία Πρόεδρε,
Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές,

Παίρνω σήμερα το λόγο στην ιστορική αυτή συνεδρίαση όχι μόνο για λόγους συμβολικούς αλλά και ουσιαστικούς.
Πρώτα και κύρια για να αποτίσω φόρο τιμής στα θύματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αλλά και για να τιμήσω όλες και όλους τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες από ολόκληρο τον κόσμο που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία των πατρίδων τους,
Που έδωσαν τη ζωή τους για να ηττηθεί ο ναζισμός που έριξε την δηλητηριώδη ομίχλη του πάνω στους λαούς του κόσμου.

Παίρνω, επίσης, το λόγο για να τιμήσω τους αγωνιστές της ελληνικής εθνικής αντίστασης που έδωσαν τη ζωή τους για να απαλλαχθεί η χώρα μας από τη ναζιστική θηριωδία και την κατοχή.
Για να μπορούμε σήμερα να έχουμε μια πατρίδα ελεύθερη και κυρίαρχη.
Κάποιοι μας λένε γιατί καταπιάνεστε με το παρελθόν, κοιτάξτε το μέλλον.
Μα ποια χώρα, ποιος λαός μπορεί να έχει μέλλον αν δε τιμά την ιστορία και τους αγώνες του;
Ποιος λαός μπορεί να προχωρήσει μπροστά σβήνοντας τη συλλογική μνήμη και αφήνοντας ιστορικά αδικαίωτους τους αγώνες και τις θυσίες του;

Άλλωστε δεν έχει περάσει και τόσο πολύς καιρός από τότε, κυρίες και κύριοι Βουλευτές.
Είναι ακόμα ζώσα η γενιά της κατοχής και της Εθνικής αντίστασης.
Και νωπές στη συλλογική μνήμη του λαού μας οι εικόνες και οι ήχοι των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων στο Δίστομο και στην Καισαριανή, στα Καλάβρυτα και στη Βιάννο.
Είναι ακόμη νωπά στη μνήμη του λαού μας τα εγκλήματα και οι καταστροφές που προκάλεσαν τα στρατεύματα του Γ’ Ράιχ σε όλο το μήκος και το πλάτος της Ελληνικής Επικράτειας αλλά και της Ευρώπης ολόκληρης.

Και οι μνήμες αυτές οφείλουν να διατηρηθούν στις νεότερες γενιές.
Έχουμε χρέος, ιστορικό, πολιτικό και ηθικό να τις διατηρήσουμε.
Όχι για να διατηρήσουμε την καχυποψία και το μίσος μεταξύ των λαών αλλά για να θυμόμαστε πάντα τι σημαίνει ναζισμός, τι σημαίνει φασισμός.
Για να θυμόμαστε ότι όταν τη θέση της αλληλεγγύης, της φιλίας, της συνεργασίας και του διαλόγου μεταξύ των λαών, παίρνει η αίσθηση της υπεροχής και του ιστορικού πεπρωμένου.
Όταν τη θέση του σεβασμού παίρνει η μισαλλοδοξία, φυλετική ή κοινωνική, τότε αυτό που κυριαρχεί είναι ο πόλεμος και το σκοτάδι.

Και η Ευρώπη το γνώρισε αυτό το σκοτάδι.
Το έζησε και το μίσησε.
Ήταν αυτός ένας από τους λόγους που οι Ευρωπαϊκοί λαοί συναποφάσισαν να εκκινήσουν τις διαδικασίες το 1957 ώστε να μην ηχήσουν ποτέ ξανά οι σειρήνες του πολέμου.
Και δε πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Γερμανικός λαός υπέφερε εξίσου από τη ναζιστική θηριωδία. Και ότι στη Γερμανία ο ναζισμός επικράτησε επειδή πρωτύτερα ταπεινώθηκε ο Γερμανικός λαός.

Αυτό φυσικά δεν είναι δικαιολογία αλλά εξήγηση.
Είναι το μάθημα του σύντομου 20ου αιώνα, για να θυμηθούμε και τον Έρικ Χομπσμπάουμ.
Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο αυτό που επικράτησε ήταν το μίσος και ο ρεβανσισμός. Αυτό που επικράτησε ήταν η κοντόφθαλμη λογική της ταπείνωσης του ηττημένου για τις αμαρτίες του, η λογική του εξευτελισμού και της εξαθλίωσης ενός ολόκληρου λαού για την ήττα του.
Και αυτή η επιλογή πληρώθηκε αργότερα με το αίμα των νιάτων του κόσμου ολόκληρου.
Της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης.

Οι λαοί της Ευρώπης και οι ηγεσίες τους, οφείλουν να θυμούνται και αντλούν συμπεράσματα από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία.
Γιατί η Ευρώπη δεν πρέπει, δεν της επιτρέπεται να κάνει σήμερα τα ίδια λάθη.

Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές,
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, πράγματι το πάθημα έγινε μάθημα.

Η Γερμανία παρά τα εγκλήματα του Γ’ Ράιχ και των χιτλερικών ορδών που κατέκαψαν τον κόσμο, παρά το ολοκληρωτικό κακό του Ολοκαυτώματος, ωφελήθηκε -και ορθώς ωφελήθηκε- από σειρά παρεμβάσεων. Με κυριότερες την διαγραφή του χρέους της από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την Σύμβαση του Λονδίνου το 1953 και φυσικά με τα τεράστια ποσά που εκταμιεύτηκαν από τους Συμμάχους για την ανοικοδόμηση της.

Η Σύμβαση όμως του Λονδίνου αναγνωρίζει ταυτόχρονα ότι απομένουν οι τελικές Γερμανικές Αποζημιώσεις για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίες θα έπρεπε να διευθετηθούν με την τελική συνθήκη ειρήνης που δεν υπογράφτηκε μέχρι το 1990, εξαιτίας της διχοτόμησης της Γερμανίας.

Η επανένωση των δύο Γερμανιών δημιούργησε τις αναγκαίες νομικές και πολιτικές προϋποθέσεις για την επίλυση του ζητήματος, αλλά οι γερμανικές κυβερνήσεις από τότε και στο εξής επέλεξαν τη σιωπή, τα νομικά τεχνάσματα, την αναβολή και την παρέλκυση.

Και αναρωτιέμαι κυρίες και κύριοι βουλευτές:
Είναι άραγε ηθική αυτή η στάση;

Μίλησα για νομικά τεχνάσματα και επειδή τα ζητήματα αυτά είναι πάρα πολύ κρίσιμα, θέλω να εξηγήσω σαφώς τι εννοώ για να μην παραμείνουν σκιές.
Όταν η Γερμανία αποδέχεται έστω να τοποθετηθεί για το ζήτημα των οφειλών της προς την Ελλάδα από το Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, επικαλείται την Διμερή μας Συμφωνία του 1960.
Τότε που με δική της πρωτοβουλία κατέβαλε 115 εκατομμύρια Μάρκα, ως αποζημιώσεις, και το τότε Βασίλειο της Ελλάδας αναγνώρισε ότι δεν έχει περαιτέρω σχετικές αξιώσεις.

Η συμφωνία όμως αυτή δεν αφορούσε αποζημιώσεις για τις καταστροφές που υπέστη η χώρα αλλά αποζημιώσεις για τα θύματα του ναζισμού στην Ελλάδα.
Και φυσικά, σε καμία περίπτωση, δεν αφορούσε ούτε το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο αλλά ούτε και αξιώσεις για αποζημίωση εξαιτίας εγκλημάτων πολέμου, εξαιτίας της σχεδόν ολικής καταστροφής των υποδομών της χώρας αλλά και της διάλυσης της οικονομίας της κατά τη διάρκεια του πολέμου και της κατοχής.

Όλα αυτά, γνωρίζω, ότι είναι ταυτόχρονα εξαιρετικά τεχνικά αλλά και εξαιρετικά ευαίσθητα ζητήματα και ίσως δεν είναι αυτός ο χώρος και ο χρόνος για να επεκταθώ.
Οι αναγκαίες διευκρινίσεις και η τεχνική επεξεργασία δεν θα γίνει από εμένα αλλά από τους ειδικούς. Νομικούς και ιστορικούς.

Αυτό που θέλω εγώ να διαβεβαιώσω, τόσο τον Ελληνικό όσο και τον Γερμανικό λαό, είναι ότι θα προσεγγίσουμε το θέμα με την αναγκαία ακριβώς ευαισθησία, με αίσθημα ευθύνης και ειλικρίνειας, με διάθεση συνεννόησης και διαλόγου.

Το ίδιο, όμως, περιμένουμε και από τη Γερμανική Κυβέρνηση.
Για λόγους πολιτικούς, ιστορικούς, συμβολικούς αλλά και ηθικούς.

Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές,
Απέναντι σε έναν ηθικολογικό τόνο που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια στη δημόσια συζήτηση στην Ευρώπη, εμείς δεν επιλέγουμε ούτε τη θέση του μαθητή που σκύβει το κεφάλι και χαμηλώνει τα μάτια απέναντι στην αφ’ υψηλού ηθική διδασκαλία, αλλά ούτε διεκδικούμε τη θέση του ηθικοδιδάσκαλου που κουνά επιτιμητικά το δάχτυλο, απέναντι στον υποτιθέμενο αμαρτωλό, ζητώντας του να πληρώσει για τις αμαρτίες του.

Αντίθετα επιλέγουμε το δρόμο της διαπραγμάτευσης και του διαλόγου, της αλληλοκατανόησης και της δικαιοσύνης.
Δεν κάνουμε εδώ θεοδικία, αλλά την ίδια στιγμή δεν παραιτούμαστε και από τις απαράγραπτες αξιώσεις μας.
Δεν κάνουμε μαθήματα ηθικής αλλά δεν δεχόμαστε και μαθήματα ηθικής.

Διότι, ξέρετε, πολλές φορές το τελευταίο διάστημα στο άκουσμα πολλών προκλητικών δηλώσεων από το εξωτερικό, μου έρχεται στο μυαλό το περίφημο απόσπασμα από την επί του Όρους ομιλία του Ιησού: Βλέπουν την ακίδα στο μάτι του αδελφού τους, αλλά όχι το δοκάρι στο δικό τους.

Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές
Κυρία Πρόεδρε,
Κλείνοντας αυτή τη σύντομη παρέμβαση μου, θέλω σας διαβεβαιώσω ότι η ελληνική κυβέρνηση θα εργαστεί άοκνα, ώστε με ισότιμους όρους, μέσα από το διάλογο στο πλαίσιο μιας έντιμης διαπραγμάτευσης, να συνδράμει ώστε να βρεθεί λύση στα πολύπλοκα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη.
Θα εργαστεί ώστε να τηρήσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της.
Αλλά ταυτόχρονα θα εργαστεί ώστε να τηρηθούν όλες οι ανεκπλήρωτες υποχρεώσεις προς την Ελλάδα και τον Ελληνικό λαό.

Και όπως εμείς δεσμευόμαστε να τηρήσουμε τις υποχρεώσεις μας έτσι οφείλουν να πράξουν και όλες οι πλευρές.
Γιατί η ηθική δεν μπορεί να είναι αλα καρτ.
Δε μπορεί να είναι κατά περίσταση.

Η νέα ελληνική κυβέρνηση θα στηρίξει πραγματικά και με όλες της τις δυνάμεις, την πρωτοβουλία για την ανασύσταση, ανασυγκρότηση και αναβάθμιση της Επιτροπής για την Διεκδίκηση των Γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα.

Θα την στηρίξουμε αληθινά και ουσιαστικά και όχι για επικοινωνιακούς λόγους.
Είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε κάθε πολιτική και νομική συνδρομή, ώστε οι προσπάθειες της Επιτροπής αυτής να αποδώσουν.
Και στα πλαίσια της θητείας της να φέρουν ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Να φέρουν λύση.
Να δικαιώσουν αυτό το ανεκπλήρωτο ηθικό αλλά και υλικό ιστορικό χρέος, όχι απέναντι στον Ελληνικό λαό, αλλά απέναντι σε όλους τους λαούς της Ευρώπης που πολέμησαν, μάτωσαν και νίκησαν το ναζισμό.
Το οφείλουμε στην ιστορία μας.
Το οφείλουμε στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης.
Το οφείλουμε στα θύματα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.
Το οφείλουμε στην Ευρώπη και στους λαούς της που έχουν δικαίωμα στη μνήμη και σε ένα μέλλον απελευθερωμένο από κάθε λογής ολοκληρωτισμό.

Σας Ευχαριστώ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τιμωρία των υπεύθυνων για τα μνημόνια, μόνο με ανατροπή του Συντάγματος μπορεί να γίνει


Όπως ανακοινώθηκε από το Μέγαρο Μαξίμου, μετά από σύσκεψη που έγινε χθες, αποφασίστηκε η σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για τα έτη από 2009 μέχρι 2014, με αντικείμενο το πώς εισήλθε η Ελλάδα στα μνημόνια. Επίσης αποφασίστηκε η επίσπευση των διαδικασιών που αφορούν τις ήδη διαβιβασθείσες στη Βουλή δικογραφίες που σχετίζονται με την υπαγωγή της χώρας στην μνημονιακή επιτροπεία αλλά και με ζητήματα που αφορούν ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες για το PSI και την 1η και 2η ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών.

Για όσους αναγνώστες πιστέψουν ότι επιτέλους θα καταδικαστούν οι υπεύθυνοι πολιτικοί, τους λέμε να το ξεχάσουν. Σύμφωνα με το άρθρο 86 παρ. 3 εδ. 2 του Συντάγματος, όλα τα αδικήματα των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, παραγράφηκαν πέρυσι τον Μάϊο, όταν ο Σαμαράς έκλεισε τη δεύτερη τακτική σύνοδο της προηγούμενης Βουλής. Επομένως, η εξεταστική επιτροπή που θα γίνει, θα έχει μόνο πληροφοριακό χαρακτήρα. Αδικήματα που δεν έχουν παραγραφεί είναι μόνο όσα τυχόν διαπράχτηκαν από τη κυβέρνηση Σαμαρά.

Αυτό ακριβώς λέει το ισχύον Σύνταγμα, το οποίο και προστατεύει τους υπεύθυνους πολιτικούς των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, ακόμα και αν αποδειχθεί ότι είχαν ποινικές ευθύνες.

Για να τιμωρηθούν τυχόν υπεύθυνοι αυτών των κυβερνήσεων, αλλά ακόμα και προηγούμενων κυβερνήσεων, θα πρέπει να θεσπιστεί νέο εξ υπαρχής Σύνταγμα, το οποίο θα πρέπει να έχει και ρήτρα αναδρομικότητας. Κάθε νέο Σύνταγμα (και όχι αναθεώρηση του παλιού) δημιουργεί πρωτογενές δίκαιο το οποίο δεν δεσμεύεται από το προηγούμενο Σύνταγμα. Αντίθετα η αναθεώρηση του Συντάγματος διατηρεί σε απόλυτη ισχύ το υπάρχον Σύνταγμα και απλά του αλλάζει κάποιες διατάξεις, οι οποίες όμως ισχύουν για το μέλλον και δεν έχουν αναδρομική ισχύ. Έτσι, στην περίπτωση νέου Συντάγματος, ισχύουν οι παραγραφές του απλού ποινικού δικαίου που ισχύουν για όλους του πολίτες και μάλιστα εδώ μπορεί να θεωρηθεί ότι τελούσαν σε αναστολή λόγω ανωτέρας βίας. Δηλαδή λόγω ενός αντιδημοκρατικού Συντάγματος που εμπόδιζε τη Δικαιοσύνη να τιμωρήσει τους υπεύθυνους πολιτικούς. Κάτι παρόμοιο έγινε και με την τιμωρία των πρωταιτίων της χούντας.

Αν και ο υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ κ. Κατρούγκαλος προτείνει θέσπιση νέου Συντάγματος και μάλιστα φτιαγμένο από τον ίδιο το λαό και όχι το πολιτικό προσωπικό, αντίθετα ο κ. Τσίπρας είναι απόλυτα συστημικός, επιμένοντας μόνο σε αναθεώρηση του ισχύοντος Συντάγματος, που φυσικά καλύπτει και τις ποινικές ευθύνες των πολιτικών. Μάλιστα κατά τις προγραμματικές δηλώσεις του μέσα στη Βουλή, δήλωσε πως ο ίδιος αποτελείται από κάθε λέξη του ισχύοντος Συντάγματος και προφανώς και από το άρθρο 86 που προστατεύει τους πολιτικούς.

Η δημιουργία νέου Συντάγματος δικαιολογείται συνήθως σε έκτακτες καταστάσεις που δημιουργούν την ανάγκη για ένα νέο λαϊκό συμβόλαιο, ένα νέο καταστατικό χάρτη του κράτους. Αναρωτιόμαστε όμως: Είναι ή όχι έκτακτη κατάσταση η χρεοκοπία του ελληνικού κράτους και μάλιστα κάτω από την εφαρμογή επί 40 χρόνια του ισχύοντος Συντάγματος; Αν νομίζετε ότι δεν φταίει το Σύνταγμα αλλά οι πολιτικοί που το εφαρμόζουν, ορίστε λοιπόν, τώρα εκλέξαμε την αριστερά και νέα άφθαρτα πρόσωπα. Περιμένετε λοιπόν και θα δείτε την κατάληξη.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κλεισθένης


Τα συμβαίνοντα, ειδικότερα τις τελευταίες εβδομάδες, οδηγούν κάθε καλοπροαίρετο σε μερικά, δυστυχώς, άσχημα συμπεράσματα.

Παρακολουθούμε ένα πολιτικό σύστημα Δον Κιχώτη, ημίτρελο, να παλεύει με φανταστικούς εχθρούς, να ζει στον δικό του φανταστικό κόσμο. Ένα πολιτικό σύστημα που αδιαφορεί για τον λαό. Ένα πολιτικό σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για την μακροημέρευσή του.

Ακόμη παρακολουθούμε έναν λαό Σάντσο Πάντσα, καβάλα στο γαϊδουράκι, ούτε άλογο δεν καβαλάει τρομάρα του, πλήρως παραιτημένο, έχοντας αποδεχτεί την μοίρα του φτωχού και εξαθλιωμένου, να ακολουθεί ένα σάπιο πολιτικό σύστημα Δον Κιχώτη, στις φαντασιώσεις του και στις μάχες του με αόρατους εχθρούς. Να του αρέσει το παραμύθι ή χειρότερα η "παραμύθα".

Θα πει κάποιος, βαριές κουβέντες.
Απέχουν όμως πολύ απ' την αλήθεια;

  • Οι Ευρωπαίοι μας λοιδορούν κι εμείς τους ικετεύουμε για δανεικά.
  • Οι Ευρωπαίοι μας βρίζουν χυδαία κι εμείς τους παρακαλάμε να μας δεχτούν σαν ισότιμους.
  • Οι Ευρωπαίοι σκοπεύουν να μας αγοράσουν για ένα κομμάτι ψωμί κι εμείς σφυρίζουμε αδιάφορα.
  • Οι Ευρωπαίοι μας πατάνε στον λαιμό κι εμείς γαργαλιόμαστε και χασκογελάμε.
  • Οι Ευρωπαίοι σφίγγουν την θηλιά γύρω απ' τον λαιμό μας κι εμείς περιμένουμε αδιαμαρτύρητα τον φυσικό μας θάνατο.

Αλήθεια, που είναι το φοιτητικό κίνημα, που λουφάζει;
Μήπως κάθεται αποχαυνωμένο στα καφέ με τα κινητά του και τα γκομενιλίκια του;

Σε ποιο νιρβάνα βρίσκονται οι ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι;

Οι συνταξιούχοι των 300 ή 400 ευρώ ζουν μόνο για να παρακολουθούν τηλεόραση;

Οι εξαθλιωμένοι τι περιμένουν;

Δυστυχώς ο λαός σαν τον Σάντσο Πάντσα έχει αποδεχτεί την εξαθλίωσή του, έχει παραιτηθεί των αγώνων και ξεχνάει ότι έχει ένα φορτίο χιλιάδων χρόνων ιστορίας.

Ο καταναλωτισμός τον έχει αλλοτριώσει, η λογική της ήσσονος προσπάθειας ή καλύτερα της μη προσπάθειας έγινε επικυρίαρχη.

Έμεινε ικανοποιημένος που του δόθηκε η ευκαιρία να ψηφίσει στις εκλογές. Έβαλε τον Δον Κιχώτη να του λύσει τα προβλήματα αρνούμενος να συμμετέχει στα δρώμενα. Που και που κάποια συγκέντρωση για την τιμή των όπλων.

Μήπως δυστυχώς ήρθε η ώρα να πούμε "καληνύχτα Ελλάδα";


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Άρθρο - καταπέλτη δημοσιεύει στο Foreign Policy ο Philippe Legrain. Η προσπάθεια της Γερμανίας να επιβάλει τη γραμμή της και πώς η ίδια παραβιάζει τις Συνθήκες. H αποκαθήλωση εκλεγμένων κυβερνήσεων, οι γερμανικές τράπεζες και η ελληνική περίπτωση.


Του Philippe Legrain

«Οι νέες εκλογές δεν αλλάζουν τίποτα», ισχυρίστηκε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, πριν από τις ελληνικές εκλογές του Ιανουαρίου, που έφεραν στην εξουσία μια ριζοσπαστική αριστερή κυβέρνηση, η οποία δεσμευόταν να βάλει τέλος στη λιτότητα και να απαιτήσει ελάφρυνση χρέους από τους πιστωτές της ευρωζώνης.

Η νέα ελληνική κυβέρνηση, επέμεινε ο Σόιμπλε, πρέπει να αποδεχθεί τους όρους που είχαν συμφωνηθεί με τους προκατόχους της. Σε μεγάλο βαθμό, η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας το έχει κάνει αυτό, παρά τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Πώς, τότε, μπορούν πραγματικά να αλλάξουν οι καταστροφικές πολιτικές που επιβλήθηκαν από τους ομοίους του Σόιμπλε; Είναι συμβατή με τη Δημοκρατία η συμμετοχή στην ευρωζώνη;

Αυτό είναι παραπάνω από απλώς ένα ελληνικό ζήτημα. Εκλογές αναμένονται κάποια στιγμή φέτος στην Ισπανία και οι ριζοσπαστικοί Αριστεροί Podemos προηγούνται στις δημοσκοπήσεις. Πράγματι, σε όλες σχεδόν τις εκλογές που διενεργήθηκαν από τότε που ξέσπασε η κρίση, οι ψηφοφόροι έχουν πετάξει έξω τις κυβερνήσεις τους, μόνο και μόνο για να τους πουν ο Σόιμπλε και τα τσιράκια του στην ευρωζώνη ότι η νέα κυβέρνηση πρέπει να τηρήσει τις αποτυχημένες πολιτικές που οι ψηφοφόροι απέρριψαν.

Το 2012 για παράδειγμα, ο Francois Hollande κέρδισε την προεδρία της Γαλλίας δεσμευόμενος να βάλει τέλος στη λιτότητα, σύντομα όμως αναγκάστηκε από το Βερολίνο να κάνει πίσω. Πέρυσι, με εντολή από τη συντριπτική νίκη του στις ευρωεκλογές, ο μεταρρυθμιστής Ιταλός πρωθυπουργός Matteo Renzi απαίτησε αλλαγές στους δημοσιονομικούς κανόνες της ευρωζώνης που θα έδιναν τη δυνατότητα στην ιταλική κυβέρνηση να κάνει περισσότερες επενδύσεις. Εισέπραξε μια κάθετη άρνηση.

Βέβαια, οι πολιτικοί πολύ συχνά ρίχνουν στα σκουπίδια τις χαλαρές προεκλογικές δεσμεύσεις όταν έρθουν αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα της διακυβέρνησης. Πρόκειται για ένα (λυπηρό) χαρακτηριστικό της Δημοκρατίας, και όχι για απόδειξη έλλειψής της. Όμως οι περιορισμοί στη Δημοκρατία στην ευρωζώνη είναι πραγματικοί.

Το 2011 μάλιστα, οι αρχές της ευρωζώνης ανάγκασαν σε έξοδο τους εκλεγμένους πρωθυπουργούς της Ιταλίας και της Ελλάδας -ο τελευταίος γιατί τόλμησε να προσφέρει στους Έλληνες ένα δημοψήφισμα για τους άδικους όρους που τους επιβλήθηκαν από τη Γερμανία- και τους αντικατέστησαν με υποχωρητικούς, μη εκλεγμένους τεχνοκράτες.

Όσο για τη Γαλλία, δεν είναι οι αγορές που αποτρέπουν την κυβέρνηση από την εφαρμογή δημοσιονομικής τόνωσης -αντιθέτως, οι επενδυτές σκοτώνονται να δανείσουν τσάμπα στο Παρίσι- αλλά το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες. Και είναι η καγκελαρία της Άγκελα Μέρκελ, και όχι η οικονομική «πραγματικότητα», που αποτρέπει την Ιταλία και άλλες χώρες από το να δανειστούν λελογισμένα για επενδύσεις, οι οποίες θα ενίσχυαν την τρέχουσα ζήτηση και τη μελλοντική προσφορά, καθώς και τα δημόσια οικονομικά.

Όταν προκαλείται, η απάντηση του Σόιμπλε είναι ότι οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται: οι κανόνες είναι κανόνες. Όμως ο ισχυρισμός πως οι κανόνες της ευρωζώνης είναι φτιαγμένοι από πέτρα δεν είναι μόνο αντιδημοκρατικός, αλλά και αναληθής. Το Βερολίνο έχει επανειλημμένως καταχραστεί την επιρροή του στους θεσμούς της Ε.Ε. για να ξαναγράψει τους κανόνες της ευρωζώνης, και συνεχίζει να τους παραβιάζει ατιμώρητο.

Δάνεισαν υπερβολικά ποσά σε μια αφερέγγυα Ελλάδα οι γερμανικές τράπεζες; Κανένα πρόβλημα! Θα παραβούμε τη νομική βάση πάνω στην οποία σχηματίστηκε η ευρωζώνη -δηλαδή τον κανόνα "no bailout" της Συνθήκης του Μάαστριχτ, που απαγορεύει στα κράτη μέλη να διασώζουν άλλα κράτη μέλλη- και θα διασώσουμε στα κρυφά αυτές τις τράπεζες δανείζοντας χρήματα των Ευρωπαίων φορολογούμενων στην Αθήνα. Δάνεισαν υπερβολικά ποσά οι γερμανικές τράπεζες και στις αφερέγγυες ιρλανδικές, πορτογαλικές και ισπανικές τράπεζες; Kein Problem!

Σε σύμπραξη με τις διεφθαρμένες εθνικές ελίτ, θα δανείσουμε στις κυβερνήσεις των χωρών αυτών ώστε να μπορέσουν να διασώσουν τις τοπικές τράπεζες και έτσι τους Γερμανούς πιστωτές τους. Αρχίζουν οι Γερμανοί φορολογούμενοι να ανησυχούν πως μπορεί να βρεθούν σε δύσκολη θέση λόγω των χρεών της Νότιας Ευρώπης; Ας ξαναγράψουμε τότε τους δημοσιονομικούς κανόνες, υπό την απειλή ενός χρηματοοικονομικού πανικού που δημιούργησαν τα λάθη της Μέρκελ, και ας επιβάλουμε έναν νέο δημοσιονομικό ζουρλομανδύα που δίνει στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες μεγαλύτερο έλεγχο επί των προϋπολογισμών άλλων χωρών.

Το τεράστιο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας –οι υπερβάλλουσες αποταμιεύσεις που δημιουργούνται από την πολιτική ισχυροποίησης σε βάρος των άλλων χωρών με τη συμπίεση των μισθών ώστε να επιδοτούνται οι εξαγωγές - αποτέλεσε το καύσιμο για τον κακό δανεισμό των γερμανικών τραπεζών που προκάλεσε την κρίση στην ευρωζώνη.

Τώρα είναι το όχημα μέσω του οποίου η Γερμανία εξάγει αποπληθωρισμό. Εν ολίγοις, είναι η μεγαλύτερη, πιο αποσταθεροποιητική ανισορροπία στη νομισματική ένωση. Και έρχεται σε σύγκρουση με τους κανόνες της ευρωζώνης για τις μακροοικονομικές ανισορροπίες. Είναι αυτό πρόβλημα για τις Βρυξέλλες; Όχι βέβαια. Οι Γερμανοί βασίζονται στις αρχές της ευρωζώνης ώστε να τη... γλιτώνουν, και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσκυνά το Βερολίνο. Οι ψηφοφόροι αλλού όμως θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, ακόμα και αν αφορά μόνο τη χώρα τους. Nein, nein, nein: δεν υπάρχει εναλλακτική.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, η γερμανική κυβέρνηση έχει βρει ένα ακόμα πιο ανειλικρινές επιχείρημα. Δεν υπάρχει τίποτα το αντιδημοκρατικό στο να αναγκάζεις την ελληνική κυβέρνηση να υποκύψει στη βούληση του Βερολίνου, υποστηρίζει ο Σόιμπλε. Αντιθέτως, η Αθήνα πρέπει επίσης να σεβαστεί τις επιθυμίες των ψηφοφόρων άλλων χωρών της ευρωζώνης. Και είναι αλήθεια ότι οι φορολογούμενοι στη Γερμανία και αλλού στην ευρωζώνη θα έχαναν άδικα αν η Ελλάδα λάμβανε την ελάφρυνση χρέους που χρειάζεται για να ανακάμψει.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Διότι η Μέρκελ παραβίασε τον κανόνα για τις διασώσεις, βάζοντας τα συμφέροντα των γερμανικών τραπεζών πάνω από αυτά των Ευρωπαίων πολιτών –περιλαμβανομένων και των Γερμανών- και στρέφοντας τους Ευρωπαίους τον έναν εναντίον του άλλου. Αν οι Γερμανοί ψηφοφόροι αντιλαμβάνονταν πως η Μέρκελ και ο Σόιμπλε τους είπαν ψέματα και τους πούλησαν, δεν θα έπεφταν στην εθνικιστική παγίδα του να κατηγορούν τους Έλληνες για τα αδικήματα των τραπεζών τους και της κυβέρνησής τους!

Για να αποκτήσουν την ελάφρυνση χρέους, οι Έλληνες θα πρέπει να δουν την μπλόφα της Γερμανίας και να είναι έτοιμοι να εκδώσουν παράλληλο νόμισμα. Η τετράμηνη παράταση που δέχθηκε η Αθήνα από τους Ευρωπαίους πιστωτές της τον περασμένο μήνα δίνει στη νέα ελληνική κυβέρνηση χρόνο να σκεφτεί καλά τη στρατηγική της. Ευρύτερα όμως, θα μπορούσε να αποκατασταθεί η δημοσιονομική δημοκρατία; Ο θυμός και η έλλειψη εμπιστοσύνης που δημιούργησε η κακοδιαχείριση της κρίσης είναι τέτοια που οι κινήσεις προς τον δημοκρατικό φεντεραλισμό είναι πολιτικά αδιανόητες για την ώρα.

Μια καλύτερη επιλογή θα ήταν να αποκατασταθεί ο κανόνας «no-bailout» και με μαζί με αυτόν και η ελευθερία των κυβερνήσεων να απαντήσουν στις μεταβαλλόμενες οικονομικές συνθήκες και στις πολιτικές προτεραιότητες –που περιορίζονται από την προθυμία των αγορών να δανείζουν και τελικά από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας. (Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα είχε επίσης την εντολή να γίνει ένας σωστός δανειστής τελευταίας καταφυγής για τις κυβερνήσεις που δεν έχουν ρευστότητα) Ή θα μπορούσε να διαλυθεί το ευρώ.

Το να στερείς από τους ψηφοφόρους το δικαίωμα να κάνουν θεμιτές οικονομικές και πολιτικές επιλογές δεν είναι βιώσιμο. Και όπως δείχνει η τραγική ιστορία της Βαϊμάρης, η επιβολή αβάστακτων πληρωμών σε μισητούς ξένους πιστωτές οδηγεί σε πολιτικό εξτρεμισμό. Ο Martin Wolf των Financial Times έχει παρατηρήσει πως η ευρωζώνη υποτίθεται ότι είναι μια ένωση δημοκρατιών, και όχι μια αυτοκρατορία. Αυτό θα πρέπει να το θυμούνται η Μέρκελ και ο Σόιμπλε.

(*) Ο Philippe Legrain ήταν οικονομικός σύμβουλος του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από το 2011 έως το 2014. Είναι visiting senior fellow στο London School of Economics και συγγραφέας του βιβλίου «European Spring: Why Our Economies and Politics Are in a Mess – and How to Put Them Right».

Πηγή Foreign Policy


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με ένα δημοσίευμα που αναδεικνύει τo πραγματικό πρόβλημα της ευρωζώνης που είναι η πρακτική ακύρωση του συμφώνου σταθερότητας για διατήρηση του δημοσιονομικού ελλείμματος κάτω του 3% από 11 χώρες,  το Focus στο πρωτοσέλιδο του με τίλτο «Ξεχάστε την Ελλάδα. Η Γαλλία είναι το πρόβλημα του Ευρώ», διαπιστώνει ότι «Οι γείτονές μας (Γάλλοι) δεν μπορεί να μεταρρυθμιστούν και δεν το θέλουν».

«Το σύνολο της Γαλλικής οικονομίας καταρρέει από το αυξανόμενο χρέος» συνεχίζει το δημοσίευμα που διαπιστώνει ότι «Η Γαλλία γίνεται η "Ελλάδα με τον Πύργο του Άιφελ" και παίρνει δύο χρόνια παράταση για να μειώσει το έλλειμμα της κάτω από το 3%».

«Γιατί όμως δίνουν έτσι εύκολα στην Γαλλία ότι ζητήσει» αναρωτιέται το Focus σημειώνοντας ότι ο Γάλλος υπουργός οικονομικών που ήταν υπεύθυνος για τα ελλείμματα αυτά για πολλά χρόνια, ο Πιερ Μοσκοβισί, είναι σήμερα ο επίτροπος νομισματικών υποθέσεων που διευκολύνει τις αποφάσεις αυτές. 

Και αυτή η τελευταία γνωστοποήση - "παρατήρηση" υποδηλώνει ξεκάθαρα πως οι "υπεύθυνοι" της Ευρώπης προσομοιάζουν περισσότερο σε μία συμμορία ή εγκληματική οργάνωση, η οποία εξυπηρετεί συμφέροντα που δεν έχουν καμία σχέση με την δημοκρατία και, φυσικά, καμία απολύτως σχέση με την κοινή λογική ή την... νομιμότητα.
Το ζητούμενο, που προκύπτει ως ερώτημα, είναι: Για ποιόν λόγο η Ελλάδα οφείλει να σεβαστεί τις αποφάσεις εκείνων των προσώπων, που δεν σέβονται τις ευρωπαϊκές θεσμικές θέσεις που, υποτίθεται ότι θα έπρεπε να υπηρετούν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ελλάδα είναι πολύ πιο σημαντική από όσο πιστεύει ο κόσμος


Την δήλωση του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Daniel Speckhard, ότι οι Ευρωπαίοι υπουργοί οικονομικών κοιτάζουν τα δέντρα και χάνουν το δάσος σχετικά με την ελληνική κρίση χρέους, προτάσσει ο Chris Matthews σε άρθρο του στο FORTUNE με τίτλο «Will debt negotiations force Greece into Russia’s orbit?».Όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, τα σχέδια διάσωσης που παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα μπορεί να κράτησαν μακριά τους πιστωτές της χώρας, αποτέλεσαν ωστόσο έναν βραχυπρόθεσμο εφιάλτη για την οικονομία της χώρας, ενώ η ύφεση οδήγησε μια αριστερή κυβέρνηση στην εξουσία, που υποσχέθηκε να θέσει τέλος στη λιτότητα.

Έκτοτε όμως οι αξιωματούχοι της Ευρωζώνης και ειδικότερα της Γερμανίας υιοθέτησαν σκληρή γραμμή κατά της Ελλάδας αρνούμενοι να χαλαρώσουν τους όρους των σχεδίων διάσωσης λόγω του φόβου ότι μια τέτοια κίνηση θα ενίσχυε τα αριστερά κόμματα άλλων χωρών όπως στην Ισπανία και στην Πορτογαλία.

Σύμφωνα ωστόσο με τον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, η λογική αυτή επικεντρώνεται στα δέντρα χάνοντας το δάσος, και θα μπορούσε να κοστίσει στη Γερμανία και στην Ευρωζώνη πολύ περισσότερα, από τη σκοπιά της ρευστότητας και της γεωπολιτικής εξουσίας. Ο Speckhard είχε αναφερθεί πρόσφατα σε συνέντευξή του στο Fortune στον κίνδυνο απομάκρυνσης της Ελλάδας από τη σφαίρα επιρροής της Δύσης και της Γερμανίας, προσθέτοντας ότι η Ελλάδα είναι ένα κρίσιμης σημασία κράτος για την άσκηση της αμερικανικής και δυτικής επιρροής τόσο στην Μέση Ανατολή, όπως και στην Αν. Ευρώπη.

«Η Ελλάδα είναι πολύ πιο σημαντική από όσο πιστεύει ο κόσμος» δήλωσε ο Speckhard προσθέτοντας ότι «η συμβατική σοφία λέει σήμερα ότι μπορούμε να επιτρέψουμε ένα Grexit και να επουλώσουμε την πληγή αλλά το πράγμα δεν είναι τόσο απλό».

Ο Speckhard αναφέρεται παράλληλα στο γεγονός ότι η σημερινή αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη στενές σχέσεις με τη Ρωσία, καθώς ο Π/Θ, Αλέξης Τσίπρας, μια μέρα μετά την εκλογή του αντιτάχθηκε στην επιβολή νέων κυρώσεων στη Ρωσία, ενώ ο ΥΠΕΞ, Νίκος Κοτζιάς, υποβάθμισε την επιβολή νέων κυρώσεων. Ο ελληνικός λαός διατηρεί επίσης πολιτισμικούς δεσμούς με τη Ρωσία, όπως την κοινή θρησκεία, γεγονός που διευκολύνει τη συνεργασία.

Λόγω του μικρού μεγέθους της χώρας μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν μοιάζει με μεγάλη απώλεια, αλλά εάν λάβουμε υπόψη ότι η καταπολέμηση της ρωσικής επιθετικότητας στην Αν. Ευρώπη είναι σημαντική για τη διατήρηση της πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας στην περιοχή, τότε ίσως αξίζει μακροπρόθεσμα η υιοθέτηση μιας πιο ήπιας στάσης έναντι του ελληνικού χρέους.

Ο Speckhard ισχυρίζεται ότι η Ευρώπη θα μπορούσε να χαλαρώσει τους όρους του σχεδίου διάσωσης, παρέχοντας στους πολίτες τον χρόνο να συνειδητοποιήσουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εκπληρώσει τις λαϊκιστικές του υποσχέσεις και να παραμείνει μέλος του ευρώ.

Υποστήριξε επίσης ότι η υιοθέτηση σκληρής γραμμής έναντι της Ελλάδας δεν πρόκειται να αποτρέψει τις εξελίξεις σε άλλες χώρες, όπως την Ισπανία.

Με οικονομικούς όρους, η Ελλάδα δεν είναι ίσως τόσο σημαντική παγκοσμίως, αλλά σε μια στιγμή όπου οι ΗΠΑ και η Ευρώπη διεξάγουν πολυέξοδες πολιτικές μάχες στην Αν. Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή, η εκδίωξη μιας χώρας όπως η Ελλάδα, που βρίσκεται στο σταυροδρόμι αυτών των περιοχών θα ήταν πολύ πιο δαπανηρή μακροπρόθεσμα.

Πηγή Fortune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με ένα παράξενο μίγμα επιθετικής διάθεσης, απειλών οικονομικής ασφυξίας και αγανάκτησης απέναντι στους κυβερνητικούς αξιωματούχους που εκπροσωπούν την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση (βλ. Γ. Βαρουφάκης), αλλά και θετικών τόνων για την έναρξη ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, που επισκιάζει εν μέρει τη σκληρότατη και ενίοτε υπερβολική κριτική, αντιμετωπίζουν τα γερμανικά ΜΜΕ τις εξελίξεις των τελευταίων ωρών, δηλαδή μετά το χθεσινό Eurogroup.

Επιτέλους, η Αθήνα άρχισε τώρα σοβαρές διαπραγματεύσεις με την τρόικα εκτιμούν σήμερα τα περισσότερα γερμανικά ΜΜΕ, δίνοντας στην πλειοψηφία τους έναν θετικό τόνο για τις εξελίξεις. Όπως μετέδωσε ο Παντελής Βαλασόπουλος στο Mega, διευκρινίζουν ότι δεν θα πάρει χρήματα η Αθήνα έως ότου αρχίσει να εφαρμόζει τις μεταρρυθμίσεις μετά από αξιολόγηση των θεσμών.

Ωστόσο, εφημερίδα της Στουτγκάρδης τονίζει σε σχόλιό της ότι η Ελλάδα παίζει ένα βρώμικο παιχνίδι προσπαθώντας να πάρει χρήματα δίχως δεσμεύσεις. «Η κυβέρνηση Τσίπρα πρέπει τώρα να δείξει έργο, στόχος μας είναι η Ελλάδα να μείνει στο ευρώ αλλά όχι πάση θυσία, την απόφαση θα την πάρει η Αθήνα και όχι το Βερολίνο», είπε ο κ. Ρέμπερκ, υπεύθυνος βουλευτής για θέματα προϋπολογισμού στο Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα.

Γενικά, ιδιαίτερα βαρύ κλίμα για την Ελλάδα καταγράφεται στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Ενδεικτικό είναι το δημοσίευμα του Der Spiegel που κάνει λόγο για «ευρωπαϊκή οργή έναντι της Ελλάδας». Όπως σημειώνει το γερμανικό περιοδικό, «η υπομονή των εταίρων έναντι της ελληνικής κυβέρνησης και του κ. Βαρουφάκη ειδικότερα έχει εξαντληθεί. Και όλα αυτά την ώρα που ο χρόνος μετρά πλέον αντίστροφα».

Η κριτική που ασκείται εστιάζει σε δυο κυρίως σημεία: αφενός στο ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος, συγκεκριμένα γίνεται λόγος για δύο «χαμένες εβδομάδες», και αφετέρου στις απειλές που διατυπώθηκαν από την ελληνική πλευρά τις τελευταίες μέρες περί κύματος προσφύγων που μπορεί να φτάσει στο Βερολίνο.

Για το τελευταίο ζήτημα μάλιστα τα σημερινά σχόλια του γερμανικού τύπου είναι ιδιαίτερα καυστικά. Για «εκβιαστικές απειλές» κάνει λόγο η Stuttgarter Nachrichten, ενώ από την πλευρά της η Kölner Stadt Anzeiger αναφέρεται σε «εκμετάλλευση της ανέχειας των προσφύγων».

«Η Ελλάδα αντιμετωπίζει πλέον υπαρξιακά ζητήματα, καθώς βρίσκεται στο όριο της στάσης πληρωμών», τονίζει η γερμανική Die Zeit. Σύμφωνα με το δημοσίευμα όχι μόνο είναι άπειρη η ελληνική κυβέρνηση στις τεχνικές διαδικασίες αλλά σαν να μην έφτανε αυτό τα στελέχη της δεν είναι καθόλου συνεργάσιμα.

Αναφέρεται επίσης πως η χώρα μας απέρριψε προσφορές για δανεισμό φοροελεγκτών και άλλων ειδικών στα χρηματοοικονομικά από Γερμανία και Γαλλία, ενώ ακόμα και μία επιτροπή ειδικών του αυστριακού υπουργείου οικονομικών, η οποία διατηρεί μακροχρόνιες σχέσεις με τμήματα ελληνικών φορολογικών υπηρεσιών, δεν ήταν ευπρόσδεκτη, γράφει η εφημερίδα.

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Συζήτηση σε εκδήλωση στο ΥΠΕΞ με τη συμμετοχή των κ.κ. Ροζάκη, Αποστολίδη και Αλεξανδρή

Πολιτικοί, επιστήμονες, διπλωμάτες και δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν και σήμερα με δέος τη Συνθήκη της Λοζάνης, η οποία παραμένει πάντα στο τραπέζι για ερμηνείες και αναλύσεις, που ανακύπτουν από τη μακρόχρονη εφαρμογή της.

Η Ένωση Διεθνούς Δικαίου οργάνωσε ένα συνέδριο, το 2013, για τα 90 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης. Οι εισηγήσεις σχολιάσθηκαν χθες, σε εκδήλωση στο υπουργείο Εξωτερικών, από τον Χρήστο Ροζάκη, πρόεδρο του Διοικητικού Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Ευρώπης, τον Παύλο Αποστολίδη, πρέσβη επί τιμή και τον πρέσβη Αλέξη Αλεξανδρή. Τη συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος Γιάννης Καρτάλης.

Κοινή διαπίστωση ήταν ότι η Συνθήκη της Λοζάνης αποτέλεσε ορόσημο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ο κ. Ροζάκης αποδόμησε πλήρως τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» της Τουρκίας, σημειώνοντας ότι η Συνθήκη είναι σαφής: Τα νησιά πέραν των τριών μιλίων από τις τουρκικές ακτές ανήκουν στην Ελλάδα και είναι αδιάφορο αν αναφέρονται με τα ονόματά τους ή όχι.
Σχολιάζοντας την τουρκική πολιτική στο Αιγαίο, ο κ. Ροζάκης έκανε λόγο για «ακροβατικούς ισχυρισμούς, έωλους ισχυρισμούς που στερούνται σοβαρότητας».

Ο κ. Παύλος Αποστολίδης έκανε εκτενή αναφορά στις διαπραγματευτικές συνθήκες της περιόδου εκείνης, εκθειάζοντας τις διπλωματικές ικανότητες του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο κ. Αποστολίδης χαρακτήρισε την υπογραφή της Συνθήκης ως ορόσημο στην ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, καθώς από τη μία έθεσε τέρμα στην Μεγάλη Ιδέα, από την άλλη, όμως, οριστικοποίησε τα σύνορα Ελλάδας και Τουρκίας.

Ο κ. Αλεξανδρής, που αναφέρθηκε στο θέμα των μειονοτήτων, επεσήμανε ότι η συμφωνία για την ανταλλαγή πληθυσμών ήταν τόσο σοβαρή και τόσο βαριά απόφαση, που κανένας ποτέ δεν ανέλαβε την ευθύνη για την πατρότητα της ιδέας. Από τους ομιλητές, πάντως, τέθηκε το ερώτημα αν η τύχη του ελληνισμού της Τουρκίας θα ήταν διαφορετική αν δεν υπήρχε η καταστροφή του 1922. Εκφράστηκαν έντονες επιφυλάξεις, ενώ ο κ. Αποστολίδης σημείωσε ότι οι διαρκείς ελληνοτουρκικές εντάσεις θα επηρέαζαν και την παραμονή των Ελλήνων στην Τουρκία. Τονίστηκε, επίσης, η ανάγκη βελτίωσης του εκπαιδευτικού συστήματος της μουσουλμανικής μειονότητας, προκειμένου να ενσωματώνεται στην ελληνική κοινωνία.

Απούσα η «αναθεώρηση»
Οι επισημάνσεις από τους ομιλητές δεν απάντησαν, ωστόσο, στο καίριο ερώτημα που έθεσε ο συντονιστής της συζήτησης, Γιάννης Καρτάλης. Το ερώτημα ήταν: Λαμβάνοντας υπόψη τα προβλήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις σήμερα, μήπως χρειάζεται μία νέα Λοζάνη 2; Στρεβλώσεις υπάρχουν, προβλήματα υπάρχουν, αδυναμίες παρατηρούνται, αλλά τη λέξη «αναθεώρηση» δεν την είπε κανείς…

Πηγή εφημ. «Καθημερινή»

Σχόλιο ιστολογίου: Επειδή αντιλαμβανόμαστε πως οι διπλωμάτες δεν ήταν –λόγω θέσεως- διατεθειμένοι να απαντήσουν στο ερώτημα του συντονιστή δημοσιογράφου, του δίνουμε εμείς την απάντηση, αφού θεωρούμε πως η ερώτησή του οφείλεται σε άγνοια του περιεχομένου της Συνθήκης της Λοζάνης και δεν είναι προϊόν κάποιας άλλης σκοπιμότητας.
Στρεβλώσεις και προβλήματα δημιουργεί η επιθετική τουρκική εξωτερική πολιτική, χρησιμοποιώντας ως «πολιορκητικό κριό» τους μουσουλμάνους της Θράκης (τα τελευταία χρόνια επιχειρεί να εκμεταλλευτεί κα τους μουσουλμάνους των Δωδεκανήσων) και το τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής. 
Οι αδυναμίες που παρατηρούνται οφείλονται στην μη πολιτική βούληση (από την πλευρά των Αθηνών) μίας ουσιαστικής αντιμετώπισης της τουρκικής προκλητικότητας, όπου και όπως αυτή εκφράζεται.
Εκ των πραγμάτων, δεν χρειάζεται καμία «αναθεώρηση» της Συνθήκης της Λοζάνης. Μάλλον εφαρμογή της χρειάζεται, ή –έστω- απειλή της πλήρους εφαρμογής της από την Ελληνική πλευρά. Και αυτό δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά απώλεια ιθαγένειας, δήμευση προσωπικής περιουσίας και εκτοπισμό – απομάκρυνση από την Ελλάδα (με συνοδεία στα σύνορα της αρεσκείας του) σε ό,ποιον δηλώνει ότι είναι Τούρκος…
Και, εν πάσει περιπτώσει, εάν η Συνθήκη της Λοζάνης θα χρειαστεί κάποια στιγμή να αναθεωρηθεί, αυτό θα πρέπει να συμβεί χωρίς να καταργηθεί ή να γίνει αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά να ανανεωθεί με τέτοιον τρόπο που να μην θιγούν καθόλου τα υπάρχοντα κεκτημένα και συμφέροντα της Ελλάδας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σπάει τα όρια ο «έρωτας» της Χριστοδουλοπούλου για τους (λαθρο)μετανάστες

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

«Όλα τα είχε η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε»… Κάπως έτσι μπορεί να περιγραφεί (στην επιεικέστερη απόδοσή της) η ενέργεια της κυρίας Χριστοδουλοπούλου, αναπληρώτριας υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, η οποία φέρεται να δήλωσε πως η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να ενοικιάσει σπίτια στα οποία θα φιλοξενηθούν οι μετανάστες, προκειμένου να εξοικονομηθεί χρόνος, αλλά και η πολιτεία να κάνει ένα «καλό».

Φαίνεται πως η κυρία υπουργός, είτε δεν αντιλαμβάνεται την σοβαρότητα, την κρισιμότητα και την επικινδυνότητα των λεγομένων της, είτε δεν επικοινωνεί με την πραγματικότητα που βιώνει η χώρα και ιδιαίτερα η κυβέρνησή της. Έτσι, «ελαφρά τη καρδία» επιχειρεί η κυρία Χριστοδουλοπούλου έμπλεη των ιδεοληψιών της, να εισάγει ένα θέμα που εκφράζει μεν τις πάγιες πολιτικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν συνάδει χρονικά αλλά ούτε και είναι δυνατόν να υλοποιηθεί αφού οι κοινωνικές ανοχές ελάχιστα φαίνεται να απέχουν από το κρίσιμο «σημείο έκρηξης» του συνόλου της κοινωνίας. Και, δυστυχώς, η κυρία υπουργός φαίνεται απολύτως διατεθειμένη να συνδράμει σε μία αγνώστου μεγέθους και καταστροφικής ισχύος λαϊκή έκρηξη, προκειμένου να ικανοποιήσει τις προσωπικές και κομματικές της ιδεοληπτικές πολιτικές.

Βέβαια, από τη δική μας πλευρά αναρωτιόμαστε όχι το που θα βρεθούν τα χρήματα (αφού αυτά τα διαθέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να εξασφαλίσει την παραμονή των λαθραία εισερχομένων στην ευρωπαϊκή επικράτεια πληθυσμιακών μαζών, αλλά το πότε η κυβέρνηση και η συγκεκριμένη (αναπληρώτρια) υπουργός θα κινηθούν με την ίδια ένταση για να μεριμνήσουν ώστε να ικανοποιηθούν αιτήματα άμεσα συνδεδεμένα με την επιβίωση των Ελλήνων, γηγενών, πολιτών.

Σκοπεύει η κυρία Χριστοδουλοπούλου να προχωρήσει στη λύση της ενοικίασης άδειων ξενοδοχείων, άδειων ιδιωτικών κλινικών, μικρών μονάδων, άδειων δημοτικών κτιρίων καθώς και διαμερισμάτων που μένουν ξενοίκιαστα ανά την Ελλάδα, προκειμένου να φιλοξενηθούν οι αιτούντες άσυλο στη χώρα μας.

Και οι Έλληνες πολίτες, κυρία Χριστοδουλοπούλου, τι θα γίνουν;
Οι Έλληνες που έμειναν άστεγοι επειδή οι τράπεζες τους πήραν το σπίτι, επειδή η ανεργία τους έκανε να μην μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο… Αυτοί πότε, πως και από ποιους θα ικανοποιηθούν κυρία Χριστοδουλοπούλου; Ή δεν σας ενδιαφέρει, αφού με τα όσα σήμερα ισχύουν θα μπορείτε να βρίσκετε σπίτια κενά για να ικανοποιείτε τον επιλεκτικό ανθρωπισμό σας;
Μήπως, επιθυμείτε, οι γηγενείς κάτοικοι να είναι άστεγοι και να μπαίνουν στις σειρές των συσσιτίων, προκειμένου οι λαθραία (παράνομα) εισελθόντες στην Ελλάδα, να απολαμβάνουν την μέριμνα του επιλεκτικού ανθρωπισμού σας, που θα προσφέρει δωρεάν τροφή και στέγη σε όλους εκείνους που (επαναλαμβάνω) μπήκαν παράνομα στη χώρα και έχουν συντελέσει στην αύξηση της εγκληματικότητας και αλλοιώνουν σταδιακά τα χαρακτηριστικά της πατρίδας μας;

Προτεραιότητα για την κυρία Χριστοδουλοπούλου είναι η εξασφάλιση της διαβίωσης των (λαθρο)μεταναστών και όχι η επιβίωση των γηγενών πολιτών. Κι αυτό, γιατί η κυρία αυτή διόλου δεν ενδιαφέρεται για την κατάσταση στην παρεχόμενη Υγεία και την Παιδεία προς τους γηγενείς κατοίκους. Διόλου δεν ενδιαφέρεται για τις επιθέσεις των τραπεζών κατά των Ελλήνων πολιτών και για τον εκμηδενισμό – αφανισμό των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών.
Εάν ενδιαφερόταν, θα είχε μία –τουλάχιστον- διαφορετική προσέγγιση, βαθμονόμηση και ιεράρχη των πολιτικών της προτεραιοτήτων. Θα είχε, πιστεύουμε, την αγωνία της εύρεσης λύσης του προβλήματος της ανεργίας που βιώνουν οι κάτοικοι της Ελλάδας, αντί της μέριμνας έντεχνης αλλαγής του πληθυσμού της χώρας.

Ίσως ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να αναλογιστεί το βάρος της προσωπικής του ευθύνης και φροντίσει να «διευθετήσει» την πολιτική ανωριμότητα και την εξόφθαλμη ιδεοληψία της κυρίας Χριστοδουλοπούλου, η οποία έχει καταστήσει απολύτως σαφές πως δεν έχει καμία διάθεση να υπηρετήσει την Ελλάδα και τα συμφέροντα των Ελλήνων, αλλά είναι (εν)ταγμένη σε μία προσπάθεια που –αποτελεί κοινή παραδοχή όλων των ειδικών- χαρακτηρίζεται ως λίαν επικίνδυνη για την εσωτερική ειρήνη της χώρας και την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών.

Εάν ο (επιλεκτικός) ανθρωπισμός και η αγωνία της κυρίας Χριστοδουλοπούλου για την ταλαιπωρία και το μαρτύριο των (λαθρ)μεταναστών είναι σε τόση μεγάλη ένταση, ας φροντίσει τα χρήματα που θα εισπράξει (και μόνον αυτό) από την Ευρώπη για την φιλοξενία των (λαθρο)μεταναστών, να τα διοχετεύσει σε παρόμοιες δράσεις στις χώρες προέλευσης των (λαθρο)μεταναστών, στέλνοντάς τους έτσι ένα σαφές μήνυμα: «Θα σας φροντίσουμε στις πατρίδες σας, εκεί που γεννηθήκατε, εκεί που πρέπει να μείνετε για να δημιουργήσετε έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά σας».

ΥΓ: Μία τελευταία ερώτηση μόνο προς την κυρία Χριστοδουλοπούλου: Σε πόσες ΜΚΟ είστε μέλος κυρία υπουργέ της Μεταναστευτικής Πολιτικής;
Εάν είμασταν κακεντρεχείς ή μεροληπτικοί, θα μπορούσαμε να γράψουμε πάρα πολλά και προκλητικά για το ύφος και το ήθος της "παρέμβασης" της κυρίας Χριστοδουλοπούλου. Από την πλευρά μας της ζητάμε να μην εμπαίζει με την λογική μας και να μην παίζει με την πατρίδα μας... 
Το "δυστύχημα" για την Ελλάδα είναι είναι πως τις απόψεις της κυρίας Χριστοδουλοπούλου τις ασπάζονται (έστω και δια της σιωπής τους) και άλλοι πολλοί πολιτικοί, ακόμα και εκτός της κυβέρνησης...


Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Ευρωζώνη θα διαλυθεί. Ισχυρίζονται πως δεν μπορεί να υπάρχει κοινό νόμισμα σε τόσο διαφορετικά κράτη με διαφορετικές οικονομίες και διαφορετικές νοοτροπίες. Και φυσικά έχουν δίκιο. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Και δεν είναι απλά γιατί η Ευρωζώνη είναι στην ουσία το πειραματικό εργαστήρι της Παγκοσμιοποίησης.

Το τελικό όραμα των παγκοσμιοποιητών, της διεθνούς οικονομικής ελίτ, είναι η πλήρης κατάργηση των εθνικών κυριαρχιών των εθνικών κρατών, η μετατροπή τους σε μια μορφή επαρχιών, η θέσπιση παγκόσμιου νομίσματος και η κεντρική παγκόσμια διακυβέρνηση (global government), η οποία και θα κατευθύνεται από τους διεθνείς ολιγάρχες.

Αυτή τη στιγμή, στην μεν Παγκόσμια αγορά το ρόλο του ενιαίου νομίσματος τον παίζει το δολάριο και το ρόλο της κεντρικής διακυβέρνησης η κυβέρνηση των ΗΠΑ, στην δε Ευρωζώνη, υπάρχει ήδη ενιαίο νόμισμα το ευρώ και τον ρόλο της κεντρικής διακυβέρνησης τον παίζει η γερμανική κυβέρνηση. Δεν θα μπορούσε η γερμανική κυβέρνηση να παίζει αυτόν τον ρόλο από μόνη της, αν δεν της τον είχαν αναθέσει τα διεθνή συμφέροντα. Απλά, η γερμανική κυβέρνηση συγχέει τον ρόλο αυτόν με τα οράματα του γερμανικού εθνικισμού και αυτό προκαλεί μια συνεχή αστάθεια και αντιγερμανισμό σε πολλά κράτη.

Επειδή όμως η Ευρωζώνη είναι το πειραματικό εργαστήρι για την εφαρμογή μεθόδων στην ανερχόμενη Παγκοσμιοποίηση, δεν είναι τόσο εύκολο να την αφήσουν να διαλυθεί και να επανέλθουν οι εθνικές κυριαρχίας, τα εθνικά σύνορα στα διεθνή συμφέροντα και οι εσωτερικά ελεγχόμενες εθνικές αγορές, όσο σκληρή και να γίνει η πολιτική της Ευρωζώνης. Γιατί στη συνέχεια θα τεθεί λογικά σε αμφιβολία το γενικότερο και πιο δύσκολο οικοδόμημα της Παγκοσμιοποίησης.

Επομένως, θα πρέπει να περιμένουμε ακόμα πιο μεγάλη σκλήρυνση της Ευρωζώνης απέναντι τουλάχιστον στην «ανυπάκουη» Ελλάδα. Αλλά και σκληρής τιμωρίας της αν τολμήσει να ξεκόψει από το κοπάδι. Εκτός και αν έχουμε μια γενικότερη οικονομική κατάρρευση, λόγω της φούσκας χρέους που έχει δημιουργηθεί, καθώς και του ανερχόμενου εθνικισμού σε όλη την Ευρώπη, ως αντίδραση στις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται απέξω. Πάντως η λογική της ρεφορμιστικής αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, PODEMOS κ.λ.π.) που θέλει να εξανθρωπίσει και να εκλογικεύσει την Ευρωζώνη και γενικότερα την Παγκοσμιοποίηση, αναμεμειγμένη με κρατισμό (γνώρισμα εθνικού κράτους), δεν πρόκειται να έχει καμία τύχη και θα αναγκαστεί σε άτακτη υποχώρηση και συμβιβασμό.

Υπάρχει βέβαια και το αντίδοτο της δημοκρατίας ενάντια στην ολιγαρχία (ευρωπαϊκή και παγκόσμια), αλλά αυτή τη λύση δεν την αφήνουν φυσικά να αναπτυχθεί. Εξάλλου είναι και πολύ δύσκολο να την καταλάβουν οι καταναλωτικές μάζες, οι οποίες έχουν μάθει να μετρούν τα πάντα με άμεσο οικονομικό όφελος.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Βασιλάτος
         
Οι επονομαζόμενοι «θεσμοί», μας λένε ότι θα μας κάνουν χάρη και θα μας ορίσουν –και αργότερα θα μπορούν να ξανα-ορίσουν – ποιο είναι το όριο που κάνει τη ζωή μας αξιοπρεπή και ποιο είναι το κατώφλι πέρα απ’ το οποίο η ύπαρξή μας, δεν θεωρείται αξιοπρεπής. Μας μιλούν με όρους της πιο σιχαμερής γλώσσας, αυτής των αγορών και της «οικονομίας», όπως εκείνοι θέλουν να την ορίζουν. 
Έτσι μας φτιάχνουν τη ζωή οι χασάπηδες. Και την αξιοπρέπεια. Σαν επιτραπέζιο MONOPOLY. Πόσα μπορείς να αγοράζεις, πόσα σου επιτρέπεται να αγοράζεις, με πόσα ευρώπουλα τη ζωή σου εξαγοράζεις, με πόσα την αξιοπρέπεια ξεπουλάς.
  
Μας λένε ότι θα μας αφήσουν «ἠσυχους» κι ότι θα μας χαρακτηρίσουν καλά παιδιά, φρόνιμα και συνεργάσιμα, αν με δουλοπρεπή ευγνωμοσύνη δεχτούμε το δώρο τους να ζούμε αξιοπρεπώς όπως ακριβώς μας είπαν και πληρώνουμε το δάνειο με όσα δεν μας είναι  χρήσιμα, για να ζούμε αξιοπρεπώς όπως ακριβώς εκείνοι θέλουν. Ίσως να μην μας χώσουν στη φυλακή, αν πρόθυμα δηλώνουμε κάθε λεπτό του ευρώ που παίρνουμε από τη δουλειά μας, απαντάμε αμέσως σε κάθε κλήση του δανειστή μας, ειλικρινώς και χωρίς ενδοιασμό παραιτηθούμε από κάθε αμαρτωλή επιθυμία μας για ένα σαββατοκύριακο στην εξοχή με τα παιδιά μας, για ένα τσιπουράκι με φίλους στο ταβερνάκι της γωνίας.
  
Μας λένε ότι θα μας κάνουν χάρη και ίσως μας μοιράσουν ένα κομματάκι του πλεονάσματος. Ένα κομμάτι από τις σάρκες μας. Μια σταγόνα απ’το αίμα μας.
  
Μας κάνουν κομματάκια και μας δίνουν να φάμε το ίδιο μας το κρέας. Ευελπιστούν να μας πετάξουν απ’τα σπίτια μας και μας δίνουν μια κουβέρτα για να σκεπαστούμε. Μας διαολοστέλνουν στην ανεργία, στον κοινωνικό αποκλεισμό και μας περιμένουν στη γωνία του εκλογικού τμήματος, κάθε τέσσσερα χρὀνια,  με λυγισμένα γόνατα και τσακισμένη μέση, απλωμένα χέρια για ένα ψωροεπίδομα και ενός ασήμαντου ποσού μισθωτή σκλαβιά.
  
Μέχρι πριν λίγο μας έδερναν και μας λοιδορούσαν και μας ψέκαζαν χημικά. Μας τρομοκρατούν ακόμα, μέσα από εξαγγελίες, δηλώσεις , eurogroup.
  
Μας θέλουν σκυφτούς, υποταγμένους και πειθήνιους. Μας εκβιάζουν όταν δεν απειλούν. Μας μπουκώνουν προπαγάνδα, ενοχές και μίσος. Προσφιλής τακτική άλλωστε και διαχρονική. Μας στέλνουν στον ψυχίατρο, στο φοροτεχνικό, στην εφορία, στο δικηγόρο, στις ουρές, στα ταμεία, στους ασφαλιστικούς οργανισμούς που παραπαίουν, στους διακανονισμούς, στον τραπεζίτη, στις εισπρακτικές εταιρίες, στη φυλακή, στον αγύριστο και μακρύτερα.
  
Αν στα παραπάνω δε βλέπεις την απόλυτη  προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αν δεν νιώθεις θυμό μαζί με αγανάκτηση, την επιθυμία να φωνάξεις, να ουρλιάξεις “ΟΧΙ”, αν δεν σου καίει το μυαλό η λαχτάρα για ζωή, χαρά, ελευθερία και προσωπικό καθορισμό, αν δεν αναγνωρίζεις στο πρόσωπο των «θεσμών» ντὀπιων και ξένων τη γλώσσα του χασάπη, το πρόσωπο του πιο στυγερού αφέντη,τότε μετρήθηκες και κόπηκες, ακριβώς στο νήμα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
  
Αν δεν στάθηκες λέγοντας  «ποιοι είστε που θα μου ελέγξετε τη ζωή μου, ρε απαίσιες, αποκρουστικές καρικατούρες ανθρώπων, βρυκόλακες της ανθρωπιάς, κλέφτες της ομορφιάς, της ύπαρξης;», τότε κρατάς στο χέρι και παραδίδεις μόνος τα κλειδιά της φυλακής σου.
  
Θα σας πούμε τώρα εμείς ποιο είναι το όριο της αξιοπρεπούς διαβίωσής μας. Μάθετε, λοιπόν, αριθμολάγνα ανθρωποφάγα τέρατα, πως η δική μας αξιοπρεπής διαβίωση δεν έχει όρια, που μπορείτε εσείς να θέσετε. Δεν έχουν όρια οι ιδέες, η αγάπη,ο έρωτας,  η αλληλεγγύη, ο αγώνας, ο ουρανός,τα αστέρια, τα όνειρα, η ομορφιά, η αμφισβήτηση, η ρήξη, η ανατροπή. Δεν έχει όρια η καθαρή κι αποφασιστική ματιά, η σφιγμένη όρθια αριστερή γροθιά, η χαρά της νίκης, ο πόνος του καθημερινού μόχθου, η αγωνία, η ματαίωση, η νέα προσπάθεια με πείσμα.
  
Η δική μας αξιοπρεπής διαβίωση δεν είναι συνεργάσιμη με τον θάνατο και τη λεηλασία….
  
Ο ΛΑΟΣ ΔΕ Θ’ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ ΟΥΤΕ ΜΕ ΠΡΟΘΥΜΕΣ ΠΟΥΤΑΝ€Σ, ΟΥΤΕ ΜΕ ΚΑΚΟΜΟΙΡΟΥΣ ΖΗΤΙΑΝΟΥΣ.
 
Πηγή pandiera


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Εδώ και πολλούς μήνες το blog έχει εντρυφήσει με μεγάλη επιμέλεια στο να βρεί (μεγάλη κουβέντα! Έστω στο να υποθέσει) τί ακριβώς συμβαίνει, εκτός απ' το οφθαλμοφανές και αν αυτό που συμβαίνει είναι κάτι καινούργιο, κάποια νέα ιδέα, ή κάτι παλιό, κάτι που και πιό παλιά επιχειρήθηκε και απέτυχε.

Ασχολήθηκε με την ευρωπαϊκή και ελληνική ιστορία από την αρχή του 20ου αιώνα, διαβάζοντας πολλά και διάφορα.
Και ξαφνικά είδε το φως σε ένα βιβλίο, όχι και τόσο απρόσμενα, ομολογεί.

Πρόκειται για το ''Στην Ελλάδα του Χίτλερ: Η εμπειρία της Κατοχής'' του Μαρκ Μαζάουερ.
Ο Mark Mazower είναι άγγλος καθηγητής Ιστορίας στο Πρίνστον, Σάσσεξ και τώρα στο πανεπιστήμιο Κολούμπια, και συγγραφέας που έχει ασχοληθεί εκτενώς προσπαθώντας να ερμηνεύσει την πολιτική και κοινωνική ροή των γεγονότων στην Ευρώπη, εστιάζοντας στα Βαλκάνια, και ακόμη ειδικότερα στην Ελλάδα.
Ενδεικτικά μερικά από τα βιβλία του: ''Η Ελλάδα και η οικονομική κρίση του Μεσοπολέμου'', ''Σκοτεινή ήπειρος: Η Ευρώπη του 20ου αιώνα'', ''Τα Βαλκάνια'', ''Θεσσαλονίκη: Η πόλη των φαντασμάτων'', ''Η αυτοκρατορία του Χίτλερ: Ναζιστική εξουσία στην κατοχική Ευρώπη''.

Οι ομοιότητες της σημερινής σύγχρονης κρίσης στην χώρα μας με αυτές της Κατοχής, καθώς και οι ομοιότητες της ναζιστικής Νέας Τάξης του γερμανικού Γ' Ράϊχ με την σημερινή επωαζόμενη Νέα Τάξη Πραγμάτων της Παγκοσμιοποίησης, είναι ανατριχιαστικές!

Φτάνουμε στο σημείο να πιστέψουμε πως όσα ζούμε σήμερα είναι ένα deja-vu όσων έζησε η προηγούμενη γενιά πριν 75 χρόνια, ή, η συνέχεια της προσπάθειας επικράτησης του γερμανικού λαού, όχι με στρατιωτικο-οικονομικά μέσα όπως τότε, αλλά μόνον με οικονομικό πόλεμο πιά σήμερα.

Πόλεμο εξ ίσου καταστρεπτικό και ανήθικο όπως τότε, πόλεμο ολοκληρωτικό, πόλεμο εναντίον όλης της Ευρώπης, αλλά κυρίως εναντίον του ευρωπαϊκού Νότου, και σήμερα κυρίως εστιασμένο στον ''πιό αδύναμο κρίκο'' που λέγεται Ελλάδα.

Για την απάνθιση διαφόρων στοιχείων του μεγάλου αυτού βιβλίου (κυριολεκτικά και μεταφορικά), του Μαζάουερ, δεν μπορεί παρά να χρειαστούν κάμποσα σχόλια-αναρτήσεις διάσπαρτα ανάμεσα στα σχόλια-αναρτήσεις της καθημερινότητας, που θα έχουν γενικό τίτλο: Νέα Κατοχή 1,2,3.., και πάει λέγοντας.

Να ξεκαθαρίσουμε απ' την αρχή πως οι ομοιότητες που θα προσπαθήσουν να αναδειχτούν δεν είναι κατά κανένα τρόπο ιδέα του συγγραφέα του βιβλίου (πώς θα μπορούσε άλλωστε, αφού το βιβλίο γράφτηκε το 1993), παρά υποψίες του blog, το οποίο δηλώνει κατηγορηματικά πως δεν είναι θιασώτης και θαυμαστής των οποιωνδήποτε κατά καιρούς θεωριών συνομωσίας.

Για ξεκίνημα και ενδεικτικά ένα απόσπασμα της επιστολής της 6ης Αυγούστου 1942 που απέστειλε ο Γκαίρινγκ προς τους Αρμοστές τού Ράϊχ και τους Στρατιωτικούς διοικητές των κατεχόμενων εδαφών:
"...Σε όλα τα κατεχόμενα εδάφη βλέπω τους ανθρώπους να ζουν εκεί μπουκωμένοι στο φαϊ, ενώ ο δικός μας λαός πεινάει. Για τ' όνομα του Θεού, δεν σας στείλαμε εκεί για να δουλέψετε για την ευημερία των λαών που σας εμπιστευτήκαμε, αλλά για να πάρετε όσο περισσότερα μπορείτε ώστε να μπορέσει να ζήσει ο γερμανικός λαός. Περιμένω από σας να αφιερώσετε τις δυμάμεις σας σ' αυτό. Αυτή η συνεχής έγνοια για τους ξένους πρέπει να τελειώνει μιά για πάντα. Καρφί δεν μου καίγεται όταν μου λέτε ότι άνθρωποι της ζώνης ευθύνης σας πεθαίνουν από την πείνα. Αφήστε τους να πεθαίνουν, εφόσον έτσι δεν λιμοκτονεί κανένας Γερμανός..."
Το blog έχει καταλήξει στο προαισθηματικό αλλά και ρεαλιστικό συμπέρασμα ότι ο γερμανικός λαός (όχι μόνον η ηγεσία του), παρ' όλο που στο πέρασμα του χρόνου έχει αυτό ξεθωριάσει...
Έχει ακόμη κάπου σε κάποια άκρη του μυαλού του την πεποίθηση πως είναι ο πιό άξιος, ο πιό ''καθαρός'', ο πιό εργατικός, ο πιό ευφυής λαός που αξίζει εντέλει, αν όχι να κυριαρχήσει, τουλάχιστον να ηγεμονεύσει των υπόλοιπων, ελλειματικών κατ' αυτούς, λαών της Ευρώπης.

Από τα στοιχεία που θα παρατεθούν και στα επόμενα σχόλια με τον γενικό τίτλο ''Νέα Κατοχή''
ο καθένας θα μπορέσει να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα...



Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα ζητήματα του Αιγαίου δεν είναι μόνο νομικά ή στρατιωτικά, είναι και πολιτικά

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Οι λόγοι και οι σκοποί της πρόσφατης δήλωσης της Άγκυρας με την οποία στρέφεται κατά του Έλληνα Υπουργού Άμυνας, επειδή επισκέπτεται σημεία του ελληνικού κρατικού κυριαρχικού χώρου, είναι ολοφάνεροι. Όπως είναι επίσης και ολοφάνερος ο εκνευρισμός, διαφορετικά δεν θα προέβαινε σε τέτοια πρωτοφανή τοποθέτηση που σωστά εισέπραξε μια αποτρεπτική απάντηση εκ μέρους του Υπουργείου Εξωτερικών.

Εν πολλοίς και εξ αντικειμένου η Άγκυρα ενθαρρύνθηκε από συνειδητούς ή ανεπίγνωστους εγχώριους Μηδίζοντες, οι οποίοι προηγήθηκαν της Άγκυρας δηλώνοντας δημόσια ότι ο Έλληνας Υπουργός Άμυνας προκαλεί τους Τούρκους με το να ρίξει, πχ, στεφάνι στο σημείο όπου σκοτώθηκαν οι στρατιώτες μας στα Ίμια το 1996.

Ακόμη, ενώ είχαμε μια νέα κυβέρνηση τα περισσότερα μέλη της οποίας δεν άσκησαν εξουσία στο παρελθόν, τα κόμματα της αντιπολίτευσης με κυβερνητική πείρα δεκαετιών δεν πρόσεξα μέχρι στιγμής να έχουν τοποθετηθεί επίσημα και ξεκάθαρα υπέρ των ελληνικών συμφερόντων, που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο ενισχύοντας έτσι την νέα ελληνική κυβέρνηση στην αναμέτρηση της Ελλάδας με την απειλητική Τουρκία. Δεν πρόσεξα εν μέσω κρίσεως γύρω από την τουρκική ΝΟΤΑΜ να υπάρχει κάποια διευκρίνιση πως οι συγκεκριμένες τουρκικές θέσεις και ενέργειες παραβιάζουν τη διεθνή νομιμότητα, η οποία εξυπακούεται πως για όλους τους Έλληνες απαιτείται να είναι αδιαπραγμάτευτη. Μια τέτοια άμεση και ρητή και ξεκάθαρη θέση δεν είναι υπόθεση πολιτικού καθωσπρεπισμού αλλά πολιτειακή υποχρέωση όλων των Ελλήνων πολύ περισσότερο όσων κατέχουν θέση ευθύνης. Όποιος δεν το πράττει άμεσα, ρητά και ξεκάθαρα διαπράττει βαρύτατο πολιτικό σφάλμα. Φαίνεται πως για κάποιους στο επίπεδο του πολιτικού προσωπικού  δεν είναι αυτονόητο ότι –είτε βρίσκονται στην αντιπολίτευση είτε στην κυβέρνηση– η υπεράσπιση της Ελληνικής κρατικής κυριαρχίας αποτελεί πολιτειακό καθήκον. Δεν σκέφτηκαν δε ότι για δημόσιες δηλώσεις και παρεμβάσεις με τις οποίες συνειδητά ή ανεπίγνωστα συνηγορούν με όσους στρέφονται κατά της ελληνικής επικράτειας ισχύει το scripta manent. Αυτοκαταδικάζονται πολιτικά, πνευματικά και για πάντα.

Η οικονομική κρίση που διανύουμε αλλά και η ένταση στις σχέσεις με τους συμμάχους μας είναι ένας ακόμη λόγος που έκανε την Άγκυρα να πιστέψει ότι μπορεί να αυξήσει τα ερείσματά της, να προσπαθήσει να εμπεδώσει τη θέση της για γκρίζες ζώνες, να μπλοφάρει με στρατιωτικούς εξαναγκασμούς με απειλές χαμηλής έντασης και να στοχεύει, εάν της το επιτρέψουμε, να δημιουργήσει «νέα Ίμια» σε άλλες περιοχές της ελληνικής επικράτειας. Για τον υποφαινόμενο αυτά ήταν λογικά αναμενόμενα και τις τελευταίες εβδομάδες έγκαιρα προειδοποιούσαμε.

Να υπενθυμίσουμε ότι η Ελληνική Αποτρεπτική Στρατηγική είναι όπως το λέει ο όρος, «αποτρεπτική» και κανείς δεν δικαιούται να το λησμονεί. Υπερασπίζεται τη διεθνή νομιμότητα που αφορά την κρατική μας κυριαρχία. Επί δεκαετίες επιπλέον συμπεριφερόμαστε φιλειρηνικά με την κυριολεξία του όρου και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Η ετοιμότητά μας για ειρηνική επίλυση είναι, εξ αντικειμένου, μνημειώδης. Γι’ αυτό, όποιος Μηδίζει θεωρώντας την επίσκεψη ενός πολιτικού προσώπου εντός της ελληνικής επικράτειας ως πρόκληση κατά της Τουρκίας στρέφεται ευθέως κατά της ελληνικής εθνικής στρατηγικής, η αποτελεσματικότητας της οποίας είναι ευθέως ανάλογη της διαφύλαξης της διεθνούς νομιμότητας. Όποιος έτσι Μηδίζει ενθαρρύνοντας τα αναθεωρητικά κράτη, εμμέσως πλην σαφώς δέχεται την συρρίκνωση της κρατικής κυριαρχίας κάτι το οποίο αποτελεί «εσχάτη προδοσία» (όπως την ορίσαμε με άλλη πρόσφατη παρέμβαση: «Εσχάτη προδοσία» και σχέδιο Ανάν). Όποιος έτσι Μηδίζει, είναι κάτι περισσότερο από κατευναστής των απειλών κατά της κρατικής μας κυριαρχίας. Συνειδητά ή ανεπίγνωστα ροκανίζει τα θεμέλια της πατρίδας και συνειδητά ή ανεπίγνωστα υπονομεύει τα ζωτικά μας συμφέροντα στο Αιγαίο, στη Θράκη και στην Κύπρο. Για τα συμφέροντα αυτά ασκούμε αποτρεπτική στρατηγική υπερασπιζόμενοι τη διεθνή νομιμότητα. Τελεία και παύλα.

Να το κάνουμε τελείως ρητό για να μην υπάρχει αμφιβολία για την ανευθυνότητα αυτών που εμμέσως πλην σαφώς συνηγορώντας με την εχθρική απειλή ροκανίζουν την αποτρεπτική μας στρατηγική: Το κατά πόσο θα διαφυλάξουμε την κρατική μας ακεραιότητα και δεν θα φτάσουμε στο σημείο γενικευμένου πολέμου με την Τουρκία συναρτάται με την αποτελεσματικότητα της αποτρεπτικής μας στρατηγικής που δεν αφορά μόνο τα στρατιωτικά μέσα αλλά και το σύνολο των υπόλοιπων παραγόντων που αναλύθηκαν σε εκτενέστερες δημοσιεύσεις. Γι’ αυτό και δεν χρειάζεται να επεκταθώ εδώ. Σημειώνω μόνο ότι εάν εκραγεί πόλεμος σημαίνει ότι η αποτροπή μας έχει αποτύχει για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Τα αίτια μιας αποτυχίας θα είναι αναγνωρίσιμα και συμπεριλαμβάνουν τα κατευναστικά μηνύματα «δικών μας» συνειδητών ή ανεπίγνωστων Εφιαλτικών(!) θέσεων, εάν και όταν ακόμη και μέλη του πολιτικού προσωπικού εκπέμπουν λανθασμένα και ανορθολογικά μηνύματα κατά της αναθεωρητικής και απειλητικής γειτονικής χώρας.

Ένας γενικευμένος ολοκληρωτικός πόλεμος, τον οποίο η εθνική μας στρατηγική αποτρέπει, είναι, εν τούτοις, η μια όψη του νομίσματος. Υπάρχει και η δυσκολότερη περίπτωση αποτροπής που αφορά τις απειλές χαμηλής έντασης. Αφορά κρίσεις όπως αυτές των Ιμίων όπου το αναθεωρητικό κράτος που απειλεί εξ αντικειμένου –εάν δεν θέλει ένα ολοκληρωτικό πόλεμο ή εάν δεν είναι σίγουρο ότι θα τον κερδίσει– μπλοφάρει σε πολύ μεγάλο βαθμό.

«Μπλόφα», «ισχύς» και «κίνδυνος» στη στρατηγική θεωρία είναι κεντρικές έννοιες. Σε άλλη πρόσφατη παρέμβαση εξηγήσαμε ότι κεντρικές και εξόχως σημαντικές για μια πιο εξεζητημένη εκτίμηση του αντιπάλου και μια πιο εκλεπτυσμένη δική μας αποτροπή είναι ο τρόπος που συναρτώνται οι εκατέρωθεν απειλές, οι ικανότητες των εμπλεκομένων, ο κίνδυνος και ο βαθμός μπλόφας των απειλών. Ο κίνδυνος είναι η διαφορά μεταξύ ικανότητας/ισχύος του επιτιθέμενου και της ισχύος του αμυνόμενου να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά και νικηφόρα τις απειλές σε όλο το φάσμα των εχθρικών αξιώσεων. Η μπλόφα είναι ίσως η κρισιμότερη έννοια και συμβολίζει τη σχοινοβασία αμφοτέρων των κρατών πάνω σε τεντωμένο σχοινί. Η αποτροπή δεν προσφέρεται για ανεύθυνες τοποθετήσεις τυχάρπαστων πολιτικάντηδων καθότι ήταν, είναι και θα είναι πάντα ένα επισφαλές και επικίνδυνο πλην αναγκαίο εγχείρημα, όταν μια χώρα απειλείται.

Η «μπλόφα» σε μια αποτρεπτική αναμέτρηση, ακριβώς, προσδιορίζει τη διαφορά μεταξύ απειλητικών διακηρύξεων και ικανότητας εκπλήρωσής τους αμφότερων των εμπλεκομένων. Κεντρικό ζητούμενο μιας διαχείρισης κρίσης σε στιγμές έντασης είναι η διαρκής εκτίμηση της βαθμίδας μπλόφας του αντιπάλου. Ήταν έτοιμοι για κλιμάκωση οι Τούρκοι το 1996 στα Ιμια; Ήταν έτοιμοι για κλιμάκωση και ολοκληρωτικό πόλεμο οι Τούρκοι με την ΝΟΤΑΜ του Μαρτίου 2015; Είμαστε έτοιμοι εμείς να ελέγξουμε την κλιμάκωση εάν αυτοί αρχίσουν μια ένοπλη πρόκληση;

Στην αποτρεπτική στρατηγική αναζητείται χρυσή τομή που μεγιστοποιεί την αποτρεπτική αξιοπιστία, ελαχιστοποιεί την πιθανότητα άσκησης βίας, εξοικονομεί πόρους και για τον αμυνόμενο διατηρεί το status quo της διεθνούς νομιμότητας. Δύσκολο όπως είπαμε εγχείρημα εξου και η κριτική μας για τις ανεύθυνες στάσεις και δηλώσεις μελών του πολιτικού προσωπικού.

Τώρα, υπάρχει κάτι εξίσου σημαντικό το οποίο σε μονογραφικές παρεμβάσεις μας έχουμε επισημάνει ήδη από το 1991 (Ελληνική Αποτρεπτική Στρατηγική). Ενώ η αποτυχία της αποτροπής και ο ολοκληρωτικός πόλεμος είναι το χείριστο αποτέλεσμα μιας εθνικής στρατηγικής ενός αμυνόμενου κράτους, δεν πρέπει να υποτιμάται ότι συστηματική αποτυχία του αμυνόμενου να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις «μικρότερες» απειλές, οι οποίες σωρευμένες και αθροισμένες βλάπτουν τελικά το συμφέρον επιβίωσης και ακυρώνουν τη διεθνή νομιμότητα. Σωρευτικά προκαλούν το ίδιο αποτέλεσμα με το αποτέλεσμα μιας ήττας μετά από πολεμική σύρραξη. 

Οι Ένοπλες Δυνάμεις μιας αμυνόμενης χώρας απαιτείται, ως εκ τούτου, να έχουν αποτρεπτικά σχέδια και για κρίσεις χαμηλής έντασης ή σύμφωνα με τη σχετική ορολογία, να διαθέτουν ενδοπολεμική αποτροπή (“intra-wardeterrence”) ενισχυμένη με αντεπιθετικά σχέδια (“counterforcestrategy”). Ως προς το τελευταίο ο αμυνόμενος (ο επιτιθέμενος τα έχει ούτως ή άλλως) έχει πάντοτε επιθετικά στρατιωτικά σχέδια που σκοπό έχουν όμως να εκπληρώσουν αμυντικούς πολιτικούς σκοπούς, δηλαδή εφαρμογή της διεθνούς νομιμότητας. Ιδιαίτερα σήμερα λόγω τεχνολογίας η μη ανάπτυξη αντεπιθετικών σχεδίων στο πλαίσιο μιας αμυντικής πολιτικής στρατηγικής υπονομεύει καίρια την αποτρεπτική απειλή του αμυνόμενου. 

Ο επιτιθέμενος απαιτείται να γνωρίζει πολύ καλά το πολύ μεγάλο κόστος τόσο μιας επίθεσης που θα οδηγήσει σε κλιμάκωση που μπορεί να φτάσει σε γενικευμένη σύρραξη (την τελευταία λογικά κανείς δεν τη θέλει εξου και το ενδεχόμενο μιας τέτοιας κατάληξης είναι υψηλής αποτρεπτικής αξίας). Αυτός ήταν ο λόγος και της δικής μας έντονης κριτικής πριν από πολλά χρόνια, όταν με ερασιτεχνικές δηλώσεις υποδηλώθηκε το ενδεχόμενο «ισοδύναμου αποτελέσματος». Αποτρεπτικές είναι μόνο οι ενδοπολεμικές ικανότητες του αμυνόμενου να επικρατήσει μιας κλιμάκωσης, εάν ο επιτιθέμενος εκτελέσει απειλές χαμηλής έντασης και να επιβάλει πολύ υψηλό κόστος, εάν η διένεξη εξελιχθεί σε γενικευμένη σύρραξη. 

Όπως κανείς κατανοεί αμέσως, η αποτρεπτική στρατηγική είναι περπάτημα πάνω σε τεντωμένο σχοινί αποτρεπτικών απειλών ποικίλων εκδοχών, βαθμίδων και εντάσεων και η πολιτική και στρατιωτική τεχνογνωσία ορθολογιστικής και αξιόπιστης οργάνωσης ενός αμυνόμενου κράτους είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Θανατηφόρα είναι τα ερασιτεχνικά και ανορθολογικά μηνύματα εξου και η οξεία κριτική μας για ανεύθυνες στάσεις και δηλώσεις που ροκανίζουν την σταθερότητα. 
Οι Ένοπλες Δυνάμεις ενός αμυνόμενου κράτους όπως η Ελλάδα απαιτείται με την σωστή συμπαράσταση και καθοδήγηση της πολιτικής ηγεσίας να είναι σε θέση:

α) Να αποτρέψει απειλές και ενέργειες τύπου Ίμια.
β) Πριν εκτελεστούν τέτοιες εχθρικές ενέργειες να υπάρχει επαρκής στρατιωτική ικανότητα και επιτελικά σχέδια «ενδοπολεμικής αποτροπής» που θα αποτρέψουν ακριβώς τον επιτιθέμενο να αρχίσει την άσκηση βίας.
γ) Εάν λόγω λάθους (και δικές  μας ανεύθυνες στάσεις ή ολιγωρία που προκαλούν ανορθολογισμό και λάθη σε όλες τις πλευρές) ή δοκιμαστικών πρώτων εχθρικών ενεργειών ο επιτιθέμενος ενεργήσει παραβιάζοντας την Επικράτεια (όπως, π.χ., με την αποβίβαση βατραχανθρώπων στη νήσο Ίμια), ο αμυνόμενος θα πρέπει να έχει πλήθος εναλλακτικών σεναρίων στρατιωτικής και διπλωματικής αναίρεσης και αποκατάστασης της διεθνούς νομιμότητας. Εάν δεν αναιρεθούν οι εχθρικές ενέργειες, η διαφύλαξη της διεθνούς νομιμότητας απαιτεί κλιμάκωση και ετοιμότητα/ικανότητα ελέγχου αυτής της κλιμάκωσης.
δ) Εάν η απειλούσα αναθεωρητική δύναμη δεν υποχωρήσει και συνεχίσει την κλιμάκωση το αμυνόμενο κράτος θα πρέπει να είναι πανέτοιμο να υπερασπιστεί την κρατική κυριαρχία με τον σωστό τρόπο και στον αναγκαίο βαθμό. Μια τέτοια ετοιμότητα αφορά τις Ένοπλες Δυνάμεις, τη διπλωματία, το σύνολο του πολιτικού προσωπικού και την κοινωνία. 

Η ενδοπολεμική αποτροπή που αφορά πρωτίστως απειλές χαμηλής έντασης λοιπόν είναι καίριας σημασίας. Σημαίνει ότι, εάν το αμυνόμενο κράτος επιτύχει να αποτρέψει την έναρξη προκλήσεων, δεν θα χρειαστεί να υπάρξει άσκηση βίας. Αυτό ακριβώς ήταν το επίτευγμα τον Μάρτιο του 2015 με την τουρκική ΝΟΤΑΜ. Σημαίνει επίσης ότι μια άρτια ενδοπολεμική αποτροπή θα κατορθώσει ελέγχοντας την κλιμάκωση να αποτρέψει την κατάληξη σε ένα γενικευμένο πόλεμο. Όλοι πλέον συνηγορούν ότι στα Ίμια το 1996 αυτό ήταν εφικτό εάν δεν υπήρχε έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας.

Τώρα, όσον αφορά τον πολιτικό σκοπό, μια αξιόπιστη αποτροπή απαιτεί και αξιόπιστη αταλάντευτη προσκόλληση όλων στο έσχατο συμφέρον της αδιαπραγμάτευτης ακεραιότητας της κρατικής επικράτειας που μας προσφέρει η διεθνής νομιμότητα. Σκιές για τα Ίμια ή κάποια παρόμοια νήσο ή βραχονησίδα, για παράδειγμα, δεν μπορούν να υπάρχουν εκτός και εάν κανείς δέχεται την κυριαρχική συρρίκνωση.

Δεν θα εισέλθουμε εδώ σε ανάλυση της γιγαντιαίας σημασίας αυτών των πτυχών για τη ζώνη που αρχίζει από την Θράκη, περνάει από το Αιγαίο και φτάνει στην Κύπρο. Προσθέτουμε μόνο ότι πάγια βιώσιμο θεωρείται εκείνο το κράτος που δύναται και κατορθώνει να διασφαλίζει άθικτη την Επικράτεια που του προσφέρει η διεθνής νομιμότητα. Το τι ισχύει στο Αιγαίο, στην Θράκη και στην Κύπρο το προσδιορίζει το διεθνές δίκαιο και η αναθεωρητική Τουρκία το αμφισβητεί. Κανένας Έλληνας δεν δικαιούται να συνηγορεί με τους αναθεωρητικούς και επιθετικούς σκοπούς της. Ας πούμε εδώ ρητά ότι η ελληνική επικράτεια που αποτελεί κοσμοθεωρητικό, ηθικό και νομικό «συμβόλαιο» των προγόνων με τους ζώντες και τους απογόνους είναι έσχατη λογική για όλους τους πολίτες.

Αποτελεί έσχατη λογική που κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα και κείται υπεράνω κυβερνήσεων, υπουργών και ατόμων. Εάν κινδυνέψει η πατρίς όλοι ανεξαιρέτως έχουν ηθική και νομική υποχρέωση να επιδείξουν αυτοθυσία και να συνηγορήσουν υπέρ της αδιαπραγμάτευτης εφαρμογής της διεθνούς νομιμότητας. Οτιδήποτε άλλο είναι παράλογο και ανορθολογικό και αποτελεί παραλογισμό ακόμη και να υπονοηθεί. Η υπεράσπιση της κρατικής κυριαρχίας αποτελεί, όπως ήδη αναφέρθηκε, πολιτειακή υποχρέωση. Να μην ξεχνάμε εξάλλου ότι, επειδή είμαστε φιλειρηνικό και αμυνόμενο κράτος, η στρατηγική μας δεν θέτει ηθικά διλήμματα στους πολίτες ή στο πολιτικό προσωπικό. 

Στο σημείο αυτό μια λέξη για την κρίση των Ιμίων του 1996. Έχω προλογίσει το πρώτο βιβλίο του Ναυάρχου Λυμπέρη, ΑΓΕΕΘΑ το 1996 (Εθνική στρατηγική και χειρισμός κρίσεων). Έχω διαβάσει το δεύτερο βιβλίο του Ναυάρχου (Πορεία σε ταραγμένες θάλασσες) και μόλις ολοκληρώνω το τελευταίο του συγκλονιστικό βιβλίο που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2015 (Οψόμεθα τη αλήθεια καθώς εστί, 1994-1996).

Και τα τρία κείμενα, αλλά ιδιαίτερα το τελευταίο λεπτομερώς, εξηγούν γιατί στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό και όχι στρατιωτικό. Κανείς κατανοεί πλήρως ότι, ενώ έχουμε ισχυρές και αποτρεπτικές Ένοπλες Δυνάμεις που μπορούν να υπερασπιστούν την πατρίδα τόσο σε περίπτωση απειλών χαμηλής έντασης όσο και εάν μη γένοιτο ενός μεγάλου πολέμου, πάσχουμε στο επίπεδο της πολιτικής ηγεσίας. 

Τα τελευταία γεγονότα, οι θέσεις μελών του πολιτικού προσωπικού πως δήθεν προκαλούμε την Τουρκία με το να θεωρούμε δεδομένα τα σύνορα που προβλέπει η διεθνής νομιμότητα και ο κυκεώνας των διαφόρων απόψεων που ακούστηκαν, επιβεβαιώνουν το γεγονός της ύπαρξης πολιτικού ελλείμματος και πολιτικής αξιοπιστίας. Εύλογα κανείς διερωτάται τι σημαίνει εάν τα μέλη του πολιτικού προσωπικού που είπαν ότι προκαλούμε την Τουρκία στα Ίμια να βρίσκονται επικεφαλής των Υπουργείων Άμυνας και Εξωτερικών. Ούτως ή άλλως, στο παρελθόν βρίσκονταν σε ανάλογες θέσεις πολιτικής ευθύνης. 

Η Τουρκία βέβαια ελάχιστα περιθώρια έχει για πολλούς συγκεκριμένους λόγους. Η μπλόφα της εξ αντικειμένου είναι πολύ μεγάλη και η αναξιοπιστία της εξίσου ολοφάνερη. Γι’ αυτό και σπασμωδικές ή φοβικές δικές μας στάσεις και συμπεριφορές είναι επιζήμιες για τα εθνικά συμφέροντα και συντελεστικές αστάθειας καθότι μεταδίδουν λάθος μηνύματα σε μια απειλούσα και επιτιθέμενη χώρα.

Πρώτον, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι σε θέση να εφαρμόσουν ενδοπολεμική αποτροπή επί ζητημάτων αμφισβήτησης της ελληνικής επικράτειας και εάν αρχίσει μια κρίση να ελέγξουν την κλιμάκωση. Το ξέρουμε,  το ξέρουν στη Άγκυρα, το ξέρουν και όλοι οι άλλοι. Καιρός είναι να το μάθουν και κάποια μέλη του πολιτικού προσωπικού. Καλό είναι να το γνωρίζουν και οι πολίτες που φορολογούνται βαριά για να έχουμε αποτρεπτική άμυνα που θα ήταν εγκληματικό να αναιρείται λόγω πολιτικής ανικανότητας. 

Επειδή το γνωρίζουν όλοι, οι μπλοφάροντες Τούρκοι επιχειρούν να δημιουργήσουν «μικρά» αλλά σωρευτικά μεγάλα τετελεσμένα. Υπολογίζουν στη δική μας πολιτική υποχωρητικότητα. Αυτή τη φορά (Μάρτιος 2015) δεν μέτρησε, πλην αυτό δεν αποτελεί αιτία για εφησυχασμό. Ολοφάνερα η επίδειξη αποφασιστικότητας οδήγησε στην απόσυρση της ΝΟΤΑΜ, αλλά τίποτα δεν τελείωσε. Αυτό είναι ένα ζωντανό ζήτημα και δυστυχώς όλα δείχνουν πως έτσι θα συνεχίσει να είναι.

Δεύτερον, η πολιτική μας σκέψη απαιτείται να καθοδηγείται από τη βεβαιότητα ότι οι υπερασπιστές της συλλογικής μας ελευθερίας, δηλαδή οι ιερές μας Ένοπλες Δυνάμεις, είναι επαρκώς ισχυρές να εκπληρώσουν την αποστολή τους αποτρέποντας τόσο απειλές χαμηλές έντασης όσο ένα γενικευμένο πόλεμο. «Αποτρέποντας» λέμε, γιατί αυτός είναι ο πρωτεύον σκοπός. Όπως πάντοτε ισχύει σε αυτές τις περιπτώσεις, εάν ο αντίπαλος δοκιμάσει να τις εκτελέσεις, αυτό σημαίνει έλεγχο της κλιμάκωσης και, εάν ο αντίπαλος συνεχίσει προς μια μεγάλη σύρραξη, αυτό σημαίνει σθεναρή άμυνα με όλες μας τις δυνάμεις και επικράτηση. 

Αυτή η γραμμή σκέψης σε όλα τα βιώσιμα κράτη σημαίνει σοβαρότητα και υπευθυνότητα και το αντίστροφο. Εάν αποτύχουμε την απόλυτη ευθύνη την φέρουν όχι όσοι σκέπτονται και λειτουργούν αποτρεπτικά, αλλά όσοι στη δική μας πλευρά κατευνάζουν συνηγορώντας έτσι άμεσα ή έμμεσα με την αναθεωρητική και απειλούσα αντίπαλό μας. Της μεταφέρουν λανθασμένα μηνύματα για το εσωτερικό μας μέτωπο, για τους σκοπούς μας, τις δυνατότητές μας και για την αποτρεπτική ικανότητά μας.

Τρίτον και συναφές, θα ήταν τραγικό να φτάσουμε σε γενικευμένο πόλεμο εάν αυτό θα οφείλεται σε δικά μας λανθασμένα ανορθολογικά κατευναστικά μηνύματα ότι δεν είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε την κυριαρχία μας. Ένας από τους λόγους που καταμαρτυρούμενα η Τουρκία μπλοφάρει με απειλές χαμηλής έντασης, είναι επειδή γνωρίζει ότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις να εισέλθει σε μεγάλη σύρραξη με ένα ισοδύναμο ή περίπου ισοδύναμο κράτος όπως η Ελλάδα. Αυτό είναι ένα μεγάλο έρεισμα της αποτρεπτικής μας στρατηγικής και από τη σωστή εκμετάλλευσή του θα εξαρτηθεί η αποτροπή μεγάλου πολέμου και η διατήρηση της σταθερότητας ταυτόχρονα και η εφαρμογή της διεθνούς νομιμότητας. 

Η Τουρκία, είναι ένα εξαιρετικά τρωτό κράτος. Εκατοντάδες χιλιόμετρα Ανατολικό μέτωπο και μετά το φιάσκο των Νταβουτόγλεων «μηδενικών προβλημάτων» οι πολιτικοδιπλωματικές σχέσεις με τα κράτη όλης της περιοχής είναι στο χαμηλότερο δυνατό σημείο. Εσωτερικά, είναι καθεστωτικά διχασμένη, εκατομμύρια κούρδοι παλεύουν για ανεξαρτησία και οι διαιρέσεις στο εσωτερικό της είναι αμέτρητες. Ένα τέτοιο κράτος μπορεί να εκτελεί διάφορες επιχειρήσεις στα σύνορά της κατά σκόρπιων δυνάμεων, όπως οι κούρδοι ή οι μαχητές του «ισλαμικού κράτους», αλλά όχι να αναμετρηθεί σε γενικευμένη σύρραξη με ένα πανίσχυρο κράτος, όπως η Ελλάδα, εφάμιλλης ισχύος με τη δική της. Το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι να καταρρεύσει ως κράτος. Εξ αντικειμένου δεν έχει περιθώρια για μεγάλα ρίσκα. 

Σε αυτά ακριβώς, εξ αντικειμένου, συνίσταται η αποτρεπτική μας δύναμη. Σε αυτό συνίσταται η αποτροπή πολέμου ο οποίος επαναλαμβάνουμε δεν είναι επιθυμητός και θα αποτύχουμε, εάν μεταδίδοντας λανθασμένα κατευναστικά μηνύματα στην Τουρκία, οδηγηθούμε σε σύρραξη με οτιδήποτε και αν σημαίνει αυτό. 

Η οικονομική κρίση δεν αποτελεί αφορμή χαλάρωσης της εθνικής μας στρατηγικής καθότι αυτό αδικεί τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας και τις προσδοκίες των πολιτών των οποίων η φιλοπατρία είναι δεδομένη. Η αποτρεπτική ισχύς των Ενόπλων Δυνάμεων χτίζεται εδώ και δεκαετίες αδιαλείπτως με δέσμευση γιγαντιαίων σπάνιων πόρων. Η ακύρωση αυτής της ισχύος με τη μη εκπλήρωση των αποτρεπτικών αποστολών των Ενόπλων Δυνάμεων σε όλο το φάσμα των προκλήσεων της εξαιρετικά ασταθούς περιφέρειάς μας δεν είναι μόνο αυτοχειριασμός αλλά και μια παντελώς ανορθολογική, άχαρη, άδικη και τραγική στάση. 

Για τους ίδιους λόγους η οικονομική κρίση δεν μπορεί να είναι εμπόδιο για μια ευρύτερη θέαση των στρατηγικών επιλογών. Το ζήτημα των 12 μιλίων, για παράδειγμα, είναι ανοικτό εδώ και δύο ακριβώς δεκαετίες. Ανεξαρτήτως οικονομικών προβλημάτων, η αποτρεπτική μας στρατηγική θα πρέπει να επανασχεδιαστεί με σκοπό την άσκηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Πιο συγκεκριμένα, τα χωρικά ύδατα και τα λιγότερο ή περισσότερο συνδεδεμένα με αυτά ζητήματα της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ. Αυτό εμπίπτει στη λογική εφαρμογής της διεθνούς νομιμότητας αλλά και της ανάγκης ενόψει ενός αβέβαιου μέλλοντος και ενός αναπόδραστα πολύ ανταγωνιστικού διεθνούς συστήματος να αποκτήσουμε εκείνους τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους που μας αναλογούν. 

Το εθνικό συμφέρον στα πεδία αυτά είναι μείζον και αφορά καίρια το μέλλον της χώρας, την ασφάλειά της και την ευημερία της. Ένας τέτοιος σχεδιασμός δεν αναιρεί το γεγονός ότι όπως εξηγήσαμε είμαστε ένα φιλειρηνικό κράτος και ότι είμαστε πάντοτε έτοιμοι για ειρηνική επίλυση, εντός των ορίων, όμως, που θέτει η διεθνής νομιμότητα!

Η κρίση, ο ανελέητος τρόπος που μας αντιμετωπίζουν τα άλλα  κράτη συμπεριλαμβανομένων και των συνεταίρων μας στην ΕΕ και οι στρατηγικές ανακατατάξεις όπως προχωρούμε στον 21ο αιώνα, λογικά θα έπρεπε να είχε οδηγήσει σε μια αναθεώρηση της στάσης όσων χαλάρωσαν κοσμοθεωρητικά, ηθικά και πολιτειακά. Αναθεώρηση των στρεβλών κοσμοαντιλήψεων όσων επηρεάστηκαν τις τελευταίες δεκαετίες από την ακατάσχετη εχθρολαγνεία, την εχθρότητα κατά οτιδήποτε είναι εθνικό και την παραφιλολογία για το τέλος ίσως της ιστορίας και του κράτους. 

Το εθνοκράτος μας όπως και για κάθε άλλη κοινωνία είναι η πατρίδα με τη βαθύτερη έννοια του όρου. Ενσαρκώνει τη συλλογική μας ελευθερία, ευημερία, ευταξία και ευνομία. Εκπληρώνονται από την κρατική μας ισχύ και τη δυνατότητά μας να εφαρμόζουμε τη διεθνή νομιμότητα όσον αφορά την κρατική μας κυριαρχία, να αμυνόμαστε και να αποτρέπουμε τον πόλεμο επιβάλλοντας ένα πολύ υψηλό αποτρεπτικό τίμημα κατά όποιου επιβουλεύεται την κρατική επικράτειά μας. 

Η στήριξη μιας τέτοιας αντίληψης των πραγμάτων εξ αντικειμένου αποτελεί, υπογραμμίζουμε ξανά, πολιτειακή υποχρέωση. Η επίδειξη ετοιμότητας για θυσίες ή ακόμη και για αυτοθυσία για την υπεράσπιση της πατρίδας πάντα ήταν και θα συνεχίσει να είναι σταθερά όλων των βιώσιμων κοινωνιών. Οτιδήποτε λιγότερο είναι αυτοκτονικό και συμβολίζει την παρακμή.

Δεν είναι του παρόντος αλλά εμπέδωση αυτών των παραδοχών προϋποθέτει κατανόηση του εθνοκρατοκεντρικού χαρακτήρα του σύγχρονου διεθνούς συστήματος, των αιτιών πολέμου, του εξαρτημένου χαρακτήρα των διεθνών θεσμών, του ρόλου του εθνικού συμφέροντος ως παράγοντα ενδοκρατικού και διακρατικού ορθολογισμού και μιας δυστυχώς μη πλήρως συνειδητοποιημένης αλήθειας: Ότι δηλαδή τα ιδεολογικά δόγματα, όπως ίσχυε πάντα, σήμερα είναι ολοφάνερο ότι είναι παρωχημένα. Ιστορικά, τα οικουμενικίστικα δόγματα χρησίμευσαν ως μεταμφιέσεις ισχύος των μεγάλων δυνάμεων του 20ού αιώνα. 

Μετά την αφαίρεση των προσωπείων που έφερε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου είναι όσο ποτέ άλλοτε αντιληπτό πόσο σημαντική είναι για κάθε κοινωνία η ανεξαρτησία και η ασφάλεια του οικείου κράτους. Για όσους δε θόλωσε το μυαλό τους για το ποιος είναι ακριβώς ο χαρακτήρας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ο τρόπος αντιμετώπισης των λιγότερο ισχυρών κρατών από την κυρίαρχη πλέον τεχνόσφαιρα δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολία ότι το ίδιο ισχύει και στην ΕΕ (το μέλλον της οποίας ολοφάνερα είναι αβέβαιο). 

Η ανένδοτη φιλοπατρία είναι προϋπόθεση ορθολογιστικών προσανατολισμών στην ενδοκρατική και διακρατική ζωή. Ταλαντεύσεις πάνω στο Εκκρεμές, όπου στον ένα πόλο είναι οι Μηδίζοντες και οι Εφιάλτες και στον άλλο η φιλοπατρία, πάντα θα υπάρχουν. Η Ελευθερία και η Δημοκρατία εξαρτώνται από το κατά πόσο η φιλοπατρία υπερισχύει και από το κατά πόσο τα μέλη της κοινωνίας είναι σταθερά προσανατολισμένα προς την κατεύθυνση του σωστού πόλου. Η Ιθάκη είναι η πατρίδα.

Πηγή Ποιότητα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου