Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Φεβ 2014

Τι αποκαλύπτουν δύο έγγραφα, διάσημου δικηγόρου που ήταν και νομικός σύμβουλος της κυβέρνησης του ΓΑΠ

Σταδιακά αποκαλύπτεται, έστω και με τέσσερα περίπου χρόνια καθυστέρηση, όλο το παρασκήνιο, για το πώς η χώρα μας οδηγήθηκε στα δεσμά των Μνημονίων, στην υποτέλεια και την οικονομική και κοινωνική καταστροφή, εξαιτίας κυρίως της ενδοτικής στάσης των Ελληνικών κυβερνήσεων, έναντι των ξένων δανειστών.

Σας έχουμε αποκαλύψει, μεταξύ άλλων, απόρρητο έγγραφο του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010, σύμφωνα με το οποίο, ήταν η ίδια η κυβέρνηση Παπανδρέου, που απέρριψε την πρόταση του Ταμείου, για άμεση αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους.

Το όπλο που είχε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την Άνοιξη του 2010 ο Γ. Παπανδρέου, αυτό της στάσης πληρωμών και της μονομερούς αναδιάρθρωσης του χρέους δεν το χρησιμοποίησε ποτέ. Και όμως, την ίδια περίοδο, το δικηγορικό γραφείο, που η κυβέρνηση Παπανδρέου το 2011 προσέλαβε ως νομικό σύμβουλο για το ζήτημα του χρέους, είχε επισημάνει, ότι αυτό ήταν, ίσως το πιο ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί της χώρας μας!
Εξηγούμεθα. Το Φθινόπωρο του 2011, προσελήφθη ως νομικός σύμβουλος του Ελληνικού κράτους για το PSI, το κούρεμα των ομολόγων δηλαδή, το δικηγορικό γραφείο CLEARY GOTTLIEB STEEN and HAMMILTON,με υψηλή αμοιβή μάλιστα, που έφτασε συνολικά τα 16,5 εκατ. ευρώ. Το ίδιο δικηγορικό γραφείο, το Νοέμβριο του 2012, επί κυβέρνησης Σαμαρά, ανέλαβε νομικός σύμβουλος και για το πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων, με αμοιβή 700.000 ευρώ το μήνα!

Το μεγάλο όνομα του γραφείου αυτού, ο νομικός Lee Buchheit, αναγνωρισμένος διεθνώς ως αυθεντία στις αναδιαρθρώσεις κρατικών χρεών, τον Μάιο του 2010 σε μελέτηkgkgkgjf4 του, είχε επισημάνει, ότι η Ελλάδα βρισκόταν σε εξαιρετικά ευνοϊκή θέση να διαπραγματευθεί τον τρόπο αναδιάρθρωσης του χρέους της. Ο ίδιος άνθρωπος δε, την άνοιξη του 2011, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου εξέφραζε μετά βδελυγμίας την αντίθεσή της σε μία αναδιάρθρωση του χρέους, επανήλθε με νέα μελέτη του, υποστηρίζοντας ακριβώς το αντίθετο. Και λίγους μήνες μετά, προσελήφθη ως νομικός σύμβουλος!

Το έγγραφο είναι πραγματικά κόλαφος για την τότε κυβέρνηση και το Γ. Παπανδρέου προσωπικά. Η μελέτη εκδόθηκε 7 Μαΐου του 2010, και το συμπέρασμά της είναι, ότι η Ελλάδα είχε τότε εξαιρετικά και σπάνια νομικά και άλλα πλεονεκτήματα, προκειμένου να διαπραγματευθεί επιτυχώς και από καλύτερη θέση με την τρόικα, και να επιβάλλει κούρεμα των ομολόγων της.

Ποια ήταν αυτά τα πλεονεκτήματα; Καταρχήν, το σύνολο του ελληνικού χρέους ήταν 319 δις ευρώ τον Απρίλιο του 2010. Από αυτά, τα 294 δις ευρώ ήταν στη μορφή ομολόγων, ενώ οι ευρωπαϊκές τράπεζες είχαν επενδύσει περισσότερο από 240 δις ευρώ στο ελληνικό δημόσιο χρέος. Επίσης, σχεδόν το σύνολο του ελληνικού χρέους είναι εκφρασμένο σε ευρώ, σε ποσοστό 98%. Σύμφωνα με την μελέτη του Buchheit, όλα αυτά ήταν σημαντικά πλεονεκτήματα για τη χώρα μας, προκειμένου να απαιτήσει αναδιάρθρωση του χρέους της από τους δανειστές. Γιατί θα ήταν η πρώτη φορά στην οικονομική ιστορία που χώρα η οποία απειλούσε με πτώχευση, είχε κοινό νόμισμα με μερικές από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου, την ώρα μάλιστα που οι τράπεζές τους, κατείχαν σχεδόν το 70% των Ελληνικών ομολόγων. Μία στάση πληρωμών λοιπόν, θα προκαλούσε διεθνή τραπεζική κρίση, τεραστίων διαστάσεων.

Το μεγαλύτερο όμως πλεονέκτημα της χώρας μας μακράν, ήταν, πως συντριπτικά μεγάλο ποσοστό του χρέους ήταν σε Ελληνικό δίκαιο. Στην μελέτη τονιζόταν, ότι όταν το κράτος υπογράφει δανειακές συμβάσεις που διέπονται από το δικό του δίκαιο, αποκτά ένα πανίσχυρο πλεονέκτημα έναντι των δανειστών του καθώς μπορεί, σε οποιαδήποτε κρίσιμη χρονική στιγμή, να τις τροποποιήσει μονομερώς, έτσι ώστε να επιτύχει μία de facto διαπραγμάτευση του χρέους, χωρίς, στην ουσία, οι δανειστές να μπορούν να αμυνθούν νομικά.Το πρωτοφανές χαρακτηριστικό όσο αφορά το ελληνικό χρέος, ήταν ότι περισσότερο από το 90% αυτού ήταν σε ελληνικό δίκαιο. Και σημείωνε χαρακτηριστικά η μελέτη, ότι σε καμία άλλη περίπτωση στη μοντέρνα οικονομική ιστορία δεν υπήρξε χώρα που να μπορούσε να επηρεάσει αποφασιστικά μία ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους της με το να τροποποιήσει μονομερώς τους όρους των ομολόγων της!

Στην ουσία, το γεγονός ότι το 90% του χρέους διεπόταν από το ελληνικό δίκαιο έδινε το νομικό δικαίωμα στην Ελλάδα να βάλει, μονομερώς, 'τέλος' στην κρίση με μία απλή αλλαγή νόμου. Αυτό ήταν το όπλο που είχε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ο Γ. Παπανδρέου. Και δεν ήταν μπλόφα. Μόνο που ποτέ δεν το χρησιμοποίησε. Προτίμησε να παραδώσει ασυζητητί στην τρόικα τη χώρα,πηγαίνοντας στο Καστελλόριζο για να ανακοινώσει στον ελληνικό λαό την υπαγωγή στο πρόγραμμα της τρόικας!

Και άλλη μελέτη!
Ο γνωστός νομικός επανήλθε στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης του Ελληνικού χρέους, τον Απρίλιο του 2011. Ήταν τότε που είχαν φουντώσει οι φήμες, ότι επίκειται κούρεμα των ομολόγων, κάτι που διέψευδε σε κάθε ευκαιρία η κυβέρνηση Παπανδρέου.Στη νέα του μελέτη, ο Lee Buchheit, διαπίστωνε, ότι το επίσημο σενάριο, που θέλει την Ελλάδα να ακολουθεί το πρόγραμμα λιτότητας για τρία χρόνια και στη συνέχεια να επιστρέφει επιτυχώς στις διεθνείς αγορές ομολόγων, δύσκολα θα επιβεβαιωθεί. Επαναλαμβάνοντας, πως η Ελλάδα έχει ένα ισχυρό χαρτί στα χέρια της, ότι το 90% περίπου των ελληνικών ομολόγων καθορίζεται από τον ελληνικό νόμο, και άρα η κυβέρνηση της χώρας είχε τη δυνατότητα να "αναθεωρήσει" τα ομόλογα μονομερώς και να μειώσει το ποσό που θα αποπληρώσει, τη διάρκεια του τίτλου και το επιτόκιο, πρότεινε την άμεση αναδιάρθρωση του χρέους. Η συνέχεια, δυστυχώς, είναι γνωστή.

Ποιος είναι όμως ο Lee Buchheit; Ο δικηγόρος της αμερικανικής φίρμας Cleary Gottlieb έχει δώσει το δυναμικό παρών σε κάθε κρίση χρέους, των τελευταίων 30 χρόνων. Έχει εκπροσωπήσει επιτυχώς δεκάδες κράτη σε κρίσιμες διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές τους. Έχει τη φήμη ενός επιθετικού διαπραγματευτή, τον οποίο τρέμουν οι δανειστές και οι τραπεζίτες. Στις αγορές είναι γνωστός, ως «νονός των κρατικών ομολόγων» και «καλή νεράιδα» των υπερχρεωμένων κρατών, αφού έχει φέρει σε πέρας τις πιο δύσκολες υποθέσεις όπως η αναδιάρθρωση του χρέους της Αργεντινής και τις πιο επιτυχημένες, όπως εκείνη της Ουρουγουάης. Στην Ισλανδία, κέρδισε τον τίτλο του άνδρα της χρονιάς το 2008 , καθώς διαπραγματεύτηκε τη συμφωνία που «πάγωσε» τις πληρωμές της χώρας προς τους ξένους δανειστές, κυρίως σε Βρετανία και Ολλανδία.

 kgkgkgjf1
kgkgkgjf2
kgkgkgjf3



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Όλοι πλέον έχουν συνειδητοποιήσει σήμερα, ότι το Σύνταγμα που έχουμε, δεν είναι Σύνταγμα για το λαό, αλλά Σύνταγμα για το πολιτικό προσωπικό και τα συμφέροντα που το ελέγχουν.

Από το 2011 κάποιοι πολίτες προσέφυγαν στην ελληνική Δικαιοσύνη κατά του ΕΕΤΗΔΕ, του γνωστού χαρατσιού της ΔΕΗ. Τώρα, το 2014!!! το Δ΄ Τμήμα του ΑΠ αποφάσισε ότι το πρώτο ΕΕΤΗΔΕ που επιβλήθηκε είναι αντισυνταγματικό. Αυτό όμως δεν αρκεί και η υπόθεση θα κριθεί τελικά από την Ολομέλεια του ΑΠ. Όμως ακόμα και αν η Ολομέλεια του ΑΠ αποφασίσει ότι το χαράτσι είναι αντισυνταγματικό (κάτι για το οποίο αμφιβάλλουμε), το πράγμα δεν θα σταματήσει εκεί. Επειδή αντίθετα, η Ολομέλεια του ΣτΕ έχει αποφασίσει ότι αυτό το χαράτσι είναι συνταγματικό και επειδή έτσι θα υπάρχουν αντίθετες αποφάσεις δύο ανώτατων δικαστηρίων, η όλη υπόθεση θα πρέπει να κριθεί τελικά από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (άρθρο 100 του Συντάγματος). Υπενθυμίζουμε στο μεταξύ, ότι οι ηγεσίες των ανώτατων δικαστηρίων διορίζονται με εντολή πρωθυπουργού.

Για όλη αυτή τη διαδικασία θα απαιτηθούν άλλα δύο ακόμα χρόνια τουλάχιστον, οπότε για μία προσφυγή που έγινε το 2011 θα έχουμε απόφαση το 2016, αν και εφόσον…. Το αστείο είναι πως τα επόμενα δύο χαράτσια για τα έτη 2012 και 2013 δεν θίγονται, ακόμα κι έτσι, γιατί απαιτούνται νέες προσφυγές και πάει λέγοντας. Στο μεταξύ κυβέρνηση και δανειστές θα μας έχουν «γδύσει» πλήρως και θα έχουν αρπάξει τις περιουσίες μας. Αντιλαμβάνεται λοιπόν ο καθένας πως, το θέμα της συνταγματικότητας στην Ελλάδα, είναι απλά το πιο σύντομο ανέκδοτο.

Αν όμως υπήρχε Συνταγματικό Δικαστήριο, όπως έχουν όλα τα πολιτισμένα κράτη του κόσμου, τότε αυτό θα επιλαμβανόταν σχεδόν ακαριαία, μόλις δημοσιεύονταν ένας αντισυνταγματικός νόμος και γινόταν η πρώτη προσφυγή ή και αυτεπάγγελτα και θα τον κήρυττε αμέσως ως αντισυνταγματικό, προστατεύοντας άμεσα το λαό. Εάν μάλιστα η Δικαιοσύνη ήταν και ανεξάρτητη, από τον εκάστοτε κομματικό πρωθυπουργό, τότε θα υπήρχε ένα πραγματικό κράτος Δικαίου που θα ήταν ασπίδα για το λαό.

Τώρα λοιπόν, αντιλαμβάνεται ο καθένας για ποιο λόγο φτάσαμε στο σημερινό χάλι. Γιατί ποτέ δεν είχαμε, ούτε ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, ούτε άμεσο δικαστικό έλεγχο των αυθαιρεσιών του πολιτικού προσωπικού και των συμφερόντων που το ελέγχουν.

Χρειαζόμαστε λοιπόν, άμεση και ριζική αλλαγή του Συντάγματος. Με μια διαφορά. Το νέο Σύνταγμα θα πρέπει να το φτιάξει ο ίδιος ο λαός μόνος του. Μακριά τα χέρια του πολιτικού προσωπικού από αυτό.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγορούν το Ιράν ότι υποστηρίζει εμμέσως την «Αλ Κάιντα»

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών


Σύμφωνα με δήλωση της αμερικανικής κυβέρνησης που δημοσιεύει η εφημερίδα Wall Street Journal, περιγράφονται με λεπτομέρειες οι «ιρανικές τρομοκρατικές διασυνδέσεις» με την Αλ-Κάιντα καταδεικνύοντας ότι οι Ιρανοί υποστηρίζουν αντίθετες πλευρές του Συριακού πολέμου, αναμεταδίδει το πρακτορείo Mignews.

Ο συντονιστής του δικτύου της Αλ Κάιντα Ιράν είναι o Ουζμπέκος Adhamovich Sadykov ένας από τους ηγέτες της οργάνωσης του οποίου έχει απαγορευτεί η είσοδο στο Ουζμπεκιστάν λόγω της δράσης του στην Ισλαμική Τζιχάντ και τώρα δραστηριοποιείται στο έδαφος του Ιράν, αναφέρει το ρωσικό δημοσίευμα.

Ιρανοί αξιωματούχοι αρνήθηκαν επίσημα τις κατηγορίες αυτές της αμερικανικής πλευράς, τονίζοντας ότι ο στόχος τους είναι να βλάψουν τη διαδικασία της βελτίωσης των σχέσεων μεταξύ του Ιράν και της Δύσης.

Ο Sadykov σύμφωνα με πληροφορίες αποτελεί τρόπον τινά το «κλειδί» του παράνομου εξτρεμιστικού λαθρεμπορίου στην πόλη Mashhad, κοντά στα σύνορα του Ιράν με το Αφγανιστάν. Ο ίδιος «κατασκευάζει» χιλιάδες πλαστά διαβατήρια για λογαριασμό πολλών ξένων μαχητών, συμπεριλαμβανομένων και των μελών της Αλ Κάιντα. Ο ίδιος βοήθησε επίσης σε αποστολές μετακίνησης ακραίων μαχητών στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν.

Ο Sadykov δέχεται την αμέριστη συμπαράσταση και την οικονομική βοήθεια του Αμπντούλ Αζίζ Χαλίλ, γνωστού και ως Γιασίν αλ - Σούρι, ο οποίος «οδήγησε» για άλλη μια φορά την Αλ - Κάιντα στο Ιράν αλλά κατόπιν συνελήφθη από τις ιρανικές αρχές!!!

Ο Σούρι είναι υπεύθυνος για τη μεταφορά έμπειρων μαχητών από το Πακιστάν προς τη Συρία. Σύμφωνα με το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών, οργάνωσε τη διεξαγωγή νέων δρομολογίων, στην Συρία μέσω Τουρκίας.

Σύμφωνα πάντα με τους αμερικανούς, οι ομάδες της αλ-Κάιντα στο Ιράν είναι επίσης υπεύθυνες για τη μεταφορά χρημάτων από τους «δωρητές του Κόλπου» στις ακραίες ισλαμικές οργανώσεις συμπεριλαμβανομένης και της en - Nusra Dzhabhat στη Συρία.

Σε μια δήλωση του, το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών, δήλωσε ότι: «Με βάση το έδαφος του Ιράν, το δίκτυο της Αλ Κάιντα αξιοποιεί ένα εκτεταμένο δίκτυο τζιχαντιστών με χρήματα από το Κουβέιτ που μεταφέρονται στη Συρία», καταλήγει το ρωσικό πρακτορείο.

Σχόλιο: Καθώς διαφαίνεται στο μακρινό ορίζοντα της διεθνούς πολιτικής σκηνής η περίοδος «μέλιτος», μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ, θα λάβει τέλος με διάφορα προσχήματα. Στην αμερικανική αλλά και στην ιρανική πολιτική σκηνή υπάρχουν πολλοί παράγοντες που δεν επιθυμούν την προσέγγιση των 2 κρατών, για πολλούς και διάφορους λόγους. Τις τελευταίες ημέρες εμφανίζονται όλο και περισσότερα δημοσιεύματα, περί ανειλικρινούς ιρανικής στάσης και αμερικανικής ευπιστίας στους μουλάδες του Ιράν. Προφανώς το Ιράν θα αποτελέσει στα σίγουρα τον αμέσως επόμενο στόχο μετά την Συρία. 

Σχόλιο ιστολογίου: Είναι όμως το αμερικανικό θράσος που εκπλήσσει, όταν έχει ήδη γίνει γνωστό πως η καλή σύμμαχος των ΗΠΑ (Τουρκία) είναι χώρα όπου όχι μόνο εισάγει ισλαμιστές τρομοκράτες στη Συρία, αλλά τους εκπαιδεύει και –επιπλέον- τους παρέχει και υπηρεσίες «ξεκούρασης» (παροχή πορνών, μετά από φετφά κάποιου μουλά). Κι ενώ έχει αποδειχθεί η πολύ καλή σχέση μεταξύ Τουρκίας και Αλ Κάιντα, μέχρι σήμερα οι ΗΠΑ δεν κατήγγειλαν την Τουρκία ως χώρα συνεργάτη της διεθνούς τρομοκρατίας!!!
Την ίδια στιγμή οι ίδιες οι ΗΠΑ είναι από τους κύριους τροφοδότες στρατιωτικού υλικού των ομάδων μαχητών της Αλ Κάιντα στη Συρία.
Έτσι και με δεδομένη την ήδη υπάρχουσα «φιλική προσέγγιση» (έως και αγαστή συνεργασία) της Αλ Κάιντα από τις ΗΠΑ, η απορία που γεννιέται είναι, τι ακριβώς επιθυμούν να κάνουν οι ΗΠΑ με αυτή την «παρατήρηση» προς τον Ιράν. Μήπως (λόγω έλευσης της άνοιξης και καλυτέρευσης των καιρικών συνθηκών) επανέρχονται τα σενάρια για κάποιο στρατιωτικό αμερικανικό χτύπημα κατά του Ιράν;

Ιστοσελίδα των ιρανών φρουρών προειδοποιεί τις ΗΠΑ ότι τα UCAV που διαθέτει «έχουν στην εμβέλεια τους» τα αμερικανικά πλοία στον Περσικό Κόλπο

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Εν μέσω των συνεχιζόμενων συνομιλιών για πυρηνικά και την προσπάθεια να πειστεί η Δύση περί «ειρηνικού» πυρηνικού προγράμματος ο Ιρανός Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν Αγιατολάχ Χαμενεΐ αποκάλυψε τον Ιανουάριο ότι η προσπάθεια αυτή αποκαλείται «taqiyya» (παραπλανητική τακτική στα ιρανικά). Το Ιράν συνεχίζει να επεκτείνει σταδιακά τα στρατιωτικά προγράμματα του και τις απειλές του, κερδίζοντας στην ουσία χρόνο, αναφέρει η ισραηλινή ιστοσελίδα israelnationalnews.

Η επίσημη ιστοσελίδα των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης προειδοποίησε τις ΗΠΑ ότι τα πολεμικά της πλοία στον Περσικό Κόλπο βρίσκονται εντός ακτίνας βολής των drones «Karrar», καθώς και των νέων αντιπλοϊκών βλημάτων Kowsar.

Τα νέα ιρανικά drones Karrar διαθέτουν ακτίνα δράσης 1000 χιλιομέτρων (621 μίλια) και μέγιστη ταχύτητα 900 χιλιομέτρων την ώρα. Είναι εξοπλισμένα με βόμβες 275-551 λιβρών και επιπλέον δύναται να φέρουν τορπίλες κλάσης Kowsar εναντίον μονάδων επιφανείας. Επίσης τα ιρανικά UCAV φέρεται να είναι κατάλληλα και για τις επιθέσεις βαθιά στο εχθρικό έδαφος.

Όσον αφορά τα βλήματα Kowsar το Ιράν ισχυρίζεται έχουν κατασκευαστεί για να αντέχουν στα ηλεκτρονικά σήματα παρεμβολής και έχουν αναπτυχθεί κατά μήκος της ιρανικής ακτής του Περσικού Κόλπου.

Με αυτά τα οπλικά συστήματα, η ιστοσελίδα των Φρουρών της Επανάστασης, «καυχάται» ότι τα αμερικανικά πολεμικά πλοία στην περιοχή «δεν θα μπορούν πλέον να αισθάνονται ασφαλή», αναφέρει η ισραηλινή ιστοσελίδα.

Η δήλωση έρχεται μετά από μια νέα έκθεση του Πενταγώνου που εκδόθηκε την περασμένη εβδομάδα και αποδέχεται ότι οι ΗΠΑ δεν θα έχουν καμία ένδειξη αν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Επίσης αναφέρεται ότι το Ιράν θα ενισχύει συνεχώς τις στρατιωτικές του δυνατότητες, ακόμη και εάν οι ΗΠΑ άρουν όλες τις κυρώσεις τους εναντίον του, συνεχίζει το δημοσίευμα.

Η Ισλαμική Δημοκρατία έχει εργαστεί σοβαρά για την παραγωγή των δικών εγχωρίας παραγωγής στρατιωτικών συστημάτων, προκειμένου να παρακαμφθούν οι διεθνείς κυρώσεις.

Τον Δεκέμβριο, το Ιράν «καυχήθηκε» για την κατασκευή πυραύλων cruise Kanter με 200 χιλιόμετρα βεληνεκές, καθώς και ενός νέου συστήματος ραντάρ για συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου. Τον Νοέμβριο, το ισλαμικό καθεστώς κυκλοφόρησε ένα νέο UAV με την ονομασία Fotros με ακτίνα δράσης 2.000 χιλιομέτρων (1.243 μίλια), καθιστώντας το ικανό να επιτεθεί στην ισραηλινή επικράτεια.

Ιρανοί πολιτικοί έχουν εκφράσει κατά το παρελθόν την επιθυμία κατασκευής πυρηνικής βόμβας η οποία είναι απαραίτητη για να βρεθεί «από κάτω το Ισραήλ». Επίσης έχουν δηλώσει ότι «το Ισραήλ είναι ένας καρκίνος στην περιοχή και μόνο ο πόλεμος μπορεί να ελευθερώσει την Παλαιστίνη» καταλήγει το ισραηλινό δημοσίευμα.

Σχόλιο: Σύμφωνα με πληροφορίες και τα κράτη του Κόλπου εκτός από το Ισραήλ ανησυχούν για τις επικείμενες επιδράσεις της «χαλάρωσης» των σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν , ιδιαίτερα για την πιθανή επίπτωση που μπορεί να έχει κάτι τέτοιο στους δικούς τους δεσμούς με τις ΗΠΑ.
Η πρόσφατη ύφεση των σχέσεων ΗΠΑ-Ιράν έχει προκαλέσει μια οξεία συζήτηση στον Κόλπο, τροφοδοτώντας τις θεωρίες που υποστηρίζουν ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν σχεδιάζουν από κοινού να αποδυναμώσουν τα αραβικά κράτη του Κόλπου.
Καταδεικνύεται με το καλύτερο τρόπο, ότι αυτόν τον «γάμο» δεν τον θέλουν πάρα πολλοί και ασχέτως εάν αληθεύουν ή όχι οι συγκεκριμένες κατηγορίες περί εξοπλισμού του ιρανικού στρατού, το ζήτημα είναι ότι η πιθανή προσέγγιση ΗΠΑ –Ιράν δεν δύναται να προχωρήσει επ’ ωφελεία της παγκόσμιας ειρήνης και κοινότητας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Δυνάμεις κατοχής, ντόπιες και ξένες, προετοιμάζουν τον ακρωτηριασμό της χώρας και τη μετατροπή της σε… χώρο τοποθέτησης κεφαλαίων

Η κοροϊδία δεν έχει όρια. Θυμάστε τι έλεγε ο φερόμενος ως πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, στο διάγγελμά του διαμέσου της τηλεόρασης στις 30/12; Αφού, υπερηφάνως, μας είπε ότι πέτυχε (στο όνειρό του) το πρωτογενές πλεόνασμα και την ανάκαμψη, που θα την δουν μόνο όσοι βλέπουν τα ραπανάκια ανάποδα, μας διαβεβαίωσε:
«Είναι το θεμέλιο της ανεξαρτησίας μας από δω και μπρος. Είναι το θεμέλιο της ελπίδας μας για το μέλλον. Ακόμα, το 2014 η Ελλάδα θα βγει ξανά στις αγορές, θα αρχίσει να γίνεται μία φυσιολογική χώρα, όπως όλες οι άλλες. Τη νέα χρονιά το ελληνικό χρέος θα ανακηρυχθεί επίσημα βιώσιμο χρέος, χωρίς δηλαδή ανάγκη νέου δανεισμού και χωρίς νέα μνημόνια. Τηρήσαμε στο ακέραιο τις δεσμεύσεις μας και οι εταίροι μας θα τηρήσουν στο ακέραιο τις δικές τους. Το 2014 θα κάνουμε και το μεγάλο βήμα να βγούμε από το μνημόνιο».
Έτσι είναι όταν είσαι δουλοπρεπής, εθελόδουλος και δωσίλογος από τα γεννοφάσκια σου. Το θεμέλιο της ανεξαρτησίας μας κατά τον εν λόγω κύριο δεν είναι η κατοχύρωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, δεν είναι η υπεράσπιση της πατρίδας απέναντι σε κάθε ενδεχόμενη απειλή, δεν είναι η προστασία της χώρας και του λαού της και προπαντός δεν είναι ο αγώνας του λαού για τα δίκαιά του, αλλά η πειθήνια υποταγή στις απαιτήσεις των «εταίρων» μας. Έτσι θα γίνουμε μία «φυσιολογική χώρα». Όταν θα μάθουμε να «τηρούμε στο ακέραιο τις δεσμεύσεις μας» με την φρούδα ελπίδα ότι οι αποικιοκράτες «εταίροι» μας θα «τηρήσουν στο ακέραιο τις δικές τους». Ο όρκος πίστης του δωσίλογου από απαρχής ελληνικού κράτους.

Αποθέωση του δωσιλογισμού
Τι διαφορετικό έλεγε ο Τσολάκογλου όταν στις 29 Απριλίου 1941 απευθύνθηκε στον ελληνικό λαό με προκήρυξη για να του εξηγήσει ότι από πατριωτισμό και εθνικό συμφέρον αναλάμβανε την διακυβέρνηση του τόπου υπό ναζιστική κατοχή;
«Πρέπει να αναλάβωμεν την τύχην της χώρας σθεναρώς εις τα χέρια μας και ν’ ατενίζωμεν κατάματα την σκληρή πραγματικότητα. Δια να ανταποκριθώμεν εις ταύτα απεφάσισα να σχηματίσω από την Προεδρίαν μου Κυβέρνησιν, ήτις θα εξασκή την εξουσίαν της… εδραζομένην επί μόνηςς κυριάρχου θελήσεως του Ελληνικού λαού».
Προσέξτε θράσος δωσίλογου! Αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της χώρας σε συνθήκες στρατιωτικής κατοχής «εδραζομένην επί μόνης κυριάρχου θελήσεως του Ελληνικού λαού»!!!
Ποιάς κυριάρχου θελήσεως; Ο Ελληνικός λαός τότε είχε τόσο κυρίαρχη θέληση όσο και σήμερα. Η διαφορά ήταν ο κοινοβουλευτικός φερετζές που τότε δεν χρειαζόταν, μια και είχε επιτευχθεί η στρατιωτική κατοχή από τους ναζί.

Και ο Τσολάκογλου συνέχιζε:
«Αυτή θα είναι η μόνη νόμιμος Κυβέρνησις εν Ελλάδι και θα έχη ως εντολήν και μοναδικόν προορισμόν, τη συγκαταθέσει των δυνάμεων κατοχής, ν’ αποκαταστήση την ησυχίαν και την τάξιν εις τον δυστυχισμένον αυτόν τόπον και να χαρίση εις τον Ελληνικόν Λαόν την ασφάλειαν δια μίας υπευθύνου και δραστηρίας ενεργείας, ώστε κανείς να μη αισθάνεται τον εαυτόν του υπό τας σημερινάς δυσκόλους και τραγικάς στιγμάς, ως απροστάτευτον».
Όπως ο Σαμαράς σήμερα, έτσι και ο Τσολάκογλου τότε προάσπιζε το ελληνικό συμφέρον, «τη συγκαταθέσει των δυνάμεων κατοχής», που σήμερα οι δωσίλογοι τους αποκαλούν «εταίρους» και με την προϋπόθεση ότι ο λαός θα παραιτηθεί από κάθε αγώνα για ανεξαρτησία του. Όπως και σήμερα, οι δυνάμεις κατοχής θέλουν την πολιτική βιτρίνα των δωσίλογων προκειμένου όπως έλεγε και ο Τσολάκογλου «καθένας από σας θα αισθάνεται ότι υφίσταται Ελληνική Κυβέρνησις, ήτις στοργικώς και με όλας τα δυνάμεις θα προσπαθή να σας ανακουφίση από το βαρύ φορτίον που επεσώρευσαν ο πόλεμος». Βάλτε στη θέση του πολέμου το χρέος και θα δείτε την ίδια και απαράλλαχτη ομοιότητα των παλιών με τους σύγχρονους δωσίλογους.

Και ο Τσολάκογλου έκλεινε την προκήρυξή του με τον ίδιο τρόπο που μιλούν και οι σημερινοί δωσίλογοι:
«Εφεξής δε, μακράν παντός ξένου συμφέροντος και οδηγούμενοι απλώς και μόνον από το ακραιφνές ελληνικόν συμφέρον, ας προσπαθήσωμεν να ζήση η Ελλάς και να εξασφαλισθή εκ νέου εις τον Λαόν της η ειρήνη και η εργασία»…
Η διαφορά με τον Σαμαρά βρίσκεται στο γεγονός ότι ο σημερινός κατοχικός πρωθυπουργός δεν πρόδωσε με συνθηκολόγηση κατά τη διάρκεια της μάχης, όπως ο Τσολάκογλου, αλλά πριν καν δοθεί οποιαδήποτε μάχη. Με όπλο το χρέος παρέδωσε αμαχητί την ανεξαρτησία της Ελλάδας και το λαό της με τα ίδια προσχήματα που πάντα χρησιμοποιούν οι δωσίλογοι.

Οι ψευτόμαγκες της κυβέρνησης
Όσο για το κατά πόσο γλιτώσαμε από τα δάνεια, ήδη η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει εκ προοιμίου με ένα νέο χρηματοδοτικό πακέτο που συζητούν οι «εταίροι» κεκλεισμένων των θυρών και, φυσικά, πίσω από την πλάτη του ελληνικού λαού. Απλά, ως συνήθως, το παίζει «βαρύ πεπόνι» για εσωτερική κατανάλωση. Για να νομίζουμε όλοι εμείς, οι υπόδουλοι, οι νέοι δουλοπάροικοι, ότι «υφίσταται Ελληνική κυβέρνησις, ήτις στοργικώς και με άλας τας δυνάμεις θα προσπαθή να σας ανακουφίση από το βαρύ φορτίον», όπως έλεγε και ο Τσολάκογλου.

Να το διαβάζουμε στις 3/2 σε κατευθυνόμενο ρεπορτάζ από την κυβέρνηση:
«Προϋποθέσεις για να αποδεχθεί ένα νέο δάνεια από την Ευρωζώνη φέρεται να θέτει η Ελλάδα. Η κυβέρνηση εμφανίζεται να ξεκαθαρίζει πως δεν θα αποδεχθεί νέο μνημόνιο με νέα δημοσιονομικά μέτρα. Κληθείς να σχολιάσει δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Spiegel, που μιλούσε για νέα πρόγραμμα βοήθειας προς την Ελλάδα, ανώτατος παράγοντας του υπουργείου Οικονομικών εμφανίσθηκε θετικός. Ο ίδιος, όμως, τόνισε πως δάνειο με νέα μέτρα και όρους που δεν θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτοί δεν είναι κάτι που θα προτιμήσει η κυβέρνηση.
«Είμαστε θετικοί σε νέο πακέτο, εφόσον δεν υπάρχουν δημοσιονομικά μέτρα αλλά μόνο μέτρα διαρθρωτικού χαρακτήρα», τόνισε. Αναφερόμενος στη συνάντηση του γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, του γάλλου υπουργού Οικονομικών Πιέρ Μοσκοβισί και στελεχών του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ στο περιθώριο του τελευταίου Eurogroup στις Βρυξέλλες, ο ίδιος ξεκαθάρισε πως ήταν εν γνώσει της ελληνικής πλευράς.
«Ήταν για το καλό της Ελλάδας», είπε.

Νέο πακέτο σημαίνει νέα μέτρα
Μας έρχεται νέο πακέτο οσονούπω. Και οι συνεννοήσεις, όπως πάντα, στο παρασκήνιο. Είναι «για το καλό της Ελλάδας», μας λένε κι εμείς οφείλουμε να το υποστούμε.

Στις 25/1/2014 ο Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), ρωτήθηκε σχετικά με το εάν η Ελλάδα θα χρειαστεί ένα τρίτο μνημόνιο, αλλά και υπό ποιους όρους θα μπορούσε να χορηγηθεί πρόσθετη στήριξη στη χώρα. Για το θέμα ο εκπρόσωπος του ESM δήλωσε χαρακτηριστικά τα εξής:
«Είναι πολύ νωρίς για να εκτιμηθεί οριστικά το κατά πόσον η Ελλάδα θα χρειαστεί ένα τρίτο πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας. Αν ωστόσο αυτό απαιτηθεί, είναι σαφές ότι θα είναι σημαντικά μικρότερο από ότι τα προηγούμενα προγράμματα. Σε κάθε περίπτωση η Συνθήκη του ESM είναι σαφής. Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας δεν μπορεί να χορηγήσει ένα δάνειο χωρίς όρους. Κάθε αίτηση για πρόγραμμα βοήθειας εγκρίνεται μόνο έναντι προϋποθέσεων. Αυτό σημαίνει ότι η δικαιούχος χώρα πρέπει να υπογράψει μνημόνιο».
Από τη μεριά της η γερμανική κυβέρνηση θέλει να ενισχύσει τη στήριξή της προς την Ελλάδα και με άλλους τρόπους, πέρα από την καθαρή οικονομική βοήθεια, με μία «συντονισμένη εταιρική βοήθεια ανοικοδόμησης», αναφέρεται σε έγγραφο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, προς μέλη του ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου, έγγραφο που επικαλείται το πρακτορείο Reuters (3/2).

Τι σημαίνει και με άλλους τρόπους; Σύμφωνα με τα γερμανική υπηρεσία του πρακτορείου Reuters, ο υφυπουργός Οικονομικών Στέφεν Κάμπετερ εξηγεί στους βουλευτές ότι «το υπουργείο Εξωτερικών έχει συμφωνήσει να αναλάβει το συντονισμό μεταξύ των υπουργείων, καθώς μόνο με χρήματα δεν μπορεί να βοηθηθεί η χώρα» και επιβεβαιώνει, με το βλέμμα στραμμένο στη συζήτηση για ένα νέο πακέτο βοήθειας στην Ελλάδα, ότι η γερμανική κυβέρνηση είναι «υπό ξεκάθαρους όρους» έτοιμη να μιλήσει για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για τη χώρα.

Καταλάβατε; Το υπουργείο Εξωτερικών θα αναλάβει το «συντονισμό μεταξύ των υπουργείων» αυτής της ρημαδοχώρας. Κατά τα άλλα, δεν υφίσταται θέμα εθνικής κυριαρχίας, ούτε βεβαίως κατοχής της Ελλάδας.

Αυτό που συζητούν κεκλεισμένων των θυρών οι αποικιοκράτες της Ευρώπης για την Ελλάδα, είναι το καθεστώς κυριότητας της χώρας. Δηλαδή το πέρασμα της κυριότητας της χώρας σε άλλα χέρια. Όχι μόνο της δημόσιας περιουσίας με τη μεταφορά της κυριότητάς της στον ESM, αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας που βρίσκεται πλέον υπερχρεωμένη στι τράπεζες και στην κατοχική εφορία, μαζί και της εδαφικής επικράτειας. Αυτό ονομάζουν «διαρθρωτική μεταρρύθμιση».

Όποιος νομίζει ότι απλά τα πράγματα θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο μόνο ή κυρίως με όρους φτωχοποίησης του πληθυσμού, τότε πλανάται πλάνην οικτρά. Ετοιμάζεται μία νέα εθνική τραγωδία σε βάρος της Ελλάδας και του Ελληνικού λαού. Μία εθνική τραγωδία όπου θα δούμε τον ακρωτηριασμό της χώρας και τη μετατροπή της από χώρα σε χώρο τοποθέτησης κεφαλαίων. Ο ίδιος ο λαός της θα πάψει να υφίσταται ως νομική προσωπικότητα και θα διαμελιστεί σε ποικίλες «πληθυσμιακές οντότητες» ανά περιφέρεια και δήμο.

Ετοιμάζεται, λοιπόν, μία εθνική τραγωδία που μπροστά της ο εθνικός διχασμός του πρώτου παγκοσμίου πολέμου θα είναι κάτι ασήμαντο και δευτερεύον. Θα μάθουμε από την καλή και από την ανάποδη τι σημαίνει προσφυγιά στον ίδιο μας τον τόπο και θα γνωρίσουμε από πρώτο χέρι τι σήμαινε για την ελληνική «πληθυσμιακή οντότητα» της Σμύρνης ο «συνωστισμός στο λιμάνι», όπως τον έχει αποκαλέσει η μυθιστοριογράφος Ρεπούση.

Ετοιμάζουν διαμελισμό της Ελλάδας
‘Όποιος νομίζει ότι όλα αυτά είναι υπερβολές, ας το καλοσκεφτεί. Ας σκεφτεί τι έχει συμβεί μέσα σε τρία χρόνια. Ας σκεφτεί γιατί έχουμε πολιτικές δυνάμεις της δεξιάς και της αριστεράς που θεωρούν αδιάφορο ή δευτερεύον το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας στον σημερινό κόσμο. Ειδικά σε συνθήκες σαν τις σημερινές, όπου η αποικιακή κατοχή έχει επιβληθεί στη χώρα μας. Ας σκεφτεί τι έπαθαν και που κατέληξαν όσοι λαοί ξέχασαν ότι μόνο όταν υπερασπίζεται κανείς τα δίκαιά του, τα δικαιώματά του, με πρώτο το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, έχει ελπίδα να γλιτώσει τα χειρότερα. Αλλιώς, τα πολύ χειρότερα θα ακολουθούν τα χειρότερα μέχρις ότου καταλήξει η Ελλάδα σε «οντότητα», δηλαδή χώρος, ο οποίος δεν θα πληροί ούτε καν τα βασικά κριτήρια αυτόνομου κράτους.

Αξίζει τον κόπο να θυμίσουμε ότι σύμφωνα με τον ορισμό της Συνθήκης του Μοντεβιδέο του 1933, «το κράτος για να συνιστά πρόσωπο του διεθνούς δικαίου πρέπει να κατέχει τα ακόλουθα προσόντα:
Α. ένας μόνιμος πληθυσμός
Β. μία καθορισμένη περιοχή
Γ. κυβέρνηση και
Δ. ικανότητα να εισαγάγει στις σχέσεις με τα άλλα κράτη».
Ας τα πάρουμε ένα – ένα:
Ο μόνιμος πληθυσμός βρίσκεται υπό καθεστώς βίαιης συρρίκνωσης είτε μέσω του εξαναγκασμού του σε μετανάστευση είτε λόγω των συνθηκών διαβίωσης που εξοντώνουν μαζικά τους πιο αδύναμους και μειώνουν τις γεννήσεις.

Ποια ακριβώς είναι η καθορισμένη εδαφική επικράτεια της Ελλάδας σήμερα; Να θυμηθούμε ότι ήδη ο κατακερματισμός της εδαφικής επικράτειας έχει προετοιμαστεί με τον Καλλικράτη και τη «διεδαφική συνεργασία» των περιφερειών. Επίσης, με την υπογραφή του ΤΑΡ, δηλαδή του αγωγού από το Αζερμπαϊτζάν έως την Αδριατική, παρέδωσε στην κοινοπραξία την κυριότητα και τον έλεγχο της Μακεδονίας και της Θράκης.
Είναι τυχαίο που η κυβέρνηση δεν έθεσε καν θέμα πληρωμής τελών διέλευσης του αγωγού, όπως συμβαίνει με όλα τα κυρίαρχα κράτη όταν κάποιος αγωγός διασχίζει την εδαφική επικράτειά τους; Όχι βέβαια! Η εκχώρηση αυτή θα συνοδευτεί ακόμη και με πόλεμο προκειμένου να κατοχυρωθεί ως «γκρίζα ζώνη» στη συνείδηση των Ελλήνων. Όπως ακριβώς έγινε και στα Ίμια.

Έχουμε έως το 2016, να ανατρέψουμε το καθεστώς και να προλάβουμε την εθνική τραγωδία που προετοιμάζουν. Το 2016 λέγεται ότι η κατασκευή του αγωγού θα βρίσκεται σε τελική φάση. Αυτό που τους ενδιαφέρει δεν είναι η παράδοση υγροποιημένου αερίου από το Αζερμπαϊτζάν στην Ενωμένη Ευρώπη, αλλά οι κορυφαίες γεωστρατηγικές μεταβολές που θα επέλθουν εκεί απ΄ όπου θα περάσει ο αγωγός.

Για την κυβέρνηση τι να πει κανείς; Η κυβέρνηση σήμερα είναι τόσο ελληνική όσο και η κυβέρνηση Τσολάκογλου στην κατοχή ή όσο ήταν οι κυβερνήσεις της εποχής του εμφυλίου. Θυμίζουμε ότι ο εκδότης της «Καθημερινής» Γεώργιος Βλάχος, γνωστό βλαστάρι του δωσιλογισμού τόσο κατά την κατοχή όσο και κατόπιν, έγραφε στις 25/8/1946:
«Από την τύχη της Ελλάδος, του Έθνους μας, της Φυλής μας, ζήτημα είναι αν έχει αφεθεί εις την διαχείρισήν μας ένα ελάχιστον ποσοστόν».
Ανάλογα κι ο έτερος πυλώνας της κατοχικής λογικής, η εφημερίδα του Λαμπράκη, «Το Βήμα», έγραφε στις 28/8/1946:
«Υπό τας σημερινάς συνθήκας της κατοχής και συνολικής εξουσιάσεως της χώρας παρά των Βρετανών, αι ελληνικαί κυβερνήσεις έχουν τόσον περιορισμένην αυτοτέλεια και ανεξαρτησίαν, ώστε σχεδόν να μην έχει ενδιαφέρον για την Αγγλίαν ποιος θα είναι επικεφαλής αυτών».

Και να φανταστεί κανείς ότι στις 31 Μαρτίου 1946 είχαν διεξαχθεί εκλογές υπό την εποπτεία της Συμμαχικής Αποστολής των Παρατηρητών, η οποία στην έκθεσή της υποστήριζε ότι οι εκλογές «διεξήχθησαν ελεύθεραι και δίκαια, ηρέμως και με τάξιν, δυνάμεναι να παραβληθώσι ως προς την ευπρέπειαν προς τας εν Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Ηνωμένες Πολιτείας» και ότι το αποτέλεσμά τους «αντιπροσωπεύει την πραγματικήν και έγκυρον ετυμηγορίαν του Ελληνικού Λαού» (Ελευθερία, 12/4/1946.

Πηγή «Το Χωνί»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Από τα μέσα ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά, συνάγεται εικόνα του πολιτικού τοπίου αλγεινή. Mε τη χώρα κατεστραμμένη και τον πληθυσμό σε απόγνωση, οι νοο-τροπίες ίδιες και ανάλλαχτες σε ολόκληρο το κομματικό φάσμα, η όραση μυωπική, η ιδιοτέλεια αυτονόητη.

Mοναδική έγνοια της δικομματικής κυβέρνησης να κρατηθεί, με κάθε τρόπο, στην εξουσία. Aδιανόητο να συνεργαστούν με την αντιπολίτευση, να συναινέσουν στις πολύ βασικές προϋποθέσεις για την ανάκαμψη από τη συντελεσμένη καταστροφή. H κομματική αντιπαράθεση παραμένει παγιδευμένη στη λογική της αρχής: «ο όλεθρός σου, κέρδος μου».

Aδιανόητο να συνεργαστούν και με την κοινωνία, να ζητήσουν συστράτευση του ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει η χώρα – να αξιοποιήσουν την ποιότητα, τους αριστείς, τους διαπρεπείς στη γνώση, στην επιτελική ικανότητα και πείρα, στο ήθος. Δεν μοιάζει να υπάρχει κόμμα που να μην αντιλαμβάνεται την πολιτική σαν διαχείριση της παρακμής, κόμμα που να επαγγέλλεται τομές, ρήξεις με την κατεστημένη διαφθορά και όχι «βελτιώσεις», να υπόσχεται συγκεκριμένα ρεαλιστικά τολμήματα για τη νεκρανάσταση της δημιουργικής πρωτοβουλίας, τη συγκρότηση εξ υπαρχής κράτους λειτουργικού και αξιόπιστου.

Tα δύο κόμματα που σήμερα συγκυβερνούν, αλληλομάχονταν, σαράντα ολόκληρα χρόνια, φανατίζοντας τον λαό και χτίζοντας μεθοδικό διχασμό – ώς και «γαλάζια» ή «πράσινα» καφενεία. Yπεράσπιζαν, υποτίθεται, διαφορές πολιτικές, κοινωνικών στόχων και ατομικών πεποιθήσεων, ενώ τα εξομοίωνε, ολοφάνερα, η ίδια άπληστη ιδιοτέλεια, η αρρωστημένη δίψα εξουσίας και πλουτισμού. Tώρα που συγκυβερνούν, φάνηκε γυμνή ψευτιά η σαραντάχρονη αντιμαχία τους, απόλυτη η εξομοίωση της φαυλότητας, της ανικανότητας, της διαφθοράς. Oμως δεν διαθέτουν έστω και ίχνος ντροπής ή μεταμέλειας που παραμύθιαζαν τον λαό με τις δήθεν αγεφύρωτες διαφορές τους.

Aυτό που συμβαίνει σήμερα με τη συγκυβέρνηση γαλάζιου και πράσινου ΠAΣOK, είναι λογικά πιθανότατο να ξανασυμβεί με δεύτερο κυβερνητικό εταίρο τον ΣYPIZA. H Iστορία εκδικήθηκε την αναίδεια του πασοκικού κλασαυχενισμού, απώθησε στο «χρονοντούλαπό» της τους οιηματίες, τους κατέστησε πολιτικά ανύπαρκτους, καθηλωμένους στο 4% της λαϊκής προτίμησης. Στα ίδια ποσοστά θα ήταν και η N.Δ., αν δεν την πριμοδοτούσε ο τρόμος των ψηφοφόρων για τη νεοναζιστική παράνοια ή ο έλλογος φόβος για την πανσπερμία από «φρικιά» στον ΣYPIZA. Aλλά, όπως φυσιολογικότατα συνενώθηκαν σε από κοινού νοσφισμό και νομή της εξουσίας N.Δ. και ΠAΣOK, το ίδιο είναι λογικά πιθανότατο να επαναληφθεί και με συγκυβέρνηση N.Δ. και ΣYPIZA. Διαχειριστική αντίληψη της πολιτικής έχουν και οι δύο, ούτε καν διανοούνται τομές και ρήξεις, οι διαφορές τους είναι μόνο σε επίπεδο χειρισμών. Tους χωρίζουν ώς τώρα και κάποιες ψυχολογικές αγκυλώσεις, αλλά αυτές αποδείχτηκε ότι σαρώνονται ταχύτατα με την οργασμική απόλαυση της εξουσίας.

Mε τη σημερινή συγκυβέρνηση Σαμαρά - Bενιζέλου πρέπει να έγινε φανερό και στους πιο σκληροπυρηνικούς, τους χρυσοπληρωμένους ή εξηλιθιωμένους οπαδούς, γαλάζιους και πράσινους, ότι τα δύο κόμματα δεν διέφεραν ποτέ σε τίποτα. Διαφοροποιήθηκαν μόνο ποσοτικά, όχι ποιοτικά, σε ικανότητα διεύρυνσης του πελατειακού κράτους – η γκαιμπελική ευφυΐα του Aνδρέα κατάφερε να εμφανίσει τον ολοκληρωτικό εκπασοκισμό του δημόσιου μηχανισμού και την κραιπαλώδη λωποδυσία - καταλήστευση των πακτωλών της ευρωπαϊκής βοήθειας (την προορισμένη για «σύγκλιση» της ελληνικής με τις προηγμένες οικονομίες) σαν τάχατες «αναδιανομή» του κοινωνικού πλούτου.

Kαταλαβαίνουν πια και οι αφελέστεροι, ότι αυτό που πραγματοποιούν σήμερα οι Σαμαράς - Bενιζέλος για λόγους ακραιφνώς ιδιοτελείς (ο ένας για να γευθεί πρωθυπουργία, ο άλλος για να συγκαλύψει κομματικά εγκλήματα), θα μπορούσαν να το είχαν επιχειρήσει οι προκάτοχοί τους για λόγους πολιτικής αποτελεσματικότητας και κοινωνικού συμφέροντος. Kωνσταντίνος Mητσοτάκης, Kώστας Σημίτης, Kαραμανλής ο βραχύς, αν είχαν πρώτη έγνοια άλλη από το πελατειακό κράτος και την ηδονή της εξουσίας, θα είχαν συνεργαστεί με την αξιωματική ο καθένας αντιπολίτευσή του, τουλάχιστον για ένα και μόνο στόχο: Oι πέρα από κάθε φαντασία και προσδοκία πακτωλοί χρημάτων που εισέρρευσαν στη χώρα, πρώτη φορά στην ιστορία της, για τη «σύγκλιση» της ελληνικής με τις ευρωπαϊκές οικονομίες, να μεταμορφώσουν πραγματικά την Eλλάδα σε κράτος με σύγχρονη οργάνωση, παραγωγικότητα και ευημερία. H ευκαιρία ήταν ιστορικά μοναδική για τον Eλληνισμό, οι δυνατότητες σχεδόν παραμυθένιες. Kαι διαχειρίστηκαν την ευκαιρία κόμματα σπιθαμιαίων και λωποδυτών.

Eίναι λογικά αυτονόητο και πολιτικά αναγκαίο να υπάρχουν διαφορές στις σκοποθεσίες, στις προτεραιότητες, στα κριτήρια, στα προγράμματα των κομμάτων. Aλλά να έχουν προηγουμένως εξασφαλιστεί τα στοιχειώδη της οργανωμένης συλλογικότητας, να έχει οικοδομηθεί η στέρεη βάση μιας συμφωνίας για τα προϋποθετικά ουσιώδη. Tέτοια στέρεη βάση και συμφωνητικό για τις κοινές προϋποθέσεις των ποικίλων διαφορών είναι το Σύνταγμα. Oμως και το Σύνταγμα στην Eλλάδα το κόβουν και το ράβουν στα μέτρα τους τα κόμματα όταν βρίσκονται στην εξουσία – εκφράζει και κατοχυρώνει την κομματοκρατία, όχι τη λαϊκή βούληση, όχι το άθλημα της δημοκρατίας.

Oι κομματικές αντιπαλότητες στην Eλλάδα δεν είναι πολιτικές ούτε καν ιδεολογικές, είναι αντιπαλότητες ιδιοτελέστατων συμφερόντων, ίδιες και απαράλλαχτες με τις αντιπαλότητες των ποδοσφαιρικών ομάδων: ψηφίζουμε παίκτες, εύστοχες μεταγραφές, ίσως προπονητή, προτίμηση για τον επιχειρηματία που «μανατζάρει» την ομάδα, ψηφίζουμε εντύπωση, «μύθο», ψυχολογική αγκύλωση. Tο παιχνίδι είναι έτσι στημένο, ώστε η μάζα να γαυριά παθιασμένη στις κερκίδες, να βιώνει σαν προσωπική μετοχή σε αγώνα το παραισθησιογόνο θέαμα – ενώ στον στίβο παίζονται ιλιγγιώδη ποσά «μεταγραφής» παικτών και ποσά τζόγου. Kάπως έτσι οριοθετεί την πολιτική το παπανδρεϊκό Σύνταγμα του 1985.

Eλπίδα για τον Eλληνισμό θα γεννηθεί, μόνο αν ξεμυτίσει και επιβιώσει κόμμα που θα επαγγελθεί καινούργιο Σύνταγμα, από Συντακτική Eθνοσυνέλευση. Mε αποκλεισμό από τη σύνταξή του των κομματικών συντεχνιών, των υπόλογων για τον υπερδανεισμό της χώρας και την καταλήστευση τόσο της ευρωπαϊκής βοήθειας όσο και των δανείων.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Χένρι Κίσινγκερ: «Ο Πούτιν βλέπει στην ουκρανική κρίση σαν πρόβα τζενεράλε αυτών που νομίζει ότι θα επιθυμούσαμε να γίνουν στην Μόσχα»

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών


Σε συνέντευξη του στο CNN ο πρώην αμερικανός ΥΠΕΞ μιλά για την Ουκρανία από την δική πλευρά με έναν σκωπτικό τρόπο αναλύοντας την κατάσταση με ψυχρή λογική, προειδοποιώντας παράλληλα την δύση για τις όποιες συνέπειες μιας «άστοχης» πολιτικής.

«Ο Βλαντιμίρ Πούτιν βλέπει τα γεγονότα στην Ουκρανία ως πρόβα τζενεράλε αυτών που νομίζει ότι θα θέλαμε να κάνουμε στη Μόσχα», δήλωσε ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ σε συνέντευξή του στο CNN αιφνιδιάζοντας τους πάντες, αναφέρει δημοσίευμα με την συνέντευξη του από το ρωσικό πρακτορείο regnum.

Σύμφωνα με τον Κίσινγκερ, τα γεγονότα στην Ουκρανία είναι σημαντικά και διαθέτουν μεγάλη βαρύτητα για τη Ρωσία, διότι το Κίεβο αποτελεί την «κοιτίδα» του σύγχρονου ρωσικού κράτους.
«Στο Κίεβο κάποτε υπήρχαν οι Ρως του Κιέβου. Η πολιτική και η θρησκευτική ανάπτυξη της Ρωσίας ξεκίνησε από το Κίεβο. Στη συνέχεια διαχωρίστηκε, αλλά με το τέλος των αιώνων XVII XVIII η Ουκρανία έγινε ξανά μέρος της Ρωσίας» δηλώνει με νόημα ο πρώην αμερικανός ΥΠΕΞ.
«Δεν ξέρω κανένα, ο οποίος δεν θα λάβει υπόψη του ότι η Ουκρανία, αποτελεί τουλάχιστον, το πιο σημαντικό μέρος της ρωσικής ιστορίας. Ως εκ τούτου, η Ρωσική ομοσπονδία δεν μπορεί να παραμείνει αδιάφορη για το μέλλον της Ουκρανίας. Σίγουρα είτε μιας ανεξάρτητης Ουκρανίας, ή μιας Ουκρανίας η οποία θα έχει οργανική σχέση με την Ευρώπη. Ωστόσο για να κατανοήσουμε τη θέση της Ρωσίας, θα πρέπει να κοιτάξουμε την ιστορία», δήλωσε ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ.

«Η κατάσταση στην Ουκρανία, ή μάλλον, στο κέντρο του Κιέβου, δεν είναι ένας αγώνας των δημοκρατικών δυνάμεων που θέλουν τη δημιουργία οργανικών σχέσεων με την Ευρώπη εναντίον του φιλορώσου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς», αναφέρει ο Κίσινγκερ .
«Όχι, εγώ δεν σκέφτομαι έτσι. Το ανατολικό τμήμα είναι φιλοκυβερνητικό και τείνει προς τη Ρωσία. Το δυτικό τμήμα της χώρας ολοένα και σε μεγαλύτερο βαθμό είναι Καθολικό και φιλοδυτικό. Έτσι, νομίζω γενικά, οι απόψεις διίστανται εξίσου. Όσον αφορά τις αντιμαχόμενες πλευρές στην Ουκρανία, σύμφωνα με τις εντυπώσεις μου, υπάρχουν δημοκρατικά και ολιγαρχικά στοιχεία και στις δύο παρατάξεις. Επίσης δεν νομίζω ότι ο σημερινός πρόεδρος της Ουκρανίας είναι αφανδόν υπέρ της ρωσικής πλευράς», είπε ο Κίσινγκερ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν θεωρεί ότι τα γεγονότα στην Ουκρανία αποτελούν μια πρόβα τζενεράλε για το νομίζει ότι «θα θέλαμε να κάνουμε στη Μόσχα».
«Ναι, αυτό ισχύει και για την αλλαγή του καθεστώτος. Και όλα αυτά συμβαίνουν τόσο κοντά στους ολυμπιακούς αγώνες του Σότσι, πράγμα που σε αυτόν (Β. Πούτιν) ενισχύουν τις υποψίες περί ενός τέτοιου σεναρίου. Ο Πούτιν βλέπει μια μεγάλη ιστορική καταστροφή (της εδαφικής επικράτειας πιθανόν εννοεί) της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Προφανώς, η Ουκρανία η μεγαλύτερη δημοκρατία που απέκτησε την ανεξαρτησία της, με 50 εκατομμύρια πληθυσμό δεν μπορεί να σχετίζεται με αυτή την λογική», τόνισε ο Κίισιγκερ.

Η κυβέρνηση του προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, υπογραμμίζει ο Κίσινγκερ, στο θέμα της Ουκρανίας τείνει να κάνει δημόσιες δηλώσεις για τις δημοκρατικές εξελίξεις και προσπαθεί να βρει λύση, νομίζοντας ότι συμμετέχει σε ένα κυριακάτικο talk show.
«Δεν είναι ότι δεν συμφωνώ με τις ενέργειες της αμερικανικής κυβέρνησης, αλλά δεν κρίνω αναγκαίο να το πράττει αυτό δημοσίως. Θα πρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα τη μακροπρόθεσμη ιστορική εξέλιξη των γεγονότων» υπογραμμίζει ο Αμερικανός διπλωμάτης.

Εν τω μεταξύ, ο ίδιος θεωρεί προβληματική την οικοδόμηση σχέσεων με τη Ρωσία, λόγω της αυτοκρατορικής συνείδησή της.
«Η Ρωσία σε όλη την ιστορία της, υπήρξε αυτοκρατορία και με αυτήν την λογική και ταυτότητα πορεύεται στην άσκηση της πολιτικής της. Τα σύνορα της Ρωσίας με την Κίνα αποτελούν έναν στρατηγικό εφιάλτη. Τα ρωσικά σύνορα με το Ισλάμ αποτελούν έναν ιδεολογικό εφιάλτη». Τα σύνορα της Ρωσίας με την Ευρώπη είναι πολύ πιο επισφαλή και αλλάζουν συνεχώς» συνεχίζει ο αμερικανός πρώην διπλωμάτης.
«Η οικοδόμηση των σχέσεων μεταξύ της Ρωσίας και του υπόλοιπου κόσμου, και οι σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και υμών, αποτελούν ένα τεράστιο πρόβλημα».

«Από την άλλη πλευρά, οι Ρώσοι ηγεμόνες σε όλη την ιστορία της χώρας δημιούργησαν μια δική τους εικόνα για τον έξω κόσμο. Έτσι που πώς μπορεί (ο Πούτιν) να συσπειρώσει την χώρα, αποδεικνύοντας και στον εαυτό του ένα «τρομερό έξω κόσμο», ενώ παράλληλα συνειδητοποιεί τους πιθανούς και αναγκαίους και μεγάλους συμβιβασμούς;
«Νομίζω ότι αυτή είναι η κύρια δυσκολία που αντιμετωπίζει ο Πούτιν. Και γι αυτό δεν είναι προς το συμφέρον μας να τους φέρουμε σε μια κατάσταση «πολιορκίας» για να αποφασίσουν ότι πρέπει να δείξουν τι μπορούν να κάνουν», κατέληξε ο Κίσινγκερ!!!

Σχόλιο: Ο Κίσινγκερ έχει συναντηθεί τουλάχιστον 2-3 φορές με τον Ρώσο Πρόεδρο κατανοώντας πολλά περισσότερα πράγματα για την στάση του. Η συνέντευξή του στο CNN μοιάζει περισσότερο με νουθεσίες προς την αμερικανική κυβέρνηση παρά με γενικές απόψεις γύρω από την διαμορφωθείσα κατάσταση στην Ουκρανία.
Μόνο σε σχέση με την πολύπαθη Κύπρο μας, αγνοήθηκε η ιστορία αιώνων του ελληνισμού με ολέθριες συνέπειες για το 37% της νήσου.
Ο ίδιος προειδοποιεί με σαφή τρόπο την δύση να προσέξει πολύ τα βήματά της στην Ουκρανία, διότι η Ρωσία θα αντιδράσει πιθανόν με «άγριο τρόπο» σε οποιαδήποτε πρόκληση.
Έχουμε δηλαδή μια επανάληψη του πελοποννησιακού πολέμου όταν η Αθήνα περικύκλωσε στρατηγικά την Σπάρτη με αποτέλεσμα να αντιδράσει η ίδια με τον γνωστό πόλεμο.
Η ιστορία διδάσκει και πάντα θα διδάσκει σε έθνη και λαούς, αυτό οφείλει να γίνει κατανοητό σε όλους και προς όλες τις κατευθύνσεις.

Πηγή Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Οι Eυρωπαίοι δίνουν το δάνειο, οι Eυρωπαίοι θα πάρουν και τα λεφτά του δανείου, αλλά θα τα χρωστούν οι... Ελληνες!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πριν από τις ευρωεκλογές, λοιπόν, θα αποφασιστεί το νέο μνημόνιο για την Ελλάδα. Στις 5 Μαΐου συγκεκριμένα, από το συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, το Eurogroup, όπως μάθαμε να το λέμε. Εγινε δηλαδή αυτό που εδώ και πολλούς μήνες έχουν προαναγγείλει οι Γερμανοί - όπως άλλωστε γίνεται πάντοτε στα σοβαρά θέματα της ΕΕ. Τα λεφτά που θα «πάρει» η Ελλάδα για την υπαγω­γή της στο νέο μνημόνιο θα είναι ελάχιστα. Κάπου μεταξύ 10 και 20 δισεκατομμυρίων ευρώ. Στην πραγμα­τι­­κότητα δεν θα πάρει ούτε ένα ευρώ, γιατί όλα τα λεφτά θα πάνε αποκλει­στικά και μόνο στους Eυρω­παίους δανειστές και στο ΔΝΤ! Αυτό έχει ήδη ξεκαθαριστεί. Λείπουν πάνω από δέκα δισεκατομμύρια ευρώ μόνο για να πληρωθούν φέτος οι δόσεις και οι τόκοι των δανείων!

Οι Eυρωπαίοι δίνουν το δάνειο, οι Eυρωπαίοι θα πάρουν και τα λεφτά του δανείου, αλλά θα τα χρωστούν οι... Ελληνες! Αυτή είναι η ουσία του νέου παιχνιδιού που θα παιχτεί και πάλι στην πλάτη του λαού μας για ακόμη μία φορά. Κι όχι μόνο αυτό. Θα είναι επιπλέον στραγγαλιστικά και λεπτομερέστατα τα αντιλαϊκά μέτρα εις βάρος των Ελλήνων τα οποία θα συνοδεύουν το νέο μνημόνιο.

Συντριπτική ήττα περιμένει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές, ακόμη μεγαλύτερης έκτασης από το αναμενόμενο, αν όντως η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου υπογράψει το νέο μνημόνιο και μάλιστα πριν από την 25η Μαΐου. Ηττα τέτοιας έκτασης που υπάρχει το ενδεχόμενο να πυροδο­τήσει άμεσες πολιτικές εξελίξεις και να οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες βουλευτικές εκλογές αμέσως μετά τις ευρωεκλογές. Αυτό αποκλείεται φυσικά να γίνει με πρωτοβουλία του Σαμαρά ή του Βενιζέλου. Μπορεί όμως η κυβέρνηση να καταρρεύσει εκ των ένδον, με καταλύτη τη μαζική εγκατάλειψη του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ από τους νυν βουλευτές του κόμματος αυτού. Δεν έχουν όμως νόημα οι υποθέσεις, σε λίγο θα ξέρουμε.

Ενδεχόμενη κατάρρευση της κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και προκήρυξη βουλευτικών εκλογών τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο λόγω της έκτασης της ήττας των δύο κυβερνητικών κομμάτων στις ευρωεκλογές, προοιωνίζεται νέα συντριβή τους και στις εθνικές εκλογές. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για τον Αντώνη Σαμαρά και τον Ευάγγελο Βενιζέλο από τον εξαναγκασμό τους να στήσουν κάλπες πρόωρων εθνικών εκλογών φέτος. Η μετατροπή της λαϊκής οργής κατά της κυβέρνησης σε ψήφο απόρριψής της είναι βέβαιη.

Δεν θα ψηφίσει ο λαός με κριτήριο το αν ο Τσίπρας μπορεί να κυβερνή­σει καλύτερα από τον Σαμαρά. Ανάμεσα στην αβεβαιότητα της ελπίδας μην τυχόν ο Τσίπρας κάνει κάτι καλύτερο και τη βεβαιότητα του ολέθρου και της καταστροφής των εισοδημάτων σχεδόν όλων των Ελλήνων που εκπροσωπούν ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο, η τεράστια πλειονότητα όσων ταλαντεύονται θα προτιμήσει την αβεβαιότητα της ελπίδας!

Ούτε ένας στους χίλιους Ελληνες δεν ανησυχεί τώρα πια με τι λεφτά θα πληρωθεί το δημόσιο χρέος ώστε να πανηγυρίσει για το νέο μνημόνιο. Πολύ λιγότεροι από παλιά είναι επίσης αυτοί που ανησυχούν μήπως χρεοκοπήσει η χώρα, καθώς εκατομ­μύ­ρια Ελληνες έχουν ήδη χρεοκοπή­σει αυτοί σε προσωπικό ή οικογενεια­κό επίπεδο. Και όσο και αν τα δύο τρίτα των Ελλήνων φοβούνται τι θα γίνει αν φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, ελάχιστοι είναι αυτοί που αγαπούν το ευρώ και την ΕΕ από βάθους καρδίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετά δέκα χρόνια, ο Ταγίπ Ερντογάν έδειξε στους πολίτες ένα αυταρχικό πρόσωπο
Η διένεξή του με τον Γκιουλέν κυοφορεί εδώ και χρόνια και αφορά τα οικονομικά, την ιδεολογία και την ηθική

Της Suzy Hansen
The New York Times

Η στροφή του τουρκικού κοινού εναντίον του Ταγίπ Ερντογάν άρχισε να εκδηλώνεται τον περασμένο Μάιο. Οι φωτογραφίες αστυνομικών που ξυλοκοπούσαν διαδηλωτές, έκαναν την Τουρκία να μοιάζει, για πρώτη φορά ύστερα από δέκα χρόνια, με κράτος σε κρίση, εντελώς ακατάλληλο για διακοπές δυτικών τουριστών. Η κυβέρνηση είχε πιαστεί εξαπίνης.

Δύο εβδομάδες αργότερα, σε μία προσπάθεια αποκλιμάκωσης της κρίσης, ο Ερντογάν συγκαλούσε σύσκεψη στην Άγκυρα, στην οποία μετείχαν και ακτιβιστές. Αίσθηση είχε προκαλέσει τότε η διάθεση του πρωθυπουργού να ακούσει τους προσκεκλημένους του, κρατώντας συνεχώς σημειώσεις στην 5ωρη σύσκεψη.

Ακόμη πιο ενθαρρυντική υπήρξε η εξήγηση του Ερντογάν, ότι οι σύμβουλοί του δεν απέδωσαν την πρέπουσα σημασία στις πρώτες διαδηλώσεις για το πάρκο «Γκεζί».
«Νομίζαμε ότι οι διαμαρτυρίες προέρχονταν μόνο από οικολόγους κι έτσι δεν αντιδράσαμε. Αφήσαμε την αστυνομία να φερθεί βίαια, ενώ όταν ενημερώθηκα –την τρίτη ημέρα- ήταν πια πολύ αργά. Μην ανησυχείτε, όμως, κάλεσα τους υπεύθυνους στο γραφείο μου και τους επέκρινα τόσο έντονα, που έβαλαν τα κλάματα», είπε ο Ερντογάν.
Η παριστάμενη στην σύσκεψη αρχιτέκτονας Ιπέκ Ακπινάρ λέει: «Ο Ερντογάν μου θύμισε εκείνη τη στιγμή περισσότερο αρχηγό φατρίας, παρά πολιτικό».

Την τελευταία δεκαετία, ο Ερντογάν κατέστη ο ισχυρότερος πρωθυπουργός στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, ενώ διεκδικεί επάξια τον τίτλο του πλέον επιτυχημένου εκλεγμένου ηγέτη στην Μέση Ανατολή, αλλά και της «μεγάλης ελπίδας» της Δύσης στον μουσουλμανικό κόσμο. Τον τελευταίο χρόνο, όμως, οι τούρκοι αντιμετώπισαν έναν διαφορετικό Ερντογάν: έναν άνθρωπο – σύμβολο αυταρχισμού και διαφθοράς.

Οι διαδηλώσεις για το πάρκο «Γκεζί» την περασμένη άνοιξη έφεραν στο φως τις ενδημικές δυσλειτουργίες του τουρκικού κράτους –με προεξάρχουσα την απουσία κράτους δικαίου- αμφισβητώντας παράλληλα την αξία των οικονομικών μεταρρυθμίσεων του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ. Η συνέχεια υπήρξε ακόμη πιο οδυνηρή για τον Ερντογάν. Τον Δεκέμβριο, οι πρώτες αποκαλύψεις σκανδάλων διαφθοράς άρχισαν να δημοσιεύονται, χάρη στις προσπάθειες των μελών του ισλαμικού κινήματος του Φετουλάχ Γκιουλέν. Ενώ η απειλή του πάρκου αφορούσε την φωτογραφική κάλυψη αστυνομικής βίας, το σκάνδαλο διαφθοράς αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τον πρωθυπουργό.

Η απάντηση του Ερντογάν και στις δύο παραπάνω κρίσεις υπήρξε η τιμωρία όσων θεωρεί προδότες, ανεξαρτήτως αν αυτοί είναι οικολόγοι ακτιβιστές ή αστυνομικοί διευθυντές και δικαστικοί. Η τακτική αυτή, όμως, έχει δεινές συνέπειες στην οικονομία της χώρας, όπως δείχνει η ελεύθερη πτώση της αξίας της τουρκικής λίρας.

Η κυβέρνηση Ερντογάν ήταν κάποτε συνώνυμη με τη σταθερότητα, ενώ ένας λόγος που ακόμη και προοδευτικοί τούρκοι ανέχονταν το ΑΚΡ ήταν ότι τα στελέχη του διακρίνονταν για την εργατικότητά τους.
Η διένεξη μεταξύ Ερντογάν και Γκιουλέν κυοφορεί εδώ και χρόνια και αφορά τα οικονομικά, την ιδεολογία και την ηθική. Οι «Γκιουλενικοί» ουδέποτε συμφώνησαν με την ξαφνική μεταμόρφωση του Ερντογάν σε λαϊκό ήρωα του αραβικού κόσμου, ρόλο που είχε διαδραματίσει στην εντέλεια κατά την κρίση του «Μαβί Μαρμαρά» με το Ισραήλ, το 2010.

Οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές της άνοιξης ίσως δώσουν μία ακόμη ευκαιρία στους οπαδούς του Ερντογάν να του χαρίσουν μία νίκη επιπλέον, επιβεβαιώνοντας το προσωνύμιό του, «ο κατακτητής».

Πηγή "Καθημερινή της Κυριακής"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Επικίνδυνοι ακροβατισμοί στα εθνικά θέματα 
Όλη η σπουδή των αμερικανών είναι να δοθεί μία τελική ώθηση τώρα που το μομέντουμ είναι «ευνοϊκό», με την παρουσία στην Κύπρο του Ν. Αναστασιάδη και στην αποδυναμωμένη Αθήνα του Β. Βενιζέλου

Ο υπουργός Εξωτερικών και Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Β. Βενιζέλος, αναλαμβάνει τεράστια ευθύνη η οποία είναι δυσανάλογη τόσο για το προσωπικό πολιτικό μέγεθός του, όσο και για το μέγεθος του κόμματος του οποίου ηγείται, διαμορφώνοντας μία πολιτική αναβίωσης του σχεδίου Ανάν στο Κυπριακό, μίας πολιτικής συγκεχυμένης για το Σκοπιανό και μία απολύτως χαοτικής και αποσπασματικής πολιτικής στο θέμα των θαλασσίων ζωνών.

Ευθύνες, φυσικά, ανήκουν και στον πρωθυπουργό Αντ. Σαμαρά, ο οποίος –παρά για την ευαισθησία του για τα εθνικά θέματα και τη μέχρι τώρα πολιτική διαδρομή του- φαίνεται να έχει εγκαταλείψει τον χειρισμό κρίσιμων εθνικών θεμάτων στους αυτοσχεδιασμούς και στην πολυπραγμοσύνη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης.

Το ερώτημα πλέον είναι εάν η εξωτερική πολιτική και η διαχείριση των εθνικών θεμάτων πλήττεται περισσότερο από την αδράνεια ή από την ενεργοποίηση του αρμόδιου υπουργού. Στο Κυπριακό, οι ενοχές της εποχής του ΠΑΣΟΚ και ο ίδιος ο σημερινός πρόεδρός του στήριξαν το Σχέδιο Ανάν, από κοινού με τον Ν. Ανασταδιάδη, έχουν πλέον καμφθεί και η πρόσκληση την οποία εξασφάλισε από τους αμερικανούς, μετά από πολλέςε δυσκολίες, ο κ. Βενιζέλος για να επισκεφθεί το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, είχαν ως τίμημα τη δέσμευση της Αθήνας ότι θα στηρίξει με κάθε τρόπο τη διαδικασία Ντάουνερ που οδηγεί σε ένα κακέκτυπο του Σχεδίου Ανάν.

Όλη η σπουδή των αμερικανών είναι να δοθεί μία τελική ώθηση τώρα που το μομέντουμ είναι «ευνοϊκό», με την παρουσία στην Κύπρο του Ν. Αναστασιάδη και στην αποδυναμωμένη Αθήνα του Β. Βενιζέλου, ώστε να λυθεί το Κυπριακό και να δοθεί ένα ακόμη «δώρο» στην Άγκυρα, ο έλεγχος δηλαδή –μέσω του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους- των φυσικών πόρων της Κύπρου και η εξασφάλιση ότι το φυσικό αέριο της Κύπρου θα διοχετεύεται στις αγορές μέσω αγωγού, που θα διέρχεται από την Τουρκία. 

Στο θέμα των Σκοπίων, οι προβληματικές δηλώσεις του κ. Βενιζέλου περί του βέτο στο Βουκουρέστι προκαλούν σύγχυση και κλονίζουν την ελληνική θέση, καθώς, εκ του αποτελέσματος στο Βουκουρέστι ήταν η Ελλάδα που δικαιώθηκε καθώς «σύρθηκαν» και άλλοι σύμμαχοι να εμποδίσουν την ένταξη της πΓΔΜ στη ΝΑΤΟ. Και από αυτή την πολύ σημαντική στιγμή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής οφείλουμε να διδασκόμαστε και όχι να την υποτιμάμε.

Στο θέμα της Αλβανίας, μόλις προχθές ο κ. Βενιζέλος συναντήθηκε με τον αλβανό ομόλογό του Ντ. Μπουσάτι και στις δημόσιες δηλώσεις τους, για πρώτη ίσως φορά στα χρονικά των ελληνο-αλβανικών σχέσεων, απουσίασε οποιαδήποτε αναφορά στο θέμα της ελληνικής μειονότητας, ενώ αντίθετα ο ίδιος ο κ. Μπουσάτι και μέσα στο υπουργείο Εξωτερικών πέταξε κατάμουτρα στην ελληνική διπλωματία τα θέματα «που μένουν άλυτα και επηρεάζουν τους πολίτες και τις σχέσεις των χωρών».
Πιθανόν δεν κατάλαβε ο κ. Βενιζέλος ότι ο κ. Μπουσάτι αναφερόταν στο θέμα των Τσάμηδων και για τον λόγο αυτό συνέχισε να εκφράζει με τόσο θερμό τρόπο την υποστήριξή του στην ένταξη της Αλβανίας στην Ε.Ε.
Όσο για τη συμφωνία των θαλασσίων ζωνών, ο μεν Βενιζέλος εξέφραζε την ελπίδα ότι θα επικυρωθεί η συμφωνία και ο αλβανός υπουργός του διέλυσε τις ψευδαισθήσεις παραπέμποντάς τον στην απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου των Τιράνων.

Στην Αίγυπτο, που ο κ. Βενιζέλος στήριζε ελπίδες για οριοθέτηση της ΑΟΖ, προσφέροντας μάλιστα στη στρατιωτική κυβέρνηση πλήρη στήριξη, δέχθηκε πριν μερικές εβδομάδες ένα ακόμη πλήγμα η αποσπασματική πολιτική του, καθώς οι Αιγύπτιοι προκήρυξαν διεθνή διαγωνισμό για έρευνες σε οικόπεδο της αιγυπτιακής ΑΟΖ, το οποίο εκτείνεται σε τμήμα και της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ταυτίζεται η χάραξή του με την τουρκική διεκδίκηση εις βάρος της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ του Καστελλόριζου.

Τραγικό παράδειγμα των λανθασμένων χειρισμών είναι και η διαχείριση της επίσκεψης της αμερικανίδας βοηθού υπουργού Εξωτερικών Β. Νούλαντ στην Ελλάδα, η οποία έφτασε εδώ για να στείλει δύο σκληρά μηνύματα στην Αθήνα.
Το πρώτο: Λύστε εδώ και τώρα το Κυπριακό, ώστε να μην υπάρξει εμπλοκή με την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου της Κύπρου και να εξαλειφθούν τα εμπόδια για την συμμετοχή και της Τουρκίας στη μεταφορά του φυσικού αερίου.
Και το δεύτερο είναι το ακόμη πιο αυστηρό μήνυμα για την πάταξη της τρομοκρατίας.

Ενώ ο κ. Βενιζέλος όφειλε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία ώστε να αποτυπωθούν δημοσίως και οι ελληνικές θέσεις, άφησε την κ. Νούλαντ να κάνει μόνη της δηλώσεις έξω από το υπουργείο Εξωτερικών, όπου η αμερικανίδα αξιωματούχος παρουσίασε όπως ήθελε την ατζέντα των ελληνο-αμερικανικών σχέσεων θέτοντας ψηλά και πάλι την τρομοκρατία.

Δυστυχώς, οι δηλώσεις αυτές της κ. Νούλαντ είναι και η μοναδική εικόνα, η οποία πλέον φθίνει σε όλο τον κόσμο μέσα από την ενημερωτική δημόσια ιστοσελίδα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Και τελικά, το υπουργείο Εξωτερικών και η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να καταλήγει απλώς όχημα για εξασφάλιση συμφωνιών για το ΠΑΣΟΚ είτε στο πρόσωπο του κ. Σβόμποντα είτε στου κ. Σουλτς…

Πηγή «Το Παρόν»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Έχουμε ήδη αναφερθεί στις κινήσεις που –προσπαθεί- να κάνει η Τουρκία, ως απάντηση στις έρευνες της TOTAL στην κυπριακή ΑΟΖ και στην επικείμενη μεγάλη αεροναυτική άσκηση που θα πραγματοποιήσουν στα μέσα Φεβρουαρίου η Κύπρος και το Ισραήλ, αναδεικνύοντας τον ρόλο που θα παίξουν η πολιτική, οι διεθνείς συμμαχίες και η γεωπολιτική συγκυρία στην ισχυροποίηση της διεθνούς ταυτότητας και θέσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και στην πορεία επίλυσης του Κυπριακού.

Κι ενώ γράφαμε αυτές τις γραμμές, είδαμε σοβαρούς Τούρκους αναλυτές να εκφράζουν τις μύχιες σκέψεις του τουρκικού κράτους, να προβληματίζονται σοβαρά όχι μόνο για την κοινή άσκηση Κύπρου – Ισραήλ, αλλά και για το γεγονός ότι για πρώτη φορά τα τελευταία 40 χρόνια αξιωματούχος των ΗΠΑ μεταβαίνει σε Αθήνα και Λευκωσία χωρίς να κάνει στάση και στην Άγκυρα. Φυσικά, αναφερόμαστε στο ταξίδι της υφυπουργού Εξωτερικών Βικτόρια Νούλαντ, η οποία προφανώς «συνέβαλε» στο να εκδοθεί το κοινό ανακοινωθέν Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για την επίλυση του Κυπριακού, με τις πολύ «καλές υπηρεσίες» του πρέσβη των ΗΠΑ στη Λευκωσία Τζον Κένιγκ.

Ενδεικτικό της στάσης που τηρεί η Ουάσινγκτον στο όλο θέμα είναι η δήλωση της εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Τζένιφερ Ψάκι, η οποία καταδίκασε την παρενόχληση της τουρκικής φρεγάτας «Κερασούντα» στο νορβηγικό ερευνητικό σκάφος «Princess» που έκανε έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ επ’ ωφελεία της γαλλικής TOTAL, λέγοντας ότι «υποστηρίζουμε το δικαίωμα της Κύπρου για έρευνες ανοικτά των ακτών της. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του νησιού θα πρέπει να μοιραστεί δίκαια ανάμεσα στις δύο κοινότητες στο πλαίσιο μίας συμφωνίας».

Ενώ λοιπόν είναι σε εξέλιξη μία σειρά από διεθνείς και κρατικο-ιδιωτικές συμφωνίες που ισχυροποιούν τη θέση της Κύπρου και εξουδετερώνουν τα όποια ερείσματα επικαλείται η Τουρκία, για να εμπλακεί στην περιοχή και στις διαδικασίες εκμετάλλευσης των ενεργειακών αποθεμάτων της κυπριακής ΑΟΖ, η ίδια η τουρκική κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια έκανε ακριβώς αυτό που θα την απέκλειε και από τις εφαπτόμενες περιοχές και εννοούμε την αλλοπρόσαλλη και παράλογη πολιτική έναντι της Αιγύπτου, του Ισραήλ, του Λιβάνου και της Συρίας!
Αποκλεισμένη, λοιπόν, από την ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, η Τουρκία προσπαθεί να ανατρέψει τις ισορροπίες και να εκβιάσει καταστάσεις μέσα από ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα που είναι δυνατόν να τινάξει στον αέρια την ισορροπία και την ασφάλεια αυτής της εξαιρετικά ευαίσθητης και στρατηγικής σημασίας -ΚΑΙ για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης- περιοχή.

Πέραν των αεροσκαφών έγκαιρης προειδοποίησης, το πρώτο από τα οποία παρέλαβε πριν από λίγες ημέρες, τα πυραυλικά συστήματα κινεζικής παραγωγής και τεχνολογίας, που ήδη ανατρέπουν την ισορροπία, τα πυραυλικά συστήματα αεροπορικής άμυνας μεγάλου βεληνεκούς, σε συμπαραγωγή με τους Κινέζους, τον μεγάλο αριθμό αεροσκαφών F-16, τη συμμετοχή στο πρόγραμμα παραγωγής του αεροσκάφους πέμπτης γενιάς F-35 που είναι σε εξέλιξη, τη ναυπήγηση μεγάλου αριθμού πολεμικών σκαφών και πλοίων κάθε είδους, η Τουρκία κάνει ένα… άλμα φιλοδοξώντας να ανακτήσει το χαμένο έδαφος στην ανατολική Μεσόγειο. Το άλμα αυτό είναι η ναυπήγηση σε τουρκικά ναυπηγεία ενός αεροπλανοφόρου – ελικοπτεροφόρου αποβατικού σκάφους, πανομοιότυπο με το LHD Juan Carlos I” (L-61) του ισπανικού πολεμικού ναυτικού, το οποίο πέραν του 900μελούς πληρώματός του μπορεί να μεταφέρει αποβατική δύναμη 1.200 ανδρών, με 150 άρματα, πυροβόλα και οχήματα μάχης και μεταφοράς, οκτώ αεροσκάφη τύπου Harrier, τέσσερα μεταφορικά ελικόπτερα GH-47 Chinook και άλλα παρελκόμενα.

Με την κίνηση αυτή η Τουρκία δείχνει την αποφασιστικότητά της να έχει ενεργό και ουσιώδη παρουσία στις ανοικτές θάλασσες, αλλάζοντας ποιοτικά την απειλή απόβασης πέραν των νησιών του Αιγαίου και στην Κύπρο, κίνηση που, επαναλαμβάνουμε, γίνεται για να ισοσκελιστεί το κενό που έχει προκύψει από τα πολιτικά λάθη της Άγκυρας και από τη διαφοροποίηση του διεθνούς παράγοντα στο ζήτημα της Κύπρου.

Δεν θα αναφερθούμε στους –υπαρκτούς- κινδύνους από ένα νέο σχέδιο Ανάν. Στο χέρι των πολιτικών Κύπρου και Ελλάδας είναι να χρησιμοποιήσουν το υπερόπλο που λέγεται πολιτική, για να περάσουμε με επιτυχία κι αυτόν τον σκόπελο.
Απλά, θα κλείσουμε την ανάλυσή μας λέγοντας ότι η εδραίωση του δικαιώματος της Κύπρου να διεξάγει έρευνες στη δική της ΑΟΖ, με την άδεια και τη βούλα της διεθνούς κοινότητας, σε συνδυασμό με τις διαδικασίες εκμετάλλευσης των ενεργειακών αποθεμάτων στο Ιόνιο και στα νότια της Κρήτης, που είναι σε εξέλιξη, και την ενδεχόμενη θετική έκβαση των κινήσεων που γίνονται για την οριοθέτηση της ΑΟΖ με Αλβανία, Λιβύη και Αίγυπτο, θα καθορίσουν και την τύχη της οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Τουρκία και στο Αιγαίο.

Για μας, φυσικά και το νησιώτη σύμπλεγμα του Καστελλόριζου ανήκει στο Αιγαίο.
Ο νοών νοείτω!

Πηγή «Δημοκρατία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου