Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Οκτ 2016


Ο Ρώσος πρόεδρος στέλνει τελεσίγραφο στους Αμερικανούς, πιέζοντας έντονα για την άρση των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας και την κατάργηση του νόμου Μαγκνίτσκι.
Απειλητικές αιχμές από το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών: “Η άρνηση συμμετοχής σε μια διπλωματική διευθέτηση του συριακού ζητήματος μπορεί να οδηγήσει σε πόλεμο πλήρους κλίμακας, ο οποίος θα έχει ως αποτέλεσμα  “τεκτονικές μετατοπίσεις” σε ολόκληρη την περιοχή”.

Ανάλυση: Pravda, με πληροφορίες από το πρακτορείο Tass   
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!

Όπως είναι ήδη γνωστό, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υπέγραψε διάταγμα στις 3 Οκτωβρίου, στο οποίο δηλώνεται ρητά ότι θα αναστείλει την συμφωνία με τις ΗΠΑ για την διάθεση όπλων πλουτωνίου, λόγω εχθρικών ενεργειών από την πλευρά της Ουάσιγκτον. Η συμφωνία μπορεί να αποκατασταθεί μόνο στην περίπτωση πλήρωσης μιας σειράς από προϋποθέσεις από την πλευρά των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με το προεδρικό σχέδιο ψηφίσματος, το οποίο δημοσιεύθηκε στην βάση δεδομένων της Κρατικής Δούμας, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να καταργήσει τον νόμο Μαγκνίτσκι (λεπτομέρειες παρακάτω), να άρει όλες τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, καθώς και να αποζημιώσει τη Ρωσία για τις βλάβες που υπέστη λόγω των περιορισμών αυτών, μεταξύ των οποίων είναι και οι επιπτώσεις από την αναγκαστική επιβολή μιας σειράς αντισταθμιστικών μέτρων από την πλευρά της Ρωσίας, τα οποία αφορούν τις ΗΠΑ και όλες τις χώρες της ΕΕ.

Σύμφωνα με το ίδιο διάταγμα, οι ΗΠΑ θα πρέπει επίσης να προβούν σε μείωση των στρατιωτικών υποδομών και του αριθμού των στρατευμάτων τους στο έδαφος των χωρών του ΝΑΤΟ, οι οποίες εντάχθηκαν στη Συμμαχία μετά το 2000.

Στις 16 Νοεμβρίου 2012, η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ υπερψήφισε τον νόμο Μαγκνίτσκι περί νομικής ευθύνης. Ο νόμος αυτός προβλέπει κυρώσεις κατά υπαλλήλων των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας, της αστυνομίας, αλλά και δικαστών οι οποίοι φέρεται να εμπλέκονται στο θάνατο του ελεγκτή Σεργκέι Μαγκνίτσκι.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Ρωσία παρακολουθούσε στενά τις εξελίξεις όσον αφορά το συγκεκριμένο νομοσχέδιο πριν από ένα χρόνο, ενώ η ψηφοφορία που έλαβε χώρα στην αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων δεν προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στη χώρα.

Ως αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης, η ετυμηγορία της άνω βουλής του Κογκρέσου, δηλαδή της Γερουσίας, είχε πολύ μεγαλύτερη επίδραση. Τρεις εβδομάδες μετά την έγκρισή του νομοσχεδίου από την Βουλή των Αντιπροσώπων, 92 γερουσιαστές ψήφισαν υπέρ του νομοσχεδίου και μόνο τέσσερις έριξαν αρνητική ψήφο.


Ο Αμερικανός πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, δεν τόλμησε να μπει σε διαδικασία που θα τον έφερνε σε αντιπαράθεση με το Κογκρέσο για το συγκεκριμένο θέμα, παρ’ όλο που γενικά πιστεύεται ότι ο Λευκός Οίκος ήταν εναντίον του νόμου Μαγκνίτσκι. Τελικά, την 14η Δεκεμβρίου 2012, μία εβδομάδα μετά την ψηφοφορία στη Γερουσία, ο Μπαράκ Ομπάμα υπέγραψε το νομοσχέδιο, οπότε τέθηκε σε ισχύ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά την ψηφοφορία των δύο κοινοβουλευτικών σωμάτων του Κογκρέσου, το νομοσχέδιο έγινε γενικά δεκτό με εξαιρετικά αρνητικές εντυπώσεις. Ίσως ο πιο εύστοχος σχολιασμός έγινε από τον ιστορικό Στήβεν Κόεν: “Ποια είναι η άποψή μου για τον νόμο Μαγκνίτσκι; Είναι η ίδια η Αμερική, ντυμένη με τήβεννο δικαστή, αποφασισμένη να βγάλει συμπέρασμα για το τι έγινε και τι δεν έγινε σωστά στη Ρωσία. Φυσικά, δεν υπήρχε απολύτως καμία νομική βάση στην όλη υπόθεση. Τα πάντα υπαγορεύθηκαν από ιδεολογικά κριτήρια”.

Όσο για την ρωσική πλευρά, ο επικεφαλής της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Δούμας, Αλεξέι Πουσκόφ, είχε δηλώσει τότε στην Pravda: “Πριν από ένα χρόνο νόμιζα, και εξακολουθώ να πιστεύω, ότι ο νόμος Μαγκνίτσκι δεν εξυπηρετεί καμία απολύτως σκοπιμότητα, εκτός από το να επιδεινώσει τις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία και να περιορίσει τις ευκαιρίες για οποιαδήποτε βελτίωση του διαλόγου μεταξύ της κυβέρνησης Ομπάμα και της Μόσχας”.

Το σημερινό τελεσίγραφο του Ρώσου προέδρου τον δικαιώνει απόλυτα.

Ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών: “Η άρνηση συμμετοχής σε διπλωματικές διαδικασίες για τη Συρία μπορεί να οδηγήσει σε πόλεμο πλήρους κλίμακας”


Η άρνηση συμμετοχής σε μια διπλωματική διευθέτηση του συριακού ζητήματος μπορεί να οδηγήσει σε πόλεμο πλήρους κλίμακας, ο οποίος θα έχει ως αποτέλεσμα  “τεκτονικές μετατοπίσεις” σε ολόκληρη την περιοχή”, δήλωσε η  επίσημη εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, στην εκπομπή “Το δικαίωμα του να γνωρίζουμε” του τηλεοπτικού σταθμού TVT.

Τα διάφορα λόμπι των ΗΠΑ κάνουν σε αυτή τη φάση ό,τι περνάει από το χέρι τους για να οξυνθεί η κατάσταση και δεν επιτρέπουν να καταλήξουμε σε συμφωνία”, δήλωσε η Ζαχάροβα. “Η λογική τους είναι η εξής: Τι χρειαζόμαστε την διπλωματία, τον ΟΗΕ, τις συνομιλίες, το διεθνές δίκαιο; Πού χρησιμεύουν οι οποιεσδήποτε δεσμεύσεις στη διεθνή σκηνή, όταν υπάρχει η δύναμη και το δικαίωμα του ισχυρού και όταν υπάρχει η δική μας εθνική νομοθεσία η οποία μπορεί να σταθεί πάνω από άλλους νόμους και να ενισχυθεί με τις μεθόδους επίλυσης  προβλημάτων με την επιβολή της ισχύος; Όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε καλά αυτή τη λογική. Δεν υπάρχει τίποτα νέο σε αυτή την αντίληψη, γι' αυτό συνήθως καταλήγει σε ένα ολέθριο γεγονός: έναν πόλεμο πλήρους κλίμακας”, πρόσθεσε η εκπρόσωπος Τύπου.

Η εκπρόσωπος αρνήθηκε να απαντήσει σε ερώτημα σχετικό με την πιθανή αντίδραση της Ρωσίας σε περίπτωση που οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιτεθούν εναντίον της Συρίας:

Δεν είμαι σε θέση να κάνω εικασίες γύρω από το τι θα συμβεί σε μια τέτοια περίπτωση. (...) Αυτό είναι δουλειά των εμπειρογνωμόνων. Καθήκον μου είναι να εξηγήσω για ποιούς λόγους είναι τόσο σημαντικό να παραμείνουν οι εμπλεκόμενες πλευρές στο πλαίσιο των συμφωνιών”, είπε. “Εάν οι ΗΠΑ ξεκινήσουν μια άμεση επίθεση εναντίον της Δαμασκού και του Συριακού Στρατού, αυτό θα οδηγήσει σε τρομακτικές τεκτονικές αλλαγές, όχι μόνο στο έδαφος της Συρίας, αλλά και σε ολόκληρη την περιοχή”, υπογράμμισε η εκπρόσωπος.

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι είχε δηλώσει νωρίτερα ότι “η Ουάσινγκτον μπορεί να παγώσει τη συνεργασία της με τη Μόσχα στα πλαίσια της εξεύρεσης μιας λύσης στο συριακό πρόβλημα”.

Όλα δείχνουν ότι οι σχέσεις ΗΠΑ – Ρωσίας είναι εξαιρετικά τεταμένες και η ρητορική είναι έντονη όσο ποτέ. Αναμφίβολα, αυτή η ατμόσφαιρα κλιμάκωσης δεν είναι απόρροια κάποιων ατυχών “διολισθήσεων”, αλλά αντίθετα, εξυπηρετεί συγκεκριμένους στόχους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Πετράκη

Με την δέσμευση μιας μεγάλης περιοχής εντος του FIR Αθηνών που επικαλύπτει και ελληνικό εναέριο χώρο μεταξύ της Χίου-Ικαρίας και Σάμου για πραγματοποίηση ασκήσεων 11-12 Οκτωβρίου, συνεχίζει η Τουρκία να προκαλεί στο Αιγαίο, ενώ με νέες ΝΟΤΑΜ επαναφέρει το ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών.

Με την NAVTEX 626/16 τη Τουρκία δεσμεύει αυτή την περιοχή που σε συνδυασμό με τα άλλα πεδία βολής που έχει δεσμεύσει στο Αιγαίο για μεγάλο διάστημα μέχρι το τέλος του χρόνου (και οι οποίες έχουν κηρυχτεί άκυρες από τις ελληνικές αρχές) εγκλωβίζει την Ικαρία, την Χίο και τον Αη Στράτη, σε μια κίνηση που δεν είναι μόνο συμβολική.
Με την ΝΟΤΑΜ Α4371/16 η Τουρκία με αφορμή τις ασκήσεις που έχουν αναγγείλει οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΝΟΤΑΜ Α2157/16) επαναφέρει τις γνωστές απαιτήσεις για αποστρατιωτικοποίηση ελληνικών νησιών.

Σύμφωνα με την τουρκική ΝΟΤΑΜ η Ελλάδα παραβιάζει τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου βάσει της Απόφασης των Έξι Δυνάμεων το 1914 και του παραρτήματος σχετικά με τα Στενά της Συνθήκης της Λωζάννης, καθώς και της Ειρηνευτικής Συνθήκης των Παρισίων 1947. Οι τούρκικες αρχές μάλιστα κάνουν συγκεκριμένη αναφορά στην Χίο και στα Ψαρρά επιμένοντας ότι ισχύει υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης τους και απαιτούν τα δυο νησιά να μην συμπεριλαμβάνονται σε οποιοδήποτε σενάριο άσκησης…

Οι ελληνικές αρχές με νέα ΝΟΤΑΜ (Α2168/16) χαρακτήρισαν άκυρη την τουρκική, επισημαίνοντας ότι αφορά καταρχήν περιοχή του FIR Αθηνών που υπεύθυνη για την έκδοση ΝΟΤΑΜ είναι η ΥΠΑ και επισημαίνεται ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να σχεδιάζει και να πραγματοποιεί στρατιωτικές ασκήσεις σε αυτές τα περιοχές, όπως συνήθως κάνει…Οι ελληνικές αρχές καταγγέλλουν επίσης την Αγκυρα επειδή χρησιμοποιεί όχι τις διεθνώς αναγνωρισμένες ονομασίες των ελληνικών νησιών, αλλά και τις τουρκικές ονομασίες τους.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Για ποιους λόγους δεν επαναλειτουργεί ως μουσείο το Μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα, ρωτά με γραπτή ερώτησή του προς τον Τούρκο πρωθυπουργό Μπιναλί Γιλντιρίμ, βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος.

Ο Χαλούκ Πεκσέν, βουλευτής Τραπεζούντας του ΡΛΚ, στη γραπτή του ερώτηση που κατέθεσε στην εθνοσυνέλευση αναφέρει ότι το Μοναστήρι είχε κλείσει πριν από ένα χρόνο με τη λογική ότι θα γίνουν επιδιορθώσεις, ενώ τονίζει ότι όχι μόνο δεν επαναλειτούργησε αν και έχει περάσει ένας χρόνος, αλλά επιπρόσθετα υπάρχει και η πληροφορία ότι έχει κλείσει για τρία χρόνια.

Ο βουλευτής γράφει ότι
«εάν απαριθμήσουμε τη δολοφονία του (Καθολικού) ιερέας Σαντόρο, τη δολοφονία του δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ, το κλείσιμο του μουσείου της Αγίας Σοφίας (στην Τραπεζούντα) και το κλείσιμο της Παναγίας Σουμελά, προκύπτει ότι όλα αυτά δεν είναι τυχαία» και ότι «ακολουθείται πολιτική πολιτισμικής, κοινωνικής και οικονομικής εξόντωσης της Τραπεζούντας και μείωσης του κύρους της».

Ο ιερέας Αντρέα Σαντόρο είχε δολοφονηθεί στις 5 Φεβρουαρίου 2006 στην Τραπεζούντα, ενώ ο δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ είχε δολοφονηθεί στις 19 Ιανουαρίου 2007 στην Κωνσταντινούπολη, αλλά ο δράστης καταγόταν από την Τραπεζούντα.

Στην ερώτησή του, ο βουλευτής ρωτά για ποιο λόγο καθυστερούν οι επιδιορθώσεις στη Σουμελά, αν στο κλείσιμο επέδρασε το γεγονός ότι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί τελούν κατά διαστήματα λειτουργίες εκεί, και αν με αυτό τον τρόπο γίνεται προσπάθεια να εμποδιστούν οι λειτουργίες.

Σημειώνεται ότι η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Πολιτισμού για προσωρινό κλείσιμο της Μονής για επιδιορθώσεις, είχε εκδοθεί στις 4 Σεπτεμβρίου 2015.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Jack Lew, υπογράμμισε την αναγκαιότητα να υπάρξει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους το συντομότερο δυνατό, απαντώντας σε ερώτηση της «Καθημερινής» στη διάρκεια εκδήλωσης στην Ουάσιγκτον, στο περιθώριο της ετήσιας συνόδου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

«Έχουμε εμπλακεί σε βάθος με την Ελλάδα και στα θέματα που αφορούν την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και το χρέος, εδώ και πολύ καιρό. Ευτυχώς, δεν είμαστε σε φάση άμεσης κρίσης. Το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε για να αποφύγουμε να βρεθούμε και πάλι σε φάση κρίσης» 
τόνισε ο κ. Lew όπως μεταδίδει η «Καθημερινή», και συμπλήρωσε:
«Ήταν σημαντικό ότι στην τελευταία συμφωνία που έκανε η Ελλάδα με τους εταίρους της αποφασίσθηκε ότι η αναδιάρθρωση του χρέους έπρεπε να βρίσκεται στο τραπέζι. Ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, και ότι η Ελλάδα έπρεπε να σημειώσει πρόοδο στην υλοποίηση του σχεδίου. Και πως στη συνέχεια θα πρέπει να υπάρξει μια συναίνεση που θα περιλαμβάνει και αναδιάρθρωση του χρέους. Πάντα πίστευα ότι το συντομότερο που θα φθάσουμε σε αυτό, το καλύτερο, διότι η μόνη σταθερή απάντηση σε ένα μη βιώσιμο χρέος, είναι η αναδιάρθρωση του χρέους. Όσο καθυστερείς να το κάνεις, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για την οικονομία που στηρίζει το χρέος».

Στη συνέχεια εξήγησε ότι
«όταν όλοι μιλούν για τη σχέση χρέους με το ΑΕΠ, πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι το ποσοστό μειώνεται όταν η οικονομία αναπτύσσεται. Ετσι, ακόμη και αν το χρέος παραμένει σταθερό, χρειάζεσαι μια αναπτυσσόμενη οικονομία. Το χρέος αυξάνεται όταν η οικονομία συρρικνώνεται».

Ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών ολοκλήρωσε επισημαίνοντας ότι
«καθώς η Ελλάδα συνεχίζει να εργάζεται με όλους τους θεσμούς, το ζήτημα της αναδιάρθρωσης του χρέους παραμένει στο τραπέζι. Πιστεύω ότι μπήκε ξεκάθαρα στο πακέτο την τελευταία φορά που συζητήθηκε, προφανώς με ανοικτό το ερώτημα για το πως θα πρέπει να υλοποιηθεί αυτό, και το συντομότερο που μπορεί αυτό να αποφασισθεί, τόσο το καλύτερο».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η FRONTEX έχει βοηθήσει στη διάσωση χιλιάδων ανθρώπων, αλλά έχει επίσης κατηγορηθεί για τη χρήση θανατηφόρου βίας, προκειμένου να σταματήσει τους διακινητές, αναφέρει σημερινό δημοσίευμα στην ιστοσελίδα «EUOBSERVER» υπό τον τίτλο «Οι αποκαλύψεις περί πυροβολισμών επισκιάζουν την έναρξη της ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής».

Στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι η ΕΕ εγκαινίασε σήμερα το νέο σώμα συνοριοφυλακής και ακτοφυλακής, εν μέσω αποκαλύψεων ότι οι συνοριακές δυνάμεις χρησιμοποιούσαν συστηματικά πυροβόλα όπλα εναντίον μεταναστών, στα ανοικτά της Ελλάδας, το 2014 και το 2015.

Οι αποκαλύψεις αυτές θέτουν δύσκολα ερωτήματα, συνεχίζει το δημοσίευμα, κάποια εκ των οποίων διατυπώνονται σε μια επιστολή 42 ευρωβουλευτών και έχουν κατά κύριο λόγο να κάνουν με το ποιος λαμβάνει την απόφαση και αναλαμβάνει την ευθύνη πάνω στα πλοία της FRONTEX για τον πυροβολισμό λέμβων που μεταφέρουν πρόσφυγες.

Αυτοί οι ισχυρισμοί, σημειώνει ο «EUOBSERVER», βασίζονται σε αδημοσίευτα και απόρρητα έγγραφα της FRONTEX, τα οποία προσφέρουν μία λεπτομερή περιγραφή τέτοιων περιστατικών, συμπεριλαμβανομένου του πυροβολισμού και θανάτου ενός ανήλικου, ο οποίος σκοτώθηκε, όταν ο πλοίαρχος επιτέθηκε στους Έλληνες αξιωματούχους που είχαν επιβιβαστεί στο σκάφος, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του «Intercept».

Ολοκληρώνοντας, ο «EUOBSERVER» επισημαίνει, ότι στο πλαίσιο της νέας εντολής του, ο οργανισμός θα είναι σε θέση να μισθώσει δικό του εξοπλισμό, αντί να χρειάζεται να στηρίζεται αποκλειστικά στα κράτη μέλη, ενώ η εξουσία του θα επεκτείνεται και στο να προτείνει στα κράτη μέλη τον καλύτερο τρόπο διαφύλαξης των εξωτερικών τους συνόρων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Τ. Ερντογάν, καθεστωτικός ηγέτης της κυρίαρχης κάστας των Νεοοθωμανών, πιο ισχυρός μετά την αποτυχία του εγχειρήματος πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, δεν έκανε αναθεωρητικές δηλώσεις για τη Συνθήκη της Λωζάννης, προ ολίγων ημερών, για εσωτερική κατανάλωση. Ουσιαστικά μιλώντας στους περιφερειάρχες της εναπομένουσας -ελάσσονος- αυτοκρατορίας θέλησε να κηρύξει το τέλος της «αμείλικτης αντίστασης» που πιστεύει η Τουρκία ότι κάνει μετά τη Συνθήκη των Σεβρών (1920) και την απαρχή ενός δεύτερου απελευθερωτικού πολέμου.

Όχι τυχαία ο Ερντογάν χαρακτήρισε ως αφετηρία την αποτυχία του πραξικοπήματος του Ιουλίου, που -κατά την αντίληψη που εκφράζεται από εφημερίδες και αρθρογράφους της δικής του σχολής σκέψης στην Τουρκία- θα είχε ως αποτέλεσμα μια νέα συνθήκη εις βάρος της ενότητας, εδαφικής και πληθυσμιακής, της χώρας με χωρισμό της σε τρία κράτη: το Κουρδιστάν, την Ανατολία και το Βυζάντιο ή «κράτος της Κωνσταντινούπολης». Αυτό θεωρούν ότι απέτρεψαν με τη ενότητα του έθνους και του λαού εκείνη τη νύχτα του καλοκαιριού. Επειδή μάλιστα στο πραξικόπημα φέρεται ότι ήταν εμπλεκόμενοι αξιωματικοί με εκπαίδευση, σχέσεις και προϋπηρεσία στο ΝΑΤΟ, ο Ερντογάν και οι μηχανισμοί προπαγάνδας του «σουλτανάτου» κατηγορούν τη Δύση και τις ΗΠΑ ότι συνέδραμαν στον σχεδιασμό και στην εκτέλεση της απόπειρας πραξικοπήματος, στο πλαίσιο της αλλαγής συνόρων και του καθορισμού νέων ζωνών επιρροής βόρεια των χωρών των Αράβων.

Ο Ερντογάν και το «κέντρο» της Άγκυρας, που βρίσκεται υπό τον έλεγχό του, προχώρησαν με την έννοια αυτή σε μαζικές εκκαθαρίσεις στρατιωτικών όλων των βαθμίδων και όπλων, αποσυντονίζοντας τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην εσωτερική δομή της Τουρκίας, αποκτώντας πλήρη έλεγχο σε σημαντικές βάσεις της Συμμαχίας επί τουρκικού εδάφους, όπως το Ιντσιρλίκ, θυσιάζοντας τελικά την επιχειρησιακή δυνατότητα και συνοχή των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας.

Ταυτοχρόνως η νεοοθωμανική Τουρκία εστράφη εναντίον του Γκιουλέν και όχι μόνο, γιατί ο Ερντογάν δεν θέλει να υπάρχει άλλος ισχυρός πόλος στο τουρκικό Ισλάμ εκτός από τον ίδιο αλλά και γιατί ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι πιο εθνικός από τον θρησκευτικό ηγέτη και ιεροκήρυκα του Κορανίου -τον χαλίφη-, που ζει μέσα στα πλούτη στην Πενσιλβανία των ΗΠΑ. Ο ισλαμιστής Γκιουλέν προφανώς θεωρεί ότι το χαλιφάτο του Ισλάμ στην Ανατολία δεν είναι καθόλου αναγκαίο να αποτελείται από εθνικές οντότητες ή να κυριαρχείται από μια ισχυρή Τουρκία, αλλά να συγκροτεί μια μετα-εθνική, μετα-κρατική ενότητα στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης με πολλούς λαούς, έθνη, φυλές και γλώσσες, που θα καταλαμβάνουν μια τεράστια περιοχή από την Τουρκία ως τη Σαουδική Αραβία, συμπεριλαμβανομένης της Μεσοποταμίας, και ενδεχομένως στη συνέχεια να έχει προεκτάσεις προς τον Καύκασο και την Αφρική.

Για τον Ερντογάν, αντίθετα με τον Γκιουλέν, το «σουλτανάτο» των Τούρκων Οθωμανών στόχος είναι να συγκροτήσει ως νέα «Μεγάλη Πύλη» το χαλιφάτο του Ισλάμ ένθεν και ένθεν της Μεσογείου, στην ευρωπαϊκή - βαλκανική πλευρά και στο βάθος της Ανατολίας στην Ασιατική - Εγγύς Ανατολή. Η Αγκυρα μιλά για σταυροφόρους, προκειμένου να αποτελέσει αυτή τη δύναμη ενσωμάτωσης των φυλών, λαών και εμιράτων των μουσουλμάνων. Το «σουλτανάτο» του Ερντογάν στη διαδρομή αυτή εκκαθαρίζει τους πυρήνες των πιστών του χαλίφη Γκιουλέν στο εσωτερικό του ως εχθρούς της Τουρκίας.

Συνοπτικά ο Ερντογάν κηρύσσει την αναθεώρηση δύο συνθηκών και όχι μίας, όπως δηλώνει αρχικά: της Συνθήκης της Λωζάννης δυτικά προς Αιγαίο - Βαλκάνια και της συμφωνίας Σάικς - Πικό στην Ανατολή, που καθόρισε τα σύνορα -αλλά και την κυριαρχία επί της ζώνης Κιρκούκ - Μοσούλης- στη Μέση Ανατολή στο τέλος της αποικιοκρατίας. Το δεύτερο μέτωπο γίνεται σαφές από τα τουρκικά στρατεύματα που μάχονται ή κινούνται επί του εδάφους της Συρίας - Μεσοποταμίας ήδη. Η Άγκυρα σε πρώτη φάση δεν επιδιώκει την κατάκτηση εδαφών αλλά «γκρίζες ζώνες» σε στεριά και θάλασσα και δικαιώματα εκμετάλλευσης σε πηγές υδρογονανθράκων, για να δομήσει στην Ανατολή τη νέα αυτοκρατορία.

Μενέλαος Τασιόπουλος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ΕΛ.ΑΣ. διαψεύδει ότι οι συλληφθέντες πέρασαν (μαζί με άλλους τρεις) τον Εβρο μεταφέροντας μία βαλίτσα γεμάτη χρήματα

Από τον Γιώργο Τραπεζιώτη

Αλλοι πέντε Τούρκοι πολίτες συνελήφθησαν στην Ελλάδα, αφού εισήλθαν παράνομα στη χώρα από τον Εβρο, μεταφέροντας μαζί τους μία βαλίτσα γεμάτη χρήματα, ανέφεραν χθες δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, με την Ελληνική Αστυνομία, ωστόσο, να φέρεται ότι διέψευδε την πληροφορία πως οι συλληφθέντες, ανάμεσα στους οποίους ήταν ένας γιατρός και δύο εφοπλιστές, μετέφεραν μαζί τους μεγάλο χρηματικό ποσό.

Σύμφωνα με την τουρκική φιλοκυβερνητική «Sabah», «οι πέντε Τούρκοι συνελήφθησαν στην Ορεστιάδα την περασμένη Πέμπτη» και, όπως σημείωνε το ρεπορτάζ της εφημερίδας, «πρόκειται για ένα ζευγάρι, ένα παιδί και δύο ενήλικες άντρες». Η «Sabah» δεν παρέλειπε, βέβαια, να υπογραμμίσει ότι «πρόκειται για άτομα που σχετίζονται με το τάγμα του χότζα Φετουλάχ Γκιουλέν», τα οποία πρόκειται να ζητήσουν πολιτικό άσυλο. Την ίδια ώρα, η «Hurriyet» παρουσίαζε το θέμα λίγο διαφορετικά, καθώς έγραφε ότι οι πέντε συνελήφθησαν από τις ελληνικές Αρχές αφού πέρασαν παράνομα με φουσκωτό σκάφος τον Εβρο.

Νέες διώξεις

Πίσω στην Τουρκία, για ακόμη μία μέρα χθες συνεχίζονταν οι διώξεις των αντιφρονούντων. Οπως μετέδιδαν τα μέσα ενημέρωσης της χώρας, οι τουρκικές Αρχές συνέλαβαν 55 μέλη του στρατού και της υπηρεσίας πληροφοριών, τα οποία φέρεται ότι σχετίζονται με τον Γκιουλέν και το δίκτυό του, παράγοντες που η Αγκυρα κατηγορεί ότι ενορχήστρωσαν το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Συνολικά, με βάση όσα μετέδιδε χθες το πρακτορείο Anadolu, η αστυνομία διεξήγαγε επιχειρήσεις σε 31 επαρχίες, αφού εισαγγελείς εξέδωσαν εντάλματα σύλληψης για συνολικά 101 υπόπτους.

Παράλληλα χθες, όπως ανέφερε το τουρκικό υπουργείο Αμυνας, η Αγκυρα διέταξε την αποστράτευση 540 στελεχών από τις δυνάμεις του πολεμικού ναυτικού και της πολεμικής αεροπορίας της χώρας, καθώς και αυτοί φέρεται ότι συνδέονται με το δίκτυο Γκιουλέν.
Είναι σαφές ότι ο Ερντογάν δεν δείχνει διατεθειμένος να υποχωρήσει στο μέτωπο του πολέμου που έχει ανοίξει με τους γκιουλενιστές - τους οποίους ήδη έχει συστήσει ως «εχθρούς της Τουρκίας».
Πατώντας ακριβώς πάνω σε αυτό, βρίσκει την πρόφαση να παρατείνει για άλλες τρεις εβδομάδες την τρίμηνη κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί στη χώρα. «Φυσικά στόχος μας είναι να εξαλειφθεί η απειλή εναντίον της συνταγματικής τάξης, των βασικών δικαιωμάτων και των ελευθεριών το συντομότερο δυνατό, ώστε να επιστρέψουμε στην κανονικότητα» δήλωνε χθες χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Τουρκίας Ζουχτού Αρσλάν, τασσόμενος, βέβαια, υπέρ των πρακτικών που έχει υιοθετήσει η Αγκυρα προκειμένου η χώρα να επιστρέψει στην ομαλότητα. Οπως την εννοεί, βέβαια, ο σουλτάνος...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ενταση και επεισόδια σημειώθηκαν χθες το μεσημέρι στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης, όταν δεκάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν ακόμη μία φορά, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν ενάντια στους πλειστηριασμούς ακινήτων.

Αστυνομικοί απέκλεισαν την είσοδο του δικαστικού μεγάρου και δεν επέτρεπαν την είσοδο στους διαδηλωτές, κάτι που πυροδότησε εντάσεις. Οι πολίτες άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα και προσπάθησαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό, ώστε να καταφέρουν να μπουν στο εσωτερικό των δικαστηρίων και να κατευθυνθούν προς την αίθουσα των πλειστηριασμών.

Ενας από τους διαδηλωτές φέρεται ότι πέταξε μπουκάλι με νερό εναντίον αστυνομικού και ακολούθησε η προσαγωγή του. Οδηγήθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα Πλατείας Δημοκρατίας, κατά την προανάκριση σχηματίστηκε σε βάρος του δικογραφία και συνελήφθη.

Οι διαδηλωτές κατάφεραν στο μεταξύ να εισέλθουν στην αίθουσα του Ειρηνοδικείου και απέτρεψαν την έναρξη της διαδικασίας των πλειστηριασμών, η οποία τελικά ματαιώθηκε. Στη συνέχεια κινήθηκαν προς το Αστυνομικό Τμήμα Πλατείας Δημοκρατίας, αξιώνοντας να αφεθεί ελεύθερος ο νεαρός που συνελήφθη.
«Κάθε Τετάρτη όλο και πιο δυναμικά θα συγκεντρωνόμαστε στα δικαστήρια για να μην επιτρέψουμε να περάσει κανένα σπίτι στα χέρια κράτους και τραπεζίτη» δήλωσε ο Ηλίας Σμήλιος, μέλος του Συντονισμού Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αδόκιμος ο τίτλος που επέλεξα για την παρέμβαση μου, αλλά θα μου πείτε ας είναι αυτό το μόνο αδόκιμο που ζούμε αυτή την εποχή σε τούτο τον τόπο. Ζούμε όλοι μας μια μεταστροφή της κοινωνίας μας, πολλές φορές και με βίαιους όρους ρεαλισμού, από την Ελλάδα του "λεφτά υπάρχουν" (και πράγματι υπήρχαν για πολλούς) στην χρεοκοπημένη Ελλάδα των μνημονίων και της ανάγκης να δει χωρίς παραμορφωτικούς φακούς και κατάματα την δεινή οικονομική της κατάσταση. 
 
Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα που δημιουργείται, χρειάζεται περισσότερο από ποτέ η σύνθεση και η δημιουργική συνύπαρξη - παρά η ατέρμονη και αδιέξοδη αντίθεση. Το αναφέρω καθώς τα απομεινάρια του απαρχαιωμένου συνδικαλιστικού περιβάλλοντος εξακολουθούν σε πολλές περιπτώσεις να αποτελούν σημαντική αναβλητική παράμετρο σε μεταρρυθμίσεις που οφείλουν να γίνουν για το κοινό καλό.
 
Ίσως να ακούγεται αφοριστικό και μπορεί να είναι ισοπεδωτικό για το συνδικαλιστικό κίνημα, που έχει δώσει πραγματικούς αγώνες στην Ελλάδα και έχει κερδίσει πολλούς από αυτούς. Μονίμως όμως αποτυγχάνει να κερδίσει τη μητέρα των προσωπικών του μαχών, τη δική του αυτοκάθαρση. Για να μην γίνομαι όμως αφοριστικός, κάτι ενδιαφέρον μου τράβηξε την προσοχή και θέλω να το μοιραστώ. Κάτι που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα ως αλλαγή νοοτροπίας και ίσως τελικά να υποδηλώνει ότι υπάρχει ελπίδα. 
 
Ο λόγος, για την τοποθέτηση του προέδρου της ΓΕΝΟΠ Γιώργου Αδαμίδη, που ουσιαστικά χαιρέτισε την πολυετή συμφωνία της ΔΕΗ με την Αλουμίνιον της Ελλάδος. Την μεταφέρω αυτούσια:

«Είναι ένα θέμα που ταλανίζει την εταιρεία πολλά χρόνια, με δικαστήρια, Επιτροπή Ανταγωνισμού, Ευρωπαϊκή Ένωση κ.λπ. και συνεπώς, στο μέτρο που διασφαλίζονται τα συμφέροντα της ΔΕΗ, είναι θετικό ότι υπήρξε συμφωνία. Το ότι λύνεται μια διένεξη με το μεγαλύτερο πελάτη, επ΄ ωφελεία και των δύο εταιρειών, δεν μπορεί παρά να μας βρίσκει σύμφωνους. Προφανώς η διοίκηση της εταιρείας που έφερε τη συγκεκριμένη πρόταση στη Γενική Συνέλευση, με θετική εισήγηση των υπηρεσιών της ΔΕΗ, έχει συνυπολογίσει όλες τις παραμέτρους του θέματος και έχει καταλήξει στο ότι προστατεύονται τα συμφέροντα της εταιρείας. Την ίδια στιγμή, είναι επιβεβλημένο να βρεθεί λύση και με τις άλλες μεγάλες εταιρείες – πελάτες, όπως είναι η ΛΑΡΚΟ, όπου οι ληξιπρόθεσμες οφειλές είναι τεράστιες. Η ευθύνη για την εξεύρεση λύσης εναπόκειται στη διοίκηση της ΔΕΗ και στην κυβέρνηση».
 
Σε μια εποχή που η ΔΕΗ αντιμετωπίζει ισχυρά προβλήματα επιβίωσης από τη μεγένθυνση των επισφαλειών της -ξεπερνούν τα 3 δισ. τα "χρωστούμενα"- το συνδικαλιστικό της όργανο, η ΓΕΝΟΠ δείχνει να ξυπνά από τον λήθαργο και να προσγειώνεται στην πραγματικότητα. Με την δαμόκλειο σπάθη της οικονομικής κατάρρευσης να επικρέμαται πάνω από το κεφάλι τους, οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ συνειδητοποίησαν ότι η μεγαλύτερη εταιρεία ηλεκτρισμού της χώρας οφείλει τελικά να λειτουργεί με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια, αν θέλει να επιβιώσει στον 21ο αιώνα. Να βρει τρόπους συνεργασίας και συμπόρευσης με την αγορά, όχι αντιδικίας και αντιπαράθεσης. 

Δεν ξέρω αν ο κ. Αδαμίδης θα συνεχίσει να βλέπει την πραγματικότητα ως έχει, για την ώρα πάντως δείχνει να έχει επιλέξει το σωστό χαπάκι του Matrix. 

K. Κόρακας 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Παναγιώτη Περγαντά

Είναι γεγονός πως η δυναμική του Ελληνισμού στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, βαίνει μειούμενη τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το γεωπολιτικό δυναμικό της Ελλάδας, να εμφανίζει αρνητική μεταβολή. Το γεωπολιτικό δυναμικό, ορίζεται ως η ιστορικοκοινωνική παρουσία ενός συλλογικού υποκειμένου, που με την πολιτική και λοιπή δυναμική του, γεμίζει έναν ορισμένο γεωγραφικό χώρο, μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Οι περισσότεροι υποστηρίζουν, πως αυτό οφείλεται κυρίως στην οικονομική κρίση και στον δημογραφικό μαρασμό. Οι δύο αυτές αιτίες, όντως εμφανίζουν μια προφανή και άμεση θετική συσχέτιση, που εύκολα γίνεται κατανοητή. Πέρα όμως από τα προφανή, υπάρχει και μια βαθύτερη σύνδεση των δύο αυτών παραγόντων ως προς τα αίτια που τις προκάλεσαν, και που δεν είναι άλλη, από τη λογική του ελάσσονος κόπου και της ευκαιριακής και βραχυπρόθεσμης αυτοσυντήρησης του καθενός, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Μια λογική που κυριάρχησε στην Ελληνική κοινωνία τα τελευταία πενήντα χρόνια και που μας οδήγησε στη σημερινή τραγική πραγματικότητα.

Για να κατανοήσουμε αυτή τη σύνδεση, πρέπει να πάμε αρκετά χρόνια πίσω και να θυμηθούμε πως μεθοδικά και επίμονα, οι σημερινοί κυβερνώντες και οι εκφραστές τους, αποδομούσαν αργά αλλά σταθερά, σχεδόν όλες τις αξίες και τα ιδανικά, που συνέβαλαν στη δημιουργία του Ελλαδικού κράτους. Ως σημερινούς κυβερνώντες, εννοώ τον αριστερό και δεξιό λαϊκισμό, που εκφράζονται με τον καλύτερο τρόπο στο δημαγωγικό μόρφωμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ. Και οι δύο αυτές πλευρές, αποδήμησαν αργά αλλά σταθερά, καθετί Ελληνικό, είτε καλλιεργώντας διεθνιστικές ψευδαισθήσεις οι μεν, είτε εθνικιστικές αυταρέσκειες οι δε. Τα δύο αυτά άκρα του πολιτικού σκηνικού, ως δύο χέρια ένιβαν κρυφά το ένα το άλλο και από κοινού διάβρωναν την κοινωνική δομή, τους εθνικούς στόχους, την παιδεία, την πίστη, το ίδιο το κράτος εντέλει.

Η ολοκληρωτική επικράτηση του άκρατου δεξιού λαϊκισμού την περίοδο της χούντας, είχε σαν αποτέλεσμα να δοθεί άλλοθι, σε οτιδήποτε αριστερό μεταπολιτευτικά. παρέχοντας έτσι ένα δήθεν ηθικό πλεονέκτημα στην αριστερά, συντελώντας με τον τρόπο αυτό, στη γιγάντωση του αριστερού λαϊκισμού. Φτάσαμε μάλιστα στο σημείο εξαιτίας αυτής της κατάστασης, οι αριστεροί τρομοκράτες όχι μόνο να καίνε τη χώρα και να σκοτώνουν αθώους ανθρώπους, αλλά να απολαμβάνουν και κοινωνική ασυλία για τις ειδεχθείς τους πράξεις. Τα δε θύματα τους, να λοιδορούνται μέχρι και την επόμενη γενιά, από ακριβoπουλημένους δημοσιογράφους, σε διατεταγμένες αποστολές.

Σαράντα χρόνια μετά οι εκφυλιστικές και αντεθνικές αυτές αριστερές ιδεοληψίες έγιναν αυταπάτες. Ο κυρίαρχος πολιτικός φορέας τους, ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποίησε αυτές τις αυταπάτες και εξαπάτησε μια ολόκληρη κοινωνία, κάνοντας αυτές τις απόψεις επίσημη πολιτική του Ελληνικού κράτους. Τα επόμενα χρόνια, θα διδάσκεται ως παράδειγμα προς αποφυγή όχι ο τρόπος της βαρουφάκειας διαπραγμάτευσης, αλλά το πώς ισχνές ριζοσπαστικές μειοψηφίες, χρησιμοποιώντας τον λαϊκισμό και την αγανάκτηση μιας κοινωνίας που εθελοτυφλούσε επί χρόνια, κατάφεραν και αναρριχήθηκαν στην εξουσία, υποστηρίζοντας και εφαρμόζοντας πολιτικές, αντίθετες προς το λαϊκό αίσθημα.

Διανύουμε αισίως το έβδομο μεταμνημονιακό έτος. Μια περίοδο μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, στην οποία οδηγηθήκαμε γιατί ως κοινωνία υιοθετήσαμε τον μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό μύθο. Το μύθο που υποστήριζε πως μπορούμε να ζούμε εσαεί, με δανεικά. Ζούσαμε επί δεκαετίες εις βάρος των επόμενων γενεών, ερχόμενοι σε αντιδιαστολή με βασικές αρχές του Ελληνικού Πολιτισμού, όπως το μέτρο και η οικονομία. Η χώρα βρίσκεται σε καθοδική πορεία και σχεδόν τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να αλλάξει την πορεία αυτή, παρόλο που οι αριστερές εμμονές και ιδεοληψίες έχουν πλέον καταρρεύσει. Όπως επίσης έχει καταρρεύσει και κάθε επικοινωνιακό αφήγημα της παρούσας κυβέρνησης. Μόνο η κοινοβουλευτική πλειοψηφία παραμένει άθικτη και αυτό εξαιτίας της ιδιοτέλειας των κυβερνώντων, για τη νομή της εξουσίας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, θα κάνει τα πάντα για να παραμείνει στην εξουσία γιατί, έχει εμμονή με την εξουσία. Η εξουσία αποτελούσε και αποτελεί, αυτοσκοπό για τους κυβερνώντες. Έκαναν τα πάντα για να την κατακτήσουν, θα κάνουν τα πάντα για να την διατηρήσουν.

Τίποτα δεν φαίνεται ικανό να ανατρέψει αυτήν την ισχνή και ετερογενή λαϊκίστικη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αρκετοί, υποστηρίζουν πως οι μόνοι εχθροί της κυβερνητικής «σταθερότητας», είναι ο χρόνος και το ατύχημα, ανατροφοδοτώντας περαιτέρω με τον τρόπο αυτό, την αδράνεια και την απογοήτευση στους πολίτες και επιτείνοντας την συντελούμενη καταστροφή. Υποστηρίζουν πως οι κυβερνώντες δεν πρόκειται να φύγουν, ότι και αν συμβεί. Θα παραμείνουν γαντζωμένοι στην εξουσία, έχοντας ως μοναδικό οδηγητή την ανάγκη και την οργή, για την πολιτική τους επιβίωση. Προς επίρρωση των προηγουμένων, φέρουν μάλιστα τον τρόπο που ξεπούλησαν το πιο πολύτιμο δημόσιο αγαθό για την μεταπολιτευτική αριστερά, το νερό.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε μια ιστορική συγκυρία που η αναθεωρητική Τουρκία αμφισβητεί ακόμα και την συνθήκη της Λωζάννης. Την ίδια στιγμή που η Ρωσία αναθεωρώντας και αυτή με την σειρά της την πολιτική της, επικαιροποιεί εκ νέου την συμμαχία της με την Τουρκία στην διεθνή στρατηγική σκακιέρα, καταρρίπτοντας τις φαντασιώσεις που κάποιοι σκοπίμως καλλιεργούν εδώ και δεκαετίες, περί ξανθού γένους που θα απελευθερώσει αλύτρωτες πατρίδες. Είναι πλέον αδήριτη ανάγκη μιας και δεν υπάρχουν πλέον άλλα χρονικά περιθώρια, να γίνει κοινή πεποίθηση, ότι η Ευρωπαϊκή προοπτική είναι η μόνη ρεαλιστική προοπτική για την Ελλάδα στην παρούσα συγκυρία.

Την ίδια στιγμή που επαναχαράσσονται τα σύνορα στην ευρύτερη γειτονιά μας, με κριτήρια εθνικά και θρησκευτικά, εμείς πορευόμαστε με αυταπάτες και έωλα ιδεολογήματα, ανιστόρητων πολιτικών καρικατούρων, που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες της χώρας. Πολιτικών που απαξιώνουν τα ιερά και τα όσια, και ευτελίζουν έννοιες που αποτελούν χαρακτηριστικά της ιδιοσυστασίας μας, θέτοντας σε κίνδυνο την εθνική βιωσιμότητα. Έννοιες όπως η πατρίδα και η πίστη, που αποτελούν στοιχεία της εθνικής μας ταυτότητας, όσο και αν δεν αρέσουν σε κάποιους.

Σε αυτήν την κρίσιμη ιστορική συγκυρία, υπάρχει μία μόνο επιλογή. Οι Έλληνες να γυρίσουμε την πλάτη στις αυταπάτες και στον δημαγωγικό λαϊκισμό και να ανακαλύψουμε αυτό που είχαμε και χάσαμε. Να ανακαλύψουμε έναν νέο πατριωτισμό, βασιζόμενο στην αριστεία, στην δημιουργία και στον κοσμοπολιτισμό, στοιχεία άρρηκτα συνυφασμένα με την ελληνική ιδιοσυστασία. Έναν νέο πατριωτισμό που θα έχει στον πυρήνα του τον Ελληνικό πολιτισμό. Έναν νέο πατριωτισμό χωρίς φοβικά σύνδρομα και ιδεοληψίες,. Έναν νέο πατριωτισμό ανοικτό σε εξωτερικές προσλαμβάνουσες, που δεν θα στηρίζεται σε φιέστες και σε φαντασιώσεις, αλλά στον ρεαλισμό, στην γνώση, στην κοινή λογική και στις συγκεκριμένες γεωπολιτικές συνθήκες, στις οποίες καλούμαστε να επιβιώσουμε.

* Ο Παναγιώτης Περγαντάς είναι Βιολόγος, Επιχειρηματίας
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Leonid Bershidsky

Η επόμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ θα κληρονομήσει τη χειρότερη σχέση με τη Ρωσία από τότε που ο Ronald Reagan αποκάλεσε τη Σοβιετική Ένωση αυτοκρατορία του Κακού. Κρίνοντας από τη λίστα παραπόνων που έχει εκθέσει ο πρόεδρος Vladimir Putin, ακόμη και ο Donald Trump που συγκριτικά διάκειται πιο φιλικά θα αντιμετωπίσει δυσκολίες για να τον ικανοποιήσει.

Ο Putin έστειλε το μήνυμά του στον μελλοντικό πρόεδρο των ΗΠΑ τη Δευτέρα, τη στιγμή που το State Department ανακοίνωσε ότι αναστέλλει τις διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία για την κατάπαυση πυρός στη Συρία και τα συριακά στρατεύματα με την υποστήριξη της Ρωσίας κινήθηκαν για να καταλάβουν περισσότερο έδαφος στο Χαλέπι.

Με νομοσχέδιο που κατατέθηκε στο κοινοβούλιο, ο Putin απείλησε να τερματίσει το κοινό αμερικανικορωσικό πρόγραμμα αφοπλισμού – σύμφωνα με το οποίο το πλεόνασμα οπλικού πλουτωνίου μετατρέπεται σε καύσιμο – αν οι ΗΠΑ δεν εκπληρώσουν ορισμένες προϋποθέσεις:

-Να μειωθούν οι υποδομές της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας και να περιοριστεί το νατοϊκού προσωπικό στα επίπεδα του Σεπτεμβρίου του 2010

-Να ανακληθεί ο νόμος Magnitsky, ο οποίος επέβαλε κυρώσεις σε Ρώσους αξιωματούχους που εμπλέκονται σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων

-Να ακυρωθούν όλες τις αμερικανικές κυρώσεις κατά Ρώσων ιδιωτών και επιχειρήσεων

-Να αποζημιωθούν οι Ρώσοι για τις ζημιές που υπέστησαν από τις κυρώσεις των ΗΠΑ και από τις αντικυρώσεις που αναγκάστηκε να επιβάλει η Ρωσία

Να παρουσιαστεί ένα "σαφές σχέδιο για τη μη αναστρέψιμη καταστροφή” του αμερικανικού πλεονάσματος πλουτωνίου.

Ο Putin θα μπορούσε εναλλακτικά να πει ότι το πρόγραμμα θα συνεχιστεί όταν παγώσει η Κόλαση. "Ζήτησε πολύ λίγα” έγραψε σαρκαστικά στο facebook ο Leonid Volkov ένας πολιτικός που τάσσεται κατά του Putin. "Θα έπρεπε να ζητήσει πίσω την Αλάσκα, αιώνια νεότητα, τον Elon Musk και ένα εισιτήριο για τη Disneyland”.

Ακόμη και αν μία κυβέρνηση των ΗΠΑ ήταν ξαφνικά έτοιμη να άρει τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν ως απάντηση στην επιθετικότητα που επέδειξε η Ρωσία στην Ουκρανία, ούτε καν ο πρόεδρος Trump θα συμφωνούσε στην ταπεινωτική και παράλογη απαίτηση για αποζημίωση -ιδίως για την εμπαθή απόφαση της Ρωσίας να απαγορεύσει την εισαγωγή δυτικών τροφίμων, μία κίνηση που κυρίως έβλαψε τους εγχώριους καταναλωτές. Οι περικοπές του ΝΑΤΟ επίσης δεν έχουν καμία πιθανότητα επιτυχίας.

Η συμφωνία για το πλουτώνιο ήταν σε μεγάλο βαθμό συμβολική και ήταν στα τελευταία της ούτως ή αλλιώς. Εφαρμόστηκε σε μόλις 34 τόνους σε κάθε πλευρά, ένα μικρό μέρος του πυρηνικού οπλοστασίου της κάθε χώρας. Η κυβέρνηση Obama "πάγωσε” το δικό της μέρος της συμφωνίας το 2014, μετά από σειρά διαφωνιών για θέματα όπως το πώς θα καταστραφεί το πλουτώνιο ή το υψηλό κόστος της μετατροπής του σε καύσιμο για πυρηνικούς σταθμούς. Η κίνηση άφησε να εννοηθεί ότι οι ΗΠΑ ήταν προετοιμασμένες να δουν τη Ρωσία να εγκαταλείπει επίσης τη δική της πλευρά στη συμφωνία.

Η επιλογή του μέρους από τον Πούτιν φαίνεται να έχει ως στόχο να υπενθυμίσει στον κόσμο ότι η Ρωσία παραμένει μία πυρηνική δύναμη με πλουτώνιο σε αφθονία, σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες στην άμεση γειτονιά της. Ο Ουκρανός πρόεδρος Petro Poroshenko μετανιώνει πικρά το ότι η χώρα του παρέδωσε το πυρηνικό οπλοστάσιό της στα μέσα της δεκαετίας του '90 με αντάλλαγμα την πλέον άχρηστη εγγύηση από τη Ρωσία, τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο ότι δεν θα δεχθεί επίθεση. Ο Poroshenko θέλει να πείσει την Ουάσιγκτον ότι η Ουκρανία αξίζει τα θανατηφόρα όπλα των ΗΠΑ, έχοντας εξαπατηθεί προκειμένου να απογυμνωθεί από έναν ισχυρό αποτρεπτικό παράγοντα που κατά πάσα πιθανότητα θα είχε διατηρήσει τη χώρα άθικτη το 2014.

Το μήνυμα του Putin είναι ότι η Ρωσία θα ξεκινήσει να ενεργεί ως ισότιμη δύναμη, ανεξάρτητα από το αν θέλουν οι ΗΠΑ να την αντιμετωπίζουν ως τέτοια. Αποτελεί μία υπενθύμιση στους προεδρικούς υποψήφιους ότι ο κατευνασμός της Ρωσίας έχει ένα τίμημα και ότι η αρχική θέση της σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση θα είναι αλαζονικά υψηλή. Καθώς η απερχόμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ είναι απίθανο να εντείνει τη στρατιωτική δραστηριότητα στη Συρία, η Ρωσία καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να διασφαλίσει ότι τα στρατεύματα του προέδρου Bashar al-Assad θα κερδίσουν μία αποφασιστική νίκη στο Χαλέπι πριν ορκιστεί ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ. Η απόφαση των ΗΠΑ να αποχωρήσουν από τις συνομιλίες δεν έχει μεγάλη σημασία για τον Putin, ο οποίος έτσι κι αλλιώς προσπαθεί να κερδίσει χρόνο παρά να συνομιλήσει.

Ο Putin έχει επίγνωση ότι η εμπόλεμη στάση του θα είναι δαπανηρή. Τη Δευτέρα, το υπουργείο Οικονομικών πρότεινε την ενίσχυση του απόρρητου σκέλους του προϋπολογισμού -το οποίο περιλαμβάνει τις στρατιωτικές δαπάνες και τις δαπάνες ασφαλείας- κατά περίπου 680 δισ. ρούβλια, μία κίνηση που θα απαιτήσει την περικοπή άλλων δαπανών και την αύξηση του ελλείμματος. Ο Putin γνωρίζει εκ πείρας ότι οι Ρώσοι θα ανεχθούν μεγαλύτερη οικονομική ανέχεια αν αισθανθούν ότι ορθώνουν ανάστημα στις ΗΠΑ.

Είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς το πώς ο Barack Obama μπορεί να ανταποκριθεί σοβαρά στις απαιτήσεις του Putin. Ωστόσο ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ θα πρέπει να αποφασίσει τι θα κάνει με την αδιάλλακτη Ρωσία. Μία επιλογή είναι να ενισχύσει τις κυρώσεις και να περιμένει η αποδυνάμωση της οικονομίας να υπονομεύσει τη θέση του Κρεμλίνου, ωστόσο μία τέτοια προσέγγιση θα μπορούσε να έχει άμεσες και απρόβλεπτες συνέπειες στη Μέση Ανατολή και αλλού.

Bloomberg
Πηγή Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πρόταση εισαγγελέα για παραπομπή πράκτορα της CΙA, δύο υπαλλήλων της ΕΥΠ και του Μιχ. Καρχιμάκη για τις τηλεφωνικές υποκλοπές και σχεδιασμό δολοφονίας του Κ.Καραμανλή

Την παραπομπή σε δίκη, δύο υπαλλήλων της ΕΥΠ, για παραβίαση μυστικών της Πολιτείας και του πρώην υπουργού, Μιχάλη Καρχιμάκη, για ηθική αυτουργία, εισηγείται στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, η εισαγγελέας Μαρία-Σοφία Βαϊτση, η οποία ζητά παράλληλα και την παραπομπή πρώην στελέχους αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας, για εμπλοκή του στην υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών.

Η εισαγγελική πρόταση αφορά τις δύο, από τις τρεις συνολικά, δικογραφίες που χειρίστηκε επί μακρό χρονικό διάστημα ο ανακριτής Δημήτρης Φούκας, σχετικά με: Το αποκαλούμενο «σχέδιο Πυθία 1», τις υποκλοπές και την υπόθεση παραβίασης μυστικών της Πολιτείας με εμπλεκόμενο τον κ. Καρχιμάκη.

Η πρώτη δικογραφία για το «σχέδιο Πυθία» αφορά τις καταγγελίες για επιχείρηση δολοφονίας του τότε πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, εξαιτίας της οικονομικής και ενεργειακής προσέγγισης της κυβέρνησής του με την Ρωσία. Η δικογραφία έχει σχηματιστεί κατά αγνώστων δραστών.
Το σχέδιο «Πυθία» περιελάμβανε σχεδιασμό απόπειρας δολοφονίας του Κ. Καραμανλή και αποσταθεροποίηση της τότε κυβέρνησης με προφανή στόχο τον έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής της χώρας καθώς οι Αμερικανοί ήταν δυσαρεστημένοι με την ρωσική στροφή της Ελλάδας

Με την πρότασή της, η εισαγγελική λειτουργός ζητά, όσον αφορά την δεύτερη δικογραφία για τις υποκλοπές, να παραπεμφθεί σε δίκη για το αδίκημα της απόπειρας κατασκοπείας, ο 66χρονος Αμερικανός υπήκοος William Bazil, πρώην υπάλληλος της αμερικανικής πρεσβείας. Η εισαγγελική λειτουργός θεωρεί υπαίτιο τον 66χρονο για παράνομη καταγραφή απόρρητων τηλεφωνικών συνομιλιών, που αφορούσαν συμφέροντα του κράτους, το διάστημα μεταξύ Αυγούστου 2004 και Μαρτίου 2005.

Το σκέλος της πρότασης της εισαγγελικής λειτουργού για τον πρώην υπουργό, αφορά την τρίτη δικογραφία, η οποία σχηματίστηκε σε βάρος του με αφορμή καταγγελίες υπαλλήλου της ΕΥΠ, ότι ο πρώην υπουργός λάμβανε παρανόμως αντίγραφα απόρρητων εγγράφων της υπηρεσίας Πληροφοριών, που απευθύνονταν αποκλειστικά. Ο ίδιος αρνείται από την αρχή την κατηγορία που του αποδίδεται και υποστηρίζει πως η καταγγελία που έγινε σε βάρος του αφορά εσωτερική διαμάχη υπαλλήλων της ΕΥΠ.

Συγκεκριμένα για απόπειρα κατασκοπίας που τιμωρείται σε βαθμό κακουργήματος προτείνεται να παραπεμφθεί στο εδώλιο ο πρώην αμερικανός πράκτορας William Bazil.

Η εισαγγελική λειτουργός εισηγείται επίσης την παραπομπή σε δική για παραβίαση μυστικών της Πολιτείας κατ´ εξακολούθηση για δύο υπαλλήλους της ΕΥΠ, με ηθικό αυτουργό τον πρώην βουλευτή του ΠαΣοΚ Μιχάλη Καρχιμάκη.

Ο κ. Καρχιμάκης φέρεται να κατείχε απόρρητες αναφορές που απευθύνονταν στον πρωθυπουργό και τους αρμόδιους υπουργούς και είχαν ληφθεί από τον ίδιο με μη νόμιμο τρόπο. Υπενθυμίζεται ότι ο πρώην υπουργός ενεπλάκη ύστερα από αναφορά που υπέβαλε σε βάρος του πρώην υπάλληλος της ΕΥΠ.

Η εισαγγελέας εισηγείται την απαλλαγή του πρώην Αμερικάνου πράκτορα, και της συζύγου του, για το πλημμέλημα της παραβίασης απορρήτου τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, λόγω παραγραφής.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο ο κ. Καρχιμάκης φέρεται να κατείχε απόρρητες αναφορές που απευθύνονταν στον πρωθυπουργό και τους αρμόδιους υπουργούς και είχαν ληφθεί από τον ίδιο με μη νόμιμο τρόπο. Σημειώνεται ότι απολογούμενος, είχε αρνηθεί τις κατηγορίες σε βάρος του. Η εμπλοκή του πρώην υπουργού στην υπόθεση άρχισε μετά από αναφορά που υπέβαλε σε βάρος του πρώην υπάλληλος της ΕΥΠ.

Για την υπόθεση ο κ. Καρχιμάκης ανέφερε ότι «πρόκειται για μία στημένη υπόθεση που κατά τους καταγγέλλοντες επαγγελματίες υπόδικους, συκοφάντες και πλαστογράφους, συντελέστηκε το 2005 αλλά κατά παράδοξο τρόπο καταγγέλθηκε το 2013», ενώ έκανε λόγο για ποινικοποίηση της κοινοβουλευτικής λειτουργίας. Τέλος τόνισε ότι «η πρόταση της κας Εισαγγελέως δεν έχει καμία νόμιμη βάση, καθώς η ίδια συνομολογεί στην πρότασή της ότι ουδέποτε ανεβρέθηκε το παραμικρό στοιχείο που να αποτελεί έστω ένδειξη πόσο δε μάλλον απόδειξη των καταγγελλομένων εις βάρος μου».

Ο Μ.Καρχιμάκης είναι ένας εκ των πιο στενών φίλων του Γ.Α.Παπανδρεόυ επίσης πρώην πρωθπουργού.
Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1996 αλλά έχασε την έδρα στο Εκλογοδικείο, ενώ επανεξελέγη κανονικά στις εκλογές του 2000, 2004, 2007 και 2009. Το διάστημα 1993–1996 διετέλεσε ειδικός σύμβουλος του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, στην τελευταία του κυβέρνηση.
Έχει διατελέσει υπεύθυνος του Γραφείου Αλληλεγγύης του ΠΑΣΟΚ, ενώ ήταν και υπεύθυνος του Τομέα Τεκμηρίωσης, και αποκάλυψε πολλά σκάνδαλα των κυβερνήσεων Καραμανλή το 2004-2009.
Μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης Οκτώβρη του 2009, με απόφαση του Πρωθυπουργού Γ. Α. Παπανδρέου του ανετέθησαν τα καθήκοντα του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2010 προτάθηκε από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γεώργιο Α. Παπανδρέου ως γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και εξελέγη με ποσοστό αποδοχής περίπου 82%. Στις πρώτες εκλογές του 2012 κατάφερε να εκλεγεί ξανά βουλευτής (6 Μαΐου) αλλά στις επόμενες εκλογές (17 Ιουνίου 2012) απέτυχε να επανεκλεγεί.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο κ Καρχιμάκης φέρεται να κατείχε απόρρητες αναφορές που απευθύνονταν στον πρωθυπουργό και τους αρμόδιους υπουργούς και είχαν ληφθεί από τον ίδιο με μη νόμιμο τρόπο. Πάντως, ο ίδιος στην απολογία του στον ανακριτή, είχε αρνηθεί τις κατηγορίες σε βάρος του.

Υπενθυμίζεται ότι η εμπλοκή του πρώην υπουργού στην υπόθεση άρχισε μετά από αναφορά που υπέβαλε σε βάρος του πρώην υπάλληλος της ΕΥΠ.

Χαρακτηριστικά, είναι τα όσα είχε αναφέρει σε σχετικό πόρισμά του ο επίκουρος ανακριτής κατά της Διαφθοράς κ. Δημήτρης Φούκας, δίνοντας το στίγμα της όλης υπόθεσης:

«Στην Αθήνα από τον Αύγουστο του 2004 μέχρι και το Μάρτιο του 2005 ο William B, Αμερικανός πράκτορας, επιχείρησε με πρόθεση να λάβει σε γνώση του απόρρητες πληροφορίες που αφορούν στα συμφέροντα της ελληνικής δημοκρατίας μέσω τηλεφωνικών υποκλοπών. Η σύζυγος του συγκεκριμένου προσώπου όπως προέκυψε, ήταν εκείνη που είχε αγοράσει τα καρτοκινητά - σκιές από την Ακτή Μιαούλη με το ψευδώνυμο Πέτρος Μάρκου, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την παρακολούθηση δεκάδων πολιτικών, μελών της τότε κυβέρνησης αλλά και δεκάδων άλλων προσώπων.

Από την άρση απορρήτου μιας εκ των τεσσάρων τηλεφωνικών συνδέσεων προέκυψε ότι η τηλεφωνική σύνδεση ενεργοποιήθηκε και σε άλλη συσκευή με στοιχεία συνδρομητή American Embassy. Μετά την αποκάλυψη των υποκλοπών ο William B εξαφανίστηκε από την Ελλάδα.»

Ο επίκουρος ανακριτής κατά της Διαφθοράς Δημήτρης Φούκας, ο οποίος χειρίστηκε την υπόθεσή στο σύνολό της, ανέφερε στο πολυσέλιδο πόρισμά του:

Στην Αθήνα από τον Αύγουστο του 2004 μέχρι και το Μάρτιο του 2005 ο William B, Αμερικανός πράκτορας, επιχείρησε με πρόθεση να λάβει σε γνώση του απόρρητες πληροφορίες που αφορούν στα συμφέροντα της ελληνικής δημοκρατίας μέσω τηλεφωνικών υποκλοπών. Η σύζυγος του συγκεκριμένου προσώπου όπως προέκυψε, ήταν εκείνη που είχε αγοράσει τα καρτοκινητά-σκιές από την Ακτή Μιαούλη με το ψευδώνυμο Πέτρος Μάρκου, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την παρακολούθηση δεκάδων πολιτικών, μελών της τότε κυβέρνησης αλλά και δεκάδων άλλων προσώπων. Από την άρση απορρήτου μιας εκ των τεσσάρων τηλεφωνικών συνδέσεων προέκυψε ότι η τηλεφωνική σύνδεση ενεργοποιήθηκε και σε άλλη συσκευή με στοιχεία συνδρομητή American Embassy. Μετά την αποκάλυψη των υποκλοπών ο William B εξαφανίστηκε από την Ελλάδα.
Φυσικά δεν μπορεί να επιστρέψει πίσω στην Ελλάδα από τότε που ο ανακριτής Δ.Φούκας εξέδοσε ένταλμα σύλληψης τον Φεβρουάριο του 2015 ο οποίος ζήτησε και την δικαστική συνδρομή των ΗΠΑ για την εκτέλεσή του.
Προκαλεί απορία πως οι «σύμμαχες» ΗΠΑ βράβευσαν έναν άνθρωπο που είναι καταζητούμενος από την Δικαιοσύνης μια χώρας που ανήκει στο στενό συμμαχικό τους κύκλο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εισαγγελέας εισηγείται την απαλλαγή του William B και της συζύγου του για το πλημμέλημα της παραβίασης απορρήτου τηλεφωνικών συνδιαλέξεων λόγω παραγραφής.

Τον τελευταίο λόγο πάντως για την παραπομπή ή μη όλων των εμπλεκόμενων προσώπων έχει το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η μετοχή της Deutsche Bank έχει υποχωρήσει περισσότερο από 48% αυτό το έτος, εν μέσω των ανησυχιών για το πρόστιμο που καλείται να πληρώσει στις ΗΠΑ, αλλά και τα χαμηλά επιτόκια σε συνδυασμό με την αδύναμη παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη. Παράλληλα όμως, αρκετοί αναλυτές ανησυχούν επίσης για τη μεγάλη έκθεση που έχει ο γερμανός δανειστής σε παράγωγα.

Η Wall Street Journal επιχειρεί να αναλύσει τη θέση της τράπεζας, εξετάζοντας τη σχέση των παραγώγων της με τα στοιχεία στο ενεργητικό της που είναι δύσκολο να αποτιμηθούν.

Όπως επισημαίνεται, στην ετήσια έκθεση της Deutsche Bank το 2015, η τράπεζα ενημέρωσε ότι η έκθεσή της σε παράγωγα ήταν 41,9 τρισεκατομμύρια ευρώ. Για να υπάρξει ένα μέτρο σύγκρισης, το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της Γερμανίας το 2015 ήταν 3,03 τρισ. ευρώ.

Τα παράγωγα προϊόντα είναι χρηματοπιστωτικά συμβόλαια που αντλούν την αξία τους από την απόδοση ενός συνδεδεμένου περιουσιακού στοιχείου, δείκτη ή επιτοκίου, ενώ μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για την αντιστάθμιση κινδύνων.

Πόσο ευάλωτη είναι η Deutsche Bank σε παράγωγα

Σύμφωνα με τη WSJ το καθαρό μέγεθος των 41,9 τρισ. μπορεί να είναι παραπλανητικό, δεδομένου ότι καλύπτει την ονομαστική αξία των παραγώγων. Για παράδειγμα, η ονομαστική αξία ενός επιτοκίου στο οποίο στηρίζεται ένα swap - βάσει του οποίου υπολογίζονται οι πληρωμές για τα συμβαλλόμενα μέρη - μπορεί να είναι μεγάλο, αλλά το πραγματικό παράγωγο ενδέχεται να καλύπτει μόνο μικρές πληρωμές τόκων για τα δύο μέρη. Κάτι που καθιστά τον κίνδυνο για τις δύο πλευρές πολύ μικρότερο τελικά από ό,τι δείχνουν τα στοιχεία. Κατά συνέπεια, αυτό σημαίνει ότι η έκθεση μπορεί να είναι σημαντικά μικρότερη από την τιμή του παραγώγου.

Τα περισσότερα από τα παράγωγα της Deutsche Bank, όπως αναφέρει η αμερικανική εφημερίδα, δεν είναι υπερβολικά πολύπλοκα. Επιπλέον, όπως και με πολλές άλλες τράπεζες, η έκθεση της DB σε παράγωγα, που κορυφώθηκε το 2011 κατά τη διάρκεια της κρίσης του ευρώ στα 59,195 τρισ. ευρώ, πλέον έχει μειωθεί.

Πού βρίσκεται το πρόβλημα

Ο όγκος των παραγώγων μπορεί να μην είναι τελικά τόσο μεγάλος όσο δείχνει η ονομαστική τιμή, ωστόσο η Deutsche Bank διαθέτει ένα πλήθος από περιουσιακά στοιχεία που είναι δύσκολο να εκτιμηθούν, τη στιγμή που αρκετοί επενδυτές δεν εξετάζουν σύνθετα στοιχεία όταν πρόκειται να πουλήσουν μετοχές.

Συγκεκριμένα, είναι άγνωστο το ύψος των στοιχείων που περιέχεται στο Επίπεδο 3 περιουσιακών στοιχείων που κατέχει (Level 3 assets), ή εκείνα των οποίων η αξία είναι δύσκολο να προσδιοριστεί, όπως τα σύνθετα παράγωγα και επισφαλές χρέος («κόκκινα» δάνεια, τίτλοι junk, κλπ).

Η Deutsche Bank έχει περισσότερα στοιχεία Επιπέδου 3 συγκριτικά με το δείκτη Κοινών Μετοχών της Tier 1, μέτρο της οικονομικής της δύναμης, σε σχέση με τις υπόλοιπες τράπεζες. Συγκεκριμένα, τα Επιπέδου 3 περιουσιακά της στοιχεία υπολογίζονται στο 72% του Tier 1 της, σύμφωνα με αναλυτές της JP Morgan Chase. Συγκριτικά, 12 διεθνείς τράπεζες έχουν μέσο όρο 38%.

Η διαφορά προκύπτει εν μέρει λόγω των παραγώγων. Στο τέλος του περασμένου έτους, η Deutsche Bank είχε 10,2 δισ. δολάρια σε μη ρευστοποιήσιμα παράγωγα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της τράπεζας, σε σύγκριση με τα 8 εκατ. δολάρια για την Barclays και 5,9 δισ. για την Goldman Sachs.

Για τα μη ρευστοποιήσιμα στοιχεία, οι επενδυτές σε μεγάλο βαθμό είναι υποχρεωμένοι να βασίζονται στις εσωτερικές εκτιμήσεις της τράπεζας, οι οποίες όπως σημειώνει η S&P «ενδέχεται να είναι ευάλωτες σε δυσμενείς μεταβολές στους υποκείμενους τίτλους».

Καθώς αυτά τα μη ρευστοποιήσιμα περιουσιακά στοιχεία είναι δύσκολο να αξιολογηθούν, υποδαυλίζουν ανησυχίες όταν μια τράπεζα πιέζεται στην αγορά.

Ο David Hendler, της συμβουλευτικής Viola Risk Advisors, είπε στην WSJ ότι η τράπεζα αναπτύσσει ένα προφίλ «τύπου Lehman», και τα Επιπέδου 3 στοιχεία ενέχουν σημαντικό κίνδυνο για την κεφαλαιακή βάση της Deutsche Bank, δεδομένων των χαμηλών της κερδών.

Ωστόσο, όπως και με τα παράγωγα, τα επιπέδου 3 περιουσιακά στοιχεία στα βιβλία της αποτελούν πλέον πολύ μικρότερο ποσοστό από ό,τι κάποτε. Κατά το δεύτερο τρίμηνο του τρέχοντος έτους βρίσκονταν στα 28,9 δισ. ευρώ, σε σχέση με τα 88 δισ. ευρώ το 2007.

Οι μαζικές ρευστοποιήσει αφορούν τελικά τα παράγωγα;

Η ανάλυση της Wall Street Journal καταλήγει σημειώνοντας: Όχι ακριβώς - Για την Deutsche Bank υπάρχει μια λίστα με μεγαλύτερες ανησυχίες.

Σχετικά με το πρόστιμο στις ΗΠΑ, η Deutsche Bank δήλωσε ότι δεν θα πληρώσει «πουθενά κοντά» στο ποσό των 14 δισ. δολαρίων που προτάθηκε από το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, με πολλούς αναλυτές να αναμένουν ένα μικρότερο πρόστιμο, το οποίο ωστόσο ακόμα και έτσι προσθέτει επιπλέον πίεση στην τράπεζα, τη στιγμή που η προοπτική για τα κέρδη της φαίνεται ζοφερή.

Τα προσδοκώμενα κέρδη ανά μετοχή των τραπεζών της ευρωζώνης είναι μειωμένα κατά μέσο όρο περίπου 75%, μετά την κορύφωσή τους στις αρχές του 2008, σύμφωνα με την FactSet. Η κατάσταση όμως της Deutsche Bank είναι ακόμη χειρότερη, έχοντας 85% χαμηλότερα από τα προσδοκώμενα κέρδη σε σχέση με την εποχή που βρισκόταν στο αποκορύφωμά της.

Οι δυσμενείς προοπτικές για κέρδη καθιστούν τις μετοχές της εταιρίας λιγότερο ελκυστικές, μειώνοντας την τιμή τους. Κάτι που καθιστά επίσης πιο ακριβή την άντληση κεφαλαίων.

Η WSJ καταλήγει σημειώνοντας ότι η θολή εικόνα των παραγώγων της τράπεζας δεν βοηθά την Deutsche Bank καθώς προσπαθεί να εξομαλύνει τις ανησυχίες των επενδυτών.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Καλά αυτοί οι βουλευτές (δυστυχώς όλοι τους) δεν έχουν καταλάβει ακόμη τι έγινε ή είναι συνένοχοι;

Δεν ήταν ο Προβόπουλος που ζήτησε από τον Αλογοσκούφη 28 δις το 2008 για τις τράπεζες;

Δεν ήταν αυτά τα 28 δις που τα λαμόγια (Κυβέρνηση, ΕΛΣΤΑΤ, EUROSTAT, ΚΟΜΙΣΙΟΝ) τα φόρτωσαν (για να τα κρύψουν) στο έλλειμμα του 2009;

Κοιτάξτε στο τέλος της τρίτης παραγράφου τους ισχυρισμούς Αλογοσκούφη-Προβόπουλου: «Η εφαρμογή των μέτρων δεν θα έχει επιπτώσεις στο έλλειμμα, αλλά στο δημόσιο χρέος, το οποίο ήδη βρίσκεται σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα.»

Αυτό τελικά δεν τους βγήκε και έπρεπε να φουσκώσουν το κρατικό έλλειμμα κατά 28 δις για να καλύψουν το ποσό της διάσωσης των τραπεζών.

Δεν βγήκε η Γεωργαντά και τους ξεβράκωσε;

Πώς άντεξαν οι βουλευτές της εξεταστικής τον πρωταίτιο της κρίσης αλλά και του σχεδιασμού της εκτέλεσης της κοινωνίας και των ασφαλιστικών ταμείων να τους κάνει μάθημα;

Πως τον άντεξαν να τους λέει ότι η κρίση στην Ελλάδα ήταν διαφορετική από όλο τον υπόλοιπο κόσμο αφού οφείλεται στα δημοσιονομικά ενώ οι αθώες τράπεζες μας απλά βρέθηκαν στα απόνερα αυτής της κρίσης;

Το αφήγημα αυτό καταδίκασε και τελικά θα καταστρέψει την Ελλάδα για να σωθούν οι τραπεζίτες και τα τσιράκια τους πολιτικοί και δημοσιογράφοι.

Σε όλο τον κόσμο μόνο η Ελλάδα είχε διαμάντια τράπεζες;

Και να τα λέει ειδικά τώρα που βγαίνουν στη φόρα τα θαλασσοδάνεια και ο κάθε ηλίθιος μπορεί να καταλάβει τι έχει συμβεί;

Λυπάμαι γιατί στην επιτροπή αυτή συμμετέχουν και άνθρωποι που τους θεωρούσα καθαρούς.

ΝΤΡΟΠΗ - ΝΤΡΟΠΗ - ΝΤΡΟΠΗ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δύο δεκαετίες τώρα γίνονται συναντήσεις για αμοιβαίες υποχωρήσεις στα σχολικά βιβλία, αλλά οι υποχωρήσεις στην πράξη γίνονται μόνο από την Ελλάδα

Τι νόημα έχουν όλα αυτά τα ταξίδια που πραγματοποιεί ο Ν. Κοτζιάς, στις χώρες της Βαλκανικής, από την στιγμή που όχι μόνον δεν έχει προκύψει όφελος, αλλ’ εξακολουθούν, οι Αλβανοί ιδίως, να μεγεθύνουν τον βαθμό της έντασης;

Όπως είναι γνωστό, υπάρχει μια ελληνοαλβανική Επιτροπή σε θέματα Παιδείας, με σκοπό την απάλειψη αναφορών στα σχολικά βιβλία εις βάρος ομόρων χωρών (κατ’ επιταγήν του "Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη ΝΑ Ευρώπη" - CDRSEE, με χρήματα Σόρος και συμμετοχή Νίμιτς). Οι ελληνικές κυβερνήσεις τήρησαν την συμφωνία και μεταξύ άλλων έσβησαν από το Βιβλίο της Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου τον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα του 1914 και την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας, για την Αυτονομία της Β. Ηπείρου.

Τι έπραξαν και τι πράττουν σήμερα οι Αλβανοί, το καταγγέλλει ο δραστήριος "Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914". Εδώ και λίγες εβδομάδες άρχισε η σχολική χρονιά 2016-2017 και με αισθήματα οργής και θλίψης διαπιστώθηκε ότι στα σχολικά βιβλία του μαθήματος της Γεωγραφίας στην Αλβανία, το κεφάλαιο υπό τον τίτλο "αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα" παραμένει αμετακίνητο!


Δύο δεκαετίες τώρα γίνονται συναντήσεις επί συναντήσεων και συστήνονται επιτροπές επί επιτροπών μεταξύ των Υπουργείων Παιδείας Ελλάδος και Αλβανίας για τις αμοιβαίες υποχωρήσεις στα σχολικά βιβλία, αλλά όπως διαπιστώνουμε οι υποχωρήσεις στην πράξη γίνονται μόνο από την ελληνική πλευρά.

Η οργή και η θλίψη των Βορειοηπειρωτών, αλλά κάθε Έλληνα όχι μόνο κατά το δελτίο Ταυτότητάς του, στρέφεται κυρίως προς την Αθήνα η οποία αδιαφορεί και εθελοτυφλεί αδιάκοπα απέναντι τις αλβανικές προκλήσεις και προσβολές τόσο εις βάρος του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού όσο και ως προς την ακεραιότητα της ίδιας της Ελληνικής Πολιτείας.

Μόνοι τους οι Βορειοηπειρώτες, με τις όποιες δυνάμεις έχουν, αγωνίζονται για την αφαίρεση των ανιστόρητων κεφαλαίων και παραγράφων εις βάρος της Ελλάδας από τα αλβανικά σχολικά εγχειρίδια, καθώς και την αποκατάσταση του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα του 1914 στα σχολικά βιβλία του μαθήματος της Ιστορίας στην Ελλάδα, όπως και κάθε αναφορά υπέρ του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Μεταξύ των πολλών που περιέχονται στα σχολικά βιβλία, και τα οποία παραθέτει ο "Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914" στην ανακοίνωση - καταγγελία του, διδάσκεται ο Αλβανός μαθητής από το Βιβλίο Γεωγραφίας 9ης τάξης, ότι οι αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα είναι οι: Τσαμουριά, Κόνιτσα, Καστοριά, Φλώρινα κλπ, (αφού προηγηθούν οι αλβανικές περιοχές της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της "Μακεδονίας" δηλαδή των Σκοπίων).

Στη σελίδα 7 υπάρχει αναφορά στην Πρεσβευτική Διάσκεψη του Λονδίνου το 1913 που "μοίρασε τα αλβανικά εδάφη στα γύρω κράτη". Εθνικά, πολιτισμικά και γεωγραφικά η Αλβανία εκτείνεται μέχρι την Πρέβεζα! Στις σελίδες 134-135 υπάρχει ιδιαίτερο αφιέρωμα με γεωγραφικά, πληθυσμιακά και οικονομικά στοιχεία για τις "αλβανικές περιοχές της Ελλάδας" με φωτογραφίες από Ηγουμενίτσα και Πάργα.

Στο Βιβλίο Γεωγραφίας 12ης τάξης, υπάρχει στο εξώφυλλο ο χάρτης των διεκδικούμενων περιοχών και στις σελίδες 10-11 πληθώρα ιστορικών αναφορών για την Ήπειρο από την αρχαιότητα ως το 1913, όταν οι Πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων άφησαν τις περιοχές αυτές της "Αρμπερίας" εκτός αλβανικού κράτους. Μια από τα ίδια και στις σελίδες 12-13.

Τα ανωτέρω αποτελούν απλώς ένα δείγμα της επεκτατικής πολιτικής των Αλβανών, αλλά και της δικής μας ενδοτικότητας να υπακούσουμε αμέσως στις εντολές του Σόρος και να απαλείψουμε από τα βιβλία τμήματα της ιστορίας μας.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Πάνου Μητρονίκα

Ο κόκκινος ή Ευρασιατικός σκίουρος, ήταν το κυρίαρχο είδος σκίουρου στα δάση της Ευρώπης από τότε που οι σκίουροι άρχισαν να σκαρφαλώνουν τα δέντρα αυτού του πλανήτη. Τα τελευταία όμως χρόνια, κοντεύει να εξαφανιστεί από τα δάση της Αγγλίας της Ιταλίας και της Ιρλανδίας λόγω της εισαγωγής από τον άνθρωπο του βορειοαμερικανικού γκρι σκίουρου. Τα δύο είδη σκίουρων δεν είναι ανταγωνιστικά αλλά ταυτόχρονα δεν είναι και συμβατά. Ο γκρι σκίουρος μεταφέρει έναν ιό που ενώ δεν επηρεάζει τον ίδιο, είναι θανατηφόρος για τον κόκκινο. Επίσης έχει περισσότερες επιλογές στην τροφή από τον κόκκινο με αποτέλεσμα να επιβιώνει καλύτερα τους χειμώνες, και αναπαράγεται κανονικά ενώ ο κόκκινος σταματάει να αναπαράγεται όταν βρίσκεται υπό πίεση.

Η μεταφορά του γκρι σκίουρου στα δάση της Ευρώπης δεν έγινε με στόχο να εξαφανίσει τον κόκκινο. Δεν ήταν καν ηθελημένη (στην Ιταλία όλα ξεκίνησαν από ένα ζευγάρι που ξέφυγε από την αιχμαλωσία) τα αποτελέσματα της όμως είναι πραγματικά και απόλυτα καταστροφικά για τον πιο ντελικάτο Ευρωπαϊκό σκίουρο. Τόσο που πιθανότατα θα εξαφανιστεί.

Ένα από τα χαρακτηριστικά της μετανάστευσης που μας διαφεύγει συνήθως είναι ότι όταν εισάγουμε νέους πληθυσμούς σε μια περιοχή, δεν εισάγουμε απλά άτομα αλλά και όλα όσα τα χαρακτηρίζουν. Εισάγουμε κουλτούρες, συνήθειες, ιδεολογίες και παθογένειες. Είτε μιλάμε για σκίουρους, είτε για ανθρώπους.

Πετυχημένες και αποτυχημένες χώρες

Αν κοιτάξουμε τον χάρτη θα δούμε ότι ο κόσμος είναι χωρισμένος σε επιτυχημένες και αποτυχημένες χώρες (failed states). Ο διαχωρισμός αυτός δεν είναι ούτε φυλετικός, ούτε εθνικός, ούτε αφορά τους πόρους και το επίπεδο τεχνολογίας. Ούτε καν τον πλούτο και την κατανομή του.

Η διαφορά ανάμεσα στις πετυχημένες και τις αποτυχημένες χώρες είναι πολιτισμική. Αφορά την κουλτούρα των ανθρώπων τους.

Οι επιτυχημένες χώρες είναι δυναμικές ενώ οι αποτυχημένες είναι στατικές. Οι επιτυχημένες βάζουν στόχους και τους πετυχαίνουν, ενώ οι αποτυχημένες απλά παλεύουν να μην διαλυθούν. Εκεί που η επιτυχημένη χώρα χρησιμοποιεί τους πόρους της για να προοδεύσει, η αποτυχημένη τους κλειδώνει και τους χρησιμοποιεί για να δωροδοκεί τους πολίτες της.  Η επιτυχημένη χώρα πιστεύει ότι η σκληρή δουλειά οδηγεί σε ένα καλύτερο μέλλον. Η αποτυχημένη πιστεύει ότι θα γυρίσει ο τροχός και θα την φέρει στην κορυφή. Η επιτυχημένη χώρα κατηγορεί τον εαυτό της για τις αποτυχίες της. Η αποτυχημένη φαντασιώνεται παγκόσμιες συνομωσίες που υποσκάπτουν το κάθε της βήμα.

Οι πολίτες μιας αποτυχημένης χώρας μπορεί να δουλεύουν σκληρά αλλά δεν πιστεύουν ότι η σκληρή δουλειά θα τους ανταμείψει γιατί το σύστημα είναι διεφθαρμένο και εναντίον τους. Για αυτό είτε δουλεύουν μηχανικά, είτε προσπαθούν να βρουν τρόπους να κλέψουν το σύστημα. Η μαύρη αγορά και η μαύρη εργασία είναι κανόνας αν όχι μονόδρομος. Καθένας κλέβει τον διπλανό του. Οι πολιτικοί δεν είναι εκπρόσωποι αλλά μεσάζοντες που απλά συνδέουν κάποιον της βάσης με την κορυφή και παρέχουν χάρες και εξυπηρετήσεις. Δεν ψηφίζεις πολιτικούς για μεταρρυθμίσεις αλλά για να έχεις κάποιον να σε βοηθήσει όταν χρειαστεί. Τίποτε δεν δουλεύει χωρίς χρηματισμό, ούτε καν τα πιο απλά πράγματα.

Οι άνθρωποι αγαπούν και μισούν την χώρα τους την ίδια στιγμή. Την μια στιγμή βλέπουν τους πολιτικούς τους ηγέτες σαν θεούς και την επόμενη θέλουν να τους κάνουν κομμάτια με τα ίδια τους τα χέρια. Δεν τους ενδιαφέρει αν η πολιτεία αδικεί την μια ή την άλλη ομάδα, αρκεί να μην αδικεί τους ίδιους και τους συγγενείς τους.

Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια επιτυχημένη και μια αποτυχημένη χώρα και αφορά την κουλτούρα των κατοίκων τους. Και ναι, αν η περιγραφή των αποτυχημένων χωρών θυμίζει τραγικά και την Ελλάδα του σήμερα, τότε θα πρέπει ίσως να σκεφτούμε λίγο περισσότερο το γιατί είμαστε στην κατάσταση που είμαστε και τι χρειάζεται να αλλάξει.

Η επέλαση των αποτυχημένων εθνών

Ας προσπαθήσουμε να συγκρίνουμε δύο χώρες. Η χώρα «Α» έχει μια σημαντική μεσαία τάξη και οικονομία, ένα κράτος κοινωνικής πρόνοιας και χαμηλό ρυθμό γεννήσεων. Η χώρα «Β» είναι μια αποτυχημένη χώρα με διαλυμένες δομές, ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, μεγάλη διαφθορά, λίγες οικογένειες να ελέγχουν το κράτος και την οικονομία, και πολύ υψηλό ρυθμό γεννήσεων.

Οι πολίτες της χώρας «Α» μαθαίνουν ότι ο εθνικισμός είναι κακός και ότι όλοι πρέπει να ζούμε αρμονικά μαζί. Οι πολίτες της χώρας «Β» μαθαίνουν ότι είναι οι σημαντικότεροι άνθρωποι που έζησαν ποτέ σε αυτόν τον κόσμο και ότι θα ήταν στην κορυφή αν δεν υπήρχε η χώρα «Α».

Παρόλα αυτά, οι πολίτες της χώρας «Β» θέλουν να μεταναστεύσουν στην χώρα «Α» γιατί θέλουν τα προνόμια του κοινωνικού κράτους που τους παρέχει, και αυτή τους το επιτρέπει γιατί χρειάζεται νέο εργατικό δυναμικό για να υποστηρίξει το κοινωνικό της κράτος και το κράτος πρόνοιας, που καταρρέουν λόγω της υπογεννητικότητας.

Η χώρα «Α» καταλήγει με έναν μεγάλο ομοιογενή πληθυσμό μιας αποτυχημένης χώρας και δραματικές αυξήσεις στο κοινωνικό της κράτος από τα επιδόματα και τις δαπάνες (υγεία, παιδεία, κλπ.) για τον νέο πληθυσμό. Απειλείται με χρεοκοπία αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτε πια γιατί τα κόμματα που υποστηρίζουν το κράτος πρόνοιας έχουν αποκτήσει πολύ μεγάλη δύναμη με την ψήφο του νέου πληθυσμού και δεν μπορεί να τα κουνήσει κανένας από την εξουσία. Τα κόμματα που θέλουν μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να αγνοήσουν τον νέο πληθυσμό και έτσι προσπαθούν να τον κερδίσουν μετατρεπόμενα και αυτά σε λαϊκά κόμματα. Η χώρα «Α» σιγά σιγά χάνει τον έλεγχο ενώ η χώρα «Β» συνεχίζει να στέλνει νέο κόσμο.

Η χώρα «Β» είναι μια αποτυχημένη χώρα αλλά πλέον και η χώρα «Α» μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια αποτυχημένη χώρα αφού εισάγει τον πληθυσμό της χώρας «Β» μαζί με την κουλτούρα του και τις παθογένειες της.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα θεωρούσαμε ότι οι επιτυχημένες χώρες μπορούν να επηρεάσουν θετικά τις αποτυχημένες. Ότι απλά χρειαζόταν να τους μεταφέρουν κάποια τεχνογνωσία, να εκπαιδεύσουν τους ηγέτες τους σε δυτικά πανεπιστήμια, και να τους παρέχουν κάποιον αρχικό δανεισμό και επενδύσεις. Αλλά εκ του αποτελέσματος το αντίθετο συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει. Αντί να αναβαθμιστούν οι αποτυχημένες χώρες υπό την επιρροή των πετυχημένων, βλέπουμε τις πετυχημένες χώρες να αρχίζουν να αποτυγχάνουν υπό την επιρροή των πληθυσμών των αποτυχημένων χωρών.

Σήμερα είμαστε μάρτυρες μιας ολικής μεταστροφής από την εποχή του αποικισμού των Ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών, στον αποικισμό της Ευρώπης από τις πρώην αποικίες της. Οι αποτυχημένες χώρες αποικίζουν τις επιτυχημένες με ανησυχητικό ρυθμό. Τέτοιο που μετατρέπει τις τελευταίες σε αποτυχημένες ταχύτατα και τις οδηγεί στην καταστροφή.

Οι αποτυχημένες χώρες έχουν επίσης υψηλότερο ρυθμό γεννήσεων και πολύ ισχυρότερους εθνικούς/φυλετικούς δεσμούς. Αυτό τους δίνει ένα πλεονέκτημα στον αποικισμό πετυχημένων χωρών με χαμηλότερο ρυθμό γεννήσεων και χαλαρούς εθνικούς δεσμούς. Αυτή η εθνική ατονία μαζί με την ανοχή και την δημοκρατία των επιτυχημένων χωρών τις οδηγεί στην καταστροφή τους εκ των έσω. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κάτι που γίνεται βάση σχεδίου ή συνειδητά και κακόβουλα. Αλλά αυτό δεν το κάνει λιγότερο καταστροφικό, όπως και στην περίπτωση των σκίουρων.

Οι αριστεροί και φιλελεύθεροι υποστηρικτές της ελεύθερης μετανάστευσης πανηγυρίζουν με την καταστροφή της κουλτούρας μας και ονειρεύονται μια παγκόσμια κοινότητα χωρίς σύνορα. Αλλά δεν θα συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο μιας και οι μόνοι που πιστεύουν σε αυτό το όνειρο αυτοκαταστρέφονται με την εισαγωγή των μεταναστών οι οποίοι δεν θεωρούν ότι ο εθνικισμός και ο πατριωτισμός είναι κακά πράγματα. Οι μουσουλμάνοι δεν αισθάνονται ντροπή για την ιστορία τους. Είναι περήφανοι για αυτήν, ακόμα και για τις φρικαλεότητες της. Δεν θεωρούν ότι τα σύνορα είναι κακή ιδέα, απλά θέλουν να είναι αυτοί που τα ελέγχουν. Ο φιλελευθερισμός γκρεμίζει τα σύνορα και τα έθνη, αλλά ξεχνά ότι η δύση είναι η μόνη που πιστεύει στον φιλελευθερισμό.

Οι πιο συντηρητικοί υποστηρικτές της ελεύθερης μετανάστευσης από την άλλη, θεωρούσαν ότι η «ανωτερότητα» μας θα μπορούσε να απορροφήσει τους νέους πληθυσμούς και να τονώσει την κοινωνία μας που μαστίζονταν από την υπογεννητικότητα. Αυτό πιθανότατα θα μπορούσε να λειτουργήσει, όμως μόνο με αυστηρό έλεγχο και τήρηση των αναλογιών. Αν οι εισαγόμενοι πληθυσμοί είναι μικροί και ανομοιογενείς τότε μπορείς να τους απορροφήσεις. Αν όμως είναι μεγάλοι και ομοιογενείς τότε καταλήγεις με γκέτο και πτώχευση του κοινωνικού κράτους. Όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα.

Η αριστερά τάχθηκε με την «πολυπολιτισμικότητα» και η δεξιά με την υπέρ-ελεύθερη οικονομία. Δύο θέσεις που όχι μόνο ευνοούν την μετανάστευση αλλά κάνουν σχεδόν αδύνατη την αποτροπή της. Η αριστερά των κοινωνικών προνομίων και η δεξιά του «όλα για το κέρδος» χρειάζονταν περισσότερους μετανάστες είτε γιατί νόμιζαν ότι έτσι φέρνουν τους λαούς πιο κοντά, είτε γιατί είχαν την ψευδαίσθηση ότι αυτό τονώνει το κοινωνικό κράτος, είτε γιατί υπάρχουν δουλειές που δεν κάνουν οι ντόπιοι (όπως μαύρη εργασία σε εξευτελιστικές τιμές ενώ παράλληλα έχεις μια γυναίκα και 8 παιδιά, που τα μισά δεν είναι και δικά σου, στην πρόνοια).

Η ανευθυνότητα και των δύο πλευρών έχει οδηγήσει τις Ευρωπαϊκές κοινωνίες σε τεράστιες δαπάνες και πολύ υψηλή φορολογία για την κάλυψη τους, μη βιώσιμα συστήματα πρόνοιας, και πλήρη αποσάθρωση των κοινωνικών δομών που βρίσκονται πια στα όρια της κατάρρευσης. Και όλα αυτά επειδή κάποιες εταιρίες θέλουν φθηνότερα εργατικά χέρια και οι αριστεροί φαντασιώνονται μια παγκόσμια κοινωνία των λαών.

Όσο περισσότερο μια επιτυχημένη χώρα ασπάζεται την πολιτική κουλτούρα των αποτυχημένων χωρών, τόσο μικρότερη είναι η δυνατότητα της για μεταρρυθμίσεις. Μπορεί το κοινωνικό της κράτος να κρατήσει για λίγο, όσο καταφέρνει να διατηρήσει έναν σταθερό εγχώριο εργασιακό πληθυσμό, αλλά σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία οι εταιρίες δεν αισθάνονται κάποια υποχρέωση να μείνουν κάπου που δεν τις συμφέρει και φεύγουν γκρεμίζοντας αυτή την πιθανότητα. Έτσι ένας πληθυσμός που έχει μάθει ότι η ζωή ξεκινά όταν πάρεις το μεταπτυχιακό σου και ότι μια οικογένεια θέλει δύο εισοδήματα για να λειτουργήσει, δεν μπορεί να έχει τον απαραίτητο ρυθμό γεννήσεων για να συντηρήσει μια τέτοια κοινωνική δομή για άλλη μια γενιά.

Όταν το σύστημα άρχισε να καταρρέει πριν λίγα χρόνια, οι πολιτικοί και των δύο πλευρών απλά πετούσαν την μπάλα ο ένας στον άλλο για το ποιος φέρει την ευθύνη. Οι αριστεροί προσποιούνταν ότι δεν συμβαίνει τίποτα και οι δεξιοί πίεζαν για ισοπεδωτικές μεταρρυθμίσεις, αγνοώντας όμως την ρίζα του προβλήματος. Εκμηδενισμός των αμυντικών δαπανών, εξαφάνιση της δημόσιας υγείας και παιδείας, μειώσεις προϋπολογισμών και χρηματοδοτήσεων στο ένα ή το άλλο τμήμα. Λες και το πρόβλημα είναι το ποσό που σπαταλάς και όχι το πώς και το που το σπαταλάς. Η όλη κατάσταση, καθώς και η διαχείριση της θυμίζει εταιρείες που καταρρέουν. Και αυτές προσπαθούν να μειώσουν δαπάνες αλλά αποτυγχάνουν να συνειδητοποιήσουν ότι το πρόβλημα τους δεν είναι το κόστος αλλά η ίδια τους η κουλτούρα. Δεν βλέπουν ότι έχουν χάσει κάθε προσανατολισμό και αποστολή. Ξέφυγαν πολύ από τους παλιούς τους στόχους και οι νέοι στόχοι τους είναι αδιέξοδοι. Κανένας στην ηγεσία δεν βλέπει κάποιον λόγο για την συνέχιση της ύπαρξη της ίδιας της εταιρείας, εκτός ίσως από το ότι τους παρέχει εργασία.

Παρατηρώντας τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις του σήμερα βλέπουμε ακριβώς αυτό. Τεράστια γραφειοκρατία που υπάρχει μόνο και μόνο για να παρέχει υποχρεωτικές υπηρεσίες και λειτουργεί με ανθρώπους που δεν μπορούν να αναφέρουν ούτε ένα καλό λόγο για την ύπαρξη τους εκτός ίσως από το ότι είναι εκεί σαν μια ενδιάμεση λύση μέχρι η ΕΕ να αναλάβει πλήρως. Περιφέρονται από συνάντηση σε συνάντηση και μιλάνε για «ιδιάζουσες συνθήκες» αλλά δεν το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες και γραφειοκράτες είναι μια κάστα ανθρώπων που έχουν περισσότερα κοινά μεταξύ τους, παρά με τους ίδιους τους πολίτες των χωρών τους. Πολίτες των οποίων την τύχη κακοδιαχειρίστηκαν τραγικά τα τελευταία δέκα χρόνια, γεγονός που γνωρίζουν και οι ίδιοι πολύ καλά.

Σήμερα, και όσο περισσότερο τα κόμματα εξουσίας βλέπουν την καταστροφή που έχουν επιφέρει στους λαούς τους με την απομόνωση της μεσαίας τάξης, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνονται ότι χρειάζονται την ψήφο των μεταναστών για να ανανεώσουν την βάση των ψηφοφόρων τους. Τα αριστερά κόμματα θα μετατραπούν σιγά σιγά σε «ξένα» κόμματα που θα βασίζονται κυρίως στην ψήφο των μεταναστών. Τα δεξιά απλά δεν θα μπορούν να την αγνοήσουν και θα ψάχνουν για τρόπους να την κερδίσουν εις βάρος της ίδια της χώρας και των πολιτών της.

Αν τώρα προσθέσουμε και την απότομη, απρόσμενη και εν πολλοίς ακατανόητη αύξηση των μεταναστών που βλέπουμε σήμερα, τότε δεν χρειάζεται να εξετάσουμε πολύ το που πάμε από εδώ και πέρα. Ούτε το γιατί η σημερινή Ελληνική κυβέρνηση όπως και οι υπόλοιπες Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων που βάλλονται από όλες τις πλευρές) εξακολουθούν να βλέπουν την μετανάστευση σαν λύση για τα προβλήματα τους.

Αντί επιλόγου

Σήμερα η Δύση είναι διχασμένη την ίδια στιγμή που οι μετανάστες είναι ενωμένοι. Αυτό που συμβαίνει το βλέπουμε πια στους δρόμους της Ευρώπης και στις στατιστικές αλλά κανένα από τα δύο δεν είναι ικανό να δείξει το πλήρες μέγεθος του φαινομένου και της καταστροφής που θα επιφέρει. Έχουμε την αφέλεια να θεωρούμε ότι οι χώρες της δύσης είναι άτρωτες, αλλά δεν είναι. Η ίδια η χώρα μας αποτελεί την απόδειξη για αυτό. Και όταν θα το καταλάβουμε το σοκ θα είναι τόσο μεγάλο και η αλλοίωση της κουλτούρας μας τέτοια, που δεν θα μας μένει τίποτε άλλο από το να το δεχθούμε σαν δεδομένο και να υποταχθούμε. Το ίδιο έκαναν και οι Ίνκας. Η φιλοξενία που προσφέρεται άφθονα, άλογα, και χωρίς όρους σε διαφορετικές κουλτούρες, πληρώνεται πάντα με προδοσία και βία. Κάτι που πάλι θα μπορούσαν να μας πουν οι Ίνκας ή οι Ινδιάνοι της Αμερικής, αν υπήρχε ο πολιτισμός τους ακόμα.

Η αποίκηση μας δεν θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα αν η Ελλάδα και η υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες δεν είχαμε αυτό-εγκλωβιστεί σε αυτή την κατάσταση. Και εμείς και η υπόλοιπη ΕΕ υστερούμε στους δύο παράγοντες που θα μπορούσαν να αντιστρέψουν αυτή την κατάσταση. Υψηλότερους ρυθμούς γεννήσεων και πιο εθνοκεντρικές ηγεσίες. Τα ίδια δύο στοιχεία που έχουν όλες οι αποτυχημένες χώρες. Για αυτό και η αναμέτρηση δεν είναι ισορροπημένη. Το πρόβλημα μας δεν είναι θέμα ισχύος αλλά επιθυμίας χρήσης της. Δεν είναι θέμα ανωτερότητας ή κατωτερότητας πολιτισμών, αλλά δίψας για επιβίωση και επικράτηση του ενός έναντι του άλλου.

Για αυτό δεν είναι και καθόλου τυχαία η αύξηση του εθνικισμού σε όλη την Ευρώπη. Είναι απλά ένα αντανακλαστικό επιβίωσης όσων βλέπουν και νοιώθουν ότι κάτι δεν πάει καλά. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί να μετατραπούμε ολοκληρωτικά σε αποτυχημένες χώρες ώστε να μπορέσουμε να το αντιληφθούμε όλοι μας.

 (*) Ο Πάνος Μητρονίκας επιμελήθηκε το παραπάνω κείμενο που βασίστηκε στο άρθρο του 2011: “Failed state colonization – The greatest threat of our time” του Daniel Greenfield
Πηγή Liberal




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αντί απάντησης στον Αλβανό ομόλογο του, που επιχειρεί να επιβάλλει και σε ευρωπαϊκό επίπεδο θέμα Τσάμηδων στην ελληνοαλβανική ατζέντα και, αντί να προβεί σε αποτελεσματικά διαβήματα προς τις Βρυξέλλες, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, αφού παραδέχθηκε την ανταλλαγή non paper με τα Τίρανα, ανακαλύπτει «εσωτερικούς εχθρούς», για να καλυφτούν οι αστοχίες στις ελληνοαλβανικές σχέσεις.

Έτσι ο κ. Κοτζιάς και με ραδιοφωνική συνέντευξη του και με ανακοίνωση του ΥΠΕΞ παρουσίασε την δική του εκδοχή για την ανταλλαγή non paper με τους Αλβανούς, όπου ο ίδιος παραδέχεται ότι τέθηκε θέμα Τσάμηδων.

Κυρίως όμως ο κ. Κοτζιάς παραδέχεται ότι ενημερώθηκαν και οι… Βρυξέλλες γι’ αυτή την έναρξη διαλόγου όπου φυσικά δεν υπήρχε συμφωνημένη ατζέντα αλλά «καλάθι» θεμάτων στο όποιο φυσικά δεν προσέθετε ζητήματα μόνο η Αθήνα αλλά το ίδιο δικαίωμα είχε και η άλλη πλευρά, φροντίζοντας έτσι να βάλει στο καλάθι και το θέμα των Τσάμηδων.

Στην ανακοίνωσή του το Υπουργείο Εξωτερικών χθες δήλωσε ότι η
«Ελλάδα δεν συζητά θέμα «τσάμικου», ούτε διαπραγματεύεται με τρίτους αποφάσεις ελληνικών δικαστηρίων σε βάρος όσων συνεργάστηκαν με τον Γερμανό κατακτητή...».
Και η ανακοίνωση συνεχίζει:
«Πράγματι, η Ελλάδα πρότεινε στην Αλβανία τη διαπραγμάτευση σειράς θεμάτων που είναι ανοικτά ανάμεσα στις δύο χώρες. Σε αυτά δεν συμπεριέλαβε το «τσάμικο». Η αλβανική πλευρά το επιθυμούσε και το ζήτησε. Η ελληνική πλευρά δεν το αποδέχτηκε. Όσον αφορά το non-paper του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών που δόθηκε ως πρόταση διαπραγμάτευσης στην αλβανική πλευρά, σε αυτό γίνεται μία και μοναδική αναφορά στο «τσάμικο», στην δεύτερη παράγραφο του άρθρου Β.2., ότι «σε καμία περίπτωση δεν προκύπτουν δικαιώματα για τους λεγόμενους Τσάμηδες», προκειμένου να σημειωθεί με σαφήνεια ότι δεν μπορεί το «τσάμικο» να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης.
Τα ανωτέρω σε απάντηση στα γνωστά κυκλώματα που με μεγάλη ευκολία υιοθετούν την προπαγάνδα τρίτων σε βάρος της χώρας…».
Ο κ. Κοτζιάς και στην συνέντευξη του στον Alpha 989 επιτέθηκε και πάλι στον επίτροπο Johannes Hahn, όταν είπε «ακρίτως και επιπολαίως» ότι η Ελλάδα και η Αλβανία τα συζητούν όλα, θαλάσσιες ζώνες, μειονότητα και τσάμικο και υποστήριξε ότι ο κ. Hahn, αφού τον αποκάλεσε ψεύτη, δεν απάντησε και συνεπώς ομολόγησε το λάθος του.

Ο υπουργός εξωτερικών όμως δήλωσε ακόμη ότι «ενημερώσαμε τους Ευρωπαίους ότι κάνουμε αυτή τη διαπραγμάτευση και επισημάνθηκε ότι αυτό το ζήτημα δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης για την ελληνική Πολιτεία».

Η επισήμανση του κ. Κοτζιά ότι η αναφορά στο Τσάμικο δεν σημαίνει και ότι δεχόμαστε να το διαπραγματευτούμε είναι απολύτως ορθή.

Όμως το θέμα που προκύπτει δεν είναι ότι ο κ. Κοτζιάς διαπραγματεύεται την ικανοποίηση των διεκδικήσεων των Τσάμηδων, αλλά ότι με χειρισμούς άστοχους επέτρεψε να καταγραφεί σε κείμενα τα οποία μάλιστα έφτασαν και στις Βρυξέλλες, η κατηγοριοποίηση εκκρεμών προβλημάτων στις διμερείς σχέσεις, μεταξύ των οποίων και το Τσάμικο. Γιατί είναι προφανές ότι οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι, οι όποιοι ενημερώθηκαν για τον ελληνοαλβανικό διάλογο, δεν θα αποδεχτούν την ατζέντα που προβάλλει μόνο η μια πλευρά, αλλά το σύνολο των θεμάτων που βάζουν οι δυο πλευρές στο τραπέζι του διαλόγου.

Όμως ο κ. Κοτζιάς προσπαθώντας να αποφύγει τα δύσκολα σπεύδει να δηλώσει ότι δεν ζητήθηκε η μεσολάβηση των Βρυξελλών, αλλά αποφεύγει να εξηγήσει τον λόγο για τον οποίο ενημέρωσε τις Βρυξέλλες για την διαδικασία του ελληνοαλβανικού διαλόγου...

Με τον τρόπο αυτό αναγορεύει σε «έντιμο διαμεσολαβητή» τις Βρυξέλλες, καθώς η Κομισιόν ενόψει και της Έκθεσης που θα δημοσιοποιήσει για την Αλβανία θα συμπεριλάβει και όλη αυτή την «ενημέρωση».

Όμως η ιδέα έναρξης διαλόγου επί όλων των εκκρεμών ζητημάτων υπό μορφή καλαθιών (όπως είχαν πει οι ίδιοι οι δυο υπουργοί κατά την συνάντηση τους στην Αθήνα) δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Η Αθήνα μάλιστα αποδέχτηκε την δημιουργία αυτού του μηχανισμού, χωρίς να έχει υπάρξει καμία απολύτως δέσμευση από την Αλβανία τουλάχιστον για το πιο απλό: την άμεση αντιμετώπιση του σοβαρού ζητήματος της μονομερούς ακύρωσης από τα Τίρανα της υπογεγραμμένης Συμφωνίας Οριοθέτησης Θαλασσίων Ζωνών.

Αποδέχεται επίσης η Αθήνα να βάλει στο καλάθι έναντι κάποιας άλλης διεκδίκησης των Αλβανών το θέμα των στρατιωτικών νεκροταφείων για τους νεκρούς Έλληνες στρατιώτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μια δέσμευση που έχει αθετήσει επανειλημμένα η αλβανική πλευρά (παρά τα πλουσιοπάροχα ανταλλάγματα που της έχει προσφέρει η Αθήνα).

Η προσδοκία του Ν. Κοτζιά ήταν ότι με αυτή την διαδικασία θα… πίεζε την αλβανική κυβέρνηση ενόψει των Συνόδων Κορυφής του Ιουνίου και του Δεκεμβρίου… Όμως ο ίδιος ο κ. Κοτζιάς είχε μεταθέσει το χρονοδιάγραμμα του διαλόγου για τους πρώτους μήνες του… 2017. Τότε θα έχει περάσει η Αλβανία τον σκόπελο της Συνόδου Κορυφής του Δεκεμβρίου χωρίς να έχει υπάρξει δέσμευση για οτιδήποτε. Εξάλλου ο ίδιος ο κ. Κοτζιάς στα Τίρανα όταν ρωτήθηκε για την δήλωση "κύκλων του ελληνικού ΥΠΕΞ" που προειδοποιούσαν για βέτο σε απόφαση για έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Αλβανίας λόγω του Τσάμικου (και των σχετικών δηλώσεων Ράμα) ο υπουργός εξωτερικών διέψευσε το...Υπουργείο του, λέγοντας ότι ποτέ ο ίδιος δεν έχει πει κάτι τέτοιο...

Σε ό,τι αφορά το θέμα των Τσάμηδων ο κ. Κοτζιάς έχει ανοίξει παράθυρο για συζήτηση του θέματος διαχωρίζοντας σε καλούς και κακούς τους Τσάμηδες, θεωρώντας ότι από την συζήτηση αποκλείονται μόνον εκείνοι που εις βάρος τους υπάρχουν καταδικαστικές αποφάσεις δικαστηρίων, που πλέον δεν είναι παρά ένας μικρός αριθμός, επιτρέποντας έτσι στην αλβανική πλευρά να ζητήσει «ανθρωπιστικές» λύσεις για τους υπόλοιπους Τσάμηδες και τους απογόνους τους…

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου