Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Φεβ 2017


Βάζει στο στόχαστρο(!) 130 νησιά και προχωράει σε στρατιωτικές ασκήσεις προσομοίωσης για την κατάληψή τους

Από τον Ανδρέα Κούτρα

Η Τουρκία τεντώνει επικίνδυνα το σχοινί της έντασης στο Αιγαίο, με την πολιτική ηγεσία της να επιδίδεται σε ένα ρεσιτάλ δηλώσεων αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, απειλώντας την Ελλάδα ακόμη και με πόλεμο. Βάζει στο στόχαστρο μάλιστα 130 ελληνικά νησιά και νησίδες στο αρχιπέλαγος, σε μια προσπάθεια αναθεώρησης του status quo στο Αιγαίο και κάνει στρατιωτικές ασκήσεις προσομοίωσης για την κατάληψή τους.

Ελληνικές διπλωματικές και στρατιωτικές πηγές καταγράφουν κλιμάκωση στην επιθετική ρητορική και τις απειλές που εκτοξεύονται από τη γειτονική χώρα, τόσο από τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν και τον πρωθυπουργό Μπιναλί Γιλντιρίμ όσο και από στελέχη της αντιπολίτευσης και απλούς βουλευτές, και εκτιμούν ότι αυτές οφείλονται σε έναν βαθμό στην απόφαση του Αρείου Πάγου να μην εκδώσει τους οκτώ Τούρκους στρατιωτικούς. Για την υπόθεση αυτή ο κ. Γιλντιρίμ αποκάλυψε πως έστειλε επιστολή στον Αλέξη Τσίπρα χωρίς να λάβει απάντηση.

Οι Τούρκοι είχαν επενδύσει πολιτικά στην τιμωρία των συγκεκριμένων αξιωματικών που κατηγορούν για εσχάτη προδοσία και αποκάλυψη εθνικών μυστικών στον «εχθρό». Η Τουρκία αντιμετωπίζει επίσης σοβαρά προβλήματα τόσο στο εσωτερικό της, λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων και την κατάρρευση της οικονομίας της, όσο και στα σύνορά της με τη Συρία, όπου βλέπει πως η ίδρυση κουρδικού κράτους είναι θέμα χρόνου και επιχειρεί να εξάγει την κρίση στην Ελλάδα, στρέφοντας το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στο Αιγαίο, σε μια περίοδο που η δημοτικότητα του Ρ. Τ. Ερντογάν υποχωρεί. Και εδώ είναι ο κίνδυνος για την Ελλάδα. Ενα θερμό επεισόδιο δεν μπορεί να αποκλείεται, αν και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι ίσως στη χειρότερη φάση τους τις τελευταίες δεκαετίες, λόγω των συλλήψεων και των αποτάξεων μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

Οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις παρακολουθούν με προσοχή κάθε στρατιωτική κίνηση της Τουρκίας και έχουν αυξήσει την ετοιμότητά τους, ιδίως στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και στα Δωδεκάνησα. Στις περιοχές, δηλαδή, όπου δυνητικά η Αγκυρα θα μπορούσε να στήσει ένα θερμό επεισόδιο. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο πως οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις διενεργούν ασκήσεις με προσομοίωση κατάληψης μίας εκ των 130 νησίδων και βραχονησίδων που διεκδικούν. Βάσει όσων αναφέρει, μάλιστα, στο βιβλίο του ο αναλυτής Χρήστος Μηνάγιας «Η Εθνική Στρατηγική της Τουρκίας», η Αγκυρα δεν αμφισβητεί 130 νησίδες και βραχονησίδες, όπως ανέφερε ο Μπιναλί Γιλντιρίμ, αλλά 152, με τον ισχυρισμό ότι δεν δόθηκαν στην Ελλάδα με διεθνείς συμφωνίες.

Το πώς και το πότε η Τουρκία μπορεί να πραγματοποιήσει μία επιθετική ενέργεια σε βάρος της Ελλάδας είναι θέμα της εκάστοτε πολιτικοστρατιωτικής κατάστασης, όπως αναφέρει ο κ. Μηνάγιας. Το σημείο δε της εκδήλωσης ενός μείζονος επεισοδίου μπορεί να προσδιοριστεί με βάση τα περιθώρια αιφνιδιασμού των τουρκικών στρατευμάτων κατά μήκως της ακτογραμμής από το βόρειο και κεντρικό Αιγαίο μέχρι το Καστελόριζο.

Να σημειωθεί πως η νήσος Παναγιά έγινε γνωστή από την απόπειρα κατάληψής της από ειδικές δυνάμεις της Τουρκίας πέρυσι το Πάσχα και εν συνεχεία στοχοποιείται συνεχώς με παραβιάσεις και υπερπτήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που έχει αυξηθεί η επιτήρηση στα ελληνικά νησιά, όπως και η παρουσία πολεμικών πλοίων στο ανατολικό Αιγαίο για τη διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Με αφορμή τις προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου πρωθυπουργού ο Κώστας Διάκος, στέλεχος των Οικολόγων Πράσινων, υποστήριξε πως «οι βραχονησίδες του Αιγαίου όχι μόνο είναι ελληνικό έδαφος, αλλά επίσης ευρωπαϊκής και παγκόσμιας αξίας για τη φύση και ιδιαίτερα για τα πουλιά.

Ανήκουν στο ευρωπαϊκό δίκτυο NATURA 2000, είναι πλήρως καταγεγραμμένες και χαρτογραφημένες, αποτελούν αντικείμενο πολυετούς έρευνας από πλήθος Ελληνες και ξένους επιστήμονες και απολαμβάνουν του κοινοτικού καθεστώτος προστασίας και διατήρησης».

Η Αγκυρα επίσης αμφισβήτησε τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947, εγείροντας και θέμα «αποστρατιωτικοποίησης» της Κω με αφορμή άσκηση ρίψης αλεξιπτωτιστών του Τάγματος Εθνοφυλακής του νησιού. Παραγνωρίζει, ωστόσο, πως μπορεί να μην επιτρέπονται στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά δεν απαγορεύονται δυνάμεις Εθνοφυλακής για την άμυνα των νησιών.

Οι ισορροπίες τρόμου και η ίδρυση νέου κράτους στα σύνορα με Συρία

Από τον Μουράτ Γετκίν

Οπως φαίνεται, ο κουρδικός παράγοντας θα παίξει σημαντικό ρόλο τόσο στο εσωτερικό, κατά την περίοδο του δημοψηφίσματος, όσο και στο εξωτερικό, στην αναδιαμόρφωση της Συρίας και της Μ. Ανατολής.
Να αρχίσουμε από το εσωτερικό ή από το εξωτερικό;
Καλά, ας αρχίσουμε από το εσωτερικό.

Αν κάνουμε το άθροισμα στα χαρτιά, το σύνολο των ψήφων που πήραν το ΑΚΡ και το ΜΗΡ στις γενικές εκλογές της 1ης Νοεμβρίου αγγίζει το 62%.
Αλλά και πάλι ούτε ο πρόεδρος Ερντογάν ούτε το ΑΚΡ ούτε το ΜΗΡ νιώθουν ήσυχοι.

Ακόμη και στις πιο αισιόδοξες δημοσκοπήσεις υπάρχει ένα ποσοστό 20% που αποτελείται από τους αναποφάσιστους.Ο Ερντογάν, που είναι από τους ανθρώπους που ξέρει καλύτερα απ' όλους την πολιτική στην Τουρκία, καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό το υψηλό ποσοστό αναποφάσιστων σε μια περίοδο κατά την οποία το «ναι» είναι τόσο ελκυστικό και όλοι στις τηλεοράσεις και τις στήλες των εφημερίδων καλούν τον κόσμο να ψηφίσει «ναι».

Υπάρχουν δύο λόγοι ανησυχίας.

Ο πρώτος οφείλεται στο γεγονός ότι η εκλογική βάση του ΜΗΡ είναι διασπασμένη. Ενα μέρος της εκλογικής βάσης, το οποίο ήταν αντίθετο στο να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Ερντογάν, αντιτίθεται τώρα σθεναρά στο να συγκεντρωθούν όλες οι εξουσίες στον Ερντογάν.

Ο δεύτερος είναι ότι οι Κούρδοι ψηφοφόροι του ΑΚΡ νιώθουν ενοχλημένοι από τη συμμαχία με το ΜΗΡ, η οποία γίνεται στην εθνοθρησκευτική βάση της τουρκοϊσλαμικής σύνθεσης.
Εδώ έρχεται στο προσκήνιο ένα αδιέξοδο και τα δύο σενάρια που συζητιούνται στα πολιτικά παρασκήνια φτάνουν σε αντίφαση μεταξύ τους.

Για παράδειγμα, μπορεί οι μαζικές συλλήψεις των βουλευτών του HDP να δημιουργούν στην εκλογική βάση του ΜΗΡ την εντύπωση ότι έτσι θα γίνει αποτελεσματικότερος ο αγώνας για την καταπολέμηση του ΡΚΚ.
Αυτό μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα. Από την άλλη, όμως, οι βουλευτές του ΑΚΡ γνωρίζουν καλά τι επίδραση θα έχουν στους Κούρδους ψηφοφόρους του ΑΚΡ τέτοιου είδους συλλήψεις και προσαγωγές Κούρδων βουλευτών και δημάρχων, που γίνονται σε καθημερινή βάση. Νομίζετε ότι ήταν εύκολη η αντίδραση του Κούρδου βουλευτή του ΑΚΡ Γκαλίπ Ενσαρίογλου για την αντιμετώπιση που έχει σε αυτή την ηλικία ο Αχμέτ Τουρκ (φυλακίστηκε), ο οποίος αποτελεί και το πρώτο όνομα που έρχεται στο μυαλό σε περίπτωση που ανοίξουν οι πύλες του διαλόγου με το ΡΚΚ;

Και μάλιστα όλα αυτά είναι σε εξέλιξη στην Τουρκία τη στιγμή που στη συριακή πλευρά των συνόρων οι κουρδικές ομάδες αντιμετωπίζονται ως ρυθμιστές του παιχνιδιού από τις παγκόσμιες δυνάμεις!
Μη λέτε τι σημασία έχει, γιατί στο σημείο αυτό ήδη περνάμε στις εξελίξεις του Κουρδικού στο εξωτερικό.

Το πιο σημαντικό αποτέλεσμα της κατοχής του Ιράκ από τις ΗΠΑ, το 2003, ήταν η δημιουργία Κουρδικής Τοπικής Διοίκησης στον Βορρά.

Τότε η Τουρκική Εθνοσυνέλευση είχε αρνηθεί τη συμμετοχή της Τουρκίας στην εισβολή στο Ιράκ. Αυτό είχε ως συνέπεια οι ΗΠΑ να προχωρήσουν σε πλήρη συνεργασία με τους Κούρδους του Β. Ιράκ, που είναι η τρίτη πληθυσμιακή δύναμη στο Ιράκ, μετά τους σιίτες και τους σουνίτες Αραβες. Η άρνηση της Τουρκίας, από τη μια πλευρά, και η πλήρης συνεργασία των Κούρδων, από την άλλη, είχαν ως αποτέλεσμα την αναβάθμιση του ρόλου των Κούρδων, οι οποίοι, μετά την ανατροπή του Σαντάμ, στο νέο Ιράκ, κέρδισαν και το ομόσπονδο κουρδικό κράτος και την προεδρία της Δημοκρατίας του Ιράκ.

Ο Τζελάλ Ταλαμπανί έγινε πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Μεσούντ Μπαρζανί έγινε πρόεδρος της Κουρδικής Τοπικής Διοίκησης. Το ερώτημα που εγείρεται τώρα είναι το εξής: Αραγε η συνεργασία των Κούρδων της Συρίας με τις ΗΠΑ στον συριακό εμφύλιο θα έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ομόσπονδου κράτους, που θα έχει κοινά σύνορα με το ομόσπονδο κουρδικό κράτος του Β. Ιράκ, που σημαίνει άλλο ένα αυτόνομο κουρδικό κράτος στα σύνορα της Συρίας με την Τουρκία;
Οχι ότι δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ των κουρδικών περιοχών του Ιράκ και της Συρίας.

Για παράδειγμα, μέχρι πριν από λίγα χρόνια οι Τούρκοι πολιτικοί αποκαλούσαν τον Μπαρζανί και τον Ταλαμπανί με προσβλητικά επίθετα, όπως «αρχηγοί φατρίας», αλλά σε καμιά περίπτωση δεν τους θεωρούσαν τρομοκράτες και το τουρκικό κράτος (επί Τουργκούτ Οζάλ) τους είχε χορηγήσει κόκκινο τουρκικό διπλωματικό διαβατήριο. Ο Μπαρζανί και ο Ταλαμπανί δεν πραγματοποίησαν τρομοκρατικές επιθέσεις κατά της Τουρκίας ούτε αξίωσαν εδάφη και ανεξαρτησία από την Τουρκία. Παρότι δεν τα έβαλαν με το ΡΚΚ, επειδή δεν είχαν τη δύναμη να το κάνουν, όλα αυτά τα χρόνια, και μέχρι τώρα, πάντα έψαχναν να βρουν τρόπους για να έχουν καλές σχέσεις με την Τουρκία. Στο Σύνταγμα του Ιράκ υπήρχε άρθρο (σ.σ.: ανενεργό) για παραχώρηση αυτονομίας στους Κούρδους πολύ πριν από την ανατροπή και τον θάνατο του πρώην ηγέτη του Σαντάμ Χουσεΐν, δεν προστέθηκε εκ των υστέρων. Η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα αρνήθηκε την πρόταση της Τουρκίας που έλεγε στους Αμερικανούς «αφήστε τους Κούρδους και ελάτε να πολεμήσουμε μαζί κατά του ISIS» και παρ' όλα αυτά προτίμησε το PYD (η Τουρκία ξύπνησε αργά από την αμέλειά της, αφού στην αρχή έλεγε στους Αμερικανούς ότι «δεν είναι τρομοκράτες, είναι αντιδραστικά παιδιά»).

Το PYD είναι το αδελφάκι του ΡΚΚ στη Συρία, έχουν οργανικές σχέσεις μέσω της Ενωσης Κουρδικών Κοινοτήτων (KCK).
Ακόμη κι αν εξοργίζει αυτό την Αγκυρα, η αλήθεια είναι ότι η Τουρκία επικεντρώθηκε στο να ανατρέψει τον Ασαντ επιλέγοντας ανεκδιήγητους συμμάχους, ενώ το ίδιο διάστημα το PYD/PKK, που συμμάχησε με τις ΗΠΑ, εξασφάλισε τον εδαφικό έλεγχο σε ένα μεγάλο τμήμα της Συρίας. Κατόπιν διαμαρτυρίας της Τουρκίας, το PYD δεν ήταν ανάμεσα στους προσκεκλημένους στη Σύνοδο της Αστάνας για την εκεχειρία στη Συρία, που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία της Τουρκίας, της Ρωσίας και του Ιράν.
Ομως στη συνέχεια το ρωσικό ΥΠΕΞ, στο πλαίσιο των συνομιλιών με τις αντικυβερνητικές ομάδες, κάλεσε το PYD στη Μόσχα.

Στο σημείο αυτό έγινε γνωστό ότι στις συνομιλίες συζητήθηκε το προσχέδιο Συντάγματος της Συρίας, το οποίο αφήνει ανοιχτή την πόρτα για παραχώρηση αυτονομίας και δημιουργίας ομόσπονδου κράτους από τους Κούρδους της Συρίας. Τώρα τα βλέμματα είναι στραμμένα στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Λέγαμε ότι είναι απρόβλεπτος, αλλά δεν φανταζόμασταν ότι θα προβεί σε τόσο δυνατές παρεμβάσεις, έτσι δεν είναι; Δεν είναι φανερό τι θα κάνει και ποια πολιτική θα ακολουθήσει στο ζήτημα της Συρίας, στη μάχη με το ISIS και στο κουρδικό ζήτημα.
Η απόφαση του Τραμπ θα γίνει φανερή με τη νέα στρατηγική, για την προετοιμασία της οποίας έχει δώσει στο Πεντάγωνο προθεσμία 30 ημερών.
Και η απόφαση του Τραμπ θα επηρεάσει ευθέως τη στάση που θα τηρήσει η Τουρκία στην περιφερειακή εξίσωση. Προφανώς θα αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ποια θα είναι η στάση των ΗΠΑ στα ζητήματα αυτά μετά την πρώτη συνάντηση του Τραμπ με τον Ερντογάν.
Ομως τότε πιθανώς να έχει αρχίσει και η περίοδος διεξαγωγής του δημοψηφίσματος.
Για τον λόγο αυτόν λέμε ότι είναι πιθανό ανάμεσα στις δυσκολίες που περιμένουν τον Ερντογάν και την κυβέρνηση ΑΚΡ και κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και σε εξωτερικά ζητήματα, να βρίσκεται ο κουρδικός παράγοντας.

Ηurriyet
Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Της Σιλβί Κοφμάν

Η σκηνή εκτυλίσσεται στις 26 Ιανουαρίου στα σαλόνια του γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών. Ο Γερμανός ΥΠΕΞ Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγιερ, που θα γίνει «πρόεδρος Σταϊνμάγιερ» όταν διαδεχθεί αυτόν τον μήνα τον Γιοακίμ Γκάουκ, αποχαιρετά τη γαλλική διπλωματία. Επισήμως, βρίσκεται εκεί για τα εγκαίνια της «Νύχτας των ιδεών», μιας αναζωογονητικής πρωτοβουλίας του γαλλικού… πολιτισμού. Μια ελαφριά στιγμή, όμως, λαμβάνει ξαφνικά δραματικούς τόνους. Γιατί η συνεισφορά του Σταϊνμάγιερ στη Νύχτα των ιδεών είναι προφανώς μόνο ζοφερές ιδέες.Μιλώντας στα γερμανικά, αναφέρεται στις επικείμενες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, τονίζοντας ότι είναι καθοριστικής σημασίας όχι μόνο για τη Γαλλία, αλλά και για τη Γερμανία, και την υπόλοιπη Ευρώπη. Υστέρα το γυρίζει στα γαλλικά και απευθύνει έκκληση στο ακροατήριό του: «Σας παρακαλώ, μην υποκύψετε στις σειρήνες του λαϊκισμού».

Λίγο νωρίτερα, στη Σορβόννη, ο πρόεδρος Γκάουκ είχε απευθύνει τον δικό του αποχαιρετισμό, μιλώντας για αγάπη, για λογοτεχνία, και φυσικά για την Ευρώπη, «που γέννησε μεγάλη φρίκη». Η Ευρώπη δεν γνώρισε ποτέ μια χρυσή εποχή, τόνισε, ούτε θα γνωρίσει. «Είναι απλώς ένας τόπος όπου γίνεται μια αδιάκοπη μάχη για την ανθρωπιά, την ελευθερία και το δίκαιο, τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία».

Μοιάζει λίγο με συντονισμένο σχέδιο, αλλά την ίδια ημέρα, στο Βερολίνο, ο διάδοχος του Σταϊνμάγιερ στο Υπουργείο Εξωτερικών, ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, απηύθυνε προειδοποίηση μιλώντας στην Μπούντεσταγκ: «Μετά το Brexit», είπε, «αν οι εχθροί της Ευρώπης κερδίσουν έδαφος στην Ολλανδία και τη Γαλλία, το μεγαλύτερο πολιτισμικό σχέδιο του 20ού αιώνα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, θα κινδυνεύσει με κατάρρευση».

Στις αρχές του 2017, η Ευρώπη είναι πολιορκημένη. Και η απειλή δεν γίνεται πουθενά πιο αισθητή απ’ ό,τι στο Βερολίνο. Στα δυτικά, ο Τραμπ. Στα ανατολικά, ο Πούτιν. Στον νότο, ο Ερντογάν. Οι αυταρχικοί αυτοί ηγέτες έχουν μια πολιτική κουλτούρα αντίθετη από τη δική μας, εκδηλώνουν ανοιχτά την εχθρότητά τους προς το ευρωπαϊκό σχέδιο και εκθειάζουν το Brexit, ενθαρρύνοντας κι άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Βρετανίας. Ο επόμενος πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στην ΕΕ, ο Τεντ Μάλοτς, υπερηφανεύτηκε τις προάλλες στοBBC ότι συνέβαλε στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, προσθέτοντας ότι «υπάρχει και μια άλλη Ένωση που πρέπει να εξουδετερωθεί». Αναφερόμενος δε στον πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, είπε πως «ήταν ένας καλός δήμαρχος μιας μικρής πόλης του Λουξεμβούργου και εκεί πρέπει να επιστρέψει».

Άμα έχεις τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς; Πέρα από την καναδική εξαίρεση και τη μακρινή Ιαπωνία, η Ευρώπη έχει πλέον ελάχιστους συμμάχους. Αν η Κίνα του Σι Τζινπίνγκ ενδιαφέρεται πολύ γι’ αυτήν, ο λόγος είναι οι επιχειρήσεις της και όχι το «πολιτισμικό της σχέδιο». Η Μέση Ανατολή είναι ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται, πλήττοντας ευθέως την Ευρώπη. Η Αφρική, η ήπειρος όλων των υποσχέσεων, είναι και η ήπειρος απ’ όπου φεύγουν οι μετανάστες που αποσταθεροποιούν τη Γηραιά Ήπειρο.

Παρά τη θέλησή της, η Ευρώπη γίνεται ο θεματοφύλακας της κληρονομιάς του Διαφωτισμού. Βρίσκεται όμως στο στόχαστρο όλων των ειδών των επιθέσεων και δεν έχει εμβολιαστεί γι’ αυτόν τον ιό. Αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί πανικό στο Βερολίνο: η Άγγελλα Μέρκελ πρέπει να σηκώσει στους ώμους της τις ευρωπαϊκές αξίες, κι αυτό δεν μπορεί να το κάνει μόνη της όταν έχει μπροστά της μια δύσκολη εκλογική αναμέτρηση.

Όπως είναι φυσικό λοιπόν, το Βερολίνο στρέφεται προς το Παρίσι. Αλλά το θέαμα της Γαλλίας ανησυχεί τους Γερμανούς ηγέτες. Τρεις μήνες πριν από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, η Μαρίν Λεπέν προηγείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις με το 25% των ψήφων και τα δύο μεγάλα κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς βρίσκονται στα πρόθυρα της διάλυσης.
Απερίσκεπτα – και αφού έκανε το ίδιο λάθος το 2012 με τον Νικολά Σαρκοζί -, η Μέρκελ συντάχθηκε με τον Φρανσουά Φιγιόν, που σήμερα αντιμετωπίζει δυσκολίες εξαιτίας του «Πενελόπ γκεϊτ». Να γιατί ο Σταϊνμάγιερ, ο Γκάουκ και ο Γκάμπριελ κρούουν σήμερα τον κώδωνα του κινδύνου. Αν η Γαλλία παραδοθεί τον Μάιο στον λαϊκισμό, το πλήγμα για τη Γερμανία θα είναι τεράστιο. Κι αν η Γερμανία δεν πάει καλά το φθινόπωρο, θα καταρρεύσει ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Αυτό είναι το μαύρο σενάριο. Το ροζ σενάριο, πάλι, είναι το εξής: στις 7 Μαϊου, οι Γάλλοι εκλέγουν πρόεδρο έναν δημοκράτη και ευρωπαϊστή και μετά τους Αυστριακούς φρενάρουν το κύμα των λαϊκίστικων εξεγέρσεων. Οι Γερμανοί παίρνουν με τη σειρά τους το μήνυμα και χαλαρώνουν την πολιτική της λιτότητας. Ο σοσιαλδημοκράτης Μάρτιν Σουλτς και/ή η Άγγελλα Μέρκελ σχηματίζουν κυβέρνηση. Το Παρίσι και το Βερολίνο δίνουν από κοινού νέα ώθηση στον γαλλογερμανικό άξονα και επανιδρύουν την Ευρώπη. Τη μόνη δύναμη που μπορεί να αντιμετωπίσει το ντελίριο του Ντόναλντ Τραμπ και να αποτελέσει πυξίδα γι’ αυτούς που αντιστέκονται.

Πηγή: Le Monde
(*) Η Σιλβί Κοφμάν είναι αρθρογράφος της Le Monde
ΑΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Απίστευτη αποκάλυψη από τα tourkikanea.gr! Με έγγραφο ντοκουμέντο του υπουργείου Εξωτερικών που δημοσιεύει αποκαλύπτει ότι το τουρκικό προξενείο στη Θράκη φακελώνει Έλληνες πολίτες!!!
Η ιστοσελίδα  παρουσιάζει το αυθεντικό έγγραφο και την πιστή μετάφρασή του. Έχει χαρακτηριστεί απόρρητο και μέσα από το κείμενο προκύπτει το φακέλωμα Ελλήνων πολιτών.



Πως έχει η υπόθεση όπως ακριβώς την περιγράφει το εμπεριστατωμένο κείμενο:

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Οι Εβρέν Ντεντέ, Αϊντίν Μποσταντζί και Φατίχ Ναζίφογλου είναι αυτοί που βγάζουν το περιοδικό Αζινλίκτσα στην ελληνική Θράκη και διαχειρίζονται και την σχετική ιστοσελίδα. Είναι μια από τις ελάχιστες  τουρκόφωνες ιστοσελίδες που βγαίνουν από την ελληνική Θράκη και ΔΕΝ αποτελούν ¨αντίλαλο¨ του τουρκικού προξενείου.

΄Οταν  ο Εβρέν Ντεντέ επιχείρησε να εισέλθει στην Τουρκία το 2015, έμαθε ότι του είχε απαγορευθεί η είσοδος. Προσέφυγε διοικητικά εντός της Τουρκίας για την απόφαση αυτή, αλλά η προσφυγή του απορρίφθηκε. Το εντυπωσιακό είναι πως στην σχετική δικαστική απόφαση αναφέρεται ότι ¨αυτό μας ζητήθηκε από την ΜΙΤ¨!

Μετά από την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, απαγορεύτηκε η πρόσβαση σε πολλές ανεξάρτητες αριστερές και άλλες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και  μεταξύ αυτών ήταν και η ιστοσελίδα του Αζινλίκτσα. Ακολούθησε νέα προσφυγή με την οποία ζητούσαν από την Τουρκία να αρθεί η απαγόρευση πρόσβασης στην ιστοσελίδα του Αζινλίκτσα. Και αυτή η προσφυγή απορρίφθηκε , αλλά μέσα από την δικαστική αυτή διαδικασία περιήλθε στην κατοχή του Εβρέν το παραπάνω έγγραφο, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε και το τουρκικό δικαστήριο για να βγάλει την (φυσικά…) απορριπτική του απόφαση.

Με μια πρώτη ανάγνωση το συμπέρασμα που  αβίαστα βγαίνει από το έγγραφο,  είναι ότι όπως φαίνεται το τουρκικό προξενείο ΦΑΚΕΛΩΝΕΙ Έλληνες πολίτες. Και όχι μόνο αυτό αλλά επιβάλλει και ποινές. Διότι όταν στερείς την πρόσβαση στην ιστοσελίδα, ο διαχειριστής στερείται και εσόδων που θα είχε. Αν αυτό δεν είναι κράτος εν κράτει τότε τι είναι;

Παρόμοιες περιπτώσεις υπήρξαν (με προξενικές τουρκικές αρχές ή ιμάμηδες που λειτουργούσαν σαν ρουφιάνοι της Τουρκίας) συνέβησαν πριν από μερικούς μήνες σε Γερμανία και Ολλανδία. Εκεί βέβαια υπήρξε άμεση δικαστική έρευνα, εντοπίστηκαν οι ιμάμηδες-ρουφιάνοι και το θέμα έφτασε μέχρι και σε δηλώσεις κρατικών αξιωματούχων. Επιβλήθηκαν ποινές, ενώ ανακλήθηκε και προξενικός υπάλληλος της Τουρκίας.  Εδώ θα γίνει τίποτε ανάλογο ή θα το καταπιουμε κι αυτό ;
Αξιοσημείωτες είναι και οι κατηγορίες που προσάπτονται στην ομάδα του Αζινλίκτσα από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

Πέραν όμως  από την παρακρατική δράση του προξενείου υπάρχει και κάτι ακόμη εξίσου ή ενδεχομένως ακόμη σημαντικότερο που αναδύεται από το έγγραφο αυτό. Προσέξτε την εξής παράγραφο:


Το υπουργείο Εξωτερικών αποδίδει στην ομάδα του Αζινλίκτσα την παραπάνω κατηγορία. Στην παράγραφο αυτή η πλέον σημαντική φράση είναι η ¨υπό τον έλεγχο της ελληνικής διοίκησης¨.  Δεν χρησιμοποιεί ούτε την φράση ¨ελληνικό κράτος¨ούτε την λέξη ¨Ελλάδα¨που θα μπορύσε. Δηλαδή πως λέμε πως στην κατοχή είχαμε στην Ελλάδα ¨γερμανική διοίκηση¨ ή στην Θράκη ¨βουλγαρική διοίκηση¨, έτσι και τώρα το υπουργείο εξωτερικών της Τουρκίας χρησιμοποιεί τον όρο ¨ελληνική διοίκηση¨ για την περιοχή της ελληνικής Θράκης . Ουσιαστικά δηλαδή απονομιμοποιεί την παρουσία της Ελλάδας στην Θράκη και κατά συνέπεια και τις ενέργειες της ελληνικής πολιτείας εδώ.  
Προσέξτε δεν μιλάμε για άρθρο ενός τζουτζέ του Ερντογάν σαν αυτούς που έχουμε στην Θράκη, αλλά για επίσημο έγγραφο του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών! Αυτό δεν είναι σκάνδαλο; 
Μήπως να αρχίσουμε και εμείς να γράφουμε στο αντίστοιχο δικό μας υπουργείο π.χ. για την ελληνική μειονότητα Κωνσταντινούπολης που βρίσκεται ¨υπό τουρκική διοίκηση¨; Ή για το Άμεντ (Ντιγιαρμπακίρ στα τουρκικά) που βρίσκεται ¨υπό τουρκική διοίκηση¨; Όποιος θεωρεί υπερβολικά αυτά που λέμε ας πάει στην Τουρκία να γράψει σε τουρκική εφημερίδα ή ιστοσελίδα για π.χ. ¨υπό τουρκικό έλεγχο Σμύρνη¨, να δούμε τι θα του συμβεί…

Περαιτέρω σχόλια δεν χρειάζονται. Νομίζουμε πως έχει έρθει η ώρα των πράξεων από την πλευρά της ελληνικής πολιτείας. Θα υπάρξει καμία αντίδραση προς την τουρκική πλευρά;  Διοτι φυσικά και είναι σημαντικότατα τα Ίμια, αλλά εδώ οι γείτονες και σύμμαχοι (μη χέσω) δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Οπότε; Θα πράξουμε τίποτε; Θα θέσουμε κανένα περιορισμό στο ¨μαγαζί¨ της οδού Ιώνων;

Αυτά προς το παρόν και θα επανέλθουμε.

Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Γερμανία παρόλο τις προνομιακές σχέσεις που διατηρεί πλέον με την Ρωσία δεν μπορεί να στηριχθεί σε συμμαχία με την ίδια

Εδώ και κάποια χρόνια έχει διαφανεί πως η προσπάθεια των ΗΠΑ κατατείνει στον περιορισμό της ισχύος και της Γερμανίας, αφ’ ενός για οικονομικούς λόγους, αφετέρου για γεωπολιτικούς υπό τον φόβο μιας ρωσογερμανικής περαιτέρω σύμπλευσης, που θα δημιουργούσε, όπως είχε γράψει το Stratfor, μια δύναμη που θα ξεκινούσε από τον Ατλαντικό και θα κατέληγε στον Ειρηνικό.

Στην Ελλάδα, είχε γίνει αντιληπτή η αμερικανογερμανική διατάραξη των άλλοτε στενών σχέσεων, από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ μάς τροφοδότησαν με αποδεικτικά στοιχεία στρεφόμενα αποκλειστικώς κατά γερμανικών επιχειρήσεων, όπως είχε γραφεί παλαιότερα σ’ αυτήν την στήλη. Τουλάχιστον έξη υποθέσεις (και μιας με υπόλογους τους Ρώσους) δωροδοκίας από Γερμανούς και δωροληψίας από Έλληνες κυβερνητικούς βρίσκονται σε ανακριτικά συρτάρια.

Και βεβαίως, τα μεγάλα πρόστιμα εις βάρος γερμανικών εταιρειών επιβαλλόμενα από το αμερικανικό κράτος, ανελλιπώς εδώ και λίγα χρόνια, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Και εδώ υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας, η οποία ανήκει μεν στην Ευρώπη οπότε υφίσταται την γερμανική επιρροή (με επί 25ετία κυβερνήσεις προσανατολισμένες στο Βερολίνο, πλην της διετίας του Γ. Παπανδρέου, και την πλήρη στροφή στον ατλαντισμό από την σημερινή κυβέρνηση), όμως είναι και εντεταγμένη στο ΝΑΤΟ, οπότε κυρίαρχο ρόλο επί των ελληνικών εξελίξεων έχουν και οι ΗΠΑ. Και ναι μεν όσον αφορά την διευθέτηση του οικονομικού μας προβλήματος εξαρτώμεθα από την βούληση του Σόιμπλε, ως προς τις μετά της Τουρκίας διενέξεις μας προσβλέπουμε στην προστασία του ΝΑΤΟ, προς κατευνασμό της τουρκικής αλλόφρονης επιθετικότητας.

Ως γνωστόν, δεν μπορεί κάποιος να πατά σε δυο βάρκες, ή όπως παραστατικά αναφέρεται στην «Παραβολή του άδικου οικονόμου»: Οὐδεὶς οἰκέτης δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. (Κανείς υπηρέτης δεν δύναται να υπηρετεί σε δύο κυρίους. Γιατί ή τον ένα θα μισήσει και τον άλλο θα αγαπήσει, ή στον ένα θα προσκολληθεί και τον άλλο θα καταφρονήσει). Ο Σπ. Μαρκεζίνης στην Πολιτική Ιστορία, γράφει στην εισαγωγή, ότι ο ικανός πολιτικός προσαρμόζει την πολιτική προς τον εκάστοτε ισχυρό, ταυτίζοντας τα συμφέροντα. Δεν μιλά για υποταγή, αλλά για ταύτιση συμφερόντων. Μιλά όμως και για «ικανό πολιτικό», οπότε…

Η Γερμανία, παρόλο τις προνομιακές σχέσεις που διατηρεί με την Ρωσία (και τις οποίες απαγορεύει στις άλλες χώρες) δεν μπορεί να στηριχθεί σε συμμαχία με την Ρωσία, ούσα η τελευταία ακόμη αδύναμη για παγκόσμιο πρωταγωνιστικό ρόλο. Υπάρχει όμως και η Κίνα, η οποία αναζητεί και αυτή σύμμαχο, μετά την σαφή αναφορά του προέδρου των ΗΠΑ ότι θα στραφεί εναντίον της.

«Η Κίνα και η Γερμανία πρέπει να παίξουν ηγετικό ρόλο ώστε να εγγυηθούν τη σταθερότητα των διεθνών αγορών εν μέσω ενός "αβέβαιου" παγκόσμιου πολιτικού και οικονομικού κλίματος», είπε ο πρωθυπουργός της Κίνας Λι Κετσιάνγκ σε τηλεφωνική του συνομιλία με την καγκελάριο της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ, σύμφωνα με το επίσημο πρακτορείο της Κίνας Xinhua.

Ο Κινέζος πρωθυπουργός, είπε κατά τη διάρκεια του τηλεφωνήματος, ότι «οι διεθνείς πολιτικές και οικονομικές σκηνές αντιμετωπίζουν αρκετούς παράγοντες αβεβαιότητας», σύμφωνα με το πρακτορείο. «Η Κίνα και η Γερμανία θα πρέπει να στείλουν σταθερά μηνύματα στις παγκόσμιες αγορές και να εξασφαλίσουν από κοινού το υπάρχον διεθνές σύστημα μέσω της απελευθέρωσης του εμπορίου και των επενδύσεων», είπε το πρακτορείο, επικαλούμενο τον Λι.Κετσιάνγκ.

Εντός αυτού του κλίματος, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον το πρόσφατο δημοσίευμα του Stratfor, συμφώνως προς το οποίο είναι ορατός ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ-Γερμανίας, με το Βερολίνο να πραγματοποιεί κινήσεις για να προστατεύσει το τεράστιο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών του -που τώρα είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο- για να μην γίνει ο επόμενος στόχος τιμωρητικών εμπορικών μέτρων. (Τα τελευταία πέντε χρόνια, το πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας -στοιχείο που περιλαμβάνει το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας- έχει σχεδόν διπλασιαστεί, αγγίζοντας τα 256,1 δισ. ευρώ το 2015).

Ο Τραμπ έχει κατηγορήσει την Γερμανία ότι δεν κάνει αρκετά για να αυξήσει τις εισαγωγές της, ενώ έχει τόσο μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα, ενώ τον Οκτώβριο, το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών έβαλε τη Γερμανία στη λίστα με τις χώρες που πρέπει να παρακολουθούνται λόγω του πλεονάσματος τρεχουσών συναλλαγών. Έτσι εξηγείται και η σφιχτή πολιτική του Σόιμπλε, με τις χώρες της ευρωζώνης να κατηγορούν τη Γερμανία ότι ενθαρρύνει την αποταμίευση αντί για την κατανάλωση, επιβραδύνοντας έτσι την εξέλιξη της ανάκαμψης της νομισματικής ένωσης.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ωραία Ελλάς, αφού ερρίφθη εις τα γαμψά νύχια του ψυχάκια γαμβρού από τον Μέλανα Δρυμό, κακοπερνά και οδύρεται

Κακόπιστοι ισχυρίζονται ότι οι Ευρωπαίοι απαιτούν, για να κλείσει η «αξιολόγηση», της Παναγιάς τα μάτια. Ουδέν ψευδέστερον τούτου. Οι ευρωκράτες, που ακούνε τη λέξη Εκκλησία και βγάζουν αφρούς (ενώ το Ισλάμ τούς καλοφαίνεται), δεν θα ζητούσαν κάτι που σχετίζεται με τον χριστιανισμό. Απλά θέλουν να νομοθετήσουμε μέχρι το τέλος του σύμπαντος κόσμου ότι θα τους πληρώνουμε μαλλιοκέφαλα μέχρι να μείνουμε γλόμποι. Ξηγημένα πράγματα.

Αν υιοθετήσουμε τη φιλοευρωπαϊκή οπτική των πραγμάτων (ήτοι τον ευρωλιγουρισμό εις το μάξιμουμ), θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το νονιλίκι που επιβλήθηκε στην Ελλάδα δεν είναι κάτι το εχθρικόν. Κάθε άλλο. Είναι «με την καλή έννοια», όπως λέει κι ο Ηλίας Ψινάκης όταν καντηλιάζει κάποιον που δεν του πολυαρέσει. Το νονιλίκι με την «καλή έννοια», αν προέρχεται από συμμάχους και εταίρους είναι σωτήριον για την πατρίδα. Να, σαν συνήθεια - κακή ώρα όπως η ενδοοικογενειακή βία.

Τρως ξύλο και βρισιές από το ταίρι σου, όχι από κάναν άγνωστο. Σου δίνει και λεφτά. Κι ο αντρούλης που γυρνάει σκνίπα στο μεθύσι στο σπίτι βρίζοντας και βλαστημώντας δίνει λεφτά για το αυριανό σούπερ μάρκετ την ώρα που σφαλιαρίζει την αγαπημένη του, το στεφάνι του, κορόνα στο κεφάλι του, που τη λατρεύει τουλάχιστον μια φορά το εξάμηνο (τις υπόλοιπες μέρες τη βαριέται, την αντιπαθεί, την ονειδίζει).

Αυτό είναι η Ελλάς. Μια κακοπαντρεμένη με τον Ευρωπαίο ψυχάκια και μέθυσο που την κακοποιεί, της τρώει την προίκα, τη βρίζει και την ειρωνεύεται και εκτονώνει όλα τα απωθημένα, τα κόμπλεξ και τα σύνδρομα πάνω της. Ομως, πάνω απ' όλα οι... θεσμοί! Αυτός ο γάμος με τον Βόλφγκανγκ, το προξενιό δηλαδή, πρέπει να κρατήσει. Είναι καιροί για διαζύγια; Πώς θα ζήσουμε δίχως το χαρτζιλίκι του βάναυσου, μέθυσου, συμπλεγματικού καθάρματος; Ολα κι όλα. Και τι θα πει η κοινωνία; Κάτσε στ' αβγά σου, καλή μου. Βολέψου στην ωραία σου κόλαση. Ζωή είναι, θα περάσει. Γι' αυτό έγιναν οι ζωές. Για να περνούν μέσα σε κολάσεις με αντίτιμο ένα χαρτζιλίκι.

Παναγιώτης Λιάκος
"Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αντιμέτωπη με την γενικευμένη «επίθεση» αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων βρέθηκε απρόσμενα η Αθήνα, που με αντιφατικές πολιτικές επιχειρεί να διαχειριστεί μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση στα Ελληνοτουρκικά: ο Νίκος Κοτζιάς, που έχει φορτωθεί τον ρόλο του «κακού» στο Κυπριακό, εμφανίζεται μετριοπαθής και ήπιος, εκφράζοντας την σχολή του κατευνασμού στις σχέσεις με την Τουρκία, την ώρα που ο Π. Καμμένος, κάνει «αντάρτικο» πότε πετώντας (έστω και ξημερώματα) στην περιοχή των Ιμίων, είτε ζητώντας την πραγματοποίηση στρατιωτικών ασκήσεων που απλώς προκαλούν την άμεση τουρκική αντίδραση και την προβολή και ανανέωση πάγιων επιδιώξεων.

Για την Αθήνα το επόμενο τρίμηνο είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, καθώς θα ολοκληρωθεί στην Τουρκία η δύσκολη πολιτική μετάβαση στο Προεδρικό σύστημα, εφόσον ο κ. Ερντογάν κερδίσει το δημοψήφισμα του Απριλίου, σύντομα θα διαμορφωθεί εικόνα για το που θα οδηγηθούν οι σχέσεις της Τουρκίας με τον νέο Αμερικανό πρόεδρο Ντ. Τράμπ, με κριτήριο κυρίως το εάν η Ουάσιγκτον θα στηρίξει τους κούρδους του YPG στην Συρία, ενώ συγχρόνως θα υπάρχει σαφής εικόνα εάν το Κυπριακό μπορεί να μπει σε τροχιά επίλυσης. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει σήμερα την ισορροπία που θα αναζητηθεί μεταξύ της νέας αμερικανικής διοίκησης και μιας ιδιαίτερα αλαζονικής και εμμονικής τουρκικής ηγεσίας. Όπως επίσης δεν είναι προβλέψιμος ο τρόπος που θα πολιτευθεί ο Τ. Ερντογάν όταν κυριαρχήσει, όπως αναμένεται, στο δημοψήφισμα που θα τον καταστήσει ουσιαστικά... ισόβιο Προέδρο.

Σε αυτό το δύσκολο σκηνικό, που συμπίπτει και με τις κρίσιμες εξελίξεις στην οικονομία, το γενικό κλίμα αποσταθεροποίησης στην Ευρώπη, το τελευταίο που θα επιθυμούσε μια ελληνική κυβέρνηση, θα ήταν μια κρίση με την Τουρκία.

Το μήνυμα που έστειλε η τουρκική ηγεσία όλο το τελευταίο διάστημα, ήταν ότι εφόσον η Ελλάδα «δεν ενοχλεί, τότε ούτε η ίδια θα δημιουργήσει προβλήματα». Αλλά εάν υπάρξουν κινήσεις τις οποίες η ίδια εκλαμβάνει ως προκλητικές ενέργειες τότε θα υπάρχει αντίδραση…

Πολύ απλά: η Τουρκία απαιτεί την φιλανδοποίηση του Αιγαίου και την επιβολή ενός καθεστώτος μειωμένης κυριαρχίας(για την Ελλάδα) και σε επόμενο στάδιο της συγκυριαρχίας σε όλο το Αιγαίο.

Οι δηλώσεις των κ. Γιλντιριμ, Τσαβούσογλου και Μουφτουογλου δεν ήταν τίποτε άλλο από απροκάλυπτες προειδοποιήσεις και απειλές προς την χώρα μας ώστε να μην ασκήσει κυριαρχικά δικαιώματα της, με την απειλή ότι σε διαφορετική περίπτωση η Τουρκία θα αντιδράσει.

Ο «τσαμπουκάς» του γαζώματος του Αιγαίου από τουρκικά μαχητικά την ημέρα που ο κ. Καμμένος πέταξε για λίγα λεπτά στην περιοχή των Ιμίων, ήταν ένα μήνυμα του «πειρατικού» τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η Τουρκία.

Όπως επίσης σαφές μήνυμα ήταν και η πρώτη μετά από πολύ καιρό επίσημη αντίδραση του τουρκικού ΥΠΕΞ με τον ισχυρισμό περί καθεστώτος αποστρατιωτικοποίησης των νησιών, με αφορμή την ρίψη αλεξιπτωτιστών στην περιοχή της Κω.

Η ελληνική κυβέρνηση έχοντας υιοθετήσει πλήρως την θεώρηση του Νίκου Κοτζιά ότι η προηγουμένη αμερικανική κυβέρνηση και κυρίως η διοίκηση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ όπως εκφράζονταν με την κ. Βικτόρια Νουλαντ ήταν απολύτως εχθρική προς την Ελλάδα, αναμένει τώρα τα πρώτα δείγματα γραφής από την νέα αμερικανική κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ.

Εάν τελικά επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις ότι θα υπάρξει συγκρουσιακή σχέση Τραμπ- Ερντογάν, με αφορμή τόσο το Συριακό, αλλά και την στήριξη του Αμερικανού προέδρου στον Αιγύπτιο πρόεδρο Αλ Σίσι (τους εχθρούς του οποίου, Αδελφούς Μουσουλμάνους, έχει «υιοθετήσει» ο Ερντογάν), υπάρχει ένας ακόμη σοβαρός κίνδυνος: να αποτελέσει η Ελλάδα το μέτωπο αντιπαράθεσης του Ερντογάν όχι μόνο με την Ε.Ε. αλλά και με τις ΗΠΑ.

Παρά το γεγονός ότι και ο κ. Κοτζιάς όπως προηγούμενες κυβερνήσεις παραπέμπουν στο ότι επί Ταγιπ Ερντογάν δεν υπήρξε θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο( με την εξαίρεση φυσικά του επεισοδίου με θύμα τον Κώστα Ηλιάκη) επίσης γίνεται σαφές ότι η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας μέσω των «γκρίζων ζωνών» είναι μόνιμη και σταθερή πολιτική επιλογή για την Τουρκία.

Η Ελληνική πλευρά δείχνει αδυναμία αντίδρασης και διαμόρφωσης πλαισίου πραγματικής ανάσχεσης της τουρκικής απειλής. Η ισορροπία δυνάμεων εχει ανατραπεί, το μέτωπο στο Αιγαίο με τις εκατοντάδες αφύλακτες βραχονησίδες είναι ευάλωτο σε προβοκάτσιες, οι ασύμμετρες απειλές όπως το προσφυγικό εντείνονται. Το ευρωπαϊκό «χαρτί» υπάρχει ακόμη αλλά δεν φαίνεται να «φοβίζει» τον κ.Ερντογαν...

Η Τουρκία εξάλλου κάθε άλλο πάρα δείχνει να καίγεται για την ένταξη της στην Ε.Ε. και επομένως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αλλά και το κυπριακό μπαίνουν πλέον σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο, από αυτό στο οποίο κινήθηκαν τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια.

Η Τουρκία θεωρείται απίθανο να επιχειρήσει την κατάληψη ενός ελληνικού νησιού, αλλά χωρίς κάνεις να μπορεί να αποκλείσει την απόπειρα δημιουργίας τετελεσμένων σε κάποια από τις δεκάδες αφύλακτες βραχονησίδες του Αιγαίου, είναι προφανες ότι επιδιώκει να επιβάλει την μονομερή δέσμευση της Ελλάδας ότι δεν θα ασκήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα που της αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο.

Τα τελευταία τρία εικοσιτετράωρα υπήρξε προσπάθεια από την Αθήνα ώστε να μην απαντηθούν οι απανωτές και σε προσωπικό επίπεδο επιθέσεις εναντίον του Π. Καμμένου, καθώς εκτιμήθηκε ότι στρέφονται εναντίον του όχι μόνο για τις (απρεπείς ορισμένες φορές) αναφορές του στον Τ. Ερντογάν, αλλά γιατί θεωρούν ότι ο Υπουργός Άμυνας είναι πιο επιρρεπής σε μια κλιμάκωση της έντασης..

Όμως ο απόηχος όλων των δηλώσεων και απειλών, αφήνει βαριά σκιά και στο Κυπριακό. Την στιγμή που επιχειρείται να διασκεδασθούν οι ανησυχίες των Ελληνοκυπρίων για την προοπτική συνέχισης της παρουσίας σημαντικού αριθμού τούρκων στρατιωτών(σε μακρά μεταβατική περίοδο),οι απειλές εναντίον της Ελλάδας, κορυφώνουν την καχυποψία για τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας.

Η συγκυρία είναι πιεστική καθώς μετά τις αρχές του καλοκαιριού θα είναι εξαιρετικά δύσκολη η συνέχιση της διαδικασίας των συνομιλιών και για τον λόγο αυτό και ο Ειδικός Σύμβουλος του ΟΗΕ Έσπεν Άϊντα, επιδιώκει να ξαναφέρει στο τραπέζι της Διεθνούς Διάσκεψης τις Εγγυήτριες Δυνάμεις,ώστε να συζητήσουν και πάλι το θέμα της Ασφάλειας…

Ν.Μ.
Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το ναυάγιο των συνομιλιών για το μέλλον της Κύπρου και η απόφαση του Αρείου Πάγου για τη μη έκδοση των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών αποτελούν, κατά την άποψή μου, ευχάριστα γεγονότα και μας οδηγούν σε διαπιστώσεις λίαν διαφωτιστικές.
Ο Ερντογάν, ενισχυμένος με ημιδικτατορικές εξουσίες εντός Τουρκίας, δεν στρέφεται κατά του Ελληνισμού μόνο για εσωτερικούς λόγους. Οι διεκδικήσεις του κατά της Ελλάδος και της Κύπρου είναι σαφείς και πραγματικές. Βεβαίως, λόγω του Κουρδικού, θέλει να σταθεροποιήσει τη θέση του στο εσωτερικό. Πάντως, η θέση του είναι ενισχυμένη λόγω της αποτυχίας του πραξικοπήματος του Ιουλίου 2016 και λόγω της συμμαχίας του με το κόμμα των Γκρίζων Λύκων.

Η αποτυχία των συζητήσεων στη Γενεύη κατέδειξε ότι η Τουρκία, με πλήρη συμφωνία και του (δήθεν μετριοπαθούς) Τουρκοκυπρίου εκπροσώπου Μουσταφά Ακιντζί, δεν παραχωρεί στα χαρτιά αυτά που κέρδισε στον πόλεμο. Τα στρατεύματα του Αττίλα θα παραμείνουν στα κατεχόμενα εδάφη της ελληνικής Μεγαλονήσου, όπως τονίζουν όλοι οι Τούρκοι πολιτικοί. Η Τουρκία θα υπογράψει «λύση» μόνο αν της εξασφαλίζει την πλήρη κυριαρχία στον Βορρά της Κύπρου και τη συγκυριαρχία με βέτο στον Νότο.

Η αισιοδοξία ορισμένων Ελληνοκυπρίων πολιτικών για άμεση λύση απεδείχθη λανθασμένη. Αυτή τη στιγμή απαιτείται υπομονή και όχι βιασύνη. Η Ελλάς οφείλει να στηρίξει την ηθική και την αμυντική θωράκιση του κυπριακού Ελληνισμού, η δε κυπριακή κυβέρνηση ας φροντίσει για την καλλιέργεια του ελληνικού πατριωτισμού στους νέους της Κύπρου. Να μην ξεχνά η κυπριακή νεολαία την ελληνορθόδοξη κληρονομιά της, τους αγωνιστές του 1955-1959 και τα κατεχόμενα από τον Αττίλα εδάφη.

Η απόφαση του Αρείου Πάγου βρίσκει σύμφωνο κάθε Ελληνα που σέβεται τις αρχές του δικαίου και του ανθρωπισμού. Η τύχη των οκτώ Τούρκων αξιωματικών ήταν προδιαγεγραμμένη, αν τους παραδίδαμε στους βασανιστές και δημίους τους. Ας μην ανησυχούν ορισμένοι ότι με αυτόν τον τρόπο προκαλέσαμε τη μήνιν των Τούρκων. Οι Τούρκοι στρατηγοί θα πήγαιναν να μας προκαλέσουν στα Ιμια ακόμη κι αν παραδίδαμε τους οκτώ φυγάδες. Ο στόχος του Ερντογάν είναι η αμφισβήτηση του νομικού καθεστώτος του Αιγαίου. Η δικαστική απόφαση απλώς είναι μια βολική αφορμή. Αλλωστε, και όταν -με ελληνική ευθύνη- οι Τούρκοι συνέλαβαν τον Οτσαλάν, δεν υποχώρησαν στα διεκδικητικά σχέδιά τους.

Η Τουρκία εφαρμόζει μια πολιτική δοκιμασίας των αντοχών και του σθένους του ελληνικού έθνους. Στην Ελλάδα και στην Κύπρο οφείλουμε να επιδείξουμε ψυχραιμία αλλά και μαχητικότητα. Η υποχωρητική γραμμή της κυβερνήσεως Σημίτη αποθράσυνε τους γείτονες. Είναι απαραίτητο να αυξήσουμε τη στρατιωτική θητεία στους 12 μήνες και να ενισχύσουμε το εθνικό φρόνημα.

Αν ο Ελληνισμός επιδείξει αποφασιστικότητα, ο νέος οθωμανισμός της Αγκυρας θα αποτύχει.

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός επιστήμων
"Δημοκρατία"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Βάλτε σε ένα δωμάτιο τρία άτομα που δεν αντέχουν το ένα το άλλο και καταδικάστε τα να μείνουν εκεί για μια αιωνιότητα βασανίζοντας ο ένας τον άλλον, ενώ θα παρακολουθείτε την μακάβρια εξέλιξη της ιστορίας. Τι έχουμε τότε; Διερωτάται ο αρθρογράφος της Guardian Λάρι Έλιοτ θέλοντας να παρομοιάσει το ζήτημα του ελληνικού χρέους με το θεατρικό έργο του Ζαν Πολ Σαρτρ «Κεκλεισμένων των Θυρών».

Στο δημοσίευμα ο Αλέξης Τσίπρας, ο Βόλφγκανγκ και η Κριστίν Λαγκάρντ παρουσιάζονται ως «καταραμένες ψυχές» που διαπληκτίζονται σε ένα δωμάτιο για μία αιωνιότητα, ενώ προσθέτει και ένα νέο παράγοντα, τον Ντόναλντ Τραμπ τον οποίον μάλλον δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους.

Ο κ. Έλιοτ παρουσιάζει το «έργο» και τον ρόλο των τεσσάρων πρωταγωνιστών. Αρχίζει με την ελληνική οικονομία η οποία έχει συρρικνωθεί σε ποσοστό μεγαλύτερο του 25% και το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί με την αξιολόγηση λόγω των διαφωνιών που συνεχίζουν να υπάρχουν.

Πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ο έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος υποχώρησε στην πίεση των δανειστών το καλοκαίρι του 2015 αν και προεκλογικά είχε πρόγραμμα κατά της λιτότητας, συμφώνησε τελικά σε πιο δρακόντειους όρους διάσωσης από τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις. «Για έναν αυξανόμενο αριθμό Ελλήνων, ο Τσίπρας δεν είναι πλέον αντικομφορμιστής. Είναι απλά ένας ακόμη άνθρωπος με κοστούμι», γράφει χαρακτηρίστηκα ο κ. Έλιοτ, ενώ υπενθυμίζει την ένταση που προκλήθηκε από το μποναμά στους συνταξιούχους και το προσωρινό πάγωμα των βραχυπρόθεσμων μέτρων για το χρέος.

Στην συνέχεια ο αρθρογράφος επισημαίνει πως ο κ. Σόιμπλε βρίσκεται αντιμέτωπος με πολιτικές πιέσεις, καθώς οι Γερμανοί πιστεύουν ότι ήδη έχει δοθεί αρκετή βοήθεια στην Ελλάδα, μία χώρα που θεωρούν ότι δεν κάνει αρκετά για να βοηθήσει τον εαυτό της.

Από την πλευρά της η κα. Λαγκάρντ αντιμετωπίζει το πρόβλημα των κανόνων του ΔΝΤ που δεν του επιτρέπουν να βάλει χρήματα αν το χρέος δεν είναι βιώσιμο και «υπάρχουν αναφορές από την Ουάσιγκτον ότι το ΔΝΤ εκτιμά πως το ελληνικό χρέος θα φτάσει το 275% του ΑΕΠ μέχρι το 2060 και θα ενταχθεί έτσι στην κατηγορία του «μη βιώσιμου».

«Το ''Κεκλεισμένων των Θυρών'' είναι γνωστό στα αγγλικά ως ''Χωρίς έξοδο''. Για την Ελλάδα, αν η ζωή γίνει ακόμη πιο αφόρητη, υπάρχει μία έξοδος διαφυγής», καταλήγει ο αρθρογράφος του Guardian.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με νέες δηλώσεις στελεχών της, η κυβέρνηση της Τουρκίας επιδιώκει να συντηρήσει τη διελκυστίνδα έντασης στο Αιγαίο.

Ο υπουργός Άμυνας κ. Φικρί Ισίκ δήλωσε το Σάββατο ότι τα προβλήματα ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα μπορούν να επιλυθούν μόνον μέσω του διαλόγου, χαρακτηρίζοντας ως «προκλητικές» τις δηλώσεις του ομολόγου του κ. Πάνου Καμμένου. Κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ο κ. Ισίκ δήλωσε ότι ο Πάνος Καμμένος πρέπει να σταματήσει, προσθέτοντας ότι η Τουρκία διατηρεί εποικοδομητική προσέγγιση αλλά δεν θα δεχθεί «τέτοιες ανεύθυνες συμπεριφορές».

Την ίδια στιγμή που ο έλληνας Πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας διεμήνυε πως «γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο δεν υπάρχουν», το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών στοχοποιούσε επίσης την ελληνική πλευρά:
«Η γλώσσα, ο τόνος καθώς και οι παράλογες αναφορές, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, του υπουργού Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας κ. Καμμένου, κατά τη διάρκεια συνέντευξης σε ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι, είναι αξιοθρήνητες. Καταδικάζουμε τις αβάσιμες, ακατάλληλες καθώς και ανήθικες εκφράσεις του εναντίον της χώρας μας και του Πρoέδρου μας και του τις επιστρέφουμε.
Είναι τόσο λυπηρό το γεγονός ότι αυτό το πρόσωπο, με τέτοια έλλειψη σεβασμού της δικαιοσύνης και απόλυτη αδιαφορία για τους πιο βασικούς κανόνες ευγένειας σε διεθνές επίπεδο, που αγνοεί τις κύριες διμερείς πράξεις που αφορούν την παράνομη μετανάστευση, καταλαμβάνει το αξίωμα του Υπουργού Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας σε αυτές τις δύσκολες στιγμές για όλο τον κόσμο, καθώς και την περιοχή μας.
Καλούμε τις ελληνικές αρχές για μια ακόμη φορά να ενεργήσουν δεόντως με υπευθυνότητα και να απόσχουν από τις δηλώσεις που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την ατμόσφαιρα συνεργασίας που προσπαθούμε να επιτύχουμε μεταξύ των δύο χωρών».
Υπενθυμίζεται ότι, ακριβώς πριν μία εβδομάδα, τουρκική πυραυλάκατος με επιβαίνοντα τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ της γειτονικής χώρας, Χουλουσί Ακάρ, περιέπλευσε τα Ίμια. Την τουρκική πυραυλάκατο συνόδευαν φουσκωτά ταχύπλοα τύπου «ΣΑΜΠ», με Τούρκους κομάντος, τα οποια επίσης πραγματοποίησαν την ίδια κυκλική κίνηση γύρω από το νησί.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Σύμφωνα με τις στατιστικές, σχεδόν ο μισός πληθυσμός του πλανήτη έχει λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα στη διάθεσή του, ενώ περίπου το 20% δεν έχει περισσότερο από 1 δολάριο

Ο 21ος αιώνας κινδυνεύει να γίνει ο αιώνας της πείνας, καθώς σχεδόν ένας στους έξι κατοίκους του πλανήτη απειλείται από αυτήν. Οι κυριότεροι λόγοι είναι οι ένοπλες συγκρούσεις, η κακή διακυβέρνηση, οι επιπτώσεις από την κλιματική αλλαγή, οι αυξήσεις των τιμών των τροφίμων και πάνω απ’ όλα η φτώχεια.

Το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να αγοράσουν κάτι για να φάνε, το ότι δεν γνωρίζουν τι θα φάνε αύριο, οφείλεται στη φτώχεια. Και φυσικά αυτό ισχύει περισσότερο για τις αφρικανικές χώρες. Σύμφωνα με τις στατιστικές, σχεδόν ο μισός πληθυσμός του πλανήτη έχει λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα στη διάθεσή του, ενώ περίπου το 20% δεν έχει περισσότερο από 1 δολάριο.

Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση στις φτωχότερες χώρες του κόσμου επιδεινώθηκε. Τη δραματική αύξηση των τιμών στα τρόφιμα το 2007 διαδέχθηκε η παγκόσμια οικονομική κρίση που οδήγησε ακόμη και ανεπτυγμένες οικονομίες σε ύφεση. Η οικονομική κρίση είχε ως αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, και κυρίως σε υποανάπτυκτες χώρες, να χάσουν τη δουλειά και το εισόδημά τους.

Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν οι κλιματικές αλλαγές και οι φυσικές καταστροφές που οδηγούν σε ξηρασία και φτωχές σοδειές. Η αλλαγή του κλίματος επηρεάζει άμεσα την επάρκεια του πλανήτη σε τρόφιμα. Οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη ανακαλύψει τις πραγματικές διαστάσεις, δηλαδή το επίπεδο επάρκειας τροφίμων το 2100. Στις μελέτες τους, πάντως, Αμερικανοί περιβαλλοντολόγοι περιγράφουν ένα σενάριο τρόμου. Φοβούνται ότι η αλλαγή του κλίματος θα αφήσει πεινασμένο το ήμισυ του πληθυσμού της γης.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις κάθε φορά που ανεβαίνει η θερμοκρασία μειώνεται η παραγωγή και μάλιστα ο κάθε βαθμός αντιστοιχεί σε μείωση της τάξης του 10%. Επίσης, δεν έχει υπολογιστεί ακόμη αν στον πλανήτης μας, με 9 δισεκατομμύρια διψασμένους κατοίκους, θα περισσέψει νερό για την γεωργία. Γενικά οι προοπτικές δεν δημιουργούν κλίμα ευφορίας για το μέλλον.

Αλλά και η αύξηση των τιμών των τροφίμων οδηγεί στην πείνα. Η ραγδαία αύξηση στις τιμές των τροφίμων πλήττει κυρίως τους ανθρώπους με χαμηλά εισοδήματα, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που το 2008 η Παγκόσμια Τράπεζα διατύπωνε την εκτίμηση ότι η έκρηξη των τιμών που είχε σημειωθεί τότε είχε βυθίσει στη φτώχεια περίπου 100 εκατομμύρια ανθρώπους που ζούσαν σε χώρες όπου τα εισοδήματα είναι χαμηλά.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Θα αλλάξει τη θέση των ΗΠΑ ο νέος Πρόεδρος;

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης
“Θάλασσα κλύζει πάντα τα’ ανθρώπων κακά”, Ευρυπίδης
Η ιστορία του ελληνισμού είναι συνυφασμένη με τη θάλασσα αλλά οι τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις φαίνεται να την αντιπαθούν και έχουν αφήσει του Κύπριους, τους Ισραηλινούς και τους Αιγύπτιους να κολυμπούν μόνοι τους στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το φάντασμα της ΑΟΖ θα στοιχειώσει,  εάν δεν ξυπνήσουμε σύντομα. Ακούγεται μονότονο αλλά διαπεραστικό. Η παγκόσμια κοινότητα ασχολείται, με αυξανόμενο ενδιαφέρον, με το θέμα της ΑΟΖ, αλλά εμείς συνεχίζουμε να κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου. Όχι μόνο δεν ξυπνήσαμε μετά την ηρωική ανακήρυξη της Κυπριακής ΑΟΖ, το 2004, από τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο, αλλά αντιθέτως η τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας (Καραμανλής-Μπακογιάννη) την πολέμησε.

Ο Σουλτάνος ακόμα δεν μπορεί να χωνέψει πως τον ενέπαιξε  ο τότε Πρόεδρος της Κύπρου, αλλά όταν ξύπνησε αποφάσισε να μην προφέρει τη λέξη ΑΟΖ ιδιαίτερα με την Ελλάδα και να αναφέρεται μόνο στην υφαλοκρηπίδα. Είναι τραγικό ότι υπάρχουν ακόμα Έλληνες που συμφωνούν μαζί του και συζητούν για υφαλοκρηπίδα, χωρίς να αντιλαμβάνονται την ζημιά που προκαλούν ισχυριζόμενοι ότι η μοναδική διαφορά μας με τους γείτονες μας είναι νομικού χαρακτήρα και αφορά μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Βέβαια, σε αυτό το θέμα ήμασταν λίγο άτυχοι , διότι στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, όταν δημιουργήθηκε η ΑΟΖ, υπήρξε μια σοβαρή συζήτηση ότι η έννοια της ΑΟΖ έχει πλέον ξεπεράσει την έννοια της υφαλοκρηπίδας.  Η πρωτοβουλία ανήκε σε κράτη της Λατινικής Αμερικής αλλά δυστυχώς στη ψηφοφορία που ακολούθησε η πρόταση δεν εγκρίθηκε  και έτσι παρέμεινε και η υφαλοκρηπίδα στην UNCLOS.

Στις δύσκολες και τραγικές αυτές στιγμές, ήρθε η ώρα να ορθώσουμε το ανάστημά μας. Κοιτάξτε πως ενεργούν τα νησιά της Καραϊβικής,  που δεν διαθέτουν τον δικό μας θαλάσσιο πλούτο. Κοιτάξτε τις επεκτατικές τάσεις της Κίνας,  που προσπαθεί με δεκάδες τεχνάσματα  να αυξήσει την έκταση της ΑΟΖ της. Κοιτάξτε την προσπάθεια που κάνουν οι μεγάλες δυνάμεις για την εξερεύνηση του θαλάσσιου πλούτου της Αρκτικής. Φωνάξτε τους Νορβηγούς, τους Ρώσους και τους Αμερικανούς να επενδύσουν σε μια από πιο ιστορικές θάλασσες της υφηλίου,  που διαθέτει για αιώνες τώρα έναν ορυκτό πλούτο που σίγουρα οι Αθηναίοι του Περικλή δεν θα άφηναν ανεκμετάλλευτο! Οι αριθμοί αυτή τη στιγμή δεν έχουν αξία,  αλλά επιτέλους πρέπει να αρχίσουμε την εξερεύνηση των υδρογονανθράκων μας. Έχουμε ήδη χάσει μια δεκαετία. Δεν χρειάζεται να χάσουμε και άλλη.

Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι η χειρότερη και η πιο επικίνδυνη μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Το «Βυθίσατε το Χώρα» και η κρίση των Ιμίων δεν συγκρίνονται και πολύ φοβούμαι ότι η τραγική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας δεν μας επιτρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος. Ήδη ο Σουλτάνος ζητεί να ξεκινήσει μια από μηδενική βάση συζήτηση των διμερών σχέσεων των δυο κρατών.

Σε ένα από τα καλύτερα άρθρα που έχω διαβάσει, την τελευταία δεκαετία, ο καθηγητής Κωνσταντίνος Σοφούλης με ένα τίτλο «Μήπως Είμαστε Έθνος γελοίο;» προσπαθεί, μεταξύ άλλων,  να μας πείσει πόσο κρίσιμη είναι αυτή την περίοδο η σχέση μας με το Ισραήλ.

Σε κάποιο σημείο του άρθρου του αναφέρει

Και όμως,  έχουμε ένα δίδυμο αδελφό. Είναι το Ισραήλ που έστησε το νέο κράτος του ύστερα από αιώνες εξευτελιστικής περιπλάνησης όπως εμείς ύστερα από αιώνες ατελούς εθνότητας. Αλλά και αν αποφύγουμε αυτόν το εξαίσιο φυλετικό μύθο, πάλι το Ισραήλ παραμένει χώρα αδελφού έθνους από μια άλλη περισσότερο πεζή άποψη. Και οι δυο μας είμαστε μικροί το δέμας αλλά κατέχουμε εξαιρετικά «οικόπεδα» από γεωπολιτική άποψη στην αιώνια μπαρουτοθήκη της Μεσογείου. Μέχρις εδώ, όμως, οι συγγένειες. Γιατί αν μιλήσουμε για την ικανότητα αξιοποίησης της γεωπολιτικής μας προίκας, το μεν Ισραήλ αποδείχνεται σοβαρός διαχειριστής, ενώ εμείς παραμένουμε γελοίοι στον «αναδελφισμό» μας.

Στη συνέχεια σημειώνει:

«Εμείς αφού φαγωθήκαμε επανειλημμένα μεταξύ μας, αφού καήκαμε σε τρείς εμφύλιους και τέσσερες  χρεοκοπίες, ξαναφαλίραμε για καλά αυτή τη φορά και επιμένουμε να φαλίρουμε μέσα στο ήδη φαλιμέντο μας. Ιστορική πρωτοτυπία.Το συνάδελφο έθνος, αντίθετα, έφτιαξε το κράτος του με τα καλλίτερα υλικά του παγκόσμιου εβραϊσμού και οργάνωσε μια στρατευμένη κοινωνία που αντιστέκεται πετυχημένα στην αραβική και μουσουλμανική λαοθάλασσα σε πείσμα όλων των στατιστικών αριθμών. Το μυστικό της επιτυχίας του είναι ένα και μοναδικό: Έστησε το κράτος του όχι με τους καθημαγμένους ομοεθνείς τους που ζούσαν στην παλιά πατρίδα, αλλά με ότι καλλίτερο είχε να επιδείξει το έθνος τους σε ολόκληρο τον πλανήτη. ‘Έφτιαξαν έτσι έναν καινούργιο και απαστράπτοντα εβραϊκό πολιτισμό που επιβιώνει και αναπτύσσεται με υπερηφάνεια.»

Και καταλήγει:
«Σκέφτομαι. Μήπως αξίζει να επιχειρήσουμε έστω και τώρα,  που φαίνεται ότι είναι αργά, να μιμηθούμε το Ισραηλίτικο παράδειγμα; Έχουμε άραγε το δικαίωμα να ονειρευτούμε μια νέα Φιλική Εταιρεία που θα μαγνητίσει την παγκόσμια ακμάζουσα διασπορά μας να βάλει γερή πλάτη στο ξαναχτίσιμο της εθνικής μας πατρίδας; Μπορεί να υπάρξουν πολιτικοί μας που θα μετέτρεπαν ένα τέτοιο όραμα σε σχέδιο δράσης; Ίσως αυτή είναι τελευταία ευκαιρία για να αποφύγουμε την οριστική γελοιοποίηση μας ως έθνος.  Κι ας σημειώσουμε, όταν άπαξ γελοιοποιηθείς η γελοιοποίηση δεν έχει τέλος.»

Ο πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα, πριν δύο χρόνια, αναφερόμενος στη μελλοντική ενεργειακή συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, ανέφερε:

«Έχουμε αποταθεί στα ανώτερα κλιμάκια της ελληνικής κυβέρνησης και τους είπαμε ότι θα είμεθα πολύ ευτυχείς εάν χρησιμοποιούσαμε την Ελλάδα σαν ένα κέντρο (hub) με προορισμό την Ευρώπη − που μπορεί να φτάσει εδώ με αγωγό ή με υγροποίησή του μεταφέροντάς το με τάνκερ. Επίσης θέλουμε και τη συμμετοχή της Κύπρου, γιατί έχει και αυτή βρει αέριο, και πιστεύουμε ότι εμείς οι τρεις χώρες, Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος, εάν εργαστούμε μαζί και χρησιμοποιήσουμε τη δύναμή μας στο πεδίο του φυσικού αερίου, θα μπορούσαμε  να γίνουμε μια περιφερειακή δύναμη που θα μπορούσε να σταθεί απέναντι σε κάποια άλλη περιφερειακή δύναμη». 

Χρήσιμα λόγια, αλλά φαίνεται ότι μέχρι στιγμής η Ελλάδα, απασχολημένη με τα μεγάλα προβλήματά της, δεν έχει αξιοποιήσει ακόμα αυτόν τον σημαντικό άξονα, ο οποίος θα της προσφέρει και μια μακροπρόθεσμη λύση στο οικονομικό της πρόβλημα. Όπως είχε πει κάποτε ο μεγαλύτερος οικονομολόγος του 20ου αιώνα, John Maynard Keynes, «Η δυσκολία έγκειται όχι τόσο στην ανάπτυξη νέων ιδεών, όσο στην αποφυγή των παλαιών».

Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να ακολουθήσει, έστω και καθυστερημένα, το παράδειγμα της Κύπρου και του Ισραήλ, ώστε να κατορθώσει ο ελληνικός λαός, με μέτρο και αυτοσυγκράτηση, να καρπωθεί τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της χώρας του και να τον διαφυλάξει και για τις επόμενες γενιές, όπως έχει πράξει με σύνεση  η Νορβηγία.

Μπορεί η μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ να δημιουργήσει μια κρίση; Η ερώτηση έχει τεθεί  πολλές φορές, αλλά η απάντηση έχει μεγαλύτερη αξία σήμερα λόγω των αυξημένων τουρκικών προκλήσεων στα Ίμια και στο Καστελόριζο. Η απάντηση, βέβαια, δεν είναι δύσκολη, εκτός εάν κάποιος πάσχει από φοβικό σύνδρομο, γιατί η ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι, πάνω απ’ όλα μια μονομερής πράξη.
Απόδειξη τούτου αποτελεί και το γεγονός ότι μέχρι σήμερα έχουν γίνει 134 ανακηρύξεις ΑΟΖ στον πλανήτη Γη και όλες αυτές ήταν μονομερείς. Είναι πολύ σημαντικό να αναφέρουμε εδώ ότι σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε κάποια κρίση στις διμερείς σχέσεις γειτονικών κρατών λόγω μονομερούς ανακήρυξης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ την 10η Μαρτίου 1983 και φυσικά έδωσαν ΑΟΖ σε όλα τα νησιά τους. Η τότε Σοβιετική Ένωση έδειξε την δυσαρέσκειά της για την ανακήρυξη της Αμερικανικής ΑΟΖ αλλά γρήγορα άλλαξε γνώμη και ανακήρυξε την δικιά της ΑΟΖ στις 28 Φεβρουαρίου 1984 και μετά ακολούθησαν δεκάδες κράτη και αρκετά κράτη-μέλη της ΕΕ. Και βέβαια μη ξεχνάμε ότι τον Απρίλιο του 2004 ο Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε την ΑΟΖ της Κύπρου και δεν δημιουργήθηκε καμιά κρίση.

Την Ελλάδα κυβέρνησαν από τη δεκαετία του 80, επτά Πρωθυπουργοί, πριν από τον Αλέξη Τσίπρα. Ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πάλι ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Σημίτης, ο Κώστας Καραμανλής, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς και κανείς δεν τόλμησε να ανακηρύξει της ΑΟΖ της Ελλάδας.
Όπως είπε κάποτε ο Πρόεδρος Ρούσβελτ «we have nothing to fear but fear itself».

Ο Ντόναλντ Τραμπ και το Δίκαιο της Θάλασσας

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ένα από τα 164 κράτη που συμμετείχαν στην Τρίτη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας , που πραγματοποιήθηκε από το 1973 μέχρι το 1982 και κατέληξε σε μια διεθνή συμφωνία που έγινε γνωστή ως Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ένα από τα τέσσερα κράτη που καταψήφισαν την UNCLOS στη τελευταία σύνοδο στη Νέα Υόρκη τον Απρίλιο του 1982 ,διότι το Δημοκρατικό κόμμα που υποστήριζε και πρωτοστατούσε στη Διάσκεψη έχασε τις προεδρικές εκλογές τον Νοέμβριο του 1980 και έτσι ο νέος Πρόεδρος, Ρόναλντ Ρέιγκαν, όταν ανέλαβε τον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο του 1981,  άλλαξε την ηγεσία της αμερικανικής αντιπροσωπείας και καταψήφισε την UNCLOS.

Ο κύριος λόγος που ο Ρεπουμπλικάνος Πρόεδρος ήταν αντίθετος με το νέο Σύνταγμα των Ωκεανών ήταν το Μέρος XI που ασχολείτο με τα μεταλλεύματα των ωκεάνιων βυθών που βρίσκονταν πέραν της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ των παράκτιων κρατών και όπως αναφέρει το Άρθρο 136 «η περιοχή και οι πόροι της αποτελούν κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας».

Αυτός ό όρος «κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας» άναψε τα λαμπάκια της υπερσυντηρητικής νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ. Ενθυμούμαι ακόμα τα λόγια του Αμερικανού Αντιπροσώπου στην Νέα Υόρκη «Αυτή η έννοια της κοινής κληρονομιάς της ανθρωπότητας είναι μια κομμουνιστική έννοια και δεν συμβαδίζει με τους νόμους της ελεύθερης αγοράς. Το κράτος που φθάνει πρώτο στους ωκεάνιους βυθούς θα εκμεταλλεύεται τους πολυμεταλλικούς κονδύλους που βρίσκονται εκεί.» Επιπλέον, ανησυχούσαν ότι η Διεθνής Αρχή των Θαλάσσιων Βυθών (International Seabed Authority) θα δημιουργούσε μια διογκωμένη και πανάκριβη γραφειοκρατία.

Οι ΗΠΑ από το 1983 μέχρι το 1990 προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα εναλλακτικό καθεστώς για την εκμετάλλευση των μεταλλευμάτων των θαλάσσιων βυθών. Επήλθε μια συμφωνία με άλλα βιομηχανικά κράτη και τέσσερις άδειες δόθηκαν σε τέσσερις διεθνείς κοινοπραξίες. Έτσι, δημιουργήθηκε η Προπαρασκευαστική Επιτροπή για να προετοιμάσει την διαδικασία για να τεθεί σε ισχύ η UNCLOS. Με τις αλλαγές που έγιναν δημιουργήθηκε μια νέα Συμφωνία τον Ιούλιο του 1994 και οι ΗΠΑ υπέγραψαν αυτή τη Συμφωνία και σήμερα αναγνωρίζουν την UNCLOS ως εθιμικό διεθνές δίκαιο. Το UNCLOS τέθηκε σε ισχύ τον Νοέμβριο του 1994 μετά από τις 60 επικυρώσεις όπως προέβλεπε η νέα Σύμβαση.

Οι υποστηρικτές της UNCLOS στις ΗΠΑ αποτελούν την πλειοψηφία αλλά δεν έχουν κατορθώσει να την επικυρώσουν στην Γερουσία . Υποστηρίζουν με θέρμη ότι η Σύμβαση, ξεκάθαρα, προωθεί  την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ καθώς και τα οικονομικά και περιβαλλοντολογικά τους συμφέροντα. Επιπλέον, η Σύμβαση περιλαμβάνει τα δικαιώματα των αμερικανικών πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών να εισέρχονται στα χωρικά ύδατα άλλων κρατών υπό ορισμένες προϋποθέσεις και για αυτό το Αμερικανικό Ναυτικό που διαθέτει τον μεγαλύτερο πολεμικό  στόλο στον κόσμο, ήταν από την αρχή υποστηρικτής της UNCLOS.

Επίσης, η Σύμβαση δίνει νομικά δικαιώματα για την εκμετάλλευση των τεράστιων αποθεμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου που βρίσκονται πέραν της ΑΟΖ και συγκεκριμένα στη εκτεταμένη υφαλοκρηπίδα , που δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 350 ν.μ. Έτσι οι ΗΠΑ θα μπορούν να εκμεταλλευτούν τους τεράστιους πόρους που βρίσκονται στην εκτεταμένη υφαλοκρηπίδα έξω από τις ακτές της Αλάσκας καθώς και τα πολύτιμα μεταλλεύματα των ωκεάνιων βυθών.

Οι αμερικανικές εταιρίες δεν θα διακινδυνεύσουν επενδύσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων που χρειάζονται για να εξερευνήσουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Αρκτικής,  εκτός εάν έχουν νόμιμο δικαίωμα που είναι διασφαλισμένο μόνο εάν οι ΗΠΑ έχουν προσχωρήσει στην UNCLOS.
Οι εχθροί του Δίκαιου της Θάλασσας αποτελούν μια ισχυρή μειοψηφία, που πιστεύει ότι η UNCLOS είναι μια συμφωνία καταστροφική για τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ και ισχυρίζονται ότι θα παραβιάσει την εθνική κυριαρχία των ΗΠΑ.

Από την εποχή του  Μπους  πατρός μέχρι και τον Ομπάμα οι Αμερικανοί πρόεδροι υποστήριζαν την επικύρωση, αλλά δεν διέθεταν τα 2/3 της Γερουσίας,  όπως προβλέπει η αμερικανική νομοθεσία,  ώστε να επικυρωθούν διεθνείς συμβάσεις. Κάπως έτσι σκέφτεται και ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ και γι’ αυτό η πιθανότητα να ζητήσει από την Αμερικανική Γερουσία να επικυρώσει την UNCLOS είναι μηδαμινή  και δεν πρόκειται σύντομα η Αμερική να συμπεριληφθεί  στα 167 κράτη που έχουν επικυρώσει την UNCLOS. Αλλά η Αμερική δεν αντιλαμβάνεται ότι δεν έχει δικαιώματα επέμβασης στη Σινική Θάλασσα και δεν μπορεί να καταγγέλλει την Κίνα για παραβίαση του UNCLOS , χωρίς η ίδια να είναι μέρος αυτής της παγκόσμιας Συνθήκης.

Πάντως, είναι σημαντικό γεγονός ότι ο νέος ΥΠΕΞ των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τομ Τίλλερσον, γνωρίζει άριστα τι είναι η ΑΟΖ,  διότι η ExxonMobil , της οποίας ηγείτο μέχρι την ανάληψη των καθηκόντων του, έχει εκμεταλλευθεί για πολλά χρόνια τώρα τις ΑΟΖ πολλών κρατών. Επομένως, ευελπιστούμε ότι δεν θα είναι αρνητικός στην ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ. Αξίζει να σημειώσουμε ότι  η εταιρεία ενδιαφέρθηκε για το οικόπεδο 10 της Κυπριακής ΑΟΖ,  που είναι  το σημαντικότερο οικόπεδο, μια και γειτνιάζει με το τεράστιο κοίτασμα Ζορ της Αιγυπτιακής ΑΟΖ. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός της συμμετοχής με την ExxonMobil και της Qatar Petroleum, που επιβεβαιώνει ότι ένας από τους στόχους είναι η δημιουργία τερματικού σταθμού υγροποίησης, αφού πρόκειται για μια από τις πιο ισχυρές κοινοπραξίες παγκόσμια στον τομέα αυτό.

Εμείς επί 34 χρόνια αδρανούμε και όχι μόνο δεν έχουμε ανακηρύξει την Ελληνική ΑΟΖ αλλά παρακολουθούμε μισοζαλισμένοι τις ανακηρύξεις και οριοθετήσεις των ΑΟΖ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την απαξίωση της Θάλασσας από τον λαό που έγραψε μια τόσο λαμπρή ιστορία μέσα από τις θάλασσές της.

Ξαφνικά μπήκε στο παιχνίδι και ο Λίβανος,  που είναι έτοιμος να δώσει οικόπεδα της ΑΟΖ του σε εταιρίες όπως η ExxonMobil, η Total και η Chevron. Οι Λιβανέζοι έχουν υπολογίσει ότι με πιθανότητα 50% κείνται στην ΑΟΖ τους 97,9 τρις. κυβικά πόδια φυσικού αερίου και 865 εκατ. βαρέλια πετρελαίου.

Το κύριο πρόβλημα που αντιμετώπιζε ο τριγωνικός άξονας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ ήταν η σφοδρή επιθυμία της κυβέρνησης των ΗΠΑ, επί Ομπάμα, να βρεθεί ένας τρόπος να αποκατασταθούν οι στενές σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ, και  ο αγωγός που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο του Ισραήλ προς την Ευρώπη να διέρχεται  από την Τουρκία και όχι μέσω Κύπρου και Κρήτης.

Όλα αυτά, πλέον, δεν ισχύουν διότι κανείς δεν γνωρίζει τη στάση που θα κρατήσει η νέα κυβέρνηση Τραμπ.

Το αμερικανοεβραϊκό λόμπι πολεμά με σφοδρότητα αυτή τη θέση της αμερικανικής κυβέρνησης και είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσει αυτό τον αγώνα,  ιδιαίτερα τώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται να αναβαθμίσει τη σχέση των ΗΠΑ με το Ισραήλ.

Απ’ ότι διαφαίνεται μέχρι στιγμής, η Κύπρος και το Ισραήλ δεν θα επιχειρήσουν να αυτοκτονήσουν με το να πειστούν να περάσει ο αγωγός από την Τουρκία. Αναμφίβολα η ΕΕ επίσης επιθυμεί να περάσει ο αγωγός East Med από το Ισραήλ στην Κύπρο και μετά στην Κρήτη, απ’ όπου θα κατευθυνθεί στην ηπειρωτική Ελλάδα και μετά στην Ιταλία.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να περιμένουμε τι ακριβώς σκέφτεται ο αμερικανικός παράγοντας. Κανείς δεν γνωρίζει ακόμα τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ στην Ουάσιγκτον στα θέματα της Ανατολικής Μεσογείου. Πάνω απ’ όλα δεν είναι γνωστές οι διαθέσεις της νέας κυβέρνησης προς τον Ερντογάν. Διαφαίνεται, πάντως, ότι οι συνεργάτες του Προέδρου σε θέματα εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής  είναι πολύ ενοχλημένοι από την εξελισσόμενη στενή συνεργασία Ερντογάν με Πούτιν. Θεωρούν ότι είναι πρωτοφανές κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ να έχει τέτοια στενή σχέση με την Ρωσία.

Όσον αφορά την Ελλάδα τα πράγματα φαίνεται να είναι χειρότερα από πριν. Τελικά, ο Ομπάμα ήταν όλο λόγια και αυτοί που πιστεύουν ότι θα μας σώσουν οι δυο Ελληνοαμερικανοί χριστιανοί ορθόδοξοι στο Λευκό Οίκο θα απογοητευθούν, γιατί αυτοί πιστεύουν ότι η Ελλάδα κυβερνάται από μια κομμουνιστική κυβέρνηση και ο Τραμπ δεν θέλει το ΔΝΤ να δαπανά αμερικανικά χρήματα για να σώσει μια χώρα της ευρωζώνης.

Αυτό που γνωρίζουμε για τις αμερικανικές θέσεις, μέχρι σήμερα, είναι ότι η Ουάσιγκτον δεν θέλει η Ελλάδα να ανακηρύξει ΑΟΖ εάν δεν συμφωνήσει  πρώτα με την Τουρκία, επιθυμεί ο αγωγός να περάσει από το Ισραήλ και την Κύπρο μέσω Τουρκίας με προορισμό την  Ευρώπη , αντιπαθεί τον αγωγό East Med και  προτιμά  ο αγωγός Turkish Stream να μην διέλθει από την Ελλάδα.

Πάντως, οι Αμερικανοί γνωρίζουν πώς να τιμούν τους ηγέτες τους. Έτσι στις 12 Ιανουαρίου 2017, έντεκα βουλευτές κατέθεσαν ένα σχέδιο νόμου στο αμερικανικό Κογκρέσο για να τιμήσουν τον συντηρητικό Πρόεδρο Ρέιγκαν για την πρωτοβουλία του να ανακηρύξει, με Προεδρικό Διάταγμα, την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) των ΗΠΑ στις 10 Μαρτίου 1983. Στο νομοσχέδιο αυτό οι Αμερικανοί βουλευτές ζητούν να μετονομαστεί η ΑΟΖ των ΗΠΑ σε «Ρόναλντ Ουίλσον Ρέιγκαν Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη των Ηνωμένων Πολιτειών»!

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με την τέλεια καταιγίδα γράφει η εφημερίδα Guardian επαναφέροντας με την σειρά του τα σενάρια περί Grexit, σενάρια που επανήλθαν μέσω δημοσιευμάτων, αποκαλύψεων και δηλώσεων πολιτικών εντός και εκτός συνόρων.

Οι αγρότες με τα τρακτέρ είναι πάλι στους δρόμους, η κοινωνία βρίσκεται στα κάγκελα και  πληθαίνουν πλέον οι ενδείξεις ότι η Ελλάδα οδεύει ξανά προς σε μια ανεξέλεγκτη κρίση.  Επτά χρόνια το ελληνικό δράμα έχει περάσει από πολλές φάσεις deja vu.

Η Ελλάδα κρύφτηκε από τα φώτα της δημοσιότητας εξαιτίας μιας σειράς γεγονότων, από το Brexit έως την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, όμως ο «επικός αγώνας» της χώρας κόντρα στην χρεοκοπία δεν σταμάτησε ποτέ και τώρα η Ελλάδα βρίσκεται ακόμη μια φορά αντιμέτωπη με την τέλεια καταιγίδα. Οι διαπραγματεύσεις της Αθήνας με τους δανειστές έχουν βαλτώσει και το φάντασμα του Grexit στοιχειώνει ξανά τη χώρα, αναφέρει η βρετανική εφημερίδα.

To σπρέντ των ελληνικών ομολόγων έχουν εκτοξευθεί στα ύψη. Η απόδοση του διετούς ομολόγου έχει αυξηθεί από 6% έως 10% σε λιγότερο από δύο εβδομάδες τρομάζοντας τους επενδυτές. Και η ρητορική περί Grexit έχει επιστρέψει. Οι αναλυτές βλέπουν ένα επικίνδυνο αδιέξοδο και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Όπως πάντα, ο χρόνος είναι πολύτιμος. Τον Ιούλιο η Ελλάδα θα πρέπει να αποπληρώσει χρέος ύψους € 7,4 δισ φτάνοντας πιο κοντά στην χρεοκοπία καθώς έως τότε τα κρατικά ταμεία θα έχουν στερέψει.

Το αδιέξοδο έχει μετατραπεί σε μια αντιπαράθεση καθώς οι πιστωτές απαιτούν πρόσθετα μέτρα λιτότητας μόλις λήξει το τρέχον πακέτο διάσωσης. Χωρίς περαιτέρω μείωση των συντάξεων – που έχουν ήδη περικοπεί 12 φορές από τότε που ξεκίνησε η κρίση – και τη μείωση του αφορολόγητου το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υποστηρίζει ότι η χώρα καταχρεωμένη δεν θα είναι ποτέ σε θέση να επιτύχει τον δημοσιονομικό στόχο της, ένα πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ από το 2018.

Ο Τσίπρας επιμένει ότι δεν θα δεχθεί νέες απαιτήσεις από το ΔΝΤ και νέα μέτρα όμως η ολοκλήρωση της αξιολόγησης είναι απαραίτητη για την Ελλάδα που εξορίστηκε από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές και που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στις 9 Μαρτίου κλειδί για τη χώρα να ανακτήσει την πρόσβαση στην αγορά. Αν η προθεσμία χαθεί λίγοι πιστεύουν Αθήνα θα είναι σε θέση να κρατηθεί στη ζωή χωρίς τέταρτο πακέτο διάσωσης.

Σε μια Ευρώπη που βρίσκεται αντιμέτωπη με τον φόβο της ανόδου της ακροδεξιάς  οι προοπτικές να συμβεί κάτι τέτοιο είναι ελάχιστες. «Αυτό που βλέπουμε είναι μια καταστροφή για την πραγματική οικονομία, διότι τα πάντα είναι σε αναμονή», λέει στον Guardian ο Κώστας Παναγόπουλος της Alco. “Για άλλη μια φορά μιλάμε για οικονομική καταστροφή, για άλλη μια φορά μιλάμε για Grexit”.

Την Πέμπτη, εν μέσω φημών περί παραίτησής του ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος προσπάθησε να εμφανιστεί καθησυχαστικός. Σε γραπτή του δήλωση ο μαρξιστής καθηγητής Οικονομικών είπε ότι ενώ το ένα τρίτο της αξιολόγησης έχει ολοκληρωθεί και άλλο ένα τρίτο έχει «εντελώς συμφωνηθεί», το υπόλοιπο εξακολουθεί να υπόκειται σε «πολιτική διαπραγμάτευση».

Τι θα συμβεί στη συνέχεια εξαρτάται όχι μόνο από το τι συμβαίνει στην Αθήνα. Σε μεγάλο βαθμό τα γεγονότα στην Ευρώπη και η Ουάσιγκτον θα παίξουν επίσης ρόλο. Εν όψει των εκλογών στη Γερμανία, τον Σεπτέμβριο, ο υπουργός Οικονομικών του Βερολίνου Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υιοθετεί επίσης την τακτική των προκλήσεων με με την αυξανόμενη κριτική στην Ελλάδα – μια τακτική που έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα δημοφιλής με τους ψηφοφόρους οι οποίοι διαφορετικά θα μπορούσαν να υποστηρίξει ακροδεξιό κόμμα AFD της Γερμανίας. Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα η γερμανική Bild υποστήριξε ότι το Grexit βρίσκεται ξανά στο τραπέζι.

Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο εξαιτίας του Ντόναλντ Τραμπ και της στάσης που θα θελήσει να τηρήσει σε ό,τι αφορά το ΔΝΤ. Στο παρελθόν ο Τραμπ είχε σχολιάσει ότι οι Ελληνες «χάνουν τον χρόνο» τους στην Ευρωζώνη.
Η έκθεση του ΔΝΤ την περασμένη εβδομάδα ήταν από τις πλέον απαισιόδοξες για το ελληνικό χρέος. Το διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου θα συζητήσει επίσημα το θέμα στις 6 Φεβρουαρίου, αλλά έχει ήδη υπαινιχθεί ότι χωρίς τη δέσμευση της ελάφρυνσης του χρέους από την ΕΕ δεν θα είναι σε θέση να συμβάλει περαιτέρω. Η Γερμανία έχει θέσει ως προϋπόθεση τη συμμετοχή του ΔΝΤ.

Οι αναλυτές είναι αναποφάσιστοι για το αν η Αθήνα σκόπιμα παίζει με τις καθυστερήσεις προσδοκώντας σε μια καλύτερη συμφωνία ή αν παίζει με τη φωτιά.

Ο Guardian αναφέρεται στις δηλώσεις Ξυδάκη περί δραχμής, σχολιάζοντας ότι η άλλοτε «απόρθητη» δημοτικότητα του Αλέξη Τσίπρα έχει καταρρεύσει από την εφαρμογή ορισμένων από τα πιο σκληρά μέτρα. Λίγοι πιστεύουν ότι έχει το πολιτικό κεφάλαιο να επιβάλει ένα νέο γύρο λιτότητας. “Δεν είναι ένα κουτί, αλλά μια βόμβα που κλώτσησε,” είπε ένας δυτικός διπλωμάτης και πρόσθεσε: “Σε έναν κόσμο όπου οι αξίες απειλούνται θα μπορούσαμε να βρεθούμε με το πολύ επικίνδυνο σενάριο της κατάρρευσης του λίκνου της δημοκρατίας».

Χωρίς ανάπτυξη και έχοντας δεχθεί το σκληρό πλήγμα από περικοπές και αυξήσεις φόρων, οι Έλληνες έχουν γίνει φτωχότεροι και όλο και περισσότεροι έχουν επίγνωση της αδιέξοδης κατάστασης, σε μια χώρα όπου η κυριαρχία είναι περισσότερο κατ όνομα παρά επί της ουσίας. Ένας στους τρεις ζουν σήμερα κάτω από το όριο της φτώχειας με την ανεργία να ίπταται. Η νοσταλγία για τη δραχμή μεγαλώνει. Αυτό είναι που προκαλεί ανησυχία, η απουσία της ελπίδας που οδηγεί σε άγνωστα μονοπάτια.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΕΔΩ
Πηγη ΜΙgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου