Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Σεπ 2016

Αρκετοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι, ο κοινωνικός ιστός της χώρας έχει διαβρωθεί ή/και εξαθλιωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν είναι πια ικανός για τίποτα: ούτε να διαμαρτυρηθεί, ούτε να διαδηλώσει, ούτε να επαναστατήσει, ούτε καν να κατευθυνθεί προς τα άκρα δεξιά ή αριστερά.
«Η ύφεση (depression), στην οποία έχει βυθιστεί η Ελλάδα από το 2009, είναι ιστορικά σχεδόν μοναδική, όσον αφορά το μέγεθος και τη κτηνωδία της. Αποτελεί θαύμα το γεγονός ότι, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, η Ελλάδα λειτουργεί ακόμη δημοκρατικά, έστω σε κάποιο βαθμό» (P. Krugman, σε πρόσφατη ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης).
Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου

Η Ελλάδα έχει τελειώσει, φαίνεται πια από παντού. Η πολιτική και κοινωνική χρεοκοπία που προηγήθηκε της οικονομικής, φτάνει στα τελευταία της στάδια – με τη διαπλοκή και τη διαφθορά να έχουν καλύψει σχεδόν ολόκληρο το κομματικό τοπίο. Υπάρχουν πλέον ελάχιστες ελπίδες αποφυγής του μοιραίου (πτώχευση και παράλληλο νόμισμα στο ευρώ, εάν όχι πληθωριστική δραχμή), εάν εξαιρέσει κανείς τυχόν εξωτερικές εξελίξεις. Λογικά επομένως ο αμερικανός οικονομολόγος απορεί για το ότι λειτουργεί ακόμη η Δημοκρατία, αν και σε κάποιο μικρότερο βαθμό, όπως ο ίδιος επισημαίνει.

Η αιτία είναι ίσως το ότι, η αριστερά στην Ελλάδα έχει ηττηθεί κατά κράτος, προδίδοντας μόνη της τον εαυτό της και τα ιδανικά της, ενώ τα εθνικιστικά κινήματα είναι εξαιρετικά «υποτονικά» για να μην τα χαρακτηρίσω διαφορετικά – σε αντίθεση με όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας, οι οποίες βιώνουν πολύ λιγότερα προβλήματα.

Το γεγονός αυτό προκαλεί μεγάλες απορίες σε μία σειρά ερευνητών της ελληνικής κρίσης, οι οποίοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι, ο κοινωνικός ιστός της χώρας έχει διαβρωθεί ή/και εξαθλιωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν είναι πια ικανός για τίποτα. Ούτε να διαμαρτυρηθεί, ούτε να διαδηλώσει, ούτε να επαναστατήσει, ούτε καν να κατευθυνθεί προς τα άκρα δεξιά ή αριστερά.

Αντίθετα, ακόμη και στην ευημερούσα Γερμανία παρατηρείται άνοδος των εθνικιστικών κομμάτων, των έντονα δεξιών (AfD) ή αριστερών (Die Linke), με τη δημιουργία ακόμη περισσότερων. Παράδειγμα το «κίνημα της ταυτότητας», το οποίο έχει τις ρίζες του στη Γαλλία, έγινε διάσημο στην Αυστρία και αναπτύσσεται πια στη χώρα της καγκελαρίου. Διακριτικό του σήμα το ελληνικό Λάμδα σε μία κίτρινη σημαία, από το κινηματογραφικό έργο «Οι 300» Σπαρτιάτες του Λεωνίδα! (εικόνα).


Συνεχίζοντας, δεν έχω απολύτως τίποτα εναντίον του πρωθυπουργού, ενώ ζήτησα την παραίτηση του απλά και μόνο για το καλό της Ελλάδας – θεωρώντας πως είναι μία από τις ελάχιστες λύσεις που έχει στη διάθεση της η πατρίδα μας (άρθρο). Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι, δεν ήταν δική του δουλειά να αποφασίσει πως δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση στην πολιτική λιτότητας που επιβάλλουν κτηνωδώς οι δανειστές σε όλες τις κυβερνήσεις-υποχείρια τους, μετά την υπαγωγή μας στο ΔΝΤ.

Άλλωστε, στη βασικότερη χρονική στιγμή της διαπραγμάτευσης, ο ίδιος δρομολόγησε πολύ σωστά ένα δημοψήφισμα – έτσι ώστε να αποφασίσουν οι Πολίτες εάν ήθελαν τη συνέχεια της γερμανικής κατοχής και της πολιτικής λιτότητας ή όχι. Μίας πολιτικής που καταστρέφει μεθοδικά την οικονομία της χώρας, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της. Μίας πολιτικής που έχει στόχο τη μετατροπή των Ελλήνων σε σκλάβους χρέους των δανειστών, χωρίς καμία απολύτως προστασία από το διαλυμένο πλέον κοινωνικό τους κράτος και τη Δικαιοσύνη. Μίας πολιτικής που χρησιμοποιεί την Ελλάδα ως απροστάτευτο πειραματόζωο, για να μπορέσει μετά να εφαρμοσθεί χωρίς λάθη στους Πολίτες των άλλων χωρών.

Στα πλαίσια αυτά οι Έλληνες αποφάσισαν με πλειοψηφία 61,5% εναντίον της συγκεκριμένης πολιτικής, αναλαμβάνοντας όλο το ρίσκο, ακόμη και αυτό της εξόδου από την Ευρωζώνη – παρά τις κλειστές τράπεζες και τις άλλες απειλές εκ μέρους τόσο της εγχώριας, όσο και της διεθνούς ελίτ, συμπεριλαμβανομένου του ευρωπαϊκού ιερατείου. Ως εκ τούτου, ο πρωθυπουργός δεν είχε κανένα δικαίωμα να τους αγνοήσει, αποφασίζοντας μόνος του εάν υπάρχει εναλλακτική λύση ή όχι.

Αυτή ήταν η εντολή των Πολιτών, ενώ η δική του δουλειά ήταν να ακολουθήσει τη μαζική κινητοποίηση, σεβόμενος αυτούς που τον έφεραν στην εξουσία πιστεύοντας τις προεκλογικές του δεσμεύσεις – όλους εκείνους, για τους οποίους αποτελούσε την τελευταία ελπίδα. Δεν είχε το δικαίωμα σε καμία περίπτωση να δολοφονήσει αυτήν την ελπίδα, επιλέγοντας την πολιτική του καριέρα εις βάρος της πατρίδας του – κάτι που δεν θα του συγχωρήσουν ποτέ οι Έλληνες, όσες δεκαετίες και αν περάσουν, όσο συμπαθής και αν τους είναι. Μπορεί βέβαια να είμαι άδικος και να κάνω λάθος εκτιμήσεις, αλλά αυτή είναι η άποψη μου – την οποία θεωρώ υποχρέωση μου να αναφέρω δημόσια, ανεξάρτητα από το κόστος.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σενέρ Λεβέντ

Ο Μπαν Κι-μουν, που θα συμπληρώσει θητεία οκτώ χρόνων στο τέλος του έτους, θα περάσει στην Ιστορία ως ένα από τα μεγαλύτερα πιόνια της Αμερικής.

Θυμάστε την τρομερή ομιλία που έκανε προσφωνώντας τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 25 Σεπτεμβρίου 2014 η τότε Πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντεζ; Να τη θυμίσουμε σε όσους δεν τη θυμούνται. Είχε πει το εξής κοιτάζοντας κατάματα τον Ομπάμα:

«Κατά την περσινή μας σύνοδο χαρακτηρίσατε τρομοκρατικό το καθεστώς Άσαντ και υποστηρίξατε τους αντιπολιτευόμενους αυτό θεωρώντας τους επαναστάτες. Ενώ τώρα έχετε κηρύξει πόλεμο εναντίον των ριζοσπαστών ισλαμιστών, τους οποίους χθες αποκαλούσατε ‘επαναστάτες’. Ποιος μπορεί να παρακολουθήσει τα ίχνη των όπλων που έχουν στα χέρια τους το Ισλαμικό Κράτος και η Αλ Κάιντα; Οι μεγάλες δυνάμεις αλλάζουν πολύ εύκολα την έννοια φίλος και εχθρός. Οι τρομοκράτες γίνονται φίλοι και οι φίλοι τρομοκράτες. Είχατε συμπεριλάβει τη Χεζμπολάχ στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων, αλλά ύστερα έγινε αντιληπτό ότι είναι ένα σεβαστό οικοδόμημα με ευρεία βάση στον Λίβανο. Αναζητήσατε ιρανικό δάχτυλο στη βομβιστική επίθεση που διεξήχθη κατά της ισραηλινής πρεσβείας στο Μπουένος Άιρες το 1994, αλλά επιβεβαιώθηκε ότι δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Κηρύξατε πόλεμο στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ μετά την 11η Σεπτεμβρίου με πρόφαση την τρομοκρατία της Αλ Κάιντα. Οι χώρες εκείνες τώρα βιώνουν τη χειρότερη κατάσταση από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο. Οδηγήσατε στην εξουσία ριζοσπάστες ισλαμιστές στην Τυνησία, στη Λιβύη και στην Αίγυπτο, αρχίζοντας στις χώρες αυτές την Αραβική Άνοιξη. Καταπατήσατε τις ελευθερίες των λαών της περιοχής. Σήμερα μαζευτήκαμε εδώ για να εκδώσουμε ψήφισμα του ΟΗΕ κατά του Ισλαμικού Κράτους, ενώ όλοι βλέπουν ότι το Ισλαμικό Κράτος ιδρύθηκε και τράφηκε από φίλους μερικών χωρών μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και υπό τη δική τους εποπτεία».

Ο Μπαν Κι-μουν, που θα συμπληρώσει θητεία οκτώ χρόνων στο τέλος του έτους, θα περάσει στην Ιστορία ως ένα από τα μεγαλύτερα πιόνια της Αμερικής. Φεύγει αφήνοντας πίσω του έναν πολύ αιματοβαμμένο κόσμο. Όπως και ο Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος πολύ σύντομα θα παραδώσει τον θώκο του. Κατά τη θητεία του Μπαν ούτε το Αφγανιστάν έμεινε όρθιο ούτε το Ιράκ, ούτε η Υεμένη, ούτε η Λιβύη, ούτε η Συρία. Όλες αυτές οι χώρες μετατράπηκαν σε κόλαση. Αποσύρεται αφήνοντας πίσω του μια κόλαση. Είναι ο ΓΓ του ΟΗΕ της περιόδου των σφαγών. Ο Μπαν από τη Νότιο Κορέα. Απευθύνθηκε για τελευταία φορά στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Και κοιτάξτε τι είπε:
«Πολλές ομάδες στη Συρία σκότωσαν αθώους ανθρώπους. Αλλά κανένας δεν σκότωσε περισσότερους από την κυβέρνηση της Συρίας, η οποία επιτίθεται σε αμάχους με βαρέλια-βόμβες και υποβάλλει σε βασανιστήρια χιλιάδες κρατούμενους».
Για να τα λέει κανείς αυτά πρέπει να μην έχει καθόλου συνείδηση. Μια Συρία που κάηκε, γκρεμίστηκε και καταστράφηκε εντελώς. Η Συρία που πριν από αυτόν τον ντροπιαστικό πόλεμο δεν είχε κανέναν πρόσφυγα στον κόσμο. Η Συρία που ζει την πιο βάρβαρη θηριωδία από την κτηνωδία του Ισλαμικού Κράτους και τους τζιχαντιστές του. Μήπως ζήτησε δημοκρατία από την Αμερική και τους δυτικούς συμμάχους της και τη μετέτρεψαν σε αυτό το χάλι; Τα πιο βάρβαρα κράτη στον κόσμο είναι η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία. Και εσύ τώρα, κύριε Μπαν, χωρίς να πεις ούτε λέξη για ένα τέρας όπως το Ισλαμικό Κράτος, επιτίθεσαι στην τελευταία σου ομιλία κατά της κυβέρνησης της Συρίας όπως σε διέταξε το αφεντικό σου. Άντε, ας πούμε πως δεν είδες τις ομαδικές σφαγές. Δε είδες ούτε πώς δολοφονούνται χιλιάδες άνθρωποι με αυτόματα όπλα και θάβονται σε ομαδικούς τάφους; Δεν είδες ούτε ποιος προκάλεσε εκρήξεις βομβιστών αυτοκτονίας στην Αγγλία, στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Τουρκία και σε άλλα πολλά μέρη;

Εσύ. Το πιόνι αυτού του πολύ αιματηρού παιχνιδιού. Πες μας. Τι έκανες οκτώ χρόνια σε αυτό τον κόσμο; Τι άλλο έκανες εκτός από το να προστατεύεις τα συμφέροντα των νονών του χρήματος και των αφεντικών; Μήπως είναι η τελευταία σου κολακεία αυτή η ομιλία; Είναι μήπως το τελευταίο σου δώρο στα αφεντικά σου, τους Ροκφέλερ και τους Ροθτσάιλντ; Τι σχέση έχεις εσύ με την εξεύρεση λύσης στο δικό μας πρόβλημα; Σήκω και φύγε. Μην μας μιλάς καθόλου για τους καημένους τους Παλαιστίνιους. Μην πιάνεις τη Γάζα στο στόμα σου. Ούτε εσύ ούτε ο Ομπάμα. Είστε ένα μικρόβιο που εξαπλώνει κακό σε αυτό τον κόσμο εσείς. Έστω και αν μετά από εσάς έρθουν διάβολοι μεγαλύτεροι από εσάς, δεν μπορείτε να αθωωθείτε. Δεν θα σταματήσει να σας καταδιώκει η κατάρα των εκατομμυρίων νεκρών, των χιλιάδων παιδιών που πνίγηκαν. Αν υπάρχει κόλαση, να πάει εκεί η ψυχή σας…

Πηγή "Πολίτης"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μεγαλοπρέπειες και Mικροπρέπειες...

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Παρακολούθησα με ιδιαίτερη περιέργεια αλλά και ανησυχία τις αναφορές στα ελληνικά ΜΜΕ και Blogs της συνάντησης των κκ Τσίπρα (συνοδευόμενο από τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών κ Κοτζιά) και Ερντογάν (με τη δική του Υπουργική συνοδεία) στον απόηχο της πρόσφατης σύσκεψης για το παγκόσμιο (αλλά ιδιαίτερα καυτό για την Πατρίδα μας) προσφυγικό πρόβλημα.

Στον σχετικό δημοσιογραφικό ‘ντόρο’ επικράτησε το εύλογο ερώτημα «γιατί έλειπε η Ελληνική Σημαία» ενώ υπήρχαν 2 Τουρκικές Σημαίες…
Η φωτογραφία που συνόδευε τα κείμενα είναι ΕΝΤΟΝΩΣ εύγλωττη!
Την επισυνάπτω (στην αρχή)…

OXI μόνο δεν επιδέχεται κριτικές για δήθεν «κακόβουλα σχόλια» από αντικυβερνητικούς δημοσιογράφους και σχολιαστές των ΜΜΕ και Blogs αλλά και ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ.

Τώρα διαβάζω ότι η ερμηνεία που δόθηκε από επίσημους Κυβερνητικούς κύκλους αφορά στο Διεθνές Διπλωματικό πρωτόκολλο του ΟΗΕ σύμφωνα με το οποίο όταν ο οικοδεσπότης είναι ένας Πρόεδρος Κράτους και ο φιλοξενούμενος Πρωθυπουργός και όχι Πρόεδρος του δικού του Κράτους τότε και οι 2 Σημαίες είναι εκείνες του οικοδεσπότη.

Δεν θα είχα κανένα λόγο να αμφισβητήσω την ορθότητα της δοθείσης ερμηνείας καθώς ΔΕΝ ανήκω στο διπλωματικό Σώμα (ανάλωσα τη ζωή μου στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και τις αίθουσες διδασκαλίας και όχι σε διπλωματικές αίθουσες) και δεν μου είναι οικείο το σχετικό εθιμοτυπικό πρωτόκολλο…

Σε εφημερίδες και στο διαδίκτυο έχουν αναρτηθεί παρόμοιες φωτογραφίες με τον Έλληνα Πρωθυπουργό κ Τσίπρα φιλοξενούμενο από ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΤΕΣ μεγάλου διπλωματικού και διεθνούς βεληνεκούς όπως είναι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ο Πρόεδρος της Κίνας, ο Πρόεδρο της Ρωσίας, ο Πρόεδρο; της Γαλλίας και σε κάθε τέτοια «διμερή» συνάντηση υπήρχε πίσω από την πολυθρόνα του Έλληνα Πρωθυπουργού η Ελληνική Σημαία…

Στις συναντήσεις με τον κ Τσίπρα ΔΕΝ τήρησαν το πρωτόκολλο διαφοροποίησης Προέδρων και Πρωθυπουργών οι Πρόεδροι ΗΠΑ, Κίνας, Ρωσίας, Γαλλίας τιμώντας με ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΑ τον Έλληνα Πρωθυπουργό!…

Προφανώς κράτησε για τον εαυτό του και την Πατρίδα του την ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΑ ο κ. Ερντογάν (εφόσον είναι ορθή η αιτιολογία του διπλωματικού πρωτοκόλλου του ΟΗΕ που έδωσε η Κυβέρνηση) υποδεχόμενος τον Έλληνα Πρωθυπουργό στην συνάντησή τους με εμφανή την «προσήλωση» στο πρωτόκολλο…

Μικροπρέπεια;

Σχόλιο ιστολογίου: Εθελοδουλεία, αδιαφορία, φοβικότητα, σκοπιμότητα...; Δυστυχώς, ένα τεράστιο πλήθος λέξεων (με απόλυτο εννοιολογικό αρνητισμό) μπορούν να προσαρτηθούν ως λεζάντες στον Αλέξη Τσίπρα και το εθνομηδενιστικό παρεάκι του που κυβερνά τη χώρα.
Το δυστυχέστερο, όμως, είναι πως η πνευματική ελίτ της χώρας έχει επιλέξει την σιωπή για να εξασφαλίσει την επιβίωσή της την επομένη ημέρα των ό,ποιων καταλυτικών εξελίξεων, είτε αυτές θα περιλαμβάνουν τον Αλέξη και τον -λίαν αμφιβόλων εθνικών επιδιώξεων- κύκλο του, είτε αυτές θα (επαν)εισάγουν πρόσωπα αμφιβόλου πολιτικής ικανότητας -εξ ίσου λίαν αμφβόλων εθνικών στοχεύσεων.
Δυστυχώς, η χειραγώγηση του γηγενούς πληθυσμού, συνεπικουρούμενη από έναν ανηλεή ψυχολογικό βομβαδισμό, εκφοβισμό και τρομοκράτησή του, ελέω της πνευματικής ηγεσίας (ελίτ) είναι σχεδόν απίθανο να παράξουν μια ενιαία πολιτική έκφραση (εθνικού προσανατολισμού) που θα έχει την αποφασιστικότητα και την δυναμικότητα της επαναφοράς στον αυτονόητο και επιβεβλημένο από το Σύνταγμα διακυβέρνησης της χώρας με βάση το δόγμα της αυτοκυριαρχίας και αυτοδιαχείρισης της φτώχειας ή του ό,ποιου παραγόμενου πλούτου, με σαφή προσανατολισμό στην δημιουργία των απαραίτητων δομικών αναπτυξιακών δομών και υποδομών και την κάλυψη των κοινωνικών, αμυντικών και άλλων αναγκών.
Η αδιαφορία (έως εχθρικότητα) προς τα εθνικά σύμβολα, η εμφανής υποτέλεια και η αδιαφορία του παρόντος πολιτικού προσωπικού εγγυάται, δυστυχώς, την παράταση της καταστροφής προς την κατεύθυνση ικανοποίησης (εις βάρος της Ελλάδας και των Ελλήνων πολιτών) λανθασμένων σχεδιασμών και απάνθρωπων απαιτήσεων των "φίλων", "συμμάχων", "εταίρων" και δανειστών.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν είναι λίγες φορές που τα στελέχη της κυβέρνησης έχουν χαρακτηριστεί ως «απατεώνες» και αιτία δεν είναι μόνο οι αδίστακτοι μνημονιακοί που πολεμούν τον εχθρό των μνημονίων και βαθιά αντισυστημικό πρωθυπουργό μας, τον Αλέκση τον Φούιτ. Πολλές φορές είναι και η άγνοια που έχουμε οι περισσότεροι για τις πιο πρόσφατες εξελίξεις στην ελληνική γλώσσα η οποία τα τελευταία δυο χρόνια έχει αποκτήσει ένα πολύ ενδιαφέρον παρακλάδι: τη συριζαϊκή. Αυτή η καινούργια γλώσσα, αυτό το καινούργιο στολίδι του ελληνισμού, είναι η αιτία που πολλές φορές οι δηλώσεις των στελεχών της κυβέρνησης του Αλέξιου του Εντίμου παρερμηνεύονται.

Του Μάνου Βουλαρίνου

Στην προσπάθεια μου να στηρίξω τη κυβέρνηση του Αλέξιου του Ευφυούς, παραθέτω την συριζαϊκή σημασία κάποιων λέξεων οι οποίες συχνά οδηγούν σε παρεξηγήσεις που αμαυρώνουν την, κατά τα άλλα άσπιλη και αμόλυντη, εικόνα της αριστεράς.

Λαός: Το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων. Καμία φορά το υποσύνολο των δημοσίων υπαλλήλων που αγωνίζεται για τα ιερά και όσια του, τα οποία αποκαλούμε και κεκτημένα: Μονιμότητα, αποφυγή αξιολόγησης, αμετάθετο, φραπόγαλο είναι μερικά μόνο από αυτά.

Διακυβέρνηση: Η διαχείριση της εξουσίας προς όφελος του «λαού» (με τη συριζαϊκή έννοια του όρου)

Ιδεολογία: Η περιγραφή της αναγκαιότητας να πετάξει ο γάιδαρος. Μπορεί κάποια από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να μην πιστεύουν οτι ο γάιδαρος μπορεί να πετάξει, αλλά πρέπει πάντα να παριστάνουν ότι τον βλέπουν στον ουρανό καθώς αυτό είναι που ζητά ο «λαός». Ακριβώς όπως οι ιερείς που μπορεί να μην πιστεύουν στον Θεό, αλλά δουλειά τους είναι να κάνουν ότι υπάρχει, προκειμένου να ικανοποιηθεί το ποίμνιο.

Νεοφιλελευθερισμός: Οποιαδήποτε πολιτική και οικονομική άποψη δεν είναι αριστερή και άρα είναι εχθρική για τα κεκτημένα του «λαού». Ενδεχομένως κάποιοι πονηροί να παρατηρήσουν πως το εύρος των απόψεων αυτών είναι εξαιρετικά μεγάλο για να χωρέσουν σε μια οικονομική θεωρία η οποία δεν εφαρμόζεται πουθενά στον πλανήτη Γη, αλλά αυτοί είναι σίγουρα νεοφιλελεύθεροι.

Φιλελεύθερος: Φίλος της ελευθερίας η οποία (κατά τη διάρκεια επαναστατικών περιόδων όπως αυτή που διανύουμε) δεν μπορεί παρά να είναι αντιδραστική. Ο φιλελεύθερος είναι πάντοτε εχθρός του «λαού», αλλά επειδή η έννοια της ελευθερίας είναι ακόμα υπερεκτιμημένη, είναι καλύτερο να τους αποκαλούμε φιλελέδες ώστε να μη φαίνεται ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι η ελευθερία.

Στοχοποίηση:
Είναι η οποιαδήποτε αρνητική αναφορά σε στέλεχος της κυβέρνησης ή σε κυβερνητικό βουλευτή. Αν και η πατρότητα της λέξης ανήκει στον Γεώργιο τον Νόμιμο τον Ηθικό τον Βουλγαράκη, τα στελέχη της κυβέρνησης του Αλεξίου του Ευρυμαθούς τη χρησιμοποιούν σε κάθε ευκαιρια προκειμένου να περιγράψουν την κριτική, την παρατήρηση ή ακόμα και τον ξερό χλευασμό που στρέφεται εναντίον τους.
Υπό αυτή την έννοια, η λέξη «χοντρός», όταν χρησιμοποιείται εναντίον του υπουργού Παιδείας Νίκου Κατέλη είναι στοχοποίηση (διότι τον βάζει στο στόχαστρο των κέντρων αδυνατίσματος), ενώ όταν χρησιμοποιείται για τον Θεόδωρο τον Πάγκαλο είναι μια απλή παρατήρηση του προφανούς.

Σεξισμός: Είναι η «στοχοποίηση» (με τη συριζαϊκή έννοια του όρου) θηλυκού μέλους της κυβέρνησης του Αλέξιου του Καραμανλικού ή κάποιας βουλευτίνας της κυβερνητικής παράταξης. Χρησιμοποιήθηκε πολύ κατά την περίοδο που βασίλισσα της Βουλής ήταν η Ζωή η Κωνσταντοπούλου.

Ανακρίβεια: Μια περιγραφή που –ακουσίως– δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα και η οποία γίνεται –ξαναλέω: ακουσίως– από αριστερό πολιτικό ή αριστερό δημοσιογράφο ή οποιονδήποτε αριστερό. Κάποιοι επιπόλαιοι πονηροί ταυτίζουν την «ανακρίβεια» με το «ψέμα», αλλά ξεχνούν πως το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς δεν επιτρέπει στους φορείς του να πουν ψέματα. Επειδή όμως και αυτοί –αν και πιο ηθικοί από όλους τους υπόλοιπους– παραμένουν άνθρωποι, καμιά φορά υποπίπτουν σε κάποια ανακρίβεια.

Αυταπάτη: Οι προεκλογικές εξαγγελίες αριστερών υποψηφίων. Για λόγους που ανέφερα παραπάνω ένας αριστερός υποψήφιος δεν μπορεί να λέει ψέματα ή να είναι απατεώνας.
Μπορεί όμως, εξαιτίας της παροιμιώδους αριστερής καλοσύνης (δείγματα της οποίας συχνά πυκνά βλέπουμε σε πορτρέτα του σ. Στάιν με παιδάκια) να αυταπατηθεί. Δηλαδή, να πέσει θύμα της καλής του της καρδιάς. Γι’ αυτό ακριβώς σε όλες αυτές τις περιπτώσεις –όσο καταστροφικές και αν είναι οι συνέπειες– λέμε «καλή καρδιά» και πάμε παρακάτω.

Διαπλοκή: Η σύνδεση καναλαρχών και εκδοτών με κυβερνησεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας της Δημοκρατίας. Αντιθέτως η σύνδεση καναλαρχών και εκδοτών με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ περιγράφεται με τη λέξη «νομιμότητα» ή «καλογρίτσα».
Αντιστοίχως, οι επιχειρηματίες που αναλαμβάνουν την κατασκευή δημόσιων έργων λέγονται «εργολάβοι» μόνο όταν έχουμε να κάνουμε με κυβερνήσεις συστημικές. Με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ οι άνθρωποι αυτοί ονομάζονται «εργολήπτες» και ο ρόλος τους είναι εντελώς διαφορετικός.

Βοθροκάναλα: Τα κανάλια που δεν είναι φιλικά προς την κυβέρνηση του Αλέξιου του Δημοκράτη και τολμούν να μεταδίδουν ειδήσεις που δεν προωθούν το επαναστατικό, μεταρρυθμιστικό και λαοφιλές της έργο.
Δεν πρέπει να συγχέεται με τη λέξη «τσοντοκάναλα» που είναι τα κανάλια που δεν είναι φιλικά ως προς τη Χρυσή Αυγή. Η σχετική ομοιότητα των δύο όρων δεν πρέπει να μπερδεύει, καθώς ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγή δεν έχουν τίποτα το κοινό.

Παραπληροφόρηση: Οποιαδήποτε είδηση, πληροφορία ή εκτίμηση δεν ευνοεί την κυβέρνηση του Αλέξιου του Γλωσσομαθούς και άρα το συμφέρον του «λαού».

Πηγή AthensVoice


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πολλοί οπαδοί της ιστορικής γνώσης του Φίλη, γνωστοί και άγνωστοι άθεοι, εθνομηδενιστές και, κυρίως, ορκισμένοι αντίπαλοι της Ελληνικής Ορθοδοξίας, επιμένουν να διαδίδουν την μηδενική τους ιστορική γνώση, προκειμένου να αιτιολογήσουν την επιθετική κυβερνητική πολιτική προς την σύγχρονη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας (παρεπιμπτόντως, δεν τους απασχολεί το κύμα του Ισλάμ το οποίο απειλεί την πολιτιστική και πολιτισμική φυσιογνωμία της χώρας, ούτε ασχολούνται, φυσικά, με την αλλοίωση των δημογραφικών χαρακτηριστικών ή την αύξηση της εγκληματικότητας, ενώ ταυτόχρονα μάχονται για την εισαγωγή και κυριαρχία του αθεϊσμού, αλλά κυρίως για την δημιουργία τζαμιού στην Αθήνα και εμφανίζονται ως ισλαμολάγνοι!).

Μέσα στα πλαίσια της επιχειρούμενης κυβερνητικής ενίσχυσης και ουσιαστικής επιβολής αθεϊσμού στην Ελλάδα, εμφανίζονται από καιρού εις καιρόν διάφοροι «Σημίτηδες» ή «Φίληδες» για να καταθέσουν και την δική τους «ιδεολογική ταυτότητα» την οποία επιχειρούν θρασύτατα να επιβάλουν στους Έλληνες πολίτες, κατασυκοφαντώντας και διαστρεβλώνοντας την ιστορική σχέση της Χριστιανικής Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Ισχυρό «ιστορικό» επιχείρημα, μεταξύ των άλλων, είναι η συνυπαιτιότητα της Χριστιανικής Ορθοδοξίας στην άλωση της Κωνσταντινουπόλεως και η μετέπειτα συνεργασία της με τους οθωμανούς με μοναδικό σκοπό την διάσωση της εκκλησιαστικής περιουσίας, αγνοώντας ηθελημένα πως στο δίλημμα μεταξύ υποταγής στην παπική τιάρα ή στου τούρκου το σαρίκι, η τότε ιεραρχία της Ορθοδοξίας αποφάσισε κατ’ αρχάς να αποφύγει την δογματική απειλή «αποδεχόμενη» προσωρινά «το τούρκικο σαρίκι» και να διασώσει την Χριστιανική Ορθοδοξία μέσα από μια «συμφωνία» που αφορούσε την διάσωση των εκκλησιαστικών προνομίων και επί της ουσίας να υλοποιήσει το δικό της σχέδιο στην διάσωση του Ελληνισμού. Οι δε αγώνες της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας για την απελευθέρωση ήταν συνεχείς και καταγράφηκαν ιστορικά, ενώ ταυτόχρονα μέλη της Χριστιανικής Ορθοδοξίας (ιερείς, μοναχοί) διατηρούσαν ζωντανή την ελληνική γλώσσα, την κουλτούρα, τις τέχνες και τον πολιτισμό.

Το 1575 κήρυξε επανάσταση στη Μάνη ο Αρχιεπίσκοπος Επιδαύρου Μακάριος Μελισίδης, και το 1770 στο Αίγιο ο Μητροπολίτης Πατρών Παρθένιος και στην Κόρινθο ο Μητροπολίτης Μακάριος Νοταράς.
Το 1600 και το 1609 έκανε επαναστατικό κίνημα ο Διονύσιος Φιλόσοφος, Μητροπολίτης Τρικάλων, ο οποίος τελικά βρήκε μαρτυρικό θάνατο στα Γιάννενα το 1611.
Το 1684 ο Μητροπολίτης Άμφισσας Φιλόθεος πολέμησε κοντά στην Κόρινθο με δικό του σώμα εναντίον των Τούρκων, όπου και τραυματίστηκε θανάσιμα.
Τον ίδιο χρόνο ο Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Τιμόθεος Τυπάλδος συγκρότησε επανα-στατικό σώμα με 150 κληρικούς κι έλαβε μέρος σε απελευθερωτικές προσπάθειες.
0ι Μητροπολίτες Σαλώνων Τιμόθεος, Θηβών Ιερόθεος, Λάρισας Μακάριος, Εύβοιας Αμβρόσιος, διετέλεσαν οπλαρχηγοί.
Ο Παπαβλαχάχας ήταν αρχηγός των αρματολών των Χασίων. Βρήκε, μάλιστα, τραγι-κό θάνατο από τον Αλή Πασά στα Γιάννενα.
Ο διάκος του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε' Νικηφόρος Ρωμανίδης, αφού χειροτονήθη-κε ιερέας και χειροθετήθηκε και Αρχιμανδρίτης, υπηρέτησε και διακρίθηκε ως ναυμάχος κάτω από τις διαταγές του Α. Μιαούλη.
Ο Ησαΐας Σαλώνων κήρυξε την επανάσταση στις 27.3.1821 στην περιφέρειά του, μέσα στο Μοναστήρι του οσίου Λουκά Βοιωτίας.
Η Μονή του οσίου Λουκά, μετά τη σύσκεψη του Δεσπότη Σαλώνων στα μέσα του Μάρτη του 1821 με τους οπλαρχηγούς της περιφέρειας Αθ. Διάκο, κ.ά., έγινε κέντρο επαναστατικό και κατασκευής φυσεκιών.
Ο Δ. Υψηλάντης είχε το αρχηγείο του στο Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Πέτρας.
Ο Αρχιστράτηγος της Ρούμελης Γ. Καραϊσκάκης είχε τ' ορμητήριό του στη Μονή Προυσού της Ευρυτανίας.
Ο Ιερομόναχος Σεραφείμ από το Φανάρι Θεσσαλίας ηγήθηκε της επανάστασης των Αγραφιωτών.
Το Μοναστήρι του Ομπλού Πατρών ήταν στρατηγείο των επαναστατών της περιοχής.
Ο Άνθιμος Αργυρόπουλος, ιερομόναχος, δέχτηκε στο Μοναστήρι του την οικογένεια Μπότσαρη και την περιέθαλψε, μετά την άλωση του Σουλίου. Ο ίδιος στη Ζάκυνθο, κατά τον ιστοριογράφο Π. Χιώτη, όρκισε μέλη της Φιλικής Εταιρίας το Θ. Κολοκοτρώνη, τους Β. και Κ. Πετιμεζά και τον Νικηταρά. Εργάστηκε δε ως παράγοντας με ασυνήθιστο ζήλο για την ευόδωση της Επανάστασης.
Ο Χρύσανθος Πηγάς, Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Καλαμάτας, το 1819 μπήκε στη Φιλική Εταιρία κι εργάστηκε εντατικά για την προετοιμασία της Επανάστασης. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη σύλληψη του από τους Τούρκους, το κλείσιμο του στις φυλακές της Τρίπολης, όπου μαζί με άλλους φυλακισμένους Μητροπολίτες πέθανε κι αυτός από τις κακουχίες της φυλακής.
Στη Φ. Εταιρία είχαν μυηθεί όλοι σχεδόν οι μητροπολίτες και πολλοί διακεκριμένοι ιερείς και μοναχοί και ιδιαίτερα οι αγιορείτες.
Την Επανάσταση του '21, όπως είναι γνωστό, την κήρυξε Μητροπολίτης, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, μέσα στο Μοναστήρι της άγιας Λαύρας. Έστω κι αν η ηρωική Καλαμάτα, που κήρυξε την επανάσταση στις 23 του Μάρτη και που την ευλόγησαν 24 κληρικοί, διεκδικεί τα πρωτεία, γεγονός είναι ότι τα παλληκάρια της περιοχής ορκίστηκαν μέσα στην ιστορική Μονή.
Ο Διάκος, ο Παπαφλέσσας κι ο Σαμουήλ είναι ανεπανάληπτες κληρικές μορφές του 21.
Ο Υψηλάντης έλεγε για τον Παπαφλέσσα ότι «είναι το άλλο μου εγώ».
Επίσης, είναι χαρακτηριστικό ότι ο Υψηλάντης ξεκίνησε τον απελευθερωτικό του αγώνα από την εκκλησία. Μέσα στον ι. ναό των Τριών Ιεραρχών του Ιασίου έλαβε το πολεμικό ξίφος από το Μητροπολίτη Μολδαυΐας Βενιαμίν Κωστάκη, ο οποίος ευλόγησε και τη σημαία του αγώνα του.
Ακόμα, πολλά Μοναστήρια καταστράφηκαν από τους Τούρκους γιατί λάβαιναν μέρος σ' απελευθερωτικά κινήματα. Αναφέρουμε μόνο ένα για παράδειγμα, τη Μονή Στροφάδων που κατέστρεψε ο Σουλεϊμάν Β' (1520-60). Και γενικά οι Τούρκοι κάθε τόσο ζητούσαν από την Εκκλησία τις ευθύνες για κάθε απελευθερωτικό κίνημα. Αυτήν αιματοκυλούσαν γιατί αυτήν θεωρούσαν πνευματική και εθνική Αρχή του Έθνους. Και μόνο αυτή η στάση των Τούρκων απέναντι στην Εκκλησία, της οποίας πολλές φορές σκότωναν τους φορείς της, τα λέει όλα. Είναι χαρακτηριστική και η σχετική ομολογία του Μακρυγιάννη για την τεράστια προσφορά των Μοναστηριών στον αγώνα: «...Τα μοναστήρια ήταν τα πρώτα προπύργια της επανάστασής μας... Οι περισσότεροι καλόγεροι σκοτώθηκαν εις τον αγώνα». Η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν το Α και το Ω για το υπόδουλο γένος. Το ράσο κόλπωνε μέσα του τη ρωμιοσύνη και η ρωμιοσύνη κολπωνόταν μέσα στο ράσο. Αυτό δεν μπορεί να το ανατρέψει καμιά δύναμη. Η ρωμιοσύνη και η ορθόδοξη Εκκλησία και στην περίοδο της Τουρκοκρατίας πορεύτηκαν αντάμα το δρόμο του μαρτυρίου τους, το δρόμο της σταυρικής τους πορείας κι' επιβίωσαν χάρις στην πίστη τους στην Τριαδική Θεότητα. Χάρις στην ορθόδοξη παράδοση με τις άπειρες και παντοδύναμες διαστάσεις της. Μέσα από τη βυζαντινή εικόνα και το εκκλησιαστικό μέλος, μέσα από τα συναξάρια των αγίων και μέσα από τη ζωή των αρχαίων ηρώων κρατήθηκε η ελληνική ψυχή όρθια ως ότου βρήκε τη δύναμη και τίναξε από πάνω της τον τουρκικό ζυγό.

Η Χριστιανική Ελληνική Ορθοδοξία στην δημιουργία του νέου Ελληνικού κράτους

Μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους (1828), με διάφορα νομοθετήματα επιβάλλεται κατά καιρούς η αναγκαστική απαλλοτρίωση τμημάτων της εκκλησιαστικής περιουσίας.
1α.- Στις 18 Ιανουαρίου 1833 η αντιβασιλεία του Όθωνα έφθασε στην Ελλάδα και με βασιλικά διατάγματα του 1833 και 1834 απεφάσισε τη διάλυση 400 περίπου Μοναστηριών. Η περιουσία τους περιήλθε στο δημόσιο και τα διατηρούμενα (μοναστήρια) φορολογήθηκαν. Ομοίως η περιουσία των ενοριακών ναών περιήλθε στους Δήμους. Αναφέρουν τα πρακτικά της Επιτροπής :
«Εκρίθησαν επάναγκες, οι μεν επίσκοποι να μισθοδοτώνται αυτάρκως και αναλόγως του χαρακτήρος των κατ’ ευθείαν παρά της Κυβερνήσεως.., οι δε πρεσβύτεροι διάκονοι και λοιποί υπηρέται των Εκκλησιών, κυρίως μεν παρά των Κοινοτήτων. όταν δε οι πόροι της Κοινότητος δεν εξαρκούν, η Κυβέρνησις να αναπληροί το ελλείπον από των προειρημένων πόρων». (Πρακτικά 26 Απριλίου 1833). Το μόνο αποτέλεσμα ήταν η αρπαγή της εκκλησιαστικής περιουσίας και η πώληση ιερών σκευών και κειμηλίων στα παζάρια.

1β.- Στις 13 Οκτωβρίου 1834 δημοσιεύθηκε το Διάταγμα «περί συστάσεως Εκκλησιαστικού Ταμείου». Σύντομα το Εκκλησιαστικό Ταμείο είχε ξεφύγει από τον αρχικό σκοπό χωρίς ΚΑΜΙΑ οικονομική συμπαράσταση του κλήρου. Η Πολιτεία για να καλύψει τα ακάλυπτα προέβη σε δήθεν μεταρρύθμιση και

1γ.- Στις 13 Ιανουαρίου 1838 εξέδωσε διάταγμα «Περί διαλύσεως της Επιτροπής του Εκκλησιαστικού Ταμείου». Με το διάταγμα αυτό για λόγους οικονομίας οι αρμοδιότητες της προηγουμένης Ειδικής Επιτροπής περιέχονται «εις την επί των εκκλησιαστικών Γραμματείαν».

1δ.- Ενδιάμεσα, με το Βασιλικό Διάταγμα της 20.5/1.6.1836 «περί εκκλησιαστικών κτημάτων» έγινε αναγκαστική απαλλοτρίωση (χωρίς καταβολή αντιτίμου) και άλλων τεραστίων σε έκταση κτημάτων και των σε λειτουργία Μονών, δήθεν «χάριν θεαρέστων έργων και προς οικοδομήν ιερών και αγαθοεργών καταστημάτων» (βλέπε Κων. Μ. Ράλλη, Το αναπαλλοτρίωτον της εκκλησ. περιουσίας, 1903, σσ. 28-30, 51-52). Στην περιουσία που απέμεινε επιβλήθηκε βαρύτατη έμμεση φορολογία, που όταν αυτή δεν ήταν δυνατόν να καταβληθεί, οδηγούσε σε δημόσιους πλειστηριασμούς!

1ε.- Στις 29 Απριλίου 1843 με άλλο Διάταγμα η όλη κινητή και ακίνητη εκκλησιαστική περιουσία περιέρχεται στο Δημόσιο του οποίου η επί των οικονομικών Γραμματεία αναλαμβάνει όλες τις οικονομικές υποχρεώσεις «αποκλειστικώς εις την βελτίωσιν του κλήρου… καθόσον, η της υπηρεσίας ταύτης ειδικότης εγγυάται πληρεστέραν εις αυτήν επιτυχίαν».
Δεν συμπληρώθηκαν 10 χρόνια ζωής του Εκκλησιαστικού Ταμείου και μία τεράστια Εκκλησιαστική περιουσία ενθυλακώθηκε από το Κράτος (πάντοτε αφερέγγυο) και σπαταλήθηκε χωρίς να ανταποκριθεί το κράτος ούτε κατ’ελάχιστον στις βασικές υποχρεώσεις του απέναντι στον εφημεριακό κλήρο.

2.- 20ος ΑΙΩΝΑΣ ΚΑΙ ΕΩΣ ΤΟΥ 1945
Στον 20ο αιώνα η απαλλοτριωτική «μανία» εξακολούθησε σε βάρος της εκκλησιαστικής περιουσίας. Έτσι, με τους Νόμους 1072/1917 και 2050/1920 (γνωστό ως «αγροτικό νόμο»), αλλά και άλλους που ακολούθησαν (π.χ. 2189), επιβλήθηκε η αναγκαστική απαλλοτρίωση μοναστηριακών κτημάτων, άλλοτε για την αποκατάσταση προσφύγων ή ακτημόνων και άλλοτε –αόριστα– για λόγους «προφανούς ανάγκης και δημοσίας ωφελείας».
Σημειώνουμε όσα αποκαλυπτικά αναφέρονται στο υπ’ αρ. 976/780/18.4.1947 έγγραφο του Ο.Δ.Ε.Π. προς τη Γεν. Διεύθυνση Δημόσιου Λογιστικού του υπουργείου Οικονομικών, για το μέγεθος της απαλλοτριωτικής επιβολής του Κράτους: Από το 1917 ως το 1930 απαλλοτριώθηκαν εκκλησιαστικές εκτάσεις αξίας άνω του 1.000.000.000 προπολεμικών δραχμών.
Το Κράτος καθόρισε αυτό το αντίτιμο, κατέβαλε στο Γενικό Εκκλ. Ταμείο τα 40 εκατομμύρια και οφείλει ακόμα τα 960 ! Τα περισσότερα μοναστήρια καταδικάστηκαν με τον τρόπο αυτό σε μαρασμό και λειψανδρία !
Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με υπολογισμούς κατά την πρώτη φάση μόνο, το 50% της γεωργικής γης της εκκλησίας δόθηκε σε ακτήμονες. Μάλιστα τα έτη 1919-1920 ο Μητροπολίτης Αθηνών και Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου Μελέτιος Μεταξάκης θα εκφράσει την απορία του για την κατασπατάληση αυτή και θα ζητήσει εξηγήσεις για την περιουσία. Πρότεινε εφ’όσον το Κράτος δεν δύναται να ανταποκριθεί στις αναληφθείσες υποχρεώσεις του «να επιστραφή η περιουσία αυτή στην Εκκλησία».
Ο ίδιος θα γράψει ότι η απάντησις του Υπουργείου επί του τεθέντος θέματος ήταν: «… τα βιβλία του Γενικού Εκκλησιαστικού Ταμείου, τα κτηματολόγια και τα λογιστικά της περιουσίας ταύτης δεν υφίστανται πλέον, καέντα εις πρόσφατον εν τοις γραφείοις του Υπουργείου Πυρκαϊάν»!
Με τον νόμο 4684/1931, το Κράτος επέβαλε ουσιαστικά την εκποίηση («ρευστοποίηση») ενός ακόμα μεγάλου τμήματος της εκκλησιαστικής περιουσίας, παρά τις αντιρρήσεις της Εκκλησίας.
Ό,τι εισπράχθηκε, τοποθετήθηκε σε «εθνικά χρεώγραφα και χρηματόγραφα» (μας θυμίζουν μήπως τα σύγχρονα ομόλογα ;), αλλά η αξία τους εξανεμίστηκε, σχεδόν στο σύνολό της, όταν η εθνική μας οικονομία καταποντίστηκε στη διάρκεια του Β΄ παγκόσμιου πολέμου, της ξενικής Κατοχής και του εμφυλίου που ακολούθησε.

Γενικά ως προς την περίοδο προ του 1945 πρέπει να αναφέρουμε ότι επί χρόνια την μισθοδοσία των Ιερέων είχαν αναλάβει οι πιστοί της κάθε ενορίας, οι οποίοι έριχναν τον οβολόν τους για τον Ιερέα όταν προσέρχονταν στην Θεία Λειτουργία ή κανόνιζαν κάποια τιμή με τον Ιερέα όταν επρόκειτο να τελεστεί κάποιο μυστήριο Γάμος, Βάπτιση κ.λ.π.
Υπήρχαν βέβαια και Ιερείς – συνήθως σε αγροτικές περιοχές – οι οποίοι αμείβονταν σε είδος δηλαδή από τα προϊόντα που τους έφερναν οι πιστοί. Κατάλοιπο λοιπόν του παραπάνω τρόπου αμοιβής των Ιερέων είναι να δίνεται και σήμερα από τον πιστό ένα Χ ποσό στον Ιερέα όταν τελεί κάποια ιεροπραξία π.χ. τρισάγιο στους τάφους των κοιμητηρίων.
Από το επίσημο δελτίο της Εκκλησίας της Ελλάδας «Εκκλησία», αριθμός φύλλου 44 – 45, Σάββατο 11 Νοεμβρίου 1939 διαβάζουμε (με τον τίτλο «Τυχηρά και δικαιώματα» από τον Ταλαντίου Προκόπιο) : « Ουδείς δύναται να αμφισβητήση ότι ο Ιερός Κλήρος δικαιούται της εκ μέρους των πιστών συντηρήσεως αυτού και ότι η συντήρησις του Ι. Κλήρου είναι καθήκον των πιστών έναντι της Εκκλησίας …» Και λίγο πιο κάτω ομοίως: « Η συντήρησις του Ι. Κλήρου είναι καθήκον γενικόν των πιστών. Πάντες υποχρεούνται, όπως εισφέρωσι…»

3.- 1945-1952
Το 1945 εκδόθηκε ο Α.Ν. 536/1945 «Περί ρυθμίσεως των αποδοχών του Ορθοδόξου Εφημεριακού Κλήρου της Ελλάδος, του τρόπου πληρωμής αυτών και περί καλύψεως της σχετικής δαπάνης». Από την 1 Οκτωβρίου 1945 οι ενοριακοί Ναοί απαλλάσσονται από την υποχρέωση της καταβολής της μισθοδοσίας των Ιερέων γιατί αναλαμβάνει πλέον η Πολιτεία την μισθοδοσία αυτών, κατόπιν συμφωνίας που επήλθε μεταξύ αυτής και της Εκκλησίας.
Πλην όμως τα κονδύλια για την μισθοδοσία των Ιερέων, τα αναλαμβάνει πάλι η Εκκλησία – μέσω του οβολού των πιστών τέκνων της βέβαια – διότι υποχρεούται ο κάθε ενοριακός Ναός να καταβάλει εισφορά 25% επί των ακαθαρίστων εισπράξεων στην οικεία Οικονομική Εφορία. Έτσι τα Εκκλησιαστικά Συμβούλια ήταν υποχρεωμένα ανά τρίμηνο να καταβάλουν στο Δημόσιο Ταμείο την εισφορά του 25% επί των ακαθαρίστων εισπράξεων, αλλιώς υπήρχε ο κίνδυνος να μην πληρωθούν ούτε οι μισθοί ούτε οι συντάξεις όσων Ιερέων δεν κατέβαλαν ή απέκρυπταν την αντίστοιχη εισφορά.
Και βέβαια να μην ξεχνάμε ότι όταν το Κράτος πήρε το 1949 για ΤΡΙΤΗ ΦΟΡΑ την Εκκλησιαστική Περιουσία ΣΥΜΦΩΝΗΣΕ ΝΑ ΕΠΙΒΑΡΥΝΘΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ.
Η Δ΄ Αναθεωρητική Βουλή (1946-50) και η ειδική Επιτροπή για τη σύνταξη Σχεδίου Συντάγματος, στο άρθρο 143 προέβλεπε την πλήρη απαλλοτρίωση όλης της εκκλησιαστικής περιουσίας, χωρίς αντάλλαγμα! Πρόσχημα; Η αποκατάσταση ακτημόνων καλλιεργητών και γεωργοκτηνοτρόφων.

Η Ιεραρχία αντέδρασε, η απόπειρα ματαιώθηκε, αλλά το Κράτος με το Ν.Δ. 327/1947 και αυτό της 29.10.1949 επέφερε νέα πλήγματα. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, ενώ το Σύνταγμα και του 1952 όριζε ότι «επικρατούσα θρησκεία εν Ελλάδι είναι η Ανατολική Ορθόδοξος», προέβαλε την απαίτηση να παραχωρηθεί η εκκλησιαστική περιουσία στο Κράτος.
Οι αφόρητες πιέσεις του Κράτους είχαν ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα την υπογραφή της από 18.9.1952 «Συμβάσεως περί εξαγοράς υπό του Δημοσίου κτημάτων της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ελλάδος προς αποκατάστασιν ακτημόνων καλλιεργητών και ακτημόνων γεωργικών κτηνοτρόφων», που κυρώθηκε με το Β.Δ. της 26.9/8.10.1952 (ΦΕΚ 299 Α΄).
Η Σύμβαση αυτή ήταν επαχθής για την Εκκλησία, αφού υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στο Κράτος τα 4/5 (80%) της καλλιεργούμενης ή καλλιεργήσιμης αγροτικής περιουσίας της και τα 2/3 των βοσκοτόπων. Το αντάλλαγμα; Μόλις το 1/3 της πραγματικής αξίας και κάποια αστικά ακίνητα/οικόπεδα.
Στη σύμβαση του 1952 περιέχεται η διακύρηξη του κράτους ότι η απαλλοτρίωση αυτή είναι η τελευταία και δεν πρόκειται να υπάρξει νεότερη στο μέλλον, ενώ υπάρχει και η δέσμευση ότι η Πολιτεία θα παρέχει κάθε αναγκαία υποστήριξη (υλική και τεχνική), ώστε η Εκκλησία να μπορέσει να αξιοποιήσει την εναπομείνουσα περιουσία της. Στην ίδια σύμβαση καθιερώθηκε και η "μισθοδοσία" των κληρικών από τον Κρατικό Προϋπολογισμό - του δε Αρχιεπισκόπου και των Μητροπολιτών από το έτος 1980- ως υποχρέωση του Κράτους έναντι των μεγάλων παραχωρήσεων γης στις οποίες είχε προβεί η Εκκλησία της Ελλάδος κατά την δεκαετία 1922-32.

Δηλαδή, επειδή το Κράτος αδυνατούσε να καταβάλει οποιοδήποτε αντίτιμο -όπως προέβλεπε ο νόμος του 1932- συνεφωνήθη να μισθοδοτούνται επ' άπειρον οι κληρικοί και το Κράτος δεσμεύθηκε επ' αυτού. Διευκρινίζουμε ότι η μισθοδοσία του κλήρου καλύπτει μόνο τους ιερείς και όχι τους μοναχούς ή μοναχές. Πού λοιπόν τα αναφερόμενα για –δήθεν- «δημόσιους υπαλλήλους" ; Μόνο οι τόκοι από την δημευθείσα εκκλησιαστική περιουσία φθάνουν για να θρέψουν γενιές κληρικών.
Δυστυχώς, το Κράτος με νέα διοικητικά μέτρα όχι μόνο δεν υποστήριξε, αλλά δεν επέτρεψε στην Εκκλησία να αξιοποιήσει ό,τι της απέμεινε.
Οι κρατικές Υπηρεσίες, άλλοτε αμφισβητώντας την κυριότητα, με το να ζητούν τίτλους κυριότητας από εποχές που το Κράτος μας δεν υπήρχε, άλλοτε μη δεχόμενο την εγκυρότητα ή την ισχύ αυτοκρατορικών εγγράφων ή πατριαρχικών σιγιλίων και σουλτανικών φιρμανίων, ή χαρακτηρίζοντας ως δασικές ή «διακατεχόμενες» τις μοναστηριακές εκτάσεις, στην πράξη εμπόδισαν και εμποδίζουν την Εκκλησία να αξιοποιήσει την λίγη περιουσία της.

ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ
Από το 1975 και μετά εντείνονται οι πιέσεις για τον λεγόμενο «χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους», ενώ το 1976 ο τότε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων (Γεώργ. Ράλλης) κατάρτισε σχέδιο για την παραχώρηση στο Κράτος των 3/4 (75%) της περιουσίας και η Εκκλησία να κρατούσε το υπόλοιπο 1/4 (25%). Η προσπάθειά του ναυάγησε. Ο διάδοχός του στον υπουργικό θώκο (Ιωάν. Βαρβιτσιώτης) πρότεινε πιο σκληρό σχέδιο : Το Κράτος να πάρει τα 4/5 (80%) και στην Εκκλησία να μείνει το 1/5 (20%). Κι αυτό δεν υλοποιήθηκε.
Το 1985 ο υπουργός Παιδείας (Απ. Κακλαμάνης) κατάρτισε νομοσχέδιο με θέμα «Ρύθμιση θεμάτων μοναστηριακής περιουσίας» και το επόμενο έτος ο νέος υπουργός (Αντ. Τρίτσης) εμφάνισε σχέδιο Συμφωνίας διάρκειας 100 χρόνων για ανάπτυξη της εκκλησιαστικής περιουσίας και αξιοποίησή της από τους αγροτικούς συνεταιρισμούς, που θα απέδιδαν 10% στην Εκκλησία και 5% στο Κράτος.
Ευτυχώς που και το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε, αν ληφθεί υπόψη ο βίος και η πολιτεία του συνόλου σχεδόν των καταχρεωμένων Συνεταιρισμών (εκτός εξαιρέσεων…).
Αλλά ο τότε υπουργός Τρίτσης επέμεινε. Κατάρτισε και έφερε στη Βουλή νομοσχέδιο, που ψηφίστηκε ως Νόμος 1700/1987 και υπήρξε το αποκορύφωμα της κρατικής επιβολής σε βάρος της εκκλησιαστικής περιουσίας που είχε απομείνει.
Παρά τις αντιδράσεις, η πλειοψηφία της Βουλής ψήφισε το Νόμο, με τις διατάξεις του οποίου θα άλλαζαν οι κανόνες διοίκησης, διαχείρισης και εκπροσώπησης της μοναστηριακής περιουσίας, το Κράτος θα διόριζε το Διοικ. Συμβούλιο του Ο.Δ.Ε.Π., για να διοικεί την εκκλησιαστική περιουσία, ενώ γινόταν επέμβαση και στον τρόπο διοίκησης και διαχείρισης των ενοριακών ναών κ.λπ. Η τύχη του Νόμου αυτού είναι γνωστή : Το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε την Πράξη συγκρότησης του Συμβουλίου του Ο.Δ.Ε.Π. (απόφαση 5057/1987), το Κράτος δεν τόλμησε να εφαρμόσει τους Νόμους 1700/1987 και 1811/1988, κάποιες Μονές προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για παραβίαση με τους Νόμους αυτούς άρθρων της Διεθνούς Συμβάσεως της Ρώμης και του Πρώτου Πρωτοκόλλου της.
Και δικαιώθηκαν, διότι το Δικαστήριο με την απόφασή του 10/1993/405/483/484/9.12.1994 :
(α) Διαπίστωσε ότι ο Νόμος 1700 παραβίασε θεμελιώδη δικαιώματα των ιερών Μονών για τα περιουσιακά τους δικαιώματα
(β) Ανέτρεψε τη μέχρι τότε υπέρ του Κράτους νομολογία των ελληνικών Δικαστηρίων και επέβαλε σ’ αυτά πλήρη συμμόρφωση προς τη Σύμβαση της Ρώμης
(γ) Διακήρυξε ότι οι Μονές –και άρα η Εκκλησία της Ελλάδος– δεν είναι κρατικοί οργανισμοί, έστω κι αν χαρακτηρίζονται νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου
(δ) Διασαφήνισε ότι οι Μονές μπορούν να επικαλούνται κάθε τρόπο κτήσεως της κυριότητας της περιουσίας τους (και με χρησικτησία), αφού «δεν υπάρχει κτηματολόγιο στην Ελλάδα», και διότι ήταν αδύνατη η μεταγραφή τίτλων προ του 1856 και η μεταγραφή κληροδοσιών και κληρονομιών προ του 1846, και
(ε) Επέλυσε την αμφισβήτηση, υπέρ των ιερών Μονών, του θέματος των «διακατεχομένων» (κτημάτων χωρίς νόμιμους τίτλους) τα οποία νέμεται η Εκκλησία, με το τεκμήριο της τακτικής ή έκτακτης χρησικτησίας.
Παρά το «πάγωμα» των δύο αυτών Νόμων (1700 και 1811), το 1998 επιχειρήθηκε από τη Γεν. Γραμματεία Δασών η ενεργοποίηση της Σύμβασης που προέβλεπε ο δεύτερος Νόμος, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αλλά δεν έπαψε η αναμόχλευση του θέματος «εκκλησιαστική περιουσία», όπως συνέβη το έτος 2000, όταν το Πανελλήνιο βρισκόταν σε ανησυχία και αναστάτωση για το ζήτημα της μη αναγραφής του θρησκεύματος στα νέου τύπου δελτία ταυτότητος, ή μετά το 2009, όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, ήρθε στην Ελλάδα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Τρόικα) και υπογράφτηκε το «Μνημόνιο…».

Οι προσλήψεις ιερέων και ο νόμος του κράτους

Κι ενώ τα γεγονότα μιλούν, σύγχρονοι «επαφίες» της ιστορίας τολμούν να επιτίθενται στην Ορθόδοξη Εκκλησία με θρασύτατες υποκειμενικές ιστορικές «εκδοχές» που επιχειρούν να επιβάλουν ως… πραγματικότητα προτάσσοντας τις «προσλήψεις» ιερέων την ίδια στιγμή που σιωπούν για την προσλήψεις ιμάμηδων!

Κανονισμός "Περί Εφημερίων και Διακόνων" διατάξεις των άρθρων 36 παρ. 6, 37 παρ. 2 και 38 παρ. 2 του Νόμου 590/1977 «Περί Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος» Οργανικές θέσεις Εφημερίων

1. Οι υφιστάμενες και λειτουργούσες ενορίες διατηρούνται. Σε κάθε ενορία υφίσταται μία τουλάχιστον οργανική θέση Εφημερίου.

2. Σε πόλεις με πληθυσμό άνω των 200.000 κατοίκων, σε κάθε ενορία υφίσταται μία οργανική θέση Εφημερίου ανά δύο χιλιάδες οικογένειες και δεν υπερβαίνουν τους πέντε τακτικούς Εφημέριους ανά ενορία.

3. Σε πόλεις με πληθυσμό άνω των 100.000 κατοίκων, σε κάθε ενορία υφίσταται μία οργανική θέση Εφημερίου ανά χίλιες οικογένειες.

4. Σε πόλεις με πληθυσμό έως 100.000 κατοίκους, σε κάθε ενορία υφίσταται μία οργανική θέση Εφημερίου ανά πεντακόσιες οικογένειες.

5. Σε πόλεις με πληθυσμό έως 100.000 κατοίκους και σε νησιά, όπου το ένα τρίτο τουλάχιστον του πληθυσμού είναι αλλοδαποί ή αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι, με απόφαση της Δ.Ι.Σ. μετά από σχετική γνωμοδότηση της Συνοδικής Επιτροπής επί των Δογματικών και Νομοκα-νονικών Ζητημάτων, σε ενορία άνω των τετρακοσίων οικογενειών μπορεί να διορισθεί και δεύτερος Εφημέριος.

6. Σε Ο.Τ.Α. που αποτελούν κοινώς γνωστά κέντρα παραθερισμού και έχουν τουλάχιστον τετρακόσιες μόνιμες οικογένειες, με απόφαση της Δ.Ι.Σ., μετά από σχετική γνωμοδότηση της Συνοδικής Επιτροπής επί των Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων, μπορεί να διορισθεί και δεύτερος Εφημέριος.

7. Για την εφαρμογή των παραγράφων 2-5 του παρόντος άρθρου ο αριθμός των οικογενειών ορίζεται, αφού διαιρεθεί διά του 4 ο αριθμός των Ορθοδόξων Χριστιανών της συγκεκριμένης κάθε φορά ενορίας. Προκήρυξη και κάλυψη οργανικών εφημεριακών θέσεων

1. Οι τακτικοί Εφημέριοι διορίζονται με απόφαση του οικείου Μητροπολίτου κατά την διαδικασία που περιγράφεται κατωτέρω. Εξαιρούνται από τη διαδικασία αυτή οι εφημεριακές θέσεις στους Μητροπολιτικούς Ιερούς Ναούς, στις οποίες διορίζονται οι Εφημέριοι από τους οικείους Μητροπολίτες χωρίς προηγουμένη προκήρυξη.

2. Εντός μηνός από της χηρείας εφημεριακής θέσεως, ο οικείος Μητροπολίτης με προκήρυξη του, η οποία αναγινώσκεται στον ενοριακό Ιερό Ναό, όπου υφίσταται η θέση αυτή, και δημοσιεύεται στο περιοδικό ΕΚΚΛΗΣΙΑ ή και στον τοπικό τύπο με δαπάνη του Ναού, καλεί τους βουλόμενους και έχοντες τα απαιτούμενα κανονικά και νόμιμα προσόντα, να υποβάλουν τα δικαιολογητικά τους στοιχεία μέσα σε ένα μήνα από τη δημοσίευση της προκηρύξεως στο περιοδικό ΕΚΚΛΗΣΙΑ, προκειμένου να καταλάβουν την κενή οργανική θέση Εφημερίου.

Κι ενώ υπάρχουν καταγεγραμμένα ιστορικά ντοκουμέντα, συμφωνίες και νόμοι του κράτους, για τον ιστορικό ρόλο της Χριστιανικής Ορθοδοξίας και τις σχέσεις Εκκλησίας – Κράτους, η κατά καιρούς εμφάνιση «προσωπικοτήτων» που επιχειρούν να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα για να εξυπηρετήσουν στόχους που ως μοναδικό τους σκοπό έχουν την ρήξη στην ιστορική και αλληλένδετη σχέση μεταξύ Ελληνισμού και Χριστιανικής Ορθοδοξίας, προκειμένου να προσβάλουν και τελικά να καταστρέψουν τόσο τον Ελληνισμό όσο και την Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία, κάνοντας χρήση «λογικών» που καμία σχέση δεν έχουν με την λογική, αλλά –δυστυχώς για τους ίδιους- ούτε και με την ιστορική αλήθεια.

Φυσικά, κανείς δεν περιμένει από την σημερινή ηγεσία (και τους φανατικούς οπαδούς της) της χώρας να προχωρήσουν στην έρευνα και ανάγνωση ιστορικών ντοκουμέντων που βρίσκονται σε δεκάδες (ή και εκατοντάδες) τόμους της ελληνικής ιστορίας. Θα τους προκαλούσαμε, όμως, να ερευνήσουν πόσοι ιερείς και πόσοι ιμάμηδες έχουν προσληφθεί τα τελευταία 6 (μνημονιακά) χρόνια στην Ελλάδα, αλλά και ποιά η συμβολή της Εκκλησίας στην αντιμετώπιση της εσωτερικής κοινωνικής και ανθρωπιστικής κρίσης και ποια η συμβολή της πολιτικής (ή και του Ισλάμ)... Ενδεχομένως να μην έχουν αντιληφθεί οι "αριστεριστές" και οι εγχώριοι και εξωχώριοι χορηγοί τους πως στην Χριστιανική Ελληνική Ορθοδοξία υπάρχει ένα σταθερό "φαινόμενο" που θέλει να ισχυροποιεί την Χριστιανική Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό όσο πιό ισχυρά είναι τα χτυπήματα που επιχειρούν ενίοτε από "διαφόρους" επώνυμους ή ανώνυμους. Αν, δε, οι σύγχρονοι "οπαδοί" και λοιποί υποστηρικτές του Φίλη επιθυμούν να καταστρέψουν το κράτος για να "χτίσουν" το δικό τους "ειδικό" κράτος επιβάλλοντας την δική τους "ιδεολογία" και πολιτικο-κοινωνική εκδοχή (χορηγούμενη από διάφορα ιδρύματα του Σόρος και όχι μόνο), καλά θα κάνουν να αναλογιστούντι συνέβη με τον Στάλιν και την Ορθόδοξη Ρωσία...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Σιδέρη

Δεν ξέρουμε αν ο κ. Φίλης παρουσιάζεται ως εντεταλμένος «λαγός» της κυβέρνησης, προκειμένου να αλλάξει την πολιτική ατζέντα, κάθε φορά που αυτή βρίσκεται στα δύσκολα.

Τη μια, εμφανίζεται ως ειδήμων περί του αν η αιματηρή εξολόθρευση των Ποντίων ήταν γενοκτονία ή εθνοκάθαρση, και ξεσηκώνει αχό που επικαλύπτει την τρέχουσα μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης. Δεν διαθέτει την μετριοπάθεια να κατανοήσει ότι για να αποφανθεί κάποιος από καθέδρας επ΄ αυτού, απαιτούνται γνώσεις διεθνούς Δικαίου και ιστορικής  επιστήμης, ικανότητα επιστημονικής διευκρίνισης εννοιών επί των οποίων ερίζουν ιστορικοί και διεθνολόγοι. Με την ίδια προπέτεια αποφαίνεται για την στάση της εκκλησίας στις σκοτεινές εποχές της κατοχής και της χούντας (Θα μπορούσε κάποιος να του αντιτείνει για την - μη - οργανωμένη δράση της Αριστεράς κατά της χούντας, αλλά δεν αφορά το παρόν κείμενο).

Εφόδιό του δεν είναι η ενδελεχής ιστορική γνώση, η διερεύνηση - μετά επιστημονικού βασάνου και των αντίστοιχων γνωστικών εργαλείων - των σκληρών ιστορικών εποχών. «Εφόδιό του» είναι η πολιτική μεροληψία εκπορευόμενη από την μυθολογία που κυριαρχεί στις μπροσούρες και τα άρθρα των κομματικών εντύπων της Αριστεράς. Όμως αυτό δεν είναι ιστορική επιστημονική γνώση, την οποία δικαιούται να εκφράζει ένας υπουργός. (και από την άλλη πλευρά: Οι θλιβερές μνήμες των Ποντίων, δεν μπορούν δια των συλλόγων τους, να ορίζουν πως θα ερμηνευτούν επιστημονικώς τα γεγονότα των τρομερών σφαγών και των εξοβελισμών που υπέστησαν οι πρόγονοί τους. Αυτά ορίζονται από την επιστήμη). 

Επίσης ο κ. Φίλης παρεκβαίνει των υπουργικών του δικαιωμάτων. Μια κυβέρνηση διά του έργου της, έχει δικαίωμα στην «ταξική μεροληψία» - υπέρ δηλαδή ποιων τάξεων θα δράσει - και θα κριθεί εξ αυτού στις εκλογές. Δεν έχει όμως δικαίωμα στην δημόσια μεροληπτική ανάγνωσης της ιστορίας, γιατί αυτό σημαίνει εξουσιαστική παρέμβαση διαστρέβλωσής της. 

Και το δίκιο του κ. Φίλη!

Αν ο κ. Φίλης ως απλός  … «εφαψίας» της ιστορικής γνώσης, έχει άδικο στα προαναφερθέντα, έχει το δίκιο με το μέρος του στην μεταρρύθμιση που επιχειρεί στο μάθημα των θρησκευτικών, ως αρμόδιος υπουργός. Έγκειται στην ευχέρειά του και απορρέει από τον ρόλο του που του απέδωσε ο λαός, ως μέλος εκλεγμένης κυβέρνησης.

Εν ολίγοις: Ενώ η Πολιτεία έχει προχωρήσει στην αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου, στο θέμα της άμβλωσης ή του διαζυγίου, στο θέμα της εκπαίδευσης παραμένει στα θεοκρατικά παρωχημένα!  Ωστόσο σε ένα εκκοσμικευμένο κράτος ανεξιθρησκίας, τα θρησκευτικά δεν μπορεί να είναι κατηχητικό μάθημα πίστης. Θα έπρεπε να είναι μάθημα γνώσης, ιστορίας των θρησκειών και εκμάθησης των δογμάτων τους. Το κράτος, δια της εκπαιδεύσεως, δεν δικαιούται να ταυτίζεται με ένα συγκεκριμένο θρησκευτικό δόγμα. Και είναι εκτός πλαισίου εποχής οι έντονες αντιδράσεις της Εκκλησίας, η οποία διεκδικεί το δικαίωμα να έχει λόγο και να συνδιαμορφώνει το περιεχόμενο του μαθήματος, παίζοντας το ρόλο του θρησκευτικού, εθνικού και παιδαγωγικού παιδονόμου.

Όμως η μεταρρύθμιση που επιχειρεί ο υπουργός, απαιτεί σοβαρό μετριοπαθή, εξονυχιστικό αλλά και αποφασιστικό διάλογο. Άλλωστε ο ίδιος έχει δηλώσει στον αρχιεπίσκοπο ότι «δεν θα γίνουν μονομερείς ενέργειες».

Αντί αυτού αποστεώνει, αν δεν ευτελίζει, την μεταρρυθμιστική προσπάθεια, με δηλώσεις σε τηλεπαράθυρα νυχτερινών εκπομπών, αποπνέοντας παράλληλα έναν άγαρμπο επιθετικό λόγο, ο οποίος δημιουργεί μια αύρα που επικαλύπτει την ουσία του προβλήματος - εκτός αν το κάνει σκόπιμα, για να καλύψει με αυτή, την πλήρη υποχώρηση της αριστερής κυβέρνησης στην παλιά διακηρυγμένη πρόθεσή της, για διαχωρισμό του κράτους από την εκκλησία.

Η εξέλιξη θα έχει ενδιαφέρον. Ο κ. Τσίπρας έχει παλαιόθεν άριστες σχέσεις με τον αρχιεπίσκοπο, αλλά παράλληλα ο κ. Φίλης ενέχει θέση άτυπου συμβούλου του. Όσο για το κόμμα, είναι αναφανδόν υπέρ του κ. Φίλη. Βουλευτές όμως και υπουργοί, έγιναν ταχύρυθμα επαγγελματίες της πολιτικής και αρνούνται να πάρουν θέση, για να μη δυσαρεστήσουν το χριστεπώνυμον πλήθος και χάσουν ψηφαλάκια …

ΥΓ: Να θυμίσουμε στην κυβέρνηση αυτό που τόλμησε ο Σημίτης: Την σύγκρουση με την παρεμβατικότητα της εκκλησίας σε θέματα που αφορούν αποκλειστικά την Πολιτεία.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου