Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Μαρ 2014



 
Γράφει ο Κλεισθένης 

Ουκρανολόγοι, Ρωσολόγοι, διεθνολόγοι και κάθε καρυδιάς καρύδι αναλύουν με ύφος χιλίων καρδιναλίων τα  συμβαίνοντα στην Κριμαία. Το τι ακούμε δεν περιγράφεται.


'Αλλοι, φιλοδυτικοί, καταδικάζουν την Ρωσική παρέμβαση-επέμβαση στην Κριμαία, άλλοι, Ρωσόφιλοι, ζητωκραυγάζουν υπέρ του Πούτιν.


Μερικές παρατηρήσεις που θα μας βοηθήσουν σε πιο σωστά συμπεράσματα.


Ποιος είναι ο Πούτιν; 

Ένας από τους πιο πιστούς υπηρέτες της διαβόητης KGB.  
Δεν χρειάζονται περισσότερες συστάσεις.
 
Ποιοι ανέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία στην Ουκρανία; 

Φιλοδυτικοί, τζιχαντιστές, ναζιστές και λοιποί γνωστοί και μη εξαιρετέοι. 
Δεν χρειάζονται περισσότερες συστάσεις.
 
Οι Ουκρανοί βρίσκονται μεταξύ της σφύρας και του άκμονος. 

Με ποιον να πάνε; 
Ποιον να εμπιστευτούν; 
Ποιος θέλει το καλό τους;
 
Κανένας απ'όλους αυτούς, οι μεν Ρώσοι επιθυμούν την προσάρτηση Ουκρανικών εδαφών για περαιτέρω εκμετάλλευση οι δε την ένταξη της Ουκρανίας στα δεσμά της Ε.Ε για ευκολότερη εκμετάλλευσή της.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

 
Ο ισχυρισμός για ύπαρξη ενός αντιδυτικού πόλου που θα εξασφαλίζει τα δίκαια όσων υφίστανται την δυτική καταπίεση είναι ανεδαφικός. Η Ρωσία δεν μπορεί ούτε θέλει να παίξει αυτό τον ρόλο. Θυμόμαστε παλιότερα την ύπαρξη της σοβιετικής ένωσης και τα όσα μύρια υπέφεραν οι λαοί-δορυφόροι απ' το καθεστώς της που δήθεν αποτελούσε το αντίπαλο δέος του ιμπεριαλισμού. Δυστυχώς ο ιμπεριαλισμός δεν είναι μόνο η κατάληξη του άκρατου καπιταλισμού αλλά και η απόρροια κάθε ολοκληρωτικού καθεστώτος που έχει υπέρ το δέον ισχύ.

 
Η μοίρα των λαών που δεν αυτοαποφασίζουν είναι δεδομένη, υπόδουλοι στην μια ή την άλλη δύναμη. Το δίλημμα μ'αυτόν ή με τον άλλον δεν έδωσε ούτε πρόκειται να δώσει λύσεις στα λαϊκά αιτήματα για δημοκρατία και ανεξαρτησία. Η θέση ούτε μ'αυτόν ούτε με τον άλλον αλλά με 'μένα ίσως, παρά τις δυσκολίες, δώσει φιλολαϊκές εξελίξεις για κάθε λαό. Όλα τα άλλα είναι απλώς κουβέντα να γίνεται.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Πούτιν πρέπει να έχει πέσει κάτω από τα γέλια

«Πίσω από τον φαρισαϊκό θόρυβο της καταδίκης για τη Ρωσία, το μόνο που μπορούν να κάνουν όλοι οι ηγέτες μας στη Δύση για να τιμωρήσουν τον Πούτιν είναι να ακυρώσουν τις συνόδους κορυφής και κάποια ταξίδια για ψώνια Ρώσων στο Λονδίνο», γράφει ο Σάιμον Τζένκινς στον Guardian.
«Η υποκρισία του Αμερικανού και του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών κόβουν την ανάσα, όταν κάνουν κήρυγμα, από τη γωνία ενός δρόμου στο Κίεβο, για το πόσο λάθος είναι η εισβολή σε μια μικρή χώρα. Μα καλά, δεν θυμούνται το Ιράκ ή το Αφγανιστάν, το Κοσσυφοπέδιο ή την Λιβύη;

Το σύνθημα για αυτή την κρίση έχει γίνει «το κόστος και οι συνέπειες». Ο Ομπάμα απειλεί, ο Κάμερον απειλεί. Αλλά το μόνο κόστος και οι μόνες συνέπειες στις οποίες μπορούν να συμφωνήσουν όλοι είναι να ακυρωθεί μια σύνοδος του G-κάτι σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο κάπου, και να απαγορεύσει η Βρετανία σε Ρώσους ολιγάρχες να έρχονται για ψώνια στο Harrods και να στέλνουν τους γιους τους στο Eton. Εκεί έχει καταντήσει η πανίσχυρη βρετανική αυτοκρατορία. Ο Πούτιν πρέπει να έχει πέσει κάτω από τα γέλια», τονίζει ο Τζένκινς.

«Η αλήθεια είναι ότι η δυτική διπλωματία δεν έχει καμία γλώσσα για να εκφράσει τη νέα ανικανότητά της. Κάποτε χρησιμοποιούσε φράσεις όπως «κόκκινες γραμμές» και απειλούσε με πραγματική βία. Αλλά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου οι πολιτικοί έχουν χρησιμοποιήσει τόσο ανάρμοστα αυτή την απειλή, και τόσο εξωφρενικό είναι το κόστος, που οι εχθροί την αντιμετωπίζουν σαν μπλόφα. Το Ιράν και η Συρία είναι τα πιο πρόσφατα παραδείγματα.

Την τελευταία εβδομάδα έχω διαβάσει περισσότερα από όσα θα φανταζόμουν ότι είναι δυνατόν για την επίμαχη ιστορία της Κριμαίας, για τον ρόλο της Ουκρανίας στη ρωσική ταυτότητα, και για την πολύπλοκη σχέση του Πούτιν με την ρωσική υπερηφάνεια και την παράνοια. Εχω θεωρήσει την εκ νέου κατάληψη της Κριμαίας από την Μόσχα τόσο ως κατανοητή όσο και ως παράνομη. Η νομική ωμότητα - ο Πούτιν δεν περίμενε καν το τοπικό δημοψήφισμα - συγκρίνεται μόνο με την πολιτική ωμότητα της απόπειρας του ΝΑΤΟ να τον περικυκλώσει», προσθέτει.

«Αυτό είναι ένα θέατρο στη σκηνή του οποίου οι πολεμοκάπηλοι του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον φοβούνται να βαδίσουν. Ακόμα και όταν ο ΜακΚέιν συγκρίνει χονδροειδώς τον Πούτιν με τον Χίτλερ, προσθέτει νευρικά ότι είναι κατά της στρατιωτικής δράσης. Οι δυτικοί μπορούν να φουσκώνουν και να ξεφουσκώνουν, αλλά δεν τολμούν να βομβαρδίσουν.

Η Ουκρανία αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση για όσους έχουν εμμονή με τις επεμβάσεις. Τίποτα δεν φαίνεται κατάλληλο για αυτή την περίσταση. Κάθε απειλή ακούγεται άδεια. Αλλά τουλάχιστον έχει αρχίσει να επικρατεί ο πραγματισμός», καταλήγει ο Τζένκινς.

Πηγή "Το Βήμα"

To ΝΑΤΟ κάλεσε σήμερα τη Ρωσία να αποσύρει τα στρατεύματά της στις βάσεις τους από τη χερσόνησο της Κριμαίας στην Ουκρανία, υπογραμμίζοντας ότι υποστηρίζει την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, ενώπιον της πιο σοβαρής απειλής για την ευρωπαϊκή ασφάλεια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

«Η Ουκρανία είναι ένας πολύτιμος εταίρος του ΝΑΤΟ επί σειρά ετών. Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές το ΝΑΤΟ θα σταθεί στο πλευρό της Ουκρανίας, το ΝΑΤΟ θα υποστηρίξει την κυριαρχία της Ουκρανίας, την εδαφική της ακεραιότητα και τις θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου» δήλωσε ο γενικός γραμματέας της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας Άντερς Φο Ράσμουσεν.

«Αυτή η κρίση δεν αφορά μόνο την Ουκρανία, η κρίση αυτή έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ασφάλεια και στη σταθερότητα της Ευρω-Ατλαντικής περιοχής συνολικά. Ξεκάθαρα είμαστε αντιμέτωποι με τη σοβαρότερη απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου» είπε ο Ράσμουσεν.

«Πάνω απ’ όλα καλούμε τη Ρωσία να εφαρμόσει τις διεθνείς δεσμεύσεις της και να τερματίσει τη στρατιωτική κλιμάκωση στην Κριμαία. Καλούμε τους Ρώσους να αποσύρουν τα στρατεύματά τους στις βάσεις τους και να απέχουν από οποιαδήποτε επέμβαση σε άλλη περιοχή της Ουκρανίας» τόνισε ο ίδιος.

Obama: Η Ρωσία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο

Εάν η Ρωσία συνεχίσει να παραβιάζει το διεθνές Δίκαιο, οι ΗΠΑ αλλά και η διεθνής κοινότητα θα εμμείνουν στη σκληρή τους θέση, προειδοποίησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Barack Obama σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε για την Ουκρανία.

Ο Obama εκτίμησε πως υπάρχει ακόμη περιθώριο να επιλυθεί η κρίση στην Ουκρανία και κάλεσε της Ρωσία να επιτρέψει την αποστολή διεθνών παρατηρητών στην περιοχή. Ο ίδιος κάλεσε επίσης το αμερικανικό Κογκρέσο να εγκρίνει την παροχή οικονομικής στήριξης προς την Ουκρανία.

Αναφορικά με το σχεδιαζόμενο δημοψήφισμα στην Κριμαία, ο Obama είπε πως παραβιάζει τη νομοθεσία.

Ξεχωριστα, ο Αμερικανός πρόεδρος εξέφρασε την πεποίθηση πως οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι εργάζονται ενωμένοι για την αντιμετώπιση της κρίσης.


ΕΕ: Σε τρία στάδια οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας
Κλιμακωτές πολιτικές κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, αποφάσισε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που συνεδρίασε σήμερα εκτάκτως στις Βρυξέλλες για την κατάσταση στην Ουκρανία.
Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε ο πρόεδρος της ΕΕ Χέρμαν Βαν Ρομπάι, μετά τη λήξη της Συνόδου, ανακοίνωσε ότι η ΕΕ θα λάβει κυρώσεις κατά της Ρωσίας σε τρία στάδια.
Από σήμερα η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία αποσύρονται από τις προετοιμασίες της G8 στο Σότσι της Ρωσίας και διακόπτονται οι συνομιλίες για τις θεωρήσεις διαβατηρίων Ρώσων πολιτών.
Παράλληλα, οι «28» ζητούν να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία εντός των προσεχών ημερών και να καταλήξουν σύντομα σε συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Εάν δε βρεθεί λύση μέσω της διπλωματικής οδού η ΕΕ θα προχωρήσει στη λήψη πρόσθετων μέτρων, όπως περιορισμοί στις μετακινήσεις, πάγωμα περιουσιακών στοιχείων και αναστολή των Συνόδων Κορυφής ΕΕ- Ρωσίας. Προβλέπεται, επίσης, ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης της ΕΕ θα προετοιμάσουν αυτά τα μέτρα.
Εάν η Ρωσία συνεχίσει να μη συμμορφώνεται, οι “28″ στην κοινή τους δήλωση, ανακοινώνουν την πρόθεσή τους να λάβουν και οικονομικές κυρώσεις κατά της Μόσχας.
Τέλος, ο Χέρμαν Βαν Ρομπάι ανακοίνωσε ότι η ΕΕ θα υπογράψει τη συμφωνία σύνδεσης με την Ουκρανία πριν από τις ουκρανικές εκλογές της 25ης Μαΐου.
Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία και Πολωνία καταδίκασαν τη ρωσική επέμβαση στην Κριμαία και απείλησαν με νέες κυρώσεις.


Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΑΜΝΑ



Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Η αθόρυβη και διακριτική επέμβαση του ρωσικού στρατού διασφάλισε την αναίμακτη έναρξη της διαδικασίας επιστροφής της χερσονήσου της Κριμαίας στη Ρωσία, η οποία πρέπει ήδη να θεωρείται οριστική και αμετάκλητη.
Ουδέποτε, άλλωστε, η Κριμαία ανήκε στην –ανύπαρκτη έτσι κι αλλιώς ως κράτος- Ουκρανία. Σχεδόν διακόσια χρόνια ήταν τμήμα της Ρωσίας, μέχρι το 1954 που ο Ουκρανός ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης Νικίτα Χρουτσόφ υπήγαγε διοικητικά την Κριμαία στην Ουκρανίαμε μία πράξη εσωτερικής αναδιάταξης ήσσονος πολιτικής σημασίας.

Ρώσοι κατοικούν και σήμερα την Κριμαία σε ποσοστό που υπερβαίνει το 60%, είκοσι και πλέον χρόνια μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του ουκρανικού κράτους που επακολούθησε τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.

Δεν είναι όμως η προστασία του ρωσικού πληθυσμού που ώθησε τον ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν να χρησιμοποιήσει στρατιωτικές δυνάμεις για να πετύχει την ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσία, ανεξάρτητα από την τυπική φόρμουλα που θα προσλάβει η ουσιαστική υπαγωγή εκ νέου της στρατηγικής σημασίας χερσονήσου στην εξουσία του Κρεμλίνου.
Είναι το γεγονός ότι η Κριμαία είναι το μέρος που βρίσκεται η διοίκηση του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας και της Μεσογείου. Θα συνιστούσε εθνική αυτοκτονία για τη Ρωσία και πολιτική αυτοχειρία για τον ίδιο τον Πούτιν να παρέδιδε το αρχηγείο του Πολεμικού Ναυτικού της Μόσχας σε μία συμμορία ακροδεξιών και φιλοναζιστών Ουκρανών, οι οποίοι με την καθοδήγηση των ΗΠΑ και της Γερμανίας κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία στο Κίεβο.

Πραξικόπημα στο Κίεβο
Ανεξαρτήτως της γνώμης που μπορεί να έχει κάποιος για το νόμιμο πρόεδρο της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, η ανατροπή του ήταν πέρα για πέρα πραξικοπηματική. Προφανώς και είναι εσωτερικές οι αντιθέσεις ανάμεσα στους ρωσόφιλους και τους φιλοναζιστές γερμανόφιλους Ουκρανούς και έχουν ιστορική προέλευση, δεν τις δημιούργησαν εξωτερικές δυνάμεις.

Η Ουκρανία είναι δύο χώρες σε συσκευασία μίας! Οι πληθυσμοί των δυτικών περιοχών ήταν ανέκαθεν υποτελείς σε κεντρο-ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες, της Αυστρο-Ουγγαρίας ή της Πολωνίας. Αντιθέτως, ο πληθυσμός των ανατολικών ουκρανικών περιοχών ήταν ρωσικός ή ρωσόφιλος και ρωσόφωνος, με τα εδάφη αυτά να είναι μία από τις σημαντικότερες κοιτίδες του ρωσικού έθνους. Αυτό εξηγεί και γιατί δεν υπήρξε ποτέ ουκρανικό κράτος.

Τρεις ολόκληρους μήνες, από τον Δεκέμβριο, οι Ουκρανοί ακροδεξιοί άρχισαν να διαδηλώνουν για να ανατρέψουν τον Πρόεδρο Γιανουκόβιτς, ρωσόφιλο, νόμιμα εκλεγμένο.
Πριν από ένα μήνα, στις αρχές Φεβρουαρίου, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες διοχέτευσαν στα μέσα ενημέρωσης υποκλαπείσα τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ της Αμερικανίδας υφυπουργού Εξωτερικών, Βικτόρια Νούλαντ, και του πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουκρανία, Τζέφρι Πάιατ. Στη συνομιλία αυτή οι δύο αμερικανοί αξιωματούχοι αποφασίζουν ποιον θα βάλουν… πρωθυπουργό στην Ουκρανία μετά την ανατροπή του Γιανουκόβιτς!

Η Νούλαντ είναι κατηγορηματική: πρωθυπουργός θα γίνει ο Αρσένι Γιάτσενιουκ!
«Νομίζω ότι ο Γιατς (σ.σ.: εννοεί τον Γιάτσενιουκ) είναι ο άνθρωπός μας», δηλώνει αποφασιστικά και προσθέτει: «Ξέρεις, αυτό που χρειάζεται είναι να μείνουν εκτός (σ.σ.: κυβέρνησης) ο Κλιτς (σ.σ.: εννοεί τον πυγμάχο Βιτάλι Κλίτσκο) και ο Τιαχνιμπόκ (σ.σ.: αρχηγός των νεοναζί). Πρέπει να μιλάμε με αυτούς τέσσερις φορές την εβδομάδα…».

Όλα έγιναν όπως απαιτούσε να γίνουν η αμερικανίδα υφυπουργός. Ο άνθρωπος των αμερικανών Αρσένι Γιάτσενιουκ είναι σήμερα «δια βοής»(!) πρωθυπουργός της Ουκρανίας, ενώ ο Κλίτσκο και ο Τιαχνιμπόκ δεν συμμετέχουν στην ουκρανική κυβέρνηση!

Οι δύο ολιγάρχες
Τρεις μήνες διαρκούσαν οι διαδηλώσεις στο Κίεβο, αλλά ούτε ένας βουλευτής του κόμματος του Προέδρου Γιανουκόβιτς δεν είχε περάσει με την αντιπολίτευση. Την Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου όμως κάτι συνέβη. Δεν γνωρίζουμε τι, αλλά από την επόμενη μέρα τα γεγονότα ήταν καταλυτικά.

Πρώτον, άγνωστοι οπλοφόροι άρχισαν να πυροβολούν στις 9 το πρωί στο ψαχνό τους διαδηλωτές της αντιπολίτευσης, προκαλώντας δεκάδες νεκρούς.
Δεύτερον, μέχρι να νυχτώσει η Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου είχε εγκαταλείψει τον Γιανουκόβιτς το ένα… τρίτο των βουλευτών του!
Βλέποντας ποιοι βουλευτές άλλαξαν στρατόπεδο, όλοι οι Ουκρανοί κατάλαβαν. Οι δύο ισχυρότεροι ολιγάρχες της χώρας, ο 47χρονος Ρινάτ Αχμέτοφ και ο 48χρονος Ντμίτρι Φιρτάς, είχαν εγκαταλείψει τον Γιανουκόβιτς!
Ο Αχμέτοφ όμως είχε… 60(!) βουλευτές του κυβερνητικού κόμματος του Γιανουκόβιτς απολύτως πειθήνιους και χρηματοδοτούμενους από το μεγαλύτερο ολιγάρχη της Ουκρανίας και ο Φιρτάς είχε 30 βουλευτές του ίδιου κόμματος. Λίγες ώρες αργότερα ο Γιανουκόβιτς είχε «καθαιρεθεί» από πρόεδρος της χώρας από το Κοινοβούλιο, το οποίο είχε αλλάξει και το… Σύνταγμα!
Ανοιχτό πραξικόπημα.
Φαρσοκωμωδία που οδηγεί σε τραγωδία…

Ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η ΕΕ κατήγγειλαν την πραξικοπηματική κατάληψη της εξουσίας στην Ουκρανία από ομάδες ακροδεξιών και φιλοναζιστικών συμμοριών, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτοί οι συμμορίτες ελέγχονται ή είναι οι ίδιοι πράκτορες της Ουάσινγκτον και τον Βερολίνου. Η δήθεν «παθιασμένη» με τους θεσμούς και τη νομιμότητα Ε.Ε. δεν είπε ούτε λέξη εναντίον των Ουκρανών πραξικοπηματιών.

Αυτό δεν νομιμοποιεί κατά κανένα τρόπο τη ρωσική στρατιωτική εισβολή στην Κριμαία, η οποία είναι εξόφθαλμα παράνομη. Θα ήταν όμως πολιτικά ηλίθιος ο Πούτιν, αν την ώρα που οι αμερικανοί, οι γερμανοί και οι πράκτορές τους στην Ουκρανία κατέλυαν κάθε έννοια νομιμότητας αυτός δρούσε στο πλαίσιο του… ΟΗΕ και των αρχών του διεθνούς δικαίου!

Φυσικά και είναι παράνομη η εισβολή που διέταξε στην Κριμαία, αλλά θα ήταν επικίνδυνα ηλίθιος εάν δεν την διέτασσε!

Αλίμονο στην Ευρώπη, αν ολόκληρη Ρωσία παρέδιδε το αρχηγείο του στόλου της στον Εύξεινο Πόντο και στη Μεσόγειο σε μία χούφτα ακροδεξιούς πραξικοπηματίες από την Ουκρανία.
Οι συνέπειες θα ήταν τραγικές.

Το κόλπο των κυρώσεων
Γερμανόφρονες –για να μην πούμε γερμανόδουλοι- είναι οι ακροδεξιοί κάτοικοι των δυτικών περιοχών της Ουκρανίας. Τους ναζί θαυμάζουν. Τη Γερμανία…

Την πάτησαν όμως οι Γερμανοί. Τους έριξαν οι Αμερικανοί!
Έβαλαν πρωθυπουργό στο Κίεβο τον άνθρωπό τους και ετοιμάζονται να βγάλουν πρόεδρο της Ουκρανίας στις 25 Μαΐου τη Γιούλα Τιμοσένκο, την οποία έχουν αποσπάσει από τους Γερμανούς και την έχουν προσεταιρισθεί αυτοί.

Τώρα η Ουάσινγκτον βρήκε άλλο κόλπο: τις κυρώσεις. Δήθεν για να τιμωρήσει τον Πούτιν, λέει ότι θα επιβάλει διεθνείς οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας από όλες τις μεγάλες χώρες –Ιαπωνία, Γερμανία, Αγγλία, Κίνα- αρπάζοντας ταυτόχρονα το σύνολο των καταθέσεων των ρώσων στις τράπεζες της Δύσης.

Αν όντως γίνει κάτι τέτοιο, η Ρωσία θα πληγεί πολύ σοβαρά στον οικονομικό τομέα. Σίγουρα θα αντιδράσει, εκτιμούν οι Αμερικανοί. Πώς; Κόβοντας την παροχή πετρελαίου και φυσικού αερίου στη… Γερμανία, στην Ιαπωνία, στην Κίνα! Στους ανταγωνιστές των ΗΠΑ δηλαδή, γιατί οι αμερικανοί ελάχιστο πετρέλαιο και φυσικό αέριο αγοράζουν από τους Ρώσους!
Οι Αμερικανοί έκαναν το πραξικόπημα στην Ουκρανία, αλλά θα το πληρώσουν οι Ρώσοι, οι Γερμανοί, οι Ιάπωνες και οι Κινέζοι!
Σατανικό!!!

Τι θα γίνει;
Αναφορικά με την Ουκρανία, το ερώτημα είναι άλλο. Ωραία, οι Ρώσοι πήραν την Κριμαία. Τι θα κάνουν όμως με το ρωσικό και το ρωσόφωνο πληθυσμό της υπόλοιπης Ουκρανίας; Θα τον υπερασπιστούν προωθώντας αντικειμενικά τον διαμελισμό της χώρας αυτής σε δύο ουκρανικά κράτη ή θα παρατήσουν τους υπόλοιπους Ρώσους της Ουκρανίας στη μοίρα τους, στα νύχια των ακροδεξιών και των ναζί, αφού δεν υπάρχει στις πόλεις τους αρχηγείο του… ρωσικού στόλου;

Υπάρχει θεωρητικά και η επιλογή της σταδιακής ανεξαρτητοποίησης “de facto” μέσω της διαρκούς ανυπακοής των ρωσόφωνων ουκρανικών περιοχών στις αποφάσεις των κυβερνήσεων του Κιέβου. Αυτή είναι επικίνδυνη. Οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη σύγκρουση, με πρωτοβουλία των ακροδεξιών και σε συνθήκες πολύ δυσμενέστερες για τη Ρωσία, σε στιγμή που θα επιλέξουν οι Αμερικανοί και οι Ουκρανοί άνθρωποί τους. Θα πρόκειται για σύγκρουση που πιθανότατα θα συγκλονίσει ολόκληρη την Ευρώπη, χωρίς καθόλου να αποκλείεται να την συμπαρασύρει στη δίνη της.

Ας ελπίσουμε ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί, πράγμα που προϋποθέτει οι ΗΠΑ να πάψουν να ελπίζουν ότι θα αποσπάσουν και θα καθυποτάξουν τις ρωσικές περιοχές της Ουκρανίας ή ότι ο Πούτιν θα «πουλήσει» τους ρώσους της Ουκρανίας!

Πηγή περιοδ. «Επίκαιρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Προφανώς το Αλ Τζαζίρα άρχισε να εκτελεί εργολαβίες και στην περιοχή των Βαλκανίων κι έτσι ανέλαβε την «προώθηση» της τουρκικής προπαγάνδας προκειμένου να διευκολύνει το έργο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Έτσι, προς «τέρψιν» των τουρκικών σκοπιμοτήτων και παραγράφοντας την ελληνική νομοθεσία (κάποιος από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών καλά θα κάνει να θυμίσει στους υπεύθυνους του Αλ Τζαζίρα πως η Ελλάδα είναι συντεταγμένο κράτος, με Σύνταγμα και νόμους, με θεσμικά όργανα των οποίων οι αποφάσεις είναι απαράβατες για όλους τους Έλληνες πολίτες, ενώ απαιτείται να γίνονται σεβαστές και από πολίτες άλλων χωρών), οι υπεύθυνοι του «εν πολλές αμαρτίες» (πάντα υπέρ του ισλάμ) τηλεοπτικού σταθμού προχώρησαν στην δημιουργία και προβολή ντοκιμαντέρ στο οποίο προβλήθηκε η απώλεια της ιθαγένειας Ελλήνων μουσουλμάνων που έφυγαν (οικειοθελώς) από την Ελλάδα…

Εμείς, προτείνουμε στους υπεύθυνους του Αλ Τζαζίρα να προβάλουν και τις διώξεις των Ελλήνων της Τουρκίας (και δη της Κωνσταντινούπολης) οι οποίες έγιναν με καθεστώς προγκρόμ, προκειμένου να αποδείξει ο τηλεοπτικός σταθμός πως δεν παράγει προπαγάνδα, ούτε λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Έτσι, η τουρκική προπαγάνδα σχετικά με την αξίωση των μουσουλμάνων που έφυγαν το 1955 από την Ελλάδα, να έχουν την ελληνική ιθαγένεια, έγινε ντοκιμαντέρ 45 λεπτών, το οποίο προβλήθηκε προχθές το βράδυ από το αγγλόφωνο κανάλι Αλ Τζαζίρα.
Το ντοκιμαντέρ, με τίτλο «Ανιθαγενείς», έχει ως θέμα του τα «θύματα του άρθρου 19 του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας»!

Όλα ξεκινούν από το άρθρο 19 αυτού του κώδικα, ο οποίος καταργήθηκε το 1998 και ανέφερε:
«Τα τέκνα πολιτογραφηθέντων Ελλήνων τα οποία έγιναν Έλληνες, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 11, μπορούν να αποβάλουν την ελληνική ιθαγένεια αν:
Α. Είναι αλλογενή
Β. Διατηρούν την ιθαγένεια που είχαν κατά την πολιτογράφηση του γονέα τους
Γ. Δηλώσουν τη θέλησή τους για αποβολή της Ελληνικής ιθαγένειας».

Στο ΣτΕ προσδιόρισε ότι αλλογενής είναι αυτός που στερείται ελληνικής εθνικής συνείδησης. Το άρθρο 19, βέβαια, αποτέλεσε πτυχή της ελληνοτουρκικής διαμάχης για τα μειονοτικά ζητήματα και χρησιμοποιήθηκε στρατηγικά από την Τουρκία.

Η τουρκική προπαγάνδα αξιώνει την παροχή της Ελληνικής ιθαγένειας στους χιλιάδες μουσουλμάνους που κατέφυγαν στην Τουρκία το 1955 και έκτοτε παραμένουν εκεί, χωρίς να εκδηλώσουν κανένα ενδιαφέρον για διατήρηση της ιθαγένειάς τους. Η μακρόχρονη παραμονή τους στην γείτονα χώρα και ουσιαστικά ο εκτουρκισμός τους δημιουργούν αμφιβολίες για τους πραγματικούς στόχους αυτής της απαίτησης.

Η εισδοχή χιλιάδων τούρκων –πλέον- υπηκόων στην περιοχή της Δυτικής Θράκης (αλλά ίσως και των Δωδεκανήσων) θα οδηγήσει σε άμεση δημογραφική αλλοίωση του γηγενούς πληθυσμού, ενώ θα μεταβάλει την Ελληνική μουσουλμανική μειονότητα σε υποχείριο των διαθέσεων της Τουρκίας και θα δημιουργήσει μία κρίσιμη πληθυσμιακή μάζα που θα προβάλει εθνικά χαρακτηριστικά (αυτοπροσδιοριζόμενη ως «τουρκική») λειτουργώντας προς την κατεύθυνση ικανοποίησης των τουρκικών στρατηγικών συμφερόντων, θα δημιουργήσει μηχανισμούς πίεσης προς την Ελλάδα, δημιουργώντας έτσι πλείστα όσα τεράστια πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα στις περιοχές υποδοχής και συνέχισης της παραμονής στην χώρα αυτών των πληθυσμιακών ομάδων…

Η προβαλλόμενη από το Αλ Τζαζίρα τουρκική προπαγάνδα (και η εξωτερική τουρκική πολιτική) ασκεί πιέσεις προς την ελληνική πλευρά αναγνώρισης της ιθαγένειας σε έναν άγνωστο αριθμό ατόμων που κατοικούν στην Τουρκία αλλά και σε άλλες χώρες, των οποίων η «επιστροφή» στην Ελλάδα θα είναι «αγνώστου περιεχομένου», αλλά με ταυτόχρονο σαφή προσανατολισμό την ικανοποίηση των «παγίων θέσεων» της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα…

Ειλικρινά, αναμένουμε την στάση του Ελληνικού ΥΠΕΞ και τις τυχόν υποδείξεις προς το Αλ Τζαζίρα για την υλοποίηση ντοκιμαντέρ σχετιζόμενο με τις διώξεις των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, αλλά και με τις σφαγές των Ελλήνων της Μικράς Ασίας αλλά και της Ποντιακής Γενοκτονίας…
Πραγματικά, θα είναι μία πρόκληση για το Αλ Τζαζίρα, να αποδείξει πως ενδιαφέρεται για την ιστορικά αλήθεια και όχι για την προώθηση πολιτικών με την μετατροπή του ως μέσου προπαγάνδας της τουρκικής αλυτρωτικής εξωτερικής πολιτικής.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβης ε.τ.

Ένας από τους μεγαλύτερους ιδρυτικούς μύθους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως είναι η υποτιθέμενη κατοχύρωση της ειρήνης και η οριστικά απελευθέρωση της ηπείρου από το φάσμα του πολέμου, που τόσο συχνά την κατεσπάρασσε στο παρελθόν.

Στις μεγάλες όμως διαψεύσεις των ελπίδων και των προσδοκιών που έφερε η σημερινή Ευρώπη της Μέρκελ και των ομοίων της προστίθεται τώρα και η ανασφάλεια για την ειρήνη και την συνεργασία. Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος επικρατήσεως ενός νέου ψυχροπολεμικού κλίματος και μίας νέας διαιρέσεως στην Ευρώπη.

Αυτοί που ανέλαβαν μεγάλες ευθύνες με την πολιτική που ακολούθησαν στην Ουκρανία σπεύδουν τώρα να καταγγείλουν την αντίδραση του ρώσου προέδρου Πούτιν, ως να μην ήταν αναμενόμενη και εκφράζουν την αμηχανία και την αδυναμία τους μπροστά στη ρωσική αποφασιστικότητα και τη στρατιωτική ισχύ.
Με ποια λογικά θα επέτρεπε η Ρωσία την πραξικοπηματική εγκαθίδρυση στο Κίεβο με ξένη παρασκηνιακή υποστήριξη μίας ακραίας και φανατικά αντι-ρωσικής και εχθρικής κυβερνήσεως, από ζηλωτές των ναζιστών συνεργατών του Χίτλερ, που θα λειτουργούσαν ως ενεργούμενο των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ;

Η Ουκρανία δεν είναι οποιαδήποτε χώρα για τη Ρωσία. Είναι συνυφασμένη με τη Ρωσία. Στο Κίεβο έγινε ο εκχριστιανισμός των ρώσων από το Βυζάντιο και κτίσθηκε κατ’ απομίμηση της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινουπόλεως η Αγία Σοφία του Κιέβου.
Στο Χάρκοβο και μετά στο Στάλινγκραντ ανεκόπη η χιτλερική προέλαση στη Σοβιετική Ένωση, μετά από τιτάνιες αρματομαχίες και μάχες μέχρι θανάτου στα ερείπια.
Στην Οδησσό εκτυλίσσονται οι σκηνές της επαναστάσεως του 1905, που αποθανάτισε ο Σεργκέι Αϊζενστάιν στο «Θωρηκτό Ποτέμκιν».
Η ανατολική Ουκρανία είναι κατά πλειοψηφία ρωσική και η Κριμαία ήταν ρωσική μέχρι το 1954, όταν ο τότε σοβιετικός ηγέτης Νικότα Χρουτσώφ την έδωσε στην Ουκρανία.

Από γεωπολιτική άποψη, η Ουκρανία βρίσκεται κυριολεκτικά στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας. Μία εχθρική Ουκρανία, ελεγχόμενη από ξένες, αντίπαλες δυνάμεις, θα ήταν θανάσιμος κίνδυνος για την ασφάλεια της Ρωσίας.
Τα δεδομένα αυτά δεν μπορούν να αγνοούνται στη χάραξη και στην άσκηση μίας Ευρωπαϊκής πολιτικής στην Ουκρανία, ούτε είναι επιτρεπτό να πιστεύουν ορισμένοι ευρωπαίοι ιθύνοντες ότι η Ρωσία του Πούτιν θα ανεχόταν «ειρηνικά» την απαγωγή της Ουκρανίας από τη σφαίρα της ρωσικής επιρροής και τον έλεγχό της από ξένες δυνάμεις.
Το καθεστώς Γιανουκόβιτς απεδείχθη ανάξιο και διεφθαρμένο. Αυτό όμως δεν είναι λόγος για υποστήριξη από τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση ακραίων φασιστικών δυνάμεων στο Κίεβο, με απαράδεκτη παρέμβαση στην εσωτερική πολιτική ζωή μιάς χώρας που δεν είναι ούτε μέλος του ΝΑΤΟ, ούτε μέλος της Ε.Ε., χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι παρεμβάσεις αυτές είναι θεμιτές σε χώρες που είναι μέλη του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.

Οι Ουκρανία είναι μία χώρα διαιρεμένη και η διαφύλαξη της ενότητάς της επιβάλλει συμβιβασμούς κα συνεννόηση εκτός κι αν κάποιοι επιδιώκουν Μακιαβελικά τη διαίρεσή της για να προσεταιρισθούν το ΒΔ μέρος της και να το εντάξουν στη σφαίρα επιρροής τους.

Η πολιτική στην Ουκρανία σηματοδοτεί μία επικίνδυνη αλλαγή στην Ευρωπαϊκή πολιτική
Στην κρίση της Γεωργίας το 2008 ανέλαβε διαμεσολαβητικό ρόλο ο τότε Γάλλος Πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί. Τα ρωσικά άρματα ανέκοψαν την προέλασή τους 50 χλμ πριν από την πρωτεύουσα της Γεωργίας. Γαλλία και Γερμανία είχαν τότε σαφή και σταθερή θέση υπέρ της στρατηγικής συνεργασίας με τη Ρωσία, απορρίπτοντας τις αμερικανικές πιέσεις για το αντίθετο, και αντετάχθησαν στην ένταξη της Γεωργίας και της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Θεωρούσαν αναπόφευκτη σε μία τέτοια περίπτωση την αντίδραση της Ρωσίας και την πρόκληση νέας διαιρέσεως και νέου Ψυχρού Πολέμου στην Ευρώπη.

Η πολιτική αυτή εγκατελείφθη κάτω από την πίεση των ΗΠΑ αλλά και των Ατλαντιστών συμμάχων τους, με υπερμάχους τη Μ. Βρετανία, την Πολωνία, την Σουηδία, τα Βαλτικά κράτη και τις άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Οι χώρες αυτές συντάσσονται ανεπιφύλακτα με την αμερικανική άποψη και εμπνέονται από την υπεροψία ότι ο συνασπισμός ΝΑΤΟ και Ε.Ε., δηλαδή ΗΠΑ και Ευρώπης, είναι ικανός να απωθήσει τη Ρωσία πέρα και από την Ουκρανία, με πρόσχημα την ανεξαρτησία της τελευταίας.

Οι ΗΠΑ αντιτίθενται μονίμως στην ανάπτυξη στρατηγικών σχέσεων μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας. Φοβούνται ότι οι σχέσεις αυτές αφ’ ενός θα ενδυναμώσουν περαιτέρω τη Ρωσία, την οποία εξακολουθούν να θεωρούν ως κύριο γεωπολιτικό τους ανταγωνιστή. Αφ’ ετέρου ότι θα ενισχύσουν το σύνδρομο ανεξαρτησίας της Ευρώπης από την αμερικανική ηγεμονία, όπως επίσης τη γεωπολιτική της αυτονομία. Επιδιώκουν, αντιθέτως, την όσο το δυνατό στενότερη στρατηγική σύζευξη Ευρώπης – ΗΠΑ και υπολαμβάνουν στο πνεύμα αυτό την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ ως τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Το ενιαίο αυτό στρατηγικό σύνολο σχεδιάζεται να συμπληρωθεί με την εγκαθίδρυση ενιαίας ζώνης ελεύθερου εμπορίου μεταξύ ΕΕ και Βορείου Αμερικής.

Υπογραμμίζεται, παρεπιμπτόντως, στο σημείο αυτό το τι θα σήμαινε για τη Ρωσία η υπογραφή από την Ουκρανία μίας συμφωνίας για την εγκαθίδρυση ζώνης ελεύθερου εμπορίου μεταξύ αυτής και της Ευρώπης. Η Ουκρανία έχει ήδη ειδικές εμπορικές σχέσεις με τη Ρωσία. Η Ευρώπη ετοιμάζεται να υπογράψει, ενδεχομένως επί Ελληνικής Προεδρίας, συμφωνία για την εγκαθίδρυση ζώνης ελεύθερου εμπορίου μεταξύ Ευρώπης και Βορείου Αμερικής.
Τι θα γινόταν στην περίπτωση αυτή;
Η Ρωσία θα αποκτούσε ζώνη ελεύθερου εμπορίου μέσω Ουκρανίας με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ;
Θα τερμάτιζε τις ειδικές εμπορικές της σχέσεις με την Ουκρανία, ιδιαίτερα με την Ανατολική Ρωσόφωνη Ουκρανία, όπου είναι συγκεντρωμένη η βαριά βιομηχανία της χώρας, που συνεργάζεται με τη Ρωσία;
Τι επιπτώσεις θα είχε επίσης αυτό στην Κοινοπολιτεία της Κεντρικής Ασίας, που οργανώνει υπό την αιγίδα της η Ρωσία;

Η Γερμανία θέλει μία νέα Κροατία στην Ουκρανία;
Η ξένη υποστήριξη στο Κίεβο προήλθε δυστυχώς κατά το μεγαλύτερο ίσως μέρος από μία ευρωπαϊκή χώρα, που είναι ο μεγαλύτερος οικονομικός εταίρος της Ρωσίας. Η τελευταία, μέχρι προσφάτως δεν ευθυγραμμιζόταν, μαζί με την Γαλλία, με την αμερικανική πολιτική. Η χώρα αυτή είναι η Γερμανία της καγκελαρίου Μέρκελ.

Η χώρα αυτή εισάγει το μεγαλύτερος μέρος της ενέργειας που έχει ανάγκη από τη Ρωσία. Για τον σκοπό αυτό και για την ασφάλεια του εφοδιασμού της ο προηγούμενος καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ, συνεργάσθηκε με τον ρώσο ηγέτη Πούτιν για την κατασκευή του λεγόμενου Βόρειου Αγωγού, κάτω από τα νερά της Βαλτικής Θάλασσας. Η Ουάσινγκτον άσκησε έντονες πιέσεις στη Γερμανία για να μην προχωρήσει η κατασκευή του αγωγού. Η Γερμανία όμως δεν υπέκυψε στις πιέσεις, διαβλέποντας, μεταξύ άλλων, τα τεράστια οφέλη που έχει για την γερμανική οικονομία η διεύρυνση της συνεργασίας με τη Ρωσία με αφορμή τον αγωγό.

Η Γαλλία, όπως και η Ιταλία, ακολούθησε τη Γερμανία στην ανάπτυξη στρατηγικών οικονομικών σχέσεων. Η καγκελάριος Μέρκελ επέφερε μία μεγάλη αλλαγή στη γερμανική πολιτική, παρά τα γεγονός ότι η Γερμανία είναι πλήρως εξαρτημένη από τα ρωσικό φυσικό αέριο και δεν τίθεται θέμα αναθεωρήσεως ή ακυρώσεως της σχέσεως αυτής. Η σημερινή γερμανική πολιτική επαναλαμβάνει στην Ουκρανία το προηγούμενο της Κροατίας. Υπενθυμίζεται ότι πρώτη τότε είχε σπεύσει η Γερμανία να αναγνωρίσει την Κροατία, προεξοφλώντας τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Οι Ευρωπαίοι τότε είχαν προηγηθεί των αμερικανών. Στην περίπτωση της Ουκρανίας δεν έπονται οι αμερικανοί. Ήταν παρόντες από την αρχή στην πλατεία Μαϊντάν (Ανεξαρτησίας) του Κιέβου και συνεργάζονταν με τους Ευρωπαίους, κατά πρώτο λόγο με τους Γερμανούς, ανταγωνιζόμενοι ταυτοχρόνως την επιρροή τους.

Η Γερμανία της καγκελαρίου Μέρκελ, με την αυτοπεποίθηση που της εμπνέει η δεσπόζουσα θέση που κατέκτησε η χώρα της στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του ευρώ και της ευρωζώνης και αισθανόμενη γεωπολιτικά ασφαλής υπό την αμερικανική αιγίδα, αναλαμβάνει να προωθήσει περαιτέρω στην Ουκρανία την επιρροή της και τα συμφέροντά της στην Ανατολική Ευρώπη. Επιδιώκει να δημιουργία στην περιοχή μία άτυπη εσωτερική αγορά, στην οποία θα έχουν ζωτικό χώρο επεκτάσεως το γερμανικό κεφάλαιο και η γερμανική οικονομία.

Το Κρεμλίνο αντιμετωπίζει τη συνασπισμένη αντίδραση των Δυτικών στο Κίεβο, με ακραίες, μάλιστα, δυνάμεις, που καταγγέλλουν οι ίδιοι αποτροπιασμό σε άλλες χώρες, ως πραξικόπημα και ως μία νέα πορτοκαλί επανάσταση, που στρέφεται ευθέως κατά της Ρωσίας. Η απάντηση γι αυτό είναι δυναμική και αποφασιστική. Η Μόσχα δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει την στρατιωτική της ισχύ για να περιφρουρήσει τα στρατηγικά της συμφέροντα και να αξιοποιήσει ως ευκαιρία την κρίση για να επαναφέρει, κατά πρώτο λόγο, υπό την άμεση ρωσική κυριαρχία την Κριμαία. Η Κριμαία έχει τεράστια στρατηγική σημασία για την Ρωσία. Είναι λίγο όμως γνωστό ότι έχει επίσης τεράστια γεωοικονομική σημασία. Στην ΑΟΖ της Κριμαίας έχουν εντοπισθεί μεγάλα ενεργειακά κοιτάσματα. Προσέτρεξαν γι αυτό στην περιοχή αμερικανικές και ευρωπαϊκές πετρελαϊκές εταιρείες. Προσέτρεξαν επίσης στην Ουκρανία μεγάλες αμερικανικές εταιρείες που είναι εξειδικευμένες στην εξαγωγή σχιστολιθικού αερίου. Τα μεγαλύτερα αποθέματα σχιστολιθικού αερίου εντοπίσθηκαν στην Ανατολική Ρωσόφιλη Ουκρανία, γεγονός που έχει κι αυτό την ιδιαίτερη σημασία του.

Το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση στην Ανατολική Ουκρανία εξαρτάται από το τι θα γίνει στο Κίεβο. Εάν παραμείνει στην εξουσία η σημερινή ακραία κυβέρνηση, η Μόσχα θα ενισχύσει με κάθε τρόπο τον έλεγχό της πάνω στην Ανατολική Ουκρανία, χωρίς όμως να παραιτείται από τις βλέψεις της στο Κίεβο, που είναι συνδεδεμένο με την ιστορία της και τον πολιτισμό της.
Η κατάσταση μπορεί εκ των πραγμάτων να εξελιχθεί σε διαίρεση της χώρας.
Η προοπτική αυτή, παρά τους επίσημους εξορκισμούς και τις καταγγελίες, δεν απορρίπτεται από ορισμένους στη Δύση, ιδιαίτερα από αυτούς που είχαν στο παρελθόν μακρόχρονη παρουσία και επιρροή στην περιοχή αυτή.

Τι ήθελε στο Κίεβο ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας;
Η ψυχροπολεμική ένταση στην Ευρώπη είναι το τελευταίο που χρειάζεται η Ελλάδα. Μία τέτοιου είδους ένταση αναβαθμίζει πάντοτε την στρατηγική αξία και τον ρόλο της Τουρκίας και δεν είναι προς το συμφέρον της χώρας μας. Η Ελλάδα πρέπει να υποστηρίζει σταθερά την αποκλιμάκωση και την αναζήτηση ειρηνικής λύσεως. Οι ιθύνοντες στην Ευρώπη δεν ενθυμήθηκαν την ελληνική προεδρία όταν έσπευδαν στο Κίεβο. Την ενθυμήθησαν όταν εκδηλώθηκε η ρωσική αντίδραση και όταν θα έπρεπε να στηριχθεί η ακραία κυβέρνηση στο Κίεβο.
Γιατί η Ελλάδα να στηρίξει την κυβέρνηση στο Κίεβο;
Γιατί, πολύ περισσότερο, ο υπουργός Εξωτερικών να σπεύσει εκεί και να προβεί σε απαράδεκτες δηλώσεις εναντίον της Ρωσίας, υποστηρίζοντας μία κυβέρνηση που δεν έχει τη λαϊκή νομιμοποίηση και κυριαρχείται από ακραία στοιχεία ζηλωτών του Ναζισμού;

Θα πρέπει στην κρίσιμη αυτή φάση η κυβέρνηση και ο υπουργός Εξωτερικών να έχουν πρώτα κατά νου τα συμφέροντα της χώρας και όχι να σπεύδουν να ευθυγραμμίζονται με πολιτικές που καλλιεργούν τον Ψυχρό Πόλεμο στην Ευρώπη και βλάπτουν τα Ελληνικά συμφέροντα…

Πηγή «Επίκαιρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Γεωργίου Παπασίμου
Δικηγόρου
Μέλους Δ.Σ. του «ΠΡΑΤΤΩ» 

Οι δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία, Χώρα με σημαντική στρατηγική γεωπολιτική αξία, αφού βρίσκεται στο «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας, με τις εικόνες των νεοναζί διαδηλωτών με τις μαυροκόκκινες σημαίες, καθορίζουν, μάλιστα, και τις εξελίξεις, καταδεικνύουν ότι, στο πλαίσιο ενός παρηκμασμένου και «γερασμένου» παγκόσμιου καπιταλισμού, που επιφέρει και σημαντικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις, με κυρίαρχη την στροφή και το ενδιαφέρον της στρατιωτικής υπερδύναμης των Η.Π.Α. στην Ασία, λόγω Κίνας, τα πάντα είναι δυνατά, όσον αφορά τις «θερμές εστίες έντασης» και τον πόλεμο, ως πολιτικό «εργαλείο», όχι μόνο στον Τρίτο και στον Τέταρτο Κόσμο, αλλά και στην «καρδιά» της Ευρώπης.

Και αυτή, δυστυχώς, η εξέλιξη φαίνεται να αποκτά μονιμότερα χαρακτηριστικά, εξαιτίας της παροχής του «δακτυλιδιού» των Η.Π.Α. στην Γερμανία, όσον αφορά τις διευθετήσεις στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο, φυσικά υπό την «υψηλή εποπτεία» τους. Όμως, η παράδοση και η αντίληψη της Γερμανικής πολιτικοοικονομικής «ελίτ», χαρακτηρίζεται από έντονο οικονομικό εθνικισμό, που τον βιώνουμε στον Ευρωπαϊκό Νότο, με την δημιουργία των «αποικιών χρέους» και τον «επιθετικό εξτρεμισμό», που είδαμε στην Ουκρανία, όπου επιχειρείται ο πλήρης έλεγχος της Χώρας αυτής, με ενίσχυση του ακροδεξιού κόμματος Svoboda, που, ήδη, κατέλαβε νευραλγικά πόστα στην πολιτική ιεραρχία της Ουκρανίας, με έπαθλο το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα !!!, παρά το γεγονός ότι, σε συνεργασία με τους παραστρατιωτικούς νεοναζί του Δυτικού Τομέα, έχουν εξαπολύσει πογκρόμ διώξεων κατά των κομμουνιστών και των άλλων εθνικών μειονοτήτων της Ουκρανίας, ανάμεσα στις οποίες είναι και οι Έλληνες ομογενείς.

Η βίαιη προσπάθεια «πολιτικής κατάληψης» της Ουκρανίας από το Βερολίνο, υπό την «υψηλή εποπτεία» της Ουάσιγκτον, είναι βέβαιο ότι θα υποχρεώσει την Ρωσία να παρέμβει, αφού το πιο αναπτυγμένο βόρειο και ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας έιναι φιλορωσικό, με πλειοψηφία ρωσόφωνου πληθυσμού, η, δε, κρίσιμη και ευαίσθητη στρατηγικά περιοχή της Κριμαίας ήταν διαχρονικά ιστορικά Ρωσικό έδαφος, που παραχωρήθηκε ως «δώρο» από τον Ουκρανικής καταγωγής, τότε Πρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης Χρουστσώφ. Στην διάρκεια, δε, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πέντε εκατομμύρια περίπου Ουκρανοί έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας εναντίον των Ναζί του Χίτλερ, ενώ, ταυτόχρονα, χιλιάδες, επίσης, Ουκρανοί από το δυτικό τμήμα της σημερινής Ουκρανίας, που επί δεκαετίες, πριν την συγκρότηση της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν υποτελές επί αιώνες στις Κεντροευρωπαϊκές δυνάμεις (Πολωνία, Σουηδία κ.λπ.), πολέμησαν στο πλευρό των Ναζί και διέπραξαν τεράστια εγκλήματα πολέμου.

Γίνεται αντιληπτό ότι, σε μία τέτοια Χώρα, όπου υπάρχουν αυτές οι έντονες αντιθέσεις στην κοινωνική συγκρότησή της και με τόσο ισχυρές αντιναζί μνήμες στο ήμισυ και πλέον του πληθυσμού της Ουκρανίας, η ενίσχυση των Ουκρανών νεοναζί από τον Γερμανικό και Αμερικανικό παράγοντα, προκειμένου να επιφέρουν, μέσω των διαδηλώσεων, το χάος και, στην συνέχεια, τον πλήρη έλεγχο της Χώρας από αυτές τις δυνάμεις, με δεδομένα τα σοβαρά και δικαιολογημένα συμφέροντα της Ρωσίας στην περιοχή, αποτελεί, αν μη τι άλλο, πολιτικό εξτρεμισμό. 
Ως προς τα, δε, υποτιθέμενα «κινήματα ανατροπής» σε διάφορες Χώρες, με χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτήν της Ουκρανίας, αλλά και της Βενεζουέλας, τα «φωτογραφίζει» καθαρά ο πρώην πράκτορας της CIA Phillip Agee: Ένας νέος οργανισμός της CIA εμφανίσθηκε το 1983. Η NED (National Endowment for Democracy), που χρηματοδοτείται από το Κογκρέσο για να διεισδύει σε κόμματα, συνδικάτα, φοιτητικές οργανώσεις, αγοράζει Μ.Μ.Ε. και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, για να ανατρέπει κυβερνήσεις, που αρνούνται τον 21ο Αμερικανικό Αιώνα, χρησιμοποιώντας την λαϊκή δυσαρέσκεια και τα υπαρκτά προβλήματα, που υπάρχουν και, σε συνεργασία με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ανατρέπουν κυβερνήσεις, εγκαταλείποντας την τακτική των στρατιωτικών πραξικοπημάτων.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Νίκος Ξυδάκης 

Η λεωφόρος Μακαρίου, ο πιο εμπορικός δρόμος της Λευκωσίας, μια μίνι Φιφθ Αβενιου του Νότου ας πούμε, το βράδυ είναι σκοτεινή, κανένα φως δεν εκπέμπεται από τις άδειες βιτρίνες. Τη μέρα είναι θλιβερή. Σαν την αθηναϊκή οδό Σταδίου, καθρεφτίζει το πληγωμένο σώμα της κυπριακής οικονομίας.

Πίσω από τα αλλεπάλληλα συγχαρητήρια της Ευρώπης για την πρόοδο της τρόικας, βρίσκονται χιλιάδες «κουρεμένοι» πολίτες και επιχειρηματίες, που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους και να λειτουργήσουν τις επιχειρήσεις τους. Κι αυτό σε μια χώρα όπου το ιδιωτικό χρέος ήταν πολύ υψηλό, ήδη από τα χρόνια της ανοικοδόμησης μετά την εισβολή του ’74. Σήμερα το ιδιωτικό χρέος είναι περίπου στο 300% του ΑΕΠ ― πανευρωπαϊκό ρεκόρ.

Πίσω από τα κλειστά μαγαζιά με τις πινακίδες «Πωλείται αέρας», βρίσκεται και ένας άλλος ζοφερός δείκτης, η ανεργία. Η Κύπρος δεν είχε ανεργία· το 3%-4% προ κρίσης περιλάμβανε τους μετακινούμενους από δουλειά σε δουλειά. Σήμερα πλησιάζει το 18% ― ίσως είναι η ταχύτερη μεταβολή εντός της Ε.Ε.

Σε αυτό το περιβάλλον οικονομικής και κοινωνικής αβεβαιότητας προστίθεται η πολιτική-εθνική αβεβαιότητα. Στα λόμπι των ξενοδοχείων συναντάς πολύ λιγότερους επιχειρηματίες, Ανατολικοευρωπαίους και Αραβες. Υποκαθίστανται από τεχνοκράτες διπλωματικών αποστολών και sherpas, ανιχνευτές διαθέσεων, διαπραγματευτές: μαζί με το bail in και το Μνημόνιο κατέφθασε η Λύσις του Κυπριακού. Εσπευσμένα, εξπρές, συνοπτικά, πιεστικά, πακεταρισμένη βεβιασμένα με τους υποθαλάσσιους υδρογονάνθρακες, την επαύριον του «κουρέματος» άρχισε η διαπραγμάτευση του Κυπριακού.

Δέκα χρόνια από το δημοψήφισμα απόρριψης του σχεδίου Ανάν, νεκρού πλέον υποτίθεται, και τρία χρόνια μετά το ναυάγιο των διμερών διαπραγματεύσεων Χριστόφια-Ταλάτ, το νέο σχέδιο λύσης, όπως προδιαγράφεται με δημιουργικές ασάφειες στην κοινή διακήρυξη Αναστασιάδη-Ερογλου, επαναφέρει υπό δυσμενέστερους όρους το «νεκρό» σχέδιο Ανάν, καταργώντας ουσιαστικά την Κυπριακή Δημοκρατία και προωθώντας ένα αμφιβόλου βιωσιμότητας μόρφωμα δύο συνιστώντων κυρίαρχων κρατών, δύο ιθαγενειών και μιας αδύναμης ομοσπονδίας υπό τη σκέπη των εγγυητριών δυνάμεων, βασικά της Τουρκίας. Πρόκειται για ένα μη βιώσιμο και λειτουργικό κρατικό μόρφωμα, ρατσιστικό και διχοτομικό, χωρίς ανάλογο στη διεθνή δικαιική και πολιτειακή εμπειρία, που παραβιάζει κατάφωρα το ευρωπαϊκό κεκτημένο σε μια χώρα-μέλος της Ε.Ε. Αναλογίες μπορούν να βρεθούν μόνο σε αποτυχημένα κράτη ή junk states, συγκαλυμμένα προτεκτοράτα.

Το γεωπολιτικό περιβάλλον έχει αλλάξει άρδην στη ΝΑ Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. 
Είναι προφανές ότι ο απώτερος γεωπολιτικός στόχος είναι η στρατηγική επανασύνδεση Τουρκίας και Ισραήλ, μέσω του ενεργειακού δικτύου, και με σκαλοπάτι-μαξιλάρι την Κύπρο. Τον στόχο φαίνεται να επιδιώκουν ζωηρά οι ΗΠΑ, με την υποστηρικτική ανοχή των Βρυξελλών. 
Σε αυτό το περίπλοκο ρευστό περιβάλλον, Κύπρος και Ελλάδα, λόγω επιτήρησης και οικονομικής δυσπραγίας, δεν διαθέτουν προς στιγμήν το απαραίτητο πολιτικό κεφάλαιο για να διαπραγματευτούν λυσιτελώς. Χρειάζεται χρόνος. Ενδεχόμενη εμπλοκή σε οριστικές λύσεις υπό δυσμενείς όρους, χωρίς δυνατότητες άμεσης απεμπλοκής, μπορεί να αποβεί μοιραία, με ιστορικές συνέπειες για την ακεραιότητα και τη γεωπολιτική σημασία των δύο ελληνικών κρατών. 
Και οι υδρογονάνθρακες, που προβάλλονται τώρα από τις κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας ως ελπίδες για μελλοντική ανάκαμψη, μπορεί να αποβούν γεωπολιτική κατάρα, όπως εύστοχα έχουν περιγράψει το ζήτημα οι Ισραηλινοί. 
Αλλά όπως δείχνει και η αποχώρηση του ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση Αναστασιάδη, όλα είναι ανοιχτά, σε Κύπρο και Ελλάδα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το αμερικανικό αντιτορπιλικό USS Truxtun εισέρχεται στην Μαύρη Θάλασσα για προγραμματισμένες ασκήσεις με ρουμανικά και βουλγαρικά πλοία 

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Το αμερικανικό πυραυλοφόρο αντιτορπιλικό USS Truxtun, οδεύει προς την Μαύρη Θάλασσα σήμερα Πέμπτη για να πραγματοποιήσει αυτό που περιγράφεται ως «ανάπτυξη ρουτίνας» η οποία είχε προγραμματιστεί πολύ πριν από την κρίση στην Ουκρανία, αναφέρει το διεθνές πρακτορείο Reuters.

Η ανακοίνωση ήρθε μια ημέρα μετά την αποκάλυψη των σχεδίων του Πενταγώνου, περί ενίσχυσης με επιπλέον αριθμό μαχητικών αεροσκαφών των ΗΠΑ στις χώρες της Βαλτικής, με αποστολή τον έλεγχο του εναερίου χώρου από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Κίνηση η οποία υλοποιήθηκε στα πλαίσια των εκτάκτων «μέτρων ασφαλείας» της συμμαχίας, για να καθησυχάσουν αρχικά τους συμμάχους που είχαν θορυβηθεί από την αποτελεσματική ρωσική στρατιωτική επιχείρηση στην χερσόνησο της Κριμαίας, αναφέρει το πρακτορείο.

Στην Κριμαία και στην Μαύρη Θάλασσα βρίσκεται η ρωσική στρατιωτική βάση της Σεβαστούπολης.

Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ σε ανακοίνωση του ανέφερε ότι το αντιτορπιλικό Truxtun έφυγε από την Ελλάδα την Πέμπτη και βρίσκεται καθ 'οδόν προς τη Μαύρη Θάλασσα για να διεξάγει ναυτική άσκηση με ρουμανικές και βουλγαρικές ναυτικές δυνάμεις επιφανείας.

«Στην Μαύρη Θάλασσα, το αμερικανικό πλοίο θα πραγματοποιήσει επίσκεψη σε λιμένες, αφού προηγουμένως περατώσει τις προγραμματισμένες ασκήσεις με τους συμμάχους και τους εταίρους του στην περιοχή», δήλωσε το αμερικανικό ναυτικό σε ανακοίνωση του, χωρίς να αναφέρει πρόσθετες λεπτομέρειες.

«Οι ναυτικές Επιχειρήσεις του πυραυλοφόρου αντιτορπιλικού Truxtun στην Μαύρη Θάλασσα είχαν προγραμματιστεί πολύ πριν από την αναχώρησή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες», αναφέρει η ανακοίνωση.

Το πλοίο, το οποίο έχει πλήρωμα 300 ναυτικούς και αποτελεί μέρος της αμερικανικής αρμάδας του αεροπλανοφόρου «George HW Bush».

Υπενθυμίζεται ότι το αμερικανικό αντιτορπιλικό USS Taylor βρίσκεται στην Σαμψούντα και απέναντι βρίσκεται ο μισός ρωσικός στόλος!!!

Σχόλιο: Στο ίδιο μοτίβο είναι οι δηλώσεις ρώσων και αμερικανών αξιωματούχων για την διεξαγωγή σωρείας ασκήσεων από τις δύο πλευρές, ειδικά τώρα που τα « νεύρα είναι τεντωμένα». «Οι ασκήσεις ήταν προγραμματισμένες», απαντούν όλοι οι αξιωματούχοι λες και τα ήξεραν όλα από πριν. Πλάκα μας κάνουν…





Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Τα γεγονότα στην Ουκρανία επιβεβαιώνουν ότι ο Ψυχρός Πόλεμος μπορεί να μπήκε στο ράφι, μπορεί να άλλαξε μορφή, αλλά δεν έγινε παρελθόν.
Παρελθόν έγινε η ιδεολογική αντιπαράθεση Δύσης – Ανατολής, αλλά όχι και ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός. Οι Δυτικοί επεδίωκαν να κρατήσουν, εάν ήταν δυνατόν εσαεί, τη Ρωσία στα γόνατα, όπως συνέβαινε επί Γέλτσιν. Με τη βοήθεια και των υψηλών τιμών του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και άλλων πρώτων υλών όμως ο Πούτιν κατάφερε να ξαναστήσει την «Αρκούδα» στα πόδια της. Όταν, μάλιστα, ένιωσε ότι είναι αρκετά ισχυρή, διεκδίκησε δυναμικά πρωταγωνιστικό ρόλο στη διεθνή σκηνή.

Οι Δυτικοί ποτέ δεν εγκατέλειψαν το σχέδιό τους να περικυκλώσουν γεωπολιτικά τη Ρωσία, ώστε να περιορίσουν τον ρόλο της. Η επέκταση της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη δημιούργησε θετικά για τη Δύση τετελεσμένα και στρίμωξε τη Μόσχα. Οι αμερικανοί όμως δεν τα πήγαν εξίσου καλά στην Κεντρική Ασία. Ο Πούτιν κατάφερε σε σημαντικό βαθμό να ανακτήσει την γεωπολιτική επιρροή στο μαλακό υπογάστριο της χώρας του.

Το κρίσιμο διακύβευμα σε αυτό τον υποβόσκοντα ανταγωνισμό ήταν ο έλεγχος της Ουκρανίας. Η φιλοδυτική «πορτοκαλί επανάσταση» ανέτρεψε το μετασοβιετικό φιλορωσικό καθεστώς, αλλά η οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με τις πιέσεις της Μόσχας, επανέφερε τη χώρα στη ρωσική σφαίρα επιρροής. Η Ουκρανία όμως ήταν και παραμένει διχασμένη χώρα. Οι δυτικές και βορειοδυτικές επαρχίες διαπνέονται από αντιρωσισμό και είναι στραμμένες προς δυσμάς. Αντιθέτως, οι πιο πλούσιες ανατολικές και νοτιο-ανατολικές επαρχίες είναι στραμμένες προς τη Ρωσία. Εκεί, άλλωστε, ο πληθυσμός είναι Ρώσοι και Ουκρανοί που κατά κανόνα θεωρούν τον εαυτό τους παρακλάδι του ρωσικού έθνους.

Το διεφθαρμένο και αυταρχικό καθεστώς του Γιανουκόβιτς τροφοδότησε τις αντιδράσεις της άλλης Ουκρανίας. Οι αντιδράσεις προσέλαβαν διαστάσεις εξέγερσης όταν η εκλεγμένη κυβέρνηση αρνήθηκε να υπογράψει συμφωνία σύνδεσης με την Ε.Ε. Αναμφίβολα, οι δυτικές υπηρεσίες έβαλαν ποικιλοτρόπως το χεράκι τους. Αναμφίβολα, τη βρώμικη δουλειά στην τελική φάση της εξέγερσης την έκαναν τα ένοπλα νεοναζί κομάντο. Η εξέγερση όμως δεν ήταν ένα στημένο πραξικόπημα. Απλώς αντανακλούσε τα «θέλω» της δυτικόφιλης Ουκρανίας.

Η ανατροπή του Γιανουκόβιτς και ο έλεγχος από τους αντιρώσους ακροδεξιούς κρίσιμων τομέων του κράτους ήταν η πρόκληση για τη Μόσχα. Αυτό όμως που έφερε τον κόμπο στο χτένι ήταν η σαφής πρόθεση του νέου καθεστώτος να προσδέσει την Ουκρανία στην Ε.Ε. επειδή θα δημιουργούσε τετελεσμένο. Ο Πούτιν είχε συνείδηση πως εάν δεν αντιδρούσε θα έχανε οριστικά την Ουκρανία. Δεν μπορούσε, όπως στο παρελθόν, να ελπίζει σε μελλοντική νίκη των φιλορωσικών δυνάμεων.

Πρώτη απάντηση
Η αναίμακτη κατάληψη της γεωπολιτικά κρίσιμης Κριμαίας είναι η πρώτη απάντηση της Ρωσίας. Χωρίς την Κριμαία, η ρωσική παρουσία στη Μαύρη Θάλασσα και πολύ περισσότερο στη Μεσόγειο, θα συρρικνώνονταν δραματικά. Οι Δυτικοί αντιδρούν με υψηλούς τόνους, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αποδεχτούν τα τετελεσμένα. Για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν στη Γεωργία) έδρασαν τυχοδιωκτικά. Παραβίασαν τη συμφωνία της 21ης Φεβρουαρίου για συμβιβασμό του καθεστώτος Γιανουκόβιτς με τους εξεγερθέντες, πιστεύοντας ότι θα μπορούσαν ανέξοδα να δημιουργήσουν θετικά γι αυτούς τετελεσμένα. Υποτίμησαν κραυγαλέα την αποφασιστικότητα της Μόσχας, ενώ δεν είχαν δυνατότητα να αποτρέψουν την αντίδρασή της.

Αναμφίβολα, η Ρωσία παραβίασε τη διεθνή νομιμότητα, αλλά οι σχετικές καταγγελίες των Δυτικών βρωμάνε από υποκρισία. Όλα εκείνα για τα οποία κατηγορούν σήμερα τον Πούτιν, τα έχουν κάνει και οι ίδιοι. Γιατί, άραγε, είναι δόγμα η ακεραιότητα της Ουκρανίας και δεν ήταν η ακεραιότητα της Γιουγκοσλαβίας; Εξίσου κραυγαλέο είναι και το γεγονός ότι δεν δίστασαν να συμμαχήσουν με τους νεοναζί προκειμένου να προωθήσουν τα σχέδιά τους.

Οι απειλές του Ομπάμα ότι θα απομονώσει τη Ρωσία και θα της επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις, το μόνο που καταδεικνύουν είναι η πολιτική αμηχανία και αδυναμία του. Οι Δυτικοί μπορούν να τη γρατζουνίσουν, αλλά το κόστος, ειδικά για την Ευρώπη, θα είναι μεγαλύτερο. Υπενθυμίζουμε ότι η ΕΕ είναι πολύ εξαρτημένη από το ρωσικό αέριο. Εάν σταματούσε η ροή του, το πλήγμα για την καθημερινότητα αλλά και για τη βιομηχανική παραγωγή, ειδικά της Γερμανίας, θα ήταν καταλυτικό.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν ο Πούτιν θα ωθήσει σε απόσχιση από το Κίεβο κι άλλες ανατολικές επαρχίες της Ουκρανίας, επιβάλλοντας μία διχοτόμηση που να ανταποκρίνεται σε γενικές γραμμές στον υφιστάμενο βαθύτερο ιδεολογικοπολιτικό διχασμό της.
Οι διαδηλώσεις ρώσων και φιλορώσων ήδη προετοιμάζουν πολιτικά το έδαφος και όλα δείχνουν ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Παραλλήλως η Μόσχα πιέζει οικονομικά το Κίεβο σταματώντας την εκταμίευση του δανείου και καταργώντας τις προνομιακές τιμές με τις οποίες προμήθευε φυσικό αέριο στην Ουκρανία.

Για να αποφύγει την πτώχευση, το νέο καθεστώς ζητάει από τη Δύση οικονομική βοήθεια. Η ΕΕ και το ΔΝΤ θα δώσουν δάνεια, αλλά από τις πρώτες δηλώσεις προκύπτει η πρόθεσή τους να θέσουν σκληρούς όρους, όπως π.χ. η απελευθέρωση της τιμής του αερίου. Εάν όμως τελικώς επιβληθούν τέτοια μέτρα, θα προκαλέσουν κοινωνικές αντιδράσεις, δεδομένου ότι κατά κανόνα οι Ουκρανοί επιβιώνουν με δυσκολία.
Με άλλα λόγια, το όνειρο του «δυτικού παραδείσου» θα θολώσει, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στο πολιτικό επίπεδο και για την ακρωτηριασμένη Ουκρανία.

Πηγή «Επίκαιρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου