Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Οκτ 2014

Του Σταύρου Λυγερού 

Η έναρξη της γεώτρησης στο κοίτασμα Ονασαγόρας (θαλάσσιο οικόπεδο 9) από την κοινοπραξία της ιταλικής ΕΝΙ και της κορεατικής KOGAS έδωσε την αφορμή στην Τουρκία να κλιμακώσει τις προκλήσεις της με σκοπό την έμπρακτη αμφισβήτηση του δικαιώματος της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλευθεί τον ενεργειακό πλούτο της.

Υπενθυμίζουμε πως όταν η Λευκωσία είχε ανακηρύξει ΑΟΖ, η Άγκυρα είχε αντιδράσει με απειλητικές δηλώσεις. Στις αρχές του 2007 είχε ανακοινώσει ότι «είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει τα δικαιώματα και συμφέροντά της στην Ανατολική Μεσόγειο και δεν πρόκειται να επιτρέψει την προσβολή τους». Στις 19 Οκτωβρίου 2008 ο Τούρκος αρχηγός ΓΕΝ ναύαρχος Μετίν Ατάτς είχε δηλώσει: «Εκτιμώ ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί εστία προστριβών και συγκρούσεων λόγω της πετρελαϊκής σπουδαιότητας που θα αποκτήσει προσεχώς. Εξαιτίας των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί σε έναν δεύτερο Αραβικό Κόλπο. Η Τουρκία πρέπει να επαγρυπνεί και να αντιδράσει».

Η Λευκωσία δεν είχε πτοηθεί. Προχώρησε σε συμφωνίες με μεγάλες διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες για την πραγματοποίηση ερευνών, αφού προηγουμένως είχε οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο, με το Ισραήλ και εν μέρει με τον Λίβανο. Οι Τούρκοι είχαν πραγματοποιήσει και στρατιωτικές παρενοχλήσεις, αλλά οι έρευνες συνεχίσθηκαν. Το ίδιο συνέβη και με την πρώτη γεώτρηση, στο κοίτασμα Αφροδίτη (θαλάσσιο οικόπεδο 12), η οποία απέδωσε καρπούς.

Ο λόγος που έπεσε στο κενό ο τουρκικός τσαμπουκάς είναι ότι τόσο η Ουάσιγκτον όσο και η ΕΕ αναγνώρισαν ρητά το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλευθεί τον ενεργειακό πλούτο της. Τώρα, όμως, που οι νεοοθωμανοί θεωρούν ότι η Δύση τους έχει ανάγκη για να αναχαιτίσει το Χαλιφάτο, επιχειρούν να εκμεταλλευθούν την ευκαιρία για να καταφέρουν αυτό που δεν είχαν καταφέρει προ ετών. Είναι επιβεβαιωμένο, άλλωστε, ότι επειδή διαβλέπουν πως δεν θα μπορούν για πολύ ακόμα να αναχαιτίσουν τον κουρδικό αλυτρωτισμό, αναζητούν αντάλλαγμα στο τόξο Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη.

Αυτή τη φορά, η Άγκυρα δεν περιορίσθηκε σε απειλητικές δηλώσεις και σε στρατιωτικές παρενοχλήσεις. Έκανε ένα ακόμα βήμα με σκοπό να δημιουργήσει τετελεσμένο σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εξέδωσε νότα, με την οποία εντελώς παρανόμως δεσμεύει για έρευνες εντοπισμού ενεργειακών κοιτασμάτων μία θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κύπρου! Το σχετικά νεοαποκτηθέν σκάφος Μπαρμπαρόσα έχει τη δυνατότητα διεξαγωγής τέτοιων ερευνών. Σαν να μην έφθανε αυτό, οι νεοοθωμανοί ανακοίνωσαν και την πρόθεσή τους να στήσουν πλατφόρμα άντλησης φυσικού αερίου πάνω από κοίτασμα στην ίδια περιοχή.

Η Τουρκία, όμως, δεν έχει κανένα δικαίωμα στη θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κύπρου. Μια ματιά στον χάρτη το καταδεικνύει. Ακόμα και οι πιο τραβηγμένες από τα μαλλιά ερμηνείες του Δικαίου της Θάλασσας αδυνατούν να της δώσουν το παραμικρό νομικό έρεισμα. Μιλώντας για λογαριασμό των Τουρκοκυπρίων προβάλλει δύο ισχυρισμούς:
  • Πρώτον, οι Ελληνοκύπριοι δεν έχουν δικαίωμα να συνάπτουν καμία διεθνή συμφωνία (όπως οι συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο και το Ισραήλ και όπως οι συμφωνίες με διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες) πριν λυθεί το Κυπριακό.
  • Δεύτερον, οι Τουρκοκύπριοι έχουν ισότιμα δικαιώματα σε ολόκληρη την Κύπρο, άρα και στα ενεργειακά κοιτάσματα νοτίως της Μεγαλονήσου, και δεν παραιτούνται από αυτά.
Η κυπριακή κυβέρνηση αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ ως νόμιμη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας συνολικά και έχει όλα τα σχετικά δικαιώματα. Η κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου από τουρκικά στρατεύματα δεν επιτρέπει στη Λευκωσία να ασκεί την εξουσία της εκεί, αλλά δεν της περιορίζει τα άλλα δικαιώματά της. Κατά συνέπεια, ο ισχυρισμός ότι δεν μπορεί να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες είναι παντελώς αβάσιμος και αυθαίρετος σε βαθμό γελοιότητας. Επιπροσθέτως, η λύση του Κυπριακού είναι μια τελείως ανεξάρτητη διαδικασία από την τρέχουσα άσκηση της κυριαρχίας εκ μέρους της νόμιμης κυβέρνησης.

Ας πάμε τώρα στον δεύτερο τουρκικό ισχυρισμό. Η διατύπωση «οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα σε ολόκληρη την Κύπρο» είναι παραπλανητική. Σε αντίθεση με τη διεθνή κοινότητα που αναγνωρίζει ένα κράτος στην Κύπρο, η Άγκυρα και οι Τουρκοκύπριοι ισχυρίζονται ότι από το 1983, οπότε ανακήρυξαν την “Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου”, στην Κύπρο υπάρχουν δύο κράτη. Σύμφωνα, λοιπόν, με την επίσημη τουρκική θέση, οι Τουρκοκύπριοι έχουν πλήρη κυριαρχικά δικαιώματα στη βόρεια Κύπρο (και στην ΑΟΖ που της αντιστοιχεί), αλλά κανένα δικαίωμα στη νότιο Κύπρο και κατ’ επέκτασιν στην ΑΟΖ που της αντιστοιχεί.

Η Άγκυρα και η τουρκοκυπριακή ηγεσία, όμως, παίζουν σε δύο ταμπλό. Αναλόγως με το τι κάθε φορά τις βολεύει, άλλοτε επικαλούνται τη δική τους επίσημη θέση για ύπαρξη δύο κρατών κι άλλοτε τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, βάση των οποίων ιδρύθηκε η συνεταιρική Κυπριακή Δημοκρατίας. Είναι κραυγαλέο, όμως, Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι να επικαλούνται συμφωνίες, τις οποίες οι ίδιοι κατέλυσαν με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Είναι ενδεικτικό, μάλιστα, ότι η Λευκωσία και η Αθήνα δεν έχουν καταγγείλει την κραυγαλέα αυτή αντίφαση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Οι δηλώσεις και του προηγούμενου προέδρου Χριστόφια και του σημερινού προέδρου Αναστασιάδη ότι οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν μέρισμα από τον ενεργειακό πλούτο είναι άστοχες. Σ’ όλο τον κόσμο ισχύει ότι ο ενεργειακός πλούτος μίας χώρας ανήκει στο νόμιμο κράτος και όχι σε κάθε πολίτη ξεχωριστά. Τα έσοδα τα διαχειρίζεται η νόμιμη κυβέρνηση και δεν τα μοιράζει στους πολίτες. Μόνο, λοιπόν, εάν λυθεί το Κυπριακό οι Τουρκοκύπριοι θα επωφεληθούν από τον ενεργειακό πλούτο και μάλιστα εμμέσως, όπως κάθε άλλος πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Άγκυρα πατάει και σε τέτοιες δηλώσεις για να δημιουργήσει τετελεσμένα. Δεν μπορεί, όμως, με δικά της μέσα να στήσει πλατφόρμα για την εκμετάλλευση ενεργειακού κοιτάσματος εντός της οριοθετημένης κυπριακής ΑΟΖ. Θεωρείται μάλλον απίθανο διεθνής εταιρεία να συμπράξει σε μία τόσο εξόφθαλμη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Ούτε αναμένεται πως θα εμποδίσει με στρατιωτικά μέσα την εν εξελίξει γεώτρηση. Μία τέτοια πράξη θα την έφερνε αντιμέτωπη όχι μόνο με την Ιταλία (η ΕΝΙ είναι κρατική ιταλική εταιρεία), αλλά και με την ΕΕ και με την Ουάσιγκτον. Ο αντιπρόεδρος Μπάιντεν προ ημερών προειδοποίησε ξεκάθαρα τον Ερντογάν να αποφύγει τέτοιες ενέργειες.

Όλα δείχνουν, λοιπόν, ότι η τουρκική πρόκληση δεν θα προχωρήσει πέρα από τις έρευνες που θα πραγματοποιήσει το Μπαρμπαρόσα και ως εκ τούτου δεν θα μετεξελιχθεί σε θερμό επεισόδιο. Οι Ελληνοκύπριοι, άλλωστε, δεν έχουν τη δυνατότητα να τις αποτρέψουν με στρατιωτικά μέσα.

Η Αθήνα αποφεύγει να αναμιχθεί. Το μόνο που έκανε ήταν να προβεί σε διάβημα διαμαρτυρίας προς τον Τούρκο πρεσβευτή. Σύμφωνα, μάλιστα, με αξιόπιστες κυπριακές πηγές, ο Σαμαράς απάντησε αρνητικά στο αίτημα του προέδρου Αναστασιάδη να μεταβεί για μία σύντομη επίσκεψη στη Λευκωσία με σκοπό να φανεί ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι μόνη. Το ενδεχόμενο, τέλος, η Ουάσιγκτον και η ΕΕ με συνδυασμένες και ισχυρές πιέσεις προς τον Ερντογάν να αποτρέψουν τις έρευνες του Μπαρμπαρόσα στην κυπριακή ΑΟΖ δεν φαίνεται πολύ πιθανό στην παρούσα συγκυρία.
Με τις προκλήσεις της, η Άγκυρα δεν αποσκοπεί μόνο στην έμπρακτη αμφισβήτηση του δικαιώματος της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλευθεί τον ενεργειακό πλούτο της. Αποσκοπεί και στην άσκηση πιέσεων προς τη Λευκωσία για να υποκύψει στις νέες υπερβολικές απαιτήσεις που έχει προβάλει η τουρκική πλευρά στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για τη λύση του Κυπριακού.

Υπενθυμίζουμε ότι απαντώντας στην τουρκική πρόκληση, η Λευκωσία –μεταξύ άλλων– αποφάσισε και να αναστείλει αυτές τις διαπραγματεύσεις. Εάν κρίνουμε, όμως, από το παρελθόν, όταν η τουρκική πρόκληση ολοκληρωθεί και η ένταση υποχωρήσει, η Δύση θα πιέσει τη Λευκωσία για να επιστρέψει στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων. Με άλλα λόγια, η απόφαση της κυβέρνησης Αναστασιάδη ήταν μεν επιβεβλημένη, αλλά δεν αναμένεται να ανασχέσει την τουρκική επιθετικότητα.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπάρακ Ομπάμα τηλεφώνησε χθες το βράδυ στον Ταγίπ Ερντογάν, με τον οποίο συζήτησε το θέμα των τζιχαντιστών και ειδικά την κατάσταση στην πόλη Κομπάνι, οι κάτοικοι της οποίας δεινοπαθούν με αποκλειστική ευθύνη της Τουρκίας, που δεν επέτρεψε τον ανεφιδιασμό των μαχητών της.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, ο κ. Ομπάμα εξέφρασε την εκτίμησή του για τη βοήθεια που προσφέρει η Τουρκία σε εκατομμύρια πρόφυγες, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων από το Κομπάνι. Οι δύο ηγέτες υποσχέθηκαν ότι θα συνεχίσουν να εργάζονται στενά για να ενδυναμωθεί η συνεργασία εναντίον των τζιχαντιστών.

Αυτό που συνεχίζουν να μην λαμβάνουν υπόψιν οι Αμερικανοί, είναι ότι η Τουρκία είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος των τζιχαντιστών, τους οποίους βοήθησε (και βοηθά;) οικονομικά και στρατιωτικά, όπως αποκάλυψε ο αντιπρόεδρος Τζόζεφ Μπάιντεν.

Βεβαίως, σύμφωνα με πληροφορίες η συνομιλία ήταν “επαγγελματική” και έγινε γνωστό ότι οι δύο ηγέτες δεν συμφωνούν στον τρόπο αντιμετώπισης των τζιχαντιστών. Ομως, εκπλήσσει η επιμονή της γραφειοκρατίας να εκθέτει τον Αμερικανό Πρόεδρο.

Η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου:
Readout of the President’s Call with Turkish President Erdogan
The President called Turkish President Recep Tayyip Erdogan last night to discuss Syria, particularly the situation in Kobani, and steps that could be taken to counter ISIL advances. The President expressed appreciation for Turkey hosting over a million refugees, including thousands from Kobani. The two leaders pledged to continue to work closely together to strengthen cooperation against ISIL. They also discussed the need for continuing close cooperation on efforts to consolidate peace and stability in Afghanistan.
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Στόχος των Βρυξελλών, η εξαφάνιση των φανατικών Κούρδων

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως η πολιτική της Ευρώπης ενέχει πολλά ρίσκα. Κατ’ αρχήν θέτει την ίδια τη Γηραιά Ήπειρο στο στόχαστρο της εκδίκησης
Ξέχασαν το γεγονός πως οι βίαιες πράξεις, με τις τραγικές εικόνες των δολοφονιών μπροστά στις κάμερες, έστελναν μήνυμα στην Ευρώπη

Την ώρα που το Ισλαμικό Κράτος ύψωσε τη μαύρη σημαία του, στο ανατολικό άκρο της πόλης Κομπανί, οι Βρυξέλλες τηρούν σιγήν ιχθύος. Η εκκωφαντική σιωπή της ευρωπαϊκής διπλωματικής πολιτικής επικεντρώνεται στην παράφραση ενός παλαιού ελληνικού ρητού: ο εχθρός του εχθρού μου, ΔΕΝ είναι φίλος μου. Ο στόχος όλων, φαίνεται πως είναι το αιώνιο PKK. Οι φανατικοί Κούρδοι μαχητές δεν διαθέτουν και πολλές συμπάθειες στα ευρωπαϊκά κέντρα. Την ίδια στιγμή, η πέραν της όχθης του Ατλαντικού, διπλωματική πλευρά, μοιάζει να ακολουθεί τις επιταγές του Ερντογάν. Άλλος ένας «εχθρός» που προσώρας μετατρέπεται σε «φίλο».

«Οι Βρυξέλλες κινούνται με τη λογική του συνδρόμου Φράνκεσταϊν», σημείωνε εμφατικά υψηλόβαθμος παράγοντας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Κοντολογίς, κατά τη δική του εκτίμηση, ακολουθεί την πάγια τακτική του παρελθόντος: ενισχύει τους σκληροπυρηνικούς που, με τη σειρά τους, θα εξαφανίσουν τους φανατικούς Κούρδους, αφήνοντας ανοιχτά τα σενάρια για την επόμενη ημέρα.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως η πολιτική της Ευρώπης ενέχει πολλά ρίσκα. Κατ’ αρχήν θέτει την ίδια την Γηραιά Ήπειρο στο στόχαστρο της εκδίκησης. Συντηρητικός βουλευτής θύμιζε σε συνομιλητές του, την προ ημερών αποκάλυψη του σχεδίου για τρομοκρατική επίθεση στην έδρα της Ευρωπαικής Επιτροπής. «Σαν να λέμε, κάτι ανάλογο με τους δίδυμους πυργους»!!!

Κατά δεύτερον, η ευρωπαϊκή διπλωματία παίζει τα ρέστα της, πιστεύοντας πως η λογική του Πόντιου Πιλάτου θα ενισχύσει τη διαπραγματευτική της θέση στο μέλλον, ξεχνώντας, όμως, όπως υπογράμμιζε και έμπειρος διπλωματικός παράγοντας, το γεγονός πως «οι βίαιες πράξεις, με τις τραγικές εικόνες των δολοφονιών μπροστά στις κάμερες, έστελναν μήνυμα στην Ευρώπη»...

Κατά τρίτον οι Βρυξέλλες δείχνουν για μια ακόμη φορά ανίσχυρες ή, όπως εύστοχα παρατηρούσε και στέλεχος των νεοφιλελεύθερων(!), «περιμένουν την αντιδραση του Βερολίνου». Είναι κοινό μυστικό, εξάλλου, πως όλα τα θεσμικά όργανα στην Ευρώπη ακολουθούν τη γερμανική πολιτική. Είτε σε οικονομικό είτε σε διπλωματικό επίπεδο. Σημιεωτεόν πως η φράση του Ιταλού Πρωθυπουργού πως «δεν είμαστε μαθητούδια», αρχίζει να σιγοψιθυρίζεται στους διαδρόμους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Κατά τέταρτον, η Ευρώπη μοιάζει να αδιαφορεί και απέναντι στους νεκρούς της. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που, τις προηγούμενες ημέρες, έθεταν το ζήτημα και στις ακροάσεις των νέων επιτρόπων, επιδιώκοντας να αντιληφθούν τον στόχο της ευρωπαϊκής ηγεσίας.

Αρκετοί ευρωβουλευτές, απ' όλες τις πολιτικές ομάδες, έδειχναν ενοχλημένοι για τη σιωπηλή έως και ανύπαρκτη αντίδραση του Ευρωκοινοβουλίου. Άλλοι, δεν έδειχναν έκπληκτοι, και υπενθύμιζαν την αντίστοιχη αντίδραση της Ευρώπης, στα γεγονότα της Λωρίδας της Γάζας. Ειρήσθω εν παρόδω πως ευρωβουλευτής είχε ζητήσει να εξομοιωθούν οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ με τις αντάρτικες επιδρομές της Χαμάς. Αν τελικώς ο «εχθρός του εχθρού μου ΔΕΝ είναι φίλος μου», επί του παρόντος, κανείς δεν μπορεί να εξασφαλίσει πως θα εξελιχθεί σε «φίλο», την επομένη. Και όπως σημείωνε με το αγγλικό φλεγματικό του χιούμορ, Βρετανός ευρωβουλευτής: «Μy friend Watson, don't think what will happen, think about what and why happened», χρησιμοποιώντας φράση από τον αγαπημένο του συγγραφέα Sir Arthur Conan Doyle...

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Φήμες ότι κάποιοι στην Κατεχάκη πουλάνε σε CD απόρρητες συνομιλίες!!!
Διαβάζουμε στην πολύ καλή και έγκριτη οικονομική και πολιτική εβδομαδιαία εφημερίδα "Η ΑΞΙΑ" και στη στήλη [ατ]ΑΞΙΑ τα παρακάτω:
Για να ξέρετε...
Παράνομες υποκλοπές για... επιχειρηματίες!
«Στην πιάτσα κυκλοφορούν πληροφορίες ότι μέσα από την ΕΥΠ αλλά και άλλες συναφείς υπηρεσίες παρακολουθούνται οι συνομιλίες, χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλιστεί άδεια από την Εισαγγελία, συγκεκριμένων προσώπων κατόπιν εντολής ισχυρών επιχειρηματιών. Και η διαδικασία αυτή, της καταγραφής συνομιλιών μέσα από μη νόμιμη ακρόαση, που παρέχεται σε CD στους ενδιαφερόμενους, δεν είναι κάτι που ακούγεται ότι συμβαίνει μόνο τώρα, αλλά διαχρονικά!
Για τον λόγο αυτόν, επειδή ακούω πως στην Κατεχάκη ΤΩΡΑ κατάλαβαν πως πιθανόν να έχουν στηθεί… φάμπρικες, καλό θα ήταν να ελεγχθούν οι σχέσεις των στελεχών της Υπηρεσίας Πληροφοριών με συγκεκριμένους επιχειρηματίες και να ελεγχθεί εάν πρώην υψηλόβαθμοι κυπατζήδες παρέχουν μέσα από έμμισθη σχέση τις υπηρεσίες τους σε μεγάλα συμφέροντα!
Τα 9 βαλιτσάκια των... παρακολουθήσεων!
«Είχαμε γράψει πριν από καιρό μέσα από τη στήλη αυτή πως τουλάχιστον 9 βαλιτσάκια, συστήματα παρακολούθησης κινητών και σταθερών τηλεφώνων δηλαδή, αντίστοιχα με αυτό που χρησιμοποιούσε η ΕΥΠ, είχαν αγοραστεί από συγκεκριμένους μεγαλοεπιχειρηματίες στην Ελλάδα προκειμένου ο ένας να μπορεί να παρακολουθεί τον άλλον!
Έχει κάνει κάτι γι αυτό η Ελληνική Αστυνομία;
Υπήρξε παρέμβαση των αρχών, θεσμικών και δικαστικών;
Και εν τέλει οι επιχειρηματίες εξακολουθούν να έχουν ακόμη και σήμερα στην κατοχή τους τα βαλιτσάκια, άρα να στήνουν βαν έξω από σπίτια και γραφεία και να καταγράφουν απόρρητες προσωπικές συνομιλίες των ανταγωνιστών τους;
Κι εμείς, μετά και τις πρόσφατες αποκαλύψεις στο "Βήμα" αλλά και στο "UNFOLLOW" για τον αξιωματικό που μετατέθηκε από το τμήμα υποκλοπών της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας αλλά και για όσα αποκαλύπτονται για το τι συνέβαινε επί κυβέρνησης ΓΑΠ στην ΕΥΠ, αναρωτιόμαστε:

Για ποιον ή ποιους νυν ή πρώην κτυπάει άραγε η καμπάνα και στην ΕΥΠ;

Και καλά τώρα κατάλαβαν οι υπεύθυνοι στην Κατεχάκη (σύμφωνα πάντα με την καλή εφημερίδα) το τι μπορεί να συμβαίνει, αν συμβαίνει κάτι;

Και βέβαια θα συμφωνήσουμε με την πρόταση της εφημερίδας στο να ελεγχθούν οι σχέσεις στελεχών της ΕΥΠ (νυν και πρώην) με επιχειρηματικά συμφέροντα...

Και το κυριότερο να ερευνηθεί εάν και ποια στελέχη της υπηρεσίας διατηρούν σχέσεις με πρώην ανώτατα στελέχη της τα οποία αποδεδειγμένα είναι στο payroll μεγαλοεπιχειρηματιών...

Γιατί όπως τουλάχιστον διαβάζουμε στα ΜΜΕ και στο Διαδίκτυο δεν έχουν αλλάξει και πολλά πρόσωπα (σε κρίσιμους τομείς) από αυτά που είχε τοποθετήσει η προηγούμενη επιχειρησιακή ηγεσία της υπηρεσίας η οποία σήμερα, όπως διαβάζουμε, παρέχει τις υπηρεσίες της σε μεγαλοεπιχειρηματίες...

Ας ελπίσουμε ότι η σημερινή ηγεσία θα βγάλει σύντομα κάποια άκρη...

Διαβάστε επίσης:


Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Σπύρος Ν. Λίτσας

Σε πρόσφατο άρθρο μου στο επιστημονικό περιοδικό με κριτές «Israel Affairs» από τον εκδοτικό οίκο Taylor and Francis με τίτλο «Bandwagoning for Profit and Turkey: Alliance Formations and Volatility in the Middle East», τόμ. 20, τεύχ. 1, σ. 125-139, αναλύω τη θέση ότι η Τουρκία διαπνέεται από έναν δομικό αναθεωρητισμό. Αφορά:

Το bandwagoning for profit που στα ελληνικά αποδίδεται ως «σύμπλευση με στόχο το κέρδος» συναντιέται σε κάθε εξελικτικό στάδιο της Τουρκίας. Κατά την πρώτη περίοδο η συγκεκριμένη στρατηγική εφαρμόζεται με στόχο την είσοδο του κράτους στη νέα μεταπολεμική πραγματικότητα όπως αυτή διαμορφώθηκε από τις νικήτριες δυνάμεις της Τριπλής Συνεννόησης (the Wave of the Future).

Στη συνέχεια, και από το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η Τουρκία επενδύει στη συγκέντρωση κερδών (piling-on bandwagoning) μέσω της ενίσχυσης των πολιτικών της σύμπλευσης με τον δυτικό κόσμο απέναντι στην ΕΣΣΔ. Η στρατηγική αυτή απέδωσε αφού η Τουρκία κατάφερε και έγινε όχι μόνο κομβικός δρων για τη λειτουργία του ΝΑΤΟ στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και της προσέφερε τη δυνατότητα να «καλύψει» επιθετικές ενέργειες προς την Ελλάδα και την Κύπρο πίσω από τα δεδομένα που επέβαλε η μεγάλη εικόνα της ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης.

Στην τρίτη φάση της εφαρμογής της συγκεκριμένης στρατηγικής η Τουρκία ακολουθεί μια προσέγγιση που αποδίδεται με τον όρο «η σύμπλευση του τσακαλιού» (Jackal bandwagoning) και χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά της από τον Ψυχρό Πόλεμο μέχρι και σήμερα. Υπό αυτό το πλαίσιο συμπεριφοράς η Τουρκία επιδιώκει να μεγιστοποιεί τα κέρδη της αναπτύσσοντας μια ασφυκτική σχέση με τον ηγέτη του συμμαχικού συνασπισμού που βρίσκεται σε διαδικασία ενεργητικής σύμπλευσης, δηλ. τις ΗΠΑ. Υπό το συγκεκριμένο πρίσμα μπορεί να παρακολουθηθεί με επιστημονική ορθότητα η ολική ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας και Ισραήλ με πρωτοβουλία της πρώτης, αλλά και οι προσπάθειες της Αγκυρας να υποβαθμίσει με έμμεσο τρόπο τις σχέσεις της Ουάσινγκτον με έτερους σημαντικούς δρώντες του ισλαμικού κόσμου, όπως είναι η Σαουδική Αραβία, η προσπάθεια κηδεμόνευσης της Αιγύπτου μέσα από την ξεκάθαρη οικονομική υποστήριξη της βραχύβιας κυβέρνησης των Αδελφών Μουσουλμάνων, η αποτυχημένη προσπάθεια ένταξης της μετακανταφικής Λιβύης στο δίκτυο επιρροής της Τουρκίας κ.ά.

Ο αναθεωρητισμός όμως αυτός μέσα από τη στρατηγική της σύμπλευσης με στόχο το κέρδος γεννά το «σύνδρομο του Βρούτου». Παράγει, δηλαδή, τις εσωτερικές αυτές ζυμώσεις στον πυρήνα των μηχανισμών λήψης αποφάσεων του κράτους ώστε να κινηθεί η Αγκυρα απέναντι στις θέσεις της Ουάσινγκτον. Οι κινήσεις αυτές ασφαλώς και δεν είναι στρατιωτικής φύσης, κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με αυτοκτονία για την Τουρκία, αλλά κινούνται στη βάση της διαρκούς ενδυνάμωσης της ίδιας με την ταυτόχρονη οικοδόμηση των προϋποθέσεων αυτών που θα οδηγήσουν τις ΗΠΑ σε αύξηση της φθοράς ισχύος της. Ως τέτοιες κινήσεις πρέπει να αναλυθούν οι επιδιώξεις της Τουρκίας να γίνει κι αυτή πυρηνική δύναμη και η εφαρμογή της στρατηγικής της κατατριβής τρίτων που τηρεί στις συγκρούσεις των Κούρδων και των τζιχαντιστών στο Κομπάνι.

Ως προς το τελευταίο η Τουρκία επιδιώκει τόσο την αλληλοεξόντωση Κούρδων και τζιχαντιστών όσο και τη χερσαία εμπλοκή των ΗΠΑ ώστε να δείξει στην αμερικανική ηγεσία αλλά και στα υπόλοιπα κράτη του Βορειοατλαντικού Συμφώνου ότι δίχως τη δική της εμπλοκή δεν μπορεί να υπάρξουν προοπτικές επίλυσης στον μεσοανατολικό λαβύρινθο. Κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι με τις κινήσεις αυτές η Τουρκία μεγιστοποιεί την ισχύ της. Αντιθέτως, υποστηρίζω ότι αναδεικνύει μια δομική αφερεγγυότητα σε μια εποχή που τα πάντα επαναπροσεγγίζονται στη διεθνή κλίμακα ισχύος. Η Τουρκία μετατρέπεται σε αφερέγγυο δρώντα για τον δυτικό κόσμο κι αυτό είναι πλέον εμφανές στους πάντες.

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Είναι ο μοναδικός φόρος που παίρνει συνεχώς αναβολές. 
Αντιθέτως όλοι οι υπόλοιποι έχουν και αναδρομική ισχύ ακόμα!
 
Και ξέρετε γιατί ο φόρος αυτός (20% στα έσοδα από τηλεοπτικές διαφημίσεις) δεν ισχύει; 
Επειδή, σύμφωνα με την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ περνούν δύσκολες στιγμές και δεν είναι σωστό να τα φορτώσουμε περισσότερο με βάρη. 
Ωστόσο ποια άλλη δουλειά ή επιχείρηση δεν έχει προβλήματα τα τελευταία χρόνια; 
Γιατί να μην έχουν κι αυτές ανάλογες φορολογικές ελαφρύνσεις;
Ο φόρος θεσπίστηκε με τον Ν. 3845/06.05.2010 και προέβλεπε την επιβολή του από την 1.1.2011. Πήρε πρώτη αναβολή για 01.01.2012. 
Μετά και δεύτερη αναβολή για 01.01.2013. 
Ακολούθησε και τρίτη αναβολή για 01.01.2014. 
Και μετά και τέταρτη αναβολή με τον Ν 4223/31.12.2013 αναβάλλοντας την επιβολή του φόρου 20% στα έσοδα από τηλεοπτικές διαφημίσεις για 01.01.2015 (εδώ).
 
Πλησιάζει η ημερομηνία λοιπόν. 
Για να δούμε αν 
1ον) η παρούσα κυβέρνηση θα υπάρχει ακόμα μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2015 και, 
2ον) αν θα υπάρχει ακόμα, τι θα πράξει, θα δώσει κι άλλη αναβολή;

Πηγή e-tetradio


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Απαγορευτικό του ΣΥΡΙΖΑ με το αιτιολογικό ότι τέτοιου είδους εκδηλώσεις «συσκοτίζουν την αλήθεια»!!!

Με μία πραγματικά παράξενη(;) απόφαση ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να μην συμμετάσχει στις επετειακές εκδηλώσεις απελευθέρωσης της Λαμίας, δημιουργώντας πλείστες όσες αρνητικές εντυπώσεις οι οποίες προβάλουν και τις ουσιαστικές θέσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στα εθνικά θέματα, αλλά και στην γενικότερη στάση του επί θεμάτων που χαρακτηρίζονται ως εθνικά…

Οι βουλευτές Φθιώτιδας της Νέας Δημοκρατίας, κ.κ. Χρήστος Σταϊκούρας, Κωνσταντίνος Κουτσογιαννακόπουλος, Ελένη Μακρή-Θεοδώρου, Δημήτρης Μπριάνης, για την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να μη συμμετάσχει στον επίσημο εορτασμό για την απελευθέρωση της Λαμίας, έκαναν την ακόλουθη κοινή δήλωση:
«Προκαλούν αδίστακτα τον κόσμο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ Φθιώτιδας εξέδωσε απαγορευτικό στον επίσημο εορτασμό για την απελευθέρωση της Λαμίας, με τον ισχυρισμό ότι “η έμφαση στο θρησκευτικό περιεχόμενο της επετείου …συσκοτίζει την αλήθεια”!!!
Τη μια παριστάνουν τους προσκυνητές στο Άγιο Όρος και το Βατικανό και την άλλη απορρίπτουν τον καθιερωμένο εθνικό και θρησκευτικό συμβολισμό της επετείου.
Ένα είναι βέβαιο: Ότι στο κόμμα του κ. Τσίπρα λείπει η συνέπεια και περισσεύουν ο φαρισαϊσμός και η υποκρισία».
Ανεξάρτητα με το τι μπορεί να προσάψει ο οποιοσδήποτε στο κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, η τοποθέτηση των βουλευτών της χαρακτηρίζεται ως δίκαιη, ενώ εισάγει ή επαναφέρει σοβαρούς προβληματισμούς για την οπτική του ΣΥΡΙΖΑ επί εθνικών και εθνομηδενιστικών θεμάτων…, εκθέτοντας τις ό,ποιες πολιτικές του συμμαχίες (π.χ. ΑΝ.ΕΛ.) οι οποίες φαίνεται πως δεν απεικονίζουν τις πραγματικές προθέσεις και πολιτικές διαθέσεις της Κουμουνδούρου, η οποία δεν μπορεί να ελέγξει το κόμμα ή... μετακυλύει αποφάσεις της σε περιφερειακές επιτροπές...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

  • Γιατί ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δεν βοηθά τους Κούρδους και ποιο βρόμικο παιγνίδι παίζει
  • Το τέλος του Ανατολικού Ζητήματος;
  • Η αποτυχία της πολιτικής Ομπάμα και οι ευθύνες των ΗΠΑ για το σημερινό χάος
  • Γιατί το στρίμωγμα της Τουρκίας είναι χρυσή ευκαιρία για την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Κύπρο και την Αίγυπτο
  • Ο Ερντογάν θεωρεί την περίπτωση του Κομπανί ως ευκαιρία για να επιβάλει την Τουρκία ως περιφερειακή δύναμη
  • Η Τουρκία δεν θέλει καταστροφή του Ισλαμικού Κράτους, αλλά διάλυση της Συρίας
Του Σάββα Ιακωβίδη 
Πηγή εφημ. "Σημερινή"

Πόσο δίκαιο έχει ο Μαρξ… Η ιστορία επαναλαμβάνεται, άλλοτε υπό μορφήν τραγωδίας και άλλοτε υπό μορφήν φάρσας. Το 1944, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Βαρσοβίας, οι προελαύνουσες δυνάμεις του Ερυθρού Στρατού, κατ’ εντολήν του Στάλιν, σταμάτησαν στα πρόθυρα της πόλης. Για 63 ημέρες οι Ναζί κατερείπωσαν τη Βαρσοβία και κατέσφαξαν τους μη κομμουνιστές κατοίκους της. Τότε και μόνον ο Στάλιν εισήλθε στη Βαρσοβία και την κατέλαβε… Εβδομήντα ακριβώς χρόνια αργότερα, η κουρδική πόλη Κομπανί, στα τουρκοσυριακά σύνορα, βρίσκεται στο έλεος των φονιάδων του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους.

Παρακολουθούμε την τραγωδία των υπερασπιστών της και τη φάρσα της διεθνούς πολιτικής, που περιορίζεται σε ατελέσφορους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των τζιχαντιστών. Και η Τουρκία; Συγκέντρωσε χιλιάδες στρατιώτες και δεκάδες άρματα μάχης που, απλώς, παρακολουθούν σε απόσταση αναπνοής τον επιθανάτιο ρόγχο του Κομπανί… Οι μερικές εκατοντάδες, ελαφρά οπλισμένοι, Κούρδοι εδώ και εβδομάδες ανθίστανται ερρωμένως έναντι των υπέρτερων δυνάμεων των τζιχαντιστών.

Η τύχη του Κομπανί θα κρίνει δραματικά και καθοριστικά τις μελλοντικές εξελίξεις και πιθανές εδαφικές αναδιαρθρώσεις στη Μέση Ανατολή. Δεν αποκλείεται να θέσει ένα οριστικό τέλος στο λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα, με τον πιθανό εδαφικό ακρωτηριασμό της Τουρκίας, μετά τη διαφαινόμενη έναρξη ενός νέου αιματηρού πολέμου των Κούρδων εναντίον του τουρκικού στρατού. Το βρόμικο παιγνίδι, που ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν παίζει, ενδέχεται να οδηγήσει τον τουρκικό λαό σε νέες περιπέτειες και την περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Αν. Μεσογείου σε νέες απρόσμενες εξελίξεις που, ίσως, αλλάξουν το σκηνικό, μεταβάλουν σύνορα και νέοι δρώντες αναδυθούν.

Οι αλλοπρόσαλλες Ην. Πολιτείες

Είναι κοινή θέση ξένων αναλυτών -και δη Αμερικανών- ότι η πολιτική Ομπάμα ευθύνεται για το σημερινό χάος στην περιοχή: Αποχώρηση από το Ιράκ, θεωρητική συστράτευση με τη λεγόμενη «αραβική άνοιξη», που κατήντησε «βαρύτατος αραβικός χειμώνας», χωρίς αναζήτηση και στήριξη δημοκρατικών καθεστώτων. Κάκιστος χειρισμός των περιπτώσεων των Τυνησίας, Λιβύης και Αιγύπτου, συναγελασμός με το Κατάρ, τη Σ. Αραβία και την Τουρκία, που χρηματοδότησαν και εξόπλισαν τους φονιάδες του Ισλαμικού Κράτους, στήριξη του σιίτη Πρωθυπουργού του Ιράκ Μαλίκι, που παραγνώρισε εγκληματικά τη σουνιτική μειοψηφία και ήταν ένας από τους πολλούς λόγους της άνδρωσης του Ισλαμικού Κράτους. Αδυναμία κατανόησης της αιματηρής διαφοράς σουνιτών-σιιτών, αλλά… δέσμευση του Προέδρου Ομπάμα να στηρίξει τη νέα κυβέρνηση του Ιράκ και να ανακόψει την προέλαση των τζιχαντιστών στη Συρία.

Οι ΗΠΑ δίνουν την εντύπωση ότι δεν είναι πια η υπερδύναμη που μπορεί να ασκήσει σοβαρή επιρροή και να υποβάλει πολιτική συνεργασίας και ειρηνευτικές διαδικασίες στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Μια ολόκληρη αμερικανική πολιτική, τα τελευταία 60 τουλάχιστον χρόνια, φαίνεται να καταρρέει. Εξάλλου, η διαφαινόμενη προσέγγιση της Ουάσιγκτον με την Τεχεράνη, που στηρίζει τον δικτάτορα Άσαντ της Συρίας και διατηρεί στενές σχέσεις με τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ, έχει δυσαρεστήσει σφόδρα το Ισραήλ, που θεωρεί ότι ο Ομπάμα μάλλον θα κάνει τα στραβά μάτια σε ένα πυρηνικό Ιράν, που δεν αποκρύπτει τις φιλοδοξίες του να καταστεί περιφερειακή δύναμη και να απειλήσει πλέον ξεκάθαρα την ύπαρξη του Ισραήλ.

Γελοία αντιπαράθεση

Δεν είναι μόνο το Ιράν που επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την αναμπουμπούλα στη Μέση Ανατολή και την αδυναμία των ΗΠΑ, κατά κύριο λόγο, να ασκήσουν επιρροή και πολιτική ικανή να αποπυροδοτήσει την κρίση που κορυφώνεται εξαιτίας των ασυγκράτητων επιθέσεων και επιτυχιών των ορδών του ισλαμικού χαλιφάτου. Είναι και η Τουρκία, που με την πολιτική Ερντογάν έχει προκαλέσει την παγκόσμια αγανάκτηση για την κυνική και ενσυνείδητα παθητική στάση της έναντι της τραγωδίας του Κομπανί. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να επισημανθεί η γελοιώδης αντιπαράθεση μεταξύ δύο συμμάχων, των ΗΠΑ και της Τουρκίας, μελών του ΝΑΤΟ και υπερασπιστών, υποτίθεται, των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της ελευθερίας των λαών, όσον αφορά την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους.

Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους -μεταξύ αυτών και χρηματοδότες των τζιχαντιστών- βομβαρδίζουν αναποτελεσματικά θέσεις των φονιάδων του Ισλαμικού Κράτους, κυρίως στη Συρία. Το εξίσου γελοίο, δίκην φάρσας, είναι ότι οι ΗΠΑ, πολλές ημέρες προηγουμένως, ανακοίνωσαν ότι θα κτυπήσουν θέσεις των τζιχαντιστών. Με απλά λόγια, τους έδωσαν τον χρόνο να διασπείρουν τις δυνάμεις τους. Οι ΗΠΑ δεν συνήργησαν στην κατάρρευση του καθεστώτος και στην εκδίωξη του Άσαντ, που σήμερα είναι οιονεί… σύμμαχός τους, αφού ανέχεται σιωπηρά τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς κατά των εχθρών του, τζιχαντιστών. Και αυτό εξοργίζει την Τουρκία, που απαιτεί την εκδίωξη του Σύρου Προέδρου.

Το μεγάλο και αδίστακτο παιγνίδι του Ερντογάν

Από την άλλη, ο Ερντογάν θεωρεί την περίπτωση του Κομπανί ως ευκαιρία για να επιβάλει την Τουρκία ως περιφερειακή δύναμη, με φιλοδοξίες να αναδειχθεί και σε υπερδύναμη.
Γιατί η Τουρκία δεν συνδράμει τη σωτηρία του Κομπανί;
Γιατί δεν επιτρέπει καν τον ανεφοδιασμό της σε άνδρες και οπλισμό;
Γιατί ο τουρκικός στρατός παρακολουθεί απαθής την προέλαση των τζιχαντιστών;
Γιατί δεν παραχωρεί τις βάσεις της και ειδικά του Ιντσιρλίκ σε αμερικανικά και συμμαχικά αεροπλάνα, ώστε ευκολότερα και ταχύτερα να κτυπούν τους τζιχαντιστές στη Συρία και το Ιράκ;
Και γιατί, αντί να βοηθήσει τους Κούρδους μαχητές στο Κομπανί, τουρκικά F-16 βομβάρδισαν θέσεις Κούρδων εντός της Τουρκίας;

Για να κατανοηθεί η κυνική πολιτική Ερντογάν, που έχει προκαλέσει παγκόσμια κατακραυγή και παροτρύνσεις όπως η Τουρκία εκδιωχθεί από το ΝΑΤΟ, πρέπει να πάμε δύο χρόνια πίσω, όταν η Τουρκία άρχισε συνομιλίες με το ΡΚΚ για ειρήνευση. Γιατί; Διότι ο Σύρος Πρόεδρος, πιεζόμενος από τους αντιπάλους του, παραχώρησε αυτονομία και τον έλεγχο ολόκληρης περιοχής γύρω από την κουρδική πόλη Κομπανί, με τη δέσμευση των Κούρδων ότι δεν θα του επιτίθενται. Η Τουρκία φοβήθηκε πως η δημιουργία οιονεί κουρδικού κρατιδίου στην περιοχή του Κομπανί θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε ένωσή του με το βόρειο Ιράκ, όπου ήδη λειτουργεί αυτόνομη κουρδική περιοχή με κρατικές δομές.

Επειδή στην Τουρκία ζουν περισσότεροι από 20 εκ. Κούρδοι, κυρίως στις ανατολικές περιοχές που γειτνιάζουν με τη Συρία και το Ιράκ, ο Ερντογάν τρέμει στην ιδέα δημιουργίας, κάποια στιγμή, κουρδικού κράτους με κρατικό ακρωτηριασμό της Τουρκίας. Άλλωστε, από τον Αύγουστο του 1984 ξεκίνησε αιματηρός πόλεμος με τους Κούρδους, που στοίχισε τη ζωή σε 30.000 ανθρώπους. Οι Τούρκοι ισοπέδωσαν πέραν των 3.000 κουρδικών χωριών. Το Κομπανί, είτε διασωθεί είτε πέσει στα χέρια των τζιχαντιστών, είναι ήδη σύμβολο ηρωισμού, αντίστασης και διεκδίκησης των Κούρδων. Και αυτό τρομάζει τον Τούρκο Πρόεδρο.

Η πολιτική Ερντογάν, από την εποχή της έκρηξης του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, είναι καθαρά αντικουρδική. Δεν επιθυμεί καταστροφή του Ισλαμικού Κράτους, όπως είναι ο στόχος του Ομπάμα, αλλ’ εκδίωξη του Άσαντ και εγκαθίδρυση ισλαμικού καθεστώτος στη Δαμασκό, φίλα προσκείμενου στην Τουρκία και αντίπαλου του σιιτικού Ιράν. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι αξιώσεις του προς τους Αμερικανούς για να συνδράμει τον αγώνα κατά των τζιχαντιστών: Δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τα τουρκοσυριακά σύνορα, δέσμευση των Κούρδων ότι θα συνταχθούν με τις δυνάμεις που αντιμάχονται τον Άσαντ, διάλυση του αυτόνομου θυλάκου της περιοχής Κομπανί, διεκδικήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ και στους υδρογονάνθρακές της, ηγεμονικός ρόλος της Τουρκίας στην περιοχή.

Ο μέγας στόχος του Ερντογάν είναι ξεκάθαρος: Με αφορμή την παρούσα κρίση, επιδιώκει όπως η Τουρκία αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη, έστω και αν η πολιτική Ερντογάν-Νταβούτογλου, περί μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες, σωριάστηκε σε ερείπια, με προβλήματα με όλους τους γείτονες. Η Τουρκία μεθοδεύει κατάρρευση της Συρίας, ενώ δεν θα ανεχθεί ένα κουρδικό κρατίδιο στα σύνορά της, επειδή αυτό θα προκαλέσει σοβαρότερα προβλήματα στο εσωτερικό της. Ήδη, σημειώθηκαν μαζικές και αιματηρές διαδηλώσεις Κούρδων, ενώ ηγέτης του ΡΚΚ προειδοποιεί για έναν νέο πόλεμο κατά της Τουρκίας.

Η πολιτική Ερντογάν έχει σπείρει θυελλώδεις ανέμους στην Τουρκία και περισσότερο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ο Ερντογάν θεωρεί τους φονιάδες του Ισλαμικού Κράτους λιγότερο επικίνδυνους από τους Κούρδους, επειδή οι τζιχαντιστές είναι σουνίτες, μάχονται κατά των Κούρδων, του Άσαντ και του Ιράν, και επειδή τα σχέδιά τους για ένα μεσανατολικό χαλιφάτο συμπίπτουν με τα δικά του. Αυτό, ίσως, να είναι το ολέθριο λάθος του Τούρκου Προέδρου: Να οδηγήσει την Τουρκία σε έναν νέο 30ετή πόλεμο με τους Κούρδους και να προκαλέσει μεγαλύτερη αστάθεια στη Μέση Ανατολή, με τις εντεύθεν πιθανές διαλυτικές παρενέργειες για την Τουρκία.

Η ευκαιρία για Ελλάδα-Κύπρο, Ισραήλ-Αίγυπτο

Οι δραματικές εξελίξεις στην περιοχή μας και η απομόνωση της Τουρκίας ευνοούν την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Κύπρο και την Αίγυπτο. Γιατί; Πρώτον, τουλάχιστον οι τρεις είναι δημοκρατικές και σταθερές, παρά τα οικονομικά προβλήματα. Δεύτερον, είναι οι μόνοι αξιόπιστοι σύμμαχοι και εταίροι των ΗΠΑ και της Ε.Ε. Τρίτον, η ύπαρξη υδρογονανθράκων στις θάλασσές τους τις καθιστά σοβαρές εναλλακτικές ενεργειακές επιλογές, ιδιαίτερα για την Ευρώπη. Τέταρτον, η διεθνής κατακραυγή κατά της Τουρκίας για την πολιτική Ερντογάν είναι ανεπανάληπτη ευκαιρία για τις τέσσερις χώρες να σφυρηλατήσουν ακόμα περισσότερο τη συνεργασία τους σε όλους τους τομείς, όχι μόνο στην ενέργεια, αλλά πρώτιστα στην ασφάλεια. Ο τετραμερής άξονάς τους είναι η πιο αξιόπιστη εγγύηση σταθερότητας στην περιοχή.

Επίσης, η προσεχής ταυτόχρονη επίσκεψη Σαμαρά-Αναστασιάδη στο Κάιρο, η νέα συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών των τριών χωρών και η επίσκεψη μάλλον του Ν. Αναστασιάδη στην Ιερουσαλήμ είναι ενισχυτικές διεργασιών, που αναδεικνύουν ακριβώς τον σταθεροποιητικό ρόλο των τεσσάρων χωρών στην πιο ασταθή περιοχή του κόσμου. Οι δυσκολίες της Τουρκίας είναι σημαντική ευκαιρία για την Αθήνα, την Ιερουσαλήμ, το Κάιρο και τη Λευκωσία. Καλούνται να την αξιοποιήσουν αποτελεσματικά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Ο αλβανικός σοβινισμός, ο κατσαπλιάδικος τραμπουκισμός των οπαδών του δεν είναι κάτι καινούργιο. Οι Ελληνες της εθνικής μειονότητας έχουν ζήσει τη μεγάλη νύχτα του Χότζα. Στο Σπατς και σε άλλα κολαστήρια του πρωτόγονου αλβανικού σταλινισμού χύθηκε αδερφικό αίμα, δικοί μας άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, την υγεία τους, τα λογικά τους. Κορμιά έπεσαν προσπαθώντας να περάσουν το σύνορο για να ξεφύγουν από το κράτος-φυλακή.

Σύμπασα η ελληνική Αριστερά έκανε την πάπια, υπερασπιζόταν ακόμη και με βία στο πεζοδρόμιο κατά των επικριτών του το καθεστώς του Χότζα. Εχει άραγε πιο χαμηλά στην ανθρώπινη υπόσταση, υπάρχει πιο αρρωστημένη, δουλόφρονη στάση από το να προτάσσεις τα συμφέροντα μιας ξένης στυγνής δικτατορίας πάνω από τα συμφέροντα του λαού σου, να γλείφεις και να υπερασπίζεσαι τον φονιά, τον βιαστή των αδελφών σου;

Πιο ξεφτιλισμένος πεθαίνεις. Δεν υπάρχει πιο κάτω. Ή μάλλον υπάρχει. Ακόμη πιο κάτω είναι οι «Ελληνες» κεμαλικοί, αυτό το διακομματικό σκυλολόι, και ζητώ συγγνώμη από το υπέροχο γένος των σκύλων για την παρομοίωση, που είναι υπέρμαχοι των θέσεων του τουρκικού ισλαμοφασισμού εντός Ελλάδος, έτοιμοι πάντα να φορτώσουν την ευθύνη στον «ελληνικό εθνικισμό», να δικαιολογήσουν την εισβολή στην Κύπρο, να χαϊδέψουν τα πρακτόρια του προξενείου στη Θράκη. Δώσ' τους ξένο ανθελληνικό σοβινισμό να υπερασπιστούν σε βάρος της δικής τους της πατρίδας και πάρ' τους την ψυχή.

Εχουν μια παράξενη διαστροφή. Σε όλα τα εθνικά θέματα, όσο πιο υπέρμαχοι είναι των ξένων σοβινισμών, όσο πιο εχθρικοί απέναντι στα εθνικά μας συμφέροντα και στην ταυτότητα του λαού μας, όσο πιο ασεβείς απέναντι στα σύμβολα και στους ήρωές μας τόσο πιο... «προοδευτικοί», πιο αριστεροί θεωρούνται! Γυρνάνε τα μάτια τους ανάποδα από διεθνιστική έκσταση και από την άκρη του στόματός τους τρέχουν αφροί, όταν ευθυγραμμίζονται με τον σοβινισμό των Σκοπιανών επιγόνων του ναζί Μιχαήλοφ, με τον ισλαμοφασισμό των κεμαλικών ή του Ερντογάν, όταν υπερασπίζονται με λύσσα τα συμφέροντα του Πακιστανοαφγανού ή όποιας προέλευσης απρόσκλητου μουσαφίρη. Ελληνας να μην είναι κι ό,τι να 'ναι ή έστω να είναι μηδενιστής μπάχαλος, γιατί μόνο σε τέτοιους βαρεμένους Ελληνες, κουκουλοφόρους, βάνδαλους, τρομοκράτες χαραμίζουν φαιά ουσία και την αλληλεγγύη τους.

Κοινό χαρακτηριστικό τους, ήταν και είναι, ότι δύσκολα θα βρεις Τούρκους πιο φανατικούς υπέρ του δόγματος ακεραιότητας της Τουρκίας από αυτούς τους ξεπλυμένους εθελοντές γενίτσαρους. Αυτή τη στιγμή στο Κομπάνι μια δράκα άντρες και γυναίκες δίνει έναν απίστευτο αγώνα, ενώ λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα οι Τούρκοι στρατιώτες και πολίτες οπαδοί της ισλαμικής κυβέρνησης τρώνε κουλούρια και πασατέμπο και περιμένουν, με μάτι κόκκινο σαν αίμα, τα ψυχοπαίδια του Ερντογάν, τους μακελάρηδες του ISIS, να αφανίσουν αυτό το κουρδικό Μεσολόγγι. Μήπως είδατε τους «προοδευτικάριους», την κρεμ ντε λα κρεμ της φλωροδιανόησης, που μας έλαχε, να οργανώνουν μισή εκδήλωση συμπαράστασης; Μπα. Αν είχε ματώσει το μικρό δαχτυλάκι του Αμπντουλχαλήμ από σπρωξιά ζοχαδιακού αστυφύλακα, πάνω κάτω στη Σταδίου θα λιώνανε δυο ζευγάρια Sebagos οι... σύντροφοι, καίγοντας και καμιά τράπεζα, ίσως και με ανθρώπους μέσα.

Aρα πολλά ζητάω όταν μιλάω για δυναμική παρέμβαση αλληλεγγύης στον βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό, ο οποίος άντεξε την Τουρκοκρατία, άντεξε επί Ζώγου, άντεξε μισό αιώνα βάρβαρης κομμουνιστικής δικτατορίας και είναι αδιανόητο να χαθεί ή έστω να συρρικνωθεί στον 21ο αιώνα, με την Ελλάδα στην Ε.Ε., με ανοιχτά σύνορα.

Θα ήμουν όμως ανειλικρινής αν δεν επεσήμανα την απουσία και της δικής μας παράταξης, ιδίως της νεολαίας μας, από όσα συμβαίνουν στο Κομπάνι και στη Βόρειο Ηπειρο. Πού είναι οι παρεμβάσεις μας; Καλές οι νέες τεχνολογίες, καλά όλα τα ωραία και μοντέρνα, αλλά τα πιο καυτά κι αγωνιστικά παραδείγματα είναι γύρω μας, πλάι μας. Δεν είναι χρήσιμα κι ενδιαφέροντα για την πολιτική μας δράση; Δεν είναι ηθικά επιβεβλημένο, ιδεολογικά αυτονόητο; Στις παραδόσεις αυτής της παράταξης δεν είναι μόνον ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός, αλλά και η ΕΟΚΑ, ο Διγενής, ο Αυξεντίου, ο Ζέρβας, ο ΕΔΕΣ, ο φοβερός Σπυρομήλιος και ο αγώνας του, η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Οταν οι φωτογραφίες τους απουσιάζουν από τα γραφεία μας, μη μας παραξενεύει όταν άλλοι τις καπηλεύονται και δυναμώνουν.

Κυρίως όμως με ενδιαφέρει και τι κάνει το οργανωμένο κράτος. Ο πολύς ΥΠΕΞ μας και αντιπρόεδρος ποια αυστηρή παρέμβαση έκανε για όσα συνέβησαν στη Δερβιτσάνη, όπου οι χασισοκαλλιεργητές και χασισέμποροι ισλαμοφασίστες από το Λαζαράτι πήγαν να τρομοκρατήσουν τους Ελληνες; Τα εθνικά συμφέροντα έχουν άλλες απαιτήσεις. Αφού δεν μπορεί ο αντιπρόεδρος, να επιληφθεί ο πρωθυπουργός, διότι σε αυτόν αντανακλά η ανεπάρκεια ή η απροθυμία οποιουδήποτε άλλου. Οταν μια χώρα ζει από μας, όσα άλλα προβλήματα κι αν έχουμε, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να της μαζέψεις τα λουριά. Φυσικά και δεν πρέπει να παίξουμε το παιχνίδι της έντασης που επιδιώκουν. Χειρότερο όμως μήνυμα από την αδυναμία και τον ενδοτισμό δεν υπάρχει. Τότε έχεις εξασφαλίσει την αποθράσυνση κι έχεις την ένταση στην κωλότσεπη...

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"

Σχόλιο ιστολογίου: Μήπως ο πρωθυπουργός φίλος και συντάκτης του άρθρου θα πρέπει να προβληματιστεί δεόντως γιατί δεν ασχολείται ο ίδιος ο πρωθυπουργός (και φίλος του) και αφήνει τον κ. Βενιζέλο να τον εκθέτει στον μέγιστο βαθμό; Μήπως, τελικά, η μη σθεναρή στάση του κ, Βενιζέλου είναι συντονισμένη και κοινώς αποφασισθείσα με τον πρωθυπουργό; Και τι σημαίνει, πραγματικά, κάτι τέτοιο για την Ελλάδα; Ίσως, τελικά, ο κ, Κρανιδιώτης θα πρέπει να κατανοήσει ότι προ καιρού θα έπρεπε να είχε ταξινομήσει τις προσωπικές του σχέσεις με τον πρωθυπουργό, ο οποίος δείχνει -κατ' ελάχιστον- τουλάχιστον αδιάφορος για τα εθνικά θέματα μείζονος ενδιαφέροντος...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Εδώ ο κόσμος καίγεται, και η επιφυλλίδα θα τολμήσει μιαν έκκληση στον κ. Τσίπρα και στους βουλευτές του ίσως άκαιρη, ίσως για την κατεστημένη νοο-τροπία εντελώς παλαβή: Να διαβάσουν (ή να ξαναδιαβάσουν με προσοχή) τη σοφή συμβουλή που δίνει η αλεπού στον «Μικρό πρίγκηπα» – στο γνωστό αριστουργηματικό παραμύθι του Antoine de Saint-Exupery.
«Θα ήταν καλύτερο, λέει η αλεπού, να έρχεσαι κάθε μέρα την ίδια ώρα. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις το απόγευμα, εγώ θα αρχίσω από τις τρεις να είμαι ευτυχισμένη. Οσο θα προχωράει η ώρα, τόσο πιο ευτυχισμένη θα αισθάνομαι. Στις τέσσερις πια θα είμαι ταραγμένη και ανήσυχη, θα πληρώνω το κόστος της ευτυχίας. Ενώ, όταν έρχεσαι όποτε τύχει, δεν θα ξέρω ποιαν ώρα να φορέσει η καρδιά μου τα γιορτινά της. ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΤΟ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟ.
– Τι θα πει τελετουργικό; ρωτάει ο μικρός πρίγκηπας.
– Είναι κάτι εντελώς πια ξεχασμένο, λέει η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει μια μέρα να διαφέρει από τις άλλες μέρες, μιαν ώρα να διαφέρει από τις άλλες ώρες».
Το συμβολικό παραμύθι θέλει να θυμίσει στον κ. Τσίπρα και στους βουλευτές του ότι, καθόλου τυχαία, αυτή η ανάγκη έχει ρίζες που χάνονται στα βάθη της προϊστορίας: Κάποια ορατά σημάδια (υλικά, καθόλου ιδεαλιστικά) να πραγματώνουν και να φανερώνουν τη διαφορά ανάμεσα στην καθημερινότητα και στη γιορτή, στη ρουτίνα και στο εξαιρετικό, στο αλισβερίσι και στον έρωτα. Κάποιο ορατό σημάδι να φανερώνει τη διαφορά ανάμεσα σε ένα ατομικό ενέργημα και στην επιτέλεση μιας αποστολής: μιας τιμητικής ανάθεσης κοινωνικού λειτουργήματος.

Σε κάποιες «προηγμένες» κοινωνίες, που δίκαια τις λογαριάζουμε πρωτοπόρες σε εκσυγχρονισμό και πρόοδο, οι δικαστές, όταν δικάζουν, φοράνε τήβεννο ή και περούκα. Τα εμφανή διακριτικά κατά την άσκηση ενός κοινωνικού λειτουργήματος σώζουν (και στον λειτουργό και στους πολίτες) τη συνείδηση της επιτέλεσης μιας αποστολής για το «κοινό συμφέρον».

Ακόμα και σήμερα που μάς επιβάλλεται ψυχαναγκαστικά η εξάλειψη κάθε κοινωνικής παραμέτρου στους μηχανισμούς της κρατικής λειτουργίας, μας είναι δύσκολο ή και αδύνατο να διανοηθούμε ένα νοσοκομείο με γιατρούς και νοσοκόμες χωρίς τη λευκή περιβολή – και το λευκό ένδυμα, σίγουρα, δεν υπηρετεί μόνο εντυπώσεις «καθαριότητας».

Η σοφή λοιπόν αλεπού, στο πανανθρώπινα θαυμαζόμενο παραμύθι, θέλει να πει στον κ. Τσίπρα και στους βουλευτές του να μην ανεβαίνουν στο βήμα της Βουλής χωρίς γραβάτα ή με το αμπέχονο. Οχι για να υποδουλωθούν στον νεκροφόρο φορμαλισμό του «συντηρητισμού», αλλά για να ζήσουν (και οι ίδιοι και η κοινωνία που τους εξέλεξε) τη διάκριση του ατομικού ενεργήματος από την επιτέλεση μιας αποστολής. Οταν συνεδριάζουν και αγορεύουν σε οποιοδήποτε κομματικό «όργανο», ας πηγαίνουν με τα εσώρουχα ή μασκαρεμένοι σε Τσε Γκεβάρα. Αλλά όταν τολμούν να ανέβουν στο βήμα του Κοινοβουλίου, οφείλουν να δηλώνουν έμπρακτα (όχι μόνο με τη γλώσσα του ενδύματος, αλλά οπωσδήποτε και με αυτήν) τον σεβασμό και την τιμή που οφείλουν στους εντολείς ψηφοφόρους τους. Το δημοκρατικό πολίτευμα (έστω και η σαρδανάπαλη παραποίησή του από τα πρασινογάλαζα Συντάγματα) απαιτεί να πραγματώνεται και να φαίνεται η διαφορά της έκθεσης ατομικών γνωμών, απόψεων, πεποιθήσεων, από τον λόγο που εκφέρεται εξ ονόματος των πολιτών για να υπηρετήσει τις δικές τους ανάγκες, απαιτήσεις, προσδοκίες.

Και γιατί τη διαφορά την κάνει η γραβάτα; Απλώς γιατί συνέπεσε αυτό το δευτερεύον (διακοσμητικό μόνο) στοιχείο της ανδρικής ενδυμασίας να είναι αυτό που, ακόμα, «κάνει μια μέρα να διαφέρει από τις άλλες μέρες, μιαν ώρα να διαφέρει από τις άλλες ώρες». Είναι μια γλώσσα το ένδυμα, για να «πούμε» στον άλλον ή στους άλλους αυτό που δεν λέγεται, μόνο «δείχνεται». Κάθε γλώσσα είναι συμβατική: ένας κώδικας για να πραγματωθεί η σχέση, να κοινωνηθεί η εμπειρία. Ακόμα και ο πιο σκληροπυρηνικός Κνίτης, αν συμβεί ποτέ να ερωτευθεί, θα πει «βασίλισσά μου» την αγαπημένη του, δεν θα την πει «επανάστασή μου»! Αν θεωρεί κομφορμισμό τη λέξη «βασίλισσα», μάλλον απέχει πολύ από το να είναι ερωτευμένος.

Με πρώτον διδάξαντα τον κ. Αλέκο Αλαβάνο, το κόμμα του κ. Τσίπρα κατάπιε αφελέστατα το παπανδρεϊκό δόλωμα του λαϊκισμού. Και μάλιστα εκείνο το είδος του λαϊκισμού, που στην ελληνική αργκό το ονομάζουμε «αμερικανιά»: Να συμμορφώνεσαι επιδεικτικά με το ατημέλητο ντύσιμο της λούμπεν πλειονότητας του πληθυσμού των ΗΠΑ, να θεωρείς «αντισυμβατική» συμπεριφορά τη συμμόρφωση με την κραυγαλέα ακαλαισθησία μαζών σε τεράστιο ποσοστό «λειτουργικών αναλφαβήτων» – εξηλιθιωμένων από το κανιβαλικό «αμερικανικό ποδόσφαιρο» και την παχυσαρκία.

Οταν ο πολιτικός λόγος είναι απελπιστικά συμβατικός (πνιγερά και μονοδιάστατα οικονομικίστικος), το αντισυμβατικό ντύσιμο παίζει τον ρόλο μόνο της στιλπνής σαπουνόφουσκας. Ο αγραβάτωτος ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τίποτα να αντιτάξει στη διαφθορά και φαυλότητα του πελατειακού κράτους, στην ασυδοσία των «νταβατζήδων», στην αναξιοκρατία και αδικία. Δυστυχώς δεν διδάχτηκε τίποτα από το μασκαριλίκι των πασοκικών ζιβάγκο, που εισπράττουν σήμερα στις δημοσκοπήσεις το 3,6% της λαϊκής προτίμησης.

Τα κατάλοιπα της πασοκικής (πράσινης και γαλάζιας) αντικοινωνικής λοιμικής συντηρούνται απολιθωμένα και σε πολλές άλλες πτυχές του δημόσιου βίου: Ο τάχα και αντικομφορμισμός της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας επιμένει ακόμα στον λαϊκισμό των προσφωνήσεων και αντιφωνήσεων με τα μικρά ονόματα, στον ενικό, από το δημόσιο βήμα της μικρής οθόνης. «Πες μας, Κική, Σία, Τάκη – ναι Μπάμπη, Μίλτο, Νένα» – η τεχνητή οικειότητα ακροζυγιάζεται στην κόψη του γελοίου. Ο δημοσιογράφος, όταν μεταδίδει την ανταπόκρισή του ή παρουσιάζει το πολιτικό κριτικό του σχόλιο, επιτελεί, και αυτός, κοινωνικό λειτούργημα, υπηρετεί την πληροφόρηση του κοινωνικού σώματος. Είναι λαϊκισμός να συγχέει τον ρόλο του με αυτόν του κονφερασιέ θεατρικής «επιθεώρησης» ή περιοδεύοντος τσίρκου.

Ρεαλιστική ελπίδα ανάκαμψης από τη θανατερή παρακμή θα υπάρξει μόνο αν εμφανιστεί στον πολιτικό ορίζοντα κόμμα ή ηγέτης με αίσθηση της σημασίας που έχει το «τελετουργικό» προκειμένου να λειτουργήσει η ζωή.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας

Τα επεισόδια στον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ Σερβίας και Αλβανίας στο Βελιγράδι (Τρίτη 14/10/2014) δεν ήταν τυχαία. Πρόκειται για προσχεδιασμένη πρόκληση από την κυβέρνηση των Τιράνων, με στόχο να διαφημίσει το όραμα της Μεγάλης Αλβανίας και να προειδοποιήσει Ελλάδα και Σερβία.

Θυμίζω ότι κατά τη διάρκεια του αγώνος υπερίπτατο τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι, το οποίο έφερε το λάβαρο της Μεγάλης Αλβανίας, δηλαδή έναν χάρτη ο οποίος, πλην της σημερινής Αλβανίας, περιελάμβανε το Κοσσυφοπέδιο - Κόσοβο, τμήμα του Μαυροβουνίου και τα ελληνικά εδάφη της Κέρκυρας, της Ηπείρου και της δυτικής Μακεδονίας. Οταν Σέρβος ποδοσφαιριστής επιχείρησε να το κατεβάσει, οι Αλβανοί παίκτες τού επιτέθηκαν και η σύρραξη κλιμακώθηκε. Ο αγώνας διεκόπη. Ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός πώς θα ανακοπεί με τρόπο ειρηνικό και αποτελεσματικό;

Το ενδιαφέρον είναι ότι συνελήφθη ως συντονιστής των προκλητικών ενεργειών ο αδελφός του Αλβανού πρωθυπουργού Εντι Ράμα, ο οποίος βρισκόταν στο γήπεδο του Βελιγραδίου με Αλβανούς φιλάθλους, παρά τη σχετική απαγόρευση η οποία είχε εκδοθεί για την αποφυγή επεισοδίων. Οι Σέρβοι θεωρούν το Κοσσυφοπέδιο -το ονομάζουν Κόσοβο- Μετόχια, ως το λίκνο της ορθόδοξης χριστιανικής παραδόσεώς τους και δεν το αναγνωρίζουν ως ανεξάρτητο κράτος. Οι Αλβανοί από την πλευρά τους θεωρούν ότι η ανεξαρτησία των ομοεθνών τους στο Κόσοβο, η οποία επετεύχθη με τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ κατά των Σέρβων, ανοίγει τον δρόμο για τη «Φυσική Αλβανία», όπως ονομάζεται πιο διπλωματικά το όραμα της Μεγάλης Αλβανίας.

Είναι προφανές ότι ο κεντροαριστερός συνασπισμός του πρωθυπουργού Εντι Ράμα συνεχίζει και επαυξάνει τον εθνικισμό του δεξιού Σάλι Μπερίσα. Οι Αλβανοί είναι ενωμένοι ως προς τις διεκδικήσεις τους: απόσχιση εδαφών από τα δυτικά της ΠΓΔΜ, αναγνώριση αλβανικής μειονότητας στην Ελλάδα, επιστροφή των Τσάμηδων -απογόνων των συνεργατών των ναζί- στη Θεσπρωτία και, σε επόμενο βήμα, διεκδίκηση εδαφών από την Ελλάδα και τη Σερβία (νοτιοδυτικές επαρχίες). Η μέχρι σήμερα ανοχή της Δύσης εξέθρεψε ένα τέρας. Τώρα, πρέπει η Ελλάς, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, να θέσει αυστηρούς όρους για την προσέγγιση Αλβανίας και Ευρώπης.

Η καλύτερη απάντηση στον αλβανικό αλυτρωτισμό είναι η ανακίνηση του αιτήματος για αυτονομία των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου εντός των αλβανικών συνόρων, βάσει του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας του 1914.

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Σιγά μην άφηναν οι Αμερικανοί, τώρα που το υπό τον έλεγχό τους ΔΝΤ έδωσε σχεδόν όλα τα λεφτά στην Ελλάδα, να ελέγχουν την πολιτική της κυβέρνησης της Αθήνας μόνο οι Γερμανοί!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Γλαφυρή η βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν» έγραφε προχθές: «Μια σύγχρονη εκδοχή της Οδύσσειας άρχισε στην Ελλάδα πριν από πέντε χρόνια... Ο Ελληνας του μύθου (σ.σ. δηλαδή ο Οδυσσέας) τελικά βρήκε τον δρόμο της επιστροφής στη σύζυγό του, την Πηνελόπη. Ενα ευτυχές τέλος για την Ευρωζώνη φαίνεται ακόμη αρκετά μακριά» κατέληγε. «Η κρίση της Ευρωζώνης μοιάζει με τη Σκύλλα, το τέρας που καταβρόχθισε πολλούς από τους άνδρες του Οδυσσέα, ένα κτήνος με πολλά κεφάλια»! υπογραμμίζει.

Βούλιαξε το χρηματιστήριο μόλις τόλμησε η ΝΔ να πει, για καθαρά προεκλογικούς λόγους, ότι θα βγάλει τη χώρα και από το Μνημόνιο του ΔΝΤ, μόλις λήξει τον Δεκέμβριο το πρόγραμμα επιτήρησης από την ΕΕ. Σιγά μην άφηναν οι Αμερικανοί, τώρα που το υπό τον έλεγχό τους ΔΝΤ έδωσε σχεδόν όλα τα λεφτά στην Ελλάδα, να ελέγχουν την πολιτική της κυβέρνησης της Αθήνας μόνο οι Γερμανοί! Χαζοί είναι;

Κλίμα πανικού προκαλούν στην κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου οι προοπτικές παραμονής υπό καθεστώς μνημονιακής επιτήρησης. Αν πάει σε βουλευτικές εκλογές με καθεστώς Μνημονίου, είναι εξαιρετικά δύσκολο να βγει η ΝΔ πρώτο κόμμα. Αν όμως χάσουν τις εκλογές, χάθηκαν πολιτικά οι πρόεδροι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Οι δημοσκοπήσεις, τις οποίες θεω­ρούμε απλώς μια αποτύπωση των πολιτικών διαθέσεων του κόσμου σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή χωρίς συνέπειες και χωρίς ιδιαίτερη αξία, άρχισαν να δείχνουν ως βέβαιη την ήττα της ΝΔ και ενδεχομένως διαλυ­τική την ήττα του ΠΑΣΟΚ. Εξι, οκτώ, δέκα και παραπά­νω εκατο­στιαίες μονάδες διαφορά υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ σε όλες τις δημο­σκο­πήσεις οδηγούν σταδιακά σε κλίμα εμπέδωσης της ήττας Σαμα­ρά - Βενιζέλου. Εμπέδωση της ήττας τους όχι μόνο στα μάτια των ψηφο­φό­ρων, αλλά και των επιχειρημα­τικών κύκλων. Κάποιοι από αυτούς ανα­διατάσσουν ήδη τα δίκτυα στήριξης και επιρροής που έχουν προς την κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Οι οικονο­μικοί παράγοντες διακατέχονται από ρεαλισμό.

«Μαλλιοτραβιούνται (!)» ο ΣΥΡΙΖΑ με το Ποτάμι για τη συνάντηση των αρχηγών τους που ματαιώθηκε με πρωτοβουλία του Σταύρου Θεοδωράκη. Παρά το φραστικό «ξεκατίνιασμα», η στάση και των δύο έχει βαθιά πολιτικά κίνητρα. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει απόλυτη ανάγκη να δείξει πως έχει πληθώρα κυβερνητικών συμμάχων. Ειδικά τώρα που η ΔΗΜΑΡ αποκλείεται να μπει ως κόμμα στη Βουλή και οι ΑΝΕΛ χαροπαλεύουν με το όριο του 3%, χωρίς να είναι σίγουρο ότι θα το ξεπεράσουν. Ηθελε πολύ τη συνάντηση με το Ποτάμι.

Εφοδο στον ουρανό θέλει να κάνει Σταύρος Θεοδωράκης. Να εκμεταλ­λευθεί αυτή τη μοναδική ευκαιρία που του παρουσιάζεται. Από την κοινοβουλευτική πλήρη ανυπαρξία, να περάσει με την πρώτη εμφάνισή του σε βουλευτικές εκλογές κατευθείαν στη διακυβέρνη­ση της χώρας! Ως ελάσσων εταίρος, έστω, αλλά όπως και να το δει κανείς, το άλμα από την πολιτική ανυπαρξία κατευθείαν στην κυβέρνη­ση είναι όντως κολοσσιαίο! Θέλει, λοιπόν, την αποκλειστικότητα του κυβερνητικού εταίρου του ΣΥΡΙΖΑ! Δίκιο έχει από τη σκοπιά του.

Άσχετο: Δεν ανησύχησαν καθόλου τα κόμματα της Αριστεράς διαβάζοντας τη θέση του εισαγγελέα εφετών Ισίδωρου Ντογιάκου ότι «κάθε πολιτικό κόμμα ασφαλώς και είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί ''εγκληματική οργάνωση'' είτε στο σύνολο είτε ως προς τα επιμέρους εκείνα πρόσωπα, τα οποία υπό την κάλυψη του πολιτικού μανδύα ενεργούν κατά τρόπο ποινικά κολάσιμο»;
Κατάλαβαν;

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Ο επιθετικός εθνικισμός των Αλβανών μπορεί να προκαλεί φρίκη στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Το ίδιο και η σημαία της «μεγάλης Αλβανίας», που συμπεριλαμβάνει την μισή ελλληνική επικράτεια (αλήθεια, πότε υπήρξε ιστορικά «μεγάλη Αλβανία» γιά να το μάθουμε κι εμείς). Πολύ περισσότερο που πρωταγωνιστής των επεισοδίων ήταν ο αδελφός του Αλβανού πρωθυπουργού Ράμα, κάτι που αποδεικνύει ότι ο αλβανικός εθνικισμός δεν είναι περιθωριακός όπως θα ήθελαν να πιστεύουν οι εφησυχάζοντες και τους εαυτούς τους και εμάς μακαριώτατοι ιθύνοντες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Αλλά ας μην πιστέψει κανείς ότι οι Αλβανοί εθνικιστές θα φοβηθούν την «εντός των ορίων της ευπρεπείας» δήλωση του Ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ότι «παρόμοιες συμπεριφορές απομακρύνουν την Αλβανία από την Ευρώπη» κλπ. κλπ.
Τέτοιες δηλώσεις το μόνο που θα καταφέρουν θα είναι να κάνουν τους Αλβανούς να γελάνε με την αδυναμία της Ελλάδας. Η αυτοσυγκράτηση και η κοσμιότητα εκλαμβάνονται από τους Αλβανούς μόνον ως αδυναμία, ιδίως όταν προέρχονται από ένα παρακμιακό πολιτικό σύστημα και μία χώρα χρεωκοπημένη και διεθνώς απαξιωμένη.

Είναι φανερό ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει μείζονα αμφισβήτηση της εθνικής της κυριαρχίας από τον αλβανικό παράγοντα, ο οποίος δεν πρέπει να υποτιμάται, διότι
α. έχει καταφέρει να διαμελίσει ένα παλαιό και ισχυρό κράτος, την Σερβία,
β. έχει διαμελίσει ουσία αν και όχι ακόμα τύποις την FYROM,
γ. διαθέτει συμμάχους (π.χ. την Τουρκία),
δ. έχει δημογραφικό δυναμισμό, επιθετικότητα και θράσος.

Εδώ οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, η θητεία μειώνεται (από δύο χρόνια που υπηρετήσαμε οι παλιότεροι τώρα έχει φτάσει στους εννέα μήνες!), τα στρατόπεδα κλείνουν το ένα μετά το άλλο, ενώ δίκες και καταδίκες γιά τερατώδη σκάνδαλα αποκαλύπτουν ποιές ακριβώς ήταν οι ευαισθησίες του πολιτικού συστήματος στην Εθνική Άμυνα.

Προτείνουμε, λοιπόν, από αυτήν εδώ την στήλη

α. να αναδιοργανωθεί άμεσα η VIII Μεραρχία Πεζικού με έδρα τα Γιάννενα και να προσληφθούν 30.000 άνεργοι, έφεδροι καταδρομείς και άλλες ειδικότητες, γιά να επανδρώσουν τις μονάδες και τις υπηρεσίες της,
β. να οργανωθεί ολοκληρωμένο και τεκμηριωμένο αίτημα πλήρους προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκπαιδευτικής και αυτοδιοικητικής αυτοδιάθεσης της Ελληνικής Μειονότητας της Βορείου Ηπείρου, που να υποβληθεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και στο ΝΑΤΟ με επείγοντα χαρακτήρα,
γ. να διακοπεί πάσα συζήτηση περί εντάξεως της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι να αποσυρθούν όλες οι εθνικιστικές αιτιάσεις περί «Τσαμουριάς» κλπ.,
δ. να απαγορευθεί κάθε μεταναστευτική ροή Αλβανών στην Ελλάδα μέχρι να ξεξαθαριστούν τα παραπάνω ζητήματα.

Τα ελάχιστα, δηλαδή, που θα στείλουν μήνυμα ότι είμαστε υπαρκτό κράτος στην διεθνή σκηνή.

Πηγή "KontraNews"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η Ελληνική πολιτεία πρέπει να είναι έτοιμη και για αντιμετώπιση των ισλαμιστών

Γράφει ο Θόδωρος Μπατρακούλης
Δρ. Γεωπολιτικής

Στη Μέση Ανατολή οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές. Οι τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» πολεμούσαν για την εγκαθίδρυση ισλαμικού χαλιφάτου σε ευρεία έκταση (Ιράκ, Συρία, Ιορδανία, Λίβανο). Η κατάσταση αυτή στη Μεσοποταμία ήταν εξαιρετική κρίσιμη.
Οι ανελέητες, συνεχείς, με υπερσύγχρονα όπλα επιθέσεις των τζιχαντιστών ισλαμοφασιστών εναντίον περιοχών του νοτίου (Β. Ιράκ) και Δυτικού Κουρδιστάν (Συρία), αλλά και η εξόντωση χριστιανών της Μεσοποταμίας, έδειχνε τους στόχους τους: υποταγή των κουρδικών περιοχών –επιδίωξη της Τουρκίας των Ερντογάν και Νταβούτογλου- και εξαφάνιση των μη μουσουλμανικών πληθυσμών. Τα αεροπορικά πλήγματα της υπό αμερικανικής ηγεσίας συμμαχίας αραβικών και δυτικών κρατών εναντίον των τζιχαντιστών σηματοδοτούσαν ένα νέο πολεμικό πεδίο.
Μετά από πολυήμερη αβεβαιότητα για το αν η Τουρκία θα συμμετείχε στη συμμαχία αυτή, στις 2 Οκτωβρίου 2014 ο πρόεδρος Ερντογάν ανέφερε ότι η Τουρκία θα πολεμούσε εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους» και άλλων «τρομοκρατικών» οργανώσεων στην περιοχή, αλλά ότι θα επέμεινε παράλληλα στην απομάκρυνση από την εξουσία του προέδρου Άσαντ. Η Τουρκική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε τη συμμετοχή.
Παράλληλα, ο έγκλειστος Αμπντουλλάχ Οτζαλάν προειδοποίησε ότι η ειρηνευτική διαδικασία με τους Κούρδους της Τουρκίας θα μπορούσε να καταρρεύσει, εάν οι τζιχαντιστές καταλάμβαναν την στρατηγικής σημασίας πόλη Κομπάνι κοντά στην συρο-τουρκική μεθόριο. Εξάλλου, οι επιθέσεις των τζιχαντιστών μπορούσαν πλέον να εκδηλωθούν οπουδήποτε στον κόσμο.
Πρόβλημα για την Ελλάδα υφίσταται, ούτως ή άλλως, λόγω της παρουσίας ισλαμιστών. Η μαζική παράνομη εισροή μεταναστών τροφοδοτεί το πρόβλημα. Η ελληνική πολιτεία πρέπει να είναι έτοιμη και για αντιμετώπιση των ισλαμιστών.

Στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο, η Ελλάδα χρειαζόταν εδώ και χρόνια μία καλά σχεδιασμένη, ιστορική τεκμηριωμένη, ιεραρχημένη, πολυδιάστατη, ευρωπαϊκή εξωτερική και ενεργειακή πολιτική. Αυτή θα έπρεπε να εκφράζεται με εξειδικευμένο τρόπο στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή.
Η διαμόρφωση / εφαρμογή μακροπρόθεσμου συνολικού στρατηγικού σχεδιασμού, που διέπεται από ιστορικά διδάγματα και τη γνώση της σύγχρονης γεωπολιτικής, είναι ζωτική ανάγκη.
Η Ελλάδα έπρεπε να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της στη βάση της επίτευξης της εθνικής ανεξαρτησίας, η οποία παραμένει ανεκπλήρωτο όραμα. Ο επαναπροσδιορισμός απαιτούνταν να γίνει τόσο σε αποτρεπτική κατεύθυνση έναντι κάθε επιβουλής των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, και βεβαίως, σε συντονισμό σχεδιασμού και ενεργειών με την Κύπρο, όσο και στην κατεύθυνση της διασφάλισης του εθνικού ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πόρων της, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι υδρογονάνθρακες.

Πέραν των άλλων, θα μπορούσε να επιτελέσει αντικείμενο επεξεργασίας η προώθηση μίας ειδικής σχέσης συνεργασίας με τη Ρωσία στην Άμυνα, τους εξοπλισμούς, την ενεργειακή πολιτική και τους αγωγούς.
Εφόσον είναι αναγκαία μία τέτοια ειδική σχέση θα έπρεπε να γίνει παρά την απόρριψή της από τις ΗΠΑ.
Τέλος, με την κρίση που δημιουργήθηκε στις σχέσεις της Τουρκίας με τους σιίτες, αλλά και με τμήμα των σουνιτικών δυνάμεων (Αίγυπτος), για την Ελλάδα παρουσιαζόταν στα ανατολικά της δυνατότητα για αναβάθμιση των σχέσεών της με τον αραβικό και ιρανικό κόσμο.

Πηγή “KontraNews”
Επικοινωνία με τον συντάκτη
theobatrak@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Το φυσικό αέριο και ο μουσουλμανικός κόσμος
Η Άγκυρα επιθυμεί να στείλει το μήνυμα ότι η δική της παρουσία είναι καθοριστική για το μέλλον των πηγών ενέργειας της περιοχής

Γράφει ο Νίκος Μουδούρος
Δρ. Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών


«Εάν δεν ξεπεράσουμε τα σύνορα που βρίσκονται στις συνειδήσεις και στις καρδιές, δεν θα είναι εφικτή μία λύση σε αυτές τις συγκρούσεις που συνεχίζονται για 100 χρόνια». Αυτά σημείωνε ο πρόεδρος της Τουρκίας πρόσφατα σε ομιλία του, υπογραμμίζοντας το κεντρικό ιδεολογικό μήνυμα του σημερινού γεωπολιτικού δράματος της χώρας: Να μετατραπεί σε φορέα εγκαθίδρυσης μίας νέας περιφερειακής τάξης πραγμάτων στα πλαίσια ενός «μεταδυτικού κόσμου». Να μετασχηματιστεί σε δύναμη που να «χαλαρώνει» τα σύνορα και να αμφισβητεί τις έως σήμερα κρατούσες δομές και ισορροπίες της περιοχής. Να αναδεικνύεται σε «άξιο» εκπρόσωπο της διεκδίκησης του Μουσουλμανικού κόσμου για μεγαλύτερο μέρισμα στην παγκόσμια αγορά. Αυτή η αυτοπεποίθηση της Τουρκίας –η οποία φτάνει κάποτε στα όρια της αλαζονείας- μπορεί να γίνει καλύτερα αντιληπτή στη σημερινή χαοτική συγκυρία της ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

Με λίγα λόγια, η Τουρκία επιθυμεί να αξιοποιήσει τα πολιτικά και στρατιωτικά κενά που παρουσιάζει ο σχεδιασμός για την αντιμετώπιση του «Ισλαμικού Κράτους», με στόχο την εμβάθυνση της επιρροής της στο μελλοντικό μετασχηματισμό της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Δηλαδή, η Τουρκία αναλαμβάνει ρίσκα σε πολλούς τομείς, διότι κρίνει πως μπορεί να εξυπηρετήσει ταυτόχρονα περισσότερους από έναν στόχους σε ολόκληρη την περιοχή και ιδιαίτερα στη Συρία.
Συγκεκριμένα, η Άγκυρα στοχεύει κυρίως
Α. Στην ανατροπή Assad και στην ανάληψη πρωταγωνιστικού ρόλου στην οικοδόμηση της «Νέας Συρίας»
Β. Στον περιορισμό της επιρροής του κουρδικού κινήματος –πιο συγκεκριμένα του ΡΚΚ- και στην αποδυνάμωση της διαδικασίας κουρδικής κρατικής οικοδόμησης στην τουρκο – συριακή μεθόριο
Γ. Στον περιορισμό της επιρροής της ακραίας έκδοσης του σουνιτικού Ισλάμ –έτσι όπως εκφράζεται από το «Ισλαμικό Κράτος»- καθώς και
Δ. Στην ανάδειξή της ως της συνεπέστερης δύναμης ενσωμάτωση της Ανατολικής Μεσογείου στην παγκόσμια αγορά.

Μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, η νέα κλιμάκωση της έντασης που παράγει η Τουρκία σε σχέση με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν είναι τυχαία. Η σημασία της γεωγραφικής θέσης της Τουρκίας, τα κενά του σχεδιασμού ενάντια στο «Ισλαμικό Κράτος» που θέλει να αξιοποιήσει προς όφελός της, αλλά και η ευρύτερη αποσταθεροποίηση στην περιοχή, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις ενεργοποίησης «σκληρής ισχύος» στην περιοχή της ΑΟΖ. Ο γενικότερος στόχος φαίνεται να είναι η ενίσχυση του ηγεμονικού ρόλου της Άγκυρας σε ζητήματα ελέγχου της οικονομικής ανάπτυξης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σε πρώτο επίπεδο, η Τουρκία επιθυμεί να στείλει το μήνυμα ότι η δική της παρουσία είναι καθοριστική για το μέλλον των πηγών ενέργειας της περιοχής. Φαίνεται να θέλει να υπογραμμίσει ότι διεκδικεί την παρουσία της στο μέλλον των υδρογονανθράκων με ή ακόμη και χωρίς την οριστική επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Μάλιστα, το κεντρικό χαρακτηριστικό της νέας της κίνησης είναι η στρατιωτικοποίηση της κρίσης, σε ένα επίπεδο που η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να την απειλήσει.

Σε δεύτερο επίπεδο επιδιώκει να στείλει μηνύματα προς ξένες εταιρείες ανταγωνιστές στην υπόθεση αξιοποίησης των πηγών ενέργειας και σχηματισμού των δρόμων εμπορίου.

Σε τρίτο επίπεδο, η Άγκυρα στοχεύει να πάρει καλύτερη θέση έναντι του Ισραήλ, αλλά και της Αιγύπτου στο μεταξύ τους ανταγωνισμό. Υπό αυτή την έννοια, η κλιμάκωση της κρίσης στη θάλασσα αποτελεί συνέχεια του ανταγωνισμού μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, έτσι όπως κορυφώθηκε με τις δολοφονικές επιθέσεις ενάντια στο Mavi marmara, οι οποίες προκάλεσαν την αλλαγή των «κανόνων εμπλοκής» του τουρκικού πολεμικού ναυτικού στην Ανατολική Μεσόγειο.
Συνεπώς, οι σημερινές της ενέργειες έχουν ως στόχο και άλλα κράτη πέραν της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η ένταση που προκάλεσε η Άγκυρα στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας αναμένεται να συνεχίζεται σε επίπεδα που η ίδια η Τουρκία θα μπορεί να διαχειρίζεται. Σε κάθε περίπτωση, η συγκεκριμένη ένταση που ευνοείται από τη γενικότερη αποσταθεροποίηση της περιοχής, εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο στρατηγικής που έχει η Τουρκία για την Ανατολική Μεσόγειο.
Η Κύπρος επηρεάζεται άμεσα, αφού όλες οι προσπάθειες της Τουρκίας για έλεγχο των τριών βασικών οικονομικών της στρατηγικών στην περιοχή ταυτίζονται με την Κυπριακή γεωγραφία. Συγκεκριμένα, η ενέργεια, το εξωτερικό εμπόριο και ο τουρισμός, αποτελούν τρεις σημαντικούς τομείς στους οποίους η Τουρκία θέλει να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο, αναδεικνύοντας τις περιοχές του Ceyhan ως ενεργειακό και εμπορικό κέντρο, τον κόλπο Iskenderm ως εμπορικό κέντρο και την περιοχή της Antalya ως τουριστικό κέντρο.
Όλες οι προαναφερθείσες περιοχές βρίσκονται σε πολύ κοντή απόσταση από την Κύπρο. Συνεπώς, η κάθε προσπάθεια αποκωδικοποίησης των κινήσεων της Τουρκίας αναφορικά με την Κύπρο θα πρέπει να τίθενται ψύχραιμα και ορθολογικά εντός του ευρύτερου τουρκικού γεωπολιτικού οράματος, το οποίο είναι αποτέλεσμα εσωτερικών και εξωτερικών μετασχηματισμών. Ιδιαίτερα σε μία πολύ δύσκολη συγκυρία για ολόκληρη την περιοχή.

Πηγή εφημ. «Εξέλιξη»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Ξυδάκης

Η κρίση που έχει πλήξει την Ελλάδα έχει στρέψει αναγκαστικά την πολιτική δραστηριότητα προς την Ευρώπη. Η προσοχή, η σκέψη, οι σχέσεις, ακόμη και οι βαρυγκόμιες εκεί κατευθύνονται. Εντούτοις, η γεωγραφική θέση της Ελλάδος και το ιστορικό υπόστρωμα την τοποθετούν στο νοτιοανατολικό άκρο της ηπείρου, σε επαφή και γειτονία με τα Βαλκάνια, τη Μαύρη Θάλασσα, τη Μικρά Ασία, τη Μέση Ανατολή. Ο,τι συμβαίνει εκεί μάς αφορά.

Ισως μάλιστα οι αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με τους μη Ευρωπαίους γείτονες αποτελούν ένα συγκριτικό γεωπολιτικό πλεονέκτημα της χώρας στην παρούσα συγκυρία, κατά την οποία η Ελλάδα, παρότι δοκιμάζεται από την κρίση, είναι στρατηγικά σταθερή σε μια περιοχή υπό μετασχηματισμό.

Η συνεχιζόμενη και κλιμακούμενη αναταραχή στη Μέση Ανατολή επηρεάζει πολλαπλώς την Ελλάδα, και πολύ αμεσότερα την Κύπρο. Η πάντα επίμων και συχνά απειλητική γείτων Τουρκία παίζει ένα ριψοκίνδυνο διπλωματικό και γεωπολιτικό παιχνίδι στα νότια σύνορά της: επιδιώκει να εξουδετερώσει ταυτοχρόνως τους Κούρδους και το καθεστώς Ασαντ, χρησιμοποιώντας την τζιχαντιστική επέλαση, αλλά και ζητώντας στρατηγικά ανταλλάγματα εφόσον αναχαιτίσει τους τζιχαντιστές. Ενα από τα ανταλλάγματα πιθανότατα θα είναι η αυξημένη επιρροή της στην Κύπρο. Η ρήξη των κυπριακών συνομιλιών δεν σημαίνει διόλου ότι η Τουρκία υποχωρεί, το αντίθετο.

Την ίδια ώρα στα Βαλκάνια ο εθνικισμός αναζωπυρώνεται. Η ιδέα της Μεγάλης Αλβανίας ερεθίζει τη Σερβία, αποσταθεροποιεί την ΠΓΔΜ, επηρεάζει δυνητικά και την Ελλάδα. Επιπλέον, στις μουσουλμανικές μειονότητες των Βαλκανίων γίνεται όλο και δημοφιλέστερος ο μαχητικός σουνιτισμός, στοιχείο που μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία μιας άτυπης θρησκευτικής ενδοχώρας στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης.

Η Ελλάδα ιστορικά είχε την ευμενή αποδοχή ή τη φιλία πολλών γειτονικών χωρών. Το ίδιο και η Κύπρος. Μεταξύ άλλων, Ιράν, Αίγυπτος, Συρία, Λίβανος, Ισραήλ, με διαφορετικούς τρόπους και για διαφορετικούς λόγους, ήταν και είναι δυνητικοί εταίροι. Ας αναζητηθούν και πάλι.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου