Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Απρ 2015

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η κυρία Λαγκάρντ μίλησε για επερχόμενη καταστροφή στην Ελλάδα, φρικώδη εφιάλτη. Συντάχθηκε και αυτή με τον εκβιασμό, την ενορχηστρωμένη απειλή; Πάντως το ενδεχόμενο του ολέθρου δεν μπορεί, λογικά, να αποκλεισθεί.

Το λογικότερο από τα ερείσματα που κάνουν πιθανή την τρομακτική πρόβλεψη δεν είναι η οικονομική χρεοκοπία, ο περίπου μηδενισμός της παραγωγικότητας, η αποσύνθεση ή παραλυσία της κρατικής λειτουργίας. Είναι η ολοσχερής έκλειψη οποιασδήποτε εύλογης αιτίας για να συνυπάρχουμε ως οργανωμένη συλλογικότητα οι ελληνόφωνοι.

Ποιοι παράγοντες εξασφαλίζουν συνήθως τις κρίσιμες προϋποθέσεις για τη συνοχή και τη λειτουργικότητα μιας συλλογικότητας; Πρώτος παράγων, ρεαλιστικότατος, η χρεία, η κοινωνία της χρείας – ο «καταμερισμός της εργασίας» και της παραγωγικότητας. Εχουμε ανάγκη τους άλλους και μας έχουν ανάγκη οι άλλοι για να λειτουργήσει η συνύπαρξη. Χωρίς συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος» (κοινού ενδιαφέροντος, έστω χρηστικού και μόνο, για τις κοινές ανάγκες και τη συλλογική οργάνωση της ικανοποίησής τους) γίνεται ανέφικτη η υπέρβαση του πρωτογονισμού της αγέλης, η πραγμάτωση της μεθοδικής αλληλεξυπηρέτησης, η συγκρότηση έννομης τάξης, κοινωνικού κράτους.

Ωστόσο η πανανθρώπινη ιστορική πείρα βεβαιώνει ότι τα χρηστικά κίνητρα από μόνα τους δεν αρκούν για να κατορθωθεί και να διαρκέσει κοινωνική συγκρότηση και συνοχή – όπως και η αμοιβαιότητα της σεξουαλικής έλξης δεν είναι ικανή συνθήκη για να κατορθωθεί γαμική «συγκλήρωσις βίου παντός». Κάθε οργανωμένη συλλογικότητα απηχεί, έστω και ως «αμυδρόν απήχημα», την κοινή, ενεργό θέληση και προσπάθεια (το «κοινόν άθλημα») υπέρβασης των κτηνωδών ενορμήσεων προκειμένου να συγκροτηθεί το κατόρθωμα «πόλεως» και «βίου πολιτικού». Να κοινωνηθεί η ανάγκη, όχι απλώς να καταμεριστεί μηχανιστικά η εργασιακή συνεισφορά – να είναι πολιτικόν το άθλημα, χαρά ζωής και στόχος αλήθειας οι σχέσεις κοινωνίας.

Για να κοινωνείται η πολιτική συμβίωση, όρος και προϋπόθεση είναι η γλώσσα, ο πλούτος και η χαρά εκφραστικής αντιμετάδοσης των εμπειρικών αναζητήσεων να ψηλαφήσεων. Θεμελιώδες εφαλτήριο είναι και η καλλιέργεια της ιστορικής συνείδησης, η ενεργός επίγνωση ότι η δυναμική του σήμερα αντλείται από την ποιότητα του χθες, την αξιοποίηση της αποθησαυρισμένης, παραδεδομένης πείρας των γενεών που προηγήθηκαν. Εξίσου πρωταρχική προϋπόθεση για να λειτουργήσει η οργανωμένη συλλογικότητα ως πολιτική κοινωνία, είναι και ο ενεργός σεβασμός ενός εμπειρικά παραδεδομένου, από γενιά σε γενιά, άξονα αναφοράς της προσωπικής ευθύνης, άξονα «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης – όχι ιδεολογικών «πεποιθήσεων», αλλά ανοιχτής, έντιμης ετοιμότητας εμπειρικών παραδοχών.

Στην Ελλάδα, τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια, καμιά από τις θεμελιώδεις αυτές προϋποθέσεις του πολιτικού γεγονότος δεν λειτουργεί. Η κοινωνία της χρείας, τουλάχιστον ως πρόθεση, έχει εκλείψει – μοναδικό κίνητρο της παραγωγής και της ανταλλαγής είναι μόνο ο πρωτογονισμός της εγωκεντρικής κατασφάλισης και απόλαυσης. Γι’ αυτό και κυρίαρχη η φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή, αυτονόητη η λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος από τα κόμματα, από τους εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου. Γι’ αυτό και τα «φακελάκια», ο κατεστημένος χρηματισμός των δημόσιων λειτουργών, τα νομοθετήματα που παραγράφουν ποινικά κακουργήματα των πολιτευομένων.

Παράλληλα, τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια, μοιάζει μεθοδική, εμπρόθετη και παθιασμένη η καταστροφή της γλώσσας – ατιμώρητοι οι βαρβαρισμοί και σολοικισμοί στα ΜΜΕ και στα χείλη ανώτατων αξιωματούχων, προκλητικά υποβαθμισμένη και ανεκτική της αυθαιρεσίας η διδασκαλία της γλώσσας στα σχολεία.

Το ίδιο εσκεμμένη και η διαστροφή της Ιστορίας, αδίστακτος ο προπαγανδισμός παιδαριωδών πλαστογραφήσεων, ανεξήγητη η δημόσια προβολή και καταξίωση που παρέχεται σε κεκράχτες μιας στρατευμένης στα συμφέροντα ξένων επιβουλών ιστοριογραφίας.

Τέλος, μεθοδικός και ο διασυρμός, η χλεύη και διακωμώδηση της αίσθησης του «ιερού» στην ελλαδική κοινωνία, μανιασμένο πάθος κατασυκοφάντησης του κλήρου – ωσάν να ξεπληρώνονται τα χρωστούμενα αιώνων καταπίεσης και εκμετάλλευσης των Ελλήνων από κάποιο εντόπιο Βατικανό με «Ιερές Εξετάσεις» και «αλάθητη» αυθεντία.

Τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια κατεδαφίστηκαν μεθοδικά οι θεμελιώδεις άξονες κοινωνικής συνοχής, οι προϋποθέσεις λειτουργίας του πολιτικού γεγονότος. Η ευκολία και ταχύτητα της κατεδάφισης βεβαίωσαν τη σαθρότητα και την κιβδηλία όλης της προγενέστερης πολιτικής και κοινωνικής μας σερμαγιάς. Οταν το κωμικό εκείνο φληνάφημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» παταγωδώς κατέρρευσε, το αβυσσαλέο κενό «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης (κενό στόχων του βίου, κενό χαράς της ζωής) ήρθε να το καλύψει ο ηδονικός καταναλωτισμός, η παγερή ιδεολογία (ideologie froide) του Ιστορικού Υλισμού.

Πρώτη υπέκυψε στην ιλιγγιώδη έλξη του κενού, στον μηδενισμό κάθε αυθυπερβατικής ευαισθησίας, η άλλοτε θυσιαστική Αριστερά. Συμπαρασύρθηκε στη μέθη του ξέφρενου παπανδρεϊκού αμοραλισμού, στην ευωχία του «όλα επιτρέπονται», στη λογική του ιστορικο-υλιστικού πρωτογονισμού που σάρκωσε ο εκβιαστικός συνδικαλισμός. Ακολούθησε, με τον ζήλο του καθυστερημένου επαρχιώτη, η ανέκαθεν ιστορικο-υλιστική «Νέα Δημοκρατία». Γι’ αυτό και τίποτε δεν μπόρεσε να αλλάξει σαράντα ολόκληρα χρόνια. Κανένας χαλινός στις αντικοινωνικές συμπεριφορές, στο πελατειακό κράτος, στη ζούγκλα της διαπλοκής, της ασύδοτης διαφθοράς, της παραλυτικής των πάντων αναξιοκρατίας.

Ο Αλέξης Τσίπρας κυβερνάει για πρώτη φορά. Τον ανέβασε στην εξουσία όχι η προτίμηση του λαού, αλλά η ξέφρενη οργή του για τα ατιμώρητα εγκλήματα των προκατόχων του. Τα πρώτα εικοσιτετράωρα της διακυβέρνησης Τσίπρα έδειξαν ότι ξέρει ποιο είναι το διαφορετικό που χρειάζεται η ελλαδική κοινωνία. Η συνέχεια μάλλον βεβαιώνει ότι ξέρει, ίσως, αλλά δεν μπορεί να τολμήσει με συνέπεια το διαφορετικό, τη ρήξη με τις ιδεολογικές θρησκοληψίες των κομματικών του συντρόφων. Δεν υποψιάζεται την «αλλαγή γηπέδου»: τη σύνδεση της πολιτικής με την κοινωνούμενη χρεία, τη γλώσσα, την Ιστορία, το «ιερό».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Αν βουληθείς να μαρνηθείς και να μαλησμονήσεις, σε Τούρκικα σπαθιά σε δω, σε Καταλάνου χέρια. Αράπηδες σε σέρνουσι και Τούρκοι να σε δέσουν, κι σ’ όχλο Σαρακίνικο τρεις μαχαιριές σε δώσουν»
Ελληνικό μεσαιωνικό δημώδες

Γράφει ο Αλκιβιάδης Κωνσταντίνος Κεφαλάς

Στο χαοτικό κλίμα που προκλήθηκε από την άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων Ελλήνων προσφύγων τον Σεπτέμβριο του 1922 στην Αθήνα , το πρώτο μέτρο της επαναστατικής επιτροπής που ανέλαβε την εξουσία στις 15 Σεπτεμβρίου του 1922, ήταν η επίταξη δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων, για την προσωρινή εγκατάσταση των προσφύγων.
Το μέτρο της επίταξης - όπως κωδικοποιήθηκε και επεκτάθηκε με τα νομοθετικά διατάγματα της 11ης Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως ακινήτων δι’ εγκατάστασιν προσφύγων» και της 22ας Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως κατοικουμένων ή οπωσδήποτε χρησιμοποιουμένων ακινήτων» ήταν η αρχή για τις πρώτες προστριβές ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους κατοίκους της πόλης.
Η επίταξη και η αναγκαστική συγκατοίκηση γηγενών και προσφύγων στα ίδια σπίτια, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες από την πλευρά των γηγενών. Εκατοντάδες Αθηναϊκά σπίτια, ιδιοκτησίας υποστηρικτών του Βασιλέως Κωνσταντίνου ως επί τω πλείστον, επιτάχτηκαν για να στεγαστούν οι πρόσφυγες. Σε κάθε δωμάτιο των μεγάλων Αθηναϊκών αρχοντικών τοποθετήθηκε και από μια οικογένεια προσφύγων, ενώ οι ιδιοκτήτες των περιορίστηκαν και αυτοί σε ένα δωμάτιο της οικίας των.
Το ψυχολογικό σοκ στην αυτιστική Αθηναϊκή κοινωνία του μεσοπολέμου από το μέτρο της αναγκαστικής κατάσχεσης ήταν ισχυρότατο. Μέχρι εκείνη την στιγμή, οι θαμώνες του Ζαχαράτου πίστευαν αφελώς, ότι ο Σαγγάριος και το Εσκί Σεχίρ ευρίσκοντο πολύ μακριά από το Σύνταγμα, ώστε να δύνανται τα πολεμικά γεγονότα να επηρεάσουν την καθημερινότητα τους. Αδυνατούσαν να πιστέψουν αυτό που τους συνέβαινε. Εν μια νυκτί, βρήκαν εαυτούς να συγκατοικούν στο ίδιο τους το σπίτι με αλλά πενήντα άγνωστα σε αυτούς άτομα, ενώ οι τυχεροί που τα σπίτια τους δεν είχαν ακόμη επιταχθεί ζούσαν με την αγωνιά της εμφάνισης των στρατιωτών στην εξώπορτα που θα θυροκολλούσαν το χαρτί της επίταξης.
Στα επόμενα είκοσι χρόνια οι Ελληνικοί προσφυγικοί πληθυσμοί, θα απωθηθούν στις παραγκουπόλεις της Κοκκινιάς και θα είναι η πληθυσμιακή ομάδα που θα βιώσει πλήρως την φρίκη και τις συνέπειες της κατοχής. Ενώ παρακολουθούν τα παιδιά τους να πεθαίνουν από την πείνα, ο μόνος δρόμος που τους απομένει είναι η κοινωνική ρήξη και ο πολίτικος ριζοσπαστισμός.
Ο Δεκέμβρης του 1944 και ο εμφύλιος ήταν το φυσιολογικό επακόλουθο της μικρασιατικής καταστροφής και της προσφυγιάς.
Τρία χρόνια αργότερα, το 1947 κατά την διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, ο στρατός άρχισε συστηματικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εκκενώσεως εκατοντάδων χωριών στην Μακεδονία και την Ήπειρο, με σκοπό να αποκόψει τους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού από τον τοπικό εφοδιασμό και ταυτόχρονα να τους στερήσει την δυνατότητα στρατολόγησης νέων μαχητών. Οκτακόσιες χιλιάδες εσωτερικοί πρόσφυγες από τα εκκενούμενα Ελληνικά χωριά, οι λεγόμενοι «ανταρτόπληκτοι», μεταφέρονται βιαίως στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις της χώρας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα εκ νέου όπως και το 1922 μια αφάνταστη εσωτερική προσφυγική τραγωδία, ελάχιστα γνωστή σήμερα, με απελπισμένους ανθρώπους στερουμένων βασικών εφοδίων επιβίωσης να περιφέρονται ρακένδυτοι στις παρυφές των πόλεων και να πεθαίνουν από ασιτία.
Μέσα σε 25 χρόνια ο κοινωνικός ιστός της χώρας θα διαρραγεί ανεπανόρθωτα δυο φόρες. Η μικρασιατική καταστροφή και ο εμφύλιος πόλεμος, θα είναι το αποτέλεσμα της ανικανότητας των πολιτικών ελίτ που αδυνατούν να κατανοούσουν τα γεωπολιτικά δεδομένα της εποχής τους λόγω της μικρόνοιας τους, των προσωπικών τους συμφερόντων, του ανύπαρκτου μορφωτικού τους επίπεδου και των ιδεοληπτικών εμμονών τους.

Η εισροή αλλοεθνών πληθυσμών σήμερα στην Ελλάδα ομοιάζει φυσικά με το 1922 μόνο ως προς την ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να χειρισθεί τα «νέα δεδομένα» και να αντιληφθεί τις μελλοντικές συνέπειες και το βάρος των πράξεων του επειδή προσποιείται ότι δεν κατανοεί την καλοσχεδιασμένη εποίκιση της χώρας από τις ορδές των ανθρώπων με διαφορετικά εθνολογικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά, που μετασχηματίζουν σταδιακά την Ελλάδα σε χαλιφάτο μέσω ενός καλά γεωπολιτικού οργανωμένου σχεδίου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ και την Τουρκία.
Τελικός στόχος: να εποικίσουν με μουσουλμάνους τα Βαλκάνια ώστε να εξουδετερωθούν οι φιλορωσικοί ορθόδοξοι πληθυσμοί στα πλαίσια των γεωπολιτικών σχεδιασμών της νέας τάξης πραγμάτων.
Η Γερμανική προτεσταντική ηθική βασίζεται στην εκδίκηση και την τιμωρία των εχθρών. Το Γερμανικό «αίσθημα αποκατάστασης δικαιοσύνης» ικανοποιήθηκε μόνο στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, ενώ διατηρεί ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς με την Ρωσία που κάποια στιγμή θα πρέπει να κλείσουν με τον «θρίαμβο της Γερμανικής πολίτικης» στην Ευρώπη.
Τα πολιτικό έργο της σφαγής των Αρμενίων και των Ελλήνων από τους Τούρκους, σχεδιάστηκε το 1915 από τον Αυτοκράτορα της Γερμανίας Γουλιέλμο Κάιζερ με σκοπό να διακοπεί η ρωσική διείσδυση προς τον Καύκασο και τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής.
Η ίδια η πολιτική ολοκληρώνεται σήμερα, μετά 100 χρόνια με την σφαγή 15 εκατομμυρίων ορθοδόξων στην Συρία και το Ιράκ, μέσα από την ανιαρή συμμαχία των σουνιτών ισλαμιστών με την Δύση.

Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι σε αυτές τις γενικές πολιτικές γραμμές σχεδιάστηκε από τους Γερμανούς η πρωτοφανούς αγριότητας για τα δεδομένα της κατοχής σφαγή του Διστόμου, η οποία υλοποιήθηκε από τους μουσουλμάνους του Παλαιστινιακού τάγματος του Μεγάλου Μουφτή της Ιερουσαλήμ Χουσεΐν, που στρατοπέδευε στο Λαύριο, οι στρατιώτες του οποίου εχρησιμοποιούντο από την Βέρμαχτ για τις «σκληρές» Γερμανικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις αντιποίνων στην Στερεά Ελλάδα, με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούσαν τους Γερμανοντυμένους και Ιταλοντυμένους μουσουλμάνους Τσάμηδες στην Θεσπρωτία.
Ο σημερινός μουσουλμανικός εποικισμός της Ελλάδας άρχισε και εντατικοποιήθηκε από τα φιλογερμανικά πολιτικά συστήματα των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, μέσω της συνειδητής επιλογής του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης «εισαγόμενης εργασίας και δανεισμού». Ταυτόχρονα, όλοι μαζί διαρρήγνυαν τα ιμάτια των υπέρ της ανάγκης δημιουργίας τεμένους στον ιερό χώρο του Βοτανικού, πράξη βέβαια που νομιμοποιεί πολιτικά την εισβολή των παρανόμως εισερχόμενων.

Η πολιτική επιρροή της Τουρκίας στους πληθυσμούς των μουσουλμάνων της Ελλάδος, οι πρόωρες διακηρύξεις της περί «προστασίας» ως αιτίας μελλοντικής εισβολής στην Ελλάδα, ίσως να ενεργοποιήσει θετικά τα πολιτικά αντανακλαστικά του Πρωθυπουργού που φαίνεται να διαθέτει επαρκώς παρά το νεαρό της ηλικίας του, εν αντιθέσει βεβαίως με τα ανύπαρκτα κάποιων μελών της κυβέρνησης του, τρίτης ηλικίας.
Οι δηλώσεις περί «εκθέσεως εις τον Ελληνικόν ήλιον» και περί «εισαγωγής στην χώρα μελαψών νέων εξαίρετου κάλλους», είτε υποτιμούν την νοημοσύνη του λαού είτε άπτονται εξειδικευμένων αναλύσεων.
Ταυτόχρονα, οι προηγούμενοι διαχειριστές της εξουσίας σείουν υποκριτικώς το μεσαίο δάκτυλο των στην κυβέρνηση «για ανικανότητα».
Δεν θα αναφερθώ βεβαίως στις πολιτικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ για την μετανάστευση, διότι αυτές έχουν απαξιωθεί λόγο της γνωστής πρακτικής διαχείρισης του χρήματος και της εξουσίας.
Επίσης, είναι αδύνατο σε αυτές τις γραμμές να περιγράφει η πνευματική και ηθική εξαθλίωση που οδήγησε την χώρα η ΝΔ, ώστε σήμερα ούτε ένα μικρό ποσοστό της κοινωνίας να μην διαθέτει στοιχειωδώς τα ιδεολογικά όπλα αντιμετώπισης της εισβολής των επηλύδων.
Χαρακτηριστικό των προθέσεων τους στο θέμα αυτό υπήρξαν οι δηλώσεις των πολιτικών τους ταγών όταν ευρίσκοντο εις την εξουσία, ένθα ευχαριστούσαν τους μετανάστες που επέλεξαν την Ελλάδα ως τόπο εγκατάστασης των, παραχωρούσαν το δικαίωμα σε γηγενείς και αλλοεθνείς να καίνε τα εθνικά σύμβολα ή ψήφιζαν στην βουλή το εθνοκτόνο Δουβλίνο ΙΙ.
Δεν διανοήθηκαν ποτέ οι πολιτικές «ιδιοφυΐες» της ΝΔ για τα μηνύματα που εξέπεμπαν προς την απύθμενη πληθυσμιακή δεξαμενή των κολασμένων του κόσμου τούτου; Στην ανώριμη Ελληνική κοινωνία, η ρηχή και υπερφίαλη πολιτική τάξη των τηλεοπτικών παραθύρων είναι ανίκανη να αποκαταστήσει μελλοντικά τις κοινωνικές και οικονομικές ισορροπίες αναίμακτα.

Οι νεοεισερχόμενοι πληθυσμοί στην Ελλάδα θα διεκδικήσουν το μερίδιο τους στην διανομή της οικονομικής και πολιτισμικής «πίτας» στην χώρα μας που διαθέτει παραγωγική και πνευματική βάση «μηδενικού αθροίσματος».
Το αποτέλεσμα θα είναι μόνο αίμα, δάκρυα και ερείπια.
Ο « Ήλιος του Αλλάχ και της Δύσης» στην Συρία, στο Ιράκ, στην Βοσνία, στον Λίβανο και στην Αφρική φωτίζουν στους Έλληνες πολιτικούς τον δρόμο.

Ο Αλκιβιάδης-Κωνσταντίνος Κεφάλας είναι Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστήμιου του Manchester, UK, Δντης Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Ινστιτούτο Θεωρητικής και Φυσικής Χημείας.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τους έχουμε ζυγίσει σωστά τους «εχθρούς» σε αυτόν τον πόλεμο;

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Αξιοποίησα την ανάπαυλα του Πάσχα προκειμένου να μελετήσω το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο «Μυστική δράση» που έγραψε για τις υπηρεσίες πληροφοριών στην Ελλάδα ο πρέσβης και διοικητής της ΕΥΠ την περίοδο 1999-2004 Παύλος Αποστολίδης. Θα αποφύγω σήμερα τον πειρασμό να σταθώ σε συγκεκριμένα κεφάλαια του βιβλίου, τα οποία έχουν μια συνάφεια με τη συγκυρία που διέρχονται κρίσιμες εθνικές υποθέσεις, για να επικεντρωθώ σε αυτό που συνιστά την προστιθέμενη αξία του εγχειρήματος: στην αξία της πληροφορίας, στην υποτίμηση, στην υπερτίμηση ή και στην εξαφάνισή της από τις υπεύθυνες ηγεσίες.

Τα στοιχεία που παραθέτει ο συγγραφέας, τόσο από τα αρχεία της υπηρεσίας στην οποία που προΐστατο όσο και από τη βιβλιογραφία, ίσως αποδειχθούν χρήσιμα για την κυβέρνηση και τους πολιτειακούς παράγοντες στην προσπάθειά τους να ζυγίσουν τα πραγματικά όρια των δανειστών στις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις. Θα τους κάνουν ίσως να καταλάβουν πόσο ταχέως μεταβαλλόμενος είναι ο νέος κόσμος και πώς καινούργια δεδομένα μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατρέπουν καθιερωμένα αξιώματα, όπως το κατηγορηματικό «Grexit δεν υπάρχει».

Η επικέντρωσή μας σε δύο κεφάλαια που ο Αποστολίδης αναπτύσσει περισσότερο από άλλα, όπως η Μικρασιατική Καταστροφή και η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, αποκαλύπτει κάτι συγκλονιστικό: Και στις δύο αυτές εθνικές τραγωδίες που σημάδεψαν τον Ελληνισμό στον 20ό αιώνα κυβερνήσεις και πρωθυπουργοί είχαν τις πληροφορίες που ήταν απαραίτητες για να αποτρέψουν τη δραματική εξέλιξη των πραγμάτων. Τις είχαν και τις υποτίμησαν ή τις προσπέρασαν στο όνομα του μεγαλοϊδεατισμού (Μικρά Ασία) ή στο όνομα του πλήρους ελέγχου της Κύπρου (δικτατορία). Στη Μικρά Ασία τα αναγνωριστικά αεροπλάνα της ελληνικής αεροπορίας φωτογράφισαν εγκαίρως την αύξηση των δυνάμεων του εχθρού στο εσωτερικό της Τουρκίας, διαβίβασαν τις πληροφορίες, αλλά στις δύο κρίσιμες συσκέψεις, στις οποίες τέθηκε το ερώτημα «προέλαση ή υποχώρηση» ουδείς προβληματίστηκε γι' αυτές.

Το ιδεολόγημα προτάχθηκε της πληροφορίας. Το ίδιο έγινε στην Κύπρο. Ημέρες πριν από την εισβολή ο συνταγματάρχης του κλιμακίου της ΚΥΠ που βρισκόταν εκεί έστειλε σήμα στο Αρχηγείο των Ενόπλων Δυνάμεων, με το οποίο προειδοποιούσε ότι «ο εχθρός δύναται από τούδε να εισβάλει στη νήσο». Σήμα που κατέληξε στον κάλαθο των αχρήστων.

Αντιθέτως, υπόδειγμα σωστού ζυγίσματος πληροφορίας από την πολιτική ηγεσία ήταν η ενημέρωση της ΕΥΠ στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου στην κρίση του 1987 ότι το «Σισμίκ» έχει ήδη βγει στο Αιγαίο, κάτι που το Πολεμικό Ναυτικό και ο Στρατός απέκλειαν.
Στη βάση αυτής της πληροφορίας, που συνοδευόταν από την εκτίμηση ότι οι Τούρκοι θέλουν διαπραγμάτευση, οικοδόμησε τη στρατηγική του ο Παπανδρέου.

Το ερώτημα που προκύπτει για τον νυν πρωθυπουργό, ο οποίος μετά βεβαιότητος θα προβληματιστεί αν διαβάσει το βιβλίο που βασίζεται στο αρχείο της ΕΥΠ, και αποπειράται να την αποκαταστήσει για πολλές μαύρες μέρες της Ιστορίας μας, είναι ένα: Τους έχουμε ζυγίσει σωστά σε αυτόν τον πόλεμο; Ή μήπως το ιδεολόγημα της υπερήφανης διαπραγμάτευσης μπορεί να οδηγήσει σε ανυπολόγιστη εθνική καταστροφή, αν προταχθεί των πληροφοριών; Food for thought.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τον Ιούνιο θα κριθούν όλα που μας περιμένουν ο Σόιμπλε και οι Γερμα­νοί, καθώς το καλοκαι­­ρινό τρίμηνο η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει 11,4 δισ. € στους δανειστές

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ως πότε θα αντέχει στην αφόρητη γερμανική πίεση ο Ελληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας; Το ερώτημα αυτό απασχολεί όλο και ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού της χώρας μας. Ολο και περισσότεροι Ελληνες διαπιστώνουν τον λυσσώδη ανθελληνισμό της γερμανικής καγκελαρίας. Σιγά σιγά πολλοί συμπατριώτες μας συνειδητοποιούν ότι όσες υποχωρήσεις και αν κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι Γερμανοί θα ζητούν διαρκώς περισσότερες. Φτωχή επαρχία του Δ' Ράιχ θέλει την Ελλάδα το Βερολίνο, τίποτα λιγότερο!

Να εξευτελίσουν πρώτα τον Αλέξη Τσίπρα, να τον κάνουν σαν τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο και στη συνέχεια να τον ανατρέψουν. Αυτός είναι ο στόχος της γερμανικής κυβέρνησης. Πρώτα όμως να τον διασύρουν, όχι να φτιάξουν έναν καινούργιο «Αλιέντε» και μάλιστα στην Ευρώπη αυτή τη φορά! Oχι να κατασπαράξει ο γερμανικός Γολιάθ τον ελληνικό Δαβίδ! Αυτό θα ξεσηκώσει όλους τους λαούς της Ευρώπης εναντίον της Γερμανίας, αν ποτέ συμβεί.

Αυταπάτες έχει σίγουρα η ελληνική κυβέρνηση. Ελπίζουμε και ευχόμαστε όμως ο πρωθυπουργός να μην πιστεύει στα σοβαρά αυτά που είπε την Πέμπτη στο αγγλικό πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς. «Η Ευρώπη των δημοκρατικών παραδόσεων και του Διαφωτισμού δεν θα υποχωρήσει στις ακραίες φωνές κάποιων» διακήρυξε ο Αλέξης Τσίπρας στη δήλωσή του στο Ρόιτερς και συνέχισε: «Δεν θα επιλέξει τον δρόμο ενός ανήθικου και στυγνού χρηματοδοτικού εκβιασμού, αλλά τον δρόμο της γεφύρωσης των διαφορών, τον δρόμο της σταθερότητας και του αμοιβαίου σεβασμού». Πομφόλυγες! Ακριβώς τον «δρόμο του ανήθικου και στυγνού χρηματοδοτικού εκβιασμού» ακολουθεί η Γερμανία απέναντι στην Ελλάδα. Κανένας... «Διαφωτισμός» δεν χαρακτηρίζει τη στάση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ωμοί εκβιασμοί είναι η τακτική του, τίποτα άλλο.

Δεν μας άρεσε καθόλου μια φράση που είπε ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης στην ομιλία του στο ινστιτούτο Μπρούκινγκς, στην Ουάσιγκτον. «Καθήκον της κυβέρνησής μας είναι να δεχτεί το πολιτικό κόστος μερικών δύσκολων αποφάσεων που είναι αναγκαίες για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των παγκόσμιων εταίρων» είπε συγκεκριμένα. Τι άραγε εννοούσε; Υποταγή στις απαιτήσεις των Γερμανών; «Θα συμβιβαστούμε για να καταλήξουμε σε μια γρήγορη λύση, αλλά δεν θα οπισθοχωρήσουμε άτακτα» πρόσθεσε, αυξάνοντας την ανησυχία μας.

Δεν έπεισε η δήλωση που έκανε στη συνέχεια στην ηλεκτρονική εφημερίδα «Χάφινγκτον Ποστ». Φάνηκε εντελώς διεκπεραιωτική. «Αν δεν κάνουν πίσω οι σκληροί υποστηρικτές της λιτότητας στην Ευρώπη, τότε η Ελλάδα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να αθετήσει τις επερχόμενες πληρωμές χρέους της» διακήρυξε ο Γ. Βαρουφάκης. Μακάρι να κάνουμε εμείς λάθος και να εννοεί ο υπουργός ότι πραγματικά η Ελλάδα θα αρνηθεί να πληρώσει τους δανειστές το καλοκαίρι.

Oλα θα κριθούν τον Ιούνιο. Εκεί μας την έχουν στημένη και μας περιμένουν ο Σόιμπλε και οι Γερμανοί. Το καλοκαιρινό τρίμηνο Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει 11,4 δισεκατομμύρια ευρώ στους ξένους δανειστές. Η χώρα ούτε έχει αυτά τα λεφτά ούτε μπορεί να τα μαζέψει.

Η αντίσταση Τσίπρα θα συνεχιστεί όπως μέχρι τώρα ή θα υποταχθεί στις απαιτήσεις των Γερμανών ο πρωθυπουργός; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα. Υποταγή σημαίνει νέα μείωση μισθών, μείωση συντάξεων, νέα αύξηση φόρων και ΦΠΑ, συρρίκνωση κοινωνικών παροχών. Θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε τέτοια μέτρα; Αγνωστο για την ώρα. Μέχρι τώρα πάντως δεν έχει υποκύψει. Οψόμεθα.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Λαζάρου

Μπάτσες. Μόνο μπάτσες χρειάζονται πλέον οι διαπραγματευτές που έχουν μετατραπεί σε πραματευτές πουλώντας τις ζωές πολιτών σαν να ήταν μανταλάκια, τσιμπιδάκια και βρακολάστιχο. Είναι απίστευτα αυτά που γίνονται και λέγονται εναντίον της Ελλάδας από τα αθύρματα της Ε.Ε και η εδώ παιδική χαρά που φόρεσε την φανέλα "Κυβέρνηση" παίζει από τον πάγκο με απανωτές κόκκινες κάρτες χωρίς να έχει ακουμπήσει καν την μπάλα... εσκεμμένα.

Πόλεμο ξεκίνησαν όλοι εναντίον των Ελλήνων με απίστευτες φράσεις, με απίστευτες απειλές και απίστευτες προτάσεις. Να δούμε πώς θα καλύψει πάλι η "αριστεροπατριωτική" κυβέρνηση τον φιλοευρωπαϊσμό της μετά το φτύσιμο που έριξε εναντίον της Ελλάδας η φίλη Γερμανία και φίλη Γαλλία. Πού είσαι Βαρουφάκη να μας πεις ότι "Πατρίδα μας είναι η Ευρώπη"! Σίγουρα δική σου πατρίδα είναι, αλλά από πότε μια πατρίδα κάνει πόλεμο στην ίδια την πατρίδα και εσύ κάθεσαι σαν κότα ρίχνοντας το βάρος των δανεικών, που πρέπει να εξοφληθούν, σε πατριώτες Έλληνες; Ή μήπως οι Έλληνες δεν είναι πλέον πατριώτες και πατριώτες είναι μόνο οι Ευρωπαίοι; Μήπως η κυβέρνηση έκανε μεταγραφή και παίζει με την πλευρά των αντιπάλων ενώ ένας λαός είναι στην κερκίδα ζητωκραυγάζοντας "πάρτε τους τα σώβρακα";

Πώς το είχε πει εκείνο το ωραίο ο Τσιπροβαρουφάκης; "Ναι στον συμβιβασμό, όχι στην συνθηκολόγηση". Πάρε να'χεις τώρα, ευρωπαϊστή μου, για το τι σημαίνει Συμβάσεις και τι Συνθήκες. Την ιστορία στην είπε ξεκάθαρα ο σοϊμπλότερος του Σόιμπλε, Γάλλος υπουργός Σαπέν. "Η Ελλάδα έχει υπογράψει Συνθήκες". Για ποιες Συνθήκες μίλησε ο ευρωσοσιαλιστής "φίλος"; Για τις Συνθήκες που υπέγραφαν τα προηγούμενα τσογλάνια από την ώρα που μπήκαμε στην ΕΟΚ, στην ΟΝΕ, στην Ε.Ε με τελικό στόχο τη Συνθήκη του Μνημονίου.

Ξέρεις τι Συνθήκες ήταν αυτές; Είχαν κάτι ψιλά γράμματα από κάτω σαν εκείνα των τραπεζών όταν παίρνεις δάνειο. Θέλεις να είσαι μέλος της ΕΕ; Τότε θα αποδέχεσαι βάση πλειοψηφίας ό,τι γουστάρουν οι υπόλοιποι. Για να πλουτίσουν οικονομικά οι περισσότεροι τότε δεν πειράζει να πεθάνει ένας. Πολεμική στρατηγική με βάση την τραπεζική "ηθική". Μάς έχουν δέσει χειροπόδαρα με τα αναπτυξιακά προγράμματα και τα ΕΣΠΑ 40 χρόνια και εμείς κοιτάμε το Μνημόνιο. Ούτε με κήρυξη πολέμου δεν σβήνονται οι υπογραφές των Ευρωπαϊκών Συνθηκών. Βλέπετε, βασίζονται στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό των προγόνων του Σαπέν που ήρθαν και συνάντησαν τυχαία την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση των προγόνων του Σόιμπλε και έδεσε το γλυκό. Γλυκό φαρμάκι μάς τράταρε η Ε.Ε και η ελληνική κυβέρνηση το μόνο που κάνει είναι να βγάζει καθημερινά δελτία τύπου πόσο μαλάκες είναι οι Έλληνες αφού κάθε μέρα κατά χιλιάδες σαν ζώα πηγαίνουν να ρυθμίσουν τα χρέη τους που δημιουργήθηκαν εξαιτίας της "οικονομικής κρίσης".

Η ελληνική κυβέρνηση αντί να κάνει εξωτερική πολιτική ξεκινώντας να ρίχνει "καντήλια" σε όσους τολμούν να την απειλούν με χρεωκοπία, καταστροφή, παύση παροχών υγείας, συντάξεων, απόπειρα καταπάτησης δημόσιας γης λόγω υπογραφών Συνθηκών και Μνημονίων, κάνει αντιπολίτευση από την πλευρά του εξουσιαστή στον ελληνικό λαό. "Τελευταία ευκαιρία να πληρώσετε τα χρέη. Μετά ξεκινούν οι κατασχέσεις και κυρώσεις". Κατάλαβες ποια είναι η "λαϊκή εντολή" για την κυβέρνηση; Όχι να αντικρούσει τον εχθρό υπέρ του λαού, αλλά να γ@μήσει τον λαό υπέρ του εχθρού.

Μπάτσες και κουτουλιές θέλουν όλοι τους που σουλατσάρουν σε Ρωσία και Κίνα δίνοντας κώλο ξεπουλώντας Ελλάδα λέγοντας ξεδιάντροπα στα μούτρα του ελληνικού λαού (του εντολέα τους) ότι είναι ένας άχρηστος λαός που δεν μπορεί να κινήσει την χώρα με τα δικά του χέρια, με δικές τους δυνάμεις. Πουλάνε την γεωπολιτική της Ελλάδας αφαιρώντας το δικαίωμα από τον λαό να εκμεταλλευτεί ο ίδιος την γεωπολιτική θέση ως γεωοικονομία. Σκιάζονται ότι θα μείνουν χωρίς "βενζίνη" οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας που τους κρατάνε στην εξουσία μέσω ψήφων και συντεχνιών γιατί ξέρουν ότι τότε θα καταρρεύσει το σύστημα. Δεν θα καταρρεύσει η Ελλάδα. Αλίμονο αν θεωρούν ότι οι χώρες έχουν ανάγκη μισθοφόρους παρτάκηδες. Αυτό απέδειξε ο Ελληνικός Διαφωτισμός επανειλημμένως ιστορικά, αν και τον αποποιείται ο "ειρηνιστής" πρωθυπουργεύων Τσίπρας μη και του βάλουν κόκκινο πιπέρι οι φίλοι εταίροι του.

Φτύνουν οι Δυτικοί, φτύνουν και οι ντόπιοι. Έχουμε φάει τόση ροχάλα και απειλή από όλες τις πλευρές και καθόμαστε σαν μαλάκες και τους κοιτάμε. Δε λέω, είναι ωραίο να κοιτάζεις το γυαλισμένο σκάλπ του Βαρουφάκη όταν το χτυπάνε οι προβολείς στο Ινστιτούτο Brookings, αλλά το θέμα είναι ότι όσο και να κοιτάς την φαλάκρα του τρίχες δεν βγάζει. Ακριβώς όπως δεν βγάζει μεροκάματο ο Έλληνας όσο και να του πουλάς "ανεξαρτησία", "κόκκινες γραμμές", "ρήξεις" και ύφος επιμελημένου ατημέλητου ευρωαριστεριστή της θωλοθεωρίας του τίποτε.

Έφθασε η Γερμανία μετά από 75 χρόνια να απειλήσει ξανά την Ελλάδα ότι αν δεν πάρει τους τόκους του νέου κατοχικού δανείου που της φοράει με το ζόρι θα μάς κάνει ντάτσι-ντάτσι. Έφθασε ο γελωτοποιός της Ευρώπης, Γαλλία, να μάς πει ότι για να σώσει το τραπεζικό σύστημα της Ε.Ε μπορεί και να μας σκοτώσει ειρηνικά. Να κόψει εισαγωγές φαρμάκων, καυσίμων κλπ. Περιμένουμε τον "πατριώτη" Καμένο, που κόπτεται για το αν η Κριμαία είναι Ρωσική, αν θα τον νοιάξει το ίδιο για το αν η Ελλάδα είναι ελληνική μετά τις άνανδρες πολεμικές επιθέσεις των φίλων-εταίρων. Τι να τα κάνουν τα τανκ και τα στούκας όταν απέναντί τους έχουν τέτοιου είδους αντίπαλο; Σε μάς πετάνε κομφετί και χεζόμαστε και όχι στον Ντράγκι η "ξαναμμένη" ευρωμεροκαματιάρα φιλοευρωπαΐστρια.

Η μαφιόζικη οικογένεια της Ευρώπης αν δεν το πήρατε χαμπάρι μάς θεωρεί όχι μόνο μπάσταρδο αλλά και εχθρό της αν δεν κάνουμε την Σταχτοπούτα, που όχι μόνο δεν θα βρει βασιλόπουλο, αλλά θα την περάσουν από τον πάγκο όλοι οι αυλικοί και όλοι οι αξιωματούχοι του παλατιού των Βρυξελλών. Από πίσω στην ουρά να "βάλουν" χέρι και τρίτες χώρες που τόσο αγαπάνε την κακομοίρα Σταχτοπούτα(να). Από Τζαβέλαινα, Σταχτοπούτα(να). Αυτό κι αν ευρωπαϊκή εξέλιξη!

Τόση ξεφτίλα δεν έχει ξαναδεί η χώρα ούτε επί εποχής Τσολάκογλου. Διότι πώς είναι δυνατόν ο γενικός γραμματέας Κοινωνικών Ασφαλίσεων να ξεστομίζει ότι οι εταίροι θέλουν να κοπούν οι χαμηλές συντάξεις κάτω των 487 ευρώ διότι οι φίλοι ευρωπαίοι θεωρούν ότι την σύνταξη αυτή δεν την κάλυψαν οικονομικά οι ασφαλισμένοι πριν την πάρουν. Και γιατί το λέει ο Ρωμανιάς δημοσίως και με ύφος τραγικό; Για να δείξει ότι οι φίλοι του Ευρωπαίοι μάς έχουν για σχόλασμα και πρέπει να υπογράψουμε Συμβάσεις. Γιατί ο ίδιος αν θεωρούσε γενοκτονία αυτό που απειλούν να κάνουν θα τους έστελνε απάντηση με τρεις τόνους μελάνι για υπογραφή να πάνε να γ@μηθούνε. Α, βέβαια δεν θέλουμε ρήξεις θέλουμε δανεικά διότι ακόμα και τα 200 ευρώ σύνταξη πρέπει να τα δίνουν οι εταίροι, διότι δεν μπορούν οι άχρηστοι Έλληνες να υπερασπιστούν την χώρα τους με το μυαλό και την δημιουργικότητά τους. Είμαστε μπάσταρδα, ανάπηρα και κουτοπόνηρα απόπαιδα της Ε.Ε.
Όταν οι κυβερνώντες δεν έχουν κάνει ούτε ένα πραγματικό μεροκάματο στην ζωή τους αυτά παθαίνει η χώρα και ο λαός. Τεμπέληδες, σφραγιδοφόροι και τίποτε παραπάνω.

Την υπογραφή τους ήξεραν να βάζουν μόνο σε κάθε χιλιοστό ζωής που διένυαν. Υπογραφή για το κόμμα, υπογραφή για το γλύψιμο, υπογραφή για την θεσούλα, υπογραφή για το μισθό, υπογραφή για το ευρωπαϊκό κονδύλι. Έτσι φθάσαμε στην χώρα της Υπογραφής. Δώστε στους κυβερνώντες χαρτιά, συνθήκες, δανειακές συμβάσεις, μνημόνια να υπογράψουν και πάρτε τους καλή φωτογραφία γιατί κάθονται δίπλα από το αφεντικό καμαρωτοί. "Θαυμάστε μας υπογράψαμε να σας "πηδήξουν" οι γαλαζοαίματοι της Δύσης, της Ανατολής και Βορρά". Μόνο ο Νότος ακόμα δεν έχει ετοιμαστεί για το ελληνοξέσκισμα. Πού θα πάει όμως, θα "κάτσει" μια ισλαμοφοβική κατάσταση και θα την βάλουμε και εκεί την υπογραφή μας.

Ήρθε, λοιπόν, η ώρα της μεγάλης υπογραφής. Η κόκκινη γραμμή έγινε κατάμαυρη και η κυβέρνηση πρέπει να επιλέξει αν θα είναι με τον εχθρό Ε.Ε ή θα είναι με τον λαό Έλληνες. Το να είσαι αρχηγός των Ελλήνων και όχι υποτακτικός φοροεισπράκτορας των εχθρών απαιτεί Συνθήκη Παντελονιών. Αλλά τα σορτς που πήραν το δαχτυλίδι της εξουσίας από τις φούστες που κυβερνούσαν πριν, δεν θέλουν μελανιές στα μπουτάκια τους. Στο γυρνάνε το παραμύθι σε εκλογές και δημοψήφισμα διότι σε έχουν γαλουχήσει 70 χρόνια τώρα ότι η αυτοκτονική ψήφος σου υπέρ της Αυτοκρατορίας της Δημοκρατίας έχει καλύτερα αποτελέσματα από το εκτελεστικά αποσπάσματα των Αυτοκρατοριών της Ευρώπης. Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να πωλούν- μέσω τελεσίδικων υπογραφών- στους καταδικασμένους υπηρέτες το παραμύθι ότι θα τους λάχει γυάλινο γαμωγοβάκι.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Είχα την τύχη (ή την ατυχία ίσως) να παρακολουθήσω εκ του σύνεγγυς τις δραστηριότητες του υπουργού Οικονομικών της Γερ­μανίας στην Ουάσιγκτον και μακρόθεν τις ομιλίες του και τις συνεντεύξεις του στη Νέα Υόρκη. Πέρα από συμπάθειες και αντιπάθειες -εγώ κατατάσσω τον εαυτό μου σ' αυτούς που τον αντιπαθούν-, είναι ένας πανέ­ξυ­πνος άνθρωπος, που υποστηρίζει με πρωτό­γνω­ρο πάθος τα στρατηγικά συμφέροντα της πατρίδας του. Εχω συναντήσει και έχω καλύψει τις δραστηριότητες προέδρων, πρωθυπουργών και υπουργών. Τούτος ο πολιτικός, λοιπόν, είναι διαφορετικός. Και είτε μας αρέσει είτε όχι, εργάζεται νυχθη­μερόν για την πατρίδα του, τη Γερμανία.

Το συμπέρασμά μου από τη μελέτη των ομιλιών και των συνεντεύξεών του είναι ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δεν θα επιτρέψει καμία συμφωνία με την Ελλάδα που δεν θα ταπεινώνει την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Μακάρι να βγω ψεύτης, αγα­πητοί αναγνώστες, αλλά ο Σόιμπλε έχει θέσει στόχο ζωής το κυνηγητό ενα­ντίον της χώρας μας και του λαού της. Δεν έχω να σας παρουσιάσω το παράδειγμα κανενός πολιτι­κού, σε όλες τις φάσεις της Ιστορίας, που να βρισκόταν σε διατε­ταγμέ­νη αποστο­λή εναντίον μίας χώρας και των κατοίκων της.

Με λίγα λόγια, ο υπουργός Οικονο­μικών της Γερμανίας, εκμεταλλευόμενος βεβαίως τις λαμογιές και τα σκάνδαλα των πολιτικών μας, βρίζει, ειρωνεύεται, προειδοποιεί και τιμωρεί ως να είναι ο εις και μόνος δικτάτορας του πλανήτη. Κάθισα και παρακολούθησα την ομιλία του στο Council on Foreign Relations της Νέας Υόρκης. Πρέπει να τη δείτε ή να τη διαβάσετε όλοι. Και είμαι βέβαιος πως θα καταλήξετε σε παρόμοια, με τα δικά μου, συμπεράσματα. Ο Σόιμπλε θα βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από την Αθή­να... Ο,τι και να πράξει ο πρωθυπουργός, όσες υποχωρήσεις και να κάνει, το Βερολίνο θα απαιτεί περισσότερα. Απώτερος σκοπός του είναι η ταπείνωση της κυβέρνησης.

Δεν γνωρίζω τι θα πράξουν ο κ. Τσί­πρας και οι αρμόδιοι υπουργοί του. Αλλά πρέπει να γνωρίζουν ότι τα προηγούμενα χρόνια ο κ. Σόιμπλε «αποκοίμισε» τις ελληνικές κυβερνήσεις και θωράκισε τη χώρα του και τους συμμάχους του έναντι των συνεπειών μίας ελληνικής εξόδου από την Ευρω­ζώνη. Η άνευ προηγουμένου αλαζονεία που επέδειξε στην Ουάσιγκ­τον και τη Νέα Υόρκη οφείλεται αποκλειστικά στην ικανοποίησή του ότι θα καταρρεύσει η Ελλάδα και η χώρα του δεν θα επηρεαστεί.

Ελπίζω και εύχομαι ότι οι Αμερικα­νοί έχουν δίκιο όταν υποστηρίζουν πως η Ελλάδα αποτελεί πηγή κινδύνων για την παγκόσμια οικονομία. Διότι το Grexit θα είναι μία άδικη εξέλιξη για τον ελληνικό λαό...

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Εάν στην κρίση που σαρώνει τη Φινλανδία προσθέσουμε τη συνολική αβεβαιότητα στη Γαλλία και την Ιταλία, έχουμε την εικόνα μιας Ευρωζώνης εύθραυστων και οριακών ισορροπιών

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Σε αντίθεση με την αξιολόγηση του μπαράζ πιέσεων για τα ασφυκτικά περιθώρια της Αθήνας που είναι δυσχερής αφού η πληροφόρηση είναι επιλεκτική και αποσπασματική, το φόντο της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους στην Ευρωζώνη, καθώς στηρίζεται σε διαπιστώσεις με ευρύτερη παγκόσμια και πανευρωπαϊκή θεώρηση, είναι πιο ξεκάθαρο και δεν επιδέχεται υποκειμενικές παρερμηνείες. Σε απόσταση λίγων ημερών δόθηκαν στη δημοσιότητα η ετήσια έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας και πραγματοποιήθηκε η δεύτερη μετά την απόφαση της 22.1 για ποσοτική χαλάρωση συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΚΤ καθώς και η καθιερωμένη συνέντευξη Ντράγκι που ακολουθεί.

Το ΔΝΤ διαπιστώνει σχετική σταθεροποίηση της ανάκαμψης στις ΗΠΑ και καταγράφει τα πρώτα αισιόδοξα μηνύματα στην Ευρωζώνη. Ταυτόχρονα καταγράφει αρνητικά μηνύματα από την ομάδα BRICS και τις αναδυόμενες οικονομίες συνολικά. Ετσι η ανάπτυξη της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας και της Ρωσίας δεν μπορεί να προεξοφλείται ότι θα έχει ρόλο ατμομηχανής στην παγκόσμια οικονομία. Αυτό που προκύπτει από την έκθεση του ΔΝΤ είναι μια συνολικά εύθραυστη ισορροπία στις ΗΠΑ και οριακή στην Ευρωζώνη, μια ανυπαρξία εναλλακτικών εκτός Ευρώπης λύσεων τόσο για την Ουάσιγκτον όσο και για το Βερολίνο, μια ανάγκη περαιτέρω προσέγγισης και συντονισμού ΗΠΑ-Ευρωζώνης.

Με άλλα λόγια, η σύγκρουση Δύσης-Ρωσίας αλλά και η μείωση της ζήτησης στην Κίνα υπαγορεύουν σταθερότητα στην Ευρώπη, ένα ζητούμενο που ταυτόχρονα προβάλλει και ως προϋπόθεση, εκ των ων ουκ άνευ για την περαιτέρω σταθεροποίηση της ανάκαμψης στις ΗΠΑ. Αν διαβάσουμε προσεκτικά τις δηλώσεις Ντράγκι, πίσω από την προσεκτικά διατυπωμένη αισιοδοξία για το μέλλον της Ευρωζώνης, ο κίνδυνος του αποπληθωρισμού και της ύφεσης είναι ακόμη ορατός.

Ετσι ο επικεφαλής της ΕΚΤ επιμένει στην ολοκλήρωση του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης και ταυτόχρονα όχι μόνο αποκλείει περιορισμό η πρόωρο τερματισμό του αλλά αφήνει ανοικτό παράθυρο για παράτασή του. Κρατώντας λεπτές ισορροπίες, ο Ντράγκι καταγράφει με ακόμη πιο προσεκτική διατύπωση ως παραμέτρους αβεβαιότητας για την επιστροφή της Ευρωζώνης στην ανάκαμψη τις άκαμπτες δημοσιονομικές ισορροπίες και τη βραδύτητα υλοποίησης μεταρρυθμίσεων-διαρθρωτικών αλλαγών.

Αν πέραν της έκθεσης του ΔΝΤ και των δηλώσεων Ντράγκι σταθούμε στην κρίση που σαρώνει σήμερα τη Φινλανδία και θα έχει ανατρεπτικό αποτέλεσμα όταν απόψε το βράδυ ανοίξουν οι κάλπες των βουλευτικών εκλογών, θα διαπιστώσουμε ότι ο διαχωρισμός σε ενάρετους και προβληματικούς εταίρους στην Ευρωζώνη είναι αυθαίρετος και συγκυριακός. Αν προσθέσουμε τη συνολική αβεβαιότητα στη Γαλλία και την Ιταλία, έχουμε την εικόνα μιας Ευρωζώνης εύθραυστων και οριακών ισορροπιών, η σταθεροποίηση της οποίας αποτελεί προτεραιότητα για την Ουάσιγκτον.

Ο κίνδυνος του σπιράλ αποπληθωρισμού με παρατεταμένη ύφεση και μαζική ανεργία, κοινωνική ένταση και πολιτική αποσταθεροποίηση δεν πρόκειται να απομακρυνθεί εύκολα από την Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την παγκόσμια οικονομία. Ευρωζώνη και ΗΠΑ πρέπει να γίνουν οι ίδιες η ατμομηχανή της ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας.

Η Ουάσιγκτον καταγράφει αυτήν τη στιγμή ως το μεγαλύτερο πρόβλημα τη βραδύτητα της προσαρμογής προς αναπτυξιακή κατεύθυνση του Βερολίνου και των εταίρων του. Αυτό είναι το φόντο της διαπραγμάτευσης της Αθήνας με τους εταίρους της στην Ευρωζώνη, με τη Γηραιά Ηπειρο να πιέζεται από την παγκόσμια οικονομική συγκυρία να κάνει αποφασιστική στροφή προς την ανάπτυξη.

Πηγή "Εθνος"
Επικοινωνία με τον συντάκτη
kapopoulos@pegasus.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Γιώργου Δελαστίκ

Είδε κι απόειδε ο Αντώνης Σαμαράς ότι κανένας σοβαρός ελληνικός αστικός όμιλος της ολιγαρχίας δεν ποντάρει πάνω του, γιατί όλοι τον θεωρούν «καμένο χαρτί» από πολιτική σκοπιά και πήρε την απόφασή του: Σκέφθηκε μήπως κατορθώσει και αποσπάσει την εύνοια των Γερμανών, οργανώνοντας τα σύγχρονα πολιτικά «τάγματα ασφαλείας» των… «γερμανοτσολιάδων»! Αποφάσισε δηλαδή να διερευνήσει αν ο Βαγγέλης Βενιζέλος των ερειπίων του ΠΑΣΟΚ και ο Σταύρος Θεοδωράκης του Ποταμιού είναι διατεθειμένοι να συγκροτήσουν με τη ΝΔ υπό τον Αντώνη Σαμαρά ακόμη ένα «φιλοευρωπαϊκό μέτωπο». Αν προτίθενται δηλαδή ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι να λειτουργήσουν ως «τσόντες» της ΝΔ του Σαμαρά!

Οι Γερμανοί όμως δεν νομίζουμε ότι θα σπρώξουν το κόμμα στο οποίο επενδύουν στο νέο ελληνικό πολιτικό σκηνικό, το Ποτάμι, στον γκρεμό του «σαμαρισμού». Έχουν από πέρυσι το καλοκαίρι καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Αντώνης Σαμαράς τους είναι πλέον άχρηστος, γιατί ήταν αδύνατον να ξανακερδίσει εκλογές και τέτοιες αποφάσεις το Βερολίνο δεν τις αλλάζει. Οι Γερμανοί έχουν επιλέξει πλέον το Ποτάμι ως κόμμα-φορέα των συμφερόντων τους και θέλουν να το αναδείξουν, όχι να το «κάψουν» πολιτικό ωθώντας το σε συμμαχία με τον «ξοφλημένο» Σαμαρά. Εδώ ο Γερμανός πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλόυ, ο σοσιαλδημοκράτης Μάρτιν Σουλτς, έχει φάει τα λυσσακά του να διώξει ο Τσίπρας από την κυβέρνηση τον Πάνο Καμμένο και να πάρει στη θέση του τον Σταύρο Θεοδωράκη για να μπορεί το Βερολίνο πρώτον, να ξέρει τι σχεδιάζει η κυβέρνηση και δεύτερον, να επηρεάζει κατά το δυνατόν μέσω του Ποταμιού τη γραμμή της κυβέρνησης Τσίπρα. Στον ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή θέλουν οι Γερμανοί να κολλήσουν το Ποτάμι, όχι στη ΝΔ τον Σαμαρά. Εν ολίγοις, σιγά μην αφήσει το Βερολίνο το Ποτάμι να γίνει «τσόντα» της ΝΔ του Σαμαρά.

Όσο για τα περί «οικουμενικής κυβέρνησης» σε μια Ελλάδα που θα είναι υπόδουλη στο Τέταρτο Ράιχ, αυτά είναι παραμύθια που λένε οι δεξιοί στους οπαδούς και ψηφοφόρους τους για να τους παραμυθιάζουν και να τους συγκρατούν πίσω από τη ΝΔ και να ελπίζουν ότι σύντομα το κόμμα τους θα ξαναγυρίσει στην εξουσία. Στις μέρες μας, η πεμπτουσία της δεξιάς ιδεολογίας είναι η ταύτιση με την εκάστοτε κυβέρνηση και η αποκομιδή προσωπικού οφέλους από την σύμπλευση αυτή. Το Ποτάμι πάντως δεν έχει κανένα λόγο να γίνει «τσόντα» της ΝΔ. Πόσο μάλλον που ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την υψηλή ρητορική του, όλο και περισσότερα βηματάκια κάνει προς την υποταγή στις απαιτήσεις των Γερμανών. Όταν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας βγαίνει και δηλώνει στο Ρόιτερς ότι «η Ευρώπη των δημοκρατικών παραδόσεων και του Διαφωτισμού δεν θα υποκύψει σε ακραίες φωνές κάποιων, δεν θα επιλέξει το δρόμο ενός ανήθικου και στυγνού χρηματοδοτικού εκβιασμού», τα πιστεύει πραγματικά αυτά που λέει; Η λυσσαλέα γραμμή του Σόιμπλε που θέλει να ξεφτιλίσει τον Τσίπρα προσωπικά και τον ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα και στη συνέχεια να ανατρέψει την κυβέρνησή τους, συντάσσεται στο… «Διαφωτισμό» της ΕΕ ή στο «δρόμο ενός ανήθικου και στυγνού χρηματοδοτικού εκβιασμού»; Μόνο ένας ηλίθιος θα χαρακτήριζε… «ευρωπαϊκό Διαφωτισμό» την πολιτική του Σόιμπλε! Επιπροσθέτως, ο Σόιμπλε είναι «κάποιος άκρατος» ή είναι η ίδια η ΕΕ του 2015; Καλές οι μπούρδες, αλλά όχι να λέγονται και σοβαρά!

Έπειτα, καθόλου δεν μας άρεσε κάτι που είπε στην ομιλία του στο Ινστιτούτο Μπρούκινγκς στην Ουάσιγκτον, ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης. «Καθήκον της κυβέρνησής μας είναι να δεχτεί το πολιτικό κόστος μερικών δύσκολων αποφάσεων που είναι αναγκαίες για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των παγκόσμιων εταίρων» διακήρυξε επί λέξει. Τι εννοούσε ο ποιητής; Να προσκυνήσουμε τους Γερμανούς, αποδεχόμενοι τις απαιτήσεις και τους όρους τους που μετατρέπουν την Ελλάδα σε φτωχή επαρχία του Δ’ Ράιχ, με νέες μειώσεις μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών, με παράλληλη αύξηση των φόρων; «Θα συμβιβαστούμε για να καταλήξουμε σε μια γρήγορη λύση, αλά δεν θα οπισθοχωρήσουμε άτακτα» πρόσθεσε στην ομιλία του ο Βαρουφάκης, αυξάνοντας την ανησυχία για το πού το πάει η κυβέρνηση. Έχοντας πει αυτά στο ακροατήριο του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς, ο Γ. Βαρουφάκης ήταν πολύ λιγότερο πειστικός στη συνέντευξη που έδωσε στη Χάφινγκτον Ποστ, τη διάσημη αμερικανική ηλεκτρονική εφημερίδα, όπου προσπάθησε να μαζέψει κάπως την κατάσταση. «Αν δεν κάνουν πίσω οι σκληροί υποστηρικτές της λιτότητας στην Ευρώπη, τότε η Ελλάδα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να αθετήσει τις επερχόμενες πληρωμές του χρέους της» δήλωσε εκεί μεταξύ πολλών άλλων. Μακάρι να εννοούσε πραγματικά ότι θα κάνει αυτά που λέει, πράγμα για το οποίο αμφιβάλλουμε εντονότατα.

Η ουσία πάντως είναι τι θα κάνει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Θα συνεχίσει να αντιστέκεται και τον Ιούνιο που θα δοθεί η «μητέρα των μαχών» με τη Γερμανία και την ΕΕ; Άγνωστο. Ελπίζουμε πάντως να έχει συνειδητοποιήσει βαθιά ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώρια συμβιβασμού με τους Γερμανούς, οι οποίοι δεν επιδιώκουν τίποτα λιγότερο από το να τον ξεφτιλίσουν προσωπικά, να τον λιώσουν σαν σκουλήκι και στη συνέχεια να τον διώξουν από την εξουσία υπό τις κατάρες του ελληνικού λαού: Οι πιθανότητες αντίστασής του θα είναι τότε αυξημένες.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Άξονας Γαλλίας - Γερμανίας με συντονισμένη επίθεση εναντίον της Ελλάδας

Γράφει ο Ξενοφώντας Ερμείδης

Οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν κρατούν πλέον ούτε τα προσχήματα για να κρύψουν τον άκρατο ανθελληνισμό τους. Οι υπουργοί Οικονομικών των δύο μεγάλων δυνάμεων Γερμανίας και Γαλλίας έχουν βγάλει τα μυδράλια των απειλών και της αλαζονείας με στόχο όχι την ελληνική κυβέρνηση, αλλά την Ελλάδα.

Ξύπνησε το χιτλερικό κύτταρο

Ο Γερμανός υπουργός, Σόιμπλε το τελευταίο 10ημερο έχει πάρει πάνω του όλο το επικοινωνιακό παιχνίδι των Θεσμών εκτοξεύοντας απειλές εναντίον της Ελλάδας με πρόσχημα την συνειδητά αφελέστατη στάση του υπουργό Βαρουφάκη. Προμηνύει ότι δεν πρόκειται να βρεθεί λύση στο επικείμενο Γιουρογκρούπ που θα γίνει στην Ρίγα δίνοντας τελεσίγραφο στον ελληνικό λαό ότι για να επιβιώσει τότε θα πρέπει η Ελλάδα να υπογράψει μέτρα που να συμφέρουν τους δανειστές αν θέλει να έχει συνεχή οικονομική στήριξη για να μην καταρρεύσει.
Το τραγικό είναι ότι ο Σόιμπλε βρίσκει ως αφορμή για να κάνει επίθεση κατά μέτωπο εναντίον της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας την στάση που κρατά η ελληνική κυβέρνηση με το να θέλει από την μία πλευρά να είναι μέλος-αποικίας της Ε.Ε ζητώντας δανεικά, τα οποία τα θεωρεί ως δικαίωμά της, και από την άλλη να κρατά την στάση του "αντιστασιακού" προσπαθώντας να πείσει τον ελληνικό λαό ότι ζει σε ανεξάρτητη χώρα.

Ευρωπαϊκός Σκοταδισμός

Από την πλευρά της "δημοκρατικής" Γαλλίας οι δηλώσεις του υπουργού Σαπέν αποδεικνύουν ότι η Ε.Ε δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία Ένωση τραπεζικών συμφερόντων και για να σώσουν την μεγάλη αυτή τράπεζα δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να ολοκληρώσουν την καταστροφή μιας χώρας. "Μάθαμε να οικοδομούμε τείχη για να προστατευόμαστε, για να προστατεύουμε το τραπεζικό σύστημα, για να προστατεύουμε άλλες χώρες οι οποίες θα μπορούσαν να γίνουν ευάλωτες, εάν κάτι συμβεί στην Ελλάδα. Επομένως η Ευρώπη είναι πολύ πιο ισχυρή. Η Ευρώπη έχει προφυλαχθεί από τις ενδεχόμενες αναταράξεις. Ο κίνδυνος αφορά την Ελλάδα", δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας και ακόμη η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι η Γαλλία είναι η γενέτειρα των ιδανικών του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού.

Έχει περάσει υποσυνείδητα στον ελληνικό λαό ότι επειδή τις διαπραγματεύσεις χρέους και δανεικών της κάνει η εκάστοτε κυβέρνηση τότε οι απειλές που εκτοξεύονται από τους "συμμάχους" δεν αφορούν τον ίδιο τον λαό, αλλά τους πολιτικούς της χώρας. Όταν ο Σόιμπλε συστρατεύεται με το μαφιόζικο τοκογλυφικό ταμείο που λέγεται ΔΝΤ λέγοντας ότι "δεν φαίνεται ότι θα υπάρξει λύση στη Ρίγα. Είναι σαφές βέβαια ότι τα πράγματα έχουν χειροτερέψει και είναι δύσκολα για την Ελλάδα. Η χρονοκαθυστέρηση σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει πρόσβαση στα εκκρεμή κεφάλαια", σημαίνει ότι η Ε.Ε δεν έχει κανένα σκοπό για ανάπτυξη και εθνική κυριαρχία της Ελλάδας αλλά για συνεχή δανειοδότησή της που θα ξεχρεώνει ο ελληνικός λαός χωρίς το δικαίωμα επιλογής.

Επίσης το ψέμα της ελληνικής κυβέρνησης προς τον ελληνικό λαό ότι πλέον δεν υπάρχει Μνημόνιο που να κρατά την χώρα σε υποδούλωση έρχεται και καταρρέει όταν ο "δημοκράτης" σοσιαλιστής Γάλλος υπουργός, Σαπέν δηλώνει: "Η Ελλάδα δεν έχει υπογράψει μόνο ένα μνημόνιο, έχει υπογράψει συνθήκες, έχει υπογράψει δεσμεύσεις. Αυτές οι δεσμεύσεις πρέπει να τηρηθούν". Αντί λοιπόν η ελληνική κυβέρνηση από τις 26 Ιανουαρίου να προβεί σε μονομερή ακύρωση όλων των Μνημονιακών νόμων που θα έσβηναν το Μνημόνιο βάζοντας το παιχνίδι να παιχτεί αποκλειστικά σε πολιτικό επίπεδο επέλεξε να συνδιαλαγεί ως δανειζόμενη με το ζόρι. Όταν ο Σαπέν αναφέρει ΣΥΝΘΗΚΕΣ εννοεί τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες που έχουν υπογράψει όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις τουλάχιστον από το 1992 και μετά.

Κυβέρνηση "δοσάς"

Δεν γίνεται ο Έλληνας πρωθυπουργός να είναι φανατικός οπαδός των Ευρωπαϊκών Συνθηκών και των κανόνων της Ε.Ε από την δημιουργία της και την άλλη στιγμή να θέλει να κάνει Επανάσταση εναντίον όλων των υποστηρικτών της που δεν είναι άλλοι από τους Δανειστές-Εταίρους. Οι "σύμμαχοι" της Ελλάδας σπρώχνουν την κατάσταση για τον Ιούνιο που θα τελειώσει η Συμφωνία Βαρουφάκη παράτασης της δεύτερης δανειακής σύμβασης, δηλαδή του δεύτερου Μνημονίου. Το θέμα είναι αν η ελληνική κυβέρνηση είναι μέρος όλο αυτού του ευρωπαϊκού παιχνιδιού εφόσον δεν έχει κάνει καμία απολύτως ανατροπή για την επιβίωση των Ελλήνων παρά μόνο έχει μετατραπεί σε έναν φοροεισπρακτικό μηχανισμό, έναν "δοσά" της Ε.Ε που σπρώχνει τον ελληνικό λαό στις ουρές των 100 δόσεων όταν η ίδια δεν έχει δώσει, ως ήταν υποχρεωμένη, μισή δόση αξιοπρέπειας λέγοντας σε Γερμανία και Γαλλία ότι οι Συνθήκεις υπογράφονται για τους λαούς και όχι για τα ταμεία των τραπεζών και των Ευρωπαίων πολιτικών υπαλλήλων τους.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι το επιχείρημα που ακούω τελευταία, ότι οι Έλληνες πολίτες φταίνε , δηλαδή ότι ο λαός είναι υπαίτιος της κρίσης, είναι μια βαθιά αντιδημοκρατική και αντιφιλελεύθερη αντίληψη.

Κανένας λαός, οπουδήποτε της γης δεν είναι διεφθαρμένος ή υπαίτιος των κρίσεων. Ούτε υπήρξε ποτέ. Οι λαοί έχουν ανάγκη τον ηθικό νόμο για να υπάρξουν. Ακόμα κι εκείνοι οι λαοί που στη διαδρομή της ιστορίας τους παρασύρθηκαν και διέπραξαν εγκλήματα, τα διέπραξαν πάντοτε στο όνομα κάποιου ιδανικού ανώτερης τάξης. Είτε αυτό ήταν θρησκευτικό δόγμα, είτε ιδεολογία, είτε η απονομή – κατά τη γνώμη τους – δικαιοσύνης, πάντοτε υπήρξε κάποιος νομιζόμενος ανώτερος σκοπός που δικαιολογούσε τις πράξεις τους.

Δεν συμβαίνει το ίδιο – τουλάχιστον όχι πάντοτε – και με τους οδηγητές, εμπνευστές ή ηγεμόνες τους, που συνήθως έχουν ιδέες άκρως κυνικές και στόχους απολύτως ιδιοτελείς. Αλλά ακόμα κι αυτοί είναι υποχρεωμένοι, προκειμένου να κινητοποιήσουν και να φορτίσουν ψυχικά το λαό εν όψει ενός αγώνα, να επικαλεσθούν υψηλές αξίες και έννοιες. Αν δεν το κάνουν -και μάλιστα επιτυχώς -, αν δεν κερδίσουν τη ψυχή του κόσμου πείθοντάς τον ότι ο αγώνας του έχει υψηλό ηθικό αντίκρισμα, κανένας πόλεμος δεν μπορεί τελεσίδικα να κερδηθεί.

Δεν μπορείς να στοχοποιείς ολόκληρο λαό, όταν αυτοί που είχαν την διακυβέρνηση του ελληνικού μεταπολιτευτικού κράτους είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την κατάστασή μας. Το λένε συνεχώς και οι δανειστές, αν και αυτοί έχουν την ευθύνη τους που έκαναν τα στραβά μάτια. . Δεν μπορείς να ζητάς ευθύνες για τις ανεπάρκειες της πολιτικής από κάποιον που είναι θεσμικά έξω από το πολιτικό σύστημα! Ακόμη και εκεί όπου το σύστημα θέτει τον πολίτη υπό καθεστώς ευθύνης, το κόμμα τον καθιστά ταυτόχρονα όμηρο.

Ο λαός, στη συντριπτική του πλειοψηφία, είναι ένας κατ’ εξοχήν ηθικός οργανισμός ο οποίος λειτουργεί πάντοτε στη βάση της κατεστημένης ηθικής. Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που του έχει εντέχνως αμβλυνθεί η αίσθησή του περί του ηθικού και του δικαίου. Κι αυτό ακριβώς έχει συμβεί στον ελληνικό λαό. Ενώ μόλις μια γενιά πριν, λέξεις όπως παραοικονομία και διαφθορά τις συναντούσαμε αποκλειστικά σχεδόν στα λεξικά, σήμερα έχουν ενταχθεί στο καθημερινό λεξιλόγιό μας και, πράγμα σημαντικότερο, συνηθίσαμε να συμβιώνουμε αδιαμαρτύρητα μαζί τους.

Και εάν κάποιος διαφωνεί με τα παραπάνω, τουλάχιστον ας του θυμίσω τι είχε πει ο Ισοκράτης(2.31, Προς Νικόκλεα), κάτι που το ξεχνάνε σκοπίμως οι εράστες της ανακύκλωσης σκέψης της κλασσικής σκέψης:
“γιγνώσκων ὅτι τὸ τῆς πόλεως ὅλης ἦθος ὁμοιοῦται τοῖς ἄρχουσιν”
δηλαδή…
«να έχεις υπ’ όψιν σου, ότι ο χαρακτήρας όλων των κατοίκων της πόλεως γίνεται όμοιος με τον χαρακτήρα των αρχόντων»

Πηγή Ακρίτας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας 

Ξέρω πως θα δυσαρεστήσω πολλούς καλούς μου φίλους, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς…
ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ είπαμε όχι ΣΙΩΠΗ!!!!

Αν μας ενδιαφέρει να αλλάξει κάποτε τούτος ο τόπος, δεν πρέπει να μένουμε απαθείς σε φαινόμενα αλαζονείας και οικογενειοκρατίας.

Αυτά που κατηγορούσαμε τους προηγούμενους, δεν μπορούν να περνούν στο «ντούκου» όταν τα κάνουν οι δικοί μας. Κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο. Οι ευθύνες δεν είναι "α λα καρτ", να καταλογίζονται ανάλογα με το ποιος κυβερνά.

Δεν βρομούν οι «πομπές» των προηγούμενων και οι δικές μας μυρίζουν λεβάντα…

Η «πρώτη φορά αριστερά» λοιπόν που θα έπρεπε να έχει την ηθική υπεροχή απέναντι σε όλους τους άλλους, δείτε πως μοιράζει τα οφίτσια…

Πέρα του υπουργικού ζευγαριού Θ. Δρίτσα, αναπληρωτή υπουργού ναυτιλίας και της συντρόφου του, υπουργού μετανάστευσης Τασίας Χριστοδουλοπούλου.

Έχουμε:

Τον Κ Παπαϊωάννου Γ. Γραμματέα Διαφάνειας και Δικαιοσύνης και την σύζυγό του Κλειώ Παπαπανταλέοντος που έχει τοποθετηθεί σύμβουλος του υπουργού Δικαιοσύνης Ν. Παρασκευόπουλου.

Την σύντροφο δε, του Ν. Παρασκευόπουλου, Ιφιγένεια Κατσιμίδου, διόρισε ο Γ. Κατρούγκαλος πρόεδρο στο Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης».

Πάμε στους υπόλοιπους συγγενείς:

Ο υπουργός Πολιτισμού Ν. Ξυδάκης τοποθέτησε ως σύμβουλό του τον αδελφό της Ρένας Δούρου, Π. Δούρο.

Η δε Ρένα Δούρου, ανέθεσε στον σύντροφο της, τον ρόλο του συντονιστή στην Περιφέρεια Αττικής, που είναι η ίδια περιφερειάρχης. Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει.  

Που πάτε; Φύγατε;... Έχει συνέχεια…

Ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς τοποθέτησε τον πρώτο εξάδελφο του πρωθυπουργού Γ. Τσίπρα σύμβουλό του.

Και ο διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του Πρωθυπουργού, Ε. Καλπαδάκης, είναι ανιψιός της συζύγου του υπουργού Εσωτερικών Ν. Βούτση.

Μην βιάζεστε…

Επειδή όμως ο έτερος αδελφός Γ. Καλπαδάκης, έβαλε τα κλάματα, τοποθετήθηκε επικεφαλής του γραφείου του αντιπροέδρου Ι. Δραγασάκη!

Νομίζετε ότι τελειώσαμε;... Όχι...

Μην μείνουν και οι ΑΝ.ΕΛ απ έξω.
Η αναπληρώτρια υπουργός Τουρισμού Έλενα Κουντουρά έχει ως σύμβουλο της τον αδελφό της Νίκο Κουντουρά.

Το καλύτερο όπως πάντα για το τέλος…

Ποιος διορίστηκε επικεφαλής της ΔΕΗ;... Ένας πρώην συνδικαλιστής….
Βιαστήκατε…
Όχι... Δεν είναι το μπουμπούκι ο Φωτόπουλος.
Η κυβέρνηση επέλεξε τον Μ. Παναγιωτάκη.
Έναν άνθρωπο που μέχρι χθες εκπροσωπούσε τους εργαζόμενους, σήμερα εκπροσωπεί την εργοδοσία.
Μέχρι χθες διεκδικούσε αυξήσεις και προνόμια για τους εργαζόμενους, σήμερα εκπροσωπώντας τα συμφέροντα της επιχείρησης, θα προσπαθεί να μειώσει το κόστος της και να εξοικονομήσει χρήματα για τον εκσυγχρονισμό και τις επενδύσεις που επειγόντως χρειάζεται η εταιρεία…

Άλλαξε τίποτα;  
Είπατε τίποτα;
Μιλάει κανείς;… 
Μούγκα στην στρούγκα…

Όλα αυτά μου θυμίζουν ένα σπάνιο τραγούδι του Άκη Πάνου:
«Πες μου μαμά, πες μου μαμά
γιατί όταν πάω σινεμά
ενώ αλλάζω σινεμά
το έργο δεν αλλάζει…»

Η ξεφτιλισμένη κοινωνία των διαδρόμων των βουλευτικών γραφείων, τα σόγια, οι κουμπάροι, οι μπαντζανάκηδες, τα λομόγια της διαπλοκής και η σαχλαμάρα είναι εδώ παρούσα κυρίαρχη ιδεολογία και τα σούργελα πρότυπα ζωής.

Σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, αν ήταν σάπιο το καθεστώς στελέχωσης του κρατικού μηχανισμού χθες, όπως δικαίως καταγγέλλατε, είναι σάπιο και για σας σήμερα.

Γιατί η ηθική και το δίκαιο δεν είναι πλαστελίνη να τα πλάθετε στα μέτρα σας και όπως σας βολεύει.

Αυτή δυστυχώς είναι η Ελλάδα και με δεξιά και με σοσιαλιστική και με αριστερή κυβέρνηση.
Η Ελλάδα, που αν με τις προηγούμενες κυβερνήσεις έτρωγε τα παιδιά της, με τούτους, τα δαγκώνει στο λαιμό…

Αν γι αυτήν την αριστερά παλεύαμε κάποτε, κρίμα οι αγώνες μας…
Δυστυχώς δεν είναι αυτοί που μας κατάντησαν έτσι.
Εμείς ορίσαμε τις προτεραιότητες μας και τις αξίες μας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Βασίλης Δημ. Χασιώτης

Η Γερμανία και η Συμμαχία των Προθύμων που την ακολουθεί, έχουν αποδοθεί, ιδίως από τη στιγμή που με τις τελευταίες εκλογές στη χώρα μας «έχασαν» τα «οικεία» σ’ αυτούς πρόσωπα, σε μια απροκάλυπτη όσο και υστερική ανθελληνική προπαγάνδα και, πολύ περισσότερο απ’ αυτό, σε μια εμφανή επίθεση να «τελειώσουν» με την κυριολεκτική έννοια του όρου, ό,τι απέμεινε στην Ελλάδα ακόμα ημιερειπωμένο, έπειτα από 5 χρόνια ανηλεούς «βομβαρδισμού» της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, χάρη στις μνημονιακές πολιτικές τους που επέβαλαν.

Το ανθελληνικό τους μένος, τους οδηγεί σε μια συμπεριφορά, όπου πλέον η απλή λογική, φαντάζει σαν το πιο πολύτιμο πράγμα, που απλά δεν υπάρχει ενώ υπάρχει σε μαθητές δημοτικού, όταν καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα αν θα συνέχιζαν ποτέ να εφαρμόζουν μια αγωγή που όχι μόνο δεν θεραπεύει την αρρώστια τους, μα έχει αποδεχτεί και ότι οδηγεί στο θάνατο.

Αλλά, εκεί στο Eurogroup, αλλά και σε κάποιες κυβερνήσεις και πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη κι εδώ, το να ζητάς από ανθρώπους που καθορίζουν τη μοίρα της Ευρώπης, λογική επιπέδου ενός μαθητή δημοτικού, είναι ως φαίνεται μια φιλόδοξη αξίωση.

Οι άνθρωποι, ευρισκόμενοι σε κατάσταση αμόκ, φαίνονται να παραλογίζονται σε βαθμό απίστευτο, σε σημείο ώστε να αναρωτιέσαι αν έχεις να κάνεις με ανθρώπους ισορροπημένους διανοητικά και ψυχικά (μάλλον το ολιγότερο πιθανό, αλλά, η εξέλιξη θα το δείξει), ή, η άλλη εκδοχή είναι (καθόλου απίθανη), να είναι τόσο φανατικά εμπαθείς εναντίον της χώρας μας και του λαού της (για λόγους που αγνοώ, αν και για ορισμένες περιπτώσεις, όπως στη γερμανική περίπτωση, μια χώρα ιστορικά ανθελληνική, τους υποπτεύομαι), ώστε να το «παίζουν» τρελοί, χωρίς να είναι διόλου τρελοί. Άλλωστε, εγώ ο ίδιος, γράφοντας σε πιο παλιά άρθρα μου για «τη λάθος συνταγή» που ομολογείται πια και από τους ίδιους του θεσμούς, αλλά που παρόλα αυτά αρνούνται να την αλλάξουν, υποστήριξα, και συνεχίζω να το υποστηρίζω, ότι κάθε άλλο παρά λάθος ήταν, αντιθέτως, επιτεύχθηκε ό,τι ακριβώς επιδίωκε, χωρίς όμως να έχει ολοκληρωθεί αυτή «επιτυχία», πράγμα που το επιδιώκουν σήμερα.

Αν τα πράγματα είναι κρίσιμα, είναι πολύ περισσότερο πάνω σ’ αυτή τη λογική, παρά σε οτιδήποτε άλλο.

Το ερώτημα είναι: σ’ αυτή την επίθεση ολοκλήρωσης της λεηλασίας και της καταστροφής της χώρας μας, πόσο ακόμα μπορεί η νέα της κυβέρνηση, η κατά (μαχητό επί του παρόντος), τεκμήριο αντιμνημονιακή (τα πρώτα της βήματα θεωρώ ότι είναι αρκετά θετικά), να αντιμετωπίζει αυτή την επίθεση με μια στρατηγική κατά βάση αμυντική, με κάποια επιθετικά ξεσπάσματα;

Η απάντηση σε ό,τι με αφορά είναι : εφόσον συμφωνήσουμε ότι πλέον, βρισκόμαστε στη «καρδιά» του «κυρίως πολέμου», πρέπει να ανασυντάξουμε όλο το διαθέσιμο «πολεμικό υλικό» και με πλήρη χρησιμοποίηση της ισχύος της «δύναμης πυρός» που διαθέτουμε, να εξαπολυθεί η «τελική επίθεση».

Δεν είναι κάτι που το επιδιώκουμε, αλλά είναι κάτι που το αντιμετωπίζουμε ως πραγματικότητα από την αντίπαλη πλευρά, η οποία ουσιαστικά μας προκαλεί στο «πεδίο της αναμέτρησης» (αν και ενδεχομένως απλά για να μετρήσει τις αντοχές μας, και όχι για να δώσει τη μάχη), και επομένως, οφείλουμε να αντιδράσουμε αναλόγως.

Πολλά μπορούν και γίνουν, και πρέπει να γίνουν.

Ας μου επιτραπεί εδώ, να εστιάσω σε ένα απ’ αυτά που μπορούν και πρέπει να γίνουν. Κι αυτό είναι μια ουσιαστική αντίδραση, στο επίπεδο της ενημέρωσης της Κοινής Γνώμης της Ευρώπης προεξαρχόντως και την Παγκόσμια Κοινή Γνώμη κατ’ ακολουθία. Επιβάλλεται πλέον η «πάση δυνάμει» έκθεση των πραγματικών προθέσεων και επιδιώξεων των δανειστών μας στη Κοινή Γνώμη της Ευρώπης και Παγκόσμιας Κοινής Γνώμης, με τρόπο απλό και κατανοητό. Πρέπει αυτή η «Επίθεση Ενημέρωσης» να είναι εκτατική και εντατική. Να απευθύνεται σε όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο και όχι άπαξ, αλλά επαναλαμβανόμενα.

Πρέπει να ενημερωθεί η ευρωπαϊκή και παγκόσμια Κοινή Γνώμη, για θέματα όπως, ενδεικτικά, ποιος δημιούργησε το χρέος στην Ελλάδα, ότι τα λεφτά δεν τα φάγανε όλοι οι «Έλληνες» αλλά μια κλίκα ντόπιων μεγάλων διαπλεκόμενων συμφερόντων και με ισχυρές διαπλοκές στις χώρες που σήμερα μας κουνάνε το δάκτυλο, πώς μαγειρεύτηκαν τα στοιχεία για να αιτιολογηθεί η ελληνική κρίση, τι ακριβώς επιδίωκαν τα Μνημόνια και τι πέτυχαν, τα μεγάλα κέρδη που προήλθαν από τα κερδοσκοπικά παιχνίδια που έγιναν με την ελληνική κρίση εντός και εκτός Ελλάδας, και ιδίως εκείνα των «θεσμών», όπως π.χ. η ΕΚΤ, το πόσο ευεργετική ήταν η ελληνική κρίση, και επομένως πόσο αναγκαία για την ίδια την ύπαρξη του ΔΝΤ, που η ίδια του η ύπαρξη κινδύνευε να τεθεί εν αφμιβόλω ελλείψει «αγοράς», που την βρήκε στη Ελλάδα, ποιοι αντιδημοκρατικοί όροι επιβλήθηκαν, πρωτοφανείς για τα ευρωπαϊκά κοινωνικά και οικονομικά κεκτημένα και τι σημασία έχει αυτό το γεγονός για όλους πια τους ευρωπαϊκούς λαούς αν μέσα στ’ άλλα κεκτημένα γίνει κεκτημένο και ό,τι ίσχυσε στην ελληνική περίπτωση, τον πρωτοφανή οικονομικό παραλογισμό (όχι βέβαια τυχαίο και «εκ λάθους») των μνημονιακών πολιτικών, που είναι εφάμιλλος πολιτικών που εφαρμόζουν τοκογλύφοι και όχι «εταίροι», δηλαδή, να στηρίζουν τη «σωτηρία» του θύματός τους (και «παραδόξως» της δικής τους) στην οικονομική του καταστροφή (άραγε προς ζημία τους;), το ψέμα ότι οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι πληρώνουν δήθεν το ελληνικό χρέος, και από την άλλη, να αγνοούν τι κερδίζουν από την Ελλάδα της Κρίσης.

Φυσικά, η κυβέρνηση δεν πρέπει να φαίνεται σ’ αυτή την εκστρατεία, όσο κι αν θα υπονοείται η εμπλοκή της, αλλά, σε ένα κόσμο όπου κυριαρχεί η πρόφαση, αυτό μπορεί εύκολα να ξεπεραστεί. Η κυβέρνηση θα μπορεί με άνεση να υπενθυμίζει πληθώρα ανθελληνικών και εξαιρετικά προσβλητικών δημοσιευμάτων στο εξωτερικό, χωρίς εν τούτοις οι κυβερνήσεις εκεί να τα είχαν επικρίνει ουσιαστικά, και ενίοτε μονάχα περιορίζονταν να κάνουν κάποιες γενικόλογες αφοριστικές αναφορές. Ας κάνει το ίδιο και η δική μας κυβέρνηση.

Χρόνος δεν υπάρχει. Αν είναι κάτι που πρέπει να γίνει, πρέπει να γίνει τώρα.

Αν οι δανειστές μας, πράγμα που θα ξεκαθαριστεί στις επόμενες μέρες ή εβδομάδες, δείξουν ανυποχώρητοι στις απαιτήσεις τους για συνέχιση της λεηλασίας και της καταστροφής της Ελλάδας, τότε, δοθέντος πως ό,τι συμφωνηθεί ανάμεσα σ’ αυτούς και τη χώρα μας ως νέα σύμβαση συνεργασίας για τα επόμενα τέσσερα τουλάχιστον χρόνια, δεν θα είναι πια δυνατό να μεταβληθεί, έπεται πως θα πρέπει σ’ αυτή τη σύμβαση να φτάσουμε με αποκαλυμμένες τις διαθέσεις των δανειστών, αποκαλυμένες στους ίδιους τους τούς λαούς, απέναντι στην αξίωση της πλήρους λεηλασίας τα χώρας μας, πώς κάθε νέο υφεσιακό μέτρο, σημαίνει τη προσυπογραφή μας στον ίδιο μας το θάνατο, και επομένως, αν η συμβολή τους είναι να μας πεθάνουν, να τους διαβεβαιώσουμε ότι μπορούμε αυτό να το κάνουμε και χωρίς τη δική τους συμβολή, ενώ βεβαίως, θα πρέπει να τονίζονται και οι μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες για όλους τους λαούς της Ευρώπης, η συνέχιση αυτής της αυτοκτονικής πολιτικής λιτότητας.

Η κυβέρνηση και κοινοβουλευτικά στελέχη της συμπολίτευσης, σε συνεργασία με τους αντιμνημονιακούς ευρωβουλευτές μας, σε συνεργασία με άλλους συναδέλφους τους από το εξωτερικό, όχι αύριο, ούτε σήμερα, μα χθες, να ενημερώσουν την ευρωπαϊκή Κοινή Γνώμη, με ομιλίες τους και άρθρα, απλά και κατανοητά, του τύπου τρείς το λάδι, τρείς το ξύδι ίσον έξη το λαδόξυδο, τι ακριβώς σημαίνει αυτό το «Ελληνικό Πείραμα», και να αποκαλύψουν τον πραγματικό στόχο των «θεσμών» που δεν είναι καμία σωτηρία της Ελλάδας, αλλά ούτε και των ίδιων των Ευρωπαίων φορολογούμενων. Τότε προς τη «σωτηρία» ποιών εργάζονται;

Όλα τα τακτικά και στρατηγικά όπλα πρέπει να χρησιμοποιηθούν.

Ο εκβιασμός επίσης δεν πρέπει να εξαιρεθεί, όταν ο εκβιασμός υπήρξε από την αρχή της μνημονικής περιόδου, το πλέον, πολυχρησιμοποιηθέν όπλο των δανειστών, και για να μη παίζουμε με τις λέξεις, της Γερμανίας, που είναι εξπέρ στη χρήση του όπλου αυτού. Η Ελλάδα, δεν θα πρέπει να τους κάνει τη χάρη να τους διευκολύνει σε τίποτα. Η υποταγή που έδειξε τόσα χρόνια, όχι μόνο δεν μαλάκωσε της ξένη Κατοχική Δύναμη, μα και την αποθράσυνε. Βαυκαλίζονται ότι είναι, λένε, «θωρακισμένοι» πια έναντι των όποιων συνεπειών από ένα ελληνικό GREXIT.
Είναι μια κυνική ομολογία, που αποδεικνύει αν μη τι άλλο, τι πράγματι επιδίωκαν μέσω των «σωτήριων» πολιτικών που επέβαλαν στις μνημονιακές κυβερνήσεις της Ελλάδας, οι οποίες υποστήριξαν κατά άμεση προτεραιότητα και εν τέλει σχεδόν αποκλειστικά, τα συμφέροντα των ξένων δανειστών. Πέραν του ότι, είναι για κλάματα οι εκτιμήσεις που κάνουν για την ευρωπαϊκή και παγκόσμια αρνητική επίδραση ενός GREXIT σήμερα, και τούτο διότι αγνοούν ότι το ωστικό κύμα, δεν θα προκύψει από το μέγεθος της «ζημιάς» από το ελληνικό χρέος, που είναι για τα ευρωπαϊκά και παγκόσμια οικονομικά δεδομένα μια ποσότητα αμελητέα, αλλά από το καιροφυλακτόν παγκόσμιο κερδοσκοπικό κεφάλαιο, που θα μεγεθύνει εκατό και χίλιες φορές τις συνέπειες, που με τη σειρά του θα προκαλέσει το φαινόμενο ενός πανευρωπαϊκού -σε πρώτη φάση- ντόμινο, όχι μονάχα σε ό,τι αφορά την αβεβαιότητα και τον πανικό σε οικονομικό επίπεδο, μα και την ενεργοποίηση μεγάλων προβλημάτων που σήμερα φαίνονται να τελούν σε ηρεμία, όπως είναι, π.χ., η ανάδυση του προβλήματος χρεών μεγάλων οικονομιών της Ευρώπης, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, και ακόμα, το ζήτημα της τύχης του ευρώ, πέραν όλων των λοιπών γεωστρατηγικών και διεθνών πολιτικών περιπλοκών που θα προκύψουν.

Η Ελλάδα, θα πρέπει να καταστήσει σαφές, πως αν η Γερμανία σε συνεργασία με τις εδώ μνημονιακές κυβερνήσεις, το βρήκε βολικό και συμφέρον για την ίδια να τη χρησιμοποιήσει ως την Ιφιγένεια για την επέκταση και την εμβάθυνση της ηγεμονίας της (και της οικονομίας της), πλέον, αυτή η Ιφιγένεια πριν η τελετουργία της θυσίας της ολοκληρωθεί, βρήκε το κουράγιο και σηκώθηκε, και πλέον, δηλώνει ότι η θυσία της δεν θα γίνει χωρίς αγώνα, δεν θα παραμείνει παθητικά στο ρόλο του θυσιάσματος.

Πρέπει να προβληθεί ακόμα το γεγονός, ότι η Ελλάδα, έχει κάθε έννομο συμφέρον, όσο οι δανειστές παίζουν το παιχνίδι του παραλόγου, αλλά και ξέχωρα απ’ αυτό, να διεκδικήσει και εν τέλει απαιτήσει και αποζημίωση για την εσκεμμένη (ακόμα κι αν δεχτούμε την βαριά αμέλεια δεν αλλάζει το πράγμα) ζημιά που την προκάλεσαν τα Μνημόνια, και το κυριότερο, ότι μέχρις ότου δικαιωθεί για ό,τι κατά εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου, των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, των Διεθνών Συμβάσεων των σχετικών με τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, της Νομολογίας Διεθνών Δικαστηρίων και του ελληνικού Συντάγματος ζητά, δεν πρόκειται (εκεί όπου απαιτείται η ψήφος της), εν ονόματι της ανύπαρκτης ευρωπαϊκής αλληλεγγύης να συμφωνήσει σε οιοδήποτε θέμα που θα έρχεται σε ψηφοφορία στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, που άμεσα ή έμμεσα, σε μεγάλο ή μικρό βαθμό, θα τη ζημιώνει σε οιοδήποτε επίπεδο (οικονομικό, πολιτικό, ενδοευρωπαϊκό, διεθνές, γεωστρατηγικό, πολιτισμικό, κ.λπ.).

Τα Μνημόνια, επέβαλαν στη χώρα μας μια πλασματική «σωτηρία» που στηρίζονταν και στηρίζεται στην εξυγίανση κάποιων δημοσιονομικών μεγεθών και μόνο, με ουσιαστικό όμως αντίτιμο, την αποανάπτυξη και την αποδοχή ως μοντέλο ανάπτυξης οικονομίες και χώρες που βρίσκονται μερικές δεκαετίες πίσω (Βουλγαρία, Ρουμανία, κ.λπ.) και τον ουσιαστικό εγκλωβισμό μας σ’ αυτό το μοντέλο, που οδηγεί στη πλήρη εξαθλίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού και της ουσιαστική καταστροφή της μικρομεσαίας επιχειρηματικής τάξης, και επίσης την αποδοχή ενός status της χώρας, που την καθιστά όχι απλά αποικία χρέους, μα «πλήρη» αποικία, αποικία με τα όλα της, διότι σε τίποτα πια, δεν θα έχει ουσιαστικό λόγο για τα του οίκου της.

Συνεπώς, απευθύνομαι τώρα στη κυβέρνηση, πρέπει πάση θυσία, αυτό που όλοι σχεδόν παραδέχονται ότι τα Μνημόνια είναι αντισυνταγματικά από κορυφής έως ονύχων ποδιών, με το οποιοδήποτε πρόσφορο μέσο, αυτό να επιβεβαιωθεί και τυπικά. Και βεβαίως, να υπενθυμίσουμε στους δανειστές, ότι όφειλαν να ελέγξουν τη νομιμότητα της κάθε τους σύμβασης που υπέγραφαν με τις ελληνικές μνημονιακές κυβερνήσεις, όπως υποθέτω ότι κάνουν με οποιαδήποτε άλλη «κανονική κυβέρνηση» και «κανονική δημοκρατία» πάνω σ’ αυτό το πλανήτη, κι αυτό το λέω κομψά.

Επίσης, αν οι δανειστές μας επιμείνουν στην πολιτική που επιτάσσει την θανατική εκτέλεση ενός λαού, για αμαρτίες του παρελθόντος τις οποίες ο λαός αυτός δεν έχει συμμετοχή, αλλά στις οποίες δεν είναι αμέτοχες κάποιες ξένες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις, τότε, προτείνω στη κυβέρνηση χωρίς καθυστέρηση, με fast track διαδικασία να παραπέμψει όπου πρέπει, όλα μνημόνια με ειδικό ερώτημα, αν δηλαδή, είναι ή όχι αντισυνταγματικά, κυρίως, στα κρίσιμα σημεία που επηρεάζουν καθοριστικά όχι μονάχα την εθνική οικονομία μα και την ίδια την υπόσταση της Ελληνικής Δημοκρατίας και του ελληνικού Κράτους ως ανεξάρτητης και κυρίαρχης οντότητας (π.χ., η υπαγωγή με το PSI στο αγγλικό δίκαιο, η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στο μέτρο και το βαθμό που εκχωρήθηκε, η κατά το σύνταγμα δίκαιη κατανομή των βαρών της εξυπηρέτησης του χρέους σε όλους τους πολίτες, κ.λ.π) ώστε, από την αρχή να ακυρωθεί η όλη διαδικασία της ένταξης στο καθεστώς των μνημονίων, και επομένως, να κηρυχθούν ως άκυρες ό,τι εν συνεχεία ακολούθησε.

Και κάτι τελευταίο.

Είπα ότι πρέπει ν’ απευθυνθούμε στους λαούς της Ευρώπης και στη Παγκόσμια Κοινή Γνώμη.

Είναι εξίσου σημαντικό να ενημερωθεί ΣΩΣΤΑ, και όχι με βάση τη μνημονιακή προπαγάνδα η οποία είχε πιάσει δουλειά πέντε τώρα χρόνια από πρωίας έως νυκτός, και η ελληνική Κοινή Γνώμη, πάνω στις κρίσιμες «λεπτομέρειες» που η πλειοψηφία του λαού ίσως να αγνοεί, όπως π.χ., πως όσοι μιλάνε για μια ακόμα «μικρή θυσία», «για να πάμε παρακάτω», στο ζήτημα που αποτελούν τις κόκκινες γραμμές της σημερινής κυβέρνησης, τα ίδια τα Μνημόνια προβλέπουν εντελώς άλλα πράγματα.

Προβλέπουν μειώσεις σε συντάξεις και μισθούς στο διηνεκές, έως ότου δηλαδή το χρέος γίνει βιώσιμο (δηλαδή ποτέ, έτσι όπως είναι), επανάκτηση μισθών τα προ κρίσης επίπεδα όταν η ανεργία βρεθεί εκεί που ήταν πριν τη κρίση (δηλαδή ποτέ όσο ισχύουν οι μνημονιακές πολιτικές), προβλέπουν ουσιαστικά την εξαφάνιση της μικρομεσαίας επιχειρηματικής τάξης, προβλέπουν υπερφορολογήσεις των ήδη εξαθλιωμένων μικρομεσαίων στρωμάτων πέραν κάθε ορίου λογικής και φυσικά δυνατότητάς τους να πληρώνουν τέτοιους φόρους, την ίδια δε στιγμή, προβλέπουν (σιωπηρώς πλην ουσιαστικά) πραγματική περίοδο ευημερίας σε ένα ελάχιστο ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού, δηλαδή, την πλουτοκρατία (κι αυτή σε ακόμα πιο συγκεντρωτικό επίπεδο) και τα ολιγοπώλια στις αγορές. Και βεβαίως, υπόσχονται τη διατήρηση της χώρας εντός του ευρώ, με ένα λαό που δεν θα έχει ευρώ στη τσέπη του, διότι θα έχει συγκεντρωθεί στις τσέπες των παραπάνω λίγων περιπτώσεων που ωφελούνται από τα Μνημόνια. Πρέπει να ενημερωθεί για όλες τις διαθέσιμες εναλλακτικές δράσεις που υπάρχουν εντός και ΕΚΤΟΣ ευρωζώνης, και φυσικά, το γεγονός, ότι θα πρέπει να μη ξεχνάει ο λαός, πως ένα παράδοξο της Ευρώπης είναι το ότι η ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση (χωρίς την ευρωζώνη) είναι πραγματικότητες όχι απολύτως συμβατές μεταξύ τους, και ότι προσφέρουν ευκαιρίες και απειλές, δυνατότητες και αδυναμίες καθόλου αναγκαίως όμοιες μεταξύ τους, και άρα, ίσως, η Ελλάδα, θάπρεπε να δει ξανά, και το ποια από τις δύο Ευρώπες είναι περισσότερο συμφέρουσα για την ίδια. Επίσης θα πρέπει να ενημερωθεί, απλά, εύληπτα και συνοπτικά, τι ακριβώς «επιτεύχθηκε» όλη αυτή τη μνημονιακή περίοδο, όπως ενδεικτικά, τι σημαίνει αγγλικό δίκαιο, τι σημαίνει η ανταλλαγή του ιδιωτικού χρέους με διακρατικά χρέη και χρέη προς θεσμούς, πώς υποθηκεύτηκε ο εθνικός μας πλούτος, ποιο υπέρτερο εθνικό συμφέρον εξυπηρετούσαν όλες αυτές οι επιλογές, εν ολίγοις, να ενημερωθεί ότι ο ελληνικός λαός κατοικεί σε μια χώρα στην οποία κινδυνεύει όσο ισχύουν τα μνημόνια, να μετατραπεί από ιδιοκτήτης σε ενοικιαστή, και το χειρότερο με άδειες τις τσέπες του από ευρώ (άρα, να απολέσει και την «κατάκτηση» του «ενοικιαστεί», αφού κανείς δεν νοικιάζει τίποτα δωρεάν), το τελευταίο «μεγάλο όραμα» του έθνους μας! Δηλαδή, να βρεθεί στη «πολύ δύσκολη» θέση, αν θα επιλέξει να παραμείνει πάμπτωχος και εξαθλιωμένος εντός ευρωζώνης ή εκτός ευρωζώνης, και στις δύο όμως περιπτώσεις χωρίς ευρώ στη τσέπη του και με ένα Κράτος, που πλέον δεν θα έχει λόγο και εξουσία ούτε στα υπολείμματα των όποιων κοινωνικών του δραστηριοτήτων, που κι αυτά τα υπολείμματα, τα Μνημόνια υπόσχονται ότι θα τα «σκουπίσουν». Το χειρότερο δε όλων; Ότι το δυσθεώρητο και μη βιώσιμο ελληνικό χρέος, «υπόσχεται» ότι οι κάτοικοι αυτοί της χώρας, θα μεταβληθούν από πολίτες σε εργατικό δυναμικό που κατ’ απόλυτη προτεραιότητα θα δουλεύουν για την αποπληρωμή του χρέους, ό,τι απομένει θα πάει στη λειτουργία του Κράτους που πλέον θα είναι απογυμνωμένο από την κοινωνική του δραστηριότητα και τέλος, τα όποια ψίχουλα, συνεπικουρούμενα και από την φιλανθρωπία και την επαιτεία, θα παραμένουν για να στηρίζουν αυτό το συγκεκριμένο βιοτικό επίπεδο. Και επί πλέον : ας μη θεωρηθεί ως δεδομένο ότι όλοι κατανοούν πως τυχόν έξοδος από την ευρωζώνη, σημαίνει και έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτή η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ενημέρωση της ελληνικής Κοινής Γνώμης, είναι αναγκαία, ιδίως αν οδηγηθούμε σε αδιέξοδο με τους πιστωτές μας στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σύμφωνα με δημοσίευμα, στην ιστοσελίδα του τουρκικού τηλεοπτικού σταθμού Odatv,156 νησιά έχει υπό κατοχή η Ελλάδα στο Αιγαίο και συνεπώς η Τουρκία τα διεκδικεί.

Το δημοσίευμα έρχεται ως συνέχεια συζήτησης στην τουρκική Βουλή προ μερικών εβδομάδων όπου είχε τεθεί θέμα – από αντιπολίτευση και κυβέρνηση- για…16 νησιά, ως συνεχεία βέβαια άλλων, παλιότερων, αναφορών για 100 ή και περισσότερα νησιά. Τώρα η πλέον φρέσκια εκδοχή μιλάει για 156, εξ ού και ο τίτλος «Υπό κατοχή είναι όχι 16 νησιά, αλλά 156».

Στο δημοσίευμα μάλιστα αναφέρει ότι τα εν λόγω νησιά ειναι υπό ελληνική κατοχή από το 2004 μέχρι σήμερα.

Και εστιάζει στο Αγαθονήσι- νησί που είχε παλιότερα »βάλει στόχο» ένας γραφικός εθνικιστής βουλευτής. Το χαρακτηρίζει ως ένα από τα σημαντικότερα των 156 και ειναι, λέει, εντός των ορίων του νομού του Αϊντίν.

Τα βάζουν με την… Frontex και την …Λετονία

Το ευφάνταστο δημοσίευμα λέει ότι στην κατάληψη των νησιών υπήρξε συνεργασία όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ταυτόχρονα και της ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Συνόρων Frontex μαζί με τη Λετονία.

Για το θέμα αυτό, το κόμμα Vatan έστειλε – λέει- προειδοποιητικές επιστολές τόσο στην… Πρεσβεία της Λετονίας στην Άγκυρα και προς την ΕΕ.

Το παραμύθι διανθίζεται και με επίκληση ανύπαρκτων και ανιστόρητων »στοιχείων»όπως -λέει- τον υπ’ αριθμ. 2 Χάρτη, που συμπεριελήφθη επιπροσθέτως στο 15ο άρθρο της Συνθήκης της Λωζάνης, φαίνονται με »κόκκινη γραμμή» τα ονόματα των 14 νησιών που δόθηκαν στην Ιταλία και δεν υπάρχει το Αγαθονήσι.

Υποστηρίζουν ότι σκάφη του Λιμενικού της Λετονίας και της Ελλάδας… ασκούν καθήκοντα γύρω από το Αγαθονήσι χωρίς, λέει, να στηρίζονται σε κάποια νομοθεσία.

Επικαλείται δε το δημοσίευμα εντελώς επιλεκτικά εναν βρετανικό χάρτη του 1951 και έναν αμερικανικό χάρτη του 1957 που φαίνεται ότι τάχα μου το Αγαθονήσι ανήκει στην τουρκική Δημοκρατία. Ακόμα επικαλείται κάποιους ανώνυμους ειδικούς που λένε πως η Ελλάδα, η ΕΕ και η Λετονία παραβιάζουν τις αρχές του «απαραβίαστου των συνόρων» και του «σεβασμού στην εδαφική ακεραιότητα των κρατών» της Τελικής πράξης του Ελσίνκι.

Να θυμίσουμε ότι ο Εκπρόσωπος του ΥπΕξ, κ Κωνσταντίνος Κούτρας, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων σχετικά με τις δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Άμυνας στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, με τις οποίες αμφισβήτησε την κυριαρχία της Ελλάδας για τα 16 ελληνικά νησιά, είχε δηλώσει τα εξής:
«Ουδεμία αμφισβήτηση και ουδέν σημείο αμφιβολίας υφίσταται σχετικά με το καθεστώς οποιουδήποτε νησιού ή νησίδας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Άλλωστε, η διεθνής νομιμότητα είναι από τις βάσεις του ευρωπαϊκού πολιτισμού και δεν μεταβάλλεται ούτε με προθέσεις παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου ούτε με μονομερείς δηλώσεις ή ενέργειες».
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Φαίνεται πως κάποιοι επιδιώκουν να παίξουν με την «φωτιά» σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία για την κατάσταση στην χώρα μας και ενώ οι διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση κινούνται πια στην κόψη του ξυραφιού.

Έτσι η γνωστή τουρκική εφημερίδα Hürriyet, σε πρωτοσέλιδο κυριακάτικο της δημοσίευμα, (19/4), μας θύμισε την μεγάλη προβοκάτσια του 1955 όταν ξεκίνησε το οργανωμένο πογκρόμ κατά της ελληνικής ομογένειας στην Πόλη, με την είδηση για φωτιά μπροστά στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, δηλαδή στο πατρικό, όπως υποστηρίζουν οι Τούρκοι, του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

Σύμφωνα με το τουρκικό δημοσίευμα, που προφανώς μυρίζει έντονη προβοκάτσια, 30 περίπου άγνωστοι πέταξαν 10 βόμβες μολότοφ μπρος στο τουρκικό προξενείο με συνέπεια να αρπάξει φωτιά το κουβούκλιο των φρουρών του προξενείου ο γύρω χώρος ενώ και ένα αστυνομικό όχημα που φύλαγε το προξενείο παραδόθηκε στις φλόγες.
Αμέσως σήμανε συναγερμός και έφτασαν στο σημείο πυροσβεστικά οχήματα ενώ κινητοποιήθηκε όλο το προσωπικό του προξενείου και μόνο με δική τους πρωτοβουλία, (!!!), όπως υποστηρίζει το δημοσίευμα της η Hürriyet, έσβησε η φωτιά που μπορούσε να πάρει επικίνδυνες διαστάσεις. Η τουρκική εφημερίδα δεν παραλείπει να επισημάνει και την αλλαγή της στάσης της ελληνικής αστυνομίας μετά την κυβερνητική αλλαγή του περασμένου Φεβρουαρίου, μια αλλαγή που αποθράσυνε κάποιους στις αναρχικές τους εκδηλώσεις.

Το έχουμε γράψει και το έχουμε τονίσει και σε προηγούμενα άρθρα μας, ότι κάποιοι παράγοντες καραδοκούν να προκαλέσουν αναταραχή και επιθυμούν διακαώς να ξαναγυρίσουμε στον Δεκέμβριο του 1998, με την διαφορά ότι τώρα τις προβοκάτσιες μπορεί να τις κατευθύνουν ακόμα και με σκοπό να προκαλέσουν εθνική κρίση με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή και κυρίως οι υπεύθυνοι της κυβέρνησης του Σύριζα να καταλάβουν ότι βρίσκονται στην κυβέρνηση, ότι δεν ζούμε στην εποχή του… Τσε Γκουεβάρα και κυρίως τι έχουν να αντιμετωπίσουν πριν είναι πολύ αργά.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου