Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Μαΐ 2015

«Λύνονται» σιγά-σιγά, όπως προβλέφτηκε άλλωστε, οι γλώσσες πολλών και στην επιφάνεια έρχονται ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες που αφορούν στο «βιογραφικό» του φερόμενου ως εμπλεκομένου στην υπόθεση της διακίνησης των παρανόμων – και ουχί παράτυπων, όπως επιτάσσει η πολιτική ορθότητα – μεταναστών, παρότι είχε ταχθεί να μεριμνά για την ασφάλεια της ελληνικής κοινωνίας.

Ο εν λόγω, ως ύποπτος – το τονίζουμε, αφού το «τεκμήριο αθωότητας» πρέπει να γίνεται πάντα σεβαστό – για ενεργό δράση στο κύκλωμα μας προέκυψε όταν το 2013 η Ελληνική Αστυνομία είχε ξεκινήσει έρευνα για έτερο μέλος του κυκλώματος, για τον οποίο είχαν προκύψει σημαντικές πληροφορίες για εμπλοκή σε παράνομη δραστηριότητα. Οι παρακολουθήσεις των συνομιλιών και όλων του των κινήσεων οδήγησε στο μέλος της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ). 

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν έρθει στο φως, το υπό διερεύνηση στέλεχος φέρεται να έχει «προϋπηρεσία» στη δημιουργία προβλημάτων στην υπηρεσία. Οι αρχές της δεκαετίας του 2000 τον βρίσκουν σε σημαντικό πόστο του εξωτερικού, συνεργαζόμενο με «φίλιες δυνάμεις» (πιο φίλιες δε γίνεται…), όπου οι πληροφορίες που έχουν προκύψει τον θέλουν να εμπλέκεται σε «βαρβάτο» οικονομικό σκάνδαλο.

Το πρόβλημα αυτό ξεπεράστηκε δια της σιωπηρής «αντιμετώπισης», λόγω του ευαίσθητου χαρακτήρα της μονάδας όπου υπηρετούσε, αλλά πρωτίστως για να μην βλαφτούν οι διμερείς σχέσεις σε κρατικό επίπεδο και υπονομευθεί η εμπιστοσύνη. Υπενθυμίζεται, ότι σε προηγούμενο σημείωμα είχε αναφερθεί ο όρος «πατριδοκαπηλία»… 

Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο τον έπληττε ο ιός της πολιτικής ορθότητας, οπότε το αγαπητό στέλεχος αντικατέστησε την πλούσια κόμη, σήμα κατατεθέν της ατημέλητης εμφάνισης, με περισσότερο «συμβατικό look», αναμένοντας ενδεχομένως αξιοποίησή του σε θέσεις ευθύνης.

Ως είθισται, σε πολιτικώς επηρεαζόμενους οργανισμούς (δηλαδή παντού εν Ελλάδι), είχαν προηγηθεί οι κατάλληλες πολιτικές επαφές, στις οποίες είχε επαληθευθεί το ότι η εν αναμονή κυβέρνηση με άξονα τον ΣΥΡΙΖΑ στερούνταν στελεχών που θα στελεχώσουν τον κρατικό μηχανισμό και επιχειρούσε «στρατολόγηση». Η πολιτική αναβάπτιση λοιπόν ήταν το απαραίτητο πρώτο βήμα. 

Σε τέτοιες συνθήκες, ως γνωστόν, οι επιτήδειοι ευημερούν και η αναφορά δεν εστιάζεται στο πρόσωπο – πρωταγωνιστή της σημερινής ανάρτησης. Ολόκληρα κυκλώματα, σε όλο το μήκος και το πλάτος του δημοσίου τομέα, φρόντιζαν να έχουν τις δικές τους… ανιδιοτελείς προτάσεις για υποψηφίους και προωθούσαν – προπαγάνδιζαν την καταλληλότητά τους, συχνά εν αγνοία των υποψηφίων, με στόχο να διατηρήσουν τις κατάλληλες προσβάσεις στους τομείς ενδιαφέροντος και μετά την όποια κυβερνητική αλλαγή.

Το «φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα και ιστορία οι παρέες», ίσως είναι η πιο ακριβής αποτύπωση της πραγματικότητας στον ελληνικό δημόσιο τομέα και ύστερα αναρωτιόμαστε για ποιον λόγο ο τόπος δεν πάει μπροστά. 

Επιστρέφοντας στον πρωταγωνιστή μας, δραστηριοποιήθηκε και συνδικαλιστικά, έχοντας μάλιστα εκλεγεί στο διοικητικό συμβούλιο οργάνου στο εσωτερικό της υπηρεσίας. Κάπου εδώ ίσως θα έπρεπε να ερωτηθεί και ο πρώην διοικητής της υπηρεσίας, Θεόδωρος Δραβίλας. Παρότι γνώριζε την εν εξελίξει έρευνα για την εμπλοκή του εν λόγω στο κύκλωμα, δεν επιχείρησε να τον σταματήσει στην προσπάθειά του να εκλεγεί ακόμη και στο υπηρεσιακό συμβούλιο.

Τον Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του 2012 είχε αναφερθεί πάλι υπόθεση λαθρομεταναστών στα μέσα ενημέρωσης, με υπόνοιες για την εμπλοκή στελεχών των διωκτικών μηχανισμών και των υπηρεσιών ασφαλείας. Τότε είχε εκδοθεί αιχμηρή ανακοίνωση από τον συνδικαλιστικό φορέα, η οποία κάλυπτε το στέλεχος του διοικητικού συμβουλίου, καταγγέλλοντας παράλληλα… σκοτεινές δυνάμεις, που εκ των πραγμάτων προκύπτει ότι κάτι γνώριζαν. Και σε αυτό όμως ο τότε διοικητής της υπηρεσίας, για τους δικούς του λόγους, φέρεται πως επέλεξε να σιωπήσει, αποδεχόμενος έτσι εμμέσως τις καταγγελίες για σκοτεινές δυνάμεις… 

Το επιχείρημα ότι σιώπησε για να μη διαρρεύσει η έρευνα θα πρέπει να «ζυγιστεί» απέναντι στο υπέρτερο συμφέρον της υπηρεσίας την οποία είχε ταχθεί να υπηρετεί και να καθοδηγεί, καθώς το εν λόγω πρόσωπο καταλάμβανε τελικά θέση στο υπηρεσιακό συμβούλιο, επηρεάζοντας καταστάσεις και αποφάσεις.

Πόσο παράλογο είναι να αναμένει κανείς από την κεφαλή της υπηρεσίας να προστατεύσει την υπηρεσία έως ότου αποδειχθεί η ενοχή ή η αθωότητα του στελέχους; Το υπηρεσιακό συμβούλιο είναι το ανώτατο υπηρεσιακό όργανο και στις αρμοδιότητές του εμπίπτουν, επιλογή τμηματαρχών, εμπλοκή στις μεταθέσεις και τοποθετήσεις και άλλα πολλά. 

Εν ολίγοις, δια της μεθόδου του κουκουλώματος των προβλημάτων – τι άλλο; – φρόντισε ώστε η «καυτή πατάτα» να περάσει στα χέρια του επόμενου, που μέχρι να βρει την άκρη στην «Αυλή των θαυμάτων» θα αναγκαστεί να δαπανήσει εργατοώρες και φαιά ουσία που θα μπορούσαν να δαπανηθούν σε σειρά άλλων υποθέσεων εθνικού ενδιαφέροντος.

 Και σε αυτές βέβαια, πάλι μπροστά του θα τον βρει τον σημερινό μας πρωταγωνιστή, αφού η «τιμωρία» του είναι η μετακίνηση σε διεύθυνση όπου επίσης διαχειρίζεται ευαίσθητες για την εθνική ασφάλεια πληροφορίες, οι οποίες μάλιστα έχουν ειδικό ενδιαφέρον και για τις διεθνείς συμμαχίες της χώρας.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μεταξύ των ζητούμενων από τους δανειστές και των κόκκινων γραμμών της ελληνικής πλευρά ακροβατεί η κυβέρνηση επιχειρώντας να διατηρήσει τις επαφές με τους θεσμούς σε καλό επίπεδο αλλά και να μην προκαλέσει τριβές επικίνδυνες για τη συνοχή της στο εσωτερικό.

Το ασφαλιστικό ίσως είναι η πιο δύσκολη “κόκκινη” γραμμή, όσον αφορά στις περικοπές συντάξεων, όμως υπάρχει διάθεση για κατάργηση των πρόωρων συντάξεων σε ευγενή ταμεία με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτή των τραπεζικών υπαλλήλων. Όσον αφορά στις επικουρικές, δεν αποκλείεται στις διαβουλεύσεις του Ιουνίου να εξεταστούν οι υψηλές συντάξεις π.χ. πάνω από 300 ευρώ. Στελέχη της κυβέρνησης όπως ο υπουργός Εργασίας Πάνος Σκουρλέτης δεν σκέφτονται να συζητήσουν για μείωση επικουρικών.

Η 13η σύνταξη παραμένει, μεν, στο τραπέζι, αλλά όπως ξεκαθάρισε κυβερνητικό στέλεχος, δεν θα αποτελέσει αντικείμενο ρήξης και ήδη αναζητείται φόρμουλα όπως να μην καταβληθεί στο 100% ή να είναι λιγότεροι δικαιούχοι.

Η κυβέρνηση επί του παρόντος απορρίπτει αυξήσεις στο ΦΠΑ, ακόμα και στα νησιά, αλλά όπως προκύπτει από την απάντηση που έδωσε ο Π. Μοσκοβισί στον Κώστα Χρυσόγονο, η Κομισιόν πιέζει για μετάταξη του τουρισμού από το 6,5% στο 13% εδώ και τώρα. Η Αθήνα είναι διατεθειμένη να συζητήσει από τον Ιούνιο ακόμα και ενιαίο συντελεστή 15%, κάτι που θα φέρει αυξήσεις σε θέατρα, ξενοδοχεία, ΔΕΚΟ, εστίαση, μεταφορές και μειώσεις σε φαρμακευτικά προϊόντα, καύσιμα, οινοπνευματώδη, ένδυση, τηλεφωνία, καπνικά, αυτοκίνητα, ηλεκτρονικά – ηλεκτρικά είδη, υπηρεσίες (κομμωτήρια, γυμναστήρια κλπ.). Σε χαμηλό συντελεστή θα παραμείνουν τρόφιμα, φάρμακα, βιβλία.

Οι διαρροές για το ΦΠΑ και τις επικουρικές το βράδυ της Τετάρτης προκάλεσαν την αντίδραση από το Μαξίμου και την έκδοση ανακοίνωσης από το υπουργείο Οικονομικών που ξεκαθάριζε ότι οι κόκκινες γραμμές παραμένουν.

Τις οριστικές αποφάσεις της κυβέρνησης περιμένουν οι κάτοικοι στα 22 νησιά του Βόρειου και του Νότιου Αιγαίου. Αν το πληθυσμιακό κριτήριο μπει τελικά στους 4.100 κατοίκους, τότε η Πάτμος θα γλιστρήσει από τις “δαγκάνες” της εφορίας. Οριακά σώζεται ούτως ή άλλως η ακριτική Σύμη, αφού ο μόνιμος πληθυσμός της δεν φτάνει στους 3.100 κατοίκους.

Σύμφωνα με το Mega, στα σχέδια του οικονομικού επιτελείου είναι να επιβληθεί φόρος 1 ως 5 ευρώ ανά διανυκτέρευση στα πολυτελή καταλύματα, 3% φόρος επί του τζίρου σε μπαρ – νυχτερινά κέντρα – πολυτελή εστιατόρια, 6% σε κοσμηματοπωλεία, είδη ρουχισμού, έργα τέχνης. Βέβαιο θα πρέπει να θεωρείται ότι οι συναλλαγές πάνω από 70 ευρώ θα γίνονται υποχρεωτικά με πιστωτικές ή χρεωστικές κάρτες.

Ανοικτό παραμένει το θέμα της προστασίας της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς, με δεδομένες τις αντιδράσεις κυρίως από την ΕΚΤ. Όσον αφορά, δε, στον ΕΝΦΙΑ, χαρακτηρίζεται μεν άδικος αλλά με αυξανόμενες τις πιθανότητες να διατηρηθεί και φέτος λόγω των δημοσιονομικών αναγκών.

Σε κάθε περίπτωση, παραμένει ανοικτό το που θα μπει το αφορολόγητο του Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, όποτε αυτός εφαρμοστεί. Στο πεδίο των Εργασιακού, η κυβέρνηση δεν προτίθεται να επαναφέρει από το χρονοντούλαπο – όπως δηλώθηκε χαρακτηριστικά – το παλαιό καθεστώς συλλογικών συμβάσεων, αλλά να αναζητήσει νέες μορφές συλλογικών συμβάσεων σε συνεργασία με τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας και τον ΟΟΣΑ. Για τις Ιδιωτικοποιήσεις η κυβέρνηση επιμένει να λέει όχι στην πώληση ΔΕΗ- ΕΥΔΑΠ, αλλά αναζητά αλλαγές στις συμβάσεις για ΟΛΠ- ΟΛΘ. Όσον αφορά στο Ελληνικό, αναμένεται η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Νέες αναφορές στο γερμανικό τύπο για τις σχέσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές. Το περιοδικό Spiegel σχολιάζει το σενάριο διεξαγωγής δημοψηφίσματος στην Ελλάδα.

Στην ηλεκτρονική του σελίδα το Spiegel δημοσιεύει άρθρο με τον τίτλο «Τι κρύβεται πίσω από το δημοψήφισμα του Τσίπρα;», αναφέροντας στον υπότιτλο ότι «ο Τσίπρας βάζει στο παιχνίδι ένα δημοψήφισμα και κανείς δεν τον παίρνει στα σοβαρά στις Βρυξέλλες, ωστόσο η κίνηση αυτή του πρωθυπουργού θα μπορούσε να τον βοηθήσει».

Το άρθρο σχολιάζει: «Το πρόβλημα του Τσίπρα είναι λιγότερο ο ελληνικός λαός, ο οποίος στην πλειονότητα του εγκρίνει το έργο του. Η αποτυχία μιας συμφωνίας θα μπορούσε να εξαρτηθεί από τους ίδιους τους βουλευτές. Και για το λόγο αυτό ο πρωθυπουργός θέλει να τους συνετίσει».
«Καιρός για αποφάσεις» είναι ο τίτλος του σχολίου της Süddeutsche Zeitung, η οποία διαπιστώνει ότι «η Ελλάδα έχασε πολύ χρόνο για να υλοποιήσει μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα μπορούσαν τελικά να φέρουν χρήματα στα άδεια ταμεία. Παρέμεινε στις εξαγγελίες. Ο Τσίπρας δεν έχει όμως περιθώριο καθυστερήσεων, διαφορετικά θα φύγουν και οι τελευταίοι επενδυτές και η κυβέρνηση θα πρέπει τώρα να αποφασίσει ανάμεσα στο κόμμα και ανάμεσα στους 'βαθμούς' που θα της δώσουν οι Έλληνες, οι οποίοι ανησυχούν για το μέλλον της χώρας».

H εφημερίδα καταλήγει: «Για το κλίμα της αβεβαιότητας στην Αθήνα συνυπεύθυνοι είναι ωστόσο και οι ισχυροί δανειστές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Θα έπρεπε να γνωρίζουν τι θέλουν: μια αδύναμη κυβέρνηση στην Αθήνα, την οποία θα στηρίξουν παρόλες τις αμφιβολίες ή να αφήσουν να πέσει μια χώρα που βυθίζεται. Η πρώτη περίπτωση σημαίνει ότι η Ελλάδα παραμένει ένας πολιτικός ασθενής. Η δεύτερη εναλλακτική είναι γεμάτη κινδύνους. Πάντως οι 100 μέρες της κυβέρνησης Τσίπρα είναι πολύ σύντομο χρονικό διάστημα».

Η Tagesspiegel γράφει αναφερόμενη στις συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ: «Αργά ή γρήγορα ο Τσίπρας θα πρέπει να εξηγήσει στους εκλογείς του ότι δεν είναι δυνατή μια πλήρης ρήξη με την πολιτική λιτότητας του προκατόχου του, Αντώνη Σαμαρά, εάν θέλει να έχει πρόσβαση στη βοήθεια των δισεκατομμυρίων. Ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την ευκαιρία να τα καταφέρει καλύτερα από ό,τι τα κυβερνητικά κόμματα μέχρι σήμερα. Στο παρελθόν γίνονταν οριζόντιες κοινωνικές περικοπές κάτω από μεγάλη χρονική πίεση. Περικοπές συμφωνημένες με την τρόικα. Οι συνομιλητές στην Αθήνα δεν ήθελαν να προχωρήσουν σε λεπτομέρειες και να αποτιμήσουν τις κοινωνικές επιτπώσεις των προτάσεων λιτότητας. Τώρα ήρθε η ώρα της δοκιμασίας του Τσίπρα».

Η Frankfurter Allgemeine Zeitung σημειώνει ότι οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις δεν αφήνουν μεγάλα περιθώρια κινήσεων στον πρωθυπουργό. Η εφημερίδα σημειώνει: «Οι ελπίδες πολλών Ελλήνων που διαθέτουν ρεαλιστική ματιά και ψήφισαν τον Τσίπρα ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στα παλιά κόμματα, πηγαίνουν πολύ πιο μακριά. Πολλοί Έλληνες οικονομικοί και πολιτικοί αναλυτές ισχυρίζονται πως ο Τσίπρας κάποια μέρα, για χάρη της σωτηρίας της χώρας, θα πρέπει να σχηματίσει μια πολυκομματική κυβέρνηση και να απομακρυνθεί από τις απόψεις των ακραίων αριστερών μέσα στο κόμμα του. Μέχρι στιγμής όμως δεν φαίνεται ο πρωθυπουργός να θέλει να εμπλακεί σε ένα τέτοιο ρόλο».

Πηγή: Deutsche Welle

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Ρακκά

Η επιμονή του μεγαλύτερου κομματιού του αντιμνημονιακού χώρου στην «κατοχή» που βιώνει η χώρα από την Γερμανική Ευρώπη ήταν σωστή και λάθος ταυτόχρονα. Σωστή, γιατί ορθώς επισήμανε την ιδιαιτερότητα της ελληνικής περίπτωσης μέσα στο μπλοκ των αδυνάμων οικονομιών της Ευρωζώνης, καθώς ούτε η Ιταλία, ούτε η Ισπανία ούτε καν η… Κύπρος βρίσκεται σε καθεστώς τόσου ασφυκτικού ελέγχου από τους «θεσμούς». Λάθος, γιατί ποτέ δεν έκανε τον κόπο (δείγμα της απίστευτης ιδεολογικής καθυστέρησης-παρακμής της ελληνικής κοινωνίας) να προσδιορίσει επακριβώς την φύση και τα χαρακτηριστικά αυτής της ιδιότυπης «κατοχής». Με συνέπεια, να καταντήσει να καλλιεργεί μια εντελώς λανθασμένη αντίληψη για τα πράγματα σύμφωνα με την οποία αρκεί να δηλώνει κανείς «αντιμνημονιακός» και αυτόματα τίθεται έξω από το κάδρο της αποικίας χρέους, και βρίσκεται εξ ορισμού απέναντι από τις δυνάμεις που ασκούν αυτήν την ιδιότυπη επικυριαρχία πάνω στην χώρα μας.

Έτσι, η «αντιμνημονιακή ενότητα» υπήρξε το άλλοθι για συγκεκριμένες επιλογές των τωρινών κυβερνητικών δυνάμεων, τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά. Προεκλογικά λειτούργησε ως ιδεολογικό επιστέγασμα πολιτικών μεταγραφών της τελευταίας στιγμής, κυρίως από το παλαιό «όλον ΠΑΣΟΚ» (Κατσέλη, Τζάκρη κ.ο.κ.) αλλά και από την Νέα Δημοκρατία (Νικολόπουλος), καθώς και δικαιολογία για εκλεκτικούς «συγχρωτισμούς» (λέγε με Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη).

Μετεκλογικά, λειτούργησε εξ ίσου ως νομιμοποιητικό άλλοθι για τους διορισμούς στελεχών του κατεστημένου σε κυβερνητικές θέσεις –αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Καθώς η διαπραγμάτευση προχωράει, και συντελείται σταδιακά η διολίσθηση τούτης της κυβέρνησης εντός του κάδρου της «αποικίας χρέους», το πρόταγμα της «αντιμνημονιακής ενότητας» εκφυλίζεται περαιτέρω, για να καταντήσει προπαγανδιστικό προπέτασμα που συγκαλύπτει την ενσωμάτωση των βασικών συνιστωσών του πάλαι «αντιμνημονιακού χώρου»: Είναι πλέον ένα τρύπιο λάβαρο, και εργαλείο ποικίλων πολιτικών εκβιασμών που συγκαλύπτει τι συντελείται πραγματικά σε επίπεδο κυβερνητικής εξουσίας πίσω από την επίκληση του μπαμπούλα των Σαμαρά-Βενιζέλου-Άδωνη και Βορίδη.

Διολίσθηση/Ενσωμάτωση

Αυτό που συμβαίνει αυτήν την στιγμή, κατά πάσα πιθανότητα, είναι μια βίαιη ενσωμάτωση της παρούσας κυβέρνησης στο κάδρο της αποικίας χρέους. Οι κραυγές του Λαφαζάνη και του Καμμένου δεν αρκούν για να την αποτρέψουν, εξάλλου, ο οποιοσδήποτε που έχει στοιχειώδη μνήμη της εγχώριας, αλλά και της διεθνούς πολιτικής ιστορίας των τελευταίων τριάντα ή σαράντα χρόνων, γνωρίζει πολύ καλά ότι οι τάσεις ενσωμάτωσης που έχει το σύστημα είναι πολύ ισχυρές και κατάφεραν με αποτελεσματικότητα να εξουδετερώσουν πολύ πιο οργανωμένα και με βαθιά κοινωνικά ερείσματα κινήματα απ’ ό,τι υπήρξε ποτέ το “αντιμνημονιακό κίνημα” –το οποίο επιπρόσθετα είχε παιδικές, και μάλλον ανίατες ασθένειες που κανουν πολύ πιο πιθανό αυτό το ενδεχόμενο: Ανυπαρξία οράματος και στρατηγικής, εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο ιδεολογικής και πολιτικής συνειδητοποίησης, κυριαρχία των καιροσκοπισμών κ.ο.κ.

Μοχλός της ενσωμάτωσης αυτής της κυβέρνησης είναι, όλοι το βλέπουμε, ο εκβιασμός μέσω της ρευστότητας που πραγματοποιείται με δύο μέσα. Κεντρικά, των θεσμών, και της ΕΚΤ, που αρνείται να “προχωρήσει” την συμφωνία εκταμιεύοντας τις δόσεις που κανονικά θα τις εκταμίευαν τον… προηγούμενο Αύγουστο, και αφετέρου ο ELA, ο πανάκριβος δανεισμός της Έκτακτης Βοήθειας Ρευστότητας, που έχει δέσει χειροπόδαρα της ελληνικές τράπεζες, και δια μέσω αυτών ολόκληρη την ελληνική οικονομία. Βέβαια, για να είμαστε εντελώς ειλικρινείς, η παρελκυστική τακτική που έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση στις παρούσες διαπραγματεύσεις είναι εκείνη που επιδεινώνει το πρόβλημα, καθώς όσο περισσότερο διαρκούν οι διαπραγματεύσεις, άλλο τόσο επιτείνεται η φυγή των καταθέσεων, η κρίση στην αγορά, και άρα η κρίση ρευστότητας –με συνέπεια να καθίσταται εντονότερη η εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από τον ELA, δηλαδή… από τα εργαλεία εκβιασμών των δανειστών!

Οι τελευταίοι έχουν υιοθετήσει μια τακτική απέναντι στη χώρα μας, η οποία θυμίζει το κινέζικο βασανιστήριο της σταγόνας. Χρησιμοποιούν τα μέσα παροχής ρευστότητας στην χώρα μας, τόσο για την εξυπηρέτηση των δόσεών της, όσο και για την λειτουργία της ελληνικής οικονομίας ως μέσο “συνετισμού” της κυβέρνησης και ευθυγράμμισής της με τις απαιτήσεις τους.

Γι’ αυτό και, σήμερα, μάλλον σχεδιάζουν να διοχετεύσουν μερικά ψίχουλα (έως 7 δισ. €) σε αντάλλαγμα της ενδιάμεσης συμφωνίας, και να εκβιάσουν περαιτέρω μέτρα μέσα στο καλοκαίρι, καθώς η κυβέρνηση έχει να ικανοποιήσει οφειλές ύψους… 24 δισ.(!) μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου[1].

Ως προς αυτό, ποια είναι η στάση της κυβέρνησης; Σε πρώτη ανάλυση, μπορεί κανείς να διακρίνει κινήσεις πανικού, και μια ύστατη προσπάθεια υπεράσπισης της έσχατης κόκκινης γραμμής που έχει θέσει στις διαπραγματεύσεις –την υπεράσπιση των μισθών και του ύψους των συντάξεων, ως καθοριστική γραμμή άμυνας και άρνησης υφεσιακών μέτρων.

Εν τοις πράγμασι, όμως, δεν είναι έτσι. Κατ’ αρχάς, η δραματική παράταση της διαπραγμάτευσης, έχει εκ των πραγμάτων υφεσιακό χαρακτήρα, ο οποίος μάλιστα πλήττει την ελληνική κοινωνία ανισομερώς, μετακυλώντας τα βάρη κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, και άρα στους εργαζόμενους σε αυτόν, ο οποίος έχει καταρρεύσει. Δεύτερον, με δοσμένο το πλαίσιο της έλλειψης ρευστότητας, η κυβέρνηση έχει μια τακτική να απορροφάει όλα τα αποθεματικά ταμείων, δήμων κ.ο.κ. προκειμένου να πληρώσει τις άμεσες υποχρεώσεις της σε μισθούς και συντάξεις.

Επειδή, όμως, η τακτική των δανειστών είναι να αναπαράγεται μόνιμα η κρίση ρευστότητας και να συντηρείται η κατάσταση σ’ ένα έσχατο και οριακό σημείο ισορροπίας, η τακτική της κυβέρνησης επί της ουσίας αφενός εξαντλεί όλα τα αποθέματα που δεν ήταν υπό τον άμεσο έλεγχο των δανειστών (και άρα κάνει ακόμα μεγαλύτερη την σημασία της εξάρτησής μας από τους ξένους πάροχους ρευστότητας) και αφετέρου δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε να υπάρξει μια τεράστια κρίση βιωσιμότητας στους ΟΤΑ και, κυριότερα, στις συντάξεις.

Την ίδια στιγμή, και εξαιτίας όλων αυτών των ιδιαιτεροτήτων, η επιμονή στην ύστατη γραμμή άμυνας (μισθοί, στην ουσία μισθοί του δημοσίου, καθώς ο ιδιωτικός τομέας έχει καταρρεύσει) έχει πάψει προ πολλού να λειτουργεί ως μέσο άρνησης συνέχισης των υφεσιακών πολιτικών. Αντίθετα, αυτό που κάνει στην πράξη, είναι να διατηρεί “νησίδες εξασφάλισης” σ’ έναν ωκεανό ανεργίας, περιστολής των εργασιακών δικαιωμάτων, και ραγδαίας υποτίμησης της εργασίας που συμβαίνει de facto λόγω της καταβύθισης της χώρας. Διόλου τυχαία, αυτές οι “νησίδες εξασφάλισης” που εντοπίζονται κατά την συντριπτική τους πλειοψηφία στον δημόσιο τομέα λειτουργούν και ως προπύργια υποστήριξης της παρούσας κυβέρνησης –κι έτσι βλέπουμε εν τοις πράγμασι να συντελείται μπροστά στα μάτια μας, μια παλινόρθωση πελατειακών σχέσεων, οι οποίες μάλιστα αποκαλύφθηκαν ρητώς από τον Στάθη Παναγούλη που υπερασπίστηκε την επαναπρόσληψη στην ΕΡΤ όλων όσων “βοήθησαν” (sic!) στην άνοδο της κυβέρνησης στην εξουσία!

Προφανώς, όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό “ήττας-ήττας” για την κυβέρνηση. Το χειρότερο πρόβλημα είναι ότι αυτή η ήττα δεν αφορά μόνο στην κυβέρνηση, αλλά σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η ενδιάμεση συμφωνία, στην περίπτωση που υλοποιηθεί και λειτουργήσει, θα αποτελέσει ένα τεστ “ενσωμάτωσης” και δοκιμής αντοχών στις εσωτερικές έριδες που θα δημιουργήσει εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου. Ήδη το μπλοκ Λαφαζάνη, κανοναρχεί, ότι είναι προτιμότερη η ρήξη από μια τέτοια συμφωνία. Το Crash του Τράγκα επέλεξε να φιλοξενήσει το άρθρο Λαφαζάνη, με το οποίο σαλπίζει την απαρχή μιας σφοδρής εσωκομματικής αντιπαράθεσης: Ούτως ή άλλως, ο Σαμαράς το δικό του μπλοκ εντός της ΝΔ, δεν ντρέπεται να δείχνει καθημερινά ότι επιθυμεί διακαώς μια ολοκληρωτική κυβερνητική αποτυχία και την… καταστροφή ολόκληρης της χώρας, για να δικαιωθεί, να διασωθεί πολιτικά, και να θέσει έτσι υποψηφιότητα στην μελλοντική διεκδίκηση της εξουσίας ως ο κύριος κορμός ενός σκληρού και αυταρχικού δεξιού μπλοκ.

Από την άλλη, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Καμμένου διαμηνύουν σε κάθε τόνο ότι δεν θα ανεχτούν κάποια σοβαρή διολίσθηση στις προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης. Ωστόσο, αυτό μπορεί να έρθει μπούμερανγκ, διότι ενδεχόμενη κρίση στις σχέσεις της συγκυβέρνησης πάνω στο περιεχόμενο της ενδιάμεσης συμφωνίας, θα φέρει πιο κοντά στην εξουσία το Ποτάμι, ίσως και το ΠΑΣΟΚ (δίχως τον Βενιζέλο) κι έτσι οι δανειστές θα έχουν πετύχει με έναν σμπάρο πολλά τρυγόνια.

Διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, θα αναρωτηθεί κανείς ποια άραγε θα μπορούσε να είναι η εναλλακτική λύση, όχι μόνον για την κυβέρνηση, αλλά για την χώρα. Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, επιθυμεί μια συμφωνία και γρήγορα και ως προς αυτό δεν έχει άδικο. Έστω και διαισθητικά, οι περισσότεροι κατανοούν ότι η παρελκυστική πολιτική της κυβέρνησης απλώς αυξάνει τις απαιτήσεις των αντιπάλων τους, και επίσης τους διευκολύνει για να τις επιβάλουν στην χώρα μας. Από την άλλη, εμείς δεν θέλαμε καμία αντιμνημονιακή κυβέρνηση, έστω και αν αυτή είναι κυβέρνηση τυχοδιωκτών και οπορτουνιστών, να μπει στη λογική της ήττας με το μικρότερο δυνατό κόστος, γι’ αυτό εξαρχής αντιταχθήκαμε σφοδρά στο εγχείρημα της πρόωρης ανάληψης της εξουσίας. Ο γέγονε γέγονε, ωστόσο το εγκληματικό σφάλμα που έγινε την 25η Ιανουαρίου δεν είναι στιγμιαίο, αλλά διαρκές, γιατί μετά η κυβέρνηση μπήκε σε έναν κυκεώνα παλινωδιών που δυσχεραίνουν κάθε μέρα την θέση της, και την θέση της χώρας.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Άμεση, οριστική λύση δεν υπάρχει –γι’ αυτό εξ άλλου προκρίναμε συστηματικά στην γραμμή του «αντάρτικου» απέναντι στην ξένη ιδιότυπη επικυριαρχία, σε συνδυασμό με μια προσπάθεια ιδεολογικής και πολιτικής αναβάθμισης της ελληνικής κοινωνίας έτσι ώστε να κατανοήσει επιτέλους ότι το μνημόνιο ήταν το επιστέγασμα μιας βαθιάς υπαρξιακής κρίσης της ελληνικής κοινωνίας (που συνδυάζει εθνικά, κοινωνικά, και πολιτισμικά αδιέξοδα) και όχι η αιτία της. Άρα δεν πρόκειται να βγούμε από αυτό, αν δεν δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις απάντησης στα αδιέξοδα που το δημιούργησαν.

Από αυτήν την θέση αρχής, μπορούν να προκύψουν πολλαπλές θέσεις στην πράξη. Επί της ουσίας, η παραγωγική ανασυγκρότηση, η στροφή της γεωργίας προς την υποκατάσταση των εισαγωγών, μέσω της οικολογικής γεωργίας, η πολιτιστική ανασυγκρότηση, η εκπαιδευτική αναγέννηση, το μεταναστευτικό, όλα τα άλλα ζητήματα που καίνε την ελληνική κοινωνία και που η επίλυσή τους μπορεί να εγγυηθεί μια αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των ξένων εκβιασμών δεν εμπίπτουν μέσα στις μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας. Καμία ΚΑΠ δεν αποτρέπει την οικολογική ανασυγκρότηση της γεωργίας, και τον ενδογενή προσανατολισμό της, κανένα μνημόνιο δεν αποτρέπει τα ελληνικά πανεπιστήμια να επενδύσουν στο ανθρώπινο κεφάλαιο, ώστε να δώσουν αποφασιστική ώθηση στην ανασυγκρότηση της παραγωγής κ.ο.κ.

Στην πραγματικότητα, το δίλημμα που θέτει το μνημόνιο δεν ήταν το μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Ουσιαστικά αυτό που συνέβη στην Ελλάδα, είναι ότι το 2009 πέθανε ένα σύστημα, ένα μοντέλο που σφράγισε την κοινωνία μας κατά το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα. Η Γερμανική Ευρώπη, οι ΗΠΑ μέσω του ΔΝΤ, και οι εν Ελλάδι πολιτικές, οικονομικές και ιδεολογικές άρχουσες τάξεις πρόκριναν μια στρατηγική ‘διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων’ που διά της κοινωνικής και εθνικής καταστροφής θα καθιστούσαν εκ νέου βιώσιμο το ίδιο παρασιτικό μοντέλο. Το οποίο πλέον είναι σαν το βαμπίρ, τρέφεται δηλαδή με τις τελευταίες σάρκες που έχουν απομείνει σε αυτήν την χώρα. Απέναντι σε αυτό, δεν μπορεί να σταθεί καμία λογική «συντηρητική», δηλαδή μια λογική αντιμνημονιακή, στείρας υπεράσπισης κάποιων ελάχιστων κοινωνικών κεκτημένων. Απέναντι στις εθνικά και κοινωνικά καταστροφικές ‘διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις’ θα πρέπει να αντιτάξουμε μια λογική «επαναστατικών» και «μη ρεφορμιστικών» μεταρρυθμίσεων, δηλαδή μεταβολής ολόκληρου του παρασιτικού μοντέλου της ύστερης μεταπολίτευσης. Όπως οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, έτσι και οι δομικές, είναι καταφανώς συγκεκριμένες και έπρεπε να αρχίσουν χθες. Το «αντιμνημονιακό» τέλος του ελληνικού δράματος, θα μπορέσει να έλθει μόνον όταν αντιτάξουμε ένα εναλλακτικό μνημόνιο από την σκοπιά του έθνους και του λαού, στο μνημόνιο της νέας αποικιοκρατίας και της ντόπιας ολιγαρχίας. Ένα μνημόνιο με πρόσημο εθνικής απελευθέρωσης, κοινωνικής δικαιοσύνης που να θέτει μια προοπτική βιωσιμότητας αυτής της χώρας μέσα στον 21ο αιώνα.

Σημειώσεις:

[1] Βλέπε το πολύ κατατοπιστικό χρονολόγιο των ελληνικών υποχρεώσεων προς τους ξένους δανειστές: Charles Forelle, Pat Minczeski and Elliot Bentley, «Greece’s Debt Due: What Greece Owes When», The Wall Street Journal, 28/04/2015. Ηλεκτρονική Διεύθυνση: http://graphics.wsj.com/greece-debt-timeline/.

Πηγή Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Στέλιος Πιτσιάβας

Απόδειξη ανήκεστης παραφροσύνης και παρακμής της σημερινής Ελλάδας αποτελεί η καταπάτηση κάθε έννοιας και αξίας, που ιστορικά χρησιμοποιήθηκαν από δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας μας ως μέσο αντίστασης, ξεσηκωμού, ένωσης και δημιουργίας. Σήμερα αξίες όπως η «κοινωνική δικαιοσύνη», η «ελευθερία», ο «πατριωτισμός», η «εθνική υπερηφάνεια», έχουν χάσει κάθε νόημα, εφόσον ξεστομίζονται από χείλη τυχάρπαστων λαϊκιστών πολιτικάντιδων ή αναπαράγονται με κακόγουστα σπρέυ σε πανό και πλακάτ γραφικών νοσταλγών αποτυχημένων θεωριών του 19ου αιώνα .

Η ανθρωπιστική κρίση που βιώνει η χώρα μας φέρνει όλο και περισσότερους μπροστά στην ανάγκη να απαντήσουν σε ερωτήματα που πριν λίγα χρόνια ήταν μόνο υπόθεση λίγων, κυρίως ιστορικών, πολιτικών και ίσως και κάποιων ρομαντικών ηλιθίων που πάλευαν απεγνωσμένα να ψάξουν την αλήθεια πίσω απ’ τις κακογραμμένες σελίδες ιστορίας στα σχολεία και τους φανταχτερούς τίτλους των δελτίων των 8.
Γιατί, λοιπόν, βυθιστήκαμε στην παρακμή;
Γιατί έναν ολόκληρο αιώνα μείναμε επιδεικτικά στάσιμοι σε κρίσιμα σημεία της οργάνωσης του κράτους;
Γιατί δώσαμε το δικαίωμα σε αλλεπάλληλους εξουσιαστές (εγχώριους και μη) να ασελγήσουν στην πατρίδα μας;
Kαι τελικά, γιατί ο λαός έμεινε τόσο απελπιστικά άγλωσσος τις τελευταίες δεκαετίες;

Mοιάζει να μην υπάρχει τίποτα στη σημερινή Ελλάδα που να μπορεί να πραγματώσει κοινωνική συνεννόηση και συνοχή. Μια βασική κατευθυντήρια δύναμη η οποία παίρνοντας υπόψιν την κοινή ιστορία, τον κοινό πολιτισμό και την κοινή γλώσσα θα φέρει στην επιφάνεια εκείνες τις απαραίτητες ενστικτώδεις αντιδράσεις που συνήθιζαν να χαρακτηρίζουν το λαό μας τις στιγμές του μαρασμού και της παρακμής στην ιστορία. Ο λόγος; Ξεκινάς να τον αναλύσεις, φαίνεται απλός, τον βλέπεις άλλωστε γραμμένο συνεχώς σε άρθρα «έγκυρων» αναλυτών, μα μόλις ξεστομίσεις 2 λέξεις, αμέσως αισθάνεσαι ότι είναι περισσότερο πολύπλοκο απ’ όσο επιβάλλεται να παρουσιάζεται.

Η «εξέγερση» έχει γίνει ατομική υπόθεση καθιστώντας τους στόχους διαφορετικούς. Ο ηγέτης που μας έλαχε τούτες τις ώρες φαντάζει ανήμπορος να ανταποκριθεί. «Ορθόν ουν είναι χρή, ουχί ορθούμενον» (Πρέπει να είσαι όρθιος, όχι να σε κρατάνε όρθιο. Μάρκος Αυρήλιος). Η καθαρή και απροκατάληπτη κρίση εύκολα οδηγεί στο συμπέρασμα πως ο σημερινός πρωθυπουργός βρίσκεται εντελώς συμπτωματικά στο τιμόνι. Κάποιοι το ονόμασαν οργή, άλλοι αηδία, άλλοι αγανάκτηση. Όπως και να ονομάζεται δεν παύει να έχει φέρει στην εξουσία έναν άνθρωπο που προέρχεται απ’ το βαθύ παρελθόν όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την πολιτική. Πολιτική γι αυτό το παρελθόν σημαίνει φανατισμός, χειραγώγηση, προκατάληψη, ιδεοληψία. Μαρξιστικός και καπιταλιστικός φανατισμός και ιδεοληψία έχουν κατά κράτος επικρατήσει της ευφυίας, της κριτικής ικανότητας και της καθαρότητας της σκέψης στην πατρίδα μας τον τελευταίο αιώνα.

Αλλεπάλληλες θυσίες στο βωμό της μικροπολιτικής. Μια λογική που πολύ γρήγορα και με χαρακτηριστική άνεση μεταβιβάστηκε σε όλη την αποβλακωμένη κοινωνία μην αφήνοντας περιθώρια αντίδρασης. Πως αλλιώς θα μπορούσε να εξηγηθεί η επί δεκαετίες παντελής αδυναμία αναγνώρισης στον αντίπαλο μιας σωστής τακτικής, μιας σωστής κατεύθυνσης, μιας σωστής ιδέας. Ό,τι πρότειναν οι άλλοι ήταν πάντα στραβό, έκρυβε ιδιοτέλεια, ό,τι εμείς καθαρό, τίμιο, ιδιοφυές!

Η δύναμη που θα μας δώσει ελπίδα για τη συνέχεια είναι προφανές ότι δεν έχει γεννηθεί ακόμα . Η αδράνεια της κοινωνίας και οι φανταστικοί σωτήρες της δεν της επιτρέπουν ούτε καν να παλέψει για να αναστηθεί κι έτσι προς το παρόν πέφτει αμαχητί. Είναι η μοίρα των αγνών ηγετών, όμως. Αυτών που πέφτουν στη μάχη μόνο όταν ξέρουν ότι θα θυσιαστούν.

ΥΓ. "H επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο, μια βολεμένη κι ευφυής δικαιολογία, διατηρούμε την εσώτερη τη βρώμα μας, με επαναστατική φρασεολογία". Ν. Άσιμος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μετά τις εκλογές της 25 Γενάρη, την ανάδειξη της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, την συμφωνία της 20ηςΦεβρουαρίου για 4μηνη παράταση του προηγούμενου προγράμματος ( μνημονίου) και την μέχρι τώρα προβληματική διαδικασία διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, είναι κοινή διαπίστωση, ότι η χώρα ακόμη ασφυκτιά, η οικονομία ακόμη απειλείται, η διαπραγμάτευση ακόμη πελαγοδρομεί και οι πολίτες ακόμη αγωνιούν για το αύριο.

Είναι λοιπόν ελπιδοφόρα η διαφαινόμενη δρομολόγηση συμφωνίας της Κυβέρνησης με τους ευρωεταίρους και δανειστές, για χαλάρωση της οικονομικής ασφυξίας, στα πλαίσια ενός έντιμου συμβιβασμού, που θα οδηγήσει στην αναγκαία μεγάλη σύμβαση, για την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας.

Εμείς, στον όμιλο κοινωνικού και πολιτικού προβληματισμού «ΑΚΤΙΔΑ», που διαβουλευόμαστε προοδευτικά και προβληματιζόμαστε ρεαλιστικά, για την παραγωγή σοβαρών πολιτικών θέσεων και προτάσεων λύσης στα προβλήματα, παρακολουθούμε τις εξελίξεις, αξιολογούμε τα δεδομένα, κρίνουμε τις πρωτοβουλίες και τοποθετούμαστε δημόσια και καθαρά:

ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΕΣ

Η χώρα έχει – ακόμη – ευκαιρία, να περάσει τον κάβο. Και η Κυβέρνηση έχει ευθύνη, να μην αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη. Στους συμβιβασμούς, όταν αυτοί είναι αναγκαίοι ή αναπόφευκτοι, καμιά πλευρά δεν μπορεί να έχει απόλυτη νίκη ή απόλυτη ήττα. Σημασία έχει, να κερδίσει στέρεο έδαφος η ελπίδα των πολιτών και στέρεο μέλλον η χώρα.

Αν αφήσουμε κατά μέρος την προφανώς υπερβολική πολιτική ρητορεία, που κυριαρχούσε στο οικονομικό πρόγραμμα του κυβερνώντος κόμματος την περίοδο των πρόσφατων εκλογών και επικεντρωθούμε στη λογική που το διαπερνούσε, μπορούμε να πούμε, ότι ήταν στην σωστή κατεύθυνση. Με την έννοια, ότι η οικονομική πολιτική της ακραίας δημοσιονομικής προσαρμογής, που ασκήθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια, δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να συνεχισθεί . Χρειαζόταν και χρειάζεται μια νέα συμφωνία με τους εταίρους και δανειστές, που θα έχει τρεις βασικές συνιστώσες . Τις παραθέτουμε, μαζί με δικούς μας σχολιασμούς και προτροπές.

​ΠΡΩΤΟΝ: Εξασφάλιση των πόρων για τις χρηματοδοτικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας, τουλάχιστον για το 2015. Αυτές κατανέμονται ως εξής:

​1. Πληρωμές προς το ΔΝΤ (δάνεια από το πρώτο πρόγραμμα 2010) συνολικά 6.081.938.240 ευρώ.

​2. Πληρωμές προς την ΕΚΤ (ομόλογα που δεν μπήκαν στο PSI του 2012 ) συνολικά 6.544.680.000 ευρώ.

​3. Πληρωμές προς την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ομόλογα που δεν μπήκαν στο PSI του 2012) συνολικά 25.000.000 ευρώ.

​4. Αναχρηματοδότηση εντόκων γραμματίων ύψους 13,4 δις ευρώ. Εδώ δεν υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα διότι πρόκειται για έντοκα γραμμάτια που έχει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και επομένως μπορούν να αναχρηματοδοτηθούν.

​Σχόλιο: Η ελληνική Κυβέρνηση δεν αντιλήφτηκε, ότι αυτό αποτελούσε ίσως το μείζον πρόβλημα που έπρεπε να αντιμετωπίσει. Και έχασε χρόνο στην αντιμετώπισή του, επειδή το αρχικό σχέδιο του κυβερνητικού οικονομικού επιτελείου ήταν άλλο. Θεωρούσε, ότι θα επιτύγχανε δραστική αναδιάρθρωση του χρέους . Πίστευε , ότι θα απαλλασσόταν από το ύψος των χρεολυσίων αλλά και από το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους. Ως ιδέα ήταν θαυμάσια. Αλλά διαλύθηκε με την πρώτη σταγόνα της βροχής. Με αποτέλεσμα, η χώρα να μείνει ακάλυπτη.

​Επίσης πίστευαν, ότι η ΕΚΤ θα επέτρεπε να εκδοθούν περισσότερα έντοκα γραμμάτια, κάτι που δεν έγινε αποδεκτό.

​Ακόμη, η ελληνική κυβέρνηση θεώρησε ότι, μετά τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου και με το ξεκίνημα των διαπραγματεύσεων στα τεχνικά κλιμάκια, η Ελλάδα βρισκόταν σε πρόγραμμα εν εξελίξει , έτσι ώστε να συνεχισθεί η αποδοχή των ελληνικών ομολόγων, ως ενέχυρων στην ΕΚΤ, για να συνεχισθεί απρόσκοπτα η χρηματοδότηση του funding gap των ελληνικών τραπεζών. Ούτε αυτό δεν έγινε αποδεκτό. Όλα τα παραπάνω είχαν ως αποτέλεσμα την ανάγκη αποστράγγισης όλων των ρευστών διαθεσίμων των φορέων της γενικής κυβέρνησης, προκειμένου να ανταποκριθεί η Κυβέρνηση στις διεθνείς και εγχώριες υποχρεώσεις της.

​Άρα, πρέπει να γίνουν οι αναγκαίες προσεκτικές κινήσεις ώστε αυτά τα ποσά να εξασφαλισθούν.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Εξασφάλιση πόρων για τη χρηματοδότηση της μεγεθυντικής διαδικασίας της οικονομίας (κατ αρχάς, μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων και συγχρόνως επιδίωξη εισροών πόρων από το εξωτερικό, δηλαδή πόρων από εμπροσθοβαρή εκταμίευση κονδυλίων της ΕΕ και ιδιωτικών κεφαλαίων ), ώστε να αναστραφεί η ύφεση .

Σχόλιο: Η μη ύπαρξη συμφωνίας, μέχρι τώρα, έχει επί της ουσίας αναστείλει αυτήν την διαδικασία, με αποτέλεσμα να χάνεται το momentum της πραγματικής οικονομίας.

ΤΡΙΤΟΝ: Συζήτηση για αναδιάρθρωση του χρέους και η μείωση του κόστους εξυπηρέτησης του, με βάση τη μείωση των προβλεπομένων πρωτογενών πλεονασμάτων .

Σχόλιο: Μετά τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, το ζήτημα του χρέους οδηγήθηκε στις ελληνικές καλένδες. Πιθανώς, η ελληνική Κυβέρνηση να το θέσει στη λεγόμενη μεγάλη διαπραγμάτευση τον Ιούνιο. Οψόμεθα..

ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ΠΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ...;

Σε μια διαπραγμάτευση με το σημερινό ευρωπαϊκό κατεστημένο, αναπόφευκτα θα κάνεις και υποχωρήσεις, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές. Το θέμα είναι η επιτυχία αυτού που εσύ έχεις ορίσει ως πρωταρχικό. Και αυτό είναι η μεγέθυνση της οικονομίας και η μείωση της ανεργίας. Μια πολιτική με αιχμή την αύξηση της απασχόλησης.

Επομένως το κύριο θέμα ήταν και είναι, η νέα συμφωνία να ευνοεί ή να επιτρέπει την εφαρμογή ενός νέου μείγματος πολιτικής. Το οποίο θα προωθεί στην πράξη τη γενική κατεύθυνση της παραγωγικής ανασυγκρότησης, της προσέλκυσης ξένων μακροπρόθεσμων ιδιωτικών κεφαλαίων και της επέκτασης του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων. Δηλαδή κατεύθυνσης, που θα αναχαιτίζει την καταστροφή υπαρχουσών θέσεων εργασίας και θα ευνοεί τη δημιουργία νέων.

Στο πλαίσιο αυτό, η συζήτηση στην διαπραγμάτευση δεν μπορεί παρά να αφορά σοβαρά και τα εξής:

Κατάσταση του ασφαλιστικού συστήματος: Ήταν και είναι επιβεβλημένη. Και με βάση αυτήν, η Κυβέρνηση πρέπει να υποδείξει, πώς θα χρηματοδοτηθούν οι ανάγκες του συστήματος βραχυχρονίως (εντός των δημοσιονομικών στόχων) και που θα βασισθεί η μακροχρόνια βιωσιμότητά του, όταν η οικονομία ξεφύγει από την μη κανονική κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Η αναλυτική παρουσίαση του ζητήματος των πρόωρων συντάξεων (πόσες είναι πραγματικά, σε ποιους αφορούν, το δημοσιονομικό κόστος τους) προφανώς είναι απαραίτητη. Επίσης το ίδιο θα πρέπει να συμβεί με τις επικουρικές συντάξεις, οι οποίες σημειωτέον λειτουργούν με βάση την ανταποδοτικότητα και συνεπώς υπάρχει κριτήριο εξ αντικειμένου, το οποίο βεβαίως θα μπορούσε να προσαρμοσθεί, αν κάποιος ήθελε να λάβει υπόψη του περασμένα λάθη.

Αποκρατικοποιήσεις: Η Κυβέρνηση έχει ήδη υποχωρήσει από τις άκαμπτες αρχικές θέσεις της. Και κάνει καλά, να επιδιώκει ένα είδος σύμπραξης, σε ορισμένες από τις αποκρατικοποιήσεις ή και μέρος του τιμήματος να μην οδηγηθεί αυτούσιο στην αποπληρωμή του χρέους αλλά να χρηματοδοτήσει το νοσούν ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.

Εργασιακά: Δηλαδή, συλλογικές διαπραγματεύσεις, ομαδικές απολύσεις, 13η σύνταξη, προσδιορισμός κατώτατου μισθού. Αυτά επιχειρείται και ορθά, να οδηγηθούν στην συνολική διαπραγμάτευση του Ιουνίου. Η ελληνική κυβέρνηση επιχειρηματολογεί, με βάση το ευρωπαϊκό κεκτημένο όσον αφορά την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Και νομίζουμε, ότι έχει απόλυτο δίκιο. Το ύψος του κατώτατου μισθού είναι θέμα διαπραγμάτευσης μεταξύ των εταίρων και όχι καθορισμού από την κυβέρνηση. Τις ομαδικές απολύσεις δεν μπορεί να τις δεχθεί η ελληνική πλευρά, διότι αποτελούν απλό ιδεολόγημα, στην σημερινή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ή αίτημα ακραίων κύκλων οικονομικών συμφερόντων. Δύσκολα θα γίνει αποδεκτή η πρόταση για την 13η σύνταξη στους έχοντες σύνταξη μέχρι 700 ευρώ, εκτός αν υπάρξουν οι απαραίτητοι πόροι.

Ο Πρωθυπουργός πρέπει να έχει αντιληφθεί το αδιέξοδο, στο οποίο οδηγείται η χώρα. Για τον λόγο αυτόν, σωστά έχει αναλάβει σειρά πρωτοβουλιών, οι οποίες πρέπει να γίνουν δραστικότερες. Η σκληρότητα και η άκαμπτη στάση των δανειστών ήταν εκ των προτέρων δεδομένη. Άρα ήταν μέρος της πραγματικότητας. Θα πρέπει η Κυβέρνηση να αρχίσει «να μιλάει και στην γλώσσα τους». Με προσοχή στις «κόκκινες γραμμές», συνολικά του λαού και όχι απλά ιδεοληψιών. Και με μοναδικό στόχο τη διάσωση της πατρίδας.

Τα παραδείγματα τέτοιας συμπεριφοράς είναι αρκετά στην Ιστορία μας.

Για τον Ομιλο “Ακτίδα”

Ο Συντονιστής του Ομίλου ​
Σπύρος Παπασπύρος

Ο υπεύθυνος για θέματα Οικονομίας και Οικονομικών
Κώστας Μελάς

Πληροφορίες:
Υπεύθυνη Επικοινωνίας και Τύπου: Τάνια Καραγιάννη
Υπεύθυνη για το Blog του Ομίλου: Μόνικα Ευταξία
Blog: ακτιδα.gr – e mail: omilosaktida@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


1) Ήταν ένα πρωινό αρχές Σεπτεμβρίου και το Παρίσι είχε πάρει ήδη την φθινοπωρινή του όψη. Ο σταθμός του μετρό, στην Plaz de la Nation, ακόμα δεν είχε πολύ μεγάλη κίνηση. Ανέβηκε στον συρμό για να πάει στην Σχολή. Από τις επόμενες στάσεις άρχισε να ανεβαίνει πολύς κόσμος, κυρίως εργάτες και υπάλληλοι που πήγαιναν στις δουλειές τους. Όλοι ήταν σιωπηλοί και βλοσυροί. Νόμιζες πως ένα σκοτεινό σύννεφο, όπως ήταν και ο παριζιάνικος καιρός, σκέπαζε τις όψεις τους. Αυτός κάθονταν σε μια καλή θέση δίπλα στο παράθυρο κοντά στην πόρτα.

Σε μια στάση και ενώ όλες οι θέσεις ήταν ήδη κατειλημμένες, ανέβηκε μια Γαλλίδα αφρικάνικης καταγωγής που ήταν μάλλον στο τελευταίο στάδιο της εγκυμοσύνης. Φαίνονταν καταβεβλημένη και το πρόσωπό της ήταν λίγο ιδρωμένο παρά του ότι δεν έκανε ζέστη. Κοίταξε γύρω του. Όλοι ήταν απασχολημένοι στον κόσμο τους και οι πιο πολλοί διάβαζαν εφημερίδα ή κανένα βιβλίο. Ξανακοίταξε την Νέγρα που προσπαθούσε με δυσκολία να πιαστεί από κάποιο σιδερένιο στύλο ενώ έδειχνε πως ζαλίζονταν έτοιμη να σωριαστέι στο πάτωμα. Ένοιωσε πολύ άσχημα. Σηκώθηκε αυθόρμητα και της προσέφερε την θέση του. Εκείνη τον κοίταξε έκπληκτη. Ήταν κάτι που δεν το περίμενε. Κάποιοι γύρισαν και τον κοίταξαν περίεργα, μάλλον εχθρικά.

Η Νέγρα αφού του είπε τρεις φορές μερσί, κάθισε ανακουφισμένη μην πιστεύοντας ακόμα στην χειρονομία του. Κάποιος πιο πέρα ψιθύρισε, «Il est fou»! Δεν το «χώνεψε» πως ένας λευκός σηκώθηκε για να καθίσει μια Νέγρα, στο Παρίσι, στο κέντρο της… «Ενωμένης Ευρώπης»! Και ύστερα σου λένε πως οι Έλληνες είναι…ρατσιστές!

2) Εκείνο το καλοκαίρι το Παρίσι είχε γεμίσει από Γιαπωνέζους τουρίστες. Παντού όπου πηγαίνεις συναντούσες Γιαπωνέζους που είχαν πάντα μαζί τους μια φωτογραφική μηχανή φωτογραφίζοντας τα πάντα. Νόμιζες πως η φωτογραφική μηχανή ήταν ένα κομμάτι από το σώμα τους, σαν κάποιο χέρι ή πόδι. Αυτά τα «γιαπωνέζικα μηχανάκια» είχαν τότε κατακτήσει όλη την Ευρώπη. Εκείνο το πρωινό έκανε πραγματικά πολύ ζεστή και περπατούσε δίπλα στον Σηκουάνα πηγαίνοντας προς της Σχολή. Ήδη οι Γιαπωνέζοι είχαν ξεχυθεί με κατεύθυνση προς την Notre Dame.

Ξαφνικά ένας απελπισμένος νέος ανέβηκε πάνω σε μια γέφυρα δείχνονται πως θέλει να αυτοκτονήσει. Πλησίασε να δει τι γίνεται. Οι Γιαπωνέζοι αμέσως μαζεύτηκαν σαν τα μυρμήγκια που οσμίζονται κάποιο φαΐ και σαν τρελοί έβγαζαν αμέτρητες φωτογραφίες ενθουσιασμένοι για το «λαβράκι» που είχαν πιάσει. Ο επίδοξος αυτόχειρας κοιτούσε με σκοτεινό βλέμμα το κενό. Ο Ρωμιός αισθάνθηκε πραγματικά άσχημα καθώς έβλεπε πως οι Γιαπωνέζοι το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να απαθανατίσουν την σκηνή και μάλιστα φαίνονταν πως επιθυμούσαν με αγωνία να πηδήξει στο κενό. Μονό που δεν τον προέτρεπαν με τις φωνές τους! Τα κλικ των μηχανών τους είχαν πάρει φωτιά ενώ τα πρόσωπά τους κοιτούσαν με μεγάλη ένταση.

Σε μια στιγμή και ενώ άρχισαν να ακούγονται τα τσιρίγματα των σειρήνων από τα περιπολικά που πλησίαζαν, ο νέος τελικά έκανε ξαφνικά το απελπισμένο άλμα. Οι Γιαπωνέζοι άρχισαν να χοροπηδάνε ενθουσιασμένοι καθώς είχαν καταγράψει την όλη σκηνή. Μια ανθρώπινη ζωή για μερικές εκατοντάδες φωτογραφικά κλικ! Ένοιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι του αλλά ευτυχώς ο νέος την γλύτωσε με μερικά τραύματα.

3) Τους θερινούς μήνες είχε πιάσει δουλειά σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο στην Κρήτη προσπαθώντας να βγάλει λίγα λεφτά για να συνεχίσει τις σπουδές του. Έρχονταν τότε πολλοί τουρίστες, κυρίως Γερμανοί και άλλοι Σκανδιναβοί. Εκείνη την μέρα είχε φτάσει ένα μεγάλο γκρουπ Φινλανδών τουριστών. Ήταν όλοι τους καλοθρεμμένοι και τα πρόσωπα τους πρόδιδαν καλοπέραση καθώς έπρεπε να ήταν υψηλών εισοδημάτων. Μιλούσαν φωναχτά, αδιαφορώντας αν ενοχλούσαν τους άλλους και οι περισσότεροι ήταν χαρακτηριστικά παχύσαρκοι και κοκκινωποί.

Το βράδυ πριν πιάσει την βάρδια έκανε μια μικρή βόλτα στην παραλία του Αγίου Νικόλαου, εκείνο το πανέμορφο λιμάνι της Κρήτης. Καθώς γύριζε για να πιάσει δουλειά, κοντά στο ξενοδοχείο διέκρινε κάποιες σιλουέτες ξαπλωμένες στο έδαφος. Έτρεξε και πλησίασε κοντά να δει τι συνέβαινε. Οι σιλουέτες βρωμούσαν κρασί και μπύρα. Ήταν αναίσθητοι ενώ κάποιοι μιλούσαν ακαταλαβίστικα μέσα σε μια ζωώδη κατάσταση. Με έκπληξη κατάλαβε ότι ήταν από το γκρουπ των Φινλανδών τουριστών.

Είχαν πιεί ένα ποτάμι από αλκοόλ και τώρα ξαπλώνονταν σαν ζώα στο έδαφος ημιαναίσθητοι. Ήταν και πολλών κιλών και αυτό δυσκόλευε το έργο της… ανάσυρσής τους. Ένας από αυτούς είχε ξεσπάσει σε ένα θορυβώδες παραλήρημα που έμοιαζε με κλάμα και γοερές κραυγές. Πριν από χρόνια στην πανέμορφη Κρήτη.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου