Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Ιουν 2015

Κέρδισε τη μάχη και έχασε τον πόλεμο;
"Βόμβα" έτοιμη να εκραγεί η Τουρκία του Ερντογάν που βλέπει τα όνειρά του να σβήνουν 

Οι εκλογές στην Τουρκία, όπως διαμορφώνεται μέχρι στιγμής το αποτέλεσμα (εάν δεν υπάρξει κάποια συντριπτική και μη φυσιολογική ανατροπή), φέρνει μεν το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ πρώτο, αλλά πολύ μακριά από το επιθυμητό ποσοστό του 50%+1 ψήφο. Το επιθυμητό (αλλά μη εφικτό) αποτέλεσμα για το κυβερνών κόμμα, θα μπορούσε να δώσει την απόλυτη πλειοψηφία στην κυβέρνηση Νταβούτογλου η οποία και θα προχωρούσε σε αναθεώρηση του Συντάγματος προκειμένου να αυξηθούν οι εξουσίες του Προέδρου της Τουρκίας, δηλαδή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Κωνσταντινούπολη: Κούρδοι πανηγυρίζουν την είσοδο του Κουρδικού Κόμματος στην Τουρκική Βουλή
Τι θα συμβεί, τώρα στην Τουρκία, μετά από αυτό το αποτέλεσμα; Το μόνο σίγουρο είναι πως η Τουρκία περνάει σε μία πολύ κρίσιμη πολιτική φάση, αφού ο Ερντογάν απομακρύνεται από το όνειρό του, δηλαδή να γίνει ο απόλυτος άρχοντας (σουλτάνος) της χώρας.
Με δεδομένη την προσωπικότητα του (ημίτρελου, όπως τον χαρακτήρισαν ξένοι διπλωμάτες) Ταγίπ Ερντογάν, οι εξελίξεις που αναμένονται στο εσωτερικό της γείτονος μπορούν να χαρακτηριστούν ως "έντονες", έως "λίαν επικίνδυνες", τόσο για το πολίτευμα της χώρας (κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ακρότητες που θα οδηγήσουν μερίδα της τουρκικής αντιπολίτευσης να ψηφίσει την αλλαγή του τουρκικού Συντάγματος), όσο και για τις γειτονικές χώρες, αφού και πάλι κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει κάποια απόπειρα εθνικιστικής έξαρσης από την κυβέρνηση της Τουρκίας (μέσω ενός βολικού αλλά "τυχαίου" γεγονότος) που θα συσπειρώσει τα κόμματα και -κυρίως- τους τούρκους πολίτες γύρω από μία απειλούμενη Τουρκία, που με αρχηγό τον Ερντογάν θα υπερασπίσει τα συμφέροντά της...

Εάν θελήσουμε επιγραμματικά να προσεγγίσουμε τις λύσεις που αυτή τη στιγμή διαφαίνονται ως επιλογές του τούρκου προέδρου, τότε θα λέγαμε πως:
  • ο Ερντογάν αποδέχεται σιωπηλά και χωρίς καμία εκ μέρους του αντίδραση το εκλογικό αποτέλεσμα
  • ο Νταβούτογλου προχωρά σε συγκυβέρνηση συνασπισμού πιθανότατα με το κόμμα των Γκρίζων Λύκων, αλλά ο Ερντογάν χρησιμοποιεί την ΜΙΤ για να δημιουργήσει συνθήκες αφόρητης πίεσης (έμμεσες απειλές μέσω κάποιων τρομοκρατικών οργανώσεων ή εκβιασμούς μέσω προσωπικών δεδομένων) σε τούρκους βουλευτές και εξασφαλίζοντας την "στήριξή" τους θα προχωρήσει η κυβέρνηση στην ψήφιση αλλαγής του τουρκικού Συντάγματος, και στην επιθυμητή ενίσχυση των προεδρικών αρμοδιοτήτων του Ερντογάν
  • ο Ερντογάν χρησιμοποιεί την συγκυβέρνηση (με το κόμμα των Γκρίζων Λύκων) για να δημιουργήσει συνθήκες πόλωσης -και πιθανής σύγκρουσης- με κάποια γειτονική χώρα, με απώτερο στόχο την εθνική συσπείρωση στο εσωτερικό της Τουρκίας, την άσκηση της μέγιστης δυνατής πίεσης -με την απειλή κατηγορίας περί εσχάτης προδοσίας- στους βουλευτές της αντιπολίτευσης και, έπειτα από μία εξασφαλισμένη νίκη (ποιός μπορεί να εξασφαλίσει νίκη στον Ερντογάν εκτός από τις ΗΠΑ και την Γερμανία;) να προχωρήσει στην επανάληψη εκλογών, τις οποίες φυσιολογικά θα κερδίσει πανηγυρικά ο Νταβούτογλου και θα αλλάξει με τυπικές διαδικασίες το τουρκικό Σύνταγμα.
Σε κάθε περίπτωση, με τα υπάρχοντα αποτελέσματα, ο Ερντογάν (λόγω της φιλόδοξης προσωπικότητάς του) μετατρέπεται στον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ίδια την Τουρκία, αφού οι κινήσεις του προς την υπέρτατη εξουσία θα δημιουργήσουν μείζονα προβλήματα, μέσα στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η επανάκαμψη του Κουρδικού και, ενδεχομένως, η κίνηση των Κούρδων για ανεξάρτητο "Κουρδιστάν", το οποίο θα καλύψει ενδεχομένως εδάφη και εκτός Τουρκίας (Συρία και Ιράκ).

Όσο για εκείνους στην Ελλάδα που θα χαρούν από το αποτέλεσμα των τουρκικών εκλογών (επειδή θεωρούν ότι η Τουρκία θα στραφεί προς τον εαυτό της κι έτσι μπαίνει "φρένο" στην τουρκική εξωτερική πολιτική και άρα στις τουρκικές οχλήσεις προς την Ελλάδα), είναι προφανές πως δεν είναι μόνο αδαείς περί τον Ταγίπ Ερντογάν και για τα συμβαίνοντα στην Τουρκία, αλλά και λίαν επικίνδυνοι, αφού η γεωπολιτική άγνοιά τους μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από οποιονδήποτε, και κυρίως από τον ίδιο τον Ερντογάν, και εις βάρος των Ελληνικών εθνικών συμφερόντων...

Χάνει την αυτοδυναμία ο Ερντογάν - Περνούν το 10% οι Κούρδοι

Αλλαγή πολιτικού σκηνικού δείχνουν τα έως τώρα εκλογικά αποτελέσματα στην Τουρκία, καθώς το φιλικουρδικό Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών (HDP) ξεπερνάει το εκλογικό όριο του 10% και εισέρχεται στην Εθνοσυνέλευση, γεγονός που στερεί από τον πρόεδρο Ερντογάν την παντοδυναμία. Το κόμμα του, το AKP, δίνει μάχη για την αυτοδυναμία και, με τα έως τώρα αποτελέσματα, δεν αποκλείεται η χώρα να οδηγηθεί σε κυβερνήσεις συνεργασίας έπειτα από 13 χρόνια.

Τα πρώτα αποτελέσματα έχουν αρχίσει να αναμεταδίδονται, ωστόσο αντιπροσωπευτική εικόνα εκτιμάται ότι θα υπάρξει μάλλον αργά τη νύχτα και αφού οριστικοποιηθεί ο αριθμός των ψήφων που θα λάβει HDP. Η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη των 550 βουλευτών της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης ολοκληρώθηκε στις πέντε το απόγευμα.

Τα πρώτα αποτελέσματα έχουν αρχίσει να αναμεταδίδονται, ωστόσο αντιπροσωπευτική εικόνα εκτιμάται ότι θα υπάρξει μάλλον αργά τη νύχτα.

Τα πρώτα αποτελέσματα δείχνουν πάντως είσοδο HDΡ στην Εθνοσυνέλευση, ενώ το κυβερνών AKP δίνει μάχη για την αυτοδυναμία.

Σύμφωνα με τα πρώτα εκλογικά αποτελέσματα που μεταδίδει το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, τα αποτελέσματα, με καταμετρημένο το 79,99% των εκλογικών τμημάτων, διαμορφώνονται ως εξής:

Α/Α ΚΟΜΜΑ ΠΟΣΟΣΤΟ ΨΗΦΟΙ ΕΔΡΕΣ
1 Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) 44,08% 12.828.933 272
2 Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) 24,33% 7.103.706 122
3 Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) 17,19% 5.011.727 86
4 Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών (HDP) 10,54% 3.086.508 71


Σύμφωνα με τα αποτελέσματα που μεταδίδει το πρακτορείο ειδήσεων Cihan και με καταμετρημένο το 68,14% των εκλογικών τμημάτων, τα αποτελέσματα διαμορφώνονται ως εξής:


Α/Α ΚΟΜΜΑ ΠΟΣΟΣΤΟ ΨΗΦΟΙ ΕΔΡΕΣ
1 Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) 40,89% 8.838.330 254
2 Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) 24,43% 5.290.009 132
3 Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) 17,18% 3.713.758 87
4 Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών (HDP) 11,39% 2.463.060 77

Ο εκλογικός χάρτης της Τουρκίας:

 Με κίτρινο χρωματίζονται οι νομοί στους οποίους πλειοψηφεί το ΑΚΡ, με κόκκινο το κεμαλικό το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, με μοβ το φιλοκουρδικό HDP και με βαθύ κόκκινο το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (Γκρίζοι Λύκοι). Οι ισλαμιστές του ΑΚΡ παραμένουν κυρίαρχοι στους περισσότερους νομούς της Τουρκίας, οι κεμαλικοί κατακτούν τα δυτικά παράλια, ενώ οι Κούρδοι επιδεικνύουν συμπαγή εκλογική δύναμη στις ανατολικές και νοτιοανατολικές επαρχίες.

Και τώρα τι;


Υψηλόβαθμος αξιωματούχος του AKP παραδέχτηκε ότι το κυβερνών κόμμα είναι δύσκολο να κατακτήσει την αυτοδυναμία και ενδέχεται να αναγκαστεί να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας με ανοιχτό το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών. «Αναμένουμε κυβέρνηση μειοψηφίας και πρόωρες εκλογές» επισήμανε στο πρακτορείο ειδήσεων Ruters, υπό το καθεστώς ανωνυμίας.

Το ενδιαφέρον στη γειτονική χώρα δεν έχει επικεντρωθεί τόσο στο ποιος είναι ο νικητής των εκλογών, που όλοι ανέμεναν ότι θα είναι το συντηρητικό – ισλαμικό Κόμμα Δικαιοσύνης  και Ανάπτυξης (AKP) του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ενρτογάν και του πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου. Το ζητούμενο σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση ήταν το αν και κατά πόσο το HDP θα ξεπεράσει το εκλογικό όριο του 10% προκειμένου να εκπροσωπηθεί στην Εθνοσυνέλευση.

Στην περίπτωση που εισέλθει στην Εθνοσυνέλευση θα εκλέξει περισσότερους από 60 βουλευτές, τους οποίους θα στερήσει από το ΑΚΡ και μαζί το όνειρο από τον κ. Ερντογάν να προωθήσει συνταγματική αναθεώρηση, προκειμένου το πολιτικό σύστημα να γίνει προεδρικό, με τη μεταβίβαση στον πρόεδρο, δηλαδή στον ίδιο, εξουσιών, που θα τον αναδείξουν σε εκλεγμένο «σουλτάνο», όπως χαρακτηριστικά σχολιάζουν πολιτικοί αναλυτές. Για να συμβεί αυτό το ΑΚΡ πρέπει να διαθέτει στη νέα Εθνοσυνέλευση πλειοψηφία 3/5 των εδρών.

Με το 10% του HDP κρίνεται και η αυτοδυναμία του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, το οποίο σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να στραφεί σε κάποιο μικρότερο κόμμα και ανοίγοντας μετά από 13 χρόνια απόλυτης κυριαρχίας του ΑΚΡ το δρόμο για κυβερνήσεις συνεργασίας ή μειοψηφίας.

Οι δημοσκοπήσεις λίγο πριν τις εκλογές έδιναν ποσοστά περίπου 12% στο HDP, λίγο πάνω από το 40% στο AKP, της τάξεως 27% στο κεμαλικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP) και από 15 έως 18% στους εθνικιστές Γκρίζους Λύκους του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ).

Περίπου 54 εκατομμύρια τούρκοι ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες με τη συμμετοχή να κυμαίνεται στο 80%.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αυτή μου η επιστολή, ίσως πικράνει πολλούς, αλλά είναι αναγκαίο κακό. Πριν 6 περίπου χρόνια, είχα στείλει ένα ανάλογο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στην ΕΥΠ, το οποίο πέρασε στα… “υπ’ όψιν”.
Σήμερα όμως οι καιροί έχουν αλλάξει και όπως είναι λογικό, αλλάζει και το ύφος της επιστολής. Θέλησα να γίνει “ανοικτή”, ώστε να μην μπορεί κανείς να πει “δεν ήξερα”.

Η ΕΥΠ, στα πρώτα της βήματα (και ως ΚΥΠ αλλά και παλαιότερα), έκανε φιλότιμες προσπάθειες να διαφυλάξει την ακεραιότητα του Ελληνικού Κράτους. Παλεύοντας με τα μεγαθήρια του χώρου, όπως η CIA, n Mossad, n Intelligence Service και n KGB (η οποία πλέον έχει αντικατασταθεί από την FSB) κατάφερε να σταθεί επάξιος αντίπαλος ακόμη και της ΜΙΤ (τουρκική αντικατασκοπεία) η οποία υποστηρίζονταν κατά κόρον από τη CIA.

Αυτά όμως, μέχρι εποχής Μαυραγάνη. Τότε, είχε συμβεί το εξής παράδοξο. Υπήρχαν δύο αδέλφια: ο Αντώνης Μαυραγάνης κι ο Νίκος (αν θυμάμαι καλά) Μαυραγάνης, με καταγωγή από ένα χωριό έξω από το Κιάτο. Τα δύο αδέλφια ξεχώριζαν για τις ικανότητές τους.
Ωστόσο, η Intelligence Service, πήρε τον Αντώνη Μαυραγάνη, τον εκπαίδευσε άριστα και στην συνέχεια του άλλαξε το θρήσκευμα αλλά και το όνομα. Ο Αντώνης Μαυραγάνης μετονομάστηκε σε Εμβέρ Χότζα, παντρεύτηκε μουσουλμάνα κι έγινε δικτάτορας της Αλβανίας. Από την άλλη πλευρά όμως, ο Νίκος Μαυραγάνης εξελίχθηκε στον Ελλαδικό χώρο κι έγινε Αρχηγός της ΕΥΠ (τότε ΚΥΠ) κάνοντας πολλά ταξίδια στην Αλβανία. Τότε όμως είχε επέλθει η αρχική διάβρωση από την Intelligence Service στην ΚΥΠ.

Λίγα χρόνια αργότερα και με τη βοήθεια του Ανδρέα Παπανδρέου, η ΚΥΠ έγινε ξέφραγο αμπέλι για την CIA. Τώρα πλέον η ΕΥΠ έχει χωριστεί σε 5 κομμάτια:
1. Εκείνους που καθοδηγούνται από την CIA,
2. Εκείνους που καθοδηγούνται από την Mossad,
3. Εκείνους που καθοδηγούνται από την Intelligence Service
4. Εκείνους που καθοδηγούνται από τον πατριωτισμό τους και
5. Εκείνους που λειτουργούν με το κακώς εννοούμενο συναίσθημα του δημοσίου υπαλλήλου.
Κοινώς, πρόκειται για ένα μπάχαλο. Δεν παύουν να υπάρχουν όμως και τα λαμπρά παραδείγματα όπως ο Στηβ Λάλας.

Ωστόσο, δεν είναι να κατηγορείται κανείς σας για τα παραπάνω. Η σαθρή πολιτική ηγεσία, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να ευνουχίσει τον εγκέφαλο της εθνικής μας ασφαλείας, την ΕΥΠ. Τσάκισε κυριολεκτικά το ηθικό των Ελλήνων κατασκόπων, “λευκών” και “μαύρων”. Η Υπηρεσία, έχασε την υπόληψη της και αποδυναμώθηκε.
Ωστόσο, γνωρίζω πως ο Στηβ Λάλας δεν είναι μοναδικός. Στην Υπηρεσία υπάρχουν κι εκείνοι που αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν για πολλούς και διάφορους λόγους. Κάποιοι δέχτηκαν σοβαρές απειλές. Κάποιοι άλλοι έσκυψαν υπομονετικά το κεφάλι καρτερώντας εκείνον που θα έρθει για να φέρει και πάλι στην ΕΥΠ την αίγλη και την αξιοπρέπεια, στέλνοντας τους κηφήνες στον αγύριστο. Ξέρω ότι η συντριπτική πλειοψηφία θέλει την κάθαρση στην Υπηρεσία.

Μπήκατε στην ΕΥΠ, προκειμένου να ζήσετε στον επικίνδυνο και παράλληλο κόσμο της κατασκοπείας, για να βοηθήσετε την Ελλάδα. Το θέλετε με την ψυχή σας.
Δεκάδες πράκτορες μας έχασαν τη ζωή τους ή αγνοούνται στα πεδία των κρυφών μαχών. Άντρες και γυναίκες που πιθανόν ποτέ δεν θα μάθουμε που βρίσκονται. Κάθε ημέρα, δεκάδες πράκτορες παίζουν κορώνα – γράμματα τη ζωή τους στα πεδία των αγνώστων μαχών. Άνθρωποι που ποτέ η οικογένειά τους δεν θα δει να παίρνουν παράσημα ή πιθανόν ποτέ να μην μάθει αν ζουν. Άνθρωποι που ρισκάρουν τι ζωή τους για το ιδανικό που λέγεται Πατρίδα, σ’ έναν διαρκή αόρατο πόλεμο.

Γι’ αυτούς τους ανθρώπους, αξίζει μία πράξη ως φόρος τιμής.
Αξίζει η ΕΥΠ ν’ ανεβεί και πάλι ψηλά γιατί έχει γερές ρίζες. Τις ρίζες σου πότισε το αίμα των πρακτόρων που χάθηκαν εν ώρα καθήκοντος.
Τους το χρωστάτε.
Τιμήστε τους όπως τους αρμόζει.
Η εποχή σας καλεί…
Γεώργιος Δουρμούσης Μεταξᾶς  

Υπηρεσίες Πληροφοριών και Ασφάλειας 
Η περίπτωση της Ελλάδας
Πώς να ανταποκριθεί η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών στα καθήκοντά της, όταν δεν έχουν προσδιοριστεί με σαφήνεια τα ελληνικά συμφέροντα και δεν έχει χαραχτεί εθνικό στρατηγικό σχέδιο;
Γραφειοκρατικές αντιλήψεις, προκλήσεις και προοπτικές

Του Ιωάννη Μ. Νομικού

Κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα η τρομοκρατία παραμένει μείζον ζήτημα τόσο για την εθνική όσο και για την διεθνή ασφάλεια. Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ, στις 11 Μαρτίου 2004 στη Μαδρίτη, στις 7 Ιουλίου 2005 στο Λονδίνο και, πρόσφατα, στις 18 Ιουλίου 2012 στο Μπουργκάς στη Βουλγαρία, αποτελούν ένδειξη, αν όχι απόδειξη της αναποτελεσματικής διανομής και ανάλυσης πληροφοριών από τους αρμόδιους για την πάταξη της διεθνούς τρομοκρατίας.

Η συνεργασία στους τομείς πληροφοριών και ασφάλειας (indelligence cooperation) συνεχίζει να είναι προβληματική -λόγω του συνδυασμού ενός δικτυοκεντρικού κόσμου, που διευκολύνει τις τρομοκρατικές ομάδες με εθνοκεντρική αντίληψη- για την ανάλυση πληροφοριών.

Επιπλέον, έχει παραβλεφθεί το γεγονός ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών είναι ενταγμένες στο κρατικό οικοδόμημα και, ως αποτέλεσμα, υποφέρουν από συγγενείς γραφειοκρατικές αδυναμίες. Το δεδομένο αυτό δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό, λόγω της εξ ορισμού μυστικής δράσης των συγκεκριμένων υπηρεσιών.

Ο γράφων είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τον ακαδημαϊκό αναλυτή υπηρεσιών πληροφοριών Μάικλ Χέρμαν (Michael Herman, Nuffield College, Oxford Unicercity), ο οποίος υπογράμμισε ότι «η μεγάλη αλλαγή από το 1945 είναι ότι το ανθρώπινο δυναμικό στον τομέα των πληροφοριών αυξήθηκε δραματικά και πολλοί από τους εργαζόμενους απέκτησαν δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Οι υπηρεσίες πληροφοριών έχουν τα χαρακτηριστικά της «βεμπεριανής γραφειοκρατίας», η οποία άλλαξε λόγω της τεχνολογίας των υπολογιστών, αλλά είναι πανταχού παρούσα ως δομή». Όπως η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ), έτσι και οι άλλες υπηρεσίες πάσχουν το ίδιο και υφίστανται τις ίδιες μεταβολές στο γραφειοκρατικό περιβάλλον της εκάστοτε χώρας.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες οι περισσότερες υπηρεσίες πληροφοριών των ευρωπαϊκών κρατών και των ΗΠΑ έχουν προβεί σε σαρωτικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας και δράσης τους, όπως και στον τρόπο στρατολόγησης νέων στελεχών –άκρως αξιοκρατικά, με συνεχή εκπαίδευση- ενώ φροντίζουν ώστε το ανθρώπινο δυναμικό τους να προσαρμόζεται συνεχώς στο νέο περιβάλλον. Όλες οι προαναφερθείσες αλλαγές έφεραν τις διαχειριστικές πρακτικές των υπηρεσιών αυτών πλησιέστερα προς τις υπάρχουσες τεχνικές των ιδιωτικών οργανισμών και, συν τοις άλλοι, υπήρξε σε πολλές περιπτώσεις και εκμοντερνισμός της υλικοτεχνικής υποδομής, όπως και δημιουργία νέων κτιριακών υποδομών.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι οι αλλαγές αυτές συντελέστηκαν κατά τη μετάβαση στην ψυχροπολεμική εποχή κι ενώ τα νέα δεδομένα επέβαλλαν αυστηρότερη επίβλεψη και αποτελεσματικότερη διαχείριση των υπηρεσιών αυτών από τις κοινωνίες τους (Parliamentary Oversight).

Η σημερινή οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας, με την ανεξέλεγκτη παράνομη μετανάστευση –που αποτελεί εθνική απειλή για τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας- και με την τουρκική απειλή, απαιτεί τη δημιουργία μίας Ελληνικής Κοινότητας Πληροφοριών (Greek Intelligence Community), η οποία θα μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της εποχής με υψηλό επίπεδο ικανότητας, αποτελεσματικότητας και διαχείρισης των ανθρωπίνων πόρων.

Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών έχει να αντιμετωπίσει την ανάγκη προσαρμογής σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, με σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και την υποστήριξη πολιτιστικών, οικονομικών και στρατιωτικών επιλογών της εκτελεστικής εξουσίας.

Πώς όμως να ανταποκριθεί η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών σε αυτό το καθήκον, όταν δεν έχουν προσδιοριστεί με σαφήνεια τα Ελληνικά συμφέροντα και δεν έχει χαραχτεί εθνικό στρατηγικό σχέδιο; Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών θα έπρεπε να είναι μία υπηρεσία ελίτ και έτσι να αντιμετωπίζεται από όλες τις Ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά, δυστυχώς, αυτό δεν ισχύει.

Ο γράφων έχει επανειλημμένως αναφερθεί σε άρθρα του που έχουν δημοσιευθεί (σ.σ.: αναφορά άρθρων στο τέλος του κειμένου) σε ακαδημαϊκά περιοδικά στην ανάγκη εκσυγχρονισμού της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, επισημαίνοντας ενδεικτικά ορισμένες από τις παρακάτω προτάσεις:

1. Η ίδρυση Ακαδημίας Πληροφοριών που να παρέχει ακαδημαϊκή εκπαίδευση, δίνοντας και αντίστοιχους τίτλους στη μελέτη υπηρεσιών πληροφοριών και δημιουργώντας μία νέα γενιά ταλαντούχων επιχειρησιακών αναλυτών
2. Η ίδρυση τμήματος –εντός της Ακαδημίας- για την επικοινωνιακή στρατηγική της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών με τα ελληνικά και ξένα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας (ΜΜΕ) και
3. Η επαρκής συνεργασία με τους φορείς της εξουσίας, το Κοινοβούλιο (Parliament Oversight) και τους κοινωνικούς φορείς
Αμφιβάλλων αν η Ελληνική κοινωνία αντιλαμβάνεται το έργο που επιτελεί η υπηρεσία αυτή και, δυστυχώς, την αντιμετωπίζει με δυσπιστία, παρ’ όλο το εθνικό έργο που επιτελεί.

Μολονότι η οικονομική πραγματικότητα που ζούμε όλοι καθημερινώς είναι σκληρή, οι συνθήκες δεν έχουν, δυστυχώς, ωριμάσει ακόμη, ώστε η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών να παραμένει αυστηρώς ανεξάρτητη, επιτελώντας το εθνικό έργο της μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες.

Τέλος, ευελπιστούμε η Ελληνική επικράτεια να μην συρρικνωθεί λόγω των τρεχουσών γεωοικονομικών και γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή μας (Βαλκάνια, Μεσόγειος, Μέση Ανατολή) και να είναι σε θέση οι υπηρεσίες πληροφοριών και ασφάλειας να αποτρέψουν μελλοντικές δυσάρεστες καταστάσεις.


Ο Ιωάννης Νομικός είναι πρόεδρος στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Ευρωπαϊκών και Αμερικανικών Μελετών (RIEAS)
Επίσης, ήταν από τους ομιλητές στην ημερίδα της ΠΟΣΕΥΠ τον Ιούνιο του 2008


Διεθνής βιβλιογραφία
Nomikos J., «Reforming the Greek Intelligence - Security Community: New Challenges», Journal of Romanian Intelligence Studies, No. 5, IOUVlOC;2011, Bucharest, Ρουμανία.
Nomikos J. & Liaropoulos A., «Truly Reforming or Just Responding to Failures Lessons Learned from the Modernisation of the Greek National Intelligence Service», Journal of Policing, Intelligence and Counterterrorism, Vol. 5, No. 1, 2010, Σίδνεϊ Αυστραλία
• Nomikos J., «Greek Intelligence Service», Global Security and Intelligence, (ed) by Stuart Farson, Peter Gill, Mark Phythian & Shlomo Shpiro, (Praeger Security International, 2008) HΠA.
• Nomikos J., «Greek Ihtelligence Service: Past, Present and the Future», National Security and the Future, 1-2 (9), 2008, Κροατία.
• Nomikos J., «Greek Intelligence Service: A Brief Description», European Journal of Intelligence Studies, vol. 2, 2008, Βρυξέλλες, Βέλγιο.
• Nomikos J., «Greek Intelligence Service and Post 9/11 Challenges», The Journal of Intelligence History, Vol. 4, No. 2, χειμώνας 2004, Γερμανία
• Nomikos J., «The Internal Modernization of the Greek Intelligence Service», International Journal of Intelligence and Counterintelligence, Vol. 17, No. 3, φθινόπωρο 2004, ΗΠΑ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είτε έχουν αποφασίσει να ρίξουν στα βράχια τον Τσίπρα και να εκβιάσουν τον επόμενο είτε θέλουν να τον τελειώσουν πολιτικά

Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Τις τελευταίες μέρες τα πράγματα μοιάζουν πολύ μπερδεμένα, φοβάμαι όμως ότι είναι εξαιρετικά απλά. Απλούστατα. Για την Αθήνα έντιμη συμφωνία είναι μια «πολιτικά διαχειρίσιμη συμφωνία». Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Αυτά που προσφέρουν οι δανειστές, τουλάχιστον στην αφετηρία του τελικού γύρου της διαπραγμάτευσης, δεν είναι διαχειρίσιμα ούτε από πολιτικής ούτε από επικοινωνιακής σκοπιάς. Αντιθέτως, ισοδυναμούν με χαρακίρι του Ελληνα πρωθυπουργού. Επομένως τα περιθώρια του Τσίπρα είναι πολύ στενά. Για την ακρίβεια, ασφυκτικά. Θα προσπαθήσει να γυρίσει το παιχνίδι ως το τέλος του μήνα, προσδοκώντας να φτάσει σε έναν σχετικά εύπεπτο συμβιβασμό. Αμφιβάλλω όμως αν θα τα καταφέρει γιατί, ενδίδοντας στην παρελκυστική τακτική των θεσμών, η Ελλάδα έχει βρεθεί να καλύπτει τουλάχιστον τη μισή διαδρομή σε κρίσιμα θέματα όπως το φορολογικό - φοροεισπρακτικό, ενώ οι δανειστές όχι μόνο δεν συμπράττουν, αλλά αρχίζουν ξανά τη συζήτηση από μηδενική βάση, ρίχνοντας στο τραπέζι τις πιο υπερβολικές αξιώσεις τους που θα έκαναν πράγματι το e-mail Χαρδούβελη... ευχάριστο ραβασάκι.

Η εκ πρώτης όψεως παράλογη αυτή ακαμψία από την πλευρά των θεσμών έχει δύο προφανείς εξηγήσεις: Είτε έχουν αποφασίσει να ρίξουν στα βράχια τον Τσίπρα για να εκβιάσουν με Grexit τον επόμενο είτε έχουν βαλθεί να τον εξουδετερώσουν πολιτικά, διασύροντάς τον με μια επαίσχυντη συνθηκολόγηση. Σε κάθε περίπτωση ο σκληρός πυρήνας των δανειστών έχει προαποφασίσει να τιμωρήσει τον ΣΥΡΙΖΑ για το «θράσος» του να πάει κόντρα στις εμμονικές προσταγές τους και να καταδείξει διεθνώς τη λανθασμένη στρατηγική τους. Πιστεύουν ότι με την προσφιλή στη γερμανική ιδιοσυγκρασία «μέθοδο του παραδειγματισμού» θα καταπνίξουν και άλλα κινήματα αμφισβήτησης του δόγματος της λιτότητας, όπως οι Podemos στην Ισπανία.

Σε αυτή την ισοπεδωτική εις βάρος της Ελλάδας προσέγγιση ασφαλώς και υπάρχουν φωνές αντίστασης. Ελάχιστες όμως και εξαιρετικά αδύναμες. Οπως αυτή του Γιούνκερ, ο οποίος δεν θέλει να χρεωθεί την έξωση μιας χώρας από την Ενωση στη διάρκεια της θητείας του, αλλά έχει πολύ μικρό ειδικό βάρος για να επιβάλει τις απόψεις του.

Κατά συνέπεια η ανατροπή της εικόνας χρηματοδοτικού στραγγαλισμού της κυβέρνησης Τσίπρα που σήμερα κυριαρχεί, πολύ δύσκολα θα ανατραπεί. Γι' αυτό σας λέω ότι τα πράγματα είναι απλά. Ο πρωθυπουργός βάσει Συντάγματος δεν μπορεί να προκαλέσει εκλογές με επίκληση εθνικού θέματος προτού περάσει ένας χρόνος από την ανάληψη των καθηκόντων του. Αρα καλείται να υποβάλει την παραίτησή του. Θεωρητικά αυτό θα έδινε τη δυνατότητα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να προχωρήσει σε διερευνητικές εντολές με τους υπολοίπους. Ποιος όμως θα κρατούσε στα χέρια του μια τέτοια διερευνητική εντολή, υπό συνθήκες άγριας οικονομικής ασφυξίας, κλειστών ΑΤΜ, περιορισμών κεφαλαίων και άλλων τρομολαγνικών καταστάσεων που θα συνοδεύσουν τη ρήξη με τους δανειστές μέσω παραιτήσεως Τσίπρα;

Αβυσσος, θα μου πείτε, η ψυχή του ανθρώπου. Ο Σταύρος, για παράδειγμα, θα μπορούσε να την κρατήσει και να την πηγαίνει βόλτα τρεις μέρες, παριστάνοντας τον ρυθμιστικό παράγοντα για να έρθει ουρανοκατέβατη η πολυπόθητη «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας». Ωραία η σκέψη, αλλά τα κουκιά δεν βγαίνουν, οπότε σκεφτείτε κάτι καλύτερο αγαπητοί.

Εκλογές λοιπόν, αλλά το θέμα είναι μέσα σε ποιες συνθήκες, με ποια διλήμματα και, βεβαίως, με τι χρήματα; Οσο απλή μπορεί να είναι η διαδικασία για να φτάσουμε έως εκεί τόσο πολύπλοκη και αστάθμητη μπορεί να αποδειχτεί η έξοδος. Γι' αυτό καλύτερα θα ήταν μια τέτοια περιπέτεια να αποφευχθεί. Ομως αυτό εναπόκειται στους δανειστές.
Να θυμηθείτε λοιπόν πως, έτσι και πάμε σε εκλογές, τα διάφορα τρομολαγνικά θα προκύψουν μεν, ελέω Ντράγκι και ΕΚΤ, που θα κόψουν αυτόματα τη διασωλήνωση του μηχανισμού ρευστότητας, αλλά οι δανειστές δεν θα μας αφήσουν να πτωχεύσουμε ούτε φυσικά θα μας πετάξουν έξω από την ευρωζώνη. Θα αναλάβουν να καλύψουν με τα πρώην «δικά μας» λεφτά του ΤΧΣ (δηλαδή τα 11 δισ. που μεταφέρθηκαν στον ΕSM κάτω από τη μύτη του Βαρουφάκη) τις εξωτερικές μας υποχρεώσεις, προσδοκώντας να εκλεγεί με τις ευλογίες τους ένα κυβερνητικό σχήμα με περισσότερη... κατανόηση στις επιταγές του Μνημονίου και των συναφών πολιτικών.
Ε, ονόματα «προθύμων» δεν χρειάζεται να πούμε. Τα ξέρετε...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η κυβέρνηση να διακόψει τη διαπραγμάτευση, να κηρύξει άκυρο το επαχθές μέρος του χρέους και να πάει στη δραχμή

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης, που σχολιάσαμε εδώ την περασμένη Πέμπτη, ήταν ρεαλιστική, είχε αρκετές θετικές πτυχές και θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή και από τους εταίρους και από την ελληνική κοινωνία, και κυρίως να υλοποιηθεί με σημαντικές πιθανότητες επιτυχίας.

Αντιθέτως, η πρόταση των δανειστών, όπως δημοσιοποιήθηκε χθες, προβλέπει τεράστια δημοσιονομικά πλεονάσματα (που επιτυγχάνονται με περικοπές και φόρους) για τα επόμενα χρόνια. Έτσι, η όποια πιθανότητα ανάπτυξης παραπέμπεται για το 2019, αφού προβλέπονται πρωτογενή πλεονάσματα 3% για το ‘17 και 3,5% για το ‘18. Επίσης, προβλέπεται προκαταβολή φόρου 100% από τις επιχειρήσεις (!), κάτι που οδηγεί χιλιάδες επιχειρηματίες στον αφανισμό και νέα εκτίναξη της ανεργίας.
Εξάλλου, για μια ακόμα φορά επιχειρείται εσωτερική υποτίμηση. Διότι, αν και οι προτεινόμενες περικοπές σε συντάξεις και μισθούς δεν είναι φαινομενικά μεγάλες για το ΄15 και ΄16, τα προβλεπόμενα πλεονάσματα για το ΄17 και το ΄18 κρύβουν άμεσα μέτρα περικοπών και φόρων, συνεπώς νέα συρρίκνωση της κατανάλωσης και βαρειά πολυετή ύφεση.

Πέραν αυτών, η πρόταση των δανειστών προβλέπει ιδιωτικοποιήσεις αεροδρομίων, λιμανιών και ενέργειας, δηλαδή γενικό ξεπούλημα των κρατικών υποδομών (στην ίδια την Γερμανία, αντιθέτως, τα λιμάνια ανήκουν στους οικείους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης).

Είναι σαφές ότι οι Ευρωπαίοι κινούνται στην ίδια λανθασμένη υφεσιογόνο συνταγή, που όχι μόνον δεν επέλυσε τα προβλήματα, αλλά απεναντίας δημιούργησε βομβαρδισμένο τοπίο στην ελληνική οικονομία. Μπορεί κανείς να πει, παραφράζοντας τον Ταλλεϋράνδο, ότι η πρόταση αυτή είναι κάτι χειρότερο από κοινωνικό έγκλημα, είναι οικονομικό λάθος, αφού επαναφέρει στο τραπέζι μία συνταγή που δοκιμάστηκε και απέτυχε, και που έχει κατακριθεί από τους κορυφαίους οικονομολόγους.

Στην ουσία, οι Ευρωπαίοι και οι «θεσμοί» σπρώχνουν, είτε το επιδιώκουν είτε όχι, την Ελλάδα σε Grexit. Και το μόνο που απομένει προς συζήτηση, είναι οι όροι που θα συνοδεύουν την αποχώρηση, και αν το διαζύγιο θα είναι βελούδινο ή βίαιο.

Πιστεύουμε ότι είναι προς το συμφέρον και της Ελλάδας και των δανειστών της να υπάρξει μία συναινετική λύση, που θα επιτρέψει στην Ελλάδα να ανακάμψει σύντομα και ταυτόχρονα θα προφυλάξει την Ευρώπη από αποσταθεροποιητικές καταστάσεις.

Υπ’ αυτήν την έννοια, η κυβέρνηση θα πρέπει να ανακοινώσει άμεσα ότι σταματάει η διαπραγμάτευση, να κηρύξει άκυρο τουλάχιστον το επαχθές μέρος του χρέους, να ζητήσει τη δραχμοποίηση του υπολοίπου (που είναι και το κυριότερο), και να θεσπίσει σταθερή ισοτιμία ευρώ-δραχμής ή να συνδέσει τη δραχμή με κάποιο ισχυρό νόμισμα.

Για όλα αυτά δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να συγκροτηθεί κυβέρνηση «οικουμενική» ή «εθνικής ενότητας» κλπ., που απλώς θα επιτρέψει να αποκτήσουν ασπίδα προστασίας αυτοί που ευθύνονται για την οικονομική καταστροφή της χώρας, και να επιστρέψουν στη διακυβέρνηση οι ηττημένοι των εκλογών.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι περισσότεροι εκ των δοσιλόγων της Κατοχής δεν τιμωρήθηκαν για τις πράξεις τους. Τους γλίτωσε το ΚΚΕ! Η κομμουνιστική ανταρσία και η ανάγκη της πλειοψηφίας να αμυνθεί και να γλιτώσει την πατρίδα μας από την υπαγωγή της στη δικαιοδοσία του Στάλιν προσέφερε ευκαιρία ζωής στους συνεργάτες των Γερμανών. Μερικοί αναμείχθηκαν με το πλήθος για να αποφύγουν την επαφή τους με τη Δικαιοσύνη. Κρύφτηκαν πίσω από τις στρατιές των εκατομμυρίων που δεν ήθελαν να επιβληθεί η δικτατορία του προλεταριάτου σε μια πατρίδα που μόλις είχε ξυπνήσει από τον ναζιστικό εφιάλτη. Κάποιοι πλειοδότησαν στους αντικομμουνιστικούς «διαγωνισμούς» ελπίζοντας να λησμονηθεί το χιτλερικό παρελθόν τους.

Ωστόσο, αν και ατιμώρητοι, παρέμεναν πάντοτε κατάπτυστοι, δακτυλοδεικτούμενοι, αξιοκατάκριτοι. Οι πιο γενναίοι Ελληνες τους μέμφονταν στα ίσια. Οι περισσότεροι τους σχολίαζαν πίσω από την πλάτη τους. Οι φήμες, οι μαρτυρίες, οι αποδείξεις, τα ντοκουμέντα και ο αιματοβαμμένος πλουτισμός τους συνόδευαν τους ιδίους και τις οικογένειές τους επί δεκαετίες. Μερικές οικογένειες στιγματίζονται ακόμα από το όνειδος των συνεταιρισμών με τον κατακτητή και τις μπίζνες με τους δημίους του Γένους μας. Ο κινηματογράφος, η βιβλιογραφία, τα δημοσιεύματα στον Τύπο, η αντίληψη που περνούσε η δημόσια εκπαίδευση, όλα λειτουργούσαν σαν άτυπα κατηγορητήρια για τους Πηλιογούσηδες του 20ού αιώνα. Η αρωγή στον εχθρό σε περίοδο πολέμου δεν ξεπλένεται με τα βρόμικα δισεκατομμύρια στις τράπεζες εσωτερικού και εξωτερικού, τα ψίχουλα που δίνουν οι κληρονόμοι σε «αγαθοεργίες» και με τις λοιπές επιδείξεις «ανθρωπισμού». Αυτά, πριν από το Μνημόνιο.

Σήμερα στην Ελλάδα συμβαίνει μια κολοσσιαία και ανησυχητική μετατόπιση του ηθικού κέντρου βάρους της κοινωνίας. Η συστηματική, άκριτη αποδοχή των επιχειρημάτων των ξένων (σε ό,τι αφορά τις αξιώσεις τους από εμάς), η αναζήτηση και η περιγραφή του «δίκιου» που έχουν οι Γερμανοί και η κατάκριση της «αδικοπραξίας» των Ελλήνων σε βάρος των «καλών», «αξιόπιστων» και «υπερβολικά ανεκτικών» πιστωτών μας και η απροκάλυπτη υπεράσπιση των θέσεων του Βερολίνου από «διαμορφωτές» της κοινής γνώμης είναι μια κατάντια άνευ προηγουμένου, που αν αφεθεί να μαίνεται στη δημόσια σφαίρα σαν ανεξέλεγκτη πυρκαγιά, μπορεί να λάβει κινηματικά χαρακτηριστικά!

Βασικοί υπαίτιοι γι' αυτό το φαινόμενο είναι ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς. Είναι δύο επικεφαλής κυβερνήσεων, οι οποίοι με τη στάση τους απέναντι στο Μνημόνιο δεν έπαψαν ούτε στιγμή να «δικαιολογούν» ή -στην καλύτερη περίπτωση- να ανέχονται την ανθελληνική στάση των πιστωτών μας.

Οι σποραδικές, άνευρες και έμμεσες καταδίκες της στάσης της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας από τους Παπανδρέου και Σαμαρά δεν έπεισαν ούτε τους ίδιους. Η πολιτική πάνω απ' όλα είναι πράξη.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Το σενάριο της χρεοκοπίας το συνόψισε ο Κώστας Καλλίτσης στην «Κ» της περασμένης Κυριακής (31.5.2015): «Αν δεν πληρωθεί μια δόση στο ΔΝΤ, όλο το χρέος της χώρας (περίπου 320 δισ. ευρώ) μπορεί να κηρυχθεί απαιτητό από τους δανειστές... Η οικονομική δραστηριότητα θα παγώσει πλήρως... ουδείς θα πληρώνει οποιαδήποτε υποχρέωσή του (από δόση έως μισθό), τα δημόσια έσοδα θα μηδενιστούν... Είναι βεβαία η επιβολή capital controls: Για να μην ερημώσει η χώρα και οι Τράπεζες από κεφάλαια, ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας θα υπογράψει Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που θα βάλει φραγμούς στην κίνηση κεφαλαίων και στην ανάληψη καταθέσεων. Οι εισαγωγές (σε μια κατεξοχήν εισαγωγική χώρα) θα κοπούν, ως εκ τούτου και μέρος της παραγωγής θα σταματήσει λόγω έλλειψης πρώτων υλών, οι εξαγωγές θα συρρικνωθούν. Χιλιάδες θέσεις εργασίας θα καταστραφούν. Εκτεταμένες ελλείψεις σε κρίσιμα αγαθά (φάρμακα, ενέργεια κ.ά.) θα σημειωθούν. Θα επιβληθεί όριο ανάληψης στις καταθέσεις, π.χ. 50 ή 70 ευρώ/μέρα, και στον μισθό που θα (αν) καταβάλλεται μέσω Τραπέζης».

Τα υπόλοιπα τα φαντάζεται κανείς ρεαλιστικότατα: Κλίμα πανικού, οι κουκουλοφόροι στους δρόμους μαζί με χιλιάδες λαθρομετανάστες. Λεηλασίες καταστημάτων, υπεραγορών, Τραπεζών, ληστείες και μαχαιρώματα καταμεσής του δρόμου, άκριτες εκδικητικές σφαγές, λιντσαρίσματα, εξαφάνιση της αστυνομίας, ερήμωση των νοσοκομείων, ακινησία των μέσων μεταφοράς. Το κράτος στην Ελλάδα (η δημοσιοϋπαλληλία) λειτουργεί πια μόνο επειδή υπάρχει μισθός – χρόνια τώρα έχει ολοκληρωτικά αποσβεσθεί κάθε ίχνος συνείδησης «δημόσιου λειτουργού», κοινωνικής προσφοράς.

Πιθανολογώντας το μάλλον αναπότρεπτο μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τα συντελεσμένα που επιμένουμε να παραβλέπουμε: Τα τελευταία σαράντα χρόνια κυριάρχησε ολοκληρωτικά και αυτονόητα η «προοδευτική» αντίληψη ότι ο διορισμένος από το κόμμα στο Δημόσιο έχει ανταλλάξει την ψήφο του και την κομματική του στράτευση με την ισόβια σίτισή του από το κράτος, χωρίς άλλη παραμικρή υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία. Ακριτα, ρουσφετολογικά διορισμένος και χωρίς να έχει αξιολογηθεί ποτέ η δουλειά του, ο κρατικός υπάλληλος δεν αισθάνεται συντελεστής της κρατικής λειτουργίας: η υπαλληλική του ιδιότητα είναι απλώς το πρόσχημα για να εξαγοράζεται η ψήφος του, ισοβίως, από κάποιο κόμμα ή πολιτευτή. Αν σταματήσει ο μισθός, τελειώνει και η σχέση του με τα κοινά.

Μπροστά στον εφιάλτη της επερχόμενης ή ενδεχόμενης καταστροφής ο Αλέξης Τσίπρας έχει ένα και μοναδικό δίλημμα: Ή να χρησιμοποιήσει τη μοιραία απειλή του υπέρογκου, τερατώδους χρέους και τις απαιτήσεις των δανειστών σαν μοχλό για να αλλάξει ριζικά τους όρους λειτουργίας του κράτους ή να συνεχίσει τον μικρονοϊκό αριβισμό των προκατόχων του. Ακόμα και ένας βραδύνους ή μωρόπιστος (αλλά απεξαρτημένος από το κομματικό αφιόνι) μπορεί, σήμερα πια, να καταλάβει ότι κάθε συμβιβασμός είναι θανάσιμος: Δεν γίνεται να συνδυαστούν, να συνυπάρξουν, το πελατειακό κράτος, ο αχαλίνωτος αντικοινωνικός συνδικαλισμός, η «προοδευτική» αναξιοκρατία (δικτατορία της ισοπέδωσης) με την οικονομική ανάκαμψη, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ποιότητα της ζωής, την εθνική ανεξαρτησία.

Οι προϋποθέσεις της καταστροφής είναι συντελεσμένες, απαρτισμένες. Αν τα διεθνή συμφέροντα συντηρούν με σταγονόμετρο ελεημοσυνών την επιβράδυνση της «τεχνικής» χρεοκοπίας, αυτό δεν σημαίνει τίποτε το παρήγορο για την προγραμμένη χώρα μας. Ούτε τα παιδιακίσια καμώματα λεονταρισμών του Παναγιώτη Λαφαζάνη, η αφ’ υψηλού ναρκισσιστική ψυχραιμία του Ιωάννη Βαρουφάκη ή τα τραμπουκικά παραληρήματα τηλεοπτικών αστέρων του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να αναχαιτίσουν τον επερχόμενο εφιάλτη, την αμεσότητα της θανατερής απειλής.

Οι δανειστές απαιτούν ποσοτική σμίκρυνση του κράτους, αδιάκριτες απολύσεις, κούρεμα μισθών. Σαφώς κοντόφθαλμη η λογική τους, προσπάθεια να θεραπευτεί ο καρκίνος με ασπιρίνες. Το δικό μας πρόβλημα είναι: να πάψει ο διορισμός στο Δημόσιο να σημαίνει χαριστική σίτιση στο πρυτανείο διά βίου, η δημοσιοϋπαλληλία να γίνει στίβος καριέρας για τα πιο δημιουργικά μυαλά. Αυτή την εξαιρετικής κοινωνικής δυναμικής στόχευση δεν την διανοήθηκε ποτέ ο λαϊκισμός της κομματοκρατίας – ούτε ο ολετήριος πρασινογάλαζος ούτε ο αριστερόσχημος ιδεοληπτικός.

Ακόμα κι αν ο επαπειλούμενος εφιάλτης είναι προδιαγεγραμμένος, πραγμάτωση του σεναρίου που είχε καταγγείλει η Νάομι Κλάιν (αν οι «Αγορές» χρειάζονται και την Ελλάδα, μαζί με τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, σε κατάσταση μόνιμης εξαθλίωσης, να ψωμολυσσάνε), ακόμα και έτσι, η τύχη μας είναι στα χέρια τα δικά μας: Κανένας δεν μπορεί να εμποδίσει τις καίριες, ριζοσπαστικές εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, που θα ξανάδιναν στον λαό μας γλώσσα, ιστορική συνείδηση, υψηλή κατά κεφαλήν καλλιέργεια – ακαταμάχητες προϋποθέσεις ιστορικής επιβίωσης αλλά και αναπτυξιακής δυναμικής.

Χλευάζουν οι εκάστοτε κρατούντες σαν «συνωμοσιολογική» τη ρεαλιστικότατη υπόνοια ότι: το υπουργείο Παιδείας, από τη μεταπολίτευση και μετά, ελέγχεται «αλλαχόθεν» – όχι ιθαγενώς. Ομως τίποτε προφανέστερο από το γεγονός ότι, για τους κεντρικούς άξονες της εκπαιδευτικής πολιτικής (χρησιμοθηρία και ατομοκεντρισμός στα σχολειά, μεθοδική αποδιοργάνωση της ιστορικής συνέχειας –λειτουργικού πλούτου– της γλώσσας, συστηματική αποδόμηση της ιστορικής συνείδησης) ο κάθε κύριος Μπαλτάς συνεχίζει απαρέγκλιτα το έργο της κάθε κυρίας Γιαννάκου και η κάθε κυρία Γιαννάκου το έργο του κάθε κυρίου Βερυβάκη. Οποια τυχόν, έστω και μόνο ανακαινιστική, παρεκτροπή (τύπου Αννας Διαμαντοπούλου), θα έρθει να την ξηλώσει επιμελημένα κάποιος (εντολοδόχος;) Αρβανιτόπουλος.

Το κυρίως μέτωπο του αγώνα για την ιστορική επιβίωση του Ελληνισμού δεν είναι η αντιμαχία με τους δανειστές μας και τον μινώταυρο του υπέρογκου χρέους. Το κυρίως μέτωπο είναι στο εσωτερικό: Γλώσσα, ιστορική συνείδηση, καλλιέργεια κοινωνικής ευαισθησίας. Μια κοινωνία σε κατάρρευση, με μηδενισμένη κάθε ποιότητα ζωής πέρα από την καταναλωτική ευμάρεια, είναι αδύνατο να επιβιώσει, έστω με διαμάντια στο υπέδαφός της.

Πολιτικό σχήμα που να αντιλαμβάνεται αυτή την αλήθεια, δεν υπάρχει. Επομένως, ούτε ελπίδα;

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Απόσπασμα από το βιβλίο σοκ του Ιγνατίου

Toυ Μιχάλη Ιγνατίου  

Πριν από πέντε χρόνια, και συγκεκριμένα την Κυριακή 9 Μαίου του 2010, στις 10 π.μ. συγκεντρώθηκαν τα 24 μέλη του διοικητικού συμβουλίου του ΔΝΤ, στην κεντρική αίθουσα συνεδριάσεων, στον 12ο όροφο, στην Ουάσιγκτον.

Μοναδικό θέμα συζήτησης ήταν το πρόγραμμα χρηματοδότησης της Ελλάδας προκειμένου να αποφευχθεί, όπως είπαν, η χρεοκοπία της. Εκείνη τη μέρα υπήρχε διάχυτη ανησυχία τόσο μεταξύ των μελών του Δ.Σ. όσο και στη Γενική Διεύθυνση, και τα αρμόδια στελέχη του ΔΝΤ. Πραγματικά, η πρόταση των τελευταίων να εισηγηθούν την εκταμίευση ενός πρωτοφανούς μεγάλου δανείου προς την Ελλάδα (30 δις ευρώ) σε σχέση με την ποσόστωσή της (1 δις ευρώ) στα συνολικά κεφάλαια του ΔΝΤ είχε προκαλέσει την οργή των εκπροσώπων των αναδυόμενων χωρών στο Δ.Σ. Μέχρι τότε, το ΔΝΤ δεν είχε προχωρήσει ποτέ σε τόσο μεγάλο ποσοστό δανεισμού σε μία χώρα (30 φορές μεγαλύτερο από την ποσόστωση της Ελλάδας και μάλιστα αναπτυγμένης). Μόνο στην περίπτωση της Νότιας Κορέας, το 1997, το ποσοστό δανεισμού είχε φτάσει σε 19 φορές την ποσόστωση της στο ΔΝΤ. 

Οι εκπρόσωποι, λοιπόν, των αναδυόμενων χωρών, και κυρίως της Βραζιλίας, είχαν προσέλθει στη συνάντηση του Δ.Σ., για να ασκήσουν σκληρή κριτική στη Γενική Διεύθυνση, στα στελέχη του ΔΝΤ και κυρίως στους εκπροσώπους των ευρωπαϊκών χωρών, που πίεζαν για έγκριση της πρότασης για χρηματοδότηση της Ελλάδας με ένα τόσο μεγάλο δάνειο. Την προηγούμενη μέρα, η Γενική Διεύθυνση και τα στελέχη του ΔΝΤ είχαν ανησυχήσει όταν πληροφορήθηκαν ότι εκπρόσωποι των αναδυόμενων χωρών θα έφερναν στην επιφάνεια και ένα άλλο πρόβλημα για να παρεμποδίσουν το δανεισμό της Ελλάδας από το ΔΝΤ.

Συγκεκριμένα με βάση το Καταστατικό του, το Ταμείο δεν μπορούσε μέχρι τότε να χρηματοδοτήσει μία χώρα αν οι εμπειρογνώμονές του δεν πιστοποιούσαν ότι το χρέος της χώρας αυτής ήταν βιώσιμο και μάλιστα με μεγάλη πιθανότητα. Στην περίπτωση της Ελλάδας οι εμπειρογνώμονες αρνήθηκαν να παρέχουν αυτή τη σχετική διαβεβαίωση, δηλαδή πίστευαν ότι η χώρα μας δεν θα μπορούσε να αποπληρώσει το χρέος της και επομένως υπήρχε μεγάλος κίνδυνος η Ελλάδα να μην μπορέσει να αποπληρώσει το δάνειο στο ΔΝΤ.

Λίγο μετά τις 10 π.μ. εισήλθε στην αίθουσα συνεδριάσεων ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, Τζον Λίπσκι, ένας πανύψηλος Αμερικανός με μεγάλο μουστάκι που μοιάζει σαν Κρητικός, ο οποίος είχε μεγάλη εμπειρία τόσο στο ΔΝΤ όσο και στο ιδιωτικό χρηματοπιστωτικό τομέα, και ο οποίος θα προέδρευε της συνεδρίασης επειδή απουσίαζε στο εξωτερικό ο Στρος Καν. Ηδη είχαν καταλάβει τις θέσεις τους τα μέλη του Δ.Σ. καθώς και οι εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ. Ιδιαίτερα ανήσυχος έδειξε ο νομικός σύμβουλος του ΔΝΤ, Σιν Χέιγκαν, ο οποίος θα έπρεπε μετά την έναρξη της συνεδρίασης να εξηγήσει στα μέλη του Δ.Σ. ότι ο δανεισμός της Ελλάδας ήταν σύννομος με βάση το Καταστατικό του Ταμείου. Ο προεδρεύων του έδωσε αμέσως το λόγο. Ο νομικός σύμβουλος αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι οι εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ δεν μπορούσαν να επιβεβαιώσουν ότι το χρέος της Ελλάδας ήταν βιώσιμο με μεγάλη πιθανότητα, και αυτό αντίκειται στο κανονισμό του Ταμείου. Ετσι υποστήριξε ότι προκειμένου να προχωρήσει το Δ.Σ. στην έγκριση του δανείου προς τη χώρα μας θα έπρεπε να τροποποιηθεί ο κανονισμός του ΔΝΤ ώστε ακόμα και αν το χρέος μίας χώρας δεν είναι βιώσιμο να μπορεί το Ταμείο να την χρηματοδοτήσει, σε περίπτωση που υπάρχει κίνδυνος επιμόλυνσης άλλων χωρών. Δηλαδή υποστηρίχθηκε ότι με τη μη χρηματοδότηση μίας χώρας από το Ταμείο και μάλιστα χώρας-μέλους της Ευρωζώνης, θα μπορούσε να οδηγήσει στην πτώχευση της. Το γεγονός αυτό μπορούσε να προκαλέσει αλυσιδωτές αρνητικές συνέπειες σε άλλες χώρες τόσο σε περιφερειακό επίπεδο, π.χ. η Ευρωζώνη, όσο και στην παγκόσμια οικονομία (π.χ. όπως με την χρηματοπιστωτική κρίση στις ΗΠΑ το 2007-2008). Ηταν μία απάτη και μία καραμπινάτη παραβίαση του Καταστατικού…

Αμέσως μετά την τοποθέτηση αυτή του νομικού συμβούλου του ΔΝΤ, πήρε το λόγο ο εκπρόσωπος της Βραζιλίας Πάουλο Νοριέγκα Μπατίστα, ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να κατατροπώσει τους Ευρωπαίους εκπροσώπους και τη Γενική Διεύθυνση του ΔΝΤ κατηγορώντας τους για άδικη και άνιση μεταχείριση των αναπτυσσόμενων χωρών προκειμένου να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των χωρών της Ευρωζώνης. Ειδικότερα στιγμάτισε το γεγονός ότι η ρύθμιση που πρότεινε στο Δ.Σ. ο νομικός σύμβουλος, που έγινε κατά μυστικό και αιφνιδιαστικό τρόπο, χωρίς προηγούμενη ενημέρωση και απόφαση του Δ.Σ., αποσκοπεί στο να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και όχι η Ελλάδα (κάτι που υπογράμμισαν στη συνέχεια και οι εκπρόσωποι της Ελβετίας και του Ιράν).

Προέβλεψε επίσης την αποτυχία του Ελληνικού Προγράμματος επειδή περιλάμβανε σκληρά μέτρα λιτότητας που θα προκαλούσαν μεγάλη ύφεση, ανεργία και καταστροφή του παραγωγικού ιστού της χώρας. Για όλους αυτούς τους λόγους, υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να πληγεί η αξιοπιστία του ΔΝΤ.

Το μεγάλο ρίσκο που αναλάμβανε το Ταμείο με τη χρηματοδότηση της Ελλάδας είχαν αποδεχθεί οι εμπειρογνώμονες του Ταμείου στην έκθεση τους προς τα μέλη του Δ.Σ. Μετά τον εκπρόσωπο της Βραζιλίας μίλησαν και άλλοι συνάδελφοί του αναδυομένων χωρών (της Ρωσία, της Αργεντινή, κ.α.) και υποστήριξαν ότι έλειπε από το ελληνικό πρόγραμμα το βασικό στοιχείο της αναδιάρθρωση του χρέους και έτσι ο κίνδυνος αποτυχίας ήταν πολύ μεγάλος.
Οι εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ απάντησαν στην κριτική του ότι οι ίδιες οι ελληνικές αρχές απέκλεισαν το ενδεχόμενο αυτό. Το ένα τρίτο των εκπροσώπων του Δ.Σ. υπογράμμισαν ότι όλο το βάρος της επώδυνης αυτής προσπάθειας θα έπεφτε στις πλάτες των Ελλήνων ενώ άφηνε ανεπηρέαστους τους Ευρωπαίους πιστωτές.

Αλλοι εκπρόσωποι επισήμαναν ότι η επιτυχία του Προγράμματος θα εξαρτηθεί από την πιθανότητα επιστροφής της Ελλάδας σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, ώστε να μπορέσει να αποπληρώσει τα τεράστια χρέη της. Ο εκπρόσωπος της Αργεντινής, που η χώρα του είχε πτωχεύσει το 2001 στα πλαίσια ενός αντίστοιχου προγράμματος του ΔΝΤ, βρήκε την ανέλπιστη ευκαιρία να επιχειρηματολογήσει κατά του ΔΝΤ και των πολιτικών του, οι οποίες –όπως είπε- οδηγούν σε χρεοκοπία, μεγάλη ύφεση και ανεργία. Επίσης ο εκπρόσωπος της Αυστραλίας εξέφρασε και την άποψη ότι με το ελληνικό πρόγραμμα το ΔΝΤ επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος που είχε κάνει όταν ξέσπασε η κρίση στη νοτιοανατολική Ασία το 1997-98 και συγκεκριμένα να επιβάλει αυστηρούς όρους για μεταρρυθμίσεις αγνοώντας τις αντιδράσεις της κοινωνίας.

Από την πλευρά τους, οι εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών χωρών (κυρίως της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας) διαβεβαίωσαν τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. ότι οι τράπεζες τους θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν την Ελλάδα και θα διατηρούσαν τα ελληνικά ομόλογα που είχαν αγοράσει (κάτι όμως που δεν συνέβη στη συνέχεια διότι έσπευσαν να απαλλαγούν από ένα μεγάλο μέρος των ομολόγων αυτών για να περιορίσουν τις ζημιές τους από το ενδεχόμενο ενός κουρέματος τους, όπως συνέβη το 2012).  Υποστήριξαν επίσης ότι η αλλαγή του Καταστατικού σχετικά με την βιωσιμότητα του χρέους θα αφορά όλες τις χώρες συμπεριλαμβανομένων και των αναδυόμενων χωρών. Η περίπτωση της Ελλάδας, όπως είπαν, άνοιξε δήθεν το δρόμο στη διεθνή κοινότητα να προλαμβάνει συστημικές κρίσεις όπως εκείνης της πτώχευσης της Lehman Brothers.

Οι εκπρόσωποι των μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ και Κίνα) υποστήριξαν το πρόγραμμα για την Ελλάδα με το επιχείρημα ότι θα έπρεπε να αποφευχθεί η επιμόλυνση των οικονομιών άλλων χωρών από μία ενδεχόμενη πτώχευση της Ελλάδας. Στο ερώτημα πολλών εκπροσώπων του ΔΝΤ προς τα στελέχη του Ταμείου σχετικά με το πότε η Ελλάδα θα μπορούσε να επιστρέψει στις αγορές οι τελευταίοι απάντησαν σε ένα με δύο χρόνια και με την προϋπόθεση ότι η τελευταία θα εφαρμόσει πλήρως το πρόγραμμα προσαρμογής και η ελληνική κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει τα ισχυρά συμφέροντα που παρεμποδίζουν τις μεταρρυθμίσεις καθώς και την πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς.

Αρκετά μέλη του Δ.Σ., άσκησαν κριτική στους εμπειρογνώμονες του Ταμείου για τις υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις τους σχετικά με τις οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα μέχρι το 2020. (Είναι γνωστό ότι στη συνέχεια τα στελέχη του ΔΝΤ αναθεώρησαν πολλές φορές προς το χειρότερο τις προβλέψεις του για την ελληνική οικονομία).

Τελικά το πρόγραμμα χρηματοδότησης της Ελλάδας εγκρίθηκε ομόφωνα μετά από 1 ώρα και 20 λεπτά συνεδρίασης. Αλλά μία πικρή γεύση παρέμεινε στα μέλη του Δ.Σ. σχετικά με την πιθανότητα επιτυχίας του.

Το Πρόγραμμα αυτό ήταν εξ’ ορισμού καταδικασμένο να αποτύχει και να οδηγήσει την οικονομία της Ελλάδας στην καταστροφή. (Το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 25%, η ανεργία αυξήθηκε στο 27%, οι μισθοί και οι συντάξεις μειώθηκαν κατά 30-40%, το χρέος αυξήθηκε από 129% του ΑΕΠ στο 179%). Τα κύρια αίτια της αποτυχίας ήταν:
  1. Η κρίση χρέους αντιμετωπίστηκε ως μία κρίση ρευστότητας ενώ ήταν ξεκάθαρο από την αρχή ότι επρόκειτο για μία κρίση φερεγγυότητας. Επρόκειτο για την αδυναμία της Ελλάδας να αποπληρώσει το χρέος της επομένως έπρεπε να είχε γίνει από την αρχή αναδιάρθρωση του χρέους.
  2. Οι Ευρωπαίοι εταίροι με το Ελληνικό Πρόγραμμα προσπάθησαν να προστατεύσουν περισσότερο τις τράπεζες τους και λιγότερο την Ελλάδα.
  3. Η βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή και οι μεγάλες μειώσεις μισθών και συντάξεων προκάλεσαν μία άνευ προηγουμένου ύφεση που μπορεί να συγκριθεί μόνο με εκείνη που έπληξε την αμερικανική οικονομία κατά τη διάρκεια της μεγάλης κρίσης το 1929-1933.
  4. Το Πρόγραμμα δεν συνοδεύτηκε από ένα νέο γενναίο πακέτο επενδύσεων με χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ενωση ώστε να αντισταθμιστούν ως ένα βαθμό οι υφεσιακές του συνέπειες ούτε όμως και με ένα πρόγραμμα άμεσης αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης.
Πέντε χρόνια μετά από εκείνη την ημέρα, η Ελλάδα βρίσκεται στο έσχατο σημείο εξαθλίωσης. Είναι μία καταστρεμένη χώρα. Το «πακέτο σωτηρίας», που εγκρίθηκε εκείνη την Κυριακή, αποδείχθηκε συνταγή για την καταστροφή της Ελλάδας. Χωρίς αναδιάρθρωση το τέλος ήταν κοντά… 

Τρόικα: Ο Δρόμος προς την Καταστροφή

Την Πέμπτη 11 Ιουνίου 2015 θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του ανταποκριτή του «Εθνους» και του Mega στην Ουάσιγκτον, με τίτλο «Τρόικα: Ο δρόμος προς την καταστροφή – Η «διάσωση» της Ελλάδας μέσα από έγγραφα του ΔΝΤ, των Αμερικανών και της Κομισιόν, και οι τραγικές ευθύνες των Ελλήνων πολιτικών». Ο ανταποκριτής μας συνομίλησε με 139 αξιωματούχους, πολιτικούς και διπλωμάτες, οι οποίοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν αναμειχθεί στο λεγόμενο «Ελληνικό Πρόγραμμα».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Αλέξης Τσίπρας μπαίνει σε επικίνδυνες ατραπούς. «Ρεαλισμός» δεν είναι η απεμπόληση των θέσεών του και η υιοθέτηση των θέσεων του αντιπάλου

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Αμφιβολία δεν υπάρχει καμία - τα μέτρα εξοντωτικής λιτότητας που απαιτούν οι Γερμανοί (τυπικά οι δανειστές) από την κυβέρνηση Τσίπρα είναι εντελώς απαράδεκτα. Ορθώς έπραξε ο πρωθυπουργός που τα απέρριψε ασυζητητί. Μειώσεις συντάξεων, επιβολή νόμου της ζούγκλας στις εργασιακές σχέσεις, αύξηση κατά δέκα (!) εκατοστιαίες μονάδες του ΦΠΑ στο νερό και στο ηλεκτρικό κ.λπ. κατά κανέναν τρόπο δεν μπορούν να αποτελέσουν βάση συζήτησης.

Απαράδεκτες για τον ελληνικό λαό όμως είναι και οι προτάσεις της κυβέρνησης που συμπεριλαμβάνονται στο 47σέλιδο κείμενο που έστειλε επισήμως στους δανειστές. Δεν συμπεριλαμβάνουν απολύτως κανένα από τα φιλολαϊκά μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στις προγραμματικές του δηλώσεις ενώπιον των βουλευτών. Καθόλου «έντιμος» δεν θα είναι ο διαγραφόμενος συμβιβασμός, αν η κυβέρνηση παραμείνει σε αυτές τις θέσεις.

Ο πρωθυπουργός είχε πει ρητά στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του: «Θεσπίζουμε το αφορολόγητο όριο στα 12.000 ευρώ». Οχι μόνο δεν το θέσπισε στους τέσσερις και πλέον μήνες διακυβέρνησης της χώρας από αυτόν, αλλά στις 47 σελίδες που έστειλε στην ΕΕ δεν βρέθηκε χώρος για να μπει αυτή η συντομότατη πρόταση των μόλις επτά (!) λέξεων.

«Δεν θα υπάρχει ΕΝΦΙΑ το 2015 - και αυτό είναι δέσμευση» είχε πει στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας. «Καταργούμε τον ΕΝΦΙΑ από το 2015» είχε επιμείνει. Σε αντίθεση όμως με την υπόσχεσή του, έχει πλέον γίνει ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση θα διατηρήσει τον ΕΝΦΙΑ τουλάχιστον για φέτος. Ο πρωθυπουργός δεν τήρησε την υπόσχεσή του. «Πρώτο μέτρο για τη στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων η επαναχορήγηση δέκατης τρίτης σύνταξης ως δώρο Χριστουγέννων στο τέλος του 2015 σε όποιους λαμβάνουν συντάξεις χαμηλότερες των 700 ευρώ μηνιαίως» είχε υποσχεθεί στις προγραμματικές του δηλώσεις ο πρωθυπουργός. Ούτε αυτό όμως το νομοθέτησε μέχρι τώρα. Εννοείται βεβαίως ότι δεν περιλαμβάνεται στις 47 σελίδες η υλοποίηση της υπόσχεσης αυτής.

«Ρεαλιστικό» σχέδιο επίλυσης της κρίσης χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός τις προτάσεις της κυβέρνησής του, τις οποίες ούτε καν καταδέχτηκε να διαβάσει ο εκπρόσωπος του Σόιμπλε, ο οποίος αντιθέτως δήλωσε ότι «η πρόταση των τριών θεσμών θα είναι για μας η σημαντική βάση διαπραγμάτευσης»! Ο Αλέξης Τσίπρας μπαίνει σε επικίνδυνες ατραπούς. «Ρεαλισμός» δεν είναι η απεμπόληση των θέσεών του και η υιοθέτηση των θέσεων του αντιπάλου.

Μία και μοναδική υπόσχεση έδωσε ο πρωθυπουργός - ότι η Βουλή θα νομοθετήσει την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων. Πρώτα θα το δούμε, έπειτα θα το πιστέψουμε. «Δεσμευόμαστε να προωθήσουμε την άμεση αποκατάσταση των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, την επαναφορά της επεκτασιμότητας των συλλογικών συμβάσεων και των τριετιών, τη θέσπιση αυστηρού πλαισίου για την προστασία από τις μαζικές απολύσεις, την επαναφορά του θεσμού της διαιτησίας» είχε υποσχεθεί ο πρωθυπουργός στις προγραμματικές του δηλώσεις. Δεν έκανε τίποτα.

«Δεν θα υποκύψουμε σε παράλογες απαιτήσεις, όπως είναι αυτές των δανειστών» διακήρυξε ο πρωθυπουργός. «Επιμείναμε και αντέξαμε να διαπραγματευόμαστε όρθιοι και με ασφάλεια για τον ελληνικό λαό» πρόσθεσε, εκφράζοντας την πεποίθησή του ότι η κυβέρνηση βρίσκεται κοντά σε συμφωνία με τους εταίρους της. Ολο το ζήτημα είναι όμως οι όροι αυτής της συμφωνίας. Ιδωμεν.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ξέρετε κανένα λαό στον κόσμο που δανείζεται για να ξεχρεώσει τα χρέη του και αυτά αντί να μειωθούν αυξάνονται με ταχύτητα;

Ξέρετε κανένα λαό που οι δανειστές- εταίροι του «κλαίνε» και οδύρονται γιατί του δανείζουν τα λεφτουδάκια τους και έτσι κερδίζουν πολύ περισσότερα από όσα του δάνεισαν;

Ξέρετε κανένα λαό που η ανάπτυξη της οικονομίας του σημαίνει κλείσιμο καταστημάτων, εξάρθρωση μισθών και συντάξεων, ανεργία και μηδενισμό της αγοραστικής δυνατότητας των πολιτών του;

Ξέρετε κανένα λαό που οι επιχειρήσεις του για να ορθοποδήσουν πρέπει να πληρώνουν τους μεγαλύτερους φόρους στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Ξέρετε κανένα λαό που το κοινωνικό του αγαθό της υγείας «προστατεύεται» με το κλείσιμο νοσοκομείων, δραματική μείωση του νοσοκομειακού προσωπικού, αύξηση των τιμών και ελλείψεις των φαρμάκων, εγκατάλειψη ολόκληρων περιοχών χωρίς γιατρούς και φάρμακα;

Ξέρετε κανένα λαό που να «λατρεύει» ένα νόμισμα που τον έχει καταστρέψει, έχει εξοντώσει την εγχώρια του παραγωγή λόγω εξωθών «προσαρμοστικών¨εντολών και έχει μεταστρέψει την χώρα του σε ξέφραγο αμπέλι;

Ξέρετε κανένα λαό που οι πολιτικοί «σωτήρες» του είναι αυτοί που τον έριξαν στον γκρεμό και ακόμα κάθεται και τους… λιβανίζει;

Ξέρετε τέλος κανένα λαό όπου το σβήσιμο της ιστορίας του, της θρησκείας του, της ίδιας του της ταυτότητας και η επίσημη υιοθέτηση κάθε διαστροφής της φύσης του, να την θεωρεί «πρόοδο» και εκσυγχρονισμό και προπαντός προσαρμογή στα ευρωπαϊκά στάνταρτ;

Σίγουρα θα τον ξέρετε αυτόν τον λαό, γιατί ο λαός αυτός είμαστε όλοι εμείς!

Ως πότε;

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ρήξη για τους Έλληνες είναι πάντα γοητευτική ως λέξη και ως προοπτική. Δεν σημαίνει ότι την επιλέγει πάντοτε. Αυτή τη περίοδο είναι πάλι στο προσκήνιο. Όχι αδικαιολόγητα. Είναι η χώρα κι όλοι εμείς -και όσοι είναι υπέρ κι όσοι είναι κατά- έτοιμοι για ρήξη με τους δανειστές μ΄ ότι αυτό σημαίνει;

Η αυθόρμητη απάντηση είναι όχι. Και για να μην τα “φορτώσουμε”, όπως εύκολα κάνουν οι πολιτικοί μας στον απλό πολίτη που “λιγοψυχά”, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτά τα πέντε χρόνια της κρίσης κανένας πρωθυπουργός και καμία από τις κυβερνήσεις που ανέλαβαν να μας σώσουν δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να έχει η χώρα την δυνατότητα να επιλέξει κάποια άλλη “συνταγή”. Πέρα από το “φαρμάκι” που την ποτίζουν οι “εταίροι” και οι “σύμμαχοι”.

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου από το Καστελόριζο μας ανακοίνωσε ότι πρέπει να αναζητήσουμε τη “σωτηρία” μας σ΄ αυτό που γρήγορα γνωρίσαμε ως τρόϊκα, όλοι παγώσαμε. Μετά το πρώτο σοκ αρκετοί στην αρχή, πολύ περισσότεροι αργότερα πίστεψαν -ήθελαν να πιστέψουν- ότι αυτή η περιπέτεια ίσως να ήταν μια ευκαιρία για να διορθωθούν γρήγορα κάποια πράγματα στη χώρα. Οι ελπίδες αποδείχτηκαν σύντομα φρούδες.

Ο ένας λέει “δεν με άφησαν”, ο άλλος “βιαζόταν να γίνει πρωθυπουργός”, ο τρίτος τώρα δοκιμάζεται και μάλιστα σκληρά.

Όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης ζούμε την αγωνία της δόσης,της αξιολόγησης και των μέτρων κατά των πολιτών που ποτέ δεν ήταν αρκετά. Δεν είδαμε τίποτα, μα απολύτως τίποτα που να έχει σχέση με το πως θα πάρει “μπροστά η μηχανή” και πως αυτή η χώρα που εύκολα μας έμαθαν να λέμε ότι “δεν παράγει τίποτα”, θ΄ άρχιζε να αξιοποιεί τις δυνατότητές της. Οι οποίες δεν είναι ούτε λίγες, ούτε ασήμαντες.

Θεωρίες πολλές. Λόγια ακόμη περισσότερα. Οι πολιτικοί τα έχουν εύκολα. Έργα όμως μηδέν. Όλοι θυμηθηκαν την “πρωτογενή παραγωγή”, όταν δεν μιλούσαν για …τα πρωτογενή πλεονάσματα. Ψέλλιζαν για την ανάγκη “ανάστασης της αγροτικής παραγωγής” την οποία παραδώσαμε αμαχητί στο τρελοκομείο που λέγεται ΕΕ και την καταστρέψαμε. Και πολλά άλλα ακούσαμε αλλά δεν είδαμε.

Η κυβέρνηση που εξελέγη στις 25 Ιανουαρίου, η “πρώτη φορά Αριστερά” δεν έχει κατορθώσει μέχρι στιγμής τουλάχιστον να κινηθεί σε άλλη κατεύθυνση. Μπορεί να υπάρχει η δικαιολογία της “θηλιάς” που μέρα με την μέρα σφίγγουν οι δανειστές. Αλλά μάλλον αυτή η προσπάθεια πνιγμού της θα έπρπεπε να την είχε κινητοποιήσει προς την κατεύθυνση να προετοιμάσει τη χώρα και τους πολίτες της για “άλλη πορεία” αν τα σχέδια της να πείσει τους δανειστές δεν είχαν επιτυχή κατάληξη. Που ήταν και το πιθανότερο.

Δεν θα μπορούσε να αλλάξει το “παραγωγικό μοντέλο” της χώρας μέσα σε τέσσερις μήνες μια νέα και άπειρη κυβέρνηση. Αλλά θα έπρεπε να δώσει στους πολιτες να καταλάβουν πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Αντιθέτως διαπιστώνουμε ακόμη και τώρα που όλα τα μηνύματα είναι αρνητικά ότι η “αισιοδοξία” πως θα υπάρξει συμφωνία με την τρόϊκα που τώρα ονομάζεται “θεσμοί”, είναι διάχυτη.

Η ρήξη σ΄ όλες τις καταστάσεις δεν είναι ευχάριστη. Κάποιες φορές όμως είναι επιλογή που πρέπει να την έχεις πάντα “ανοιχτή”. Όμως το σημαντικό είναι να επιλέγεις εσύ αν, πότε και πως θα την προκαλέσεις ή όχι. Κι αυτό προϋποθέτει ότι έχει καταλλήλως προετοιμαστεί. Ποιος έχει την αίσθηση ότι είμαστε σ΄ αυτή τη κατάσταση;

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι η όποια ρήξη προϋποθέτει την εθνική ομοψυχία.Την οποία δεν την είδαμε να "κυκλοφορεί" στη Βουλή ούτε στην συζήτηση που έγινε την Παρασκευή με θέμα την κρίση και τις απαιτήσεις των δανειστών. Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Κατερίνας Γκαράνη

Βάλε την υπογραφή σου, συμβιβάσου και ήλπιζε ότι μέχρι το τέλος της εβδομάδας θα την "βγάλεις". Έτσι θα κυλάει η ζωή μας από εδώ και στο εξής; Αυτό το θεωρούμε ζωή;

Εμείς που ματώσαμε τα γόνατα μας στις γειτονιές της Ελλάδας, που πήραμε το σάκο στην πλάτη για ένα ταξίδι στον κόσμο, που αναθεωρούσαμε τον εαυτό μας κάθε λεπτό για νέα όνειρα και νέα δημιουργία, από εδώ και στο εξής θα κρατιέται η ύπαρξή μας με μία υπογραφή χρεογράφων και θα αναπροσαρμοζόμαστε σύμφωνα με το τεχνικό ΑΕΠ του κράτους;

Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που νοείται ελεύθερος και κομμάτι μιας αναπτυγμένης ηπείρου να λογίζεται ως τεχνικός όρος τεχνοκρατών και πολιτικών;
Έχουμε σαλέψει εντελώς; Τι τρέλα είναι αυτή που μάς έχουν εγχύσει στον εγκέφαλό μας να ξυπνάμε κάθε πρωί επί 5 συναπτά έτη παπαγαλίζοντας αρχικά ΕΚΤ, ΕΕ, ΔΝΤ, ΕSM, ESMF, OOΣΑ και πάει λέγοντας;
Το θεωρεί λογικό ένας νοήμων άνθρωπος κάθε μεσημέρι να βάζει επιπλέον πιάτο στο τραπέζι για Μέρκελ, Σόιμπλε, Ολάντ, Τσίπρα, Σαμαρά;
Μέχρι πριν 5 χρόνια τα οικογενειακά τραπέζια είχαν συζητήσεις για την ζωή, για τις δυσκολίες και τις επιλογές λύσεων και φθάσαμε να κατεβάζουμε με κάθε μπουκιά μας ένα όνομα μαλάκα στο στομάχι μας ασυναίσθητα;
Έτσι θα πηγαίνει από εδώ και στο εξής;

Διότι απ' ό,τι έχετε καταλάβει, το πανηγύρι του δανεισμού, των απειλών, των συμφωνιών, των μνημονίων και ό,τι άλλη αηδία τους κατεβάσει η κούτρα τους θα συνεχιστεί για δεκαετίες. Ήδη μιλούν για το συνταξιοδοτικό του 2035, το εργασιακό του 2040 και την πιθανή λήξη κάθε συμφωνίας το 2078. Εμείς θα έχουμε πεθάνει κι αυτοί ακόμα θα διαπραγματεύονται.
Από το 2015 και για τα επόμενα τουλάχιστον 20 χρόνια εμείς δεν θα ζούμε, απλά θα "βγάζουμε" την εβδομάδα με το αν θα "βγαίνει" ο λογαριασμός διαπραγματευόμενων ντόπιων εκπροσώπων και εταίρων.
Αυτό το θεωρεί νοήμων άνθρωπος ελευθερία;

Παρατήστε την αξιοπρέπεια, την ελπίδα, την εθνική κυριαρχία και όλες τις έννοιες που καταντήσει απειλή όταν ξεστομίζονται από πολιτικούς.
Είναι δυνατόν να έχεις όλες αυτές τις έννοιες προς πραγμάτωση όταν καταδικάζεις τους πολίτες μιας χώρας σε ανελευθερία;
Επειδή δεν έχουμε χαλκά στο πόδι και μπορούμε να ομιλούμε (ακόμα) όπως θέλουμε νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι;
Από πότε η ελευθερία έχει όριο μεταξύ συναντήσεων Κορυφής και επόμενων εκλογών;
Ελευθερία με ημερομηνία λήξης δεν είναι ελευθερία είναι κονσέρβα και μάλιστα σκουριασμένη, επικίνδυνη προς κατανάλωση.

Ίσως τελικά οι πολίτες αυτού του κράτους στο οποίο τριγυρίζουν από την ώρα που γεννήθηκαν να είναι συνηθισμένοι με χρονοδιαγράμματα.
Ίσως να είχαν και έχουν την ζωή τους σε κουτάκια για το πότε θα ανασάνουν, πότε θα πληρωθούν, πότε θα πάνε διακοπές, πότε θα κάνουν σεξ, πότε θα κάνουν παιδιά, πότε θα βγουν στην σύνταξη, πότε θα αγοράσουν το νεκροσέντονό τους και βάζουν ξυπνητήρι βάση του προγράμματός τους να ξυπνήσουν για να πεθάνουν.
Δεν δικαιολογείται αλλιώς η άνευ διαμαρτυρίας κατάποση των πολιτικών γραμμών και των πολιτικών φράσεων που ξεστομίζουν συνειδητά (εφόσον τα διαβάζουν από χαρτί ή τα δημοσιοποιούν γραμμένα) όλοι αυτοί που για άγνωστο λόγο έχουν χριστεί ως οι νταβατζήδες της ζωής μας.
Εναλλαγή ηλιθίων στην ιεραρχία του τόπου να κανονίζει με τον δανειστή πόσο σε παίρνει ακόμα να ανασάνεις.
Κι εσύ κάθεσαι και τον κοιτάς για να δεις πώς θα κάνεις ανάλογα το πρόγραμμά σου. Κλείνει τα ραντεβού σου για το πότε θα ζήσεις και πότε θα πρέπει να πεθάνεις γιατί δεν βγαίνει το οικονομικό του πρόγραμμα κι εσύ κάθεσαι και το ανέχεσαι. Δεν του κόβεις μπάτσα, αλλά τον χειροκροτάς από πάνω.
Πάμε καλά ή έχουμε σαλτάρει ως λαός;

Το θεωρεί ο πολίτης υγιές να κάνει ντόρο για το το επίδομα και την αύξηση του ΦΠΑ αλλά την ίδια στιγμή που πουλάνε 24 αεροδρόμια, 12 λιμάνια, κομμάτια ελληνικής γης, νερό, ποτάμια, θάλασσες αυτός να το παίζει Κινέζος;
Πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος, όταν ένας από τους κυβερνήτες σου, τάζει την Κάρπαθο (ολόκληρο νησί!!!!) στους Αμερικάνους και δεν του λες να πάει να κάνει αυτό που δεν δεν έκανε ποτέ στην ζωή του.
Αν το είχε κάνει δεν θα είχε φθάσει στο υπόγειο της αναξιοπρέπειας.

Ακόμα και ιδιοτελώς να το δει κάποιος, χωρίς Ελλάδα πού θα δραστηροποιηθείς ως πολίτης για να μπορείς να δικαιολογείς το μεροκάματο, το μισθό ή την σύνταξη;
Σου πήραν το μαγαζί κι εσύ χτυπιέσαι γιατί δεν κάνεις το ίδιο ταμείο όπως το 2008;
Είναι τρέλα!

Άντε να γίνει πατρίδα μας η Ευρώπη; Ωραία έγινε.
Έχουμε και κοινή κυβέρνηση και κοινά σύνορα και όλο αυτά για τα οποία δίνουν λυσσαλέα μάχη οι φιλοευρωπαϊστές πολιτικοί σου.
Πόσο υπολογίζεις να αντέξεις εργασιακά σε σύγκριση με τον Γερμανό ή τον Ρουμάνο;
Πού ακριβώς τοποθετείς τον εαυτό σου;
Δεν θα έχεις πια την ελευθερία να απλώνεσαι εργασιακά ή δημιουργικά με πλάτη τον ελληνικό χώρο.
Δεν έχεις πια το δικαίωμα να λες "εγώ είμαι αλλιώς γιατί με χτύπησε πολύ ο ήλιος της Μεσογείου".
Ξέχνα τα αυτά. Μεσογειακός ήσουν, τώρα μεσογειακός μπορεί να γίνει ο Ιρλανδός κι εσύ να μετακομίσεις στο Δουβλίνο γιατί εκεί χρειάζονται αγρότες γης.
Αυτή είναι η καλή περίπτωση.
Η δυσοίωνη είναι ότι θα πρέπει να ζεις σε 20 τ.μ ημιυπόγειο σε κωμόπολη της Γερμανίας και να ξεσκατίζεις γουρούνια έναντι 200 ευρώ, διότι η πατρίδα Ευρώπη εκεί σε χρειάζεται.
Εδώ δεν σε ρωτάνε για την χώρα σου, θα σε ρωτήσουν όταν δεν θα έχεις χώρα;
Μην τρελαθούμε εντελώς!

Δεν μας απασχολεί τίποτε απ' όλα αυτά;
Νομίζουμε ότι οι διαπραγματεύσεις γίνονται για την κοινωνική ισοτιμία των ευρωπαϊκών λαών;
Νομίζουμε ότι αυτοί κάνουν πλάνο για το πώς εσύ θα έχεις μεροκάματο και σύνταξη το 2035;

Είσαι ανελεύθερος και τυπικά από το 2010 που το χρέος ήταν στο 121% του ΑΕΠ, θα είσαι ελεύθερος όταν το χρέος θα φθάσει το 2035 στο 1000% του ΑΕΠ.
Λες να μην φτάσει;
Γιατί είσαι σίγουρος ότι υπήρχε χρέος το 2010;
Κατάπιες αμάσητο το επίσημο διάγγελμα του ηλίθιου από το Καστελόριζο, δεν θα καταπιείς και το επόμενο όταν δεν θα έχεις χώρα να ταμπουρωθείς και να κάνεις νάζια "πατριωτικά";

Το επόμενο διάγγελμα θα στο κάνει πανέξυπνος Ευρωπαίος που θαυμάζεις και θέλεις να ηγείται της ζωής σου με όποιο κόστος.
Το χρέος θα πάψει να υπάρχει όταν δεν θα υπάρχει Ελλάδα.
Ή όταν αποφασίσεις να κάνεις το χρέος σου επιλέγοντας ελευθερία λέγοντας τους απλά: "Στα τσακίδια".

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η περιφέρεια της ΑΜ-Θ σε αγαστή συνεργασία με τον γερμανό υπουργό!

Στην μεταπολεμική Ελλάδα κάποιοι συνεργαζόμενοι με τους Γερμανούς επί κατοχής συνεχίσανε τις εμπορικές και οικονομικές σχέσεις με αυτούς. Στην σύγχρονη Ελλάδα κάποιοι αιρετοί άρχοντες του τόπου μας συνεχίζουν να συνεργάζονται σε επίπεδο συμβουλευτικών δράσεων με τον αρμόδιο υπουργό επί της Ελλάδος που όρισε η καγκελαρία κύριο Φούχτελ και την κουστωδία αυτού.

Με έκπληξη ενημερωθήκαμε πως η περιφέρεια της ΑΜΘ διοργανώνει στις 13 και 14 Ιουνίου συνέδριο στην Κομοτηνή με θέμα τον Τουρισμό σε συνεργασία με το φορέα της Ελληνογερμανικής συνελεύσεως στον οποίο επικεφαλής είναι ο κύριος Φούχτελ και σε συνεργασία με το γερμανικό think tank με προϊστορία στην Βαλκανική και ιδιαιτέρως στην Γιουγκοσλαβία, hanns seidel stiftung.

Με έκπληξη επίσης ενημερωθήκαμε πως η εν λόγω εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί εντός της αιθούσης που συνεδριάζει το Περιφερειακό συμβούλιο καταστρατηγώντας κάθε έννοια σεβασμού και του χώρου αλλά και της Εθνικής αξιοπρέπειας.

Προφανώς κάποιοι αιρετοί άρχοντες του τόπου μας δεν έχουν αντιληφθεί πως η εποχή που η διακυβέρνηση της χώρας καθορίζονταν από τον αρμόδιο υπουργό επί της Ελλάδος κύριο Φούχτελ έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Προφανώς κάποιοι αιρετοί άρχοντες του τόπου μας δεν έχουν αντιληφθεί την επικινδυνότητα της δράσης του Γερμανικού παράγοντα στην περιοχή της Θράκης πόσο μάλλον δε του γνωστού think tank hanns seidel stiftung.

Προφανώς ο κύριος Περιφερειάρχης επηρεαζόμενος από τις πολιτικές καταβολές που προέρχεται και οι οποίες παραχωρήσανε την αυτοδιοικητική και κεντρική εξουσία στον αρμόδιο υπουργό επί της Ελλάδος που όρισε η καγκελαρία συνεχίζει την ίδια πολιτική.

Kατόπιν όλων αυτών προτρέπουμε τον κύριο Περιφερειάρχη να ακυρώσει την εν λόγω εκδήλωση θεωρώντας πως δεν μπορεί και δεν νοείται εντός Ελληνικής επικρατείας Γερμανικός παράγων να καθορίζει πολιτικές δράσεων οικονομικής και όχι μόνο φύσεως.
Δεν μπορεί και δεν νοείται κανείς ξένος να επιβάλλει ή να συμβουλεύει αιρετούς άρχοντες. Είναι κατάντια για τον θεσμό της Αυτοδιοίκησης και για ολόκληρο τον Ελληνικό λαό. 
Θεωρώ και πιστεύω πως υπάρχουν ικανοί και άξιοι Έλληνες τεχνοκράτες οι οποίοι μπορούν να φέρουν εις πέρας την προώθηση αυτών των πολιτικών.

Λελιάτσος Παναγιώτης
Πολιτευτής Έβρου
Μέλος Εθνικού Συμβουλίου "Ανεξαρτήτων Ελλήνων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα εκλογικά κέντρα άνοιξαν σήμερα στην Τουρκία για τις βουλευτικές εκλογές, τις οποίες το ισλαμο-συντηρητικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) που είναι στην εξουσία τα τελευταία 13 χρόνια ελπίζει να κερδίσει προκειμένου να ενισχύσει τις εξουσίες του προέδρουΡετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Τα εκλογικά τμήματα άνοιξαν στις 8:00 και θα κλείσουν στις 17.00 τοπική ώρα (και ώρα Ελλάδος).

Περίπου 54 εκατομμύρια τούρκοι ψηφοφόροι καλούνται στις κάλπες. Τα αποτελέσματα αναμένεται να γίνουν γνωστά το βράδυ.

Το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών κρίνεται ως καταλύτης των σχέσεων της Τουρκίας με την Ελλάδα, αφού από πολλούς ειδικούς αναλυτές και διπλωμάτες αναμένεται πως η επόμενη ημέρα, με ενισχυμένες τις εξουσίες του Ερντογάν, θα σημάνει μία νέα περίοδο εντάσεων σε όλο το εύρος των ελληνοτουρκικών σχέσεων, από την Κύπρο, το Αιγαίο έως την Θράκη, ενώ θα σημάνει και μία νέα λίαν επικίνδυνη επιθετική πολιτική της Άγκυρας στα Βαλκάνια...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υπερασπίστηκε την ανέγερση του νέου υπερπολυτελούς προεδρικού μεγάρου, όπου πλέον διαμένει, λέγοντας ότι το κτίριο της πρωθυπουργίας ήταν γεμάτο κατσαρίδες.

Σε τηλεοπτική του συνέντευξη σε ζωντανή μετάδοση αργά χθες το βράδυ, στα δίκτυα A Haber και ATV, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είπε ότι οι τουαλέτες του πρωθυπουργικού γραφείου, που σήμερα παραμένει άδειο, ήταν γεμάτες με κατσαρίδες.

“Αρμόζει ένα τέτοιο γραφείο στον Πρωθυπουργό της Δημοκρατίας της Τουρκίας; Δεν τίθεται θέμα σπατάλης όταν πρόκειται για εκπροσώπηση”, είπε.

Ο Ερντογάν κατηγορείται για υπερβολική σπατάλη δημόσιου χρήματος καθώς επί πρωθυπουργίας του κατασκευάστηκε το νέο προεδρικό μέγαρο 200.000 τμ και 1.150 δωματίων, το οποίο στοίχισε 490 εκατομμύρια ευρώ.

Ο ίδιος μετακόμισε εκεί όταν εξελέγη Πρόεδρος τον Αύγουστο. Το παλαιό προεδρικό μέγαρο παραχωρήθηκε στον Πρωθυπουργό.

Οι επικριτές του καταγγέλλουν ότι το νέο μέγαρο κατασκευάστηκε παράνομα σε προστατευόμενη έκταση.

ΑΠΕ, REUTERS, AFP

Σχόλιο ιστολογίου: Προφανώς ο τούρκος πρόεδρος δεν αντιλήφθηκε ότι είχε περιστοιχηθεί από συγγενικά του όντα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Διαμαντής Καρασούλας

«Δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε το πρόγραμμά μας γιατί δεν το επιτρέπουν τα οικονομικά δεδομένα» λένε τα κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όταν ρωτώνται για την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, την αύξηση του κατώτατου μισθού, την επαναφορά της 13ης σύνταξης κοκ. Είχαν δηλαδή την εντύπωση ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν την οικονομική δυνατότητα αλλά δεν έδιναν αυξήσεις και παροχές; Προτιμούσαν να λαμβάνουν «αντιλαϊκά» μέτρα και πολιτικό κόστος ώστε να χάσουν τις εκλογές; Οι νυν κυβερνώντες δεν είχαν ως αξιωματική αντιπολίτευση απόλυτη γνώση των οικονομικών δεδομένων και της κατάστασης όταν έκαναν προεκλογικές εξαγγελίες τάζοντας στους πάντες τα πάντα; Περίμεναν να βρουν τα ταμεία γεμάτα και να αρχίσουν να μοιράζουν λεφτά; Τέτοια φιλολαϊκή πολιτική κάνω κι εγώ. Μπορείτε κύριοι της κυβέρνησης να δημιουργήσετε τα κατάλληλα οικονομικά δεδομένα ώστε να δώσετε αυτά που υπόσχεστε; Έχετε κάποια άλλη ιδέα στο μυαλό σας εκτός από τα γεμάτα ταμεία των προηγούμενων και τα δανεικά των κακών Ευρωπαίων; Ξέρετε κανέναν τρόπο να κάνετε το ένα ευρώ, δύο; Ή μήπως τα σοσιαλιστικά σας οράματα τελειώνουν εκεί που τελειώνουν και τα χρήματα των άλλων, όπως εύστοχα είχε πει η Μάργκαρετ Θάτσερ;

Στην κυβερνητική αυτή ορχήστρα της απόλυτης παραφωνίας υπάρχουν υπουργοί που λένε δημόσια ότι αποτελεί ηρωική πράξη η μη πληρωμή των υποχρεώσεων της Χώρας στο ΔΝΤ ενώ άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μιλούν ανοιχτά για ρήξη με τους Ευρωπαίους εταίρους. Να έρθουμε σε ρήξη με την Ευρώπη και να πάμε πού; Στην Βενεζουέλα ή μήπως στην Β.Κορέα; Ξεχνούν μάλλον οι θιασώτες του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» ότι η σημερινή εικόνα της Ελλάδας, οι υποδομές της σε κάθε τομέα καθώς και το υψηλό βιωτικό επίπεδο των Ελλήνων την τελευταία τριακονταετία οφείλεται αποκλειστικά στα λεφτά των «κακών » Ευρωπαίων. Ξεχνούν ότι η Ελλάδα έχει λάβει από το 1981 μέχρι σήμερα μέσω των «Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων», των τριών ΚΠΣ και των αγροτικών επιδοτήσεων πάνω από 200 δισεκατομμύρια ευρώ από την Ευρώπη. Ξεχνούν ότι αυτή τη στιγμή τα όποια έργα εκτελούνται στη Χώρα ακόμα και τα προγράμματα βοήθειας των ανέργων γίνονται με λεφτά της Ευρώπης. Ξεχνούν ότι στα πλαίσια του Μνημονίου η Χώρα έχει λάβει από την Ευρώπη δάνειο 240 δισ. ευρώ με το δυνατότερο χαμηλό επιτόκιο. Για ποια ρήξη μας μιλάνε οι νοσταλγοί της Σοβιετικής Ένωσης;

Δεν βλέπουν ότι με την αλλοπρόσαλλη πολιτική τους έχουν απομονώσει την Χώρα διεθνώς; Δεν είδαν πως τους γύρισε την πλάτη η Ρωσία και η Κίνα; Πώς τους υπέδειξε η Αμερική να τηρήσουν τις δεσμεύσεις της Χώρας απέναντι στην Ευρώπη; Η ιδεοληπτική απέχθεια προς την Δύση και η θρησκευτική προσήλωση στη βίβλο του Μαρξισμού δεν μπορούν να αποτελούν τον οδηγό για την τύχη και την πορεία της Χώρας. Η μία και αναγκαία ρήξη που έχει ανάγκη η Ελλάδα είναι η ρήξη με το παρελθόν. Η ρήξη με τον ίδιο της τον εαυτό. Και δυστυχώς αυτή την ανάγκη η σημερινή κυβέρνηση ούτε να την αντιληφθεί μπορεί αλλά ούτε και να την κάνει πράξη.

Μια κυβέρνηση που θεωρεί προτεραιότητά της την επανίδρυση της ΕΡΤ και την επαναπρόσληψη των καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ και όλων των απολυμένων του δημοσίου σίγουρα είναι εκτός πραγματικότητας. Την ώρα που γίνονταν τα πανηγύρια για την επαναπρόσληψη των καθαριστριών, ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι του ιδιωτικού τομέα δεν κοιμόντουσαν από την αγωνία τους για την επόμενη ημέρα. Εκατοντάδες άλλοι νέοι ετοίμαζαν τις βαλίτσες τους για κάποια χώρα του εξωτερικού ενώ χιλιάδες επαγγελματίες ετοίμαζαν να βάλουν λουκέτο στη δουλειά τους μη μπορώντας να επιβιώσουν μέσα στις τραγικές αυτές συνθήκες τις οικονομικής ασφυξίας και της αβεβαιότητας. Για όλους αυτούς η κυβέρνηση δεν έχει να πει τίποτα. Αντίθετα, βάζει νέους φόρους προκειμένου να συντηρήσει το τεράστιο και αδηφάγο κράτος και να βολέψει όσους περισσότερους μπορεί από την εκλογική της πελατεία.

Η ώρα της αλήθειας έφτασε για όλους. Όσο κι αν θέλει κι όσο κι αν προσπαθήσει ο πρωθυπουργός να κάνει την στροφή προς την πραγματικότητα δεν έχει την κοινοβουλευτική, την κομματική ούτε την κοινωνική βάση που θα απορροφήσει τους κραδασμούς από μια τέτοια απότομη προσγείωση και που θα ανεχτεί αυτή την μεταστροφή. Βεβαίως γιαυτό ευθύνεται πρωτίστως ο ίδιος, αφού επεδίωξε να ανέλθει στην εξουσία βασιζόμενος σε αντιμνημονιακούς μύθους και κατασκευασμένα σκιάχτρα. Και μπορεί τέσσερις μήνες τώρα να καταφέρνει να κρύβεται πίσω από επικοινωνιακά τεχνάσματα και την καθυστέρηση της συμφωνίας, μόλις όμως έρθει η κρίσιμη ώρα θα έρθει αναπόφευκτα αντιμέτωπος με την αλήθεια. Και τότε θα είναι δύσκολο να εξηγήσει στους Έλληνες και πρωτίστως στην κομματική και εκλογική του βάση γιατί έγινε κι αυτός «μνημονιακός» και γιατί δεν μπορεί να υλοποιήσει όσα υποσχόταν. Τότε δυστυχώς για τον ίδιο, η παραμονή του στην εξουσία θα είναι δύσκολη έως αδύνατη.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Χρήστου Καπούτση

Η πορεία της χώρας προς την Ε.Ε. και τον εκδημοκρατισμό, ή η περαιτέρω διολίσθησής της στον αυταρχισμό και τον δογματικό Ισλαμισμό, είναι το διακύβευμα των Βουλευτικών εκλογών που θα γίνουν αύριο στην Τουρκία. Προφανώς, το εκλογικό αποτέλεσμα θα επηρεάσει και το επίπεδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων με θέματα αιχμής τη Θράκη και το Αιγαίο, αλλά και την πορεία των διαπραγματεύσεων για την οριστική επίλυση του Κυπριακού.

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις μόνο 3 από τα 20 κόμματα που μετέχουν στις εκλογές, το Κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), οι Κεμαλιστές του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) και το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) ξεπερνούν το εκλογικό μέτρο του 10% και καταλαμβάνουν βουλευτικές έδρες στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση. Σκληρή μάχη δίνει το φιλο-Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού (HDP), για να εξασφαλίσει την παρουσία του στη νέα Βουλή.

Τα ποσοστά των κομμάτων, με βάση τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, είναι: το ποσοστό που συγκεντρώσει το κυβερνών Ισλαμικό κόμμα ΑΚΡ κυμαίνεται μεταξύ 39-43% (το 2011 το ΑΚΡ πήρε 49,8%), το κόμμα των Κεμαλιστών CHP μεταξύ 24-28%, το Εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ μεταξύ 15-18% και το Κουρδικό HDP μεταξύ 9,3-12,5%.
Αν επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις, τότε το Ισλαμικό κόμμα, όχι μόνο δεν συγκεντρώνει τις 367 έδρες που απαιτούνται για να προχωρήσει σε Συνταγματικές μεταρρυθμίσεις ενισχύοντας τις εξουσίες και αρμοδιότητες του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας (Τ. Ερντογάν), αλλά δεν θα κατορθώσουν οι Ισλαμιστές του ΑΚΡ να σχηματίσουν ούτε καν αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Τα «κλειδιά» της αναμέτρησης

Τα επίμαχα σημεία του εκλογικού αποτελέσματος, που θα καθορίσουν τις περαιτέρω πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία, αλλά και τον προσανατολισμό της στον γεωπολιτικό χώρο, είναι:

Πολιτειακή αλλαγή. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Τ. Ερντογάν δήλωσε πως σχεδιάζει να δημιουργήσει ένα Προεδρικό Σύστημα Εξουσίας, που θα βασίζεται στην Οθωμανική παράδοση και κυριαρχία και όχι σε δοκιμασμένα Προεδρικά μοντέλα, όπως αυτό της Γαλλίας ή των ΗΠΑ. Για να γίνει όμως Συνταγματική αναθεώρηση, που θα εξασφαλίζει υπερεξουσίες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, απαιτούνται 367 έδρες, δηλαδή τα 2/3 των ψήφων. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, υποστηρίζει ότι στόχος του κινήματος των Ισλαμιστών που ηγείται είναι οι 400 έδρες, γι’ αυτό έχει ενεργό ρόλο στην προεκλογική εκστρατεία, γεγονός που προκάλεσε την έντονη αντίδραση των αντιπολιτευόμενων κομμάτων, που προέβηκαν σε καταγγελίες στο Ανώτατο Συμβούλιο Εκλογών, χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα. Στην περίπτωση που ο Ερντογάν πετύχει το στόχο του, είναι βέβαιο ότι θα υιοθετήσει πιο αδιάλλακτες θέσεις και θα προβεί σε πιο βίαιη καταστολή των αντιδράσεων. Θα προκύψει κοινωνική αναταραχή, που μπορεί να οδηγήσει το τουρκικό καθεστώς σε μεγαλύτερη προκλητικότητα προς τα γειτονικά κράτη, για εκτόνωση της εσωτερικής πολιτικής κρίσης.

Το Κουρδικό: Καθοριστικός παράγοντας των μετεκλογικών πολιτικών εξελίξεων, είναι το φιλοκουρδικό κόμμα, HDP. Εφόσον οι Κούρδοι κατορθώσουν να περάσουν το εκλογικό όριο του 10%, τότε θα είναι αδύνατο για τους ισλαμιστές του ΑΚΡ, να εξασφαλίσουν αυτοδυναμία. Επειδή μάλιστα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν επιθυμούν να συμπράξουν σε κυβερνητικό σχήμα με τους Ισλαμιστές, οι πολιτικές εξελίξεις θα είναι καταιγιστικές και η Τουρκία θα αντιμετωπίσει προβλήματα εσωτερικής σταθερότητας. Είναι πολύ πιθανόν, να προκηρυχτούν και νέες εκλογές. Στην αντίθετη περίπτωση, που το Κουρδικό κόμμα δεν κατορθώσει να μπει στη Βουλή, τότε, πολύ πιθανό το κόμμα των Ισλαμιστών να κερδίσει την απόλυτη αυτοδυναμία και ο Ερντογάν να επιβάλλει ένα αυταρχικό ισλαμικό καθεστώς. Όμως με τους Κούρδους εκτός Βουλής, ριζοσπαστικοποιείται το Κουρδικό κίνημα και οι κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας, οδεύουν προς αυτονομιστικά πρότυπα, αξιοποιώντας τις γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, αλλά και τους ομοεθνείς τους σε Συρία και Ιράκ.

Ελληνοτουρκικά και Κυπριακό

Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό, είναι στα προεκλογικά προγράμματα των κομμάτων. Το κυβερνών Ισλαμικό κόμμα και οι Κεμαλιστές, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις για τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό. Και τα δύο κόμματα, το ΑΚΡ και το CHP, διακηρύσσουν ότι θα πρέπει να βελτιωθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα είναι πιο «συνεργάσιμη», σε θέματα που σχετίζονται με την αυτοδιάθεση της μουσουλμάνων της Θράκης, αλλά και της επανεξέτασης του κυριαρχικού καθεστώτος αρκετών νησιών στο Αιγαίο. Και τα δύο κόμματα θεωρούν ότι η διατήρηση του casus beli, εξυπηρετεί τα τουρκικά συμφέροντα και ότι η Τουρκία έχει δικαιώματα στον υποθαλάσσιο ορυκτό πλούτο στο μισό τουλάχιστον Αιγαίο και στο μεγαλύτερο μέρος της ΑΟΖ της Κύπρου.

Για το Κυπριακό, το μανιφέστο του Κεμαλικού κόμματος (CHP) αναφέρει: «Θα εργαστούμε για την επίτευξη μόνιμης και βιώσιμης λύσης στο Κυπριακό που θα διασφαλίζει τα δίκαια του κράτους της Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου και των Τουρκοκυπρίων και θα διασφαλίζει την πολιτική τους ισότητα με τους Ελληνοκυπρίους. Είμαστε ενάντια στο διεθνές εμπάργκο που του έχει επιβληθεί και στηρίζουμε τη διπλωματική στρατηγική για την διεθνή αναγνώριση του κράτους της ΤΔΒΚ». Παρόμοιες είναι και οι θέσεις του κόμματος των Ισλαμιστών. Πιο ακραίες και πιο επιθετικές είναι οι θέσεις του Εθνικιστικού κόμματος (MHP), σχετικά με το Αιγαίο και το Κυπριακό. Το φιλο-κουρδικό κόμμα, εμφανίζεται πιο διαλλακτικό και πιο φιλειρηνικό στις διακηρύξεις του, για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό.

Στις αυριανές εκλογές στην Τουρκία, δεν κρίνεται μόνο η μελλοντική φυσιογνωμία της χώρας, αλλά και οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή. Η επικράτηση ή μη των Ισλαμιστών του κόμματος Ερντογάν, θα είναι καθοριστική για την συμπεριφορά της Τουρκίας σε μια σειρά από «ανοιχτά» και ιδιαιτέρως κρίσιμα ζητήματα όπως Συρία, Ιράκ, Τζιχαντιστές, Ουκρανικό, Παλαιστινιακό, Αίγυπτος, Ιράν και Ανατολική Μεσόγειο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το εκλογικό αποτέλεσμα στην Τουρκία για τον Ελληνισμό, αφού είναι δυνατόν μετεκλογικά και για διάφορους λόγους, να αναπτυχτούν δυναμικές, που θα επιχειρήσουν να ανατρέψουν κατεστημένες ισορροπίες και κυριαρχικά δικαιώματα σε Θράκη, Αιγαίο, Οικουμενικό Πατριαρχείο και Κύπρο.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου