Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Μαρ 2017


Η συριακή κυβέρνηση κατηγόρησε την Τουρκία ότι δεν τηρεί τη δέσμευσή της στις ειρηνευτικές συνομιλίες στην Αστάνα, καθώς ομάδες των ανταρτών που υποστηρίζονται από την Άγκυρα αρνούνται να συμμετάσχουν στον τρίτο γύρο των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων που αναμένεται να ξεκινήσει σήμερα στην πρωτεύουσα του Καζακστάν.

«Όταν μία από τις τρεις εγγυήτριες δεν τηρεί τις δεσμεύσεις της, και εννοώ την Τουρκία, αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία θα πρέπει να ερωτηθεί για τη μη παρουσία ή συμμετοχή των ενόπλων αυτών οργανώσεων», δήλωσε ο απεσταλμένος της συριακής κυβέρνησης Μπασάρ αλ Τζααφάρι.

Η συριακή αντιπολίτευση ανακοίνωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στις συζητήσεις εξαιτίας της ρωσικής απροθυμίας, όπως την αποκάλεσε, να σταματήσει τις αεροπορικές επιδρομές εναντίον αμάχων και της αποτυχίας της να ασκήσει πίεση στον συριακό στρατό ώστε να συμμορφωθεί στην εκεχειρία.

Ο Τζααφάρι δήλωσε ότι η συριακή κυβέρνηση έχει πάει στην Αστάνα για να συναντηθεί με τους συμμάχους της, το Ιράν και τη Ρωσία, και όχι με τις ένοπλες οργανώσεις, αλλά και για να «αποδείξει τη σοβαρότητα της συριακής κυβέρνησης» στη διαδικασία της Αστάνα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η απουσία ενόπλων οργανώσεων «αποδεικνύει την πολιτική ανεπάρκειά τους». Πρόσθεσε μάλιστα ότι η απόφαση των ανταρτών για τη συμμετοχή τους ή μη δεν λαμβάνεται από τους ίδιους, αλλά από τους «διαχειριστές τους».

Στο μεταξύ το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι βρίσκεται σε επαφή με τις ομάδες αυτές των ανταρτών, όπως μετέδωσε το πρακτορείο Interfax επικαλούμενο τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.

Ο Λαβρόφ δήλωσε ότι οι λόγοι για τους οποίους οι αντάρτες δεν συμμετέχουν στον τρίτο γύρο των συνομιλιών στην Αστάνα «δεν είναι πειστικοί» και ότι η απόφασή τους εξέπληξε τους πάντες. Η Ρωσία αντιμετωπίζει την κατάσταση, κατέληξε.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είναι ο καιρός του τέλους για τις προσωπικές φιλίες; Γερμανία και ΗΠΑ: Πολύ λίγες χώρες έχουν συνεργαστεί πιο στενά τις τελευταίες δεκαετίες. Όμως οι καιροί άλλαξαν. Πόσο πολύ οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί χρειάζονται ακόμη ο ένας τον άλλο;

Το Brexit αρχίζει, η Ολλανδία ψηφίζει, οι ΗΠΑ μπορεί να χρεοκοπήσουν: το πρόσωπο του κόσμου θα αλλάξει τις επόμενες δύο ημέρες, γράφει σε άρθρο της η γερμανική εφημερίδα Die Welt.

Αρχίζει το Brexit

Όλοι μιλούσαν για το Brexit από τον Ιούνιο του 2016, αλλά στην πραγματικότητα δεν υφίσταται καθόλου. Υπάρχει μόνο η βούληση των ανθρώπων, όπως εκφράστηκε στο δημοψήφισμα, ότι οι Βρετανοί πρέπει να φύγουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το επίσημο αίτημα για την αποχώρηση της χώρας από την ΕΕ με την επίκληση του Άρθρου 50 δεν έχει υποβληθεί ακόμη. Όμως τώρα τα πράγματα σοβαρεύουν. Πριν από μερικές ώρες, το βρετανικό κοινοβούλιο ενέκρινε τον Νόμο για το Brexit, που επιτρέπει στην κυβέρνηση να αποσυρθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αφού ο νόμος περάσει από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β', η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι θα μπορεί να υποβάλει την αίτηση (για αποχώρηση) στο Συμβούλιο της ΕΕ. Οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν πως η Μέι δεν πρόκειται να ξεκινήσει επίσημα τις διαπραγματεύσεις για το διαζύγιο λίγο πριν από τη διεξαγωγή των εκλογών στην Ολλανδία, αλλά μόνο στα τέλη Μαρτίου.

«Τώρα έρχονται τα δύσκολα», λέει ο Τζέιμς ΜακΚόρμακ από τον οίκο αξιολόγησης Fitch. Οι Βρετανοί είναι σε δύσκολη κατάσταση. «Δεν έχουν στα χέρια τους ούτε τι είναι υπό διαπραγμάτευση, ούτε με ποια σειρά». Ένας μεγάλος άγνωστος είναι επίσης ο λογαριασμός της εξόδου, τον οποίο θα παρουσιάσει η Ευρώπη στους Βρετανούς.

Ακόμη και σήμερα, το χρέος είναι ένα πρόβλημα για τη χώρα. Το κράτος καθώς και τα νοικοκυριά ζουν πάνω τις δυνατότητές τους. Το ποσοστό του δημόσιου χρέους βρίσκεται περίπου στο 90% του ΑΕΠ. Τα νοικοκυριά αντιμετωπίζουν επίσης πιεστικές υποχρεώσεις. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα κενό περίπου 5% του ΑΕΠ στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Το κενό αυτό πρέπει να καλυφθεί με ξένα κεφάλαια. Αν οι επενδυτές χάσουν την εμπιστοσύνη τους, επαπειλείται μια οικονομική κρίση όπως στη δεκαετία του 1970, όταν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο χρειάστηκε να επέμβει. Άρα θα έχει μεγάλη σημασία πώς οι επενδυτές θα αντιδράσουν στην υποβολή της αίτησης για το Brexit. Για παράδειγμα, η Deutsche Bank περιμένει ότι η στερλίνα θα πέσει κατά 6% μετά την υποβολή της αίτησης διαζυγίου.

Αστάθεια στην Ολλανδία

Οι εκλογές στην Ολλανδία είναι το πρελούδιο για μια σούπερ-εκλογική χρονιά στην Ευρώπη. Το αποτέλεσμα θα καθορίσει, ας το πούμε έτσι, τον τόνο των επόμενων εβδομάδων και μηνών. Μπορεί πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε να τα κατάφερε να πάρει κεφάλι για μια ακόμα φορά, όμως ο δεξιός λαϊκιστής Γκέερτ Βίλντερς και το κόμμα του PVV επωφελούνται τώρα από την ανοικτή αντιπαράθεση με την Τουρκία.

Ακόμη και στην περίπτωση που ένας νικητής Βίλντερς δεν θα έχει στο τέλος καμία περίπτωση κυβερνητικής πλειοψηφίας: Στην ΕΕ όλοι φοβούνται το αποτέλεσμα ντόμινο. Αν ο λαϊκιστής Βίλντερς κερδίζει τις περισσότερες ψήφους σε μια χώρα που είναι από τα ιδρυτικά μέλη της ΕΕ, θα καταφέρει τελικά φέρει το δεξιό άκρο στα σαλόνια. Η ιδέα η Μαρίν Λεπέν να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας είναι πιθανό (τότε) να τρομάξει λιγότερους ανθρώπους.

Αλλά η πολιτική κατάσταση στην Ολλανδία είναι ασταθής και χωρίς τον Βίλντερς. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις, τα τρία κόμματα που προηγούνται συγκεντρώνουν μόλις το 40%, ενώ στις εκλογές πριν από μόλις τέσσερα χρόνια εξασφάλιζαν το 60%. Μια νέα κυβέρνηση για να σχηματιστεί θα χρειαστεί τη συμμετοχή τουλάχιστον τεσσάρων κομμάτων. Μπορεί η Ολλανδία να ήταν εγγύηση σταθερότητας για πολλά χρόνια, όμως αυτό τώρα έχει αλλάξει. Αυτό αποκαλύπτει τον λεγόμενο δείκτη nexite του οίκου ανάλυσης Sentix. Ως αποτέλεσμα, οι επενδυτές εκτιμούν πως η πιθανότητα οι Ολλανδοί να βγουν από το ευρώ είναι 3,6%. Αυτό είναι σαφώς πάνω από το μακροπρόθεσμο μέσο όρο του λιγότερο του 1%.

Η κατάρα της Fed

Το απόγευμα της Τετάρτης, στις 7 μ.μ. ώρα Γερμανίας, η Τζάνετ Γέλεν θα κάνει κάτι που δεν αρέσει στον κόσμο – θα αυξήσει τα επιτόκια. Επειδή το λιπαντικό της παγκόσμιας οικονομίας είναι το φτηνό χρήμα. Όταν η πιο σημαντική τράπεζα στον κόσμο αυξάνει την τιμή του πιο σημαντικού παγκόσμιου νομίσματος, οι παρενέργειες δεν μπορούν να αποκλειστούν.

Οι χρηματαγορές το αποκαλούν η κατάρα της Fed: Το 1974, το 1987, το 200 ή το 2008 –όποτε η Fed αύξανε τα επιτόκια– αργά ή γρήγορα ακολουθούσε ένα βίαιο ξεπούλημα στην αγορά. Ο κίνδυνος είναι ιδιαίτερα υψηλός σήμερα. Πάνω απ΄όλα, η αγορά των ΗΠΑ βλέπει μόνο αυξανόμενες τιμές αφότου ξεκίνησε η χρηματοπιστωτική κρίση.

Οι επενδυτές αισθάνονται παραπλανητική ασφάλεια. Ο δείκτης φόβου Vix είναι κοντά στη σταθερή τιμή χρόνων. Αυτό μπορεί να οδηγήσει γρήγορα σε απογοητεύσεις, ειδικά στην περίπτωση που η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ κάνει περισσότερες από άλλες τρεις αυξήσεις επιτοκίων φέτος.

Κάτι τέτοιο θα μπορούσε επίσης να υπονομεύσει τα πολιτικά σχέδια του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, στα οποία στηρίζεται ένα μεγάλο μέρος του χρηματιστηρίου. Το πακέτο μέτρων στήριξης της οικονομίας ύψους πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με φτηνό χρήμα.

Το ανάθεμα του χρέους στην Αμερική

Πράγματι, ο Τραμπ δεν πρόκειται να δημιουργήσει πλέον άλλα χρέη. Μια σημαντική προθεσμία αναμένεται να λήξει την Τετάρτη. Τότε το επίσημο όριο χρέους εφαρμόζεται πάλι και το τρέχον βρίσκεται τώρα γύρω στα 18 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αν και το παρόν έλλειμμα είναι σχεδόν 20 τρισεκ. δολάρια. Ωστόσο το όριο χρέους αναστάληκε τον Οκτώβριο του 2015 – έως τη 15η Μαρτίου 2017.

Από την Πέμπτη, το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ δεν θα επιτρέπεται πλέον να πουλάει νέα ομόλογα, κάτι που σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να βγάζει χρήματα από το τρέχον εισόδημα. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που το όριο δεν αυξάνεται εγκαίρως. Το όριο χρέους ή η αύξησή του είναι πάντα ένα πολιτικό θέμα. Στο παρελθόν, ακόμη και η κυβέρνηση χρειάστηκε να σταματήσει τη λειτουργία της επειδή δεν μπορούσε πλέον να πληρώσει τους δημόσιους υπαλλήλους.

Δεν είναι πια τόσο απίθανο οι Αμερικανοί να μην μπορούν πλέον να ανταποκριθούν εγκαίρως στα χρέη τους, άρα να χρεοκοπήσουν. Ωστόσο η διαμάχη για το όριο το καλοκαίρι του 2011 κλιμακώθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε ο οίκος αξιολόγησης S&P στέρησε τις ΗΠΑ την ανώτατη βαθμίδα τους. Το Κογκρέσο αύξησε το όριο χρέους τον Αύγουστο, δύο ημέρες προτού το υπουργείο Οικονομικών στερέψει από χρήματα για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.

Die Welt
Πηγή Ημερησία



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεν αποκλείει την πιθανότητα να βρίσκεται στην ΑΟΖ της Κύπρου ένα κοίτασμα παρόμοιο με αυτό του Zorh της Αιγυπτιακής ΑΟΖ, ο επικεφαλής του διερευνητικού τομέα της ιταλικής εταιρείας ENI, Λούκα Μπερτέλι.

«Πιστεύουμε ότι υπάρχει ακόμη ένα Zorh στην περιοχή και παρόμοια κοιτάσματα μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο για να προστεθούν περισσότερα αποθέματα στο δυναμικό της Ανατολικής Μεσογείου», ανέφερε ο κ. Μπερτέλι, μιλώντας στο 4ο Eastern Mediterranean Gas Conference, στη Λευκωσία. Όπως σημείωσε, πολλά κοιτάσματα παρόμοια με το γιγάντιο κοίτασμα Zorh, που ανακαλύφθηκε στην Αίγυπτο το 2015, θεωρείται ότι περιέχονται στα κυπριακά ύδατα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου υπάρχουν πολλά ανεξερεύνητα πεδία, τόσο στην Αίγυπτο, όσο και στο Ισραήλ και τον Λίβανο.

Το κοίτασμα Zorh, που ανακάλυψε η EΝΙ, είναι το 20ό μεγαλύτερο στον κόσμο, περιέχει περίπου 30 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου (αντιστοιχούν σε 5,5 δισ. βαρέλια πετρελαίου) και καλύπτει μία περιοχή περίπου 100 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Ο εκτελεστικός διευθυντής της Εταιρείας Υδρογονανθράκων Κύπρου (ΕΥΚ), Πάνος Κελάμης, τόνισε ότι η αισιοδοξία να βρεθεί στην κυπριακή ΑΟΖ το επόμενο Zorh δεν δημιουργείται μόνο από την παρουσία σημαντικών εταιρειών, αλλά και από τα ίδια τα δεδομένα.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πώς κατάφερε ο Ταγίπ Ερντογάν να αποφύγει την τύχη παλαιότερων ισλαμιστών πολιτικών και να εδραιωθεί στην εξουσία; Πώς μετεξελίχθηκε από παράγοντας εκδημοκρατισμού σε ηγέτη ενός σκληρά αυταρχικού καθεστώτος; Πώς εξηγείται η συμμαχία του κόμματός του με το εθνικιστικό MHP; Αυτά και άλλα ερωτήματα πραγματεύεται το βιβλίο του Αχμέτ Ινσέλ, «H Νέα Τουρκία του Ερντογάν», που θα εκδοθεί προσεχώς στα ελληνικά από τις εκδόσεις Διάμετρος. Ο Ινσέλ, εκδότης, ακαδημαϊκός και αρθρογράφος της Cumhyriyet, που ζει πλέον μόνιμα στο Παρίσι, βρέθηκε πρόσφατα στην Αθήνα και συναντήθηκε με την «Κ».

Μιλώντας για τη ραγδαία εκλογική άνοδο του AKP, ο συγγραφέας εξηγεί ότι η μεγάλη οικονομική κρίση της δεκαετίας του ’90, που κορυφώθηκε το 2001, οδήγησε στη «γενικευμένη απονομιμοποίηση» των κομμάτων εξουσίας. Παράλληλα, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, στον απόηχο της πτώσης της κυβέρνησης Ερμπακάν μετά το μεταμοντέρνο πραξικόπημα του Φεβρουαρίου του 1997, διεξήχθη «μία πραγματική σύγκρουση γενεών στο ισλαμιστικό κίνημα». Η νέα γενιά, με επικεφαλής τον Ερντογάν, κατηγορούσε τους παλιούς ότι πρόβαλλαν με υπερβολικά έντονο τρόπο την ισλαμιστική τους ταυτότητα, με αποτέλεσμα να προκαλούν τη βίαιη αντίδραση του κεμαλικού κατεστημένου.

Ο Ερντογάν –λέει ο Ινσέλ– ήθελε να οικοδομήσει ένα κυβερνητικό κόμμα που θα συνδύαζε τον ισλαμικό συντηρητισμό με την εκσυγχρονιστική ενέργεια της νεολαίας. Κεντρικός πυλώνας αυτής της νέας προσέγγισης ήταν η φιλική στάση προς την Ευρωπαϊκή Ενωση, έναντι της οποίας ο Ερμπακάν «ήταν αρνητικά διακείμενος». Η στάση αυτή της νέας γενιάς, εξηγεί ο συγγραφέας, συνδεόταν με την επιδίωξη της «δημοκρατικής ομαλοποίησης και της οικονομικής ανάπτυξης». Με τη μεταστροφή αυτή, το νεότευκτο AKP «μπόρεσε να προσελκύσει την υποστήριξη της τουρκικής Δεξιάς, των φιλελεύθερων πολιτικών αλλά και της εκσυγχρονιστικής Αριστεράς».

Για τον Ινσέλ, «η ατζέντα του Ερντογάν έχει ένα αντικείμενο: την κατάληψη και την παραμονή στην εξουσία. Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, η πολιτική του εκδημοκρατισμού στο πλαίσιο του στόχου της ένταξης στην Ε.Ε. ταίριαζε με τον στόχο αυτό. Μετά άλλαξαν τα πράγματα. Ο Ερντογάν είναι μία αυταρχική προσωπικότητα. Πιστεύει στη δημοκρατία μόνο στον βαθμό που ενισχύει τη θέση του στην εξουσία».

Πότε άλλαξε η στάση του απέναντι στην Ε.Ε.; «Οταν η Μέρκελ και ο Σαρκοζί, το 2007, κατέστησαν σαφές πως ό,τι και να κάνει η Τουρκία, δεν θα γίνει πλήρες μέλος της Ε.Ε. Αυτό ήταν ένα σοκ για τον Ερντογάν. Στη συνέχεια, το ξέσπασμα της κρίσης στην Ευρώπη μείωσε την ελκυστικότητα της Ε.Ε. στα μάτια του τουρκικού πληθυσμού».

Στην ίδια περίοδο, σημειώνει ο Ινσέλ, ξεκινάει και η μεταμόρφωση του AKP «από κόμμα συλλογικών διαδικασιών σε κόμμα του Ερντογάν. Από τις πέντε κορυφαίες ιδρυτικές φιγούρες του κόμματος, μόνο εκείνος έχει μείνει σήμερα». Αν δεν είχε κλείσει η πόρτα της ένταξης, ισχυρίζεται ο Τούρκος διανοούμενος, η αυταρχική στροφή του Ερντογάν θα ήταν σαφώς πιο ήπια. Το έτος-ορόσημο, ωστόσο, για την απολυταρχική αυτή διολίσθηση, όπως αφηγείται, ήταν το 2013. «Τον Ιούνιο ήταν οι διαδηλώσεις στο πάρκο Γκεζί, που τρομοκράτησαν τον Ερντογάν, γιατί ήταν πραγματικά αυθόρμητες. Ενα μήνα αργότερα έγινε το πραξικόπημα στην Αίγυπτο που έριξε τον Μόρσι από την εξουσία, που ο Ερντογάν θεώρησε έργο των δυτικών δυνάμεων, το οποίο θα μπορούσε να επαναληφθεί εναντίον του. Και μετά, τον Δεκέμβριο, ήλθαν και οι αποκαλύψεις για τη διαφθορά [με τη σύλληψη 52 ατόμων συνδεόμενων με το AKP]. Για κάποιον με τάσεις παράνοιας, όλα αυτά ήταν περισσότερο από αρκετά».

Διαχωριστικές γραμμές

Στο βιβλίο, ο συγγραφέας αναδεικνύει τρεις άξονες διαίρεσης της τουρκικής κοινωνίας: την εθνοτική (Τούρκοι εναντίον Κούρδων), τη θρησκευτική (Σουνίτες εναντίον Αλεβιτών) και την πολιτισμική (συντηρητικοί Μουσουλμάνοι εναντίον εκσυγχρονιστών ευρωπαϊστών). Ο Ερντογάν εκπροσωπεί την πλειοψηφία και στις τρεις αντιπαραθέσεις και, σύμφωνα με την ανάλυσή του, επενδύει στην πόλωση σε όλα τα επίπεδα για να παγιώσει την κυριαρχία του – όπως έκανε το 2015 στο μέτωπο του Κουρδικού, μετά την αποκάλυψη των μυστικών συνομιλιών και ιδιαίτερα μετά την αποτυχία εξασφάλισης της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας τον Ιούνιο του 2015.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εκατοντάδες ορθόδοξοι πιστοί μετατρέπουν τα διαμερίσματά τους σε ναούς και εκτελούν σε συνθήκες... παρανομίας τα θρησκευτικά καθήκοντά τους, γιατί, εάν συλληφθούν, θα κατηγορηθούν και για εγκληματική δράση!

Στο έλεος της απόλυτης αυθαιρεσίας της κυβέρνησης των Σκοπίων βρίσκονται εδώ και δεκαετίες οι ορθόδοξοι χριστιανοί του γειτονικού κράτους, καθώς οι ορθόδοξοι αδελφοί μας υφίστανται διώξεις που θυμίζουν έντονα τις συνθήκες των χριστιανών κατά τους πρώτους αιώνες! Και δεν είναι μόνο αυτό· οι ίδιοι είναι εγκαταλελειμμένοι τόσο από το ελληνικό κράτος όσο και από την ελληνική Εκκλησία.

Το θέμα έφερε στο προσκήνιο ο Χρήστος Νικολαΐδης, δημοσιογράφος της εφημερίδας «ΤΗΕSSNEWS» από τη Θεσσαλονίκη, ο οποίος επισκέφθηκε κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων τα Σκόπια και κατέγραψε τις συνθήκες ζωής αυτών των ηρωικών ανθρώπων. Μιλώντας στην «Ορθόδοξη Αλήθεια», μοιράστηκε μαζί μας τις εντυπώσεις του από αυτό το συγκλονιστικό οδοιπορικό και, συγχρόνως, μας μεταφέρει διδάγματα από τη γενναιότητα και τη θρησκευτική πίστη των κρυπτοχριστιανών των Σκοπίων.

Η Αρχιεπισκοπή Αχρίδος ανάγεται στους χρόνους του Βυζαντίου και υπάγεται στο Πατριαρχείο Σερβίας. Το 1967, με απόφαση του τότε κομμουνιστή πρόεδρου της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, ακυρώθηκε και στη θέση της ιδρύθηκε η αποκαλούμενη «Μακεδονική Εκκλησία», που όμως δεν αναγνωρίστηκε ποτέ ούτε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ούτε από το Πατριαρχείο Σερβίας. Από τότε η Αυτοκέφαλη Εκκλησία των Σκοπίων αντιμετωπίζεται ως σχισματική. Το κίνητρο και την αφορμή για τον κ. Νικολαΐδη να επισκεφθεί τα Σκόπια αποτέλεσε η γνωριμία του με τον νυν Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος κ. Ιωάννη από την περίοδο των σπουδών του Αρχιεπισκόπου στη Θεσσαλονίκη.

ΟΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ
Το σύνολο των κρυπτοχριστιανών ανέρχεται σήμερα στους 2.000, οι οποίοι, φυσικά, αναγκάζονται να εκτελούν τα θρησκευτικά καθήκοντά τους σε συνθήκες... παρανομίας! «Οι ορθόδοξοι χριστιανοί αναγκάζονται να μετατρέπουν τα φτωχικά, μικρά διαμερίσματά τους σε ευκτήριους οίκους και να συγκεντρώνονται εκεί, με απόλυτες προφυλάξεις. Εάν συλληφθούν από την αστυνομία, κινδυνεύουν να κατηγορηθούν ακόμη και για τρομοκρατική δράση και να μεταφερθούν σιδηροδέσμιοι στη φυλακή!» Αυτή την εμπειρία μεταφέρει ο κ. Νικολαΐδης, ο οποίος έζησε από κοντά την κατανυκτική ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων μέσα σε ένα τέτοιο διαμέρισμα-παρεκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου στις 7 Ιανουαρίου, ημέρα Χριστουγέννων, σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο. «Ηταν πολύ συγκινητικά! Οι άνθρωποι αυτοί αγαπούν την Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν θέλουν να ανήκουν στη σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων.

Αγαπούν την Ελλάδα, δεν διαπνέονται από τον μεγαλοϊδεατισμό περί σλαβικής Μακεδονίας και την αντίληψη ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου κ.ά. Συγκινούνται με αυτή την ατμόσφαιρα, επειδή τους θυμίζει τα δεινά και τα μαρτύρια που πέρασε και ο Αγιος Νεκτάριος» σημειώνει ο κ. Νικολαΐδης. Και συνεχίζει: «Ηταν εντυπωσιακό το γεγονός ότι, αν και η θερμοκρασία άγγιζε τους -10, οι άνθρωποι αυτοί δεν ένιωθαν καμία ενόχληση να ξεκινήσουν μέσα στο σκοτάδι, για να παρακολουθήσουν με απόλυτη μυστικότητα τη λειτουργία. Είδα ηλικιωμένους, άνδρες και γυναίκες, αλλά και μικρά παιδιά να συγκεντρώνονται σε αυτό το φτωχικό διαμέρισμα των 30 τετραγωνικών, που θυμίζει τα κτίσματα από τις εποχές του κομμουνιστικού καθεστώτος».

Μέσα στο διαμέρισμα οι περίπου 70 πιστοί μεταλαμβάνουν από τα χέρια του π. Ειρηναίου, ανταλλάσσουν ασπασμούς και ευχές, και από τα στόματά τους ακούγεται η φράση: «Χρίστο ε ρόντινε» («Ο Χριστός ετέχθη»). «Με το τέλος της λειτουργίας», αναφέρει ο κ. Νικολαΐδης, «κάθονται όλοι γύρω από την Τράπεζα, συζητούν ήσυχα, ανταλλάσσουν γλυκά και πίνουν καφέ».

Η συγκλονιστική εμπειρία του κ. Νικολαΐδη συνεχίστηκε την επόμενη ημέρα, όταν επισκέφθηκε το γυναικείο μοναστήρι της Αρχιεπισκοπής, που βρίσκεται σε απόσταση μόλις 20 χιλιομέτρων από τα Σκόπια και στεγάζεται σε μια... αγροικία με ψηλούς μαντρότοιχους. Το μοναστήρι διακονούν επτά μοναχές.

ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ
Οπως θυμάται ο κ. Νικολαΐδης, η θερμοκρασία άγγιζε εκείνο το πρωινό τους -21, αλλά αυτό διόλου δεν αποθάρρυνε τους πιστούς να συρρεύσουν εκεί από νωρίς το πρωί. Οι μοναχές με το γλυκό χαμόγελό τους υποδέχονται και οδηγούν τον κόσμο στον χώρο όπου άλλοτε ήταν η αποθήκη της αγροικίας και πλέον έχει μετατραπεί σε ναό! «Η αγροικία ανήκε σε έναν πιστό που τη δώρισε, ώστε να δημιουργηθεί το μοναστήρι. Στη μονή υπάρχει, εκτός από το μικρό Καθολικό, χώρος για τους επισκέπτες, θερμοκήπιο, εργαστήριο και αρχονταρίκι» αναφέρει ο κ. Νικολαΐδης.

ΟΙ ΦΟΒΕΡΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ 

Στο μοναστήρι ο κ. Νικολαΐδης συνάντησε και τον Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος κ. Ιωάννη, τον ηρωικό και ακατάβλητο ποιμενάρχη. «Ο κ. Ιωάννης παρέμεινε στη φυλακή για χρόνια, από το 2008 έως το 2015» τονίζει ο κ. Νικολαΐδης και συνεχίζει: «Αρχικά κατηγορήθηκε για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, μετά για κατάχρηση χρημάτων που μάζευε η “εγκληματική” αυτή οργάνωση και στη συνέχεια για πολεοδομικές παραβάσεις, καθώς έχτιζε έναν ναό στο χωριό του, το Νεζέπολε, λίγο έξω από το Μοναστήρι (Μπίτολα), σε ιδιόκτητο οικόπεδο της οικογένειάς του!

Ηταν πολύ συγκινητικό όταν μου είπε ότι στη φυλακή ήταν γι' αυτόν καλύτερα, όταν συνέκρινε τις συνθήκες που επικρατούσαν στο αστυνομικό τμήμα! Εκεί ήταν στοιβαγμένοι δέκα άνθρωποι μέσα σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα, χωρίς τήρηση των κανόνων υγιεινής. Για φανταστείτε το! Αρχιεπίσκοπος να διώκεται σαν εγκληματίας...» υπογραμμίζει, εκφράζοντας την εύλογη απορία του, ο κ. Νικολαΐδης.

Μάλιστα, όταν ρώτησε ο ίδιος τον μακαριότατο πόσο δύσκολα υπομένει αυτή την πραγματικότητα, εκείνος απάντησε: «Οι χριστιανοί έχουμε μάθει στις θυσίες. Οι παλιοί χριστιανοί έπρεπε να κάνουν τις δικές τους, σε εμάς έτυχαν κάποιες άλλες. Τις υπομένουμε με τη χαρά ότι αυτές θα μας οδηγήσουν στη δικαίωση».

Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Ξενή Χ. Ξενοφώντος

“Η ημέρα της Κυριακής της Ορθοδοξίας, μας υπενθυμίζει τη δύναμη που διαθέτουμε ως Εκκλησία και ως Ελληνισμός να υπερβαίνουμε τα αδιέξοδα».

Σ’ αυτή την φράση περικλείεται η πεμπτουσία της ομιλίας του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου στην πρόσφατη συνάντηση του με τον πρόεδρο Παυλόπουλο την στέλνοντας μήνυμα ενότητας και αυτοπεποίθησης στην κατακρεουργημένη κοινωνία της Ελλάδας. Είναι γεγονός πως οι Έλληνες με τα πολλά χαρίσματα και τις αρετές που διαθέτουμε, μπορούμε να πετύχουμε το ακατόρθωτο σηκώνοντας τον Ελληνισμό σε ύψη θαυματοφόρα.

Αρκεί να εργασθούμε ενωμένοι, προγραμμματισμένα, πειθαρχημένα, ανυστερόβουλα και με ξεκάθαρους στόχους υπέρ του εθνικού συμφέροντος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η κατάκτηση του Πανευρωπαικού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου το 2004, η τέλεση των καλύτερων Ολυμπιακών Αγώνων την ίδια χρονιά και η υλοποίηση του εθνικού στρατηγικού στόχου της Ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαική Ένωση παρά το τεράστιο βαρίδι του Κυπριακού Ζητήματος. Ειδικότερα στην υπόθεση της Ένταξης μεγαλούργησε η προσήλωση στον τεθέντα εθνικό στόχο υπεράνω κομματικών σκοπιμοτήτων, μωροφιλοδοξιών και ιδιοτελών συμφερόντων.

Σήμερα που στην ευρύτερη γειτονιά μας επισυμβαίνουν πολεμικές συρράξεις και κατακλυσμιαίες γεωπολιτικές ανακατατάξεις, απαιτείται η χάραξη υπεροκομματικής στρατηγικής με κεντρικό στόχο την κοινωνική ανόρθωση, την οικονομική ανασυγκρότηση και την εθνική αναγέννηση. Περαιτέρω, απαιτείται η δημιουργία συγκροτημένου άξονα συνεργασίας Κύπρου – Ελλάδας σε κρίσιμους οικονομικούς τομείς όπως ο τουρισμός, η αγροτική πολιτική, η εκπαίδευση και η τεχνογνωσία.

Πέραν τούτων, προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα ενώσουν τους πολίτες και θα πυρακτώσουν την Ελληνική ψυχή η οποία σμιλευμένη στην υψικάμινο του εθνικού χρέους και του άδολου πατριωτισμού θα μεγαλουργήσει ξανά σε τούτη την ιστορική συγκυρία. Τώρα που η ιστορία κτυπά την πόρτα μας τόσο στο Κυπριακό όσο και στα άλλα μείζονα εθνικά θέματα, ας να κάνουμε τη μεγάλη υπέρβαση.

Ναί, οι Έλληνες μπορούμε. Το οφείλουμε στα παιδιά μας, στις μελλοντικές γενεές και στην μαρτυρική μικρή μας πατρίδα.

* Ο Ξενή Χ. Ξενοφώντος είναι δημοσιογράφος, πρόεδρος Ινστιτούτου Ελληνικού Πολιτισμού in.el.politismou@gmail.com
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Τουρκία είναι έτοιμη να αγοράσει τα ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα άμυνας S-400, σε περίπτωση που η Ρωσία της χορηγήσει δάνειο για να προβεί στην αγορά αυτή, δήλωσε ο γενικός διευθυντής της ρωσικής εταιρείας υψηλής τεχνολογίας Rostech Σεργκέι Σεμέζοφ, μιλώντας στο ρωσικό τηλεοπτικό δίκτυο «Ρωσία24».

«Η Τουρκία εκφράζει την επιθυμία να της χορηγηθεί δάνειο, αλλά προς το παρόν το ζήτημα δεν έχει αποφασισθεί, καθώς το Υπουργείο Οικονομικών διεξάγει συνομιλίες επί του θέματος. Μόλις υπογραφεί η συμφωνία και αποφασισθεί το ύψος του δανείου, τότε θα υπογράψουμε το συμβόλαιο πώλησης και για τους S-400», δήλωσε ο Τσεμέζοφ.

Νωρίτερα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου είχε δηλώσει ότι η Άγκυρα εξετάζει διάφορες εκδοχές που σχετίζονται με το αντιαεροπορικό της σύστημα και πως μια από αυτές είναι τα συστήματα S-400.

Χθες ο Τούρκος πρεσβευτής στη Μόσχα Χουσεινί Ντιριόζ, είχε δηλώσει στο πρακτορείο Ria Novosti ότι το ζήτημα της αγοράς των S-400 συζητείται, αλλά προς το παρόν δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση.

Τον Φεβρουάριο, ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου είχε επίσης δηλώσει ότι οι ρωσο-τουρκικές συνομιλίες για την αγορά των S-400 «διεξάγονται σε θετική κατεύθυνση», ενώ τις σχετικές συνομιλίες είχε επιβεβαιώσει τότε και ο Σεργκέι Σεμέζοφ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε Νορβηγό δημοσιογράφο εν ώρα εργασίας επιτέθηκαν οπαδοί του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ νομίζοντας ότι είναι Ολλανδός. Ο Νορβηγός δημοσιογράφος φυγαδεύτηκε από Τούρκους συναδέλφους του.

Το επεισόδιο έγινε ενώ ο Νορβηγός δημοσιογράφος μαζί με άλλους Τούρκους δημοσιογράφους κάλυπταν μια καθιστική διαμαρτυρία συνδικαλιστών. Ομάδα υποστηρικτών του ΑΚΡ κατευθύνθηκε προς τον Νορβηγό δημοσιογράφο απειλώντας: “Δουλεύετε για τους Ολλανδούς εσείς. Θα δείτε”.
Ο όχλος επιτέθηκε επίσης σε δύο γυναίκες δημοσιογράφους που προσπάθησαν να αποτρέψουν το λιντσάρισμα.
Στην προσπάθειά τους να τον λιντσάρουν παρενέβησαν Τούρκοι δημοσιογράφοι και τον φυγάδευσαν.

Το θέμα πήρε μεγάλη έκταση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενώ ο Νορβηγός δημοσιογράφος ζήτησε να μην αποκαλυφθεί το όνομά του φοβούμενος τις δυσάρεστες συνέπειες.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ακυρώνοντας την τουρκική πολιτική

Γράφει ο Άγγελος Μ. Συρίγος

H ένταση με την Τουρκία δεν είναι ανεξήγητη. Ξεκίνησε όταν ο Αρειος Πάγος απέρριψε (ορθώς) το αίτημα για έκδοση των οκτώ αξιωματικών στην Τουρκία. Ο Ερντογάν το αντιμετώπισε ως προσωπική προσβολή και ακολούθησε την παλαιά, δοκιμασμένη, κεμαλική συνταγή: στρατιωτική απειλή ως μέσον ασκήσεως πολιτικών πιέσεων. Στην Ελλάδα επικρατεί η εντύπωση ότι το κάνει για εσωτερικούς λόγους. Σαφώς! Οχι όμως για τους εσωτερικούς λόγους που εμείς εννοούμε. Το θέμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων σπανιότατα βρίσκεται τις τελευταίες εβδομάδες στα πρώτα οκτώ θέματα των ειδήσεων στην Τουρκία. Ο Ερντογάν, όμως, φοβάται ότι μπορεί να το χρησιμοποιήσει η αντιπολίτευση. Δρα λοιπόν προληπτικά ανεβάζοντας τους τόνους. Δεν το κάνει για να συσπειρώσει τον κόσμο πίσω του. Υπ’ αυτό το πρίσμα είναι πιθανόν να μειωθεί η ένταση μετά το δημοψήφισμα, αλλά η ουσία του προβλήματος παραμένει. Ο Ερντογάν, όπως και οι προκάτοχοί του, θα συνεχίσει να αμφισβητεί με διαφόρους τρόπους το νομικό καθεστώς στο Αιγαίο. Επιπλέον, η οικονομική καχεξία της χώρας μας θα του ανοίγει την όρεξη.

Το ερώτημα για την Ελλάδα είναι εάν μπορούμε να ακυρώσουμε σε βάθος χρόνου τη συγκεκριμένη τουρκική πολιτική. Πρέπει να θέσουμε αυτό το ερώτημα, διότι οφείλουμε άμεσα να επαναχαράξουμε τη στρατηγική μας έναντι της Τουρκίας. Μετά το 1999 βασισθήκαμε στον σταδιακό εξευρωπαϊσμό της Τουρκίας. Σήμερα, η ευρωπαϊκή της προοπτική είναι νεκρή.

Είναι καιρός να μιλήσουμε για το μεγάλο ταμπού: την αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Πρόκειται για αδιαμφισβήτητο δικαίωμα που δίνει το διεθνές δίκαιο και έχει ασκηθεί από όλα τα παράκτια κράτη στον κόσμο (148 στον αριθμό), πλην της Ελλάδος. Με την αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια οι περισσότερες από τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο θα τερματισθούν ή θα καταστούν άνευ σημασίας. Πιο συγκεκριμένα:

• Η περιοχή της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου που διεκδικούν σήμερα οι δύο χώρες θα περιορισθεί μόλις στο 5,1%.

• Το διαφορετικό εύρος εναερίου χώρου (10 μίλια) και χωρικών υδάτων (6 μίλια) θα πάψει να υφίσταται.

• Η Τουρκία θα απονομιμοποιηθεί εντελώς στην προσπάθειά της να αλλάξει τα όρια FIR Αθηνών και της Ζώνης Ερευνας και Διασώσεως, που πλέον θα περιλαμβάνουν περιοχές ελληνικής κυριαρχίας σε ποσοστό 72% (έναντι 43% σήμερα) της θαλάσσιας επιφάνειας του Αιγαίου.

• Οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» κυριαρχίας θα αποκτήσουν μόνον συμβολικό χαρακτήρα. Η Τουρκία τις θέτει προκειμένου να καταστήσει τη δικαστική οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας δεύτερο κατά σειράν θέμα μετά τη διαπίστωση της κυριότητας επί κάποιων νησιών στο Αιγαίο.

Τα μόνα ζητήματα που δεν αγγίζει η αύξηση των χωρικών υδάτων είναι (α) το καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως των ανατολικών νησιών του Αιγαίου και (β) η αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας του συμπλέγματος της Μεγίστης (Καστελλόριζο).

Στο παρελθόν δεν προχωρήσαμε σε αύξηση των χωρικών υδάτων για διαφόρους λόγους. Μετά το 1974 προείχε η ένταξή μας στην ΕΟΚ. Στη συνέχεια δεν είχαν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην υιοθέτηση της συμβάσεως για το δίκαιο της θάλασσας ή μετά το 1999 δόθηκε σημασία στην εμπλοκή του ευρωπαϊκού παράγοντα στις ελληνοτουρκικές διαφορές. Η μεγάλη σκιά πίσω από την αδράνεια ήταν πάντα η απειλή πολέμου εκ μέρους της Τουρκίας. Παράνομη μεν, αλλά δεν μπορούσε να μη ληφθεί υπ’ όψιν. Αυτή είναι και η ουσιαστική πρόκληση που πρέπει να αντιμετωπίσει η ελληνική εξωτερική πολιτική.

Εκεί που έχουν (έχουμε) φτάσει τα πράγματα, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε αύξηση αύριο το πρωί. Πρέπει να προηγηθεί συστηματική ενημέρωση των παραγόντων της διεθνούς πολιτικής σκηνής που χρησιμοποιούν το Αιγαίο είτε εμπορικά είτε στρατιωτικά και να βρεθούν σύμμαχοι. Στον σχεδιασμό πρέπει να περιλαμβάνεται η παροχή διευκολύνσεων για τη ναυσιπλοΐα (που θα περιλαμβάνουν και την Τουρκία), τυχόν προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο για το θέμα αλλά και η πρακτική αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων.
Αρκετοί θα σκεφτούν πως είναι ουτοπικό. Είναι πράγματι; Μήπως δεν ήταν ουτοπικές τη δεκαετία του 1970 η ένταξη της Ελλάδος στην ΕΟΚ ή τη δεκαετία του 1990 η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.; Οταν δουλεύουμε με συγκεκριμένο στόχο, συνήθως τα καταφέρνουμε.

* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ελληνικά και νατοϊκά πλοία στο Αιγαίο. Τα τελευταία επεισόδια στα ελληνοτουρκικά είναι αρκούντως ανησυχητικά ως προς την κλιμάκωσή τους, ωστόσο δεν περιέχουν κάποια νέα διεκδίκηση της Άγκυρας

Γράφει ο Βασίλης Νέδος

Την προηγούμενη Πέμπτη, έπειτα από αρκετές εβδομάδες έντασης στο Αιγαίο, ο Tούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου είπε σε δημοσιογράφους στην Αγκυρα ότι, μετά το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, η κυβέρνηση Ερντογάν θα ζητήσει «εθνική στάση» όλων των κομμάτων έναντι της Ελλάδας. Η τελευταία εμπειρία «εθνικής στάσης» καταγράφηκε πριν από 22 χρόνια (8 Ιουνίου 1995) όταν η τουρκική Εθνοσυνέλευση εξουσιοδότησε την κυβέρνηση να προχωρήσει σε πόλεμο εναντίον της Ελλάδας σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια, όπως προβλέπεται από τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (πρόκειται για το λατινιστί λεγόμενο casus belli – αιτία πολέμου).

Τα τελευταία επεισόδια στα ελληνοτουρκικά είναι αρκούντως ανησυχητικά ως προς την κλιμάκωσή τους, ωστόσο δεν περιέχουν κάποια νέα διεκδίκηση της Αγκυρας στο Αιγαίο. Αντιθέτως, όπως επιβεβαιώνουν οι πλέον ειδικοί, οι νέες προκλήσεις συνιστούν απλώς μια ανανεωμένη αποτύπωση των πάγιων σχεδιασμών στο Αιγαίο και στην Ανατ. Μεσόγειο. Συγκεκριμένα, οι βασικές τουρκικές διεκδικήσεις είναι οι εξής:

«Γκρίζες ζώνες»: Πρόκειται για έναν όρο που έχουν επινοήσει οι Τούρκοι και περιλαμβάνει κάποιες νησίδες και βραχονησίδες τις οποίες διεκδικούν, διότι δεν αναφέρονται ονομαστικά στις Συνθήκες της Λωζάννης (1923) και των Παρισίων (1947), βάσει των οποίων επικυρώθηκε η ενσωμάτωση των περισσότερων νησιών του Ανατολικού Αιγαίου στην Ελλάδα. Οι «γκρίζες ζώνες» συνδέονται άμεσα με το casus belli, καθώς μεταξύ των 6 και 12 ναυτικών μιλίων βρίσκονται οι περισσότερες νησίδες που διεκδικεί η Αγκυρα.

Αποστρατιωτικοποίηση νησιών Ανατολικού Αιγαίου: Μόλις την περασμένη Δευτέρα, μια ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλου στη Ρόδο έγινε αφορμή για ακόμα μία αντίδραση της Τουρκίας, διά του υπουργείου Εξωτερικών, με την οποία υπενθυμιζόταν η πάγια άποψη της Αγκυρας περί αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών του Ανατ. Αιγαίου και των Δωδεκανήσων. Ειδικά στη δεύτερη περίπτωση, η Συμφωνία υπογράφηκε το 1947 υπό το βάρος των πιέσεων της τότε ΕΣΣΔ. Εν συνεχεία, με τη δημιουργία του ΝΑΤΟ, αλλά, κυρίως, την τουρκική εισβολή του 1974 στην Κύπρο, η Ελλάδα έχει τοποθετήσει στα νησιά δυνάμεις Εθνοφυλακής.

Θαλάσσια σύνορα: Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει θαλάσσια σύνορα με την Ελλάδα, παρά μόνον σε δύο σημεία: στο Αιγαίο, τρία ναυτικά μίλια από τις εκβολές του Εβρου, και στην Ανατ. Μεσόγειο μεταξύ Kαστελλόριζου και του ηπειρωτικού όγκου της Ανατολίας.
Υφαλοκρηπίδα: Πρόκειται για το μοναδικό ζήτημα το οποίο η Ελλάδα αναγνωρίζει. Η Αγκυρα θεωρεί ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα. Αντιθέτως, υποστηρίζει ότι τα ελληνικά νησιά αποτελούν εξάρσεις του βυθού του χερσαίου όγκου της Ανατολίας. Με βάση το τουρκικό επιχείρημα, ο βυθός περίπου ημίσεος του Αιγαίου υπάγεται στη δικαιοδοσία της Τουρκίας.

Εναέριος χώρος: Η Ελλάδα έχει 10 ναυτικά μίλια (ν.μ.) εθνικού εναέριου χώρου (ΕΕΧ) τον οποίο και αμφισβητεί η Τουρκία, που αντιτείνει ότι αυτός πρέπει να εφάπτεται με τα 6 ν.μ. των χωρικών υδάτων. Για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα οι περισσότερες παραβάσεις ΕΕΧ πραγματοποιούνταν μεταξύ των 6 και 10 ν.μ. Πλέον, καταστρατηγούνται και τα 6 ν.μ. ενώ έχουν πληθύνει και οι υπερπτήσεις πάνω από ελληνικές νησίδες, με πλέον τακτικές εκείνες που πραγματοποιούνται στο σύμπλεγμα του Φαρμακονησίου και την Παναγιά των Οινουσσών.

FIR: Η Τουρκία υποστηρίζει ότι ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού (χωρίζει το Αιγαίο στη μέση σε έναν νοητό άξονα Ηρακλείου Κρήτης-Καβάλας) η αρμοδιότητα ευθύνης της αεροπλοΐας ανήκει στην Αγκυρα (συγκεκριμένα στην Κωνσταντινούπολη) και όχι στην Αθήνα. Οι συχνές Οδηγίες προς Αεροναυτιλλομένους (NOTAM) αναδεικνύουν αυτή την πραγματικότητα. Πρακτική αποτύπωση αυτής της αμφισβήτησης είναι η είσοδος τουρκικών μαχητικών τα οποία εισέρχονται στον χώρο ευθύνης του FIR Αθηνών, δίχως να υποβάλλουν σχέδια πτήσης.

Ερευνα και διάσωση: Οπως και ο έλεγχος της αεροπλοΐας, η πραγματοποίηση επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης (SAR) δεν συνιστά κυριαρχικό δικαίωμα. Ωστόσο, και σε αυτή την περίπτωση η Τουρκία υποστηρίζει ότι ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού η αρμοδιότητα πραγματοποίησης επιχειρήσεων SAR ανήκει στην Αγκυρα και όχι στην Αθήνα.

Με βάση τις παραπάνω διαφορές και τις υφιστάμενες συνθήκες, γίνεται απολύτως σαφές ότι η Ελλάδα και η Τουρκία είναι αδύνατον να συμφωνήσουν στην οριοθέτηση ΑΟΖ. Ιδιαίτερα στην Ανατ. Μεσόγειο, από τα νότια της Ρόδου (28ος Μεσημβρινός) έως και τα ανοιχτά της Πάφου (32ος Μεσημβρινός), όπου η Τουρκία υποστηρίζει ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο, άρα και τα δικαιώματα στη θάλασσα, τη στήλη νερού κάτω από την επιφάνεια, μέχρι και τον βυθό.

Πηγή "Καθημερινή"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ευρώπη και ο δυτικός κόσμος γενικότερα παρακολουθούν έκπληκτοι την Τουρκία να περιφρονεί τους τύπους και την ουσία αξιών όπως η δημοκρατία, το διεθνές δίκαιο, η λαϊκή βούληση, ο σεβασμός στην εθνική κυριαρχία των χωρών και οι διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες που έχουν συνάψει τα κράτη μεταξύ τους και με πολυεθνικούς συνασπισμούς.

Για την Τουρκία δεν υπάρχει ηθική ή υλική δέσμευση, η οποία θα αποτελεί ικανό ανασχετικό παράγοντα από την επιδίωξη της πραγμάτωσης των σκοπών της. Οι σκοποί της Τουρκίας δε είναι πάγιοι: κυριαρχία και επέκταση. Παντί τρόπω.

Το παράδοξο δεν βρίσκεται στην τουρκική πολιτική, που κακώς χαρακτηρίζεται «προκλητική» ενώ είναι απλά... τουρκική. Παράξενο είναι που η Ευρώπη έχει λησμονήσει ή υποκρίνεται ότι λησμονεί τις δύο πολιορκίες της Βιένης από τους Οθωμανούς, τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, των Αρμενίων, τις απηνείς διώξεις, τα πογκρόμ, τις σφαγές, τις αρπαγές περιουσιών από τους Ελληνες της Πόλης, τους Μικρασιάτες αλλά και τους υπόλοιπους λαούς και τις φυλές της Μικράς Ασίας.

Παραβλέπουν ή κάνουν ότι δεν θυμούνται την εισβολή στην Κύπρο, τις διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας αλλά και την ανάμειξη του Ερντογάν στο τάισμα του θηρίου του Ισλαμικού Κράτους. Και τώρα με την περίπτωση της Ολλανδίας διαπιστώνουν, άναυδοι, ότι οι Τούρκοι παραμένουν Τούρκοι!

Αφού συνειδητοποίησαν το αυτονόητο, καιρός να τους υπενθυμιστεί ότι η χώρα μας είναι εκείνη που ανέκαθεν αποτελεί την εμπροσθοφυλακή της Δύσης στη μάχη εναντίον της επελαύνουσας Ασίας. Κι ενώ αυτό συμβαίνει από την αυγή του ιστορικού χρόνου, οι Ευρωπαίοι δεν αναγνωρίζουν καν τα ανατολικά σύνορά μας (τηρούν ίσες αποστάσεις στο θέμα των Ιμίων) και θεωρούν σπατάλη τα κονδύλια που δαπανώνται για την εθνική άμυνά μας!

Οι καιροί περνούν, αλλά ο Τούρκος δεν αλλάζει. Το αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία και μάλιστα καμαρώνει για την πολεμική και επεκτατική φύση του. Το ζήτημα είναι να χωνέψουν αυτή την απλή και μεγάλη αλήθεια και οι Ευρωπαίοι, που κοιμούνται ύπνον ελαφρύ και πολιτικά «ορθό».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ιδού η προπαγάνδα στη βόρεια Ευρώπη

Μάλλον κοντοζυγώνει η ώρα που και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα ανακαλύψουν το πραγματικό πρόσωπο των Τούρκων πρακτόρων που απειλούν την ελληνική κυριαρχία.

Τις τελευταίες ημέρες, κατά τις οποίες η Τουρκία έχει γίνει πρώτο θέμα συζήτησης σε ολόκληρη την Ευρώπη, πραγματοποιήθηκαν διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις σε διάφορες πόλεις.

Κεντρικός «πυρήνας», λόγω της απαγορευτικής στάσης που κρατά όσον αφορά τις επισκέψεις πολιτικών της Τουρκίας εν όψει των εκλογών της, είναι η Ολλανδία, όπου ολιγομελείς ομάδες βγήκαν σε κεντρικούς δρόμους για να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους στις απαγορεύσεις που επιβλήθηκαν. Μεταξύ αυτών, στους δρόμους του Ρότερνταμ φωτογραφήθηκαν και κάποιοι Τούρκοι, κυματίζοντας τις πράσινες σημαίες της «ανεξάρτητης δυτικής Θράκης» μαζί με τις τουρκικές!

Στηφωτογραφία που δημοσιεύεται, ο νεαρός στα αριστερά ονομάζεται Καντίρ Αχμέτ και είναι στέλεχος του τουρκοσυλλόγου Δυτικοθρακιωτών Χάγης.
Μάλιστα, στο προφίλ του στο facebook φέρεται ότι δεν δηλώνει υποστηρικτής του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, αλλά των Γκρίζων Λύκων, οι οποίοι φαίνεται πως έχουν δημιουργήσει πυρήνες και σε χώρες της βόρειας Ευρώπης.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Από αριστερά οι Αχμέτ Χαμογλού, Γιουσέλ Οζτζάν και Μουσταφά Οζέλ που είχαν εισέλθει στο ελληνικό έδαφος μαζί με τους άλλους δύο κομάντος οι οποίοι ζήτησαν πολιτικό άσυλο Χαλίτ Τσετίν (τέταρτος από δεξιά) και Φατίχ Αρίκ

Γράφει ο Λαμπρόπουλος Βασίλης Γ.

Οι δύο νεαροί Τούρκοι στρατιωτικοί που είχαν ζητήσει πολιτικό άσυλο στις 15 Φεβρουαρίου στην Αλεξανδρούπολη, συνοδεύονταν στην Ελλάδα από τρεις επίσης καταζητούμενους «πραξικοπηματίες» που έχουν εξαφανισθεί!

Οι τρεις «άφαντοι» τούρκοι στρατιωτικοί ηλικίας 35 έως 45 ετών φέρεται να είχαν πάρει πρώτοι λεωφορείο από την Ορεστιάδα προς τη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, σύμφωνα με καταγγελίες της συνηγόρου των δύο κρατουμένων Τούρκων κυρίας Σταυρούλας Τομαρά, στη διάρκεια της μετακίνησής τους αυτής «χάθηκαν τα ίχνη τους και υπάρχουν ενδείξεις ότι συνελήφθησαν από τις ελληνικές αρχές μέσα στο λεωφορείο».

Μάλιστα αυτή η εξαφάνισή τους και η αναποτελεσματική αναζήτησή τους ήταν που οδήγησε του δύο συνταξιδιώτες τους να ζητήσουν -για λόγους αυτοπροστασίας τους- «άσυλο» από τις ελληνικές αρχές. Σε μία ενέργεια που δημοσιοποίησε προ δυο εβδομάδων η ηγεσία της λεωφόρου Κατεχάκη.

Σήμερα αποκαλύπτουμε μία νέα υπόθεση θρίλερ που εξελίσσεται στο ελληνικό έδαφος, με Τούρκους κατηγορούμενους, για το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ταγίπ Ερντογάν, στις 15 Ιουλίου.

Μέχρι στιγμής ήταν γνωστό ότι δύο κομάντος της τουρκικής ομάδας υποβρυχίων καταστροφών (SAT), οι Χαλίτ Τσετίν και Φατίχ Αρίκ που κατηγορούντο για την επίθεση κατά του Τούρκου Πρωθυπουργού, είχαν ζητήσει στα μέσα Φεβρουαρίου στην Αλεξανδρούπολη, πολιτικό άσυλο και κρατούντο σε αστυνομική υπηρεσία της κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με νεώτερα στοιχεία η μητέρα ενός από τους δύο Τούρκους είναι ελληνικής καταγωγής που είχε παντρευτεί το 1982 Τούρκο αξιωματικό.

Ωστόσο όπως σημειώνει η κυρία Τομαρά «οι πελάτες της την ενημέρωσαν τις τελευταίες ημέρες ότι δεν είχαν εισέλθει μόνοι τους στο ελληνικό έδαφος αλλά μαζί με άλλους τρεις καταζητούμενους από την ίδια μονάδα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Πρόκειται για τους Αχμέτ Χαμογλού, Γιουσέλ Οζτζάν και Μουσταφά Οζέλ που αποφάσισαν να κινηθούν προς Θεσσαλονίκη με τοπικό λεωφορείο. Και από τότε οι δύο «συνάδελφοι» τους που ζήτησαν άσυλο αλλά και οι συγγενείς τους δεν φέρεται να έχουν κανένα νέο ή ίχνος "ύπαρξής" τους».

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές από ένα στίγμα του κινητού τηλεφώνου τους προέκυψε ότι κάποιες ώρες αργότερα, μετά την εξαφάνισή τους, βρέθηκαν στην Αθήνα. Χωρίς άλλο στοιχείο για την διαδρομή που ακολούθησαν.

Συγγενείς των «εξαφανισθέντων» στο ελληνικό έδαφος (σύμφωνα με τις καταγγελίες) εκφράζουν ανησυχία για την ζωή τους αφού δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να κατέληξαν σε τουρκικές φυλακές ή να έχουν δολοφονηθεί από πιστούς του Τούρκου προέδρου.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Tου Γιώργου Πετράκη

Πανηγυρίζει η τουρκική εφημερίδα Χουριέτ για την στήριξη «έκπληξη» που υπήρξε για την Τουρκία από τον αναπληρωτή υπουργό εξωτερικών Γιώργο Κατρούγκαλο, ο οποίος εμφανίστηκε ουσιαστικά να στηρίζει την τουρκική θέση, στην διαμάχη με την Ολλανδία και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και μάλιστα να αποδέχεται ότι εάν επιθυμούν οι Τούρκοι μπορούν να κάνουν καμπάνια και στην Θράκη, όπου φυσικά -ίσως δεν το γνωρίζει ο αναπληρωτής υπουργός- δεν κατοικούν «Tούρκοι ψηφοφόροι» αλλά Έλληνες πολίτες.

Ο κ. Κατρούγκαλος μιλώντας στον ΣΚΑΪ όταν ρωτήθηκε για την σύγκρουση της Τουρκίας με την Ολλανδία και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες με αφορμή την απαγόρευση των συγκεντρώσεων με ομιλητές υπουργούς του Ερντογάν ενόψει του δημοψηφίσματος της 16ης Απρίλιου, απάντησε ότι
«δεν μπορώ να κρίνω τις εσωτερικές πολιτικές αποφάσεις άλλων χωρών αλλά ο κανόνας στην Ευρώπη είναι να γίνονται τέτοιες συγκεντρώσεις. Το μόνο πρόβλημα που τίθεται είναι εκείνο της δημόσιας ασφάλειας».
Ο κ. Κατρουγκαλος μάλιστα συμπλήρωσε ότι «δεν επιτρέπεται το προεκλογικό κλίμα να επεμβαίνει και να δηλητηριάζει τις σχέσεις μεταξύ των κρατών» αφήνοντας να εννοηθεί ότι και η αντίδραση της Ολλανδίας οφείλεται σε προεκλογικές σκοπιμότητες ενόψει των εκλογών της Τετάρτης.

Ο αναπληρωτής υπουργός μάλιστα όταν ρωτήθηκε για το ενδεχόμενο να ζητηθεί η πραγματοποίηση προεκλογικών συγκεντρώσεων και στην Ελλάδα, εμφανίσθηκε θετικός δηλώνοντας ότι
«προσπαθούμε οι σχέσεις με την Τουρκία να είναι φιλικές, έχουν γίνει στο παρελθόν επισκέψεις Τούρκων Αξιωματούχων στη Θράκη. Δεν υπάρχει λόγος να απαγορεύσουμε την επικοινωνία μαζί τους αλλά από την άλλη δεν υπάρχει και κανένας λόγος να τροφοδοτήσουμε μια ένταση που αυτή τη στιγμή υπάρχει στην Ευρώπη και κινδυνεύει να δημιουργήσει προβλήματα στη σχέση μας».
Η απολύτως προβληματική τοποθέτηση του κ. Κατρούγκαλου δεν πέρασε φυσικά απαρατήρητη από την Άγκυρα που έσπευσε να καλωσορίσει την θέση του Έλληνα υπουργού.

Πάντως ο κ. Κατρούγκαλος θα όφειλε να γνωρίζει ότι στην Θράκη δεν υπάρχουν τούρκοι ψηφοφόροι ούτε Tούρκοι πολίτες, αλλά Έλληνες πολίτες μουσουλμάνοι στο θρήσκευμά τους οποίους ουδόλως αφορά το δημοψήφισμα και η προεκλογική εκστρατεία στην γειτονική χώρα…

Πηγή MIgnatiou

Για αλλοίωση των δηλώσεών του κάνει λόγο ο Γ. Κατρούγκαλος

Σε… «μονταζιέρες» αποδίδει το ολίσθημά του, να αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο τούρκικων προεκλογικών επισκέψεων στην Θράκη, ο Αναπληρωτής Υπουργός εξωτερικών Γ. Κατρούγκαλος.

Με ανάρτηση του στο twitter, η οποία προκάλεσε ένα άτυπο debate με τον τομεάρχη εξωτερικών της ΝΔ Γ. Κουμουτσάκο, ο κ. Κατρούγκαλος υποστηρίζει ότι το Πρώτο Θέμα… αλλοίωσε τις δηλώσεις του και εγκαλεί την εφημερίδα για παιχνίδια με τα εθνικά θέματα.

Γ. Κατρούγκαλος: «Νέα μονταζιέρα δηλώσεων μου από το Πρώτο Θέμα, αλλά εν ου παικτοίς. Ακόμη και το Πρώτο Θέμα έπρεπε να ξέρει ότι δεν παίζουν με τα εθνικά θέματα».

Ακολούθησε ανταλλαγή μηνυμάτων με τον Γ. Κουμουτσάκο:

Γ. Κουμουτσάκος: «Οι μουσουλμάνοι της Θράκης είναι Έλληνες πολίτες και δεν εμπλέκονται στην εσωτερική πολιτική της Τουρκίας. Σαφές;»

Γ. Κατρούγκαλος: «Σαφώς και έτσι είναι. Μόνο το Πρώτο Θέμα και όσοι το αναπαράγουν υποστηρίζουν τα αντίθετα. Ξανά: μην παίζουμε εν ου παικτοίς».

Γ. Κουμουτσάκος: «Η σημερινή απάντηση σας σε ερώτημα περί “επίσκεψης τούρκων αξιωματούχων στην Θράκη με αφορμή το δημοψήφισμα” ήταν πολύ ασαφής».

Γ. Κατρούγκαλος: «Για τελευταία φορά: μην παίζουμε εν ου παικτοίς».

Γ. Κουμουτσάκος: «Δεν “παίζουμε”. Ανησυχούμε σοβαρά. Και πολύ μάλιστα. Κάντε την διευκρίνηση σε πρώτη ευκαιρία..».

Ο κ. Κατρούγκαλος παρέπεμψε απλώς στο βίντεο της επίμαχης συνέντευξης στον ΣΚΑΪ, επιμένοντας προφανώς στα όσα είχε πει, τόσο για την Θράκη όσο και για την στήριξη της Τουρκίας.

Πάντως παρά την στήριξη που προσέφερε ο κ. Κατρούγκαλος στην Τουρκία στην διαμάχη με την Ολλανδία για την απαγόρευση των προεκλογικών συγκεντρώσεων, η στήριξή από τον υπόλοιπο κόσμο είναι πενιχρή.

Είναι ενδεικτικό ότι το τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων ανέφερε ότι στήριξη στην Τουρκία παρείχαν ο γ.γ. του κόμματος Harak Tounes el Irade της Τυνήσιας, Αντνάν Μανσάρ, ο Αιγύπτιος πολιτικός της αντιπολίτευσης, Αϊμάν Νουρ ,ο πρώην αντιπρόεδρος του Ιράκ (που έχει διαφύγει και ζει στην Τουρκία), Ταρίκ Ελ Χασίμι, και ο εκπρόσωπος του φόρουμ για την δημοκρατία και την Εθνική Ενότητα της Μαυριτανίας, Βελέντ Έντι.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Μητροπούλου Ειρήνη

Οι σχέσεις Ολλανδίας - Τουρκίας βρίσκονται σε οριακό σημείο. Η Αυστρία ανακοίνωσε ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν «δεν είναι ευπρόσδεκτος» για προεκλογική εκστρατεία εκεί. Στη Γερμανία κρατίδια ακυρώνουν πολιτικές συγκεντρώσεις Τούρκων εν όψει του πολωτικού δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου, με το οποίο ο νέος «σουλτάνος» θέλει να αναλάβει απολυταρχικές υπερεξουσίες. Εκείνος απάντησε γκρεμίζοντας ένα διπλωματικό ταμπού δεκαετιών: κατηγόρησε τη Γερμανία της Ανγκελα Μέρκελ για «ναζιστικές πρακτικές», επειδή φιμώνει την ελευθερία της έκφρασης επί γερμανικού εδάφους, όπου ζουν 4 εκατομμύρια τούρκοι μετανάστες, πολλοί με δικαίωμα ψήφου.
Αυτή η διπλωματική κρίση στις σχέσεις Τουρκίας - Γερμανίας σηματοδοτεί μια στρατηγική ρήξη με την ΕΕ από τον Ερντογάν, σχεδιασμένη για εσωτερική πολιτική κατανάλωση πριν από το δημοψήφισμα; Ή μήπως είναι απλώς άλλη μια κλιμάκωση που θα ξεχαστεί σύντομα τόσο από την Τουρκία όσο και από τις χώρες της ΕΕ; ρώτησε «Το Βήμα» δύο ειδικούς.

«Δεν νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε για στρατηγικές ρήξεις όταν πρόκειται για την Τουρκία του Ερντογάν» λέει ο Ούλριχ Μπρίκνερ, γερμανός καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στην έδρα Ζαν Μονέ στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, στην Καλιφόρνια και στο Βερολίνο.

«Εχουμε δει τόσο πολλές σημαντικές αλλαγές, οι οποίες αντιστράφηκαν λίγο αργότερα, ώστε μάλλον εμπιστεύομαι τα γεγονότα: η ΕΕ είναι και συνεχίζει να είναι ο κύριος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας, πάνω από 3 εκατομμύρια Τούρκοι ζουν εκεί και για δεκαετίες η Τουρκία προσαρμόζεται εθελοντικά ώστε κανόνες και πρότυπά της να είναι σύμφωνα με την ενιαία αγορά της ΕΕ.

Δεν το αλλάζει κάποιος αυτό "στρατηγικά", χωρίς εναλλακτική λύση. Και η Ρωσία ή η Μέση Ανατολή στην πραγματικότητα δεν μετράνε ως εναλλακτικές λύσεις, ακόμη και αν οι υποστηρικτές του Ερντογάν έχουν επενδύσει πιο πολλά εκεί απ' ό,τι το παλιό κατεστημένο της Κωνσταντινούπολης με τον δυτικό προσανατολισμό του» προσθέτει ο Μπρίκνερ.

Και συμπληρώνει: «Πιστεύω ότι και οι δύο πλευρές χρειάζονται η μία την άλλη. Είναι δύσκολο να πει κανείς αν αυτά τα πράγματα θα ξεχαστούν αλλά ακόμα και αν η σχέση δεν θα είναι τόσο καλή όσο στον "μήνα του μέλιτος" των ετών μετά το 2002 θα υπάρξει μια πραγματιστική μορφή συνεργασίας, όπου υπάρχουν αμοιβαία συμφέροντα».
Μήπως ο Ερντογάν αισθάνεται ότι έχει το «πάνω χέρι», λόγω της συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας για το Προσφυγικό; ρωτάμε.

«Πρόκειται περισσότερο για επίδειξη δύναμης ή για έκφραση αυτοπεποίθησης παρά για πραγματικό "πάνω χέρι" στην πράξη. Η κοινή γνώμη στη Γερμανία είναι πολύ επικριτική για τις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές στην Τουρκία, τουλάχιστον μετά τις διαδηλώσεις στο Πάρκο Γκεζί.

Με τις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη και στην Άγκυρα ο τουρισμός μειώθηκε δραματικά, ο κόσμος εδώ συζητάει για την ιδεολογική επιρροή της τουρκικής κυβέρνησης στη Γερμανία και η πλειονότητα των Γερμανών πιστεύει ότι η Τουρκία δεν είναι πρόθυμη και έτοιμη να ενταχθεί στην ΕΕ σύντομα.

Όσο για το δημοψήφισμα και τα όσα συνέβησαν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, οι περισσότεροι Γερμανοί πιστεύουν ότι η δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο και ότι η Τουρκία απομακρύνεται από τα δυτικά πρότυπα όσον αφορά τα πολιτικά δικαιώματα. Οι ναζιστικές συγκρίσεις θεωρούνται τόσο παράλογες όσο και στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης» καταλήγει ο συνομιλητής μας.

«Η κρίση Τουρκίας - Γερμανίας είναι πιθανώς παροδική» λέει και ο Δημήτρης Τριανταφύλλου, διευθυντής στο Κέντρο Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών (CIES) στο Πανεπιστήμιο Καντίρ Χας, στην Κωνσταντινούπολη.
«Πηγάζει μάλλον από το γεγονός ότι το δημοψήφισμα για την αλλαγή του Συντάγματος της 16ης Απριλίου στην Τουρκία πρόκειται να είναι αμφίρροπο, έτσι κάθε ψήφος μετράει, ιδίως στη Γερμανία όπου ζουν πάνω από 1,3 εκατομμύρια τούρκοι ψηφοφόροι του Ερντογάν. Η ακύρωση από τις τοπικές γερμανικές αρχές πολιτικών συγκεντρώσεων για την υποστήριξη του "Ναι" στο δημοψήφισμα επέτρεψε στην τουρκική κυβέρνηση να παίξει το χαρτί του εθνικισμού, το οποίο είναι επίσης ένα από τα κύρια εργαλεία της εκστρατείας των δυνάμεων υπέρ του "Ναι" στην Τουρκία.

Επίσης, έρχεται σε μια εποχή που η Μέρκελ δεν θέλει να αντιδράσει υπερβολικά από τον φόβο μήπως καταρρεύσει η συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας για το Προσφυγικό. Νομίζω ότι η στάση "περιμένουμε να δούμε" της γερμανικής πλευράς αντανακλά την πραγματικότητα ότι αν κερδίσει το "Ναι" στο δημοψήφισμα συνομιλητής θα εξακολουθήσει να είναι ο πρόεδρος Ερντογάν. Το ίδιο σενάριο θα εκτυλιχθεί στην Ολλανδία, αν και εκεί ο πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε και το (κεντροδεξιό) κόμμα του πιθανότατα να αντιδράσουν πιο ηχηρά λόγω της ανόδου τού (ακροδεξιού, εθνολαϊκιστή, αντιευρωπαϊστή) Χερτ Βίλντερς.

Παρ' όλα αυτά, η βαριά ρητορική από τον τούρκο πρόεδρο συμβάλλει σε ένα όλο και πιο αρνητικό πολιτικό κλίμα μεταξύ της Γερμανίας και της Τουρκίας, με δεδομένη και τη φυλάκιση του Ντενίζ Γιουτζέλ, τουρκογερμανού ανταποκριτή της εφημερίδας "Die Welt" στην Τουρκία» εκτιμά ο Δ. Τριανταφύλλου.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Των Αλέξανδρου Δρίβα και Δημήτρη Τσαϊλά 

Ο παλιός – καλός, φρενήρης «Σουλτάνος» είναι ξανά μαζί μας. Ο Τούρκος πρόεδρος ξεκίνησε να μετράει αντίστροφα για το Απριλιανό του δημοψήφισμα για το οποίο, θα κάνει τα πάντα να το κερδίσει. Στις διεθνείς σχέσεις, η επιρροή των προσώπων είναι τόσο καθοριστική, όσο το επιτρέπουν οι παράγοντες που περιορίζουν αυτήν την επιρροή. Συνδυασμός εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων, καθιστά τον Τούρκο Πρόεδρο να έχει έρθει σε δύσκολη θέση και αυτό να το δείχνει, «επιτιθέμενος».

Η Τουρκία, είναι μια χώρα που από το 1923 εξάγει τις εσωτερικές της κρίσεις. Αυτή τη φορά όμως, η περίφημη τουρκική ρήση που κοσμεί το έμβλημα της τουρκικής δημοκρατίας «ειρήνη σε μας, ειρήνη σε όλον τον κόσμο», γίνεται πράξη με την Ευρώπη. Γιατί; Γιατί η Ε.Ε, είναι ο πιο αδύναμος κρίκος του περιφερειακού συστήματος στο οποίο δρα η Τουρκία. Τα οφέλη που προσδοκά να πάρει ο Erdogan από την ύψωση του τουρκικού λάβαρου εναντίον της «χριστιανικής λέσχης», όπως συνήθιζε να αποκαλεί την Ε.Ε, είναι αρκετά και αφορούν βέβαια και την Ελλάδα.

«Τσίμπησαν» οι Ευρωπαίοι;

Οι χαρακτηρισμοί που δέχεται ο Τούρκος Πρόεδρος, έχουν αρχίσει να γίνονται προσωπικοί. Κανένας χαρακτηρισμός δεν αφορά την πολιτική. Η Ε.Ε, όπως καλά θυμόμαστε έχει φτάσει σε μια κατάσταση όπου αξιωματούχοι αυτής, ξεκολλούσαν το καλοκαίρι με μανία ταμπελάκια του Ηνωμένου Βασιλείου μετά το βρετανικό δημοψήφισμα. Στην πολιτική, τα υποκείμενα και συνάμα, αντικείμενα είναι τα διακυβεύματα, δηλαδή, τα συμφέροντα. Ο Τούρκος Πρόεδρος, μόνο «ψυχοπαθής» δεν είναι. Είναι πολύ εύστροφος και θα βγει κερδισμένος.

Η βούληση κρατών όπως της Αυστρίας, (που μόλις και μετά βίας γλίτωσε μια ακροδεξιά κυβέρνηση) της Ολλανδίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας να «μειώσουν» την ακροδεξιά και να εξασφαλίσουν μέλλον (οι τρεις χώρες, πλην της Αυστρίας, έχουν εκλογές προσεχώς ενώ η Βιέννη, έχει μια ισχυρή ακροδεξιά αντιπολίτευση) για τις υφιστάμενες κυβερνήσεις, κινδυνεύει να έρθει γυρίσει μπούμερανγκ. Ας δούμε τους λόγους για τους οποίους ο Erdogan επέλεξε να βαπτίζει «ναζί» οποιαδήποτε κυβέρνηση στην Ευρώπη δεν του επιτρέπει να «χωροστατήσει» σε προ-δημοψηφισματικές ομιλίες.
  1. Ο Erdogan βρίσκεται σε δύσκολη θέση στη Συρία. Η οικονομία της Τουρκίας έχει πάψει να του δίνει «άλλοθι» και οι Τούρκοι πολίτες που δεν τον επιθυμούν, αυξάνονται.
  2. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Τουρκία σε συνδυασμό με την αναζωπύρωση του Κουρδικού, τον εγκλωβισμό στη Συρία και τα «απόνερα» του αποτυχημένου πραξικοπήματος του περασμένου καλοκαιριού, έχουν φθείρει πολύ την κυβέρνηση του ΑΚΡ.
  3. Η προσπάθεια «υιοθέτησης-δορυφοριοποίησης» του ΜΗΡ από το ΑΚΡ, αναγκάζει τον Τούρκο Πρόεδρο να προβεί σε εκφορά «εθνικιστικού λόγου». Το καλό momentum για την Τουρκία που άφησε η εμμονή της κυβέρνησης Οbama αναφορικά με τη λύση του Κυπριακού, ο Erdogan το θυσίασε για να μη φανεί ότι υποχωρεί μπροστά στις Ελληνο-Κυπριακές αξιώσεις.
  4. Η τελευταία συνάντηση Τούρκων αξιωματικών με Ρώσους και Αμερικανούς ομολόγους, άφησαν αμηχανία στην Τουρκία που διαπιστώνει πως όσο και αν προσπαθεί να μπει ανάμεσα (ως διακύβευμα) στις δύο μεγάλες δυνάμεις, τις βλέπει να συμφωνούν ως προς τη στήριξη των Κούρδων της Συρίας.
  5. Ο Erdogan δε θα πούλαγε αυτή τη στιγμή «αντιαμερικανισμό». Πρώτον καθώς τον «πούλησε» το περασμένο καλοκαίρι με το αποτυχημένο πραξικόπημα. Δεύτερον γιατί θα ασχοληθεί με το ζήτημα «έκδοσης Γκιουλέν» την τελευταία εβδομάδα του δημοψηφίσματος. Τρίτον, βλέπει πως δεν μπορεί να «ερεθίσει» περαιτέρω τα αμερικανικά αντανακλαστικά μιας νέας κυβέρνησης η οποία έχει πολύ πιο επιθετική πολιτική απέναντι στη χρήση του πολιτικού ισλάμ και στο φανατισμό που αυτό μπορεί να προκαλέσει.
Η Βαβέλ της Ε.Ε, πάντα ο αγαπημένος «όμηρος» της Τουρκίας

Στις διεθνείς σχέσεις, η κάθε χώρα προσπαθεί να προωθήσει τα συμφέροντά της σε ευνοϊκές περιστάσεις γι’ αυτήν. Με άλλα λόγια, σε περιστάσεις που η ανισότητα ισχύος, βρίσκεται υπέρ της. Η Ε.Ε, εδώ και αρκετά χρόνια μοιάζει με μια Βαβέλ όπου η εξωτερική της πολιτική είναι απούσα και αναλώνεται σε πειράματα όπως αυτό που λαμβάνει χώρα με το προσφυγικό όπου χρειάστηκε η εμπλοκή του ΝΑΤΟ για να μην είναι η Ε.Ε στο έλεος των τουρκικών εκβιασμών. Τότε, ο Πρόεδρος του αμιγώς Κοινοτικού οργάνου (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) Γιούνκερ, αναρωτιόταν για τους «καβγάδες» μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας για τα χωρικά ύδατα. Η Ε.Ε, έχοντας μάθει να λύνονται τα προβλήματά της από τις ΗΠΑ και από το ΝΑΤΟ, σήμερα, διαπιστώνει πως το υπερατλαντικό τηλέφωνο έχει συχνά το καλώδιο τραβηγμένο από την πρίζα.

Εκατομμύρια Τούρκοι υπήκοοι, ζουν στην Κεντρική και Βορειοδυτική Ευρώπη. Για τον Τούρκο Πρόεδρο, ο ερεθισμός του συναισθήματος νοσταλγίας για «την μητέρα πατρίδα που βάλλεται από τη χριστιανική λέσχη της Ε.Ε και φιμώνει τη φωνή του ηγέτη της μητέρας Τουρκίας» είναι μονόδρομος. Αν το δημοψήφισμα χαθεί, τουλάχιστον θα έχει ήδη βρει τον «φταίχτη». Υπεύθυνη, θα είναι η Ε.Ε για τον Τούρκο Πρόεδρο.

Τρίβουν τα χέρια οι ακροδεξιοί κύκλοι της Ευρώπης

Η ακροδεξιά στην Ε.Ε, έχει αρχίσει να αυξάνεται σταθερά εδώ και δέκα έτη. Το μύθευμα που θέλει χώρες με έντονα οικονομικά προβλήματα να ρέπουν σε ακροδεξιά κινήματα, έχει αποκαλυφθεί. Ακόμη και σκανδιναβικές χώρες έχουν αρχίσει να μετρούν διψήφια νούμερα στα ακροδεξιά κόμματα-κινήματα. Χώρες όπως η Γαλλία, έχουν παγιωμένα τέτοια κόμματα όπως αυτό της Marinne Le Pen που διεκδικούν την εξουσία. Μπορεί οι υφιστάμενες κυβερνήσεις στην Ευρώπη να ανακόπτουν προσωρινά τα ακροδεξιά ρεύματα όμως η μακροπρόθεσμη αύξηση της επιρροής τους, είναι δεδομένη καθώς ειδικά αν χάσει ο Τούρκος Πρόεδρος το δημοψήφισμα, θα αρχίσει να απευθύνεται στις θρησκευτικές διαφορές και να απευθύνεται όχι μόνο σε Τούρκους αλλά και σε μουσουλμάνους.

Σε αυτήν την περίπτωση, ο Erdogan, βγαίνει κερδισμένος καθώς γνωρίζει πως πιθανές εντάσεις που αφορούν τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, θα καθιστούν την Τουρκία απαραίτητη για την Ε.Ε. Πιο συγκεκριμένα, για μια τέτοια Ε.Ε που είναι ανήμπορη να δράσει αποφασιστικά στη Συρία αλλά και να στηρίξει την Ελλάδα η οποία θα μπορούσε να μειώσει την ευρωπαϊκή εξάρτηση (ειδικά στο προσφυγικό) από την Τουρκία. Στην Ε.Ε, δεν πρέπει να συνδέονται ή να «συμψηφίζονται» προβλήματα και πιθανές λύσεις αυτών. Το μόνο κοινό που οφείλουν να έχουν όλα τα προβλήματα της Ε.Ε, είναι ένα: Οτι δεν λύνονται. Ένα από τα θετικά της «διεθνοποίησης» του τουρκικού δημοψηφίσματος με την πύρινη ρητορική του Τούρκου Προέδρου, είναι πως φαίνεται ότι προκρίνει την λύση της έντασης με την Ε.Ε παρά το ρίσκο εμπρησμού στο Αιγαίο. Ωστόσο, δεν πρέπει ούτε αυτό να αποκλείεται καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η έκβαση του δημοψηφίσματος δε θα είναι θετική για τον Εrdogan. Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει αποδείξει οτι κάνει ό,τι νομίζει απαραίτητο προκειμένου να υλοποιήσει τα σχέδιά του και αυτή τη στιγμή, στόχος του είναι η πλήρης και δια παντός αποκεμαλικοποίηση της Τουρκίας μέσα από την πολιτειακή αλλαγή την οποία προσδοκά από την έκβαση του δημοψηφίσματος του Απριλίου. Το ότι ο Erdogan επιλέγει να διαμορφώσει κλίμα με την Ε.Ε από το να δημιουργήσει –προς το παρόν- μια ένταση στο Αιγαίο, σημαίνει πολλά για την Ε.Ε.

Το πρόβλημα της ΕΕ είναι ότι έχει την ικανότητα, αλλά δεν έχει τη βούληση να σκέφτεται στρατηγικά. Η ΕΕ είναι αναμφισβήτητα ένας σημαντικός οικονομικός και πολιτικός παράγοντας της διεθνούς κοινότητας, μπορεί να διαμορφώσει ουσιαστικές σχέσεις με το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Διαθέτει εμπορική δύναμη, σημαντικό ρόλο της σε πολλούς διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς, καθώς και μια σχετική μόχλευση ώστε να θεωρηθεί ως ένας σημαντικός παίκτης στη διεθνή σκηνή.

Γιατί, λοιπόν, η ΕΕ πολύ συχνά δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται σταθερά πίσω από τα γεγονότα, όταν πρόκειται για την παρουσίαση ενός στρατηγικού οράματος; Μάλλον επειδή στη στρατηγική απαιτεί μια βαθιά και σταθερή κατανόηση του τι συνεπάγεται ο ρόλος και η ισχυρή πολιτική βούληση για να γεμίσεις τα δημιουργούμενα κενά. Από αυτή τη διπλή προοπτική, η ΕΕ εξακολουθεί πολύ να υστερεί, καθώς τα κράτη μέλη της είναι διαιρημένα στο σκληρό και μαλακό πυρήνα της Ευρώπης, και τα θεσμικά όργανα που έχουν έδρα στις Βρυξέλλες είναι πολύ αδύναμα για να γεφυρώσουν αυτό το χάσμα.

Αυτή η πραγματικότητα θα εξακολουθήσει να υπάρχει για πάντα; Όχι απαραίτητα, αλλά για να κινηθούμε προς μια πιο γεωπολιτική Ευρώπη θα απαιτήσει μια σαφή δέσμευση από όλους τους Ευρωπαίους εταίρους προς μια πιο κατηγορηματικά ολοκληρωμένη εξωτερική πολιτική της ΕΕ.

* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α. και ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η νέα στρατηγική θεώρηση των ΗΠΑ στον κόσμο

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, με βάση τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί πλέον στον πλανήτη και την ουσιαστική αποτυχία της στρατηγικής που εφαρμόστηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ξεκινούν την εφαρμογή ενός νέου δραστικά διαφορετικού, από αυτό που έχουμε συνηθίσει, στρατηγικού πλαισίου, το οποίο έχει αρχίσει να σκιαγραφείται σε κάποιες αναλύσεις και έχει προδιαγράψει με αλλεπάλληλες συνεντεύξεις του το τελευταίο διάστημα ο γκουρού της διεθνούς στρατηγικής σκακιέρας, Χένρι Κίσινγκερ.

Ένα παράδειγμα της πορείας προς μια νέα παγκόσμια στρατηγική θεώρηση από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών αποτελεί το γεγονός ότι μια από τις πρώτες ενέργειες του Προέδρου Τράμπ στο χώρο της διεθνούς στρατηγικής ήταν η αποχώρηση από την εμπορική συμφωνία Trans Pacific Partnership (TPP). Η απόφαση αυτή προκάλεσε τη δυσαρέσκεια στενών και παραδοσιακών συμμάχων των ΗΠΑ, όπως η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, με τις δύο χώρες να αναζητούν τρόπους να προχωρήσει η συμφωνία χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πιο συγκρατημένη ήταν η αντίδραση της Ιαπωνίας, με δεδομένο ότι προεκλογικά, αλλά και αμέσως μετά τις εκλογές ο Πρωθυπουργός Άμπε, φρόντισε να έχει συναντήσεις με τον Ντόναλντ Τράμπ και να τοποθετήσει τη χώρα του από πολύ νωρίς στην εκκίνηση της νέας θεώρησης της Ουάσιγκτον.

Μια ματιά στο παρακάτω χάρτη δείχνει ποια ήταν η στρατηγική θεώρηση των ΗΠΑ σε παγκόσμια κλίμακα κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Οι χώρες με το σκούρο μπλε χρώμα, αποτελούσαν αυτό που η Ουάσιγκτον έβλεπε ως ζωτικό της χώρο, κοινώς γειτονιά της. Το ανοικτό μπλε ήταν το μπλοκ των στενών συμμάχων που είχε προκύψει από το σύστημα που διαμορφώθηκε στο Bretton Woods, το 1945. Το πορτοκαλί ήταν οι ανταγωνιστές – εχθρός και το γαλάζιο το έδαφος όπου διεξάγονταν η μάχη για την επικράτηση. Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν παγκόσμιας κλίμακας, και όλα ήταν μέσα στο παιχνίδι.

Όλα είχαν τη σημασία τους. Αυτό πλέον δεν ισχύει και όλα αλλάζουν.

Η εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ στην Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας στρατηγικής θεώρησης των Ηνωμένων Πολιτειών σε παγκόσμια κλίμακα, η οποία θέτει τέρμα στη στρατηγική θεώρηση που είχε διαμορφωθεί μετά το Δεύτερο παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν θα πρέπει να προκαλεί εντύπωση σε κανέναν το γεγονός ότι ορισμένες από τις επαφές του νέου Αμερικανού Προέδρου, με παραδοσιακούς συμμάχους της Ουάσιγκτον ήταν λίγο επεισοδιακές, και θα συνεχίσουν, για ένα διάστημα, να είναι.

Η νέα στρατηγική θεώρηση των ΗΠΑ θα μπορούσε να αποτυπωθεί στον παρακάτω χάρτη.

Από το τέλος της κυβέρνησης του πατέρα Τζόρτζ Μπούς και την αποκαλούμενη Νέα Τάξη Πραγμάτων, η εμπλοκή της Ουάσιγκτον σε παγκόσμια κλίμακα εξελίχθηκε σταδιακά σε μια προσπάθεια απεμπλοκής από τον παγκόσμιο ρόλο. Το κομβικό γεγονός των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, περιέπλεξε τα πράγματα και ανέκοψε την πορεία αυτή με τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα.

Με απλά λόγια οι ΗΠΑ από τότε μέχρι σήμερα ψάχνονται και στην ουσία η αποστολή για διαμόρφωση μιας νέας στρατηγικής θεώρησης έχει, μέχρι σήμερα, αποτύχει.

Η προσπάθεια απέκτησε νέα ώθηση με την κατάρρευση της Lehman Brothers και την οικονομική κρίση του 2008 και τώρα υπό την Προεδρία Τράμπ, οι μηχανές έχουν πάρει μπροστά στο φουλ.

Στο νέο χάρτη το χρώμα που κυριαρχεί είναι το γκρίζο. Υπάρχουν πολλά σημεία στον πλανήτη που πλέον η Ουάσιγκτον δεν έχει λόγο να παίξει ή θα αρχίζει να εξετάζει το πώς θα παίξει. Το μπλε απεικονίζει τις χώρες που θα συνεχίσουν να έχουν μια στενή – εποικοδομητική σχέση με τις ΗΠΑ αποτελώντας το ζωτικό χώρο τους.

Οι συνδέσεις των ΗΠΑ μετατοπίζονται πλέον, και με δεδομένο ότι η σταθερότητα που είχε επιβάλλει η Ουάσιγκτον αμέσως μετά τον πόλεμο, από το 1945 μέχρι σήμερα ήταν σχεδιασμένη για τη μάχη του Ψυχρού Πολέμου, δεν υπάρχουν πλέον κομμάτια αυτής της στρατηγικής θεώρησης που θα διατηρηθούν χωρίς σοβαρή προσπάθεια τόσο από την Ουάσιγκτον, όσο και από τους εταίρους που θα καθίσουν στο τραπέζι.

Η Ευρώπη και κυρίως η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντιμετωπίζει κρίση θεσμών και ταυτότητας, γιαυτό και θα αποτελέσει ένα μεγάλο ερωτηματικό στα αμέσως επόμενα χρόνια. Εδώ, θα μπορούσε με ασφάλεια να πει κανείς ότι, μετά το Brexit και την αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας, από την ΕΕ, η Ουάσιγκτον θα μπει σε μια διαδικασίας case by case, στις σχέσεις της με τις ευρωπαϊκές χώρες. Εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι το ερώτημα της σχέσης με τη Γερμανία. Μια πρώτη γεύση για αυτό θα πάρουμε από τη συνάντηση Τράμπ – Μέρκελ στο Λευκό Οίκο.

Η Ρωσία ήταν και παραμένει μια αντίπαλος για τις ΗΠΑ. Πρόκειται για μια πυρηνική δύναμη η οποία λόγω θέσεως στο χάρτη, παίζει σε όλα τα επίπεδα, με αποτέλεσμα να είναι ένας διαρκής πονοκέφαλος για την Ουάσιγκτον.

Μεγάλο είναι το παιχνίδι που θα παιχτεί, και ήδη έχει αρχίσει να παίζεται, στην Αφρικανική Ήπειρο. Τα συμφέροντα είναι μεγάλα και οι προεκτάσεις του εν λόγω γεωστρατηγικού παιχνιδιού έχουν, αν κα δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, παγκόσμιες προεκτάσεις.

Ανατροπή των μέχρι σήμερα δεδομένων έχουμε και την κρίσιμη για την Ελλάδα περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου – Μέσης Ανατολής. Τα επόμενα χρόνια στην περιοχή αυτή θα έλθουν τα πάνω κάτω και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά, χωρίς να είναι καθόλου βέβαιο που θα κάτσει η μπίλια. Ακόμα και η στενότατη σχέση, με το Ισραήλ, αν και πολύ δύσκολα θα διαταραχθεί δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι δεν θα περάσει από κάβους αναταραχής.

Η Τουρκία, αν και στην παρούσα φάση αλλά και μεσοπρόθεσμα, λόγω της συγκυρίας, θα περάσει ένα διάστημα αμοιβαίου φλερτ με την Ουάσιγκτον, είναι σχεδόν βέβαιο ότι στο τέλος θα περάσει στην κατηγορία των αντιπάλων – προβληματικών χωρών.

Το ίδιο ισχύει και για την ευαίσθητη περιοχή του Περσικού Κόλπου. Η σκληρή παρτίδα πόκερ εκεί έχει ανάψει και η παρουσία του Ιράν, λόγω και του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης, με αποτέλεσμα να είναι ένα από τα σημεία αιχμής της νέας εποχής στη νέα στρατηγική θεώρηση των ΗΠΑ.

Εκεί όμως που πραγματικά οι Ηνωμένες Πολιτείες αναμένεται να δώσουν τεράστια έμφαση είναι το στρατηγικό θέατρο Ασίας – Ειρηνικού. Η Βόρεια Κορέα, αναμφίβολα, θα αποτελέσει το πρώτο μεγάλο τεστ για τον Πρόεδρο Τράμπ και την κυβέρνησή του. Ακόμα και η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα, αν και χώρες μεγάλου ενδιαφέροντος για την Ουάσιγκτον, θα αποτελέσουν σημεία όπου θα απαιτηθεί σοβαρή ενασχόληση.

Η Κίνα, είναι σίγουρα μια πολύ δύσκολη εξίσωση και βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας. Σε οικονομικό, στρατιωτικό, τεχνολογικό και διαστημικό επίπεδο, είναι χώρα απέναντι στην οποία η Ουάσιγκτον είναι υποχρεωμένη να παίξει μια πολύ σκληρή παρτίδα σκάκι υψηλής στρατηγικής.

Η Ινδία επίσης, μπαίνει γερά στο παιχνίδι της νέας γεωστρατηγικής θεώρησης, με φιλικό πρόσημο για τις ΗΠΑ, χωρίς όμως να αποκλείονται εκπλήξεις.

Στη Λατινική Αμερική το παιχνίδι έχει ανοίξει πλήρως οπότε όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά.

Όσο αφορά την Κούβα, αποτελεί πλέον μονόδρομο αργά ή γρήγορα να περάσει στη σφαίρα επιρροής της Ουάσιγκτον.

Η Αυστραλία, παραδοσιακή σύμμαχος των ΗΠΑ, μπαίνει και αυτή στην κατηγορία open to a new deal, για τις ΗΠΑ.

Παρόλα αυτά, καθώς εισερχόμαστε στην εποχή της νέας παγκόσμιας στρατηγικής θεώρησης από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών, έχουμε κάποιες πρώτες αποχρώσεις ενδείξεις.

Η Ευρώπη – Ευρωπαϊκή Ένωση, συνεχίζει να αποδεικνύει ότι δεν έχει πάρει το μήνυμα με αποτέλεσμα να οδηγείται σε στρατηγική περιθωριοποίηση στο νέο σκηνικό. Η Μεγάλη Βρετανία, στη μετά Brexit εποχή, έχει αντιληφθεί πάρα πολύ καλά που και πως θα παιχτεί το παιχνίδι. Όπως ήδη ανέφερα, η Ιαπωνία, έχει κατανοήσει πλήρως ότι το παιχνίδι στη νέα εποχή θα είναι διμερές και θα υπάρχει η λογική δώσε για να πάρεις.

Χώρες, για παράδειγμα, όπως η Αυστραλία, βρίσκονται κάπου στη μέση, και πολύ σύντομα θα επανέλθουν στο εσωτερικό κλαμπ της συνεννόησης με τις ΗΠΑ.

Συμπερασματικά, καμία σχέση, καμία συμμαχία, καμία εμπορική συμφωνία, δεν είναι πλέον εξασφαλισμένη. Η Ουάσιγκτον έχει αποφασίσει να αναμορφώσει τη στρατηγική της θεώρηση και δεν υπάρχει τίποτα που να αποτελεί εικόνισμα. Ιστορικά, για όσους θυμούνται, οι ΗΠΑ τα τρία πρώτα χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου δεν είχε εμπλοκή. Παρόλα αυτά στο τέλος, ηγήθηκε της απόβασης στη Νορμανδία και έριξε πυρηνικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Αν και δεν ενδιαφέρονταν για την Κορέα, στο τέλος ενεπλάκη με εκατοντάδες χιλιάδες στρατεύματα σε πόλεμο με την Κίνα. Μέχρι τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου αντιμετώπιζε με συμβατικό τρόπο την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Κατόπιν των επιθέσεων προχώρησε σε δυο πολέμους και σε επεμβάσεις σε δεκάδες χώρες.

Ιστορικά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ενδιαφέρονται, μέχρι να ενδιαφερθούν. Η θέση τους στον παγκόσμιο χάρτη και οι δυνατότητες που παρέχει η στρατιωτική τους μηχανή, τις καθιστούν γεωστρατηγικό παίκτη που μπορεί να επέμβει σε θέματα τα οποία είναι εξαιρετικής σημασίας για κάθε χώρα στον πλανήτη, σε διάστημα ολίγων ημερών.

Αυτή τη στιγμή η Ουάσιγκτον βρίσκεται στην αρχή μια διαδικασίας επανεξέτασης, με τις γκρίζες ζώνες στο παγκόσμιο χάρτη να κυριαρχούν. Το πώς θα διαμορφωθούν τα νέα χρώματα στον παγκόσμιο χάρτη και το πόσο επίπονος θα είναι αυτός ο επαναπροσδιορισμός, θα αρχίσουμε να το βλέπουμε και να το νιώθουμε τους αμέσως επόμενους μήνες και χρόνια.

Καλώς ήλθατε στην εποχή του γκρίζου!

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου