Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Ιουν 2015

Η παγκόσμια οικονομία διατρέχει τον κίνδυνο να αντιμετωπίσει «αναταραχή» εάν η Ελλάδα και οι διεθνείς πιστωτές της δεν καταλήξουν σε μια συμφωνία, προειδοποίησε σήμερα η Τζάνετ Γέλεν, η πρόεδρος της FED, της ομοσπονδιακής κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ.

«Εάν υποτεθεί ότι δεν επιτυγχάνεται συμφωνία, προβλέπω μια ενδεχόμενη αναταραχή, η οποία θα μπορούσε να επηρεάσει τις οικονομικές προοπτικές στην Ευρώπη και στις χρηματαγορές σε παγκόσμιο επίπεδο» ανέφερε η Γέλεν κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Λαζάρου

Ζούμε τις καλύτερες εποχές προπαγάνδας και "δουλέματος". Οι τίτλοι των συστημικών εφημερίδων τα έχουν δώσει όλα. "Μη επίτευξη συμφωνίας σημαίνει Grexit", "Η Ελλάδα ένα βήμα πριν τον γκρεμό", "Αντιστέκεται η κυβέρνηση", "Όλοι εναντίον της Ελλάδας". Ανάμεσα σε αυτά τα τρομακτικά έρχεται και δένει το γλυκό με δύο διαδηλώσεις που προγραμματίζουν οι Συριζαίοι για το διήμερο. Με την πρώτη " Η διαπραγμάτευση είναι στα χέρια μας" και με την δεύτερη "Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη", θα γίνει ο χαμός!

Η Αυτοκρατορία της Παπαροφιλολογίας, της Ξεκωλοεπανάστασης και της πολιτικοκοινωνικής γραμμής της πλειοψηφίας των πολιτών και των κομμάτων: Σφάξε με, Ευρώπη μου, ν' αγιάσω!

Ποτέ άλλοτε η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν είχε τόσο αντιπροσωπευτικούς εξουσιαστές όσο αυτή την εποχή. Φίλιωσαν όλοι κι αγαπήθηκαν, αγκαλιάζονται δεξιοί, αριστεροί, μερκελιστές και φιλοαμερικανάκια για τον αγώνα του ΕΥΡΩ.

Ξέραμε αγώνες απελευθερωτικούς, αντιστασιακούς, ιδεολογικούς αλλά αγώνες για ένα κέρμα δεν ξανάγιναν στην ιστορία. Έφτασαν οι Γερμανοί βουλευτές να φωνάζουν μέσα στη βουλή των Ναζί "οι Έλληνες συνταξιούχοι θέλουν την σύνταξη σε ευρώ, όχι σε δραχμές". Α, ρε περήφανα γηρατειά χωρέσατε δεκαετίες δουλειάς, αγώνων και υπομονής σε μια χούφτα ευρώ. Αυτή κι αν είναι αξιοπρέπεια.

Αμ το άλλο! Τσίπρας, Θεοδωράκης, Μπακογιάννη, Γεννηματά στον αγώνα δημιουργίας Εθνικού Μετώπου.
Πώς ήταν τα παλιά τα χρόνια το Απελευθερωτικό, ε τώρα θα έχουμε το Ευρωπαϊκό!
Θα είναι Εθνικό Ευρωπαϊκό Μέτωπο.
Τζάμπα διαλαλεί σε όποια κάμερα βρεθεί ο Βαρουφάκης πως η Ευρώπη είναι η πατρίδα μας και την λύση θα μας την δώσει η ηγέτιδα Μέρκελ;!
Όσο κι αν κάθεται ο φον Βαρουφάκεν οκλαδόν για να ακούσει συγκινημένος τον ηγετικό Τσίπρα, το μέσα του ουρλιάζει: "Χάιλ, Μέρκελ".

Τι κάναμε εμείς εδώ σε αυτό τον τόπο μέχρι το 1979 όπου ο Καραμανλέας μάς έχωσε στην ΕΟΚ; Τίποτε δεν κάναμε, αντιθέτως με το που γίναμε Ευρώπη θαυματουργήσαμε. Μέσα σε μια δεκαετία από το '80 μέχρι το '90 σταματήσαμε βιομηχανίες, βιοτεχνίες, γεωργία, κτηνοτροφία, πολιτισμό, υψηλού επιπέδου τουρισμό και γίναμε εξελιγμένοι.
Από το 2002 και μετά που ο Σημιτέκωλος μας έφερε το ευρώ, γίναμε άλλη χώρα. Εμείς δεν είχαμε πια ταυτότητα στην τσέπη μας να αποδεικνύει ότι είμαστε Έλληνες, είχαμε Ευρώ που αποδείκνυε ότι είμαστε Ευρωπαϊκά επιδοτούμενα λαμόγια. Ανάβαμε καντήλι στον Όσιο πακετοΝτελόρ και στην Αγία ΕΣΠΑ.
Κατεβάσαμε τον εσταυρωμένο και ανεβάσαμε εστΕΥΡΩμένο. Πάνε και τα Ελληνοχριστιανικά πατριδοκάπηλα ιδεώδη της νοικοκυροσύνης: Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια, αντικαταστάθηκαν από το Ευρώπη- Επιδότηση- Διορισμό. Οι νοικοκυραίοι δεν κάνουν τον σταυρό τους πια, κάνουν τον Ευρώ τους.
Τα νέα ιδεώδη έβαλαν κάτω από την σκέπη τους ακόμη και αριστερούς ανθρώπους που σκίζουν την κιλότα τους για το Ευρώ.
Μια είναι η θρησκεία, η Ευρωλαγνεία.
Δεν είμαστε στον γκρεμό, είμαστε στο σημείο του μεγάλου γέλιου. Του σπαρταριστού γέλιου.

Οι φωτογραφίες του διημέρου Επανάστασης των Συριζαίων θα μείνουν στην Ιστορία σαν εκείνες των Δεκεμβριανών, ή τις άλλες μετά την δολοφονία του Πέτρουλα, του Λαμπράκη, του Παναγούλη.

Τέτοιες χαζομάρες έκαναν αυτοί οι Έλληνες προ του 1979 και μας κρατούσαν μακρυά από το ιδανικό του ευρώ.
Ευρωμαζοχισμός μετά ευρωσαδισμού. Ευρωπαίοι μη μας λιθοβολείτε!
Ευρωβολείστε μας.

Μακάρι να υπήρχε μία κάμερα ή ένα κρυφό μικρόφωνο στα κέντρα αποφάσεων και στο τηλέφωνο του πρωθυπουργεύοντος να ακούγαμε και να βλέπαμε τα γέλια που ρίχνουν μεταξύ τους με τους Ελληνοευρωπαίους που χέζονται και μόνο στην ιδέα ότι αύριο δεν θα έχουμε ευρώ.
Να μαθαίναμε τι κονομάνε από την στημένη υπόθεση των διαπραγματεύσεων Ευρωπαίοι ηγέτες, εντόπιοι διορισμένοι έπαρχοι, τραπεζίτες και διεθνή κοράκια στα ανεπίσημα χρηματιστήρια που παίζουν την ευρωαγωνία σου.

Τελικά, μετά τις τελευταίες συζητήσεις που γίνονται μεταξύ Ευρωελλήνων στο δρόμο μέχρι και στα υψηλά κλιμάκια των Ευρωκομμάτων το θέμα δεν είναι το χρέος, είναι η παραμονή μας στην Ε.Ε.
Χρεώστε μας όσο γουστάρετε, αρκεί να μην μας πουν Βαλκάνιους και Ασιάτες.
Δεν περνά από το μυαλό του ελληνίσκου ευρωλάγνου η πιθανότητα να λέγεται Έλληνας.
Ο κομπλεξισμός του δεν τον αφήνει να δει την αλήθεια.

Ούτε θα πεινάσει, ούτε θα διψάσει, ούτε θα πεθάνει, ούτε τίποτε δεν θα πάθει κανείς, αν μάς έκαναν την χάρη να μάς αφήσουν εκεί που μάς βρήκαν. Στο 1979. Μόνο που πρέπει ο Έλληνας να δουλέψει μια φορά μετά από δεκαετίες, όχι για τα βίτσια του αλλά για την χώρα του.

Μα τι λέω τώρα;
Ποιος την χέζει την χώρα μπροστά στην Ευρωχώρα;
Ό,τι φάτε, ό,τι πιείτε κι ό,τι αρπάξει ο Ευρωκώλος σας.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί να αρπάξει πολλά μασούρια με κέρματα του Ευρώ.
Ευρωκουμπαράς, αυτό κατάντησες και έχεις πραγματικά μεγάλη πλάκα.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Προετοιμασίες για έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη κάνει το Βερολίνο όπως φέρεται να δήλωσε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σύμφωνα πηγές που επικαλείται το Bloomberg.

Ο δημοσιογράφος του πρακτορείου, Μπρένταν Γκρίλεϊ επεσήμανε ότι δύο βουλευτές της Bundestag ανέφεραν ότι Γερμανός υπουργός τούς διενήνυσε ότι η κυβέρνηση της χώρας επεξεργάζεται σχέδια για το ενδεχόμενο αποτυχίας των διαπραγματεύσεων Αθήνας – δανειστών μέχρι τις 30 Ιουνίου.

Συνεπώς, όπως είπαν οι δύο βουλευτές που συμμετείχαν στην κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση της Επιτροπής Οικονομικών, ο Σόιμπλε είπε ότι «τίποτα δεν είναι έτοιμο για να καταλήξουμε σε μια απόφαση αύριο».

Νωρίτερα, ανώτερος αξιωματούχος της ευρωζώνης κατέβασε αισθητά τον πήχη των προσδοκιών για επίτευξη ουσιαστικής προόδου στο ελληνικό ζήτημα κατά τη διάρκεια της αυριανής συνεδρίασης του Εurogroup.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, στην αυριανή συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης δεν αναμένεται κάποια σημαντική εξέλιξη προς την κατεύθυνση της συμφωνίας, ενώ πρόσθεσε ότι η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο της Ελλάδας.
 
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο ελληνικός λαός πήρε (μέσω των «νόμιμων» αντιπροσώπων του) εντόκως τα χρήματα που χρωστάει και πρέπει να τα επιστρέψει. Το ότι όμως τα πήρε από ιδιωτικές τράπεζες και με το ελληνικό δίκαιο και τώρα θα πρέπει να τα επιστρέψει σε κράτη και μάλιστα με το αγγλικό δίκαιο, γι’ αυτό το πρωτοφανές στα παγκόσμια ιστορικά χρονικά ανοσιούργημα, ευθύνονται οι ίδιοι οι δανειστές που το επέβαλαν και ως εκ τούτου δεν πρέπει να πάρουν ούτε ευρώ.

Η Ελλάδα πήρε τα δάνεια που τώρα καλείται να ξεπληρώσει. Κανείς δεν μας τα φόρτωσε με το ζόρι. Οι δικοί μας «νόμιμοι» πολιτικοί εκπρόσωποι τα πήραν και φυσικά η εξόφλησή τους βαρύνει εμάς τους εκπροσωπούμενους. Αυτός φίλοι μας είναι ο κοινοβουλευτισμός, με τον οποίο εξουσιαζόμαστε και στον οποίο έχουμε δηλώσει πίστη και υποταγή, αφού τον ακολουθούμε πιστά και δεν τον αμφισβητούμε. Ποτέ δεν αμφισβητήσαμε τον κοινοβουλευτισμό ως πολιτικό σύστημα και την ως εκ τούτου νόμιμη αντιπροσώπευσή μας από τους πολιτικούς που εμείς εκλέγουμε; Ποτέ δεν αναζητήσαμε τη δημοκρατία και τη συμμετοχή του λαού στην εξουσία.

Το γιατί πήρε η Ελλάδα αυτά τα δάνεια, ποιοι τα έφαγαν και ποιοι πρέπει τώρα να τα αποπληρώσουν, αυτό είναι αποκλειστική ευθύνη του ελληνικού λαού να το ψάξει, να το αποκαλύψει και να κυνηγήσει τους υπεύθυνους. Αν δεν μπορεί, δεν θέλει ή δεν του το επιτρέπουν το Σύνταγμα και οι άλλοι εσωτερικοί θεσμοί του κοινοβουλευτισμού, σε αυτό δεν του φταίνε οι ξένοι, αλλά η δική του αποδοχή αυτής της εσωτερικής «νομιμότητας» και η προσωπική του αδιαφορία που καλύπτει τα λαμόγια.

Οι ξένοι ή τρόϊκα ή δανειστές ή θεσμοί, φταίνε αλλού. Φταίνε στο ότι εκβίασαν το ψοφοδεές και εθελόδουλο ελληνικό πολιτικό σύστημα ώστε να διασώσουν τις δικές τους ιδιωτικές τράπεζες. Και δεν φτάνει ότι διέσωσαν τις τράπεζες, δεν φτάνει ότι κούρεψαν μόνο τα ομόλογα ελληνικών συμφερόντων, δεν φτάνει ότι επέβαλαν εκβιαστικά την μετατροπή του ιδιωτικού χρέους σε διακρατικό, ταυτόχρονα παριστάνουν τώρα και τους άτεγκτους δανειστές – τιμωρούς, που επιζητούν να κερδίσουν κι από πάνω τόκους, επικαλούμενοι υποκριτικά τους δικούς τους φορολογούμενους, εξαθλιώνοντας φυσικά τον ελληνικό λαό.

Το όλο πρόβλημα εστιάζεται στο τέλος τέλος στον ίδιο τον ελληνικό λαό. Στο ότι δηλαδή ο ελληνικός λαός δεν ανατρέπει το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό του σύστημα που αφενός τον έφτασε στη σημερινή χρεοκοπία, αφετέρου συνέργησε σ’ αυτή τη «βρομοδουλειά» της μετατροπής του χρέους και τώρα ούτε καν δικάζει τους υπεύθυνους αυτής της πρωτοφανούς στα παγκόσμια ιστορικά χρονικά τραγωδίας, αλλά τους έχει αφήσει ελεύθερους να κυκλοφορούν και να κουνούν το δάκτυλο, υποδεικνύοντας τον ίδιο το λαό ως υπεύθυνο…

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ανήκω στην μικρή εκείνη μερίδα των (συνειδητών, κατά το δυνατόν) Ελλήνων πολιτών που για κάποιον απροσδιόριστο λόγο δεν πάσχουν ακόμα από κατάθλιψη.
Δεν με ενδιαφέρει μια καριέρα λαμόγιου, δεν δέχομαι πως η μοίρα της χώρας μου κρίθηκε οριστικά, δεν θεωρώ πως η γενικευμένη παρακμή είναι λόγος αδράνειας.
Εξακολουθώ να προσβλέπω και να στηρίζω όποιαν προσπάθεια δείχνει να εδράζεται στην κοινή λογική, στο ήθος και στις αξίες που συγκροτούν τις κοινωνίες, διατηρώντας μια αίσθηση ρεαλισμού: δεν ξεχνώ για ποιαν κοινωνία μιλάμε και σε ποιο διεθνές περιβάλλον κινούμαστε.
Το οριακό σημείο στο οποίο έχει φτάσει η πολιτική ζωή του τόπου μας έχει αναπτερώσει τις ελπίδες μου για μία ΑΡΔΗΝ ανάταξη, μέσα από την καταστροφή της.

Ζήσαμε μετά το 1974 όλες τις εκδοχές της καθεστωτικής διαχείρισης: την συντηρητική διακυβέρνηση, την πασοκική «Αλλαγή», την μητσοτακική λαίλαπα, την εκσυγχρονιστική κλεπτοκρατία, την καραμανλική χαυνότητα, την μνημονιακή επιδρομή.
Από τον περασμένο Γενάρη δοκιμάζουμε και την συριζέικη συνταγή, που ώς τώρα περιλαμβάνει μόνο …πλασέμπο.
Επειδή όμως τα ψωμιά της δείχνουν μάλλον ευάριθμα, σύντομα θα κληθεί η κοινωνία να εκφραστεί μέσα από νέα πολιτικά σχήματα (δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα περιοριστεί σε μολυσματικά «Ποτάμια»).
Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Ο ενεργός πολίτης έχει σιχαθεί το καθεστώς σε όλες του τις εκφράσεις: τους γιούς των δοσίλογων, τους μαφιόζους ολιγάρχες, τους βαρώνους των ΜΜΕ, τα παράσιτα της ελίτ-αλήτ. Όλους αυτούς που μασκάρεψαν σε «δημοκρατία» το τσιφλίκι που κληρονόμησαν και το ξεζουμίζουν ανελέητα σαν κατοχικός στρατός. Και δυστυχώς δεν περιορίστηκαν σ’ αυτό αλλά στα πασοκικά χρόνια μετέδωσαν την χυδαία τους νοοτροπία σε μεγάλο μέρος της μικρομεσαίας τάξης, με αποτέλεσμα βλάβη ανήκεστο στο κοινωνικό σώμα.
Τι επιλέξαμε όμως ως αντίδοτο;
Κυβέρνηση βασισμένη σε έναν κομματικό χώρο που ποτέ δεν είχε οργανική σχέση με την Ελλάδα και ανέκαθεν λειτούργησε ως φορέας της κάθε τρέχουσας εθνοφοβικής ιδεοληψίας.
Βεβαίως η πραγματιστική λογική του πρωθυπουργού, ενδεχομένως και οι ανάγκες της διοίκησης του κράτους, οδήγησαν σε μια ρητορική που την λες και εθνολαϊκίστικη, μένει όμως να δούμε κατά πόσον θα προκύψουν πραγματικά κέρδη για το έθνος και τον λαό.
Κατά τ’ άλλα κλείσαμε τέσσερεις μήνες σχεδόν μηδενικού κυβερνητικού έργου, κατάσταση ενδεικτική της άγνοιας και της αμηχανίας έναντι των προβλημάτων – εκτός κι αν μετρήσουμε την …επαναπρόσληψη των σχολικών φυλάκων.
Απαντάμε έτσι σε κάποιαν από τις θανάσιμες προκλήσεις (δημογραφική συρρίκνωση, παραγωγική απίσχναση, στρατιωτική αποδυνάμωση, ηθική εξαχρείωση, διοικητική παράλυση, εκπαιδευτική ανυπαρξία, πολιτιστική μετάλλαξη) που αντιμετωπίζουμε;

Ανάμεσα στη Σκύλλα του υποκριτικού καθεστωτισμού και στη Χάρυβδη του διαλυτικού λαϊκισμού χρειαζόμαστε έναν μέσο δρόμο ευθύνης και ειλικρίνειας.
Έναν λόγο αληθινό που θα συγκεράσει τα όποια δίκια και των δύο πλευρών, χωρίς να μολύνεται από τις παθολογίες τους.
Ποιος θα το κάνει αυτό; Υπάρχουν οι άνθρωποι, δεν είναι σαν το πρόβλημα με το κουδούνι στην ουρά της γάτας.
Το πρόβλημα είναι άλλο: πώς αυτό το εγχείρημα θα το πληροφορηθεί, θα το προσέξει και θα το εμπιστευτεί ο μέσος συμπατριώτης μας, όταν λείπουν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την όποια επικοινωνιακή πολιτική;
Σ’ αυτό δυστυχώς δεν έχω καμμία απάντηση.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τό σύνθημα τῆς παραγωγικῆς ἀνασυγκρότησης πού λανσάρει ἡ συριζοανέλ Κυβέρνηση, ὅσο περνάει ὁ καιρός, δείχνει ὅλο καί περισσότερο ἁπλῶς σύνθημα. Δυστυχῶς σέ μιά συγκυρία ὅπου ἡ χώρα ἔχει ἀνάγκη ἀπό μιά ριζική μεταστροφή στήν παραγωγή καί πάταξη τοῦ παρασιτισμοῦ, οἱ ἰθύνοντες πού στελεχώνουν τήν Κυβέρνηση ἀντιπροσωπεύουν – ὡς ἄνθρωποι – τό ἀκριβῶς ἀντίθετο.
Κρατικοδίαιτοι, χωρίς ἐμπειρία στήν πραγματική οἰκονομία καί κατοικοεδρεύοντες στό κέντρο τοῦ παρασιτισμοῦ, δηλαδή ἐν Ἀθήναις, στήν καλύτερη τῶν περιπτώσεων διαθέτουν μόνο μιά θεωρητική ἀντίληψη γιά τό τί μπορεῖ νά σημαίνει τό σύνθημα τοῦ Γ. Καραμπελιᾶ πού υἱοθέτησαν.
Οἱ ἀριθμοί εἶναι εὔγλωττοι: στά 33 μέλη τοῦ Σύριζα στήν Κυβέρνηση, οἱ 18 εἶναι ἀπό τήν Ἀττική καί οἱ 13 εἶναι καθηγητές Πανεπιστημίου! Ὄχι ὅτι κι αὐτοί δέν χρειάζονται ἀλλά ποιός θά προσφέρει στόν ὅποιον σχεδιασμό μιά ἐμπειρία τῆς ἀγορᾶς, τῆς ὑπαίθρου, τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς κτλ;
Κοιτώντας τά βιογραφικά τῶν ὑπουργῶν του, πλήν ἐλαχίστων περιπτώσεων (Βαλαβάνη, Φλαμπουράρης, Σπίρτζης…) ἀδυνατεῖς νά βρεῖς κάποιον πού νά ἔχει βγάλει ἕνα εὐρώ μέ τή δουλειά του στόν ἰδιωτικό τομέα. Ἀκόμα καί στό καθ’ ὕλην ἁρμόδιο ὑπουργεῖο παραγωγικῆς ἀνασυγκρότησης μόνον ὁ Παναγιώτης Σγουρίδης (ἀπό τούς ΑΝΕΛ) ἔχει ἐπαγγελματική ἐπαφή μέ τό ἀντικείμενο!

Ἤδη ἀπό τίς τροχιοδεικτικές κυβερνητικές δηλώσεις φάνηκε ὅτι τό δημοσιοϋπαλληλικό τσιφλίκι πού γιγαντώθηκε στήν μεταπολίτευση πρόκειται νά ἐπιβιώσει.
Ὅταν οἱ πρῶτες ἐξαγγελίες τῆς νέας Κυβέρνησης ἀναφέρονται σέ ἐπαναπρόσληψη τῶν …σχολικῶν φυλάκων (ἐπιτομή τοῦ πελατειακοῦ – κηφηνοπαραγωγοῦ κράτους) κι ὄχι σέ προσλήψεις γεωπόνων ἤ νοσηλευτῶν, ὅταν πᾶνε τέσσερεις μῆνες νέας Κυβέρνησης καί δέν ἔχει ἀκουστεῖ κανένα σχέδιο παραγωγικῆς ἀνάταξης (παρά μόνο ἀνασύστασης τῆς …ΕΡΤ), ὅλα δείχνουν πώς ἀκόμη καί στήν ἰδανική περίπτωση πού ἡ διαπραγμάτευση μέ τούς πιστωτές μας τρόπῳ τινά εὐοδωθεῖ, καμμία ἀνάπτυξη δέν θά δοῦμε.
Κακά τά ψέμματα.
Μπορεῖ νά φταίει ὁ καπιταλισμός, οἱ πολυεθνικές, οἱ Ἀμερικάνοι, ὁ νεοφιλελευθερισμός, τά Μνημόνια, ἡ Τρόικα ἀλλά φταίει ἐξίσου καί τό εἶδος τοῦ κράτους πού στήσαμε.
Ἡ καταλυτική πολιτική τοῦ Πασόκ στά χρόνια τοῦ ‘80 καί ἡ συνέχιση τῆς ἴδιας πολιτικῆς ἀπό τήν ΝΔ πού ἀκολούθησε ἔσβησαν τελικά κάθε παραγωγική ἰκμάδα ἀπό τήν κοινωνία.
Ποιός τρελλός θά προτιμοῦσε νά δουλέψει, νά ρισκάρει, νά ἐπενδύσει, ὅταν ἔβλεπε δίπλα του τούς ρεμπεσκέδες τῶν κομματικῶν μηχανισμῶν νά βολεύονται μέ μυθικές ἀπολαβές (μισθούς, συντάξεις, ἀσφάλεια, μίζες…) στόν δημόσιο τομέα;
Ἀκόμα καί ὁ δῆθεν ἰδιωτικός τομέας πού «πρόκοβε» ἦταν κατά κανόνα ἐκεῖνος πού συνδεόταν μέ τίς κρατικές προμήθειες καί τά παρακυκλώματά τους*.
Στά χρόνια τῆς μεταπολίτευσης ὅλη ἡ χώρα δημοσιοϋπαλληλοποιήθηκε μέ χρήματα, βέβαια, δανεικά καί ἡ μόνη πραγματική ἀνάπτυξη πού εἴδαμε στήν Ἑλλάδα ἦταν ἐκείνη τῆς κατανάλωσης.
Σήμερα εἰσπράττουμε τά ἐπίχειρα (καί) ἐκείνης τῆς λεηλασίας, καθώς ἦρθε ὁ λογαριασμός γιά τίς χρυσοτόκες «ἐθελούσιες», γιά τούς 48χρονους συνταξιούχους, γιά τίς οὐρανομήκεις μίζες, γιά τίς ἐξαγορές διορισμῶν καί ὀφφικίων κτλ.

Ἄραγε τί θέση ἔχει ὁ Σύριζα γιά τήν τρομακτική ἀπόσταση πού χωρίζει τόν (ἀκόμη καί σήμερα ὑπαρκτό) δημοσιοϋπαλληλικό παράδεισο μέ τήν κόλαση τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα;
Ἀντιλαμβάνεται ἡ Κυβέρνηση ὅτι διατηρώντας τούς πολίτες σέ δύο χωριστές κάστες ὑπονομεύεται καί ἡ τελευταία εὐκαιρία τῆς χώρας – αὐτή τῆς τρέχουσας κρίσης – γιά δημιουργική φυγή πρός τά ἐμπρός;
Ἀναγκαία μέν ἡ μέριμνα γιά τήν πληρωμή μισθῶν καί συντάξεων τοῦ Δημοσίου ἀλλά – τή στιγμή πού στραγγαλίζεται ὁ ἰδιωτικός τομέας – ὄχι καί ἱκανή. τί προτίθεται νά κάνει γιά τίς τεράστιες δυνατότητες τοῦ πρωτογενοῦς τομέα, τῆς μεταποίησης, τῶν ἐξαγωγῶν, τῆς ἔρευνας & ἀνάπτυξης κτλ;

Ἡ ἀδυναμία μιᾶς ἀπάντησης στά ἀνωτέρω συνεπάγεται κι ἀδυναμία διαχείρισης καί τῆς κόντρας μέ τούς δανειστές.
Σήμερα εἴμαστε προφανῶς ἀνέτοιμοι γιά μιά εὐθεία ἀντιπαράθεση, ὅμως μπορεῖ νά κερδίσει χρόνο ἡ Κυβέρνηση γιά νά ἑτοιμαστοῦμε καταλλήλως.
Δέν θέλει ἤ δέν μπορεῖ;

 * Τό πέρασμα στήν ἐποχή τῆς μηδενικῆς ἐνοχῆς σημάδεψε ἡ ἱστορική ρήση (1986, γιά τήν ΔΕΗ) τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου «εἴπαμε νά κάνει ἕνα δωράκι στόν ἑαυτό του ἀλλά ὄχι καί 500 ἑκατομμύρια!»

Πηγή "Αντιφωνητής"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές με την απόπειρα υπονόμευσης του αξιόμαχου των Ενόπλων Δυνάμεων από την τρόικα και τις παγίδες που θέτουν στον δρόμο της Ελλάδας οι πιστωτές. Κάθε φορά προβάλλεται ως πρόσχημα η εξοικονόμηση πόρων, αλλά ο ουσιαστικός λόγος είναι η εξουδετέρωση της πατρίδας μας ως υπολογίσιμου παράγοντα στη νοτιοανατολική Ευρώπη.

Κάθε χώρα έχει τους δικούς της λόγους που επιλέγει όποιο τμήμα από την ανθελληνική ατζέντα ταιριάζει στις επιδιώξεις της, αλλά ο βασικός στόχος δεν αλλάζει: η αποδυνάμωσή μας να διευκολύνει την επέκταση της επιρροής όσων μας δανείζουν. 

Σε αυτό το σκεπτικό υπάγονται και όσα εξωφρενικά αναφέρονται σε τρισέλιδο έγγραφο που έφτασε έως τους «Financial Times». Εκεί γίνεται σαφές ότι οι δανειστές ζητούν τη μείωση των αμυντικών δαπανών της χώρας μας, επισημαίνοντας ότι οι στρατιωτικές δαπάνες παραμένουν στο 2,3% του ΑΕΠ ενώ η Ελλάδα αντιμετωπίζει κρίση.

Σχολιάζουν δε οι «εταίροι» μας ότι τα κρατικά έξοδα για την Αμυνα πλησιάζουν εκείνα «της Βρετανίας, διατηρώντας έτσι την Ελλάδα στην τρίτη θέση μεταξύ των χωρών του ΝΑΤΟ, δηλαδή πίσω μόνο από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία». 

Επίσης, προτείνουν τη μείωση της διάρκειας της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και το ψαλίδισμα στο μισθολόγιο των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων! Οποιος είναι αδαής και συνάμα καλόπιστος θα νομίσει ότι οι πιστωτές δεν γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες της περιοχής. Λάθος! Είναι άριστα πληροφορημένοι για όλα οι ενδιαφερόμενοι. 

Φυσικά και γνωρίζουν οι... νονοί του ευρώ ότι η Ελλάς συνορεύει με χώρες που διεκδικούν εδάφη της. Σίγουρα έχουν κατά νου τις πολεμικές περιπέτειες της περιοχής και το γεγονός ότι η πατρίδα μας έχει πολύ περισσότερες στρατιωτικές ανάγκες από το... Λουξεμβούργο.

Παρά ταύτα, επιμένουν στην απίσχνανση του Ελληνικού Στρατού, διότι δεν μπορεί μια χώρα να μετατραπεί σε κανονικό προτεκτοράτο όταν διαθέτει κραταιές Ενοπλες Δυνάμεις. 

Φυσικά, δεν πρέπει να τους κάνουμε τη χάρη. Οι Ελληνες δεν παραδίδουν τα όπλα τους.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Ξένου 

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επί ένα πεντάμηνο διαπραγματεύεται «σκληρά» με τους δανειστές μας για να φέρει μια «αντιυφεσιακή» συμφωνία, που αυτήν τη στιγμή αποτιμάται γύρω στα 2,5 δισ. ευρώ πρόσθετα μέτρα για το 2015 (αύξηση ΦΠΑ, κατάργηση πρόωρων συντάξεων κ.ά.). Οι δανειστές ζητούν ο λογαριασμός να είναι γύρω στα 900 εκατομμύρια ευρώ υψηλότερος (ή τουλάχιστον τόσο παρουσιαζόταν την προηγούμενη εβδομάδα), λογικά θα κλειδώσει (αν υπάρξει συμφωνία) κάπου στη μέση. Η σκληρή διαπραγμάτευση μας έφερε στο σημείο να θεωρούμε τα μέτρα που ανέφερε το μέιλ Χαρδούβελη (κοντά στο 1 δισ. ευρώ) ανώδυνα!

Πέρα όμως από την ατέρμονη διαπραγμάτευση υπάρχει και η πραγματική ζωή και η πραγματική οικονομία, που έχει μπει και πάλι σε υφεσιακή πορεία. Οι περυσινές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την εξέλιξη του ΑΕΠ το 2015 ανέφεραν αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,5%. Αντ’ αυτού, το πρώτο τρίμηνο του 2015 η ελληνική οικονομία κατέγραψε ύφεση -0,2%. Τώρα οι διεθνείς οργανισμοί αναθεωρούν προς τα κάτω τις προβλέψεις τους, ο ΟΟΣΑ μιλά για ανάπτυξη μόλις 0,1% και η ΕΕ για ανάπτυξη 0,5%. Γι’ αυτό και οι εταίροι δέχονται τόσο εύκολα τον περιορισμό του πρωτογενούς πλεονάσματος για την τρέχουσα χρονιά και την επόμενη, καθώς η ελληνική οικονομία ή θα μπει πάλι σε ύφεση, ή θα έχει μια πολύ χαμηλή ανάπτυξη της τάξης του 0,5%.

Η ύφεση είναι απόρροια της καθίζησης που παρατηρείται τους τελευταίους μήνες σε όλους τους τομείς της οικονομίας: Η εσωτερική κατανάλωση, που σε μεγάλο βαθμό στήριξε την αναιμική αύξηση του ΑΕΠ το 2014, περιορίζεται και πάλι, ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι το 2015 θα αυξηθεί κατά 0,9% από αύξηση 1,4% τον προηγούμενο χρόνο. Η πρόβλεψη του ΟΟΣΑ φαντάζει αισιόδοξη για όσους έχουν εικόνα της αγοράς, που κάθε μήνα στεγνώνει και περισσότερο.

Οι τράπεζες είναι ένα βήμα πριν την κατάρρευση, το εξάμηνο Δεκεμβρίου-Μαΐου απώλεσαν περισσότερα από 35 δισ. σε καταθέσεις, το σύνολο των καταθέσεών τους είναι 128 δισ. ευρώ, στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 11 χρόνων. Οι καταθέσεις που δεν οδηγούνται κάτω από στρώματα ή σε θυρίδες, γίνονται καταθέσεις σε ξένες τράπεζες (κυρίως γερμανικές), ή τοποθετήσεις σε ομόλογα. Όποιοι επιλέγουν τα δύο τελευταία δύσκολα, αν κάποια στιγμή μειωθεί η ανασφάλεια, να ξαναφέρουν τα λεφτά τους σε ελληνικές τράπεζες. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια έχουν εκτοξευτεί στα 80 δισ. ευρώ- που αποτελεί αρνητικό ρεκόρ. Ο συνδυασμός αυτών δύο (μείωση καταθέσεων – αύξηση μη εξυπηρετούμενων δανείων) οδηγεί τις τράπεζες στο να κάνουν παύση δανεισμού, δηλαδή να μη χορηγούν νέα δάνεια. Από τις αρχές του χρόνου οι νέες δανειοδοτήσεις ήταν με το σταγονόμετρο, ενώ από τον Μάιο ουσιαστικά έχουν παγώσει. Ενδεικτικό του κλίματος της αγοράς είναι ότι και τα αιτήματα για νέα δάνεια είναι σε ιστορικό χαμηλό, πως ο άλλος να ζητήσει δάνειο, όταν γνωρίζει ότι έχει ελάχιστες πιθανότητες να εγκριθεί.

Επιπλέον παράγοντας που οδηγεί σε ασφυξία την αγορά είναι τα ληξιπρόθεσμα χρέη του δημοσίου, που μετά από δύο χρόνια που μειώνονταν και πάλι αυξάνονται. Μέχρι τον Απρίλιο του 2015 οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του δημοσίου είχαν ανέλθει στα 4,8 δισ. ευρώ, τον Μάρτιο ήταν 4,4 δισ. ευρώ (συμπεριλαμβανομένων και των επιστροφών φόρων που εκκρεμούν). Τον Μάιο αυξήθηκαν κατά 400 εκατ. ευρώ και από τις αρχές του έτους η αύξηση είναι 1,1 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση (αν συνυπολογίσουμε και τα αποθεματικά των δημόσιων φορέων που μετέφερε στην Τράπεζα της Ελλάδος) κερδίζει χρόνο στη διαπραγμάτευση τρώγοντας από τις σάρκες της ελληνικής οικονομίας.

Η κατάσταση στην αγορά και τον τραπεζικό τομέα έχει άμεσο αντίκτυπο και στα δημόσια οικονομικά. Στο πεντάμηνο Ιανουαρίου – Μαΐου 2015 η υστέρηση των εσόδων του προϋπολογισμού ανέρχεται σε περίπου 2 δισ. ευρώ, εκ των οποίων σχεδόν τα μισά –1 δισ. ευρώ– οφείλονται στην «τρύπα» που δημιουργήθηκε μόνο τον Μάιο. Το πρωτογενές πλεόνασμα διαμορφώθηκε στα 651 εκατ. ευρώ από 1,6 δισ. ευρώ που ήταν πέρυσι το ίδιο διάστημα. Η μείωση αυτή αποδίδεται κυρίως στο γεγονός ότι φέτος τα ασφαλιστικά ταμεία παρουσίασαν πρωτογενές έλλειμμα (738 εκατ. ευρώ) έναντι πρωτογενούς πλεονάσματος πέρυσι (438 εκατ. ευρώ).

Η κυβέρνηση επικεντρώνει την προσοχή της στο να εξοφλεί μισθούς, συντάξεις και υποχρεώσεις προς το εξωτερικό, αλλά και αυτά, σταδιακά, αδυνατεί να τα υλοποιήσει. Η δόση Μαΐου προς το ΔΝΤ βρέθηκε την τελευταία στιγμή και με ταχυδακτυλουργικό τρόπο (δώσαμε την εγγύηση που έχει καταβάλει η χώρα για τη συμμετοχή της στη σύσταση του ΔΝΤ), η πρώτη δόση Ιουνίου προς το ΔΝΤ μεταφέρθηκε για τα τέλη του μήνα. Στα τέλη Ιουνίου θα πρέπει να καταβάλουμε 1,56 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ (το άθροισμα των 4 δόσεων του Ιουνίου) και πρέπει να βρεθούν και σχεδόν άλλα τόσα για μισθούς και συντάξεις. Τα ταμειακά διαθέσιμα του κράτους είναι ελάχιστα, αλλά η κυβέρνηση θεωρεί ότι έχει όσο χρόνο χρειάζεται για να διαπραγματευτεί.

Κάποιος ακραιφνής οπαδός της κυβέρνησης θα μπορούσε να πει πως διέξοδος ακόμα υπάρχει, να μη συμφωνήσουμε και ας αναλάβουν οι δανειστές τις ευθύνες τους. Αυτή η διέξοδος θα μπορούσε να είναι επιλογή τον πρώτο μήνα της νέας διακυβέρνησης, που και πάλι θα ήταν πολύ επώδυνη, πριν επιστραφούν τα 11 δισ. ευρώ που είχαμε για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών (που κατόπιν εορτής η κυβέρνηση αναγνώρισε το λάθος της), πριν σαρωθούν τα διαθέσιμα των δημόσιων οργανισμών από την κεντρική κυβέρνηση και χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή του χρέους και πριν στεγνώσει εντελώς η αγορά. Άρα, η κυβέρνηση, ή τουλάχιστον αυτοί οι 3-4 που καθορίζουν την πορεία της, δεν είχαν ποτέ μια τέτοια διέξοδο στο μυαλό τους. Ας φέρουν, λοιπόν, τη συμφωνία που τόσον καιρό ετοιμάζουν, και μετά να υποστούν τις συνέπειες της καταστροφικής έως τώρα διακυβέρνησής τους, όπως τις έχουν υποστεί όσοι κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια.

Πηγή Ρήξη φ. 115

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Μπαλτάς

Τα αρνείται όλα ο κύριος Γιούνκερ. Ούτε αύξηση του ΦΠΑ σε φάρμακα ζήτησε ούτε στο ηλεκτρικό. «Θα ήταν τεράστιο λάθος η αύξηση του ΦΠΑ στα φάρμακα και το ηλεκτρικό ρεύμα», δήλωσε.

Παράλληλα ανέβασε και τους τόνους απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση λέγοντας ότι «Δεν με νοιάζει η ελληνική κυβέρνηση, αλλά ο ελληνικός λαός». Εξήγησε επίσης ότι δεν είχε καμία επαφή με την κυβέρνηση από την Κυριακή οπότε «διέκοψε τη διαπραγμάτευση». Μάλιστα, καλά καταλάβατε, χρησιμοποίησε πρώτο πρόσωπο ο Γιούνκερ. «Διέκοψα τη διαπραγμάτευση».

«Δεν υποστηρίζω, και το γνωρίζει ο πρωθυπουργός, την αύξηση στο ΦΠΑ και το φόρο στο ηλεκτρικό ρεύμα», τόνισε ενώ όπως είπε, πρότεινε στον κ.Τσίπρα ένα πρόγραμμα ύψους 35 δισ. ευρώ μέχρι το 2020, με επενδύσεις στην πραγματική οικονομία.

Ούτε λίγο ούτε πολύ ο Γιούνκερ χαρακτήρισε την ελληνική κυβέρνηση ψεύτες. Εμάς πάλι δεν μας κάνει εντύπωση αυτό αφού είναι ηλίου φαεινότερο ότι το πολιτικό ανδρείκελο στήνει προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων μετά την ομιλία του Τσίπρα στη Βουλή που εξέθεσε τους εταίρους για τα κολλήματα που οι εσωτερικές τους διαφωνίες και λογικές ασυνέχειες προκαλούν στη διαπραγμάτευση.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Η χθεσινή διαπίστωση Τσίπρα, ότι δηλαδή το ελληνικό πρόγραμμα συγκροτείται ουσιαστικά από το άθροισμα των πιο σκληρών θέσεων των τριών πλευρών των δανειστών, είναι 100% ακριβής.

Το ίδιο συμβαίνει και με την παράλληλη διαπίστωση ότι, αντιθέτως, εκεί που υπάρχουν πιο θετικές θέσεις για την Ελλάδα μεταξύ των δανειστών, όπως αυτή του ΔΝΤ για το χρέος, γίνονται αντικείμενο πολεμικής από τα άλλα δύο μέρη με αποτέλεσμα αυτές να παγώνουν.

Ετσι, μέσα από τον τρόπο που λειτουργεί η τριαδική δομή των δανειστών, η Ελλάδα δεν έχει την παραμικρή διαφυγή ελπίδας: η χώρα μπαίνει μέσα σε μία τανάλια που σφίγγει απ’ όλες τις πλευρές. Κι αυτό την ώρα που η ίδια η κυβέρνηση έχει καταρτίσει ένα ήδη πολύ σκληρό πακέτο. Αλλά δεν τους κάνει.

Εκτός ελαχίστων γραφικών εξαιρέσεων, δεν υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που να πιστεύει πραγματικά ότι η προσαρμογή που επιβάλλεται είναι βιώσιμη.

Η συζήτηση δεν γίνεται σχετικά με αυτό. Γίνεται ως απότοκο του φόβου. Με άλλα λόγια, δεν υποστηρίζει κανείς ότι πρέπει να πάνε κι άλλο 20% κάτω οι συντάξεις ή να ανέβει ο ΦΠΑ.

Εκείνοι λοιπόν που διαφωνούν με την προσπάθεια της χώρας να αντισταθεί σε αυτές τις απαιτήσεις δεν διαφωνούν επειδή… διαφωνούν, αλλά επειδή –σε πολύ μεγάλο βαθμό κατανοητά και δικαίως – αισθάνονται τον κίνδυνο, την απειλή, τον φόβο: γιατί αυτά είναι τα όπλα των «εταίρων» δανειστών που σε κάθε βήμα θυμίζουν ότι αν δεν υπακούσουμε, φέρνουν αύριο την καταστροφή.

Αυτό είναι το όπλο, δεν είναι η λογική, ούτε οι κοινές αξίες.

Όμως, με τέτοια όπλα δεν πορεύεται η Ευρώπη όπως τουλάχιστον αυτή διαμορφώθηκε όλα τα χρόνια από το τέλος του Πολέμου μέχρι την επανένωση της Γερμανίας. Σε όλο αυτό το διάστημα, Ευρώπη σήμαινε εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Αυτό που αντιμετωπίζει λοιπόν η Ελλάδα σήμερα δεν είναι η Ευρώπη, ούτε η ΕΚΤ, ούτε το ΔΝΤ: είναι ένα σύμπλεγμα βγαλμένο μέσα από όλα αυτά, το οποίο, αν μοιάζει με κάτι, αυτό είναι, περισσότερο απ’ όλα, μια μαύρη διεθνή.

Δυστυχώς για εμάς, αλλά δυστυχώς και για την ίδια την Ευρώπη.



Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο ιστορικός εκβιασμός των Ευρωπαίων από Τσίπρα-Βαρουφάκη
"Στις αρχές Ιουλίου, ο Νικητής τα παίρνει όλα!"

Του Μιχάλη Κόκκινου

Φαίνεται πως το φετινό καλοκαίρι θα είναι αρκετά θερμό, και δεν εννοώ κυριολεκτικά! Ο Ιούνης μπήκε δυναμικά και το πολιτικό σκηνικό σε όλη την Ευρώπη κινείται σε έντονους ρυθμούς. Όσοι ανέμεναν ότι η ραστώνη του καλοκαιριού θα ηρεμούσε τα πράγματα και μία όχι τόσο ευχάριστη συμφωνία για την χώρα θα περνούσε αναίμακτα, μάλλον διαψεύστηκαν, αφού οι εξελίξεις γύρω από τη ελληνικό ζήτημα θα το θέσουν στην κορυφή της ατζέντας της ΕΕ για το επόμενο διάστημα.

Την αρχή φρόντισε να κάνει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας με ένα σκληρό άρθρο (“Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι”) στην γαλλική Le Monde, όπου τοποθετήθηκε για την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης με τρόπο που έμελλε να γίνει η αρχή ενός ντόμινο, που στόχο έχει να καταλήξει σε μία πολιτική συμφωνία για το ελληνικό χρέος. Το κατηγορώ του Έλληνα πρωθυπουργού στο επίμαχο άρθρο του εναντίον των “Θεσμών”, πυροδότησε την επίσπευση των διαδικασιών από μέρους των “Θεσμών”, χαλυβδώνοντας ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ σε μία άτεγκτη κοινή γραμμή απέναντι στην Ελλάδα.

Για πρώτη φορά ένας εκλεγμένος ηγέτης κράτους-μέλους, που βρίσκεται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος του γράφει τόσο ανοιχτά, όλα εκείνα που ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης συζητάει χαμηλόφωνα. “Κάποιοι θέλουν να αποδεχτούμε να διορίζονται οι υπουργοί και οι πρωθυπουργοί από τους Θεσμούς και οι πολίτες να αποστερούνται από το δικαίωμα του εκλέγειν μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος. Κάτι τέτοιο σημαίνει την ολοκληρωτική κατάργηση της δημοκρατίας στην Ευρώπη, το τέλος κάθε προσχήματος και την αρχή μιας διάσπασης και ενός απαράδεκτου διχασμού της Ενωμένης Ευρώπης. Σημαίνει, εν τέλει, την αρχή για τη δημιουργία ενός τεχνοκρατικού τερατουργήματος, που θα οδηγήσει σε μια Ευρώπη εντελώς ξένη προς τις ιδρυτικές της αξίες” αναφέρει ο Α.Τσίπρας στο άρθρο του στη Le Monde.

Παράλληλα, αποκαλύπτει τον σχεδιασμό της ηγετικής ομάδας της ΕΕ, για διάσπαση και διχασμό της Ευρώπης. “Πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η δημιουργία μιας Ευρωζώνης δύο ταχυτήτων, όπου ο σκληρός πυρήνας θα θέτει σκληρούς κανόνες λιτότητας και προσαρμογής και θα διορίζει έναν Υπερυπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης με απεριόριστη εξουσία, με τη δυνατότητα δηλαδή να απορρίπτει ακόμη και προϋπολογισμούς κυρίαρχων κρατών που δεν ευθυγραμμίζονται με τα δόγματα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού” γράφει ο πρωθυπουργός. “Για όσες χώρες αρνούνται να υποκύψουν στην νέα εξουσία η λύση θα είναι απλή: Σκληρή τιμωρία. Υποχρεωτική λιτότητα. Και, ακόμη περισσότερο, περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, πειθαρχικές κυρώσεις, πρόστιμα, ακόμη και παράλληλο νόμισμα. Έτσι οικοδομείται η νέα ευρωπαϊκή εξουσία με πρώτο θύμα την Ελλάδα η οποία στο μυαλό αρκετών αποτελεί χρυσή ευκαιρία παραδειγματισμού για όλους τους υποψήφιους απείθαρχους” συμπληρώνει και αποδεικνύει ότι οι μεγαλύτεροι “ευρωσκεπτικιστοί πολιτικοί μύθοι” έχουν βάση.

Δεν είναι αντικείμενο του παρόντος άρθρου, η όποια κριτική απέναντι στο άρθρο του πρωθυπουργού αυτό καθαυτό – αν η επανάληψη των στερεοτύπων του αντιμνημονιακού μπλοκ που εκφράζει η παρούσα κυβέρνηση είναι σωστή ή όχι -, αντιθέτως αυτό που έχει σημασία είναι να δούμε πως εκείνο το άρθρο πυροδότησε μία αλληλουχία γεγονότων που θα οδηγήσει σε μία πολιτική λύση υπέρ της Ελλάδας και κατά του κοινού μέλλοντος της ΕΕ και των πολιτών της.
Ένας βασικός προβληματισμός που προέκυψε από το άρθρο στην Le Monde είναι σε ποιους απευθυνόταν ο Έλληνας πρωθυπουργός. Για ποιους έγραψε ο Α.Τσίπρας αυτό το άρθρο; Αν κρίνουμε από το πόσο λίγοι ήταν εκείνοι που ανταποκρίθηκαν θετικά στο άρθρο του – ακόμη και το αδελφικό κόμμα “Ποδέμος” κράτησε σχετικές αποστάσεις – μάλλον πως στόχος του δεν ήταν η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Στόχος του ήταν η επίσπευση των διαδικασιών από μέρους των δανειστών, καθώς το άρθρο αυτό στάθηκε η αφορμή για την άμεση συσπείρωση των Θεσμών. Η στρατηγική του Μαξίμου αποσκοπεί στο να δεσμεύσει ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ σε μία κοινή στάση απέναντι στη διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας, προκειμένου η τελική ευνοϊκή για την Ελλάδα - κατά ΣΥΡΙΖΑ – συμφωνία να είναι δεσμευτική για όλους, όσο επιζήμια και να είναι για την ευρωπαϊκή οικονομία.

Οι “Βυζαντινισμοί” Τσίπρα

Φαίνεται ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός προκατέβαλε την κίνηση των δανειστών να αποστείλουν τις τελικές τους προτάσεις στην Ελλάδα. Λέγεται ότι η συνάντηση των Πέντε στο Βερολίνο (Μέρκελ, Ολάντ, Γιούνκερ, Ντράγκι, Λαγκάρντ) είχε προγραμματιστεί πριν την δημοσίευση του επίμαχου άρθρου στη Le Monde με στόχο την δόμηση μίας κοινής πρότασης των δανειστών προς την Ελλάδα στην λογική “take it or leave it”. Το άρθρο ήρθε για να προκαταβάλει τους “Πέντε” και τις όποιες προτάσεις τους, οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν θα γίνονταν δεκτές από την ελληνική κυβέρνηση. Χαρακτηριστική είναι η φράση του Α.Τσίπρα: “Δεν περιμένουν από αυτούς να καταθέσουν το δικό τους σχέδιο πίσω σε εμάς. Η Ελλάδα είναι αυτή που καταθέτει προτάσεις”. Μόνο τυχαία δεν είναι η παράλληλη με το άρθρο δημοσιοποίηση στα διεθνή media της ελληνικής πρότασης των 47 σελίδων, την οποία τελικά κατέληξαν να συζητάνε οι “Πέντε” στο Βερολίνο αντί της δικής τους τελικής πρότασης.

Οι κινήσεις Τσίπρα όπως πολύ σωστά εντοπίζει η γαλλική Figaro αποτελούν μία προειδοποίηση προς τους δανειστές. Ο Έλληνας πρωθυπουργός προειδοποιεί τους Ευρωπαίους ηγέτες ότι δεν θέλει μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων στην οποία να την καθοδηγούν οι ιδρυτικές χώρες και κατ' εξοχήν η Γαλλία και η Γερμανία. Αρνείται επίσης στο να θεωρηθεί εκείνος υπεύθυνος για την όποια παράλυση των διαπραγματεύσεων, η οποία μπορεί να πυροδοτήσει μια στρατηγική κρίση στην ευρωζώνη. “Αν κάποιος κατά κάποιο τρόπο πιστεύει ή θέλει να πιστεύει ότι αυτή η απόφαση αφορά μόνο την Ελλάδα, κάνουν ένα τεράστιο λάθος. Θα τους πρότεινα να ξαναδιαβάσουν το αριστούργημα του Χέμινγουεϊ “Για ποιον χτυπά η καμπάνα””. Η απειλή Τσίπρα ήταν ξεκάθαρη προς τους δανειστές. Πίσω από τη μαρξιστική ρητορική περί Νεο-Φιλελευθερισμού αποδεικνύεται ότι υποκρύπτεται μία “πονηριά” περισσότερο βυζαντινής προέλευσης. Το να απειλήσει έμμεσα τους δανειστές ότι με τη στάση τους θα δημιουργήσουν ένα ντόμινο κατάρρευσης ανά την Ευρώπη δεν ήταν παρά ένας εύσχημος “βυζαντινισμός”.

Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει μια αυξανόμενη ανησυχία στην Ευρώπη για το κατά πόσο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και πιθανώς ο ίδιος ο Α.Τσίπρας, έχει ήδη καταλήξει στο συμπέρασμα πως μια συμφωνία με ανεκτούς όρους είναι αδύνατη, και ότι μπορεί ήδη να έχει παραιτηθεί υπέρ της πτώχευσης και της επιστροφής στη δραχμή, αντί του να προδώσει τον σκοπό του. Είναι αρκετά επιφανειακή η επικρατούσα αφήγηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει συνεχώς λάθη και οδεύει προς την καταστροφή, γιατί βασίζεται στη βεβαιότητα ότι ο Τσίπρας θέλει πάση θυσία να μείνει στο ευρώ, κάτι που όπως φαίνεται δεν ισχύει. Πολλοί αναλυτές στο εξωτερικό πιστεύουν, ότι η στρατηγική Τσίπρα σε αυτό το σημείο είναι να προσπαθήσει να δικαιολογήσει την οριστική ρήξη, ώστε να πείσει την ελληνική κοινή γνώμη ότι θα εξαναγκαστεί σε έξοδο από την ευρωζώνη.

Η απορία που δημιουργείται σε όλους εμάς που παρακολουθούμε ως θεατές την πορεία των διαπραγματεύσεων από τον Φλεβάρη είναι από που αντλεί ο Έλληνας πρωθυπουργός εκείνη την αυτοπεποίθηση που του δίνει την δύναμη να απειλεί δημόσια του δανειστές και τον ηγετικό πυρήνα της ΕΕ; Συνήθως, ένας άνθρωπος για να φτάσει στο σημείο να απειλήσει κάποιον άλλο δημόσια σημαίνει ότι πραγματικά έχει κάτι που μπορεί να χρησιμοποιήσει εναντίον του. Στην περίπτωση της Ελλάδας, τι θα μπορούσε να είναι αυτό που αποτελεί πραγματική απειλή για τους δανειστές και την ευρωζώνη;

Η Απεμπλοκή των Αριθμών

Καταρχήν, αξίζει να σημειώσουμε μία βασική διαφορά της παρούσας κυβέρνησης από τις προηγούμενες Παπανδρέου – Σαμαρά. Η κυβέρνηση Τσίπρα όταν διατείνεται ότι θα φτάσει μέχρι την έξοδο από την ευρωζώνη αν χρειαστεί ή ακόμα χειρότερα – για τους δανειστές – ότι μπορεί να προχωρήσει σε στάση πληρωμών έναντι των δανειστών μένοντας εντός ευρωζώνης, το εννοεί!Η Αθήνα παρά την ασθενή της οικονομική θέση σε διαπραγματευτικό επίπεδο βρίσκεται αναλογικά σε εξαιρετικά πιο ισχυρή θέση, επειδή έχει κάνει σαφές ότι εν ανάγκη θα εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα. Σίγουρα όλες οι πλευρές θα προτιμούσαν ένα deal, που θα επιτρέψει στην Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ, αλλά αν αυτό δεν είναι εφικτό τότε οι Έλληνες κυβερνώντες είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν τις επιπτώσεις.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο διαφέρει η νυν κυβέρνηση από τις προηγούμενες. Οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά απέκλειαν κατηγορηματικά μονομερή διαγραφή χρέους και ένα Grexit. Έτσι οι δανειστές είχαν τη δυνατότητα να τους υπαγορεύουν τους όρους και έτσι έκαναν. Η τακτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκ διαμέτρων διαφορετική. Πέτυχαν με χαρακτηριστική ευκολία μέσω μίας φαινομενικά αντικομφορμιστικής συμπεριφοράς του υπ.Οικονομικών Γ.Βαρουφάκη πολύ γρήγορα να επιτύχουν την μετάβαση των διαπραγματεύσεων από τα τεχνικά κλιμάκια στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο. Η διένεξη έφτασε εκεί που ήθελε εξαρχής ο Αλέξης Τσίπρας να φτάσει, σε επίπεδο ηγετών. Πάντα διατύπωνε την αναγκαιότητα μια πολιτικής λύσης, ενός συμβιβασμού, του οποίου οι λεπτομέρειες δεν έχουν και τόση σημασία.

Αυτός ήταν ο πραγματικός ρόλος του Βαρουφάκη, να πετύχει το γρηγορότερο δυνατόν την απεμπλοκή των τεχνοκρατών από τη διαπραγμάτευση (τρόικα,eurogroup κλπ). Οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών του ευρώ συνήθως ακολουθούσαν αυτήν τη ξερή οικονομική επιχειρηματολογία συνδέοντας όρους για την χορήγηση νέας οικονομικής βοήθειας απαιτώντας μεταρρυθμίσεις και ποσοτικοποιημένους δημοσιονομικούς στόχους. Όταν κατέστη σαφές από τους “Θεσμούς” ότι αυτό δεν θα ήταν δυνατό όσο απέναντί τους κάθεται ο Γ.Βαρουφάκης, μοιραία ήταν θέμα χρόνου η διαπραγμάτευση να οδηγηθεί σε επίπεδο κορυφής, τσακίζοντας το άλλοθι των Ευρωπαίων ηγετών περί αξιολόγησης και τρόικα.

Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ το ελληνικό πρόβλημα του χρέους δεν είναι οικονομικής φύσης, αλλά πολιτικής και ως τέτοιο πρέπει να λυθεί. Για να υπάρξει όμως πολιτική λύση, δηλαδή πέρα από ψυχρούς αριθμούς και ποσοστά, θα πρέπει η διαπραγμάτευση να γίνει ξεκάθαρα από πολιτικούς ηγέτες. Τότε και μόνο τότε θα καταφέρει η κυβέρνηση Τσίπρα να οδηγήσει το σύνολο της Ευρώπης σε μία δεσμευτική για όλους συμφωνία, η οποία πολύ δύσκολα θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλων.

Η Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια υπέφερε από συμφωνίες που ναι μεν την κρατούσα στη ζωή, αλλά κατέστρεφε βαθμιαία όλα όσα κατάφερε να επιτύχει από τη στιγμή που εισήλθε στο κοινό νόμισμα. Την ίδια στιγμή οι δανείστριες χώρες με πρώτη τη Γερμανία είδαν τις οικονομίες του να θεριεύουν τα χρόνια της Κρίσης και να χτυπούν το ένα ιστορικό ρεκόρ μετά το άλλο (χαρακτηριστική περίπτωση το Χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης την τελευταία πενταετία σπάει συνεχώς το ιστορικό ρεκόρ του τζίρου του με αποτέλεσμα να έχει καταστεί με διαφορά η δεύτερη μεγαλύτερη χρηματαγορά του πλανήτη μετά τη ΝΥ). Η νέα συμφωνία λοιπόν θα πρέπει να εξισορροπήσει τη σχέση της Ελλάδας με την υπόλοιπη Ευρώπη με τρόπο τέτοιο που το βάρος του ελληνικού χρέους να περάσει από τις επόμενες γενιές Ελλήνων σε εκείνες των Ευρωπαίων!

Το Τέχνασμα της Δραχμής

Όπως ήδη αναφέραμε για να μπορέσει η κυβέρνηση Τσίπρα να διαφοροποιηθεί από τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις και να αλλάξει έτσι τους όρους της διαπραγμάτευσης, μεταφέροντας το κέντρο βάρος από τα κλιμάκια της τρόικα σε πολιτικό επίπεδο, χρειαζόταν ένα τέχνασμα. Κι αυτό το βρήκε εύκολα πίσω στο εθνικό μας νόμισμα, τη Δραχμή. Εάν η ελληνική κυβέρνηση μεθόδευε με απόλυτη μυστικότητα την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, θα έπρεπε από τη μία να προβοκάρει τους Έλληνες να την στηρίξουν, και από την άλλη να αυξάνει συνεχώς το κόστος των δανειστών της, πληρώνοντας ενδεχομένως μόνο το ΔΝΤ και τις αγορές. Αν παρατηρήσουμε πιο αναλυτικά τον τρόπο που η κυβέρνηση Τσίπρα του τελευταίους μήνες τότε τίποτε από την προηγούμενη πρόταση δεν αποτελεί υπόθεση, αλλά αντιθέτως στυγνή πραγματικότητα.

Οι κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης δείχνουν ότι προετοιμάζει την χώρα με σταθερά βήματα για έξοδο από το κοινό νόμισμα. Έχει καταφέρει μέσω της επικοινωνιακής διαχείρισης της διαπραγμάτευσης να αυξήσει το ενδιαφέρον των Ελλήνων για τις διαπραγματεύσεις και να κατευθύνει το θυμικό τους εκεί που την συμφέρει. Αφού, αν δεν μπορέσει να κλιμακώσει τη σύγκρουσή της με τους δανειστές, οι οποίοι απαιτούν συνεχώς νέα μέτρα λιτότητας, λόγω των ελλειμμάτων που προκαλεί η σκόπιμη επιστροφή της χώρας στην ύφεση, τότε οι πολίτες δεν θα την στηρίξουν στη δύσκολη εποχή που θα ακολουθούσε την έξοδο από την Ευρωζώνη.

Παράλληλα, μεθοδεύει συστηματικά την δραματική αύξηση του κόστους της εξόδου για τους δανειστές, κάτι που έχει ήδη δρομολογηθεί, μέσω των εκροών των καταθέσεων, τις οποίες διευκολύνει η κυβέρνηση, επιτρέποντας μεταξύ άλλων δημόσιες δηλώσεις, σχετικά με την επερχόμενη χρεοκοπία, τη δύσκολη θέση του τραπεζικού συστήματος της χώρας κοκ. Αν και θα μπορούσε δε να τις περιορίσει, επιβάλλοντας ελέγχους στη διακίνηση των κεφαλαίων, δεν το κάνει, επειδή δεν είναι σύμφωνο με τα σχέδια της. Η φυγή κεφαλαίων (πάνω από 60δις€ από τον Δεκέμβριο'14) που παρατηρείται δεν σημαίνει πως τα χρήματα οδηγούνται απαραιτήτως στο εξωτερικό, αλλά ότι ενδεχομένως τα ιδιωτικά κεφάλαια ανταλλάσσονται με δημόσια.

Πιο συγκεκριμένα, οι Έλληνες δανείζονται χρήματα από τις τράπεζες τους, τα οποία τους παρέχει ο ευρωπαϊκός μηχανισμός ELA μέσω της Τράπεζας της Ελλάδας, εμβάζοντας τα στο εξωτερικό, κάτι που επιδεινώνει τη ρευστότητα του εγχώριου τραπεζικού συστήματος. Τα εμβάσματα αυτά αναγκάζουν τις κεντρικές τράπεζες των άλλων χωρών να δημιουργούν νέα χρήματα, για να τα θέτουν στη διάθεση των Ελλήνων, εγκρίνοντας στην ΤτΕ ένα όριο υπερανάληψης του ELA σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση, το οποίο προσμετράται από τα υπόλοιπα του συστήματος Target II. Αυτή τη στιγμή το αρνητικό υπόλοιπο του λογαριασμού της Ελλάδας στην ΕΚΤ είναι πάνω από 115δις€, αυτό σημαίνει ότι οι απαιτήσεις των Ελλήνων πολιτών απέναντι στις τράπεζες (καταθέσεις) έχουν ουσιαστικά μειωθεί κατά το ποσόν αυτό, επιβαρύνοντας έμμεσα το Δημόσιο (ανταλλαγή κεφαλαίων).

Αν η Ελλάδα φύγει, λοιπόν, από την Ευρωζώνη, τότε οι Έλληνες θα έχουν μεταφέρει με ασφάλεια τα χρήματα τους στο εξωτερικό, ενώ οι κεντρικές τράπεζες των χωρών της Ευρωζώνης δεν θα μπορούν να εισπράξουν τις απαιτήσεις τους στο σύστημα Target (115δις€) από την ΤτΕ. Καθώς, η ΤτΕ θα χρεοκοπούσε, επειδή το ενεργητικό της θα αποτελούταν από υποτιμημένες δραχμές, ενώ το κράτος δεν πρέπει και δεν θα μπορεί να εγγυηθεί για τα δάνεια της (ELA). Η χρεοκοπία μίας κεντρικής τράπεζας βέβαια θα ήταν κάτι πρωτόγνωρο για το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, κάτι που δεν θα κάνει τον διοικητή της ΤτΕ να νοιώθει ιδιαίτερα ασφαλής. Ενώ, όπως είναι γνωστό περίπου άλλα 40-50δις€ που έχουν τραβήξει οι εγχώριοι καταθέτες από τις τράπεζες δεν έχουν καταφύγει στο εξωτερικό, αλλά φυλάσσονται σε σπίτια ή θυρίδες. Τα χρήματα αυτά είναι εξασφαλισμένα απέναντι σε τυχόν υποχρεωτική ανταλλαγή τους με νέες δραχμές, αποτελώντας ένα σημαντικό κεφάλαιο, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τις εισαγωγές των απαιτούμενων προϊόντων, εάν τυχόν η Ελλάδα επέστρεφε στο εθνικό της νόμισμα.

Αν όντως η ελληνική κυβέρνηση σχεδιάζει κρυφά την έξοδο της χώρας από την ΟΝΕ, επιθυμώντας να αυξήσει το κόστος της για τις χώρες της Ευρωζώνης, τότε θα δημιουργηθούν μεγάλα προβλήματα στο κοινό νόμισμα. Εκτός των δανείων που έχει λάβει από τους εταίρους της (περί τα 210δις€), πρέπει να προστεθούν και τα 115δις€ του Target II (εμβάσματα στο εξωτερικό), όπως και τα 40-50δις€ των κρυμμένων μετρητών των Ελλήνων πολιτών. Επομένως μιλάμε για ένα κόστος 370-375δις€ σε περίπτωση ελληνικής πτώχευσης, δίχως να υπολογίζουμε και μέρος των χρεών του ιδιωτικού τομέα προς το εξωτερικό που δύσκολα θα αποπληρώνονταν.

Από την άλλη μεριά η στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι σε ΔΝΤ και ιδιώτες δανειστές δείχνει παντελώς αντίστροφη. Η Ελλάδα τηρεί κατά γράμμα τις υποχρεώσεις της προς το ΔΝΤ και δεν δείχνει διάθεση να τις αθετήσει. Αυτό είναι περισσότερο ανησυχητικό για τους εταίρους μας καθώς αν η ελληνική κυβέρνηση σχεδιάζει κρυφά την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, επιδιώκοντας να αθετήσει τις πληρωμές μόνο προς αυτούς (370δις€) - χωρίς να επιβαρύνει δηλαδή καθόλου το ΔΝΤ και τους κατόχους των ομολόγων της (ιδιώτες επενδυτές) -, τότε πίσω από όλες αυτές τις κινήσεις υποκρύπτεται ένας πολύ ριψοκίνδυνος σχεδιασμός που στόχο έχει να πλήξει τους εταίρους μας και την ευρωπαϊκή οικονομία.

Ο Έντιμος Συμβιβασμός

Αρκετοί ήδη από εσάς θα αναρωτιέστε αν έχει δίκιο η Ελλάδα, ή αν το τέχνασμα γινόταν πραγματικότητα πως θα μπορούσε να επιβιώσει εξερχόμενη από το ευρώ. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στην πολιτική δεν υπάρχει “δίκιο”, υπάρχουν συμφέροντα. Η Ελλάδα σαν χώρα μετά από αυτήν την 5ετή κρίση είναι μαθηματικά βέβαιο ότι για τις επόμενες δύο γενιές της πολύ δύσκολα θα καταφέρει να επανέλθει στην θέση που βρισκόταν τη δεκαετία του 2000 και θα πρέπει ως κοινωνία είτε να συμβιβαστούμε με αυτήν την ιδέα, είτε να προχωρήσουμε σε ριζοσπαστικές λύσεις, προκειμένου να μειώσουμε τον χρόνο της επανόδου μας. Η ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ κινείται προς τη δεύτερη λογική, προωθώντας τον επιμερισμό του κόστους από τους Έλληνες σε όλους τους Ευρωπαίους.

Ο κίνδυνος όμως να μην πετύχει τελικά το τέχνασμα της ελληνικής κυβέρνησης μπορεί να μας οδηγήσει εκτός της κοινής ευρωπαϊκής οικονομίας – η οποία παρά τις όποιες στρεβλώσεις της κατέτασσε την Ελλάδα στο club των ανεπτυγμένων οικονομιών -, όπου δεν μπορεί να απαντήσει κανείς υπεύθυνα αν ως χώρα θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε. Πρόκειται για το κλασσικό “μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα". Έτσι, το τέχνασμα για επιστροφή στην Δραχμή, υποκρύπτει μία μεθοδευμένη “μπλόφα” απέναντι στους Ευρωπαίους με τεράστιο ρίσκο, προσομοιώνοντας τη διαπραγμάτευση με μία παρτίδα πόκερ, όπου ο νικητής κρίνεται στο τέλος του Ιούνη και ως γνωστόν τα παίρνει όλα.

Κάτι που στην περίπτωσή μας θα σήμαινε μία συμφωνία που θα μπορούσε να εξασφαλίσει στην Ελλάδα τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους της – περίπου το μισό από το 180% στο 90% του ΑΕΠ -, που θα οδηγήσει άμεσα σε έξοδο στις αγορές, και κατ'επέκταση σε επανεκκίνηση των επενδύσεων επενδύσεις και της ανάπτυξης. Πως όμως θα καταφέρει η κυβέρνηση Τσίπρα να επιτύχει μια τέτοια συμφωνία με τους δανειστές επιμερίζοντας το κόστος του ελληνικού χρέους μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης; Η απάντηση είναι απλή και δεν διαφέρει από όσα κατά καιρούς βλέπουμε σε πολιτικά θρίλερ στην τηλεόραση, εκβιασμός!

Στόχος της κυβέρνησης, αφού πλέον έχει πετύχει να φέρει τη διαπραγμάτευση εκεί που επιθυμούσε εξαρχής - σε επίπεδο κορυφής μεταξύ ηγετών -, είναι να σύρει εκβιαστικά τους δανειστές της χώρας σε μία συμφωνία που σε καμία άλλη περίπτωση δεν θα ήθελαν να δεσμευτούν. Οποιαδήποτε ευνοϊκή συμφωνία για την Ελλάδα σημαίνει ταυτόχρονα και κούρεμα χρέους - για να μπορέσει να καταστεί αυτό βιώσιμο - κάτι που δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση για δεύτερη φορά τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης.

Όπως αναπτύσσεται πλήρως στην επτασέλιδη πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης προς τους πιστωτές της, η οποία φέρει τον τίτλο “Ending the Greek Crisis - Τερματίζοντας την Ελληνική Κρίση”, προβλέπεται η μείωση του ποσού του χρέους που κατέχουν και οι τέσσερις πιστωτές του επίσημου τομέα: η ΕΚΤ (που κατέχει ελληνικά ομόλογα ύψους 27δις€ που αγοράστηκαν από το 2010), το ΔΝΤ (στο οποίο η χώρα χρωστά περίπου 20δις€ από δάνεια διάσωσης), χώρες της ευρωζώνης (που συνολικά έχουν χορηγήσει διμερή δάνεια διάσωσης ύψους 53δις€ στην Αθήνα) και ο EFSF (που κρατά το τρέχον πρόγραμμα ύψους 144δις€ της ΕΕ). Η ελληνική κυβέρνηση αποσκοπεί σε μία δραματική απομείωση του χρέος της από το 180% του ΑΕΠ σήμερα, στο 93% μέχρι το 2020 και ως το 60% το 2030. Αντιλαμβάνεστε ότι η πρόταση αυτή οδηγεί σε μία βίαια μετατόπιση αυτού του βάρους από την ελληνική οικονομία στην ευρωπαϊκή. Κάτι πολιτικά απαράδεκτο για τους ηγέτες της ευρωζώνης.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι απρόθυμες να υποστηρίξουν οποιαδήποτε ανακούφιση χρέους, παρά το γεγονός ότι το ΔΝΤ έχει πολλές φορές υποστηρίξει ότι το χρέος είναι μη βιώσιμο χωρίς αυτή. Βλέπετε, ένα "κούρεμα" του ελληνικού χρέους θα ενεργοποιήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στο σύνολο της ευρωπαϊκής οικονομίας. Θα εμφανιστούν σε όλους τους ευρωπαϊκούς κρατικούς προϋπολογισμούς κενά, όπου το ένα θα επιβαρύνει το άλλο. Ο λόγος είναι απλός μετά το PSI του 2012 το ελληνικό χρέος πέρασε από τον ευρωπαϊκό ιδιωτικό τομέα (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, funds κα) στον δημόσιο. Επομένως, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους ανήκει πλέον σε κράτη. Ένα νέο haircut του ελληνικού χρέους θα αλλάξει τις ισορροπίες των εθνικών προϋπολογισμών αυξάνοντας δραματικά τα ήδη επιβαρυμένα ελλείμματά τους. Και θα βάλει το σύνολο της Ευρώπης στην θέση της Ελλάδας το 2010, αναζητώντας καταφύγιο σε ένα νέο παγκόσμιο μηχανισμό στήριξης για το σύνολο ευρωπαϊκού χρέους υπό την εποπτεία του ΔΝΤ ή της Παγκόσμας Τράπεζας.

Και εδώ έγκειται ο προαναφερόμενος εκβιασμός της Ελλάδας φέρνοντας προ τετελεσμένων γεγονότων το σύνολο της Ευρώπης. Το ερώτημα που θα κληθούν να απαντήσουν οι Ευρωπαίοι είναι αν επιθυμούν να πυροδοτήσουν ένα άναρχο ντόμινο στην ευρωπαϊκή οικονομία με τον εξαναγκασμό της Ελλάδας να επιστρέψει στην Δραχμή, που θα οδηγήσει σε άμεση κατάρρευση της Ιταλίας, της Ισπανίας και των υπολοίπων ή θα επιλέξουν να επιμεριστούν το κόστος διάσωσης της ελληνικής οικονομίας που θα μπορέσει να τους δώσει τον χρόνο να διαχειριστούν σε βάθος 15ετίας τις όποιες επιπτώσεις δύναται να δημιουργηθούν από το ελληνικό haircut.

Ο “έντιμος συμβιβασμός” που τόσο προκλητικά συνηθίζει να αποκαλεί ο Α.Τσίπρας τον επιδιωκόμενο εκβιασμό του, ίσως είναι η τελική λύση για το ελληνικό χρέος, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι τα προβλήματα της Ελλάδας θα λυθούν άπαξ και δια παντός, το πιθανότερο είναι να πλήξει μακροπρόθεσμα την ευρωπαϊκή οικονομία οδηγώντας την σε ένα νέο σπιράλ ύφεσης. Η ΕΕ με σταθερά βήματα θα μετατραπεί από παγκόσμια οικονομική υπερδύναμη σε μία νέα “Ιαπωνία”, περισσότερο ακινητοποιημένη και με το επίκεντρό της στραμμένο στο εσωτερικό της.

Πηγή Τρίτο Μάτι τ.231 (Ιουνίου '15)



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η κρίσιμη περίοδος που διανύει η χώρα μας είναι αποτέλεσμα μίας σειράς δεκαετιών κάκιστων πολιτικών αποφάσεων και ενεργειών, που για ένα πλήθος από λόγους (που πρέπει να διερευνηθούν σε βάθος) υπερχρέωσαν την χώρα. Και εάν το πολιτικό σκέλος του προβλήματος είναι σχετικά εύκολο να το «τακτοποιήσουν» οι έλληνες ψηφοφόροι, το οικονομικό σκέλος, είναι κάτι τελείως διαφορετικό, αφού θα πρέπει να διερευνηθεί η νομιμότητά του, ευθύνη την οποία ανέλαβε η ειδική επιτροπή, διερεύνησης του χρέους, της Βουλής.

Πόσο εύκολο είναι άραγε να κατανοήσουμε την σοβαρότητα του εγχειρήματος, το αποτέλεσμα του οποίου θα κρίνει – καθορίσει και τις επόμενες κινήσεις της παρούσας κυβέρνησης ή μίας άλλης κυβέρνησης της χώρας;
Ένα πρόσφατο πολύ ενδιαφέρον μήνυμα από κάποιον φίλο, καταδεικνύει επακριβώς τι θα συμβεί εάν διερευνηθεί το περίφημο χρέος, που ασκεί την μέγιστη πολιτική και οικονομική βαρβαρότητα στον ελληνικό λαό.

«Πήγαμε μία παρέα σε ένα ταβερνάκι, γνωστό για τους καλούς μεζέδες και το περιβάλλον του. Πήραμε κάποιους ωραίους και φτηνούς μεζέδες, ήπιαμε και το ουζάκι μας και στο τέλος, ζητήσαμε τον λογαριασμό.
Και όταν ο υπάλληλος μας έφερε το «χαρτάκι», μείναμε άναυδοι! Μας καλούσε να πληρώσουμε 27.000 ευρώ! Φυσικά, τον φωνάξαμε, του ζητήσαμε εξηγήσεις και του είπαμε ότι είναι αδύνατον αυτά που καταναλώσαμε να κοστίζουν τόσο. Ο υπάλληλος επέμενε, ότι αυτός είναι ο λογαριασμός, επειδή αυτή η χρέωση υπήρξε και αυτή είναι η επίσημη απόδειξη πληρωμής του.
Τότε ζητήσαμε να έρθει το αφεντικό, το οποίο όμως ήταν απασχολημένο με κάποιες άλλες παρέες επωνύμων, που είχαν κάνει καλή κατανάλωση.
Όταν, επιτέλους το αφεντικό κατέφτασε, του δείξαμε την απόδειξη και του είπαμε πως είναι απαράδεκτη. Αυτός όμως μας είπε πως είναι ο διευθυντής του μαγαζιού και το αφεντικό είναι άλλο και πως ο ίδιος είναι υποχρεωμένος να παραδίδει σωστά το ταμείο, όπως αυτό προκύπτει από την… ταμειακή μηχανή.
Του κάναμε ανάλυση ένα προς ένα όσα καταναλώσαμε. Του αποδείξαμε πως οι τιμές που χρέωνε δεν ήταν απλώς υψηλές, αλλά παράλογες, ενώ οι ποσότητες που αναφερόταν στην απόδειξη ήταν ψευδείς. Του επισημάναμε πως η απόδειξη χρέωσής μας ήταν μεγαλύτερη ακόμη από το σύνολο όλων των χρεώσεων από όλα τα τραπέζια και τους πελάτες του μαγαζιού.
Όμως, ήταν ανένδοτος. Οι γύρω παρέες έδειχναν να δυσανασχετούν επειδή γινόταν η «φασαρία» και μας καλούσαν να πληρώσουμε, αφού η απόδειξη χρέωσης ήταν το πειστήριο του δικού μας λάθους.
Τελικά, όταν είπαμε στον διαχειριστή του μαγαζιού ότι θα φωνάξουμε την Αστυνομία, υπήρξε μία σαφέστατη στροφή και αλλαγή στην συμπεριφορά του. Μας είπε πως θα ελέγξει εάν υπήρξε κάποιο λάθος στην ταμειακή μηχανή. Τελικά, επέστρεψε ζητώντας μας συγνώμη, επειδή όντως υπήρξε πρόβλημα στην ταμειακή μηχανή και μας είπε να πληρώσουμε ό,τι νομίζουμε.
Εμείς δεν είμασταν απατεώνες. Αφού πληρώσαμε τον λογαριασμό, σύμφωνα με την κατανάλωσή μας, αποχωρήσαμε και αναρωτιόμασταν: Μήπως δεν έφταιγε η μηχανή αλλά ο παράγοντας άνθρωπος; Όπως και να έχει, εμείς δεν ξαναπήγαμε από τότε σε αυτό το μαγαζί και στέλνουμε το μήνυμα σε όλους: Να ελέγχετε τις αποδείξεις πληρωμής, όπου και αν είστε. Και να τολμάτε να αμφισβητείτε, εάν νομίζετε ότι σας εξαπατούν».

Μήπως, κάτι τέτοιο πρέπει να κάνει και η πατρίδα μας σήμερα; Δεν είναι κακό να ελέγχεις ένα χρέος που σου παρουσιάζουν. Και δεν είναι κακό να ζητάς τις εξηγήσεις από εκείνους που σου το παρουσιάζουν. Γιατί, συνεχώς αυξάνεται η πιθανότητα να είμαστε θύματα μίας διεθνούς συμμορίας που αποφάσισε να ληστέψει, εν ψυχρώ, μία ολόκληρη χώρα, διευκολύνοντας ταυτόχρονα άλλους «ενδιαφερομένους» που θέλουν την πατρίδα μας υπόδουλη χρεών για να ικανοποιήσουν άλλες δικές τους «ανάγκες».

Αναγνώστης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επικίνδυνη ένταση και ψυχροπολεμικό κλίμα μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε σήμερα ότι η Ρωσία θα αναγκαστεί να στρέψει τις ένοπλες δυνάμεις της προς οποιεσδήποτε χώρες που ενδεχομένως την απειλήσουν και εξέφρασε την ανησυχία του για την ύπαρξη αντιπυραυλικού αμυντικού συστήματος κοντά στα σύνορα της χώρας.

«Θα αναγκαστούμε να στρέψουμε τις ένοπλες δυνάμεις μας…προς εκείνες τις περιοχές από όπου η απειλή έρχεται», δήλωσε.

Ο Πούτιν επίσης δήλωσε, έπειτα από τις συνομιλίες του με τον Φινλανδό Πρόεδρο Σάουλι Νιινίστο στο Προεδρικό Μέγαρο έξω από την Μόσχα, ότι η καλύτερη εγγύηση της ασφάλειας της Φινλανδίας είναι η ουδετερότητα της.

Ο Ρώσος Πρόεδρος, σε δυσαρμονία με την Δύση για την κρίση στην Ουκρανία και τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν ως συνέχεια αυτής στην Ρωσία, δήλωσε επίσης ότι η Ρωσία ζητά από την Ουκρανία να αποπληρώσει οφειλές από ένα προηγούμενο πρόγραμμα δανεισμού που υπεγράφη από τον πρώην Ουκρανό Πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς, σύμφωνα με ένα συμφωνημένο πρόγραμμα αποπληρωμής.

Πρόσθεσε πως πίστευε ότι η ειρηνευτική συμφωνία του Μινσκ για την Ουκρανία ήταν ισορροπημένη και δίκαιη και ότι εάν η Ρωσία δεν συμφωνούσε με το περιεχόμενο της δεν θα την υπέγραφε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ποιός δεν θυμάται το περίφημο λογότυπο της μεγάλης δισκογραφικής εταιρείας, με το σκυλάκι, που μπροστά στο χωνί του παλιού φωνογράφου άκουγε την ''φωνή του κυρίου του'' και κούναγε την ουρά του, και γαύγιζε; 

Εκπαιδευμένο σκυλάκι, όπως όλα τα σκυλάκια των μεγάλων αφεντάδων. 
Και κοπρίτης να είσαι, άμα εκπαιδευτείς γίνεσαι σκύλος πολυτελείας!

Έτσι και οι δικοί μας κοπρίτες (φυσικά και μεταφορικά) της δημοσιογραφίας, για να μην παραμείνουν κοπρίτες και ν' αξίζουν το φαϊ που τους πετάνε τ' αφεντικά, τους ανέλαβε το ΔΝΤ για εκπαίδευση, ώστε να στέκονται σούζα, να κουνάνε την ουρά και ν' ανοίγουν τα σκέλια ανάσκελοι και να δαγκώνουν αποτελεσματικότερα τον εχθρό του αφεντικού, εν προκειμένω τον λαό!

Το ξέραμε βέβαια, το υποψιαζόμασταν πως υπάρχουν σχολές υπακοής για κοπρίτες, μιά και δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε πως γεννιούνται όλα κακιασμένα, ύπουλα και δαγκανιάρικα, αλλά τώρα επιβεβαιώθηκε και από την πιό έγκυρη πηγή: τον πρώην εκπρόσωπο της Ελλάδας στο ΔΝΤ.

Βέβαια η φωτογραφία αδικεί τον συγκεκριμένο κοπρίτη, αφού δεν είναι ο μόνος. Είναι αγέλη ολόκληρη!
Αγέλη ολόκληρη από εκπαιδευμένα στην λύσσα βρωμόσκυλα, αμολυμένα στα κανάλια να αλυχτούν και να δαγκώνουν και να στάζουν σάλια και φαρμάκι.

Και όπως όλα τα εκπαιδευμένα σε άκριτη εγκληματική υπακοή κι αφού δεν υπάρχει τρόπος αναίρεσης της δολοφονικής τους εκπαίδευσης, όταν γίνουν εξαιρετικά επικίνδυνα, και ανεξέλεγκτα, τα ίδια τους τα αφεντικά δίνουν την λύση, ταϊζοντάς τα μιά καλή φόλα.

Αρκεί να στριμωχτούν τ' αφεντικά και να προειδοποιηθούν ότι έχουν την απόλυτη ευθύνη, για τα κοπρόσκυλά τους!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Καθώς συνεχίζονται οι πολεμικές συγκρούσεις στην μεθόριο Τουρκίας Συρίας μεταξύ Κούρδων και Τζιχαντιστών, τα κύματα των προσφύγων έχουν αρχίσει και πλημμυρίζουν κατ’ αρχή την τουρκική επικράτεια και από εκεί μεταφέρονται μαζικά στις τουρκικές ακτές του Αιγαίου για να προωθηθούν στην Ελλάδα και ει δυνατόν και στην Ιταλία, χώρες που ήδη έχουν σημαντικό πρόβλημα ενώ η χώρα μας δοκιμάζεται στυγνά από την όλη κατάσταση.

Αλλά το εντυπωσιακό είναι ότι όπως αποκαλύπτεται όλη αυτή η κατάσταση και οι πολεμικές συγκρούσεις γίνονται για την δημιουργία ενός καθαρά κουρδικού διαδρόμου στην βόρειο Συρία, ο οποίος θα ανοίξει τον δρόμο για να περάσει ένας καινούργιος ενεργειακός αγωγός που θα μεταφέρει το κουρδικό πετρέλαιο του βορείου Ιράκ και της βορειοανατολικής Συρίας που ελέγχεται από τους Κούρδους, στην Ανατολική Μεσόγειο. «Σπόνσορας» αυτής της επιχείρησης οι Αμερικανοί, (το αμερικανικό πεντάγωνο), που ενισχύουν με κάθε μέσο το PYD, δηλαδή το στρατιωτικό σκέλος των Κούρδων της Συρίας.

Σύμφωνα με ένα άκρως αποκαλυπτικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Sabah, (15/6), με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Amaç petrole yeni güzergah çizmek», δηλαδή, «Σχεδιάζουν νέα διαδρομή του πετρελαίου», αποκαλύπτεται ότι οι σφοδρές πολεμικές συγκρούσεις των τελευταίων ημερών μεταξύ των Τζιχαντιστών που στηρίζονται από την Τουρκία και των Κούρδων που ενισχύονταν από τους Αμερικανούς, γίνονται για την δημιουργία ενός διαδρόμου από όπου θα περνά ο νέος ενεργειακός αγωγός που θα μεταφέρει το κουρδικό πετρέλαιο στην ανατολική Μεσόγειο. Δηλαδή για άλλη μια φορά αποκαλύπτεται πως όλος αυτός ο αιματηρός πόλεμος που έχει στοιχήσει εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, κυρίως χριστιανούς της Συρίας, γίνεται για τους ενεργειακούς αγωγούς και τα πετρέλαια της περιοχής. Η Τουρκία που χύνει «κροκοδείλια δάκρυα» υποκρισίας για τα δράμα των προσφύγων, σε αυτή την σύγκρουση είναι καταφανώς κατά των Κούρδων γιατί ανησυχεί έντονα από την προοπτική να χάσει το μονοπώλιο της μεταφοράς του πετρελαίου του βορείου Ιράκ και αυτό να περάσει στους Κούρδους.

Για το ίδιο θέμα η τουρκική εφημερίδα Aydınlık αποκαλύπτει στις 14 Ιουνίου με ένα άλλο άρθρο με τον τίτλο, «ABD Özel unsurları var», δηλαδή, «Η Αμερική έχει ειδικές δυνάμεις στην περιοχή», ότι οι Αμερικανοί βρίσκονται πίσω από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των Κούρδων καθώς, όπως ισχυρίζεται η τουρκική εφημερίδα, οι Κούρδοι τα έχουν βρει με τους Αμερικανούς οι οποίοι προτιμούν να στηριχτούν στους Κούρδους για την υλοποίηση των σχεδίων τους στην περιοχή και στην επικράτηση ενός νέου στάτους κβο που θα εξυπηρετεί τα αμερικανικά σχέδια. Όλα αυτά έχουν ανησυχήσει έντονα την Άγκυρα καθώς βλέπει να χάνει τον έλεγχο και οι Τζιχαντιστές που έχουν στηριχτεί από τον Ερντογάν έχουν συνέχεια απώλειες υπέρ των Κούρδων.

Συνέπεια όλων αυτών είναι αυτό που βλέπουμε αυτές τις μέρες στα ελληνικά νησιά, δηλαδή δεκάδες χιλιάδες από την Συρία που έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν τα εισιτήρια μεταφοράς τους από την περιοχή, να φτάνουν με όλα τα μέσα στην ελληνική επικράτεια. Και έπεται συνέχεια, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει τα «στραβά μάτια» και το μόνο που ενδιαφέρει τις Βρυξέλες είναι το πως θα αλυσοδέσουν για άλλη μια φορά τον ελληνικό λαό.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Απίστευτο μίσος και χολή εναντίον της χώρας μας, σε μια προσπάθεια να υποχρεώσουν τον Τσίπρα να υποκύψει στους όρους των Γερμανών

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Λυσσομανά εναντίον της χώρας μας ο γερμανικός και ο γαλλικός Τύπος τις τελευταίες μέρες, υποβοηθούμενος και από μερίδα του βρετανικού, τόσο δεξιών όσο και φίλα προσκείμενων προς τους Εργατικούς εφημερίδων.
Στο πλαίσιο της επιχείρησης πρόκλησης πανικού στα μέλη της κυβέρνησης Τσίπρα, αλλά και σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό ώστε να υποβοηθηθούν τα σχέδιά τους, οι Γερμανοί θυμίζουν πλέον ανοιχτά τον Γκέμπελς, τον υπουργό Προπαγάνδας του Αδόλφου Χίτλερ.
«Φινάλε» πανηγύριζε την Κυριακή η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η εφημερίδα της γερμανικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ.
«Στις 30 Ιουνίου τελειώνουν τα χρήματα των Ελλήνων και η χώρα χρεοκοπεί.
Ερχεται κατόπιν το Grexit;», δηλαδή η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ, αναρωτιόταν υποκριτικά και κακόβουλα η υποτιθέμενα σοβαρότερη εφημερίδα της σημερινής Γερμανίας.
«Να μην κρατήσουμε την Ελλάδα στο ευρώ έναντι οποιουδήποτε τιμήματος» έγραφε στην ίδια εφημερίδα το Σάββατο ο Ούρλιχ Γκρίλο, πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων.
Τη Δευτέρα ήταν η σειρά της «Ζίντοϊτσε Τσάιτουνγκ», σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης, να προκαλέσει τρόμο λέγοντας ότι οι Γερμανοί έχουν αποφασίσει να αναγκάσουν τον Τσίπρα να επιβάλει... απαγόρευση εξαγωγής κεφαλαίων από την Ελλάδα και κλείσιμο για μερικές μέρες των ελληνικών τραπεζών και περιορισμό στην κίνηση κεφαλαίων στο εσωτερικό!
Το γερμανικό παραμύθι είχε κι άλλους δράκους: Αν ο Τσίπρας αρνηθεί να υπακούσει στις διαταγές του Δ' Ράιχ, τότε οι εταίροι θα απομονώσουν την Ελλάδα από την Ευρωζώνη κι έτσι θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα!
Καλά, χθες οι Γερμανοί της «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» είχαν πάθει παράκρουση. Πρώτο θέμα στην πρώτη σελίδα με τίτλο «Η Αθήνα περιμένει παραχωρήσεις από τα κράτη του ευρώ» και υπότιτλο «Ο Τσίπρας σε πορεία σύγκρουσης - Ανησυχία για μη σχεδιασμένη αποχώρηση της Ελλάδας».

Στην πρώτη σελίδα πάντα, τεράστιο κύριο άρθρο εναντίον της χώρας μας. Στη δεύτερη σελίδα κορυφαία ανάλυση με τίτλο «Απελπιστική είναι μόνο η κατάσταση» και υπότιτλο «Η αθηναϊκή κυβέρνηση συνεχίζει να είναι πολύ αγαπητή στους Ελληνες και επομένως παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος συνομιλητής» με εμφανή αξιοποίηση.
Αλλα δύο άρθρα στις οικονομικές σελίδες και ακόμη ένα στις χρηματιστηριακές!
Εξι (!) άρθρα, ρεπορτάζ και αναλύσεις δεν είναι και κάτι συνηθισμένο, εδώ που τα λέμε.
Στη χρηματιστηριακή σελίδα μάλιστα είχε και γράφημα της αξίας της μετοχής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, που ξεκινούσε από το 2010, όταν η μετοχή της άξιζε 89,10 ευρώ και τη σύγκρινε με την προχθεσινή αξία της, που είχε ούτε καν 1 ευρώ, μόλις 90 λεπτά. Στο κείμενο δεν εξηγούσε φυσικά ότι με τις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά - Βενιζέλου, τυφλά προσηλωμένες στις γερμανικές εντολές, η μετοχή της Εθνικής είχε χάσει τα... 88 (!!!) ευρώ από τα 89, τους πείραζαν προφανώς μόνο τα 20 λεπτά (!) που είχε χάσει επί ΣΥΡΙΖΑ. Τι να πει κανείς...

Από κοντά με τους Γερμανούς όμως και η γαλλική «Λε Μοντ»: «Η Ευρώπη ετοιμάζεται για μια χρεοκοπία της Ελλάδας» ήταν ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της την Κυριακή.
«Η Αθήνα και οι δανειστές της στο χείλος της ρήξης» ήταν ο χθεσινός τίτλος της στις οικονομικές σελίδες .
«Η Αθήνα στο χείλος του γκρεμού» ήταν ο τίτλος το Σάββατο στις οικονομικές σελίδες, που η «Μοντ» είχε πάλι την Ελλάδα κεντρικό πρωτοσέλιδο θέμα. «Ελλάδα - Ευρώπη: Τέλος του παιχνιδιού υψηλού κινδύνου» ήταν ο τίτλος.
Πολύ πιο επιθετικός ο υπότιτλος της πρώτης σελίδας: «Οι διαπραγματεύσεις με τον Αλέξη Τσίπρα παλινδρομούν και διεξάγονται σε κλίμα πρόκλησης. Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν μπορεί πλέον να αποκλειστεί»!
Στις οικονομικές σελίδες το Σάββατο πάλι ο τίτλος ήταν... «βρικολακιάρικος»: «Η Αθήνα στο χείλος του γκρεμού». Και πάει λέγοντας...

Από κοντά και οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου. «Ο Τσίπρας ορκίζεται να αντισταθεί στη "λεηλασία" της Ελλάδας καταφέροντας πλήγμα στις προοπτικές συμφωνίας» ήταν ο χθεσινός κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος τους.

Τρία άρθρα μέσα, στις εσωτερικές σελίδες. «Το ΔΝΤ φοβάται χρεοκοπία και τις συνέπειες για τη φήμη του» ο τίτλος ενός από αυτά. Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι τι θα γίνει με τον ελληνικό λαό, αλλά η... φήμη του ΔΝΤ!
Το πρόβλημα δεν είναι δηλαδή ότι το ΔΝΤ δεν έχει δώσει στην κυβέρνηση 3,6 δισεκατομμύρια δανειακές δόσεις που μόνο του έχει αποφασίσει να τις καθυστερήσει, αλλά αν θα οδηγήσει την Ελλάδα σε χρεοκοπία επειδή η κυβέρνηση δεν θα τον πληρώσει 1,6 δισ. ευρώ!
Σαν δεν ντρέπονται...

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου