Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Ιουν 2015

Οι εταίροι και οι εταίρες

Της Κατερίνας Ακριβοπούλου

Το φυσάνε και δεν κρυώνει οι εταίροι και οι εγχώριες …εταίρες τους το νέο «Όχι» που άρθρωσε χθες στις Βρυξέλλες η Ελλάδα.
Μαθημένοι, οι ξένοι, στην υποτακτικότητα των άλλων, ειδικά από την εποχή του Σημίτη μέχρι πρόσφατα, και άμαθοι από αντιρρήσεις μιας μικρής χώρας, με ακόμη μικρότερο πολιτικό προσωπικό τόσα χρόνια, συμπεριφέρονται όπως οι νταβατζήδες που ξέρουν ότι, εαν αυτονομηθεί το ανθρώπινο «εμπόρευμα» που εξουσιάζουν, δεν θα χάσουν μόνο τα λεφτά τους, αλλά και τη δουλειά τους…

Προαγωγοί των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων μιας διεφθαρμένης κάστας οικονομικών δολοφόνων, η οποία ανακυκλώνει την αποτυχία της στρατηγικής της, περιχαρακωμένοι αμήχανα στα αδιέξοδα που οι ίδιοι δημιούργησαν, αδύναμοι να ελέγξουν πολιτικά το πρώτο βαγόνι από το τρένο της Ιστορίας -που μπήκε ήδη στις ράγες, με επόμενους σταθμούς την Ισπανία και την Πορτογαλία- και έντρομοι γι΄αυτή την πορεία, συμπεριφέρονται με τον ένα και μοναδικό τρόπο που γνωρίζουν: τον εκβιασμό και την απειλή.

Μόνο που, τους άλλους τους κρατούσαν.Τους διόριζαν, τους έλεγχαν, τους καθοδηγούσαν, τους εκβίαζαν μέσω σκανδάλων και τους χειραγωγούσαν με κάθε τρόπο και μέσο…
Τούτοι εδώ, όμως, είναι από άλλη πάστα. Εκπροσωπούν ένα μοντέλο πολιτικής πού συνδιαμορφώθηκε από τα αιτήματα και τις ανάγκες της κοινωνίας από την οποία προέρχονται και οι ίδιοι. Μέχρι χθες στα κινήματα και την κανονική ζωή του μέσου εργαζόμενου, ανέπαφοι με τα πολιτικά τζάκια και την παθογένεια του νεποτισμού, τούτοι εδώ είναι οι φίλοι μας, οι περισσότεροι από τους οποίους μάτωσαν από τα μνημόνια όπως κι εμείς, ή οι καθηγητές μας, ή οι συμφοιτητές μας, ή οι συμμαθητές μας στο δημόσιο σχολείο, ή οι συνάδελφοί μας στη δουλειά, ή οι γείτονες της διπλανής πόρτας στις λαϊκές και μεσαίες γειτονιές. Προέρχονται από μας και είναι σαν κι εμάς…

Αυτό είναι και το πιο ισχυρό όπλο του σαραντάρη πρωθυπουργού και των επιτελών που τον περιστοιχίζουν. Δεν είναι μόνο νέοι και άφθαρτοι, αλλά κυρίως γνωρίζουν την κοινωνία και το λαό εκ γενετής. Δεν ήταν προορισμένοι για πρωθυπουργοί από τα γεννοφάσκια τους, ούτε ανήκουν στην ελίτ της Κληρονομικής Δημοκρατίας, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στη σύγχρονη πολιτική ιστορία.

Τούτοι εδώ, ξέρουν να αφουγκράζονται και να διερμηνεύουν τον κόσμο. Το μεγάλο στοίχημα είναι να τον υπηρετήσουν.

Το νέο πολιτικό δυναμικό της Ελλάδας είναι ένα ανεξερεύνητο νέο σύμπαν για τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών και τους στυγνούς τεχνοκράτες του ΔΝΤ. Οι εταίροι δεν κατανοούν το υλικό του και οι εδώ εταίρες τους αδυνατούν, λόγω ανεπάρκειας, να τους βοηθήσουν, παρά την μεγαλειώδη προθυμία τους. Ακόμη και οι ξένοι αναλυτές, όταν δεν είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία, προστρέχουν στα εγχειρίδια πολιτικής στρατηγικής για να εξηγήσουν την περίπτωση Τσίπρα που «δίνει μαθήματα στρατηγικής στην Ευρώπη», όπως έγραφε προσφάτως ο αρχισυντάκτης της συντηρητικής γαλλικής εφημερίδας La Tribune.

Τούτοι εδώ, έχουν γυρίσει τον κόσμο ανάποδα από την πρώτη μέρα και συνεχίζουν να τον αναποδογυρίζουν. Μόνοι τους , με μοναδικό σύμμαχο την κοινωνία και απέναντί τους τα γεράκια του εξωτερικού και μια παρηκμασμένη αντιπολίτευση εσωτερικού, που είτε πιέζει την κυβέρνηση να υπογράψει ό,τι της ζητάνε -για να μην αποκαλυφθεί σε όλο της το βάθος και το εύρος η δική της υποτέλεια- είτε εξαντλείται σε δίκη προθέσεων, με μια πρωτόγνωρη εμπάθεια που βάζει τον Τσίπρα στο ίδιο κάδρο με τον Γ.Παπανδρέου και τον Σαμαρά.

Αυτό το νέο μοντέλο πολιτικής, υπαγορευμένο εξ ολοκλήρου από την κοινωνία και την Ιστορία, ή θα πετύχει αλλάζοντας τους συσχετισμούς και διαλύοντας τις σταθερές της βαρβαρότητας στην Ευρώπη, ή θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη…

Κάθε «“Όχι» τους στη βαρβαρότητα, είναι το «Ναι» μας σ΄αυτό που επενδύσαμε…

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε σημερινό της άρθρο η Βρετανική εφημερίδα Guardian κάνει μία μεταστροφή όσον αφορά παλαιότερες δημοσιεύσεις της για το θέμα της Ελλάδας. Ο τίτλος του άρθρου είναι... «Η Ευρώπη πρέπει να σώσει την Ελλάδα για να σώσει τον εαυτό της» και αναφέρει ότι θα είναι μεγαλύτερες οι επιπτώσεις για την ευρωζώνη σε ένα ενδεχόμενο Grexit,σε σύγκριση αυτών της παραμονής της Ελλάδας.

Δεν θα είναι απλά οικονομικές, εξηγεί, αλλά και ανθρώπινες, γεωπολιτικές και ιστορικές. Η Ευρώπη δεν θα είναι ποτέ η ίδια ξανά, τονίζει ο αρθρογράφος Γκάρτον Ας.
Άγνωστο χαρακτηρίζει ο ίδιος το μέλλον όλης της Ευρώπης μετά την έξοδο της Ελλάδας από αυτήν.

Μια τέτοια εξέλιξη θα είχε σοβαρές συνέπειες για το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη θέση της στον κόσμο. Είτε μια έξοδος από την ευρωζώνη θα πρέπει να συνεπάγεται – σε αυστηρά θεωρητική νομική βάση – και έξοδο από την ΕΕ είτε όχι, στην πράξη τα άλλα κράτη-μέλη θα προσπαθούσαν να διατηρήσουν την Ελλάδα εντός της ΕΕ – και, στη χειρότερη περίπτωση, μια αποδέσμευση από την ΕΕ πρακτικά θα έπαιρνε χρόνια. Στο μεταξύ, μια ριζοσπαστική κυβέρνηση στη χώρα μετά το Grexit θα μπορούσε για παράδειγμα να ασκήσει βέτο στην επιβολή περαιτέρω κυρώσεων στη Ρωσία σε σχέση με την Ουκρανία.

Και ενώ η Μόσχα μπορεί επί της ουσίας να μην προσφέρει πολλά χρήματα, εντούτοις θα ήταν ιδιαιτέρως ικανοποιημένη αν της δινόταν η ευκαιρία να παίξει το πολιτικό χαρτί της αλληλεγγύης μεταξύ δύο μεγάλων εθνών της ορθόδοξης πίστης. Όσο για τους χιλιάδες πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, η Αθήνα δεν θα είχε κίνητρο να μην τους στέλνει απευθείας στους πλουσιότερους Ευρωπαίους.

Αναφέρει επίσης ότι ρώτησε ένα πρώην υπουργό της τουρκικής κυβέρνησης για το πώς θα μπορούσε να αντιδράσει η Τουρκία. Σε μια τέτοια περίπτωση, με ένα υποτιμημένο νέο νόμισμα, εξήγησε ο πρώην υπουργός, η Ελλάδα θα προσέφερε στην τουρκική τουριστική βιομηχανία μεγαλύτερο ανταγωνισμό τιμών, αλλά γεωπολιτικά το Grexit θα αποδυνάμωνε περαιτέρω το δέλεαρ της συμμετοχής μιας χώρας στην ΕΕ. Αντίθετα, η Τουρκία θα επεδίωκε να καταστεί από μόνη της περιφερειακή δύναμη.

Στο μεταξύ, η Κίνα ήδη κατέχει τον σταθμό εμπορευματοκιβωτίων στον Πειραιά και έχει χαρακτηρίσει το λιμάνι ζωτικής σημασίας σημείο εισόδου στην Ευρώπη. Το Πεκίνο, με τα τεράστια αποθέματα ξένου συναλλάγματος, θα ήταν ιδιαιτέρως ικανοποιημένο να προχωρήσει σε περαιτέρω επενδύσεις – και κατά συνέπεια να αποκτήσει περαιτέρω επιρροή εντός της ΕΕ.

Συνεπώς, καταλήγει ο καθηγητής της Οξφόρδης, αν κανείς, ακόμα κι αν δεν τρέφει καμία συμπάθεια για τους Έλληνες, έχει λίγο μυαλό στο κεφάλι του και νοιάζεται έστω και λίγο για το μέλλον της Ευρώπης, καταλαβαίνει για ποιους λόγους πρέπει να διασωθεί η Ελλάδα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ρωσικού υπουργείου Άμυνας προειδοποίησε σήμερα ότι η Μόσχα θα ενισχύσει τις δυνάμεις της στα δυτικά σύνορά της, εάν οι ΗΠΑ αποθηκεύσουν βαρύ οπλισμό στις χώρες της Βαλτικής και την ανατολική Ευρώπη.

Αμερικανός αξιωματούχος είχε δηλώσει το σαββατοκύριακο ότι η Ουάσινγκτον έχει προγραμματίσει να αποθηκεύσει βαρύ οπλισμό στις χώρες της Βαλτικής και την ανατολική Ευρώπη προκειμένου να καθησυχάσει τους φόβους των συμμάχων της εξαιτίας του ρόλου της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος στρατηγός Γιούρι Γιακούμποφ δήλωσε ότι μια τέτοια κίνηση θα αποτελούσε «το πιο επιθετικό βήμα από το Πεντάγωνο και το ΝΑΤΟ» μετά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

«Η Ρωσία θα έχει μόνο την επιλογή της ενίσχυσης των στρατευμάτων και των δυνάμεών της στη δυτική πλευρά της», δήλωσε ο στρατηγός Γιακούμποφ σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Interfax.

Ο Ρώσος στρατηγός διευκρίνισε ότι η χώρα του πρώτα θα προσθέσει νέες μονάδες αρμάτων μάχης, πυροβολικού καθώς και αεροπορικές στα δυτικά της σύνορα. Θα επιταχύνει επίσης την ανάπτυξη νέων πυραύλων Ισκαντέρ στον θύλακα του Καλίνινγκραντ και θα συγκεντρώσει δυνάμεις της στη Λευκορωσία.

Η Πολωνία και η Λιθουανία επιβεβαίωσαν ότι βρίσκονται σε συνομιλίες με την Ουάσινγκτον για την τοποθέτηση βαρέος οπλισμού σε αποθήκες στην περιοχή.

Ο Πολωνός υπουργός Άμυνας Τόμας Σιεμόνιακ δήλωσε σήμερα ότι η χώρα του περιμένει οι ΗΠΑ να αποφασίσουν μέσα σε λίγες εβδομάδες αν θα αποθηκεύσουν βαρύ οπλισμό σε κράτη μέλη του ΝΑΤΟ. «Η απόφαση ανήκει στις ΗΠΑ. Απ’ όσο γνωρίζω, δεν πρόκειται για μια απόφαση με μακρινό ορίζοντα, που σημαίνει ότι η απόφαση θα ληφθεί εντός των λίγων προσεχών εβδομάδων».

«Δεν υπάρχουν δηλώσεις από τις ΗΠΑ σε σχέση με αυτό, συνεπώς επί του παρόντος δεν έχω σχόλια», δήλωσε στους δημοσιογράφους. ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ.
Πρόσθεσε επίσης ότι Ρώσοι αξιωματούχοι δεν ήρθαν σε επαφή με τους Αμερικανούς ομολόγους τους το σαββατοκύριακο για να μάθουν περισσότερα για τα σχέδια αυτά.

Η Ρωσία διαμαρτύρεται εδώ και καιρό κατά αυτού που χαρακτηρίζει απόπειρες της Δύσης να εισβάλει στο έδαφός της αλλά και να συμπεριλάβει πρώην σοβιετικές δημοκρατίες στη στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σχέδιο από τον 18ο αιώνα υλοποιείται σήμερα

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας


Έχουν χαρακτηριστεί σαν η πιο σατανική μασονική μυστική οργάνωση στην ιστορία της ανθρωπότητας. Έχουν το συμβολικό όνομα Ιλλουμινάτι και πολλοί τους συνδέουν άμεσα με τις σύγχρονες λέσχες Δύναμης της Νέας Τάξης, όπως η Μπίλντεμπεργκ, η Τριμερής, κλπ. Ένα από τα μεγαλύτερα σχέδια τους ήταν και είναι η επιβολή της ομοφυλοφιλικής διαστροφής σαν το νέο πολιτιστικό μοντέλο που θα εξουδετερώνει τα φυσιολογικά ένστικτα του ανθρώπου, μετατρέποντας τον σε ένα ανώμαλο, ηλιθιοποιημένο κατασκεύασμα.

Το βασικό σύμβολο των Ιλλουμινάτι φαίνεται πολύ καλά σε μια σπάνια έκδοση την «Turbæ Philosophorum» που εκδόθηκε στην Γερμανία το 1750. Το σύμβολο αυτό παρουσιάζει ένα ερμαφρόδιτο σαν το μέγιστο επίτευγμα του magnum opus.. Το πρότυπο που προβάλλεται από τους Ιλουμινάτι είναι ένα άτομο μεικτού φύλου, (τρανσέξουαλ), συμβολίζοντας σύμφωνα με τα σχέδια τους τον «τέλειο άνθρωπο», (Manly P. Hall, The Secret Teachings of All Ages).

Ένα από τα πρώτα διεθνούς φήμης πρότυπα που επρόκειτο να πλασάρουν οι Ιλλουμινάτι για την προώθηση του σχεδίου ομοφιλοποίησης της ανθρωπότητας, ήταν ο περίφημος Αμερικανός αθλητής Bruce Jenner. Η μεταμόρφωση του Bruce Jenner σε Caitlyn Jenner, δεν ήταν κάτι τυχαίο αλλά ένα προμελετημένο γεγονός το οποίο υποστηρίζει μια συνεχόμενη ατζέντα. Είναι εντυπωσιακό πως η κίνηση του αυτή επαινέθηκε από τον ίδιο τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μοντρεάλ το 1976, ο Bruce Jenner ήταν ένας Αμερικανός ήρωας και θεωρούνταν ο καλύτερος αθλητής του κόσμου. Τότε ασχολήθηκε με μια τηλεοπτική σειρά και με κινηματογραφική καριέρα, κάτι το οποίο παγίωσε την αίγλη του σαν μεγάλος ήρωας στην λαϊκή κουλτούρα. Ο Bruce Jenner παντρεύτηκε τη μητέρα των Καρντασιάν και από εκεί και στο εξής αυτή η οικογένεια άρχισε να γίνεται παγκοσμίως γνωστή με τα διάφορα και αλλεπάλληλα σεξουαλικά της σκάνδαλα τα οποία είναι μέρος του σχεδίου των Ιλλουμινάτι για την προώθηση της Νέας Τάξης.

Η ατζέντα αυτή χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη οικογένεια μαζί με τον Bruce Jenner προκειμένου να προωθήσει το σχέδιό της για τα δύο φύλλα. Η αλλαγή του φύλου του Bruce Jenner δεν ήταν μια αυθόρμητη πράξη την οποία αποφάσισε ο ίδιος αλλά ένα πολύ καλό προμελετημένο σχέδιο. Πιο συγκριμένα, αυτή η ατζέντα θέλει να κάνει τους άντρες θηλυπρεπείς κάνοντας τους να αισθάνονται ότι είναι κακοί και ένοχοι αν συμπεριφερθούν με τον κλασικό αντρικό τρόπο και τις γυναίκες ανδροπρεπείς έτσι ώστε αν προσπαθήσει κάποιος να τις απεικονίσει ως στοργικές που κάθονται στο σπίτι και φροντίζουν τα παιδιά τους να θεωρείται σεξιστής. Προσπαθούν δηλαδή μέσω του τρανσεξουαλισμού να προωθήσουν την ατζέντα της διαστρέβλωσης των δυο φύλων και της ανωμαλίας.

Δεύτερο τρανταχτό πρότυπο μετά τον Bruce Jenner ήταν πρόσφατα στην Ευρώπη η Κοντσίτα Βούρστ. Η Βουρστ εκπροσώπησε την Αυστρία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 2014 στην Κοπεγχάγη κέρδισε τη νίκη και προβλήθηκε με όλα τα διεθνή ΜΜΕ σαν ένα μεγάλο σύγχρονο σύμβολο κατά της ομοφοβίας, (όρος κατασκευασμένος από τους Ιλλουμιντάτι).

Η εικόνα της Conchita, με τα στρατηγικά τοποθετημένα κέρατα πάνω από το κεφάλι της, παραπέμπει κατ ευθείαν στο λιγότερο γνωστό και απόκρυφο μέρος του σχεδίου των Ιλλουμινάτι. Όπως αναφέρεται, στην απόκρυφη μυστικη οργάνωση το ανώτατο στάδιο του «φωτισμού» επιτυγχάνεται μέσω της εσωτερίκευσης της δυαδικότητας και της ισορροπίας μεταξύ των αντίθετων δυνάμεων, το καλό και το κακό, ενεργητικό και παθητικό, αρσενικό και θηλυκό. Αυτή η έννοια αναπαρίσταται συμβολικά από τον κερατοειδή ερμαφρόδιτο θεό, τον γνωστό Baphomet, δηλαδή τον «Έξω από εδώ». Στην αλχημεία προβάλλεται με το αλχημικό συμβολισμό, την Αλχημική ανδρόγυνο.

Τώρα όλα αυτά τα «ωραία» βρήκαν και εδώ τους κατάλληλους συμμάχους προώθησης και επιβολής τους σε ελληνικό έδαφος όπως τον περίφημο δήμαρχο Θεσσαλονίκης, αλλά και τα διάφορα «μαργαριτάρια» του Σύριζα που συναγωνίζονται στην προοδευτική τους ηλιθιότητα.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Anaconda

Εδώ και 4 περίπου χρόνια βιώναμε το απόλυτο “Yes Sir!” ως διαπραματευτική στρατηγική: η Ελληνική κυβέρνηση, μετά από επικοινωνιακά τρικ τύπου “το παίζω δύσκολη”, υιοθετούσε πλήρως τις θέσεις των πιστωτών.

Τί εξυπηρετούσαν αυτές οι θέσεις; Όπως αποδείχθηκε από τα αποτελέσματα, μακροοικονομικά την αύξηση του όρου χρέος/ΑΕΠ, μικροοικονομικά τη διάλυση της επιχειρηματικότητας, εθνικά τη συρρίκνωση του πληθυσμού και μια νέα προσφυγιά, κυρίως των μορφωμένων – δανειστήκαμε για να εκπαιδεύσουμε νέους και να τους πάρουν δωρεάν οι πιστωτές...

Τί σημαίνει αυτό σε πολιτικούς όρους; Ότι το πολιτικό σύστημα, προσωπικό και κόμματα, που απέτυχε εδώ και πάνω από σαράντα χρόνια να φέρει ένα καλύτερο, βιώσιμο μέλλον στην κοινωνία, ήθελε να παραμείνει στη θέση του με κάθε κόστος, έστω και με τον αφανισμό της.

Με απλά λόγια, η θεσμικά απροετοίμαστη Ελλάδα δεν είχε το επίπεδο να πει κάτι διαφορετικό μεν, σοβαρό δε, από αυτά που εξυπηρετούσαν τους πιστωτές. Δεν ήξερε ότι θα'ρθει το διάγγελμα από το Καστελλόριζο; Το'ξερε. Ενημέρωση για το πού πάμε είχε ειπωθεί, εκτός από ανεπίσημα και στο 'παράλληλο σύμπαν', εκτός από επιστήμονες σε συνέδρια και αλλού, στο βήμα της Βουλής από το 1994 και ξανά το 2008. Δεν ήξερε ότι ο μόνος τρόπος για να μην καταλήξουμε εκεί ήταν η δημιουργία και η υλοποίηση εθνικού σχεδίου εκτός του φαύλου πολιτικού συστήματος; Το'ξερε. Ο Ελληνικός Στρατηγικός Σχεδιασμός © ήταν εξ'αρχής ο μόνος τρόπος διασφάλισης της επιβίωσης της Ελληνιικής Δημοκρατίας ως αυτόνομο κράτος.

Για ποιό λόγο δεν υπήρξε εθνικό σχέδιο; Διότι το πολιτικό σύστημα δεν ήθελε και οι αρμόδιοι θεσμοί δεν είχαν τη δυνατότητα (εξουσία και πόρους) να το φτιάξουν.

Το 2012 δημιουργήθηκε η ψευδαίσθηση ότι το πολιτικό σύστημα μπορεί και θέλει να φτιάξει εθνικό σχέδιο, υιοθετώντας μέρος, αν όχι το σύνολο, του προγράμματος “Εθνική Αντιπρόταση”, το οποίο αποδείχθηκε ότι ήταν η μόνη βάση στο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών. Δυστυχώς αποδείχθηκε επίσης ότι το πολιτικό προσωπικό δεν ήταν ικανό να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να στηρίξει ένα εθνικό σχέδιο σε υπερκομματική βάση, γι'αυτό και αναλώθηκε σε κοκορομαχίες ανεπαρκών συνιστωσών του.

Το 2015 γυρίσαμε το χρόνο πίσω. Το “Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης” δεν ήταν καν σχέδιο αλλά επικεφαλίδες γενικής πολιτικής ευχολογικού περιεχομένου, συνεπώς ήταν σαφές ότι η λύση δεν προερχόταν από εκεί. Η ελπίδα πήγαζε από το νέο, το εν δυνάμει εκτός του φαύλου πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης. Όπως είχα ενημερώσει προεκλογικά, αυτό δεν αρκούσε και, μοιραία, θα οδηγούσε σε αδιέξοδο, το οποίο θα εξυπηρετούσε αποκλειστικά και μόνο τους πιστωτές και τους εγχώριους προθύμους.

Δεν υπάρχει εθνική βάση διαπραγμάτευσης. Όσο δεν υπάρχει ένα άλλο εθνικό σχέδιο από αυτό που προτείνουν οι πιστωτές και εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους εις βάρος των δικών μας, το εθνομηδενιστικό σχέδιο των πιστωτών θα είναι μονόδρομος.

Όσο δεν υπάρχει εθνική βάση διαπραγμάτευσης, δεν υπάρχει “μνημονιακός” και “αντιμνημονιακός”: όλοι είναι εθνομηδενιστές. Όσο δεν υπάρχει εθνική βάση διαπραγμάτευσης, δεν υπάρχει “πατριώτης” και “προδότης”: όλοι είναι ανεπαρκείς δια να ομιλούν. Όσοι εκφέρουν γνώμη και άποψη πορισματολογώντας ωσάν πολιτικοί ιατροδικαστές πάνω στο πτώμα της μεταπολίτευσης, περιγράφοντας τη λύση λες και θα πέσει από τον ουρανό, δεν κάνουν τίποτα λιγότερο από το να στηρίζουν την ανεπάρκεια και να καλλιεργούν συναισθήματα συμπάθειας, κατανόησης και εν τέλει αποδοχής για τους ανεπαρκείς του πολιτικού προσωπικού και όσων περιφέρονται ασκόπως ή σκοπίμως γύρω του. Το αποτέλεσμα της καφενειακού τύπου αμπελοφιλοσοφίας είναι η εμπέδωση τής άποψης ότι είμαστε όλοι τα ίδια (χάλια).

Χρόνια πριν, με στοιχεία, υπήρχαν κάποιοι –ελάχιστοι– που είχαν αποδείξει τη βάση διαπραγμάτευσης των αλλοδαπών: μετατροπή της Ελλάδας σε αποτυχημένο κράτος (failed state) και απορρόφησή του από την Γερμανική Ομοσπονδία Ευρωπαϊκών Εταιριών (πρώην εθνών-κρατών της ΕΕ) ως νέα Μόσχα επί ΕΣΣΔ. Ο αναγνώστης θα βρει ένα μικρό δείγμα εδώ.
Έγραψα και σχετική Επίκαιρη Ερώτηση, η οποία κατατέθηκε μεν, αλλά δεν απαντήθηκε. Ποτέ. Χωρίς καμιά επίπτωση για όσους αρνήθηκαν να πουν την αλήθεια για την κατάσταση της Ελλάδας. Ακριβώς όπως έκαναν με το περίφημο non-paper για την αποδοχή παραγωγής κινδύνου εθνικής ασφαλείας από το Μνημόνιο.

Έτσι διαπραγματεύονται οι άλλοι: “Griechenland ist ein gescheiterter Staat.”

Όποιος έχει να πει μια λέξη που βάζει έστω και ένα μικρό λιθαράκι στο χτίσιμο ενός εθνικού σχεδίου, έχει δικαίωμα και υποχρέωση να ομιλεί. Όχι όλοι.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αντιμέτωπος με σκληρό δίλημμα βρίσκεται τις τελευταίες ημέρες ο πρωθυπουργός. Από τη μία πλευρά η –σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες– προειδοποίηση-απειλή του Ντράγκι ότι εάν δεν υπάρξει άμεσα συμφωνία οι ελληνικές τράπεζες θα υποχρεωθούν να επιβάλουν έλεγχο στις κινήσεις κεφαλαίων. Από την άλλη, το σαφές μήνυμα των δανειστών πως συμφωνία θα έχει μόνο εάν ουσιαστικά αποδεχθεί τον κορμό των απαιτήσεών τους.

Του Σταύρου Λυγερού

Όταν η Μέρκελ δηλώνει πως «όταν υπάρχει βούληση υπάρχει και τρόπος», ουσιαστικά εννοεί ότι η Αθήνα πρέπει να αποκτήσει τη βούληση όχι απλώς για να κάνει βήματα πίσω, αλλά ουσιαστικά για να παραδοθεί. Εξ ου και οι πολλές αναφορές στην ανάγκη ο Τσίπρας να λάβει δύσκολες αποφάσεις.

Όλα δείχνουν πως μετά από μία μακρόσυρτη και με υψηλό κόστος για την ελληνική οικονομία διαπραγμάτευση, η επίτευξη συμφωνίας έχει καταστεί μονόδρομος για τον πρωθυπουργό. Οι προσπάθειές του πλέον εστιάζονται στο να αμβλύνει κατά το δυνατόν τις πιο επώδυνες απαιτήσεις και να εξασφαλίσει επίσης κατά το δυνατόν κάποιες αναφορές για ζητήματα που η Αθήνα θεωρεί κρίσιμα, όπως η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Το κλίμα την Παρασκευή στο μέγαρο Μαξίμου ήταν κλίμα αναπόφευκτης πολιτικής ήττας. Η προσπάθειά της κυβέρνησης να επιβάλει το δικό της 47σέλιδο προσχέδιο ως βάση των περαιτέρω διαπραγματεύσεων σε πολιτικό επίπεδο έχει πέσει στο κενό. Για την ακρίβεια, οι δανειστές το πέταξαν αμέσως στον κάλαθο των αχρήστων. Κατέστησαν σαφές πως βάση των διαπραγματεύσεων είναι η δική τους πρόταση. Τόνισαν, μάλιστα, πως οι αλλαγές που μπορούν να γίνουν αποδεκτές θα είναι λίγες και υπό την προϋπόθεση πως θα εξασφαλισθούν δημοσιονομικά ισοδύναμα.

Ο ίδιος ο Τσίπρας ομολόγησε στη Βουλή πως η πρόταση των δανειστών ήταν για τον ίδιο δυσάρεστη έκπληξη. Δεν θα έπρεπε. Οι πληροφορίες για τον συμβιβασμό που είχε επιτευχθεί στην πενταμερή συνάντηση των δανειστών στη Γερμανία (Μέρκελ, Ολάντ, Γιούνκερ, Ντράγκι και Λαγκάρντ) δεν άφηναν περιθώρια για αισιοδοξία. Το ΔΝΤ έκανε πίσω από την απαίτησή του για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και ως αντάλλαγμα οι Ευρωπαίοι αποδέχθηκαν να συμπεριλάβουν στην κοινή πρόταση τα σκληρά μέτρα λιτότητας του Ταμείου, συμπεριλαμβανομένων κι αυτών για τη μείωση των συντάξεων.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, στη συνάντησή του με τον Τσίπρα πριν 10 ημέρες, ο Γιούνκερ του είχε ζητήσει να στείλει προτάσεις επί του σχεδίου των δανειστών για να προχωρήσει η διαπραγμάτευση. Ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε συμφωνήσει και είχε δώσει αμέσως εντολή στους συνεργάτες του να τις ετοιμάσουν.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα και υπό την επήρεια άλλων εισηγήσεων, όμως, άλλαξε γνώμη. Προκάλεσε τη συζήτηση στη Βουλή, με προφανή σκοπό να αποσπάσει από την αντιπολίτευση τη δήλωση πως η πρόταση των δανειστών είναι απορριπτέα. Πίστευε πως μ’ αυτό τον τρόπο θα ενίσχυε τη διαπραγματευτική θέση του απέναντί τους.

Το μόνο πρακτικό αποτέλεσμα του ελιγμού του ήταν να προκαλέσει τη δημόσια οργισμένη αντίδραση του προέδρου της Κομισιόν, ο οποίος και έχει εκ μέρους των δανειστών αναλάβει τον πολιτικό χειρισμό του Έλληνα πρωθυπουργού. Διαπιστώνοντας ότι κινδυνεύει να χάσει κι αυτό τον δίαυλο και να τορπιλισθεί η επίτευξη συμφωνίας, ο Τσίπρας όχι μόνο δεν ανταπάντησε στις βολές Γιούνκερ, αλλά και έριξε γέφυρες, προκειμένου να αποκαταστήσει τις σχέσεις.

Για να συνεχίσει, μάλιστα, τη διαπραγμάτευση στο πολιτικό επίπεδο έστειλε τον Παππά και τον Τσακαλώτο στις Βρυξέλλες με νέες προτάσεις, οι οποίες αποτυπώνουν πρόσθετες υποχωρήσεις. Και οι νέες ελληνικές υποχωρήσεις, όμως, κρίθηκαν ανεπαρκείς, χωρίς η άλλη πλευρά να μετριάσει αντιστοίχως τις δικές της απαιτήσεις.

Σύμφωνα με κοινοτική πηγή, ο τρόπος που οι δύο Έλληνες υπουργοί αντιμετωπίσθηκαν στις Βρυξέλλες δεν ήταν και ο καλύτερος δυνατός. Επιπροσθέτως, ενώ συνομιλούσαν με τον επίτροπο Μοσκοβισί, εισήλθε στην αίθουσα το κλιμάκιο των υπαλλήλων του ΔΝΤ. Οι Παππάς και Τσακαλώτος αρνήθηκαν να διαπραγματευθούν μαζί τους, γεγονός που προκάλεσε την ανάκληση του κλιμακίου και την αποχώρησή του από τις Βρυξέλλες.

Η ανελαστικότητα του ΔΝΤ μόνο εν μέρει ερμηνεύεται από την προφανή ενόχλησή του για την ανάμιξη Ευρωπαίων πολιτικών ηγετών σε μία διαπραγμάτευση, η οποία κατ’ αυτό έπρεπε να έχει “τεχνικό” χαρακτήρα. Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, με την Ευρωζώνη να αρνείται την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και με την ελληνική οικονομία να βυθίζεται, το Ταμείο συνειδητοποιεί πως έχει μόνο να χάσει εάν παραμείνει στον βάλτο της ελληνικής κρίσης. Γι’ αυτό και εξωθεί τα πράγματα, προσδοκώντας ή τον απεγκλωβισμό του, ή την επιβολή του δικού του πακέτου που συνδυάζει σκληρά μέτρα λιτότητας με την αναδιάρθρωση του χρέους.

Η δήλωση του προέδρου της Κομισιόν πως οι διαπραγματεύσεις θα συνεχισθούν σε τεχνικό επίπεδο και στη συνέχεια θα πάνε σε πολιτικό επίπεδο αντανακλά την πρόθεση του ευρωιερατείου να επαναφέρει το κλιμάκιο του ΔΝΤ στο τραπέζι. Μπορεί η Αθήνα να απάντησε πως οι διαπραγματεύσεις σε επίπεδο τεχνοκρατών έχουν τελειώσει, αλλά πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις έκανε στροφή 180 μοιρών.

Υπό την επήρεια και των τηλεφωνικών συνδιαλέξεών του με τον Γιούνκερ και τη Μέρκελ, ο Τσίπρας έστειλε στις Βρυξέλλες τους Δραγασάκη, Παππά και Τσακαλώτο με νέες προτάσεις-υποχωρήσεις για να διαπραγματευθούν με τους υπαλλήλους. Η διαδικασία δεν θα παρουσιασθεί έτσι, αλλά η ουσία είναι αυτή.

Το μήνυμα που με διάφορους τρόπους στέλνεται όλο αυτό το διάστημα στην Αθήνα είναι πως δεν έχει περιθώρια ουσιαστικής διαπραγμάτευσης. Με άλλα λόγια, πως η αποδοχή του σχεδίου των δανειστών είναι μονόδρομος. Σύμφωνα με κοινοτική πηγή, το ευρωιερατείο δεν επιθυμεί για λόγους εντυπώσεων και τήρησης των προσχημάτων να εμφανίσει τις προτάσεις του ως τελεσίγραφο. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για «ευέλικτο τελεσίγραφο».

Ο Τσίπρας εκμεταλλεύθηκε τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής για να ξανασυναντηθεί όχι μόνο με τον πρόεδρο της Κομισιόν, αλλά και με το δίδυμο Μέρκελ-Ολάντ. Οι διαδοχικές συναντήσεις του με τους κορυφαίους ηγέτες της Ευρωζώνης, όμως, δεν έφεραν το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Αντιθέτως, διέψευσαν την αυθαίρετη, αλλά διαδεδομένη στα ελληνικά κυβερνητικά κλιμάκια εκτίμηση πως το εμπόδιο για την επίτευξη συμφωνίας ήταν μέχρι τώρα οι τεχνοκράτες των θεσμών. Διέψευσαν, επίσης, και την ελπίδα της Αθήνας πως ο πρόεδρος Ομπάμα θα ασκούσε αποτελεσματικές πιέσεις στη Μέρκελ για την επίλυση του ελληνικού προβλήματος.

Ο Γιούνκερ, η Μέρκελ και ο Ολάντ μπορεί να υιοθετούν μία πιο ευέλικτη και διπλωματική αντιμετώπιση σε σύγκριση με τους υπαλλήλους τους, αλλά μέχρις εκεί. Με δεδομένες τις εσωτερικές διαφωνίες τους, είναι αυτοί που υπαγορεύουν τις απαιτήσεις.

Ο Τσίπρας προσπαθεί να φθάσει σε μία συμφωνία η οποία ναι μεν θα προβλέπει την επιβολή νέων φόρων για να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό, αλλά ταυτοχρόνως θα δημιουργεί συνθήκες οικονομικής σταθερότητας και θα ανοίγει μία αναπτυξιακή προοπτική, Οι προσπάθειές του, όμως, μέχρι τώρα δεν βρίσκουν ανταπόκριση στην άλλη πλευρά.

Οι δανειστές ουσιαστικά δεν έχουν κάνει βήμα πίσω από τις απαιτήσεις τους. Παραμένουν στη γραμμή των προαπαιτούμενων της 5ης αξιολόγησης του Μνημονίου. Αρνούνται σ’ αυτή τη φάση να συζητήσουν κρίσιμα ζητήματα που θέτει η Αθήνα, όπως η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, η συμμετοχή της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση του Ντράγκι και ευρύτερα η ανάληψη πρωτοβουλιών για να επανέλθει η ελληνική οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης.

Οι δανειστές δηλώνουν διατεθειμένοι να συζητήσουν αυτά τα ζητήματα στο πλαίσιο ενός τρίτου Μνημονίου και αφού ολοκληρωθεί επιτυχώς η 5η και καταληκτική αξιολόγηση του δεύτερου Μνημονίου. Στο ίδιο πλαίσιο είναι διατεθειμένοι να χρηματοδοτήσουν την Ελλάδα για να ανταποκριθεί στις δανειακές υποχρεώσεις της.

Με άλλα λόγια, μπορεί ο Σόιμπλε να έχει προς το παρόν αποσυρθεί από τη σκηνή, αλλά, με τη βοήθεια και του ΔΝΤ, το πνεύμα του είναι παρόν και κυριαρχεί. Δεν είναι τυχαίο πως ο ίδιος όχι μόνο απέκλεισε την απόσυρση του Ταμείου από τις διαπραγματεύσεις, αλλά και πως έσπευσε να χαρακτηρίσει την αποχώρηση του κλιμακίου από τις Βρυξέλλες ως προειδοποίηση προς την Αθήνα.

Στην κλεψύδρα έχει μείνει λίγη άμμος. Στο τέλος του μήνα λήγει η παράταση του υφιστάμενου προγράμματος και η σύνοδος του Eurogroup στις 18 Ιουνίου είναι η τελευταία που θα μπορούσε υπό κανονικές συνθήκες να εγκρίνει μία συμφωνία και να ανάψει το πράσινο φως για εκταμίευση. Αυτός είναι ο λόγος που πριν μερικές ημέρες στο Βερολίνο άρχισαν να συζητούν το σενάριο μίας νέας παράτασης.

Η ιδέα υιοθετήθηκε από την ελληνική πλευρά, η οποία πρότεινε εννεάμηνη παράταση, σε συνδυασμό με την πρότασή της για άλλου τύπου χρηματοδότηση, ώστε να αποτραπεί η χρεοκοπία. Σύμφωνα με κυβερνητική πηγή, ο πρωθυπουργός έχει αφήσει στους Ευρωπαίους συνομιλητές του να εννοηθεί πως είναι διατεθειμένος να υποχωρήσει όσον αφορά το πρωτογενές πλεόνασμα και τον ΦΠΑ και σταδιακά να λάβει αρκετά από τα επώδυνα μέτρα που του ζητούν. Το αντάλλαγμα που ζητάει είναι μία δέσμευση του ευρωιερατείου για την αναδιάρθρωση του χρέους και για πρωτοβουλίες αναπτυξιακού χαρακτήρα.

Ούτε κι αυτή η φόρμουλα, όμως, βρήκε ανταπόκριση. Τις τελευταίες ώρες, μάλιστα, το αίτημά του έχει υποβαθμισθεί. Ζητάει μία απλή αναφορά για την αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά ζητάει και οι θεσμοί να υποβαθμίσουν τις απαιτήσεις τους για μείωση συντάξεων επίσης σε μία αναφορά για μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού.

Οι δανειστές, όμως, θεωρούν πως ο Τσίπρας έχει κάψει τα διαπραγματευτικά χαρτιά του και είναι με την πλάτη στο καναβάτσο. Αν και ακόμα διατηρεί ισχυρά ερείσματα στο εκλογικό σώμα, τα πρώτα σημάδια πολιτικής φθοράς είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού.

Το κλίμα αβεβαιότητας και η ασφυξία συνεχίζει να συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, γεγονός που αρχίζει να αντανακλάται στο πολιτικό επίπεδο. Πολύ περισσότερο που η κοινή γνώμη συνειδητοποιεί σιγά σιγά πως η κυβέρνηση βαδίζει «με βάρκα την ελπίδα» και όχι στη βάση ενός επεξεργασμένου πολιτικού σχεδίου.

Έχοντας χάσει χρόνο και έχοντας ο ίδιος κλείσει τους όποιους εναλλακτικούς δρόμους, το μόνο που έχει απομείνει στον Τσίπρα είναι ο φόβος των Ευρωπαίων για τις επιπτώσεις που θα έχει στην Ευρωζώνη η χρεοκοπία της Ελλάδας, ειδικά επειδή αυτή μπορεί να οδηγήσει σε Grexit. Ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Σαπέν ομολόγησε αυτές τις ημέρες πως καμία πλευρά δεν αντέχει την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι επαρκές για να δημιουργήσει συνθήκες σχετικής ισορροπίας στις διαπραγματεύσεις. Ειδικά όταν η Αθήνα δεν δείχνει αποφασισμένη να παίξει μέχρι τέλους αυτό το χαρτί.

Διπλωματικές πηγές εκτιμούν ότι στους κόλπους των δανειστών υπάρχουν ορισμένοι που θέλουν να δοθούν στην κυβέρνηση Τσίπρα κάποιες παραχωρήσεις, έστω και συμβολικές, ώστε να αποτελέσουν “φύλλο συκής”, το οποίο θα καλύψει την ελληνική υποχώρηση. Κάτι τέτοιο, όμως, προσκρούει στους σκληροπυρηνικούς της Ευρωζώνης, με τους οποίους έχει συνταχθεί το ΔΝΤ.

Στο σημείο αυτό είναι διαφωτιστικά τα σχόλια που πριν από ενάμιση μήνα έκανε κοινοτικός παράγοντας για την τακτική των δανειστών έναντι της κυβέρνησης Τσίπρα. Είχε πει με νόημα: «Θυμίζει το ψάρεμα του ξιφία. Όταν δαγκώσει το αγκίστρι αντιστέκεται με όλες τις δυνάμεις του. Δεν μπορούν να τον βγάλουν αμέσως έξω. Γι’ αυτό ακολουθούν μία τακτική καταπόνησης μέχρι το ψάρι να εξαντληθεί. Τότε και μόνο τότε το τραβάνε πάνω».

Η επόμενη ερώτηση ήταν αναπόφευκτη: Πότε εκτιμά πως η “κυβέρνηση-ξιφίας” θα έχει εξαντληθεί; «Το βλέπω για το φθινόπωρο. Μέχρι τον Ιούνιο, οι θεσμοί θα υποβάλλουν τον Τσίπρα σε συνεχές σκωτσέζικο ντους για να σπάσουν την αντίστασή του. Επιδιώκουν με διαρροές, απειλές και υποσχέσεις να καταστήσουν σιγά σιγά μονόδρομο την πολιτικοψυχολογική προσαρμογή του στο πλαίσιο που μέχρι τώρα καταγγέλλει».

Όταν ο ίδιος παράγοντας ρωτήθηκε για τις πολιτικές επιπτώσεις της επιδιωκόμενης προσαρμογής, η απάντησή του ήταν κυνική: «Είναι πρόβλημα του Τσίπρα να αντιμετωπίσει την αριστερή αντιπολίτευση στο κόμμα του και τις όποιες κοινωνικές αντιδράσεις. Εάν καταφέρει να ρυμουλκήσει τον ΣΥΡΙΖΑ εκεί που ρυμουλκούν τον ίδιο, θα γίνει σταδιακά κανονικό κόμμα, θα πάψει να είναι μία επικίνδυνη πολιτική ανορθογραφία. Αλλιώς, ο Τσίπρας θα αναγκασθεί να συγκρουσθεί με την αριστερή πτέρυγα και να αλλάξει πολιτικούς συμμάχους. Υπάρχουν εφεδρείες γι’ αυτή την περίπτωση».

Στο ερώτημα πώς τα αφεντικά της Ευρωζώνης προεξόφλησαν ότι ο Τσίπρας δεν θα επέλεγε τη ρήξη, απάντησε: «Δεν το προεξόφλησαν. Γι’ αυτό και ακολούθησαν την τακτική της φθοράς κι όχι της μετωπικής σύγκρουσης. Απέφυγαν να τον στριμώξουν αμέσως. Πρώτον, επειδή φοβούνταν πως μπορούσε να προκηρύξει δημοψήφισμα και να θέσει την Ευρωζώνη αντιμέτωπη με δύσκολο δίλημμα. Δεύτερον, επειδή ήθελαν να τηρήσουν τα προσχήματα απέναντι σε μία νεοεκλεγμένη κυβέρνηση.

Θα το κάνουν, όμως, το επόμενο διάστημα, επειδή διαπιστώνουν ότι με την πάροδο του χρόνου ο ίδιος ο Τσίπρας αυτοεγκλωβίζεται ολοένα και περισσότερο. Η συμφωνία έχει καταστεί γι’ αυτόν μονόδρομος, γεγονός που κλείνει κάθε εναλλακτικό δρόμο και ακυρώνει τη δυνατότητά του να απειλήσει τα συμφέροντα της άλλης πλευράς, ώστε να αποσπάσει κάποια ανταλλάγματα».

Ενάμιση μήνα μετά, οι κουβέντες αυτές αποκτούν ιδιαίτερο νόημα…

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΑΝΑΥΔΗ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ!

Για πρώτη φορά ο τ. εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ αποκάλυψε κρυφά ραντεβού Γάλλων και Γερμανών με το ΔΝΤ σε ξενοδοχεία, την ίδια στιγμή που ο Παπανδρέου έκανε τα κρυφά ραντεβού με τον Στρως Καν! Ο λόγος ήταν η καταστρατήγηση του καταστατικού του ΔΝΤ που απαιτούσε άμεση αναδιάρθρωση χρέους προκειμένου να εμπλακεί.

Το  «πρόβλημα» όμως ήταν ότι 100 δις Ελληνικού χρέους ευρίσκοντο στα χέρια Γερμανικών και Γαλλικών τραπεζών! Άρα, ο απαράβατος όρος για συμμετοχή των ΙΔΙΩΤΩΝ ομολογιούχων στην αναδιάρθρωση, επαναλαμβάνουμε, ΙΔΙΩΤΩΝ, θα κατέστρεφε τις Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες.
Από αυτά τα μυστικά ραντεβού προέκυψε το έγκλημα του μνημονίου, στο οποίο αντέδρασε ως φαίνεται ο Στρως Καν και σήμερα εξηγείται η φράση του στον Παπανδρέου: «Εάν υλοποιήσεις αυτό το πρόγραμμα, θα καταστρέψεις το Έθνος σου».

Η συνέχεια είναι γνωστή: Ο Στρως Καν καρατομήθηκε, την θέση του ανέλαβε η διεφθαρμένη Λαγκάρντ που ελέω λίστας κρατούσε στο χέρι τον Παπανδρέου, τον Παπακωνσταντίνου και πολλούς ελληνόφωνους βαρώνους.

Όταν οι ξένες τράπεζες ξεφόρτωσαν, τότε έγινε το εγκληματικό PSI το οποίο βεβαίως αφορούσε κυρίως ΜΗ ΙΔΙΩΤΕΣ επενδυτές. Τα ασφαλιστικά ταμεία, τα ΝΠΔΔ, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τα επιμελητήρια. Που αγόρασαν με το ζόρι τα ομόλογα κατόπιν εντολών Παπανδρέου – Βενιζέλου.

Ο Π. Ρουμελιώτης με αυτή του την αποκάλυψη, στέλνει Παπανδρέου και Βενιζέλο στην φυλακή.


olympia.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Οι Έλληνες είμαστε εκ φύσεως επιρρεπείς στην… πολυφωνία. Στο ότι, δηλαδή, είναι δυνατόν να βρεθούμε τρεις και συζητώντας να έχουμε τέσσερις γνώμες…! Επίσης, είμαστε επιρρεπείς στα ωραία παραμύθια, χωρίς δράκους. Δηλαδή στις υποσχέσεις που μένουν υποσχέσεις, αλλά δεν παύουν να σκιαγραφούν έναν όμορφο, ονειρικό παραδεισένιο κόσμο, τον οποίο θα απολαμβάνουμε χωρίς να κουραζόμαστε για οτιδήποτε. Η ροπή μας, όμως προς την απόκτηση του εύκολου πλούτου, αποτελεί μοναδικής δυναμικής παράγωγο εκείνων των πολιτικών που σκύλευαν επί δεκαετίες την χώρα, και που το παράδειγμα της ατιμώρητης διαφθοράς γαλούχησε νέους που σήμερα είναι μεσήλικες και νέους που σήμερα νιώθουν σαν μεσήλικες.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Και τώρα, που φθάνουμε ταχύτατα σε ένα νέο κομβικό σημείο της ιστορίας μας, περιφρονημένοι και καταγέλαστοι από όλους τους «φίλους», τους εχθρούς και τους «εταίρους», καταπονημένοι από τα συνεχή σφάλματά μας, αντί να συναισθανθούμε τα λάθη μας και να μάθουμε από αυτά, μεστοί υποκειμενικής πληροφόρησης, δοτικοί σε ένα πλήθος εκβιασμών, θύματα της τρομοκρατίας των «εταίρων», συρόμαστε σαν λαός σε ένα νέο τραγικό σφάλμα… Αυτό της απάθειας. Απάθειας ακόμη και απέναντι στην ολική καταστροφή μας!

Οι καιροί που διανύουμε είναι πονηροί. Ακόμη πιο πονηροί είναι εκείνοι που θέλουν να μας οδηγήσουν σε ένα σύγχρονο κρεματόριο, μέσα στο οποίο θα απολέσουμε τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας, θα μετατραπούμε από ανθρώπους σε… «όντα» ή και σε αριθμούς, των οποίων οι προσθαφαιρέσεις θα υπολογίζονται στον προσπορισμό αέναου κέρδους υπέρ των «δανειστών» εξαιτίας ενός «ομιχλώδους» αλλά και ανεξερεύνητου χρέους. Και δεν θα γίνουμε απλώς σκλάβοι των επιθυμιών κτηνοβατών και άλλων ηθικών καρκινωμάτων που σήμερα καταδυναστεύουν τη Ευρώπη. Θα γίνουμε επίσης ενοικιαστές της πατρίδας μας, αφού αυτό που επί της ουσίας επιδιώκουν με απάνθρωπη μανία οι «φίλοι» και οι «εταίροι» μας, είναι να μας εξανδραποδίσουν και να μας εξαναγκάσουν να τους πληρώνουμε εσαεί επειδή ζούμε στην χώρα που γεννηθήκαμε και πληρώνουμε τον χώρο που τους παραδώσαμε…

Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει λογικά την συμπεριφορά της Γερμανοκρατούμενης Ευρώπης, αφού όλοι παραδέχονται πως εάν η Ελλάδα οδηγηθεί στην πτώχευση το πλήγμα για την έννοια και λειτουργία της Ενωμένης Ευρώπης, θα είναι τόσο ισχυρό, ώστε το πιθανότερο μεσο-βραχυπρόθεσμο αποτέλεσμα θα είναι η… διάλυσή της.

Ας σταματήσουμε, όμως να ασχολούμαστε και να κοιτάζουμε το δάκτυλο (όλων εκείνων που εργάζονται αφειδώς υπέρ της σκλαβοποίησής μας και που, όλως τυχαίως ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν αντιληφθεί την λάθος πορεία της χώρας, αφού ήταν απασχολημένοι με την καταμέτρηση των κερδών τους από την εργασία τους που σκόπευε στην αποχαύνωση της λογικής και στην αποξήλωση της ηθικής μας) που μας υποδεικνύει το δέντρο, κατευθύνοντας τον τρόπο σκέψης μας και περιορίζοντας έτσι τον ορίζοντα των σκέψεών μας.
Ας κοιτάξουμε, επιτέλους το δέντρο. Ας δούμε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και ας αντιληφθούμε το όλο διακύβευμα. Για τους εταίρους μας είμαστε ένα άρρωστο δένδρο, που είτε πρέπει να δεχθεί την θεραπεία που του αρμόζει (ενώ έχουν ήδη αποδεχθεί ότι η θεραπεία είναι καταστροφική!), είτε πρέπει να εκριζωθεί!
Στην πραγματικότητα, μας λένε πως προκειμένου να συνεχίσουμε να υπάρχουμε (ενώ είναι «φίλοι» και «εταίροι» μας απειλούν με εξόντωση!), θα πρέπει να δεχθούμε να δανειζόμαστε για να πληρώνουμε τα χρέη μας! Δηλαδή, με όλη την σοβαρότητά τους, ισχυρίζονται πως τα χρέη πληρώνονται με… δανεικά! Πέρα από το γελοίο σκεπτικό (ποιος οικονομολόγος ή απλώς επιχειρηματίας μπορεί άραγε να υπερασπίσει αυτή την «λογική»;) μας προτείνουν, ως ανταπόδοση, να εφαρμόσουμε πολιτικά μέτρα (νόμους του κράτους) τα οποία θα αφαιρέσουν πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα από τους κατοίκους της Ελλάδας, ενώ θα μεγαλώσουν το ήδη υφιστάμενο τεράστιο πρόβλημα και χρέος της χώρας!
Η πρότασή τους, δηλαδή, είναι πολύ απλή, αφού μας λένε με διττό τρόπο: Αλλάξτε το πολίτευμά σας, αλλοιώστε το, παραχαράξτε την δημοκρατία και δημιουργήστε ένα "πράγμα" που θα μοιάζει με πολίτευμα. Ταυτόχρονα, όμως μας λένε με τον πλέον στυγνό τρόπο: Υπακούστε για να μπορέσετε να ζήσετε όσο σας το επιτρέψουμε και να πεθάνετε αργά και βασανιστικά, αφού προηγουμένως έχετε σκλαβοποιήσει τα παιδιά σας και μας έχετε παραδώσει και την πατρίδα σας…
Στην περίπτωση εκείνη που δεν θα δεχθούμε να ποδοπατήσουν την δημοκρατία μας (έστω και αυτό το κακέκτυπο δημοκρατίας που έχουμε σαν χώρα) τότε μας απειλούν πως θα μας εξευτελίζουν έως θανάτου, πληρώνοντάς τους ακόμη και τον αέρα που αναπνέουμε, μας απειλούν ότι θα μας εξοντώσουν, αφού θα μας εκτελέσουν οικονομικά. Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι όλα αυτά μας τα λένε ως φίλοι… που θέλουν να μας βοηθήσουν!

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν με το… δέντρο, ας προσπαθήσουμε να ανοίξουμε τον οπτικό μας ορίζοντα και να δούμε το… δάσος. Το πλήθος δηλαδή των υπολοίπων χωρών που απειλούνται έμμεσα ή άμεσα, εάν η Ελλάδα καταρρεύσει οικονομικά. Το πλήθος εκείνων των χωρών των οποίων οι πολίτες χωρίς να ρωτηθούν, έδωσαν από τα ασφαλιστικά τους ταμεία (στο σημείο αυτό βρίσκεται και η μεγάλη κομπίνα του χρέους) για να στηρίξουν την Ελλάδα, αλλά τα χρήματά τους πέρασαν στις τράπεζες που διακρατούσαν ελληνικά ομόλογα και διέφυγαν έτσι από τον κίνδυνο να… κλείσουν εξαιτίας διαφόρων τραπεζικών «επενδύσεων». Η «αρρώστια» έχει ήδη εξαπλωθεί. Το δάσος, τα υπόλοιπα κράτη, ασθενούν και κινδυνεύουν να περιπέσουν σε καταστάσεις ακόμη χειρότερες από ότι η Ελλάδα. Εάν η Ελλάδα πτωχεύσει, τότε οι πολιτικές ηγεσίες της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης θα πρέπει να αιτιολογήσουν στους πολίτες τους γιατί στήριξαν την Ελλάδα (στην πραγματικότητα τις μαύρες τρύπες ευρωπαϊκών τραπεζών) χωρίς να αναλύσουν τον κίνδυνο στον οποίο εξέθεταν τους ευρωπαϊκούς ασφαλιστικούς μηχανισμούς. Ακόμη και αν κοπεί χρήμα από την ΕΚΤ, η πολιτική ζημία θα είναι τεράστια και θα γεννηθούν νέες πολιτικές τάσεις στην Ευρώπη, οι οποίες ενδεχομένως να μην υπάρχουν καν αυτή τη στιγμή. Ή το παρόν πολιτικό γερμανοκρατούμενο σύστημα θα διαλυθεί ή θα τολμήσει να περάσει μέτρα λιτότητας για να ανταπεξέλθει στην οικονομική ζημία που το ίδιο, ελέω Γερμανίας προκάλεσε. Γεγονός είναι πως η Ελλάδα έχει τη δυναμική ενός ασθενούς οικονομικά, αλλά αρκετά ισχυρού πολιτικά, ντόμινο εντός της Ευρώπης.
Και όμως, ενώ όλες οι χώρες θα ζημιωθούν, η αλήθεια είναι πως η Γερμανία θα οφεληθεί. Πρώτον, επειδή μία σύγκρουση με την Ελλάδα θα δικαιολογήσει την ανακοίνωση – οριστική μονομερή απόφαση της Γερμανίας- για μη αναγνώριση και φυσικά μη αποπληρωμή των χρεών της προς την Ελλάδα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι, η Γερμανία θα απαλλαχθεί από ένα μεγάλο βάρος (το οποίο στην καλύτερη περίπτωση υπολογίζεται στα 300 δις. ευρώ και στην χειρότερη στα πλέον των 500 δις. ευρώ. Και η απόφαση της Γερμανίας θα στηριχθεί, επιπλέον, και από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά (ζημιωμένα από την πτώχευση της Ελλάδας) κράτη, ενώ θα υποστηριχθεί και μία πιθανή μετέπειτα ανακοίνωση της Γερμανίας και προς την Ρωσία, για το ανάλογο γερμανικό χρέος από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κι ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες θα περάσουν σε μία -άγνωστης χρονικής περιόδου- πολύ δύσκολη οικονομική φάση, η ισχυρή Γερμανία θα γίνει ακόμη ισχυρότερη και θα επιβάλει τις δικές της απόψεις – συμφέροντα στους ανίσχυρους να την αντιμετωπίσουν Ευρωπαίους. Στο σημείο αυτό, αναμένεται να ξεκινήσει και η γεωπολιτική μορφή της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης, μέσω μίας διπλωματικής και οικονομικής σύγκρουσης της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης με την Ρωσία. Σε καμία περίπτωση δεν βρισκόμαστε ή δεν οδηγούμαστε σε αχαρτογράφητα νερά. Εκείνοι που πολύ προσεκτικά σχεδίασαν την γεωπολιτική τους κίνηση, η οποία θα τους εξασφαλίσει την απόλυτη κυριαρχία για τα επόμενα 100 χρόνια νιώθουν πως η Ρωσία (που επανέρχεται ως παγκόσμια δύναμη και που δεν πρόκειται να ανεχθεί δεύτερο ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις) μπορεί να παίξει τον ρόλο του "πειρατή" και να τους χαλάσει τα προσεγμένα τους σχέδια. Μία σύγκρουση όμως την οποία επιδιώκει ο αμερικανικός παράγοντας, ο οποίος επιθυμεί να διατηρήσει τα… κεκτημένα του επί της ανατολικής Ευρώπης, μετακινώντας ταυτόχρονα την «ζώνη πυρός» πολύ κοντά στα σύνορα της Ρωσίας, την οποία με αυτόν τον τρόπο ελπίζει πως θα «εγκλωβίσει» και θα την περιορίσει σημαντικά, έως ότου «τακτοποιηθεί» το κρίσιμο γεωπολιτικά και ενεργειακά «τρίγωνο» μεταξύ Ουκρανίας – Λιβύης και Ιράν…

Η Ελλάδα, μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, αποτελεί την Ιφιγένεια, την απαραίτητη θυσία που θα λειτουργήσει παραδειγματικά για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά ταυτόχρονα καλείται μέσα από την θυσία της να λειτουργήσει και ως πυροκροτητής εξελίξεων που μόνο ως επικίνδυνες μπορούν να χαρακτηρισθούν.
Δεν έχει καμία αξία για την Γερμανία ή τις ΗΠΑ η καταστροφή της Ελλάδας. Την έχουν προγραμματίσει, απλώς δεν θέλουν να συλληφθούν με το «όπλο του εγκλήματος» ή να «λερωθούν» από το αποτέλεσμα του ελληνικού θανάτου. Αυτό που προβληματίζει έντονα τόσο την Ουάσιγκτον, όσο και το Βερολίνο, είναι να μην υπάρξει κάποιος τυχαίος παράγοντας που θα καταστρέψει ένα «τέλειο έγκλημα». Και ο παράγοντας αυτός έχει προσδιορισθεί πως βρίσκεται στην Μόσχα, η οποία από την πλευρά της κρατά στάση αναμονής, αποφυγής εμπλοκής και επιθυμίας μίας λογικής συνεργασίας με την Ευρώπη.

Η Ελλάδα έχει αφεθεί στην τύχη της, να πληρώσει τις κάκιστες επιλογές διαχείρισης της χώρας από ένα πολιτικό προσωπικό που δεν ήταν απλώς ανίκανο να κυβερνήσει και να δημιουργήσει ένα καλύτερο αύριο για τους πολίτες, αλλά ήταν άκρως επικίνδυνο, διεφθαρμένο και απολύτως ελεγχόμενο από παράγοντες και δυνάμεις που έχουν αρχίσει πλέον να κάνουν έντονη την παρουσία και τις επιδιώξεις τους.

Εάν εμείς, σαν πολίτες, θέλουμε να ζήσουμε κάτι καλύτερο, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι είναι μονόδρομος να επανακτήσουμε την πατρίδα μας αφού περάσουμε μία –τουλάχιστον- πενταετία σκληρής και έντιμης εργασίας προς την κατεύθυνση δημιουργίας πραγματικών οικονομικών υποδομών. Μόνο αν αντιληφθούμε πως η διαφοροποίησή μας, με την κατανόηση της πραγματικότητας που άλλοι ετοίμασαν για εμάς (χωρίς καν να μας υπολογίζουν) και την ανάγκη υπεράσπισης των αυτονόητων ανθρώπινων και πολιτικών μας δικαιωμάτων, ως χώρα και ως λαός, τότε μόνο θα μπορέσουμε να αντικρύσουμε με πραγματική ελπίδα το αύριο. Χωρίς παιχνίδια με τις λέξεις, αλλά με σκληρό αγώνα για τη ζωή… Ειδάλλως θα πρέπει να κατανοήσουμε πως έχουμε τελειώσει και είμαστε οι τελευταίοι των Ελλήνων… Κι αν μας έκλεισαν σε μία φυλακή χωρίς πόρτα, τότε δεν μένει τίποτε άλλο σε εμάς από το να σπάσουμε τον… τοίχο της φυλακής μας…

Οι τίτλοι τέλους έχουν ετοιμαστεί να πέσουν στην παράσταση φρίκης που είμαστε μοιραίοι κομπάρσοι. Εκτός και εάν αποφασίσουμε στο δράμα της ζωής μας να γίνουμε εμείς οι συγγραφείς και πρωταγωνιστές, γράφοντας ένα τέλος που θα εκπλήξει πολλούς...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στις 14 Ιουλίου λήγει η προθεσμία υποβολής προσφορών για την απόκτηση του δικαιώματος έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, στα 20 θαλάσσια οικόπεδα του Ιονίου και της περιοχής νοτίως της Κρήτης, με την κυβέρνηση να εμφανίζεται αμφίθυμη όσον αφορά την πολιτική που θα ακολουθήσει στο ζήτημα της εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου της χώρας.

Τους δυο πρώτους μήνες από την ανάληψη των καθηκόντων του, ο αρμόδιος υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Λαφαζάνης, εμφανιζόταν αποφασισμένος να αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο για τις έρευνες υδρογονανθράκων. Στη συνέχεια αποφάσισε να παρατείνει κατά ένα μήνα την προθεσμία υποβολής προτάσεων, στο διαγωνισμό για τα 20 θαλάσσια οικόπεδα, που ήταν ήδη σε εξέλιξη, καθώς και να συγκροτήσει επιτροπή αξιολόγησης των προσφορών που είχαν υποβληθεί για τις τρεις χερσαίες περιοχές της Δυτικής Ελλάδας.

Σήμερα, και ενώ η λήξη της προθεσμίας του μεγάλου διαγωνισμού πλησιάζει και τα μηνύματα από την αγορά είναι μάλλον απαισιόδοξα, κυρίως λόγω της αβεβαιότητα που επικρατεί για το μέλλον της χώρας, ο αρμόδιος γενικός γραμματέας Ενέργειας, εμφανίζεται και πάλι να φλερτάρει την προοπτική αλλαγής του θεσμικού πλαισίου.

Μιλώντας πρόσφατα σε συνέδριο που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Ενέργειας Νοτιοανατολικής Ευρώπης ΙΕΝΕ ο Απόστολος Αλεξόπουλος ήταν έντονα επικριτικός στην ενεργειακή πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης, υποστηρίζοντας ότι με το νόμο 4001/2011 για τις έρευνες υδρογονανθράκων δημιουργήθηκαν συνθήκες καταλήστευσης των πιθανών κοιτασμάτων με τη μείωση της φορολογίας των εταιρειών, αύξηση της περιόδου έρευνας στα οκτώ χρόνια, αποκλεισμό του κράτους από τις ερευνητικές κοινοπραξίες και προκήρυξη διαγωνισμών με λογική «fast track»

Ο κ. Αλεξόπουλος που είναι και επικεφαλής της επιτροπής αξιολόγησης των προσφορών που έχουν υποβληθεί από τα ΕΛΠΕ και την Energean Oil για τις τρεις χερσαίες περιοχές «Άρτα-Πρέβεζα», «Αιτωλοακαρνανία» και «Βορειοδυτική Πελοπόννησο», δήλωσε υπέρμαχος της δημιουργίας ενός δημόσιου φορέα που θα συμμετέχει στις έρευνες και την αξιοποίηση των όποιων κοιτασμάτων, κατά τα πρότυπα της παλαιάς ΔΕΠ-ΕΚΥ. Μάλιστα, έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην τροπολογία για τη δημιουργία της «Δημόσιας Επιχείρησης Ενεργειακών Επενδύσεων ΑΕ», αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως όχημα όχι μόνο για τη συμμετοχή του δημοσίου σε έργα αγωγών φυσικού αερίου (Turkish Stream), αλλά και στις έρευνες υδρογονανθράκων.

Πρέπει να σημειωθεί ότι προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ταχθεί υπέρ του δημόσιου φορέα για τα πετρέλαια. Μετεκλογικά, η κυβέρνηση συνεχίζει να αμφιταλαντεύεται.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σφοδρή επίθεση κατά του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, εξαπολύει το περιοδικό Spiegel, που αναφέρει σε σημερινό δημοσίευμά του ότι «λειτουργεί αυτή την στιγμή προς τη διάσπαση της Ευρώπης με τον ίδιο ζήλο με τον οποίο αγωνίστηκε για τη γερμανική ενοποίηση 25 χρόνια πριν».

Μέσω του εν λόγω δημοσιεύματος μάλιστα, το γερμανικό περιοδικό, προχωράει ένα βήμα παραπέρα, ζητώντας ούτε λίγο ούτε πολύ από την Καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ, την απόσυρση του Σόιμπλε από τις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα, τονίζοντας ότι «θα ήταν καλύτερα». Έτσι, θα μπορούσε -όπως αναφέρει το δημοσίευμα- να αναδειχθεί η Καγκελάριος και ως η μεγάλη οραματίστρια της Ευρώπης.

Το Spiegel, στη συνέχεια συγκρίνει τη στάση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, στη συνθήκη για την επανένωση του Βερολίνου το 1990, ενώ ο αρθρογράφος τονίζει ότι «θα ήταν θετικό εάν ο κ. Σόιμπλε μπορούσε να ανακαλέσει στη μνήμη του τις πράξεις του πριν από 25 χρόνια».

Όπως υπογραμμίζει το Spiegel «ο κ. Σόιμπλε λειτουργεί αυτή την στιγμή προς τη διάσπαση της Ευρώπης… Εκείνη την εποχή, δεν είχε σημασία το κόστος, σήμερα όμως, συμπεριφέρεται σαν αφεντικό».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μιά χούφτα παλιάνθρωποι. Αυτό είναι!
Μιά χούφτα παλιάνθρωποι μέχρι το τελευταίο κύτταρο της ύπαρξής τους.
Αυτή είναι η ιθύνουσα τάξη και οι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής ''Ένωσης''!

Επανέρχονται και επανέρχονται με ψυχαναγκαστική εμμονή, ή με κακουργηματικό σχεδιασμό, ξανά και ξανά στην περικοπή των συντάξεων, στην αύξηση του ΦΠΑ, στο ''όχι'' στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Δεν έχουν ούτε λόγο, ούτε τιμή, ούτε μπέσα, ούτε  αξιοπρέπεια να τιμήσουν όσα λένε την μία μέρα, για να τα ποδοπατήσουν την άλλη.
Σε αυτά τα κλιμάκια δεν θα έπρεπε να υπάρχουν καν υπογραφές. Θα έπρεπε και μόνον ο λόγος τους ο προφορικός να ισχύει σαν συμβόλαιο. Τέτοια αξιοπιστία θα έπρεπε να υπάρχει! 
Αλλά από ποιούς να ζητήσουμε τιμή και αξιοπρέπεια;
Από τους πρώην ναζί;  Ή απ' τους νεο-ναζί;

Και μόνον ότι στρέφονται εναντίον της πιό αδύναμης τάξης της χώρας, που είναι οι συνταξιούχοι, δείχνει το μέγεθος της παλιανθρωπιάς τους.
Επιμένουν να θέλουν να διασώσουν από τα βάρη την άρχουσα τάξη του πλούτου και του μεγάλου πλούτου, και να πληρώσουν μόνον οι αδύναμοι, οι παρίες , οι ήδη εξαθλιωμένοι. 

ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΕΥΘΕΩΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ. 
ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΓΟΝΑΤΙΣΟΥΝ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΚΤΗΜΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΤΙΜΩΡΗΣΟΥΝ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙ ΑΛΛΙΩΣ!

Με τα φερέφωνά τους, την ''τρόϊκα εσωτερικού''  ΝΔ - ΠαΣοΚ - Ποτάμι, να δρουν ανθελληνικά και οιονεί προδοτικά, ελπίζουν πως θα ξαναβάλουν στο χέρι την χώρα.
Όχι πως τους έχει και τώρα ξεφύγει, αλλά το θέλουν με τους εντελώς δικούς τους τρόπους και όρους.
Ο ψωραλέος κοπρίτης τους, που τόσα χρόνια τον κλώτσαγαν κι αυτός κουνούσε την ουρά, ''ξαναχτύπησε'' πάλι εχθές, ζητώντας σε πρώτο πρόσωπο απ' τον πρωθυπουργό ''εθνική συννενόηση'' και ''κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας'', νομίζοντας ότι θα γίνει Παπαδήμιος, στη θέση του Παπαδήμιου κι εξορκίζοντας τις εκλογές σαν ο δαιμονισμένος τον σταυρό, ξέροντας πως αν αυτές γίνουν είτε με κλειστά είτε με ανοιχτά ΑΤΜ, είτε με τράπεζες, είτε χωρίς τράπεζες, θα υποστεί νέα πανωλεθρία, και θα πάει μιάν ώρα αρχύτερα εκεί που ανήκει: στον διάολο! 

Δεν υπάρχει κανένας πιά λόγος για την κυβέρνηση να χρονοτριβεί άλλο.
Ήδη χάσαμε πολύτιμο χρόνο, και χρήμα, πληρώνοντας εδώ και τέσσερεις μήνες τις δόσεις τους, την στιγμή που αυτοί δεν έχουν σταθεί στο ύψος των δικών τους υποχρεώσεων εδώ κι ένα χρόνο.
Πλήρη ενημέρωση του λαού, και δημοψήφισμα, ή εκλογές ΤΩΡΑ!

Να μιλήσει ο λαός ΤΩΡΑ!
Να κραυγάσει!
Να φωνάξει ΤΩΡΑ...
Για να μην τα κανει ''λίμπα'' μεθαύριο!... 

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ανδρέας Γ. Μπανούτσος

Στο σημερινό άρθρο ο γράφων θα επιχειρήσει να εξετάσει το ενδεχόμενο η Υπερδνειστερία να αποτελέσει το επόμενο πεδίο της νέο-ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης Ρωσίας-Δύσης. Για τους μη εξοικειωμένους με τη γεωγραφία η Υπερδνειστερία είναι μια μικρή χώρα που βρίσκεται «κλειδωμένη» με χερσαία σύνορα μεταξύ Μολδαβίας και Ουκρανίας χωρίς πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα.

Η Υπερδνειστερία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Μολδαβία τον Σεπτέμβριο του 1990 προκαλώντας τον λεγόμενο Πόλεμο της Υπερδνειστερίας (μεταξύ της Μολδαβίας και των υποστηριζόμενων από τη 14η Σοβιετική μεραρχία Ρώσων αυτονομιστών της Υπερδνειστερίας) ο οποίος έληξε με ήττα της Μολδαβίας και την απώλεια ελέγχου της Υπερδνειστερίας τον Ιούλιο του 1992.
Σήμερα η Ρωσία διατηρεί περίπου 1500 στρατιώτες στην Υπερδνειστερία με καθήκοντα διαφύλαξης της ειρήνης (peacekeeping) στην περιοχή. Να σημειωθεί επίσης ότι η περίπτωση της Υπερδνειστερίας θεωρείται σύμφωνα με τη θεωρία των Διεθνών Σχέσεων «παγωμένη σύγκρουση» (frozen conflict) και πως το Σεπτέμβριο του 2006 σε δημοψήφισμα οι 500 περίπου χιλιάδες κάτοικοι (στην πλειοψηφία τους Ρώσοι) επικύρωσαν με συντριπτική πλειοψηφία την ανεξαρτησία τους από τη Μολδαβία και αποφάσισαν την ένωση με τη Ρωσία. Η Ρωσία δεν αποδέχθηκε την ένωση με την Υπερδνειστερία ούτε τότε ούτε την Άνοιξη του 2014 μετά την επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία.

Ωστόσο, η στάση της Μόσχας δεν αποκλείεται να αλλάξει στο εγγύς μέλλον ανάλογα με τις εξελίξεις στο «έδαφος». Και αυτό γιατί πολύ πρόσφατα (τον περασμένο Μάιο) η Ουκρανική κυβέρνηση του Κίεβου αποφάσισε να διακόψει κάθε στρατιωτική συνεργασία με τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης των ρωσικών ειρηνευτικών δυνάμεων στην Υπερδνειστερία.
Αυτό πρακτικά σημαίνει πως οι Ρωσικές ειρηνευτικές δυνάμεις που σταθμεύουν στην Υπερδνειστερία δεν θα μπορούν να ανεφοδιάζονται χερσαία μέσα από το έδαφος της Ουκρανίας. Επιπρόσθετα η Ουκρανική κυβέρνηση ανέπτυξε πυραύλους S-300 στα σύνορα μεταξύ της επαρχίας της Οδησσού και της Υπερδνειστερίας, ενώ προχώρησε και στο διορισμό του πρώην Προέδρου της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι (κόκκινο πανί για τους Ρώσους και καταζητούμενου στη χώρα του για διαφθορά) ως κυβερνήτη της Οδησσού.
Παράλληλα στις 4 Ιουνίου 2015 το Ουκρανικό κοινοβούλιο ψήφισε έναν νέο νόμο που προβλέπει τη δυνατότητα πρόσκλησης ξένων στρατευμάτων (NATOικών;) στη χώρα ύστερα από αίτημα της Ουκρανικής κυβέρνησης, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα η Μολδαβία αποφάσισε παράτυπα να φέρει προσκόμματα στον ανεφοδιασμό των Ρωσικών ειρηνευτικών δυνάμεων της Υπερδνειστερίας από το δικό της έδαφος.
Επομένως διαπιστώνουμε ότι ο αποκλεισμός ανεφοδιασμού της Ρωσικής ειρηνευτικής δύναμης στην Υπερδνειστερία από εδάφους και αέρος (ανάπτυξη των Ουκρανικών S-300 με στόχο την ανακοπή της αερογέφυρας μεταξύ Ρωσίας και Υπερδνειστερίας) με πρωτοβουλία (;) της Ουκρανίας και της Μολδαβίας στήνει ένα σκηνικό εμπλοκής και σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας, Ουκρανίας και Μολδαβίας με πιθανή ανάμειξη και του ΝΑΤΟ.
Είναι σαφές για τον οιονδήποτε αντικειμενικό παρατηρητή των εξελίξεων ότι η Ουκρανική κυβέρνηση με τις τελευταίες τις αποφάσεις σκοπίμως προκαλεί την Ρωσία να επέμβει στην Υπερδνειστερία προκειμένου να υπερασπιστεί τις ζωές των στρατιωτών της και των Ρώσων κατοίκων της περιοχής.
 Στο ενδεχόμενο μάλιστα ενός «ατυχήματος» ανάλογου της περσινής πτήσης ΜΗ17 των Μαλαισιανών αερογραμμών με θύμα αυτή τη φορά κάποιο Ρωσικό μεταφορικό αεροσκάφος (που θα μεταφέρει εφόδια στη Ρωσική ειρηνευτική δύναμη της Υπερδνειστερίας) η Ρωσία είναι πιθανό να εξαναγκαστεί να επέμβει στρατιωτικά και φυσικά να κατηγορηθεί από τη Δύση για επιθετικότητα με αποτέλεσμα να υπάρξει ένας νέος γύρος οικονομικών κυρώσεων εις βάρος της όπως ακριβώς έγινε τον Ιούλιο του 2014 με αφορμή τη κατάρριψη της πτήσης ΜΗ17 πάνω από την Ανατολική Ουκρανία.
Ο γράφων εκτιμά ότι μια τέτοια προβοκάτσια είναι πολύ πιθανό να λάβει χώρα πριν την επικείμενη Σύνοδο κορυφής της ΕΕ (25-26 Ιουνίου 2015) προκειμένου υπό την πίεση των γεγονότων οι Ευρωπαίοι ηγέτες να αποφασίσουν την επέκταση των οικονομικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Μέσα στην αναμπουμπούλα των ημερών χάσαμε τη μεγάλη αλλαγή που έγινε στο κέντρο της Αθήνας. Συνωστισμός, πολυχρωμία, πολυγλωσσία, μια ελκυστική εικόνα (από μακριά). Η Ομόνοια γέμισε. Από τουρίστες φανταστήκαμε στην αρχή, αλλά λαθέψαμε. Μετανάστες, πρόσφυγες, απελπισμένοι, κυρίως από τη Συρία, έπιασαν πλατεία... Εδώ και εβδομάδες οι δουλέμποροι πήραν το μήνυμα που έστειλε η ελληνική κυβέρνηση και έτσι έστριψαν την πλώρη για τα ελληνικά νησιά. Ολοι προειδοποιούσαν ότι χωρίς έλεγχο των συνόρων οι υποσχέσεις για υποδοχή, περίθαλψη και χορήγηση εγγράφων στους παράτυπους μετανάστες, που μπερδεύονται με τους πρόσφυγες, θα αποτελούσε ανοικτό δημόσιο προσκλητήριο για τους δουλεμπόρους. Και έτσι έγινε.

Για τα νησιά, που η πίεση των τοπικών κοινωνιών είναι μεγαλύτερη, αποφασίστηκε η αποσυμφόρησή τους. Και έτσι χωρίς να το πάρει κανείς μυρωδιά, το Blue Star φόρτωσε δύο χιλιάδες μετανάστες από τη Μυτιλήνη και τους έφερε στην Αθήνα. Ενα κίνητρο παραπάνω για τους δουλεμπόρους, αφού έτσι υπόσχονται εξασφαλισμένη και εγγυημένη από το κράτος (και δωρεάν) μεταφορά των μεταναστών από τα νησιά στην Αθήνα. Ολοι θα φαντάζονταν ότι αυτή η μεταφορά έγινε βάσει σχεδίου. Τους φέρνει στην Αθήνα η υπουργός κυρία Τασία Χριστοδουλοπούλου, έχει ετοιμάσει καταυλισμό, να καταγραφούν, να υποβληθούν σε εξετάσεις, να βρουν ένα πιάτο φαΐ, ένα στρώμα να κοιμηθούν. Αμ δε. Το πούλμαν από Πειραιά έφτασε Ομόνοια και εκεί ξεφόρτωσε την ανθρώπινη πραμάτεια του. Οι μετανάστες παρατημένοι στη μοίρα τους. Οι περισσότεροι να αναζητούν σκιά στα λιγοστά δέντρα της πλατείας, να στήνουν καταλύματα με χαρτόκουτα στις προσόψεις των κλειστών μαγαζιών...

Δεν είναι μόνο ο βιασμός της πόλης, η τιμωρία των κατοίκων της που βλέπουν το κέντρο της Αθήνας να παραδίδεται στον έλεγχο των κυκλωμάτων διακίνησης και ελέγχου των παρατημένων μεταναστών, δεν είναι απλώς η κακοποίηση του τουριστικού προϊόντος, του μοναδικού που απέμεινε στη χώρα. Είναι και η βαθύτατη προσβολή της αξιοπρέπειας όλων αυτών των ανθρώπων.

Και αν οι αρμόδιοι υπουργοί είναι περήφανοι για το έργο τους, εμείς οι πολίτες αυτής της χώρας οργιζόμαστε και αισθανόμαστε ντροπή. Για λογαριασμό τους...

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Να μην υποχωρήσει στις αξιώσεις των πιστωτών καλεί, επί της ουσίας, τον Αλέξη Τσίπρα ο οικονομολόγος και αρθρογράφος των Financial Times, Βόλφγκανγκ Μουντσάου, χαρακτηρίζοντάς τις διπλή αυτοκτονία – για την ελληνική οικονομία και για την πολιτική καριέρα του Ελληνα πρωθυπουργού.

«Φτάσαμε λοιπόν σε αυτό το σημείο. Είπαν στον Αλέξη Τσίπρα το περίφημο "take it or leave it"», ξεκινά το άρθρο του ο γνωστός οικονομόγος.

Επιχειρώντας στη συνέχεια να απαντήσει στο ερώτημα τι θα έπρεπε να κάνει, ο Μούντσαου γράφει: «Αποδεχόμενος την προσφορά, θα πρέπει να συμφωνήσει σε μια δημοσιονομική προσαρμογή της τάξεως του 1,7% του ΑΕΠ εντός έξι μηνών. Υπολογίζοντας για να συμπεριλάβω ένα πρόγραμμα αναπροσαρμογής τεσσάρων ετών, όπως απαιτούν οι δανειστές, φθάνω σε ένα νούμερο σωρευτικού πλήγματος της τάξης του 12,6% του ΑΕΠ στην τετραετία. Ο δείκτης χρέους προς ΑΕΠ θα πλησιάσει το 200%».

Με απλά λόγια; «Το συμπέρασμά μου είναι ότι η αποδοχή του προγράμματος θα αποτελέσει μια διπλή αυτοκτονία – για την ελληνική οικονομία και για την πολιτική καριέρα του Έλληνα πρωθυπουργού».

«Εχει καλύτερα αποτελέσματα το άλλο ακραίο σενάριο του Grexit: Σίγουρα, για τρεις λόγους», συνεχίζει και διευκρινίζει:

Η πιο σημαντική επίπτωση είναι ότι η Ελλάδα θα καταφέρει να ξεφορτωθεί όλη αυτή την τρελή δημοσιονομική προσαρμογή. Η χώρα θα πρέπει και πάλι να «τρέξει» με ένα μικρό πρωτογενές πλεόνασμα, που θα απαιτήσει μια έκτακτη αναπροσαρμογή, αλλά αυτό είναι όλο.

Η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε έναντι όλων των πιστωτών του επίσημου τομέα –το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταερότητας (ESM), και στα διμερή δάνεια από τις χώρες της ευρωζώνης. Όμως θα εξυπηρετεί όλα τα δάνεια από τον ιδιωτικό τομέα, με το στρατηγικό στόχο να επανακτήσει την πρόσβαση στις αγορές μετά από λίγα χρόνια.

Ο δεύτερος λόγος είναι η μείωση του ρίσκου. Μετά το Grexit κανείς δεν θα χρειάζεται να φοβάται το ρίσκο νέας υποτίμησης. Επίσης η πιθανότητα ξεκάθαρης χρεοκοπίας θα μειωθεί κατά πολύ καθώς η Ελλάδα θα έχει κηρύξει ήδη στάση πληρωμών επί των χρεών προς τον επίσημο τομέα και θα έχει κάθε λόγο να επανακτήσει την εμπιστοσύνη των ιδιωτών επενδυτών.

Ο τρίτος λόγος είναι η επίπτωση στην εξωτερική θέση της οικονομίας. Σε αντίθεση με τις μικρές οικονομίες της βόρειας Ευρώπης, η Ελλάδα είναι μια σχετικά κλειστή οικονομία. Σχεδόν τρία τέταρτα του ΑΕΠ βρίσκονται εντός της χώρας. Από το ¼ που δεν βρίσκεται εντός, τα περισσότερα κεφάλαια έρχονται από τον τουρισμό, που θα επωφεληθεί από μια υποτίμηση. Η συνολική επίπτωση της υποτίμησης δεν θα είναι τόσο ισχυρή όσο θα ήταν για μια ανοιχτή οικονομία όπως η Ιρλανδία αλλά θα είναι επωφελής σε κάθε περίπτωση.

Από τις τρεις επιπτώσεις, η πρώτη είναι η πιο σημαντική βραχυπρόθεσμα, ενώ η δεύτερη και η τρίτη θα κυριαρχήσουν σε πιο μακροχρόνια βάση.

«Το Grexit βέβαια έχει παγίδες, κυρίως βραχυπρόθεσμα», παρατηρεί ο αρθρογράφος. «Η απότομη εισαγωγή ενός νέου νομίσματος θα είναι χαοτική. Η κυβέρνηση μπορεί να αναγκαστεί να επιβάλλει κεφαλαιακούς ελέγχους και να κλείσει τα σύνορα».

Οι απώλειες την πρώτη χρονιά θα είναι μεγάλες, αλλά μόλις κοπάσει το χάος η οικονομία θα ανακάμψει γρήγορα.

Η σύγκριση αυτών των δύο σεναρίων μου θυμίζει την παρατήρηση του Γούινστον Τσόρτσιλ ότι το να είναι κανείς μεθυσμένος περνάει σταδιακά, σε αντίθεση με το να είναι κανείς άσχημος. Το πρώτο σενάριο είναι απλά άσχημο και θα παραμείνει έτσι. Το δεύτερο προκαλεί ένα δυνατό πονοκέφαλο που ακολουθείται από μια κάποια νηφαλιότητα.

Επιπλέον, σημειώνει ο σχολιαστής: «Οι πιστωτές της ευρωζώνης μπορεί να αποφασίσουν ότι είναι προς το συμφέρον τους να μιλήσουν στο σημείο εκείνο για μια ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Απλά αναλογιστείτε την θέση τους. Αν η Ελλάδα χρεοκοπήσει σε όλο το χρέος του επίσημου τομέα, η Γαλλία και η Γερμανία μόνο θα έχαναν περίπου 160 δισ. ευρώ. Οι Άγγελα Μέρκελ και Φρασνουά Ολάντ θα έμεναν στην ιστορία ως οι ηγέτες που υπέστησαν την μεγαλύτερη χρηματοοικονομική ζημιά».

«Οι πιστωτές απορρίπτουν οποιοδήποτε διάλογο για την ελάφρυνση χρέους τώρα, αλλά τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν μόλις η Ελλάδα αρχίσει να αθετεί πληρωμές. Αν διαπραγματευτούν, όλοι θα επωφεληθούν. Η Ελλάδα θα παραμείνει στην ευρωζώνη, από την στιγμή που η δημοσιονομική προσαρμογή για την εξυπηρέτηση ενός μικρότερου χρέους θα ήταν πιο ανεκτή. Οι πιστωτές θα είχαν την δυνατότητα να ανακτήσουν ορισμένες από τις βέβαιες, σε διαφορετική περίπτωση, ζημίες», καταλήγει το δημοσίευμα.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Μεγάλη ανησυχία έχουν προκαλέσει στην Τουρκία δημοσιεύματα του τουρκικού τύπου που φωτογραφίζουν σπίτια, κυρίως Αλεβητών, δηλαδή της μεγάλης θρησκευτικής μειονότητας, να είναι σημαδεμένα στο εξωτερικό τους για να ξεχωρίζουν από τα άλλα γεγονός που παραπέμπει σε παλιότερα θρησκευτικά πογκρόμ όπως το μεγάλο ανθελληνικό πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης, το 1955.

Όπως αναφέρουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, στην περιοχή της Νικομήδειας κοντά στην Κωνσταντινούπολη όπου κατοικούν πυκνοί πληθυσμοί Αλεβητών, δηλαδή της μειονότητας που βρίσκεται σε έντονη αντιπαράθεση με τον ισλαμιστή Ερντογάν και η οποία έχει αντιταχτεί έντονα στην ανάμειξη της Τουρκίας υπέρ των Τζιχαντιστών στον εμφύλιο της Συρίας, τα σπίτια τους έχουν σημαδευτεί με χαρακτηριστικά σημάδια έτσι ώστε να ξεχωρίζουν για να γίνουν εύκολος στόχος εμπρηστών από τους φανατικούς.

Το θέμα έχει πάρει μεγάλη έκταση καθώς τα μεγαλύτερα Ιδρύματα των Αλεβητών της Τουρκίας, όπως το Ίδρυμα Πολιτισμού Ανατολίας και το Χατζή Μπεκτάς, έβγαλαν αυστηρές ανακοινώσεις καταγγέλλοντας το γεγονός και καταδικάζοντας κάθε πρόθεση να αρχίσουν πογκρόμ εναντίων των μη σουνιτών μουσουλμάνων, σε μια Τουρκία που περνά μια αποσταθεροποιητική περίοδο καθώς γίνονται προσπάθειες να σχηματιστεί καινούργια κυβέρνηση μετά τις εκλογές της 7ης Ιουνίου όπου το ισλαμικό κόμμα του Ερντογάν έχασε την πλειοψηφία.

Να θυμίσουμε ότι κατά καιρούς, όπως το 2013, έχουν γίνει επανειλημμένες καταγγελίες και από τις χριστιανικές μειονότητες της Κωνσταντινούπολης ότι τα σπίτια των μελών τους έχουν σημαδευτεί για να ξεχωρίζουν έτσι ώστε να είναι εύκολος στόχος των φανατικών μουσουλμάνων, κάτι που προκάλεσε την μεγάλη ανησυχία των μειονοτήτων.

Σίγουρα η περίοδος αυτή μετεκλογικά είναι πολύ κρίσιμη, καθώς οι εσωτερικές ισορροπίες στην Τουρκία είναι πολύ «λεπτές» και εύθραυστες και μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατραπούν με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Πηγη ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Το αποτέλεσμα των τουρκικών εκλογών επηρεάζει δύο καυτά, γεωπολιτικής φύσεως, ζητήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία αυτή την περίοδο. Το πρώτο είναι ο τρόπος που θα καθορίσει η Άγκυρα τη σχέση της με τους Κούρδους, τόσο εντός Τουρκίας όσο και εκτός (Συρία και Ιράκ). Το δεύτερο αφορά το βαθμό συμμετοχής της στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας.

Ό,τι τεκταίνεται σήμερα στην Τουρκία έχει ιδιαίτερη σημασία σε πολλά επίπεδα. Από γεωπολιτικής πλευράς, ενώ αποδυναμώνεται η κυριαρχία της χαρισματικής προσωπικότητας του Ερντογάν, επί της οποίας οικοδομήθηκε η νέα τουρκική εξωτερική πολιτική του στρατηγικού βάθους, η Τουρκία βρίσκεται περιτριγυρισμένη από διενέξεις και καθηλωμένη από επιλογές που δεν υλοποιούνται στο βαθμό, που ο ίδιος ο Ερντογάν να μένει ικανοποιημένος.
Συγκεκριμένως, στα νότια και νοτιοανατολικά της χώρας βρίσκονται σε εξέλιξη οι εμφύλιοι πόλεμοι στη Συρία και στο Ιράκ, με αβέβαιη την επιτυχία των τουρκικών πολιτικών. Βορείως, στην άλλη πλευρά της Μαύρης Θάλασσας, βρίσκεται σε εξέλιξη ο πόλεμος στην Ουκρανία, ο οποίος ενδυναμώνει γεωστρατηγικώς τη Ρωσία, σε μία περιοχή όπου οι Τούρκοι έχουν πολλαπλά συμφέροντα. Βορειοανατολικώς της Τουρκίας υπάρχει μια συνεχής χαμηλής έντασης διαμάχη μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, όπως επίσης και εύθραυστη ανακωχή στη Γεωργία. Στα δυτικά βρίσκεται η Ελλάδα αντιμέτωπη με ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση σχετικά με την επίλυση της οικονομικής της κρίσης, η εξέλιξη της οποίας μπορεί να προκαλέσει γεωπολιτική μετατόπιση της Ελλάδος προς τη Ρωσία.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου, ο πιο στενός εσωκομματικός συνεργάτης του Ερντογάν και εμπνευστής της πολιτικής του στρατηγικού βάθους είχε διακηρύξει μια πολιτική μηδενικών προβλημάτων με τις γειτονικές χώρες. Ωστόσο σήμερα συμβαίνει το αντίθετο.

Η Τουρκία στην εποχή των κεμαλικών ήταν προσεκτική ώστε να μην σύρεται στις διενέξεις της περιοχής γιατί αυτό θα έθετε σοβαρά προβλήματα για την ασφάλεια και την εδαφική της ακεραιότητα.
Αντιθέτως, η Τουρκία του Ερντογάν σύρθηκε πολιτικώς και διπλωματικώς στις νότιες διενέξεις, αποφεύγοντας μέχρι τώρα την άμεση στρατιωτική ανάμειξη. Επειδή εντείνονται αυτές οι εμπόλεμες διενέξεις, ειδικώς νοτίως της χώρας, αυξάνεται το ενδεχόμενο να πληγούν και τα τουρκικά σύνορα, λόγω της περιφερειακής διάστασης που λαμβάνει το κουρδικό ζήτημα στη Μέση Ανατολή, προκαλώντας την εμπλοκή της Τουρκίας.
Η Τουρκία δεν πρόκειται να αποφύγει την εμπλοκή της στις περιοχές νοτίως της χώρας. Το πώς θα εμπλακεί και το τι θα κάνει δεν αφορά μόνο τη Συρία και το Ιράκ αλλά γεωστρατηγικώς ενδιαφέρει το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ και, ιδιαιτέρως, τις ΗΠΑ. Συνεπώς το θέμα γίνεται γεωστρατηγικώς πολύπλοκο.

Μετά τις εκλογές, η πρόκληση για την Τουρκία συνίσταται στο ότι ένας αποδυναμωμένος Ερντογάν ή ένας από τους πιθανούς διαδόχους του, δεν θα διαθέτει το βάρος για τη διατήρηση των ισορροπιών στο εσωτερικό της χώρας, την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη η προσπάθεια διεύρυνσης του περιφερειακού ρόλου της χώρας.

Από το 2011, η Τουρκία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην προσπάθεια για την ανατροπή του προέδρου Άσαντ. Τα 510-μιλίων τουρκικά σύνορα με τη Συρία δεν έκλεισαν ποτέ για τις ισλαμικές ένοπλες ομάδες, περιλαμβανομένου και του Ισλαμικού Κράτους. Η επιθετική πολιτική απέναντι στο καθεστώς του Άσαντ είναι αποκλειστικώς έμπνευσης του Ερντογάν και του κόμματός του. Τα άλλα τρία κύρια πολιτικά κόμματα στην Τουρκία αντιτάχθηκαν.
Επιπλέον, το κουρδικό Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών, του οποίου η επιτυχία ήταν το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό των εκλογών και το οποίο ταυτίζεται με τα πολιτικά αιτήματα των 2.200.000 Κούρδων της Συρίας, δημιουργεί εντός της Τουρκίας ένα συγκροτημένο πολιτικό μέτωπο που εκτείνεται έξω από τα σύνορα του τουρκικού κράτους. Το κόμμα αυτό έχει τις προοπτικές να λάβει γεωπολιτική διάσταση, εκφράζοντας στη Δύση τα αιτήματα όλων των Κούρδων της Μέσης Ανατολής.

Ένας μετεκλογικός συνασπισμός ή ακόμη κυβέρνηση μειοψηφίας είναι βέβαιο ότι θα καθιστά ασθενέστερη από ό, τι ήταν πριν την τουρκική πολιτική στη Συρία, και ως εκ τούτου πιο αδύναμη να ξεκινήσει επιδρομές κατά του καθεστώτος Άσαντ ή ακόμη να υποστηρίξει τους ισλαμιστές αντάρτες, προκειμένου να επιταχύνει καθεστωτική αλλαγή εκεί.

Πριν από τις εκλογές, η Τουρκία έμοιαζε περισσότερο με μονοκομματικό κράτος το οποίο ταυτιζόταν με τον προσωπικό αυταρχισμό του Ερντογάν και με μεθόδους όπως ο πρόσφατος βομβαρδισμός των γραφείων του κουρδικού κόμματος.
Ο Ερντογάν θα επιδιώξει να κάνει την υστάτη αντεπίθεση για να διεκδικήσει εκ νέου το χαμένο έδαφος και να αποκατασταθεί η πολιτική του κυριαρχία, η οποία τραυματίστηκε καθοριστικώς μετά από 13 χρόνια εξουσίας. Το πεδίο της Συρίας δεν φαίνεται να είναι ευνοϊκό. Αυτό που του μένει είναι πουλήσει εθνικισμό εντείνοντας το αντικουρδικό μένος εντός και εκτός Τουρκίας. Ο Ερντογάν θέλει να εξαγοράσει λίγο χρόνο προτού πάει σε πρόωρες εκλογές. Έχει δε και το πρόσθετο πλεονέκτημα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική κυβέρνηση που θα μπορούσε ενδεχομένως να σχηματιστεί μεταξύ των τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Η εικόνα όμως του Ερντογάν, αλλά και του κόμματός του, ως μια ασταμάτητη δύναμη σε διαρκή άνοδο έχει υποστεί σοβαρό πλήγμα και συνεπώς αυτό έχει επιπτώσεις στην ανολοκλήρωτη εξωτερική πολιτική που εγκαινίασε.
Απ’ εδώ και πέρα η Τουρκία θα είναι πιο αδύναμη και η νέα φάση πολιτικοποίησης του κουρδικού θα τη βυθίζει ολοένα και περισσότερο στην εσωστρέφεια και στην ανασφάλεια, σε μία περίοδο κατά την οποία έχει δρομολογηθεί η επαναχάραξη συνόρων στη Μέση Ανατολή. Πιστεύω ότι με τη δυναμική που αναπτύσσει το κουρδικό, ως περιφερειακό πλέον πρόβλημα, η Τουρκία δεν πρόκειται να εξαιρεθεί αυτής της διαδικασίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου