Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Νοε 2016


Τι πρόκειται να συζητήσουμε και γιατί να συζητήσουμε με το Σουλτάνο;

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

«Οι κανόνες που έθεσαν οι νικήτριες δυνάμεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν έδιναν στην Τουρκία το δικαίωμα της επιβίωσης. Με την Συνθήκη των Σεβρών η Τουρκία διαμελιζόταν σε 7-8 κομμάτια. Η Τουρκία δεν αποδέχθηκε αυτή την διχοτόμηση και σχημάτισε τα σημερινά σύνορα. Η συζήτηση για την Συνθήκη της Λωζάννης ξεκινά από αυτό το σημείο… Φυσικά αντιμετωπίζουμε με ευχαρίστηση ότι κερδίσαμε στην Συνθήκη της Λωζάννης. Η Συνθήκη της Λωζάννης δεν είναι μια συνθήκη που δεν μπορεί να συζητηθεί. Σε καμία περίπτωση δεν είναι ένα ιερό κείμενο, δεν είναι ιερό βιβλίο. Και φυσικά θα την συζητήσουμε… Θα εργαστούμε για να εξασφαλίσουμε κάτι καλύτερο… Είμαστε αποφασισμένοι να οδηγήσουμε την Τουρκία πιο πέρα».

Τα παραπάνω αποτελούν απόσπασμα από τοποθέτηση του Ταγίπ Ερντογάν, σε συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας της Τουρκίας. Μετά από αυτό, νομίζω ότι οι μάσκες έπεσαν και ακόμη και οι αδαείς που σφύριζαν αδιάφορα όταν ο αυταρχικός Σουλτάνος της Τουρκίας, άνοιξε για πρώτη φορά το θέμα και έθεσε σε κίνηση την αναθεωρητική στρατηγική του, πρέπει να έχουν πεισθεί ότι βρισκόμαστε, ως χώρα και ως έθνος, ενώπιον μιας σοβαρότατης ίσως και θανάσιμης απειλής.

Παρόλα αυτά, το κλίμα που επικρατεί στην Αθήνα σε καμία περίπτωση δεν δείχνει να επικρατεί εγρήγορση και ανησυχία. Βουτηγμένη μέσα στην άβυσσο των μνημονίων και του απύθμενου χρέους η χώρα και ο πολιτικός κόσμος στο σύνολό του συνεχίζουν να ασχολούνται με ανούσιες κόντρες και μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις. Ενώ η κοινωνία, δίνοντας μάχη καθημερινής επιβίωσης, στερούμενη στη μεγάλη πλειοψηφία της ιστορικής γνώσης και εθνικής συνείδησης, δεν δίνει καμία προσοχή στα πυκνά μαύρα σύννεφα της τέλειας καταιγίδας που συγκεντρώνονται πάνω από τη χώρα απειλώντας την ίδια την επιβίωσή της. Ο θανάσιμος συνδυασμός μιας χρεοκοπημένης και με απώλεια εθνικής συνείδησης χώρας, οδηγεί ανεπιστρεπτί στην καταστροφή που δεν θα είναι μόνο οικονομική, αυτή άλλωστε έχει επέλθει, αλλά εθνική. Και δυστυχώς δεν διαφαίνεται τίποτα στον ορίζοντα που να δείχνει αναστροφή αυτής της πορείας.

Ο Ερντογάν παίζει στο γήπεδο μόνος του και η Ελλάδα, αναλώνεται στα βίντεο του Μπαράκ Ομπάμα και στην κατανόηση που (ήμαρτον) θα επιδείξει επειδή είναι σοβαρή πολιτικός η Καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο ο Ερντογάν, λόγω του εκβιασμού που ασκεί με το προσφυγικό και της ροής μελών ισλαμικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη, κρατά στο χέρι, τόσο το Βερολίνο, όσο και την διαλυμένη (από τις εξελίξεις) σε στρατηγικό επίπεδο Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει το πάνω χέρι και πολύ δύσκολα θα βρει εμπόδια στα αναθεωρητικά σχέδια του.

Οι εξελίξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες με την εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ στην Προεδρία, βρίσκουν και πάλι τον Ερντογάν πολλά βήματα μπροστά, διότι την ώρα που όλοι εδώ στην Ελλάδα ζούσαν το όνειρο του «τρελού και επικίνδυνου Τράμπ», βάζοντας όλες τους ελπίδες, διότι στρατηγική ποτέ και κανείς δεν είχε, σε νίκη της Χίλαρι Κλίντον, εκείνος είχε βάλει τις πανίσχυρες εταιρίες δημοσίων σχέσεων που πληρώνει για δεκαετίες η Άγκυρα στην Ουάσιγκτον να πλησιάσουν τους ανθρώπους κλειδιά δίπλα στον Τράμπ. Τώρα ξαφνικά όλοι ανακάλυψαν το πρόβλημα με αυτά τα πρόσωπα, και για μια ακόμη φορά επιλέγουν τη γνωστή ανόητη τακτική να πετροβολούν αντί να ανασκουμπωθούν από την ανοησία τους και να αναζητήσουν τρόπους για να ξεπεραστεί το πλεονέκτημα του Σουλτάνου.

Το συντομότερο δυνατόν η Ελλάδα και η Κύπρος (διότι το Κυπριακό είναι αναπόσπαστο μέρος του αναθεωρητικού σχεδιασμού του Ερντογάν), πρέπει να αναζητήσουν συμμαχίες με σημαντικούς παίκτες στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, οι οποίοι μόνο με καλό μάτι δεν βλέπουν τον αναθεωρητισμό του Ερντογάν, και έχουν και σημαντική πρόσβαση στην νέα τάξη πραγμάτων στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Τέτοιο σημαντικοί παίκτες είναι η Αίγυπτος και το Ισραήλ, χώρες οι οποίες ανέχονται τον Ερντογάν και γνωρίσουν πολύ καλά ότι δεν είναι πρόσωπο το οποίο μπορεί να εμπιστευτούν. Καίρο και Τελ Αβίβ, είναι σαφές ότι έχουν ήδη και θα έχουν πολύ στενή σχέση με την Προεδρία Τράμπ. Κάτι που Αθήνα και Λευκωσία πρέπει να εκμεταλλευτούν για να ανακόψουν την επέλαση του Σουλτάνου στην Ουάσιγκτον.

Η προσκόλληση στο Βερολίνο, τις Βρυξέλλες, η ερωτοτροπία με το Ιράν, και ο αφελής Ομπαμικός ρομαντισμός δεν αποφέρει κανένα κέρδος, αντιθέτως αυξάνει το κόστος.

Είναι να αναρωτιέται κανείς με τέτοιο σκηνικό, που βλέπουν κάποιοι το όφελος συνάντησης και συζήτησης με το Ερντογάν, και ειδικά όταν η τράπουλα στην παρούσα στιγμή είναι σημαδεμένη.

Όταν είσαι αδύναμος σε όλα τα επίπεδα δεν κατρακυλάς σε διάλογο με το λύκο και μάλιστα οικειοθελώς. Αυτή τη στιγμή οποιαδήποτε συνάντηση και διάλογος, για οποιοδήποτε θέμα με το καθεστώς Ερντογάν, είναι εναντίον των εθνικών συμφερόντων. Τι πρόκειται και τι έχουμε να συζητήσουμε με το Σουλτάνο της Άγκυρας και μάλιστα σε μια στιγμή που αμφισβητεί τα πάντα. Και μόνο η χειραψία μαζί του, νομιμοποιεί τον προκλητικό αναθεωρητισμό του.

Αυτή τη στιγμή είναι ώρα συγκέντρωσης συμμάχων και ενεργοποίησης κάθε είδους δυνατότητας απόκτησης επαφής με τη νέα τάξη πραγμάτων στην Ουάσιγκτον.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η παρέμβαση του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά είναι η κυριότερη αιτία για την αποτυχία των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές της Λευκωσίας. Με βάση τις σχετικές πληροφορίες που μεταδίδει αποκλειστικά το Tvxs.gr, o Έλληνας υπουργός παρενέβη στις διαπραγματεύσεις, ζητώντας να υπάρξει συμφωνία Ελλάδος- Τουρκίας για τις διεθνείς εγγυήσεις και την ημερομηνία αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων, πριν την διεθνή διάσκεψη που θα επικύρωνε την λύση του προβλήματος.

Με βάση τα όσα είχαν μέχρι στιγμής συμφωνηθεί, σε πολύ γενικές γραμμές, η αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής θα γινόταν σταδιακά και μετά την επικύρωση της συμφωνίας. Στην προαναφερθείσα φόρμουλα παρουσιάζεται να είχε συμφωνήσει αρχικά και ο Έλληνας πρωθυπουργός που στη συνέχεια άρχισε να επηρεάζεται από τις θέσεις του κ. Κοτζιά.

Σύμφωνα με τις πηγές, με τις οποίες συνομίλησε το Tvxs, ο κ. Κοτζιάς επικοινώνησε με τον πρόεδρο της Κύπρου Ν. Αναστασιάδη, δηλώνοντας ότι δεν δέχεται τη παραπάνω φόρμουλα όπως και για τις διεθνείς εγγυήσεις, για τις οποίες σχεδιαζόταν μεταβατική ρύθμιση ώστε να διασκεδαστούν πιθανές αντιδράσεις στη Τουρκία καθώς και οι φόβοι των Τουρκοκυπρίων ότι θα “ καπελωθούν” από την Ελληνοκυπριακή πλειοψηφία στο νησί. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών πρόσθεσε ότι σε αντίθετη περίπτωση, και ανεξάρτητα από τη τελική στάση του Αλέξη Τσίπρα, θα υποβάλλει τη παραίτηση του καλώντας μάλιστα δημοσίως τον πρόεδρο της Ελληνικής δημοκρατίας κ. Παυλόπουλο να κάνει το ίδιο.

Κυβερνητικοί κύκλοι στη Λευκωσία διατύπωσαν τον φόβο τους, ότι μια τέτοια εξέλιξη θα ενίσχυε τους Ελληνοκύπριους εθνικιστικές που τάσσονται κατά της συμφωνίας, ενόψει μάλιστα του δημοψηφίσματος που θα κληθεί να την επικυρώσει.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Πολίτης» της Κύπρου: «Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε αρκετές τηλεφωνικές συνομιλίες με τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος όμως πελαγοδρομούσε μεταξύ των όσων προωθούσε ο Κύπριος Πρόεδρος και των όσων ανέτρεπε ο δικός του υπουργός των Εξωτερικών. Έτσι, αν και ο Τσίπρας συμφώνησε με τον Αναστασιάδη, δεν έδειξε διατεθειμένος να τιθασεύσει τον υπουργό του. Γι’ αυτό και όταν πλέον αποφασίστηκαν οι ημερομηνίες της πολυμερούς διάσκεψης (21-22 Δεκεμβρίου), το σκηνικό είχε ανατραπεί. Δεν είναι τυχαίο που ο Ερντογάν δεν έκλεινε συνάντηση με τον Τσίπρα καλώντας τον να δούμε πρώτα τα αποτελέσματα του Μοντ Πελεράν».

Η στάση της Ελλάδας

Το ρεπορτάζ του Tvxs.gr επιβεβαιώνει και η κυπριακή εφημερίδα, η οποία γράφει ότι τελικά η στάση της Αθήνας και ειδικά του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά δεν αποδείχτηκε «καθόλου βοηθητική». «Οι συχνές δηλώσεις του κ. Κοτζιά και ο απόλυτος τρόπος με τον οποίο έπαιρνε θέση στο θέμα των εγγυήσεων, ήταν και ο λόγος που ακύρωσαν συνάντηση που θα είχε πριν την πρώτη φάση του Μοντ Πελεράν με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Η δε επιμονή του να αναζητηθεί η χρυσή τομή με την Τουρκία στο θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων πριν πάνε τα πράγματα στην πολυμερή, εξόργισε την Άγκυρα και προσωπικά τον Ταγίπ Ερντογάν. Έγινε λόγος για κοροϊδία από μέρους Τούρκων αξιωματούχων οι οποίοι υποδείκνυαν ότι δεν είναι δυνατό να συγκαλείς διάσκεψη για ένα θέμα που θέλεις να το λύσεις εκ των προτέρων», αναφέρει δημοσίευμα της.

Η ρητή θέση του υπουργού Εξωτερικών αποτυπώνεται και σε non paper που έστειλε το απόγευμα της Δευτέρας ο Νίκος Κοτζιάς - έναν non paper, στο οποίο μάλιστα υπήρχε και σαφής προειδοποίηση προς τον ειδικό απεσταλμένο του Γ.Γ. του ΟΗΕ για το κυπριακό Εσπεν Μπαρθ Έιντε: «Η ελληνική κυβέρνηση", αναφερόταν στο non paper, «κατά τη διάρκεια επανειλημμένων συνομιλιών με όλους τους παράγοντες που εμπλέκονται στο Κυπριακό πρόβλημα, κατέστησε σαφές ότι συμφωνεί να συμμετάσχει σε πολυμερή συνάντηση, υπό την αίρεση της προηγούμενης συζήτησης και συμφωνίας με την Τουρκία, επί του θέματος των εγγυήσεων και της ασφάλειας. Άνευ διεξαγωγής της συγκεκριμένης συζήτησης, η Ελλάδα δεν πρόκειται να προσέλθει σε πολυμερείς συνομιλίες και αυτό οφείλει να γίνει κατανοητό από όλους, του κ. Έιντε συμπεριλαμβανομένου».

Το non paper εστάλη λίγο πριν από τις 6 το απόγευμα της Δευτέρας, αλλά δυόμισυ ώρες αργότερα το ελληνικό υπουργείο Εξωτεριών το απέσυρε ως «άκυρο».

Μια δευτερεύουσα αιτία του αδιεξόδου

Με βάση τις πηγές του Tvxs, η αλλαγή της τουρκοκυπριακής πλευράς στο εδαφικό, που στις διαπραγματεύσεις της Ελβετίας παρουσιάστηκε διατεθειμένη να παραδώσει λιγότερα εδάφη από όσα είχαν αρχικώς-επίσης σε πολύ γενικές γραμμές - συμφωνηθεί, δεν αποτελεί παρά τη δευτερεύουσα αιτία του αδιεξόδου. Οι διαφορές για το εδαφικό καθώς και τον αριθμό των προσφύγων που θα επιστρέψουν θα μπορούσαν τελικώς να διευθετηθούν, αν δεν είχε υπάρξει η παρέμβαση του κ. Κοτζιά. Μετά από την τελευταία, η Ελληνοκυπριακή ηγεσία ζήτησε το πρόβλημα να παραπεμφθεί σε συνάντηση κορυφής Τσίπρα - Ερντογάν, ώστε να μην χρεωθεί η ίδια το οριστικό ναυάγιο των διαπραγματεύσεων.

Όπως σημειώνει ο «Πολίτης», από την πλευρά του: «Το ελληνικό ΥΠΕΞ για πρώτη φορά ανακατεύεται σε αυτό τον βαθμό σε θέματα που αφορούν το Κυπριακό, ανατρέποντας το μέχρι τώρα δόγμα η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται».

Το Ευρωκοινοβούλιο ψηφίζει πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων

Η παρέμβαση του Έλληνα υπουργού και το προσωρινό (;) αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις έρχεται στην κρισιμότερη στιγμή για το κυπριακό καθώς και για τις σχέσεις της Τουρκίας με την ΕΕ.

Αύριο Πέμπτη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα ψηφίσει, με μεγάλη πλειοψηφία σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη Τουρκία. Η απόφαση αυτή, εκτιμούν διπλωματικοί κύκλοι στις Βρυξέλλες, θα σκληρύνει περισσότερο τη θέση της Άγκυρας, πιθανότατα και στο Κυπριακό πρόβλημα.

Μέχρι σήμερα η διαφαινόμενη επίλυση του Κυπριακού προβλήματος είχε οδηγήσει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, παράλληλα με την συμφωνία με την Τουρκία στο προσφυγικό, στην υιοθέτηση μιας στάσης ανοχής απέναντι στην αντιδημοκρατική εκτροπή του προέδρου Ερντογάν. Ο πολλαπλασιασμός των παραβιάσεων κάθε δημοκρατικής νομιμότητας στη Τουρκία, παράλληλα με την αποτυχία των διαπραγματεύσεων στην Ελβετία, οδήγησαν στο σκληρό σχέδιο ψηφίσματος κατά της Τουρκίας που πρόκειται να υιοθετηθεί αύριο από τους ευρωβουλευτές.

Η απάντηση του ΥΠΕΞ

Το Τvxs επικοινώνησε με συνεργάτες του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, οι οποίοι επεσήμαναν ότι ο υπουργός δεν εξέφρασε τίποτα άλλο παρά την εθνική θέση, η οποία λέει ότι πριν από την υϊοθέτηση οποιαδήποτε συμφωνίας επίλυσης του Κυπριακού θα πρέπει να υπάρξει συμφωνία για την ημερομηνία αποχώρησης από την Κύπρο των τουρκικών στρατευμάτων. Εν αντιθέσει με την Τουρκία που ζητά το θέμα της αποχώρησης των στρατευμάτων να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης αφού πρώτα συμφωνηθεί η επίλυση του Κυπριακού.

Σε ότι αφορά το non paper, τόνιζαν ότι αυτό δεν αποσύρθηκε ποτέ, ενώ σε ότι αφορά το έγγραφο Κοτζιά για τις εγγυήσεις και την ασφάλεια έλεγαν ότι αυτό ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης το έχει επαινέσει δημοσίως.

Οι ίδιοι συνεργάτες έκαναν λόγο για προσωπική στοχοποίηση του κ. Κοτζιά, αναφερόμενοι στις δημοσιογραφικές πληροφορίες για τη στάση του.

Στο ερώτημα αν ο υπουργός έχει απειλήσει με παραίτηση, η απάντηση ήταν: «Δεν το γνωρίζω».

Πηγή TVXS


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Κατέρρευσαν τις πρωϊνές ώρες οι συνομιλίες στο Μοντ Πελεράν γιατί δεν βρέθηκε συμφωνία στα κριτήρια του εδαφικού...
Φωτο: Ο χάρτης των διαπραγματεύσεων που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πολίτης

Φαίνεται, αν αληθεύουν όσα μεταδίδονται από την Ελβετία την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές και δεν ανατραπούν μέχρι το τέλος αυτών των απερίγραπτων “διαπραγματεύσεων”, ότι οφείλουμε ως λαός ευγνωμοσύνη στον Ταγίπ Ερντογάν, γιατί, με την αδιαλλαξία του, απέτρεψε προς στιγμή την κατάλυση του κυπριακού κράτους. Βεβαίως πρέπει να περιμένουμε μέχρι την τελευταία στιγμή για να δούμε αν όντως επέλθει διαφωνία στην Ελβετία, ή αν δεν πρόκειται για το τελικό φόρσινγκ ώστε να αποσπασθούν και άλλες παραχωρήσεις από τον κ. Αναστασιάδη

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Από την Κοζάνη στη Λωζάννη!

Είναι άλλωστε απολύτως ακατανόητο γιατί δύο άνθρωποι που βρίσκονται σε απόσταση ενός χιλιομέτρου ο ένας από τον άλλο πήγαν στη Γενεύη να λύσουν το κυπριακό. Ο κ. Αναστασιάδης δεν πήρε καν μαζί του το Εθνικό Συμβούλιο, όπως γινόταν πάντα μέχρι τώρα, ενώ απαγορεύτηκε στους δημοσιογράφους η είσοδος στο ξενοδοχείο. Δεν θέλουμε να κάνουμε εικασίες γιατί ο διεθνής παράγων θέλει απομονωμένο τον κ. Αναστασιάδη, ούτε να αναφερθούμε στις “γελτσινικού τύπου” συνήθειές του, ή στα δημοσιεύματα διεθνώς για τα μέσα που έχουν να τον πιέσουν. 'Οχι γιατί αυτά δεν έχουν σημασία, ασφαλώς και έχουν, αλλά γιατί, σε τελικά ανάλυση, είναι η πολιτική φιλοσοφία και όχι τόσο η προσωπικότητα του Κυπρίου Προέδρου που απειλεί την επιβίωση του κράτους του.

Πήγαν εκεί, λένε, για να μη γίνονται διαρροές και χαλάσουν οι συνομιλίες. Μήπως δηλαδή πληροφορηθούν οι άμοιροι κάτοικοι του νησιού τι τους περιμένει! Η Κύπρος είναι το μόνο κράτος στον κόσμο του οποίου ο Πρόεδρος, που υποτίθεται έχει εκλεγεί για να κυβερνά το κράτος και όχι να το διαλύσει, έχει μόνος του οικειοποιηθεί καθήκοντα ... Συντακτικής Συνέλευσης!

'Ομως, ακόμα κι αν επιβεβαιωθεί η αποτυχία στη Γενεύη, κανένας εφησυχασμός δεν επιτρέπεται, αφού είναι περισσότερο από σαφές ότι ισχυρές διεθνείς δυνάμεις έχουν τώρα κινητοποιηθεί για να “λύσουν” άμεσα το κυπριακό, δηλαδή να αφαιρέσουν από τους 'Ελληνες της Κύπρου, συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού (82%) τον έλεγχο του νησιού.
Γιατί βιάζονται

Θέλουν να “εκμεταλλευθούν” το “παράθυρο ευκαιρίας” που συνιστά η παρουσία του κ. Αναστασιάδη στην προεδρία, η δραματική εξασθένηση της Ελλάδας και η σύγχυση των ηγετών της. Θέλουν να κλείσουν το θέμα του αγωγού Ισραήλ-Τουρκίας και να βάλουν όσα περισσότερα εμπόδια μπορούν σε δυνητική ανάμειξη της Ρωσίας στην περιοχή. Θέλουν να τα κάνουν όλα προτού πάμε στην αναπόφευκτη επανεξέταση της διεθνούς πολιτικής των ΗΠΑ και προτού το Μνημόνιο οδηγήσει την Ελλάδα σε νέες, ίσως και γεωπολιτικές περιπέτειες. Ο στόχος τους είναι ο ίδιος από τη δεκαετία του 1950 και τον διατύπωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων ο Υπουργός Αποικιών της Βρετανίας, προτού καν αρχίσει η επανάσταση της ΕΟΚΑ. Η Κύπρος ανήκει στις περιοχές της αυτοκρατορίας που δεν επιτρέπεται να διοικούνται από τους κατοίκους τους. Η ελληνοτουρκική σύγκρουση είναι το δευτερογενές αποτέλεσμα του αποικιακού ζητήματος που παραμένει πάντα το κυπριακό.

Ξανά το σχέδιο Ανάν

Αυτό ακριβώς ήταν το αντικείμενο των συνομιλιών στην Ελβετία, δηλαδή η εφαρμογή, σε χειρότερη μάλιστα εκδοχή, του απορριφθέντος το 2004 από τη συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού σχεδίου Ανάν. Η Τουρκία όμως, έχοντας αντιληφθεί ότι Αθήνα και Λευκωσία δεν έχουν “σπονδυλική στήλη”, επιμένει να ζητά όλο και περισσότερα, αποτρέποντας έτσι, προς το παρόν, την επίτευξη συμφωνίας.

Βιάστηκε να πανηγυρίσει η εφημερίδα Πολίτης, ναυαρχίδα των ξένων και του “Ναι”, το 2004 όπως και σήμερα, δημοσιεύοντας χάρτη με τη Μόρφου και την Αμμόχωστο (μια σκιά της παλαιάς ελληνικής πόλης, που θα χρειαστεί πέντε προϋπολογισμούς για να οικοδομηθεί ξανά), να “επιστρέφουν” στους Ελληνοκύπριους.

Αλλά ο χάρτης είναι παραπλανητικός. Αν ήτανε σωστός δεν θάπρεπε να περιγράφει την “επιστροφή” της Μόρφου και της Αμμοχώστου, αλλά την υπαγωγή της Λάρνακας, της Λεμεσού και της Πάφου στην εξουσία ενός μετααποικιακού μορφώματος, που ο Καθηγητής Δημήτρης Τσάτσος είχε περιγράψει το 2004 το σύνταγμά του ως “έργο παράφρονος” και ο επίσης συνταγματολόγος Βαγγέλης Βενιζέλος είχε πει ότι μπορεί κανείς να το “ξετινάξει σε τρία λεπτά” από την άποψη του διεθνούς, του ευρωπαϊκού και του συνταγματικού δικαίου.

Φαίνεται όμως ότι οι ηγέτες των Ελλήνων της Κύπρου (από κοντά και της Ελλάδας) έχουν καταλήξει ότι είναι αρκετά ισχυροί για να μη χρειάζονται την προστασία του δικαίου, ή αρκετά έξυπνοι για να υπογράφουν ότι τους βάζουν μπροστά δήθεν για να μην τα εφαρμόσουν αύριο ή για να τα βελτιώσουν μεθαύριο.

Έλληνες – το τελευταίο θύμα της παγκοσμιοποίησης

Μικρό παιδί, ένα μεσημέρι του 1974, άκουσα τα κλάξον και ανέβηκα στην ταράτσα του σπιτιού μου να δω τα αυτοκίνητα που κατέβαιναν κορνάροντας ασταμάτητα τη Βασιλίσσης Σοφίας. Η Χούντα των Συνταγματαρχών, που επέβαλαν στην Ελλάδα ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και άλλοι φίλοι, ακριβώς για να “λύσουν” το Κυπριακό, εξαφανίζοντας την Κυπριακή Δημοκρατία και σκοτώνοντας τον Πρόεδρό της, κατέρρεε μπροστά στα μάτια μου. Εκατοντάδες χιλιάδες λαού γέμιζαν σιγά-σιγά την Πλατεία Συντάγματος, χωρίς ηγεσία και χωρίς οργανώσεις, πλην ελαχίστων πιστών του Καραμανλή που διέσχιζαν οργανωμένοι το μάλλον παραξενεμένο πλήθος. Κενό εξουσίας επικρατούσε προς στιγμήν στην Ελλάδα.

'Οχι όμως παντού. 'Ενας νεαρός που κατέβαινε την οδό Λάχητος (νυν Κόκκαλη) έσφιξε τη γροθιά του και κάτι φώναξε στους φρουρούς έξω από το ΕΑΤ-ΕΣΑ. Εκεί δεν είχε ακόμα καταρρεύσει η χούντα, βγήκαν οι ΕΣΑτζήδες από μέσα, τον μπαγλάρωσαν κι ένας Θεός ξέρει τι τούκαναν του ανθρώπου. 'Ηταν το τελευταίο θύμα της δικτατορίας.

Τη θυμήθηκα την ιστορία γιατί αυτό ακριβώς πάει να συμβεί και τώρα. 'Οχι με κάποιον εξεγερμένο νεαρό, αλλά με το ίδιο το κυπριακό κράτος (πάλι!), που κινδυνεύει να γίνει το τελευταίο θύμα της απερχόμενης διεθνούς τάξης πραγμάτων. Θάταν πολύ αστείο, αν δεν ήταν τόσο τραγικό, αλλά Ελλάδα και Κύπρος χάνονται και λόγω ... σαχλαμάρας των ηγετών τους.

Ανίκανες, ιδιοτελείς και εξαρτημένες, όπως δυστυχώς αποδεικνύουν και στον πιο δύσπιστο τα ίδια τους τα έργα, οι πολιτικές ηγεσίες Κύπρου και Ελλάδας μοιάζουν τώρα έτοιμες να δώσουν το κυπριακό κράτος και τους 'Ελληνες της Κύπρου βορρά στην κλονιζόμενη παγκοσμιοποίηση. Θα γίνουμε έτσι εμείς οι 'Ελληνες, πάντα σχεδόν καθυστερημένοι σε σχέση με την παγκόσμια ιστορία, το τελευταίο πιθανώς θύμα μιας παγκόσμιας τάξης που, αν δεν απέρχεται, πάντως κλονίζεται σοβαρά! Κι αν τελικά επέλθει, η καταστροφή της Κυπριακής Δημοκρατίας και των Ελλήνων της Κύπρου θα αποτελέσει και τη χαριστική βολή στην Ελλάδα. Μια Ελλάδα που, υποκείμενη σε αδυσώπητο οικονομικό πόλεμο και νεοαποικιακή κατάκτηση, πνέει τώρα τα λοίσθια. Είναι ζήτημα αν η χώρα, ως κράτος των Ελλήνων, έχει ακόμα μια πενταετία ζωής, αν τουλάχιστον ο ελληνικός λαός δεν ξανακάνει το 1821, εκεί που φτάσανε τα πράγματα.

Μερικοί, ξέρω, θα πουν τον συγγραφέα αυτών των γραμμών “ακραίο”, υπερβολικό”. Οι “αριστεροί” συνηθίζουν να τον αποκαλούν “εθνικιστή”, οι δεξιοί “κομμουνιστή”. Χρειάζονται ταμπέλες για να μην συζητάνε. Αλλά ας βρεθεί επιτέλους κάποιος που να περιγράψει με ελάχιστη πειστικότητα που βαδίζει η Ελλάδα στον έβδομο χρόνο του Μνημονίου και που θα πάει η Κύπρος με τις έξη βουλές και γερουσίες, με τα αναρίθμητα βέτο, με τους εναλλασσόμενους Προέδρους, με ξένους να παίρνουν τις τελικές αποφάσεις (ή εναλλακτικά να αποφασίζονται οι κρατικές υποθέσεις με ... κλήρωση. Ναι κι αυτό συζητείται σε αυτές τις διαπραγματεύσεις!!! Σπάσαμε όλα τα παγκόσμια ρεκόρ)

Δύο χώρες-”μπάχαλο” σε έναν επικίνδυνο κόσμο

Αστεία πρόσωπα, αν δεν ήταν οι χαρακτήρες μιας τραγωδίας, οι πολιτικοί μας σε Ελλάδα και Κύπρο, νομίζουν (ή κάνουν ότι νομίζουν) ότι έχουν απέναντί τους την Ευρώπη που είχε ο Καραμανλής το 1975 και ο Παπανδρέου το 1981. Νομίζουν (ή κάνουν ότι νομίζουν) ότι την Αμερική διοικεί ο Τζων Κέννεντι ή ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Δεν έχουν μάθει τίποτα από το γκρέμισμα καμιάς δεκαριάς χωρών της Μέσης Ανατολής κι από τη Γιουγκοσλαβία που προηγήθηκε. Ούτε καν από την καταστροφή της ίδιας τους της χώρας, αναμφισβήτητα τη μακράν σημαντικότερη που έχει σημειωθεί στην καπιταλιστική Ευρώπη μετά το 1945. Και σα να μην έφτανε αυτό, ήρθε τώρα κι ο Τραμπ, να τους προκαλέσει “σύγχυση νταβατζή”, αφού δεν ξέρουν ποιός ακριβώς κάνει κουμάντο και τι ακριβώς θέλει από αυτούς να κάνουν.

Αν και εδώ που τα λέμε κακώς πονοκεφαλιάζουν. Αν κρίνουμε από τις επανειλημμένες, συνεχείς πράξεις και όχι από τα λόγια, δεν υπάρχει – δυστυχώς – σήμερα, μία δύναμη σε όλο το δυτικό σύστημα, απερχόμενη ή προσερχόμενη, που να μη δρα συστηματικά για την καταστροφή των Ελλήνων, της Ελλάδας και της Κύπρου (με την αξιοσημείωτη εξαίρεση ρευμάτων όπως αυτό που εξέφρασε ο Σάντερς στις ΗΠΑ ή ο Κόρμπιν στη Βρετανία, που ελάχιστα όμως ενδιαφέρουν τους πολιτικούς μας). Πρέπει να είναι (ή να θέλει κανείς να είναι) τυφλός για να μην το βλέπει.

Και δεν θα μπορούσε άλλωστε να υπάρξει τέτοια δύναμη, γιατί μόνο η αντίσταση ενός λαού/κράτους και η οικοδόμηση εναλλακτικών μπορεί να διαιρέσει τους εχθρούς του ή να τους κάνει πιο πρόθυμους για κάποιο συμβιβασμό. Οι δικοί μας υποχωρούν διαρκώς για να αποδείξουν πόσο “αξιόπιστοι”, δηλαδή υποτελείς είναι. Οι άλλοι, όσο βλέπουν υποχώρηση, τόσο προχωράνε.

Υ.Γ.: Ωραία μας τάπε και ο κ. Ομπάμα στην Αθήνα. Ξέχασε όμως να μας πει, ο άνθρωπος της Goldman Sachs και των υπόλοιπων θηρίων, για τη δική του συμβολή, δια της κυβέρνησης ΓΑΠ και του ΔΝΤ, στα προγράμματα που κατέστρεψαν την Ελλάδα. Ευχαριστούμε για την (δυστυχώς άγονη) συνηγορία του στην ελάφρυνση του χρέους, αλλά η δική του κυβέρνηση συνέβαλε πολύ ουσιαστικά για να γίνει το χρέος προς ιδιώτες χρέος προς ευρωπαϊκά κράτη υποκείμενο στο αγγλικό δίκαιο και ξένα δικαστήρια, διαρκώς διογκούμενο εργαλείο υποδούλωσης της Ελλάδας! Αφήστε την επιμονή του στις “μεταρρυθμίσεις” που σκοτώνουν τους 'Ελληνες.


Πηγή Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αντιμέτωπος με την πιο επικίνδυνη κρίση που αντιμετωπίζει ο ελληνισμός τις τελευταίες δεκαετίες βρίσκεται ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος σε μια στιγμή που η Ελλάδα είναι γονατισμένη οικονομικά και κοινωνικά, που έχει σπαταλήσει το διπλωματικό κεφάλαιο και την αξιοπιστία της με τα καμώματα της κυβέρνησής του τα τελευταία δυο χρόνια, θα πρέπει να διαχειρισθεί το εκρηκτικό μείγμα του αχαλίνωτου Ερντογάν που ευθέως πλέον ανοίγει θέμα συνόρων, το αδιέξοδο στο Κυπριακό, την εθνικιστική πολιτική του Έντι Ράμα στην Αλβανία και την αρνητική τροπή που παίρνει και πάλι το Μεταναστευτικό.

Με τα χέρια ψηλά η Αθήνα, χωρίς απαντήσεις σε δύσκολα ερωτήματα και με άδεια την διπλωματική φαρέτρα της, πρέπει να διαχειρισθεί την κρίση που ξετυλίγεται μπροστά μας.

Ο κ. Τσίπρας έχει ζητήσει την συνάντηση με τον Ταγίπ Ερντογάν με την ελπίδα ότι θα γίνει βολιδοσκόπηση των προθέσεων του Τούρκου ηγέτη τόσο για το κυπριακό όσο και για τα ελληνοτουρκικά και το μεταναστευτικό , ώστε να υπάρξει αποσυμπίεση της συσσωρευμένης έντασης. Με τα σημερινά δεδομένα είναι αμφίβολο αν θα γίνει η συνάντηση αυτή, όμως είναι σχεδόν σίγουρο ότι ακόμη κι αν πραγματοποιηθεί, απλώς θα επιβεβαιώσει το νέο αρνητικό σκηνικό που διαμορφώνεται…

Και όλα αυτά σε ένα διεθνές περιβάλλον που γίνεται όλο και πιο βαρύ λόγω των πολιτικών εξελίξεων στις ΗΠΑ, στην Βρετανία αλλά και το ρευστό τοπίο που διαμορφώνουν το δημοψήφισμα στην Ιταλία, και οι εκλογές σε Αυστρία, Γαλλία, Γερμανία, όπου η Ελλάδα και τα προβλήματά της μόνο με αρνητικό τρόπο μπαίνουν πλέον στην ατζέντα.

Η κυβέρνηση και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας είχαν, όπως όλοι σχεδόν οι κυβερνώντες τα τελευταία χρόνια, υιοθετήσει το βολικό θεώρημα ότι οι επιθετικές δηλώσεις, οι εντάσεις στο Αιγαίο, η ανάμιξη στις υποθέσεις της ελληνικής μουσουλμανικής μειονότητας στην Θράκη, γίνονταν για «λόγους εσωτερικής κατανάλωσης» και η ίδια εξήγηση επιχειρείται να δοθεί και στις δηλώσεις Ερντογάν που συστηματικά, επίμονα και μεθοδικά θέτει θέμα ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ (και όχι αναθεώρησης που δεν προβλέπεται από την ίδια την Συνθήκη) της Συνθήκης της Λοζάνης.

Η πολιτική κατευνασμού που έχει εξελιχθεί σε στρουθοκαμηλισμό, οδήγησε την χώρα τα τελευταία χρόνια να επενδύσει στο «άστρο» του κ. Ερντογάν, ελπίζοντας ότι με την ενίσχυσή του θα δοθεί η ευκαιρία για λύση των προβλημάτων στις διμερείς σχέσεις.

Τώρα αποδεικνύεται πόσο λανθασμένη ήταν αυτή η προσέγγιση, καθώς πλέον η Ελλάδα βρίσκεται αποδυναμωμένη απέναντι σε μια επιθετική και ανεξέλεγκτη Τουρκία, που ανοίγει μέτωπα πότε με τις ΗΠΑ, πότε με την Μόσχα, πότε με το Ισραήλ και μόνιμα πλέον με τις Βρυξέλλες.

Η ελπίδα του Αλ. Τσίπρα ήταν να υπάρξει πρόοδος στο Κυπριακό το οποίο θα απελευθέρωνε την «αγαθή» δυναμική και θα οδηγούσε σε κλίμα συνεννόησης και για τα ελληνοτουρκικά.

Οι προσδοκίες αυτές διαψευσθήκαν πανηγυρικά, καθώς ο Ακιντζι έδειξε ότι δεν είχε την εξουσιοδότηση της Άγκυρας ώστε να διαπραγματευθεί ουσιαστικά. Η Άγκυρα αντιμετωπίζει το Κυπριακό ως ζήτημα εθνικής ασφάλειας και θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι θα δεχθεί λύση του Κυπριακού μόνο εάν αυτή της εξασφαλίζει πρόσβαση και έμμεσο έλεγχο όχι μόνο στο τουρκοκυπριακό αλλά και στο ελληνοκυπριακό συνιστώ κρατίδιο. Αυτός είναι ο «μπούσουλας» βάσει του οποίου διαμορφώνεται η τουρκική πολιτική στο κυπριακό.

Η αμηχανία του Μεγάρου Μαξίμου, αποτυπώθηκε και στην ατυχή δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Δ. Τζανακόπουλου για τις δηλώσεις Ερντογάν, περί αλλαγής της Συνθήκης της Λωζάνης, που φοβικά και για να μην ενοχληθεί η τουρκική Προεδρία, δήλωσε ότι δεν υπάρχουν δηλώσεις αλλά μόνο δημοσιεύματα, την ώρα που όλα τα ελληνικά κανάλια είχαν παίξει υποτιτλισμένες μάλιστα τις δηλώσεις Ερντογάν.

Και έτσι η επίσημη απάντηση αφέθηκε στο ΥΠΕΞ αρκετές ώρες αργότερα. Οι δικαιολογίες ότι υπάρχει μοίρασμα ρόλων, με τον κ. Τσίπρα και το Μέγαρο Μαξίμου να έχουν τον ρόλο του «καλού» και ο ρόλος του «κακού» να είχε ανατεθεί στον κ. Πρ. Παυλόπουλο και τον Νίκο Κοτζιά, δεν ευσταθούν.

Ο Νίκος Κοτζιάς πάντως στο Κυπριακό κράτησε μια προσεκτική στάση που διευκόλυνε ιδιαίτερα την Αθήνα και την Λευκωσία, καθώς με εξαντλητικό τρόπο ανέλυσε γιατί δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η συνέχιση των εγγυήσεων και η παρουσία κατοχικού Στρατού στην Κύπρο. Έτσι απέφυγε η Αθήνα να εμπλακεί σε διαδικασίες τύπου Μπουργκενστοκ που θα διαπραγματεύονταν και η ίδια κι άλλα θέματα εκτός των Εγγυήσεων και θα συνέπραττε σε μια άτυπη τετραμερή που ακυρώνει την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σε ότι αφορά την συνάντηση Τσίπρα -Ερντογάν, αυτή θα είναι πλέον χρήσιμη μόνο με την… ακύρωσή της από την τουρκική πλευρά, ώστε έτσι η Αθήνα και η Λευκωσία να επιρρίψουν την ευθύνη για το αδιέξοδο στην τούρκικη στάση που αρνείται την συνεννόηση.

Διαφορετικά αυτή η συνάντηση, ελάχιστα θα προσφέρει στο Κυπριακό, καθώς θα καταλήξει σε αδιέξοδο (η Τουρκία θέλει Πενταμερή που θα συζητήσει και άλλες εκκρεμότητες, το φρεσκάρισμα των Εγγυήσεων και πολυετή «μεταβατική» περίοδο παραμονής τουρκικής στρατιωτικής δύναμης στο νησί),δημιουργώντας νέο κύκλο εντάσεων.

Με την συνάντηση των δυο ηγετών να προγραμματίζεται για τις αρχές Δεκέμβριου, εκ των πραγμάτων η συζήτηση θα οδηγηθεί και στο μέιζον θέμα του μεταναστευτικού, όπου οι διαβεβαιώσεις στήριξης της Τουρκίας στην Ευρώπη από τον κ. Τσίπρα έχουν ελάχιστη αξία για τον Ταγίπ Ερντογάν που είναι σε τροχιά καθαρής σύγκρουσης με την Ευρώπη. Καθώς μάλιστα δεν αναμένεται να υπάρξει κίνηση από τους ευρωπαίους ηγέτες στην Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου για την απελευθέρωση της βίζας για τους τούρκους πολίτες και ενώ το ευρωκοινοβούλιο τάσσεται υπερ. της διακοπής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, είναι προφανές ότι πλέον για το επόμενο διάστημα δεν υφίσταται «ευρωπαϊκό χαλινάρι» για την Τουρκία.

Την ίδια στιγμή ο κ. Τσίπρας είναι υποχρεωμένος να χειρισθεί και το θέμα των ελληνοαλβανικών σχέσεων, ενόψει μεθοδεύσεων ευρωπαϊκών χωρών να δοθεί στην Αλβανία ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Αυτό το νόημα είχε η προειδοποίηση προς τον κ. Ράμα ότι η εθνικιστική ρητορική υπονομεύει το κλίμα εμπιστοσύνης και ότι τα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας είναι κορυφαίο ζήτημα των διμερών σχέσεων και των σχέσεων της Αλβανίας με την Ε.Ε.

Ο κ. Ράμα με τον γνωστό τρόπο επιχείρησε να θολώσει τα νερά στην συνέντευξη του στον ΣΚΑΙ δηλώνοντας ότι η «Μεγάλη Αλβανία» είναι «Ευρωπαϊκή Αλβανία» υιοθετώντας την γνωστή επιχειρηματολογία και του προκάτοχου του Σ. Μπερισα, ότι το ευρωπαϊκό πλαίσιο θα συμβάλλει ώστε να υπάρξει ενοποίηση των αλβανικών πληθυσμών και μειονοτήτων σε όλα τα βαλκάνια (περιλαμβανομένης και της Ελλάδας).

Ο κ. Ράμα απέρριψε τις ελληνικές διαμαρτυρίες για την επιχείρηση αφελληνισμού της Χειμάρρας δηλώνοντας ότι η κατεδάφισή των σπιτιών των Ελλήνων μειονοτικών γίνεται στο πλαίσιο σχεδίων ανάπλασης των αλβανικών πόλεων, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ο κ. Ράμα εκμεταλλεύεται τους λανθασμένους χειρισμούς που έγιναν το προηγούμενο διάστημα και ζητά συζήτηση υπό μορφή «πακέτου» όλων των εκκρεμών προβλημάτων , στα οποία οι Αλβανοί συμπεριλαμβάνουν και το θέμα των Τσάμηδων και τα εκπαιδευτικά θέματα των Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα…

Με δεδομένο ότι οι εκλογές του Δεκεμβρίου στην ΠΓΔΜ θα δρομολογήσουν εξελίξεις και θα επαναφέρουν τις πιέσεις για λύση του θέματος της ονομασίας συμπληρώνεται το εκρηκτικό σκηνικό…

Και δυστυχώς η αντίδραση της κυβέρνησης εξαντλείται στο θεμελιώδες( λενινιστικό) ερώτημα προσαρμοσμένο στα ελληνικά δεδομένα:

«Και τώρα τι κάνουμε;»

Ν. Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η τρομοκρατία, οι υβριδικές απειλές και η ανασφάλεια στον κυβερνοχώρο και στον τομέα της ενέργειας δεν αφήνουν άλλη επιλογή στις χώρες της ΕΕ πέρα από το να εντείνουν τη συνεργασία μεταξύ των εθνικών τους ενόπλων δυνάμεων, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ένωσης, υποστήριξαν οι ευρωβουλευτές με ψήφισμά τους την Τρίτη 22 Νοεμβρίου. Μεταξύ των προτάσεων των ευρωβουλευτών περιλαμβάνεται ο στόχος του 2% του ΑΕΠ για τις αμυντικές δαπάνες, ο σχηματισμός πολυεθνικών δυνάμεων, η δημιουργία κεντρικών ευρωπαϊκών γραφείων για το σχεδιασμό και την έναρξη επιχειρήσεων διαχείρισης κρίσεων και η ανάληψη δράσης από την ΕΕ στις περιπτώσεις όπου το ΝΑΤΟ εμφανίζεται απρόθυμο να αναλάβει δράση.

Το τελευταίο στοιχείο είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον με δεδομένη την ανησυχία για ενδεχόμενο απομονωτισμό των ΗΠΑ μετά την εκλογή Τραμπ, ο οποίος προεκλογικά τουλάχιστον εμφανιζόταν διστακτικός ως προς το βαθμό εμπλοκής των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ.

Αλλά και ενώ εντός της ΕΕ οι φωνές επιστροφής αρμοδιοτήτων στα εθνικά κράτη ενδέχεται να ενισχυθούν στον απόηχο της νίκης Τραμπ. Η Ευρωβουλή πάντως έδειξε να κινείται σε μία λογική ενοποίησης και στον τομέα της άμυνας.

«Η Ένωσή μας δεν είναι επαρκώς εξοπλισμένη για να αντιμετωπίσει τις πολυάριθμες προκλήσεις στον τομέα της άμυνας. Για σχεδόν 30 χρόνια τώρα, τα περισσότερα κράτη μέλη της μειώνουν τους αμυντικούς τους προϋπολογισμούς, κάτι που οδηγεί σε μικρότερης ισχύος ένοπλες δυνάμεις. Η συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών είναι περιστασιακή και η Ευρώπη συνεχίζει να στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στις δυνατότητες του ΝΑΤΟ και την αλληλεγγύη των ΗΠΑ», δήλωσε ο εισηγητής Urmas Paet (ALDE, ΕΤ), στη συζήτηση της Δευτέρας.

Η κατάσταση της ασφάλειας εντός και εκτός Ευρώπης έχει επιδεινωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, λόγω των προκλήσεων που καμία χώρα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της, όπως η τρομοκρατία, οι απειλές και οι παραβιάσεις ασφαλείας στον κυβερνοχώρο και την ενέργεια, αναφέρει το σχέδιο ψηφίσματος για την Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση το οποίο ενέκρινε το ΕΚ με 369 ψήφους υπέρ, 225 κατά και 70 αποχές.

«Για λόγους αλληλεγγύης και ανθεκτικότητας, η ΕΕ πρέπει να παραμείνει ενωμένη, αλλά και να δρα ενωμένη και συστηματικά», αναφέρει το κείμενο του ψηφίσματος.

Στενότερη συνεργασία μεταξύ των ευρωπαϊκών ενόπλων δυνάμεων

Οι ευρωβουλευτές τονίζουν ότι το τρέχον πλαίσιο ασφάλειας και οικονομικών συνθηκών επιβάλλει στενότερη συνεργασία μεταξύ των ευρωπαϊκών ενόπλων δυνάμεων. Τα φαινόμενα της αλληλοεπικάλυψης, της πλεονάζουσας ικανότητας και των φραγμών στην προμήθεια αμυντικού εξοπλισμού οδηγούν σε απώλειες που υπολογίζονται σε 26,4 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Οι ευρωβουλευτές καλούν τα κράτη μέλη να προχωρήσουν σε κοινή αγορά δυνάμεων και υλικού και σε κοινή χρήση μη θανατηφόρου υλικού, όπως είναι τα οχήματα και τα αεροσκάφη μεταφοράς, τα οχήματα και τα αεροσκάφη ανεφοδιασμού και άλλο υλικό υποστήριξης.

Προτείνουν την καθιέρωση ενός «Ευρωπαϊκού Εξαμήνου Άμυνας, στο πλαίσιο του οποίου κάθε κράτος μέλος θα συμβουλεύεται τους κύκλους σχεδιασμού και τα σχέδια προμηθειών των άλλων κρατών», καθώς και την ενίσχυση και διεύρυνση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Άμυνας.

Το ψήφισμα ζητεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο «να ηγηθεί της σταδιακής οριοθέτησης μιας κοινής αμυντικής πολιτικής της Ένωσης και να παράσχει επιπλέον οικονομικούς πόρους για την εξασφάλιση της υλοποίησής της».

Οι ευρωβουλευτές προτείνουν ακόμη τη σύσταση ενός επιχειρησιακού επιτελείου της ΕΕ για τον αποτελεσματικό σχεδιασμό, διοίκηση και έλεγχο των κοινών επιχειρήσεων και καλούν τα κράτη μέλη να επιδιώξουν τον στόχο του 2% του ΑΕΠ. Ζητούν τη δημιουργία μιας μόνιμης διαρθρωμένης συνεργασίας στο πλαίσιο της Ένωσης και ενθαρρύνουν τα κράτη μέλη να δημιουργήσουν πολυεθνικές δυνάμεις εντός του πλαισίου αυτού.

Το ΕΚ στηρίζει την προτεινόμενη επένδυση της ΕΕ σε ερευνητικά προγράμματα στον τομέα της άμυνας «τουλάχιστον 90 εκατομμυρίων ευρώ για τα επόμενα τρία έτη (2017-2020)» σημειώνοντας ότι το ευρωπαϊκό ερευνητικό πρόγραμμα στον τομέα της άμυνας θα χρειαστεί συνολικό προϋπολογισμό τουλάχιστον 500 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως για την περίοδο αυτήν.

Συνέργεια στη συνεργασία με το ΝΑΤΟ

Το ΕΚ υπογραμμίζει την ανάγκη για συνεργασία μεταξύ της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας στην Ανατολή και το Νότο, στην αντιμετώπιση των υβριδικών απειλών και των απειλών στον κυβερνοχώρο, στη βελτίωση της ασφάλειας στη θάλασσα, καθώς και στην εναρμόνιση και τον συντονισμό της ανάπτυξης αμυντικών ικανοτήτων. Η ΕΕ θα πρέπει ωστόσο να είναι έτοιμη να δράσει αυτόνομα στις περιπτώσεις που το ΝΑΤΟ δεν εμφανίζεται διατεθειμένο να αναλάβει πρωτοβουλία, επισημαίνουν οι ευρωβουλευτές.

Οι ευρωβουλευτές θα υιοθετήσουν την Τετάρτη ένα ξεχωριστό ψήφισμα για την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας. Το εν λόγω σχέδιο ψηφίσματος υποστηρίζει τη ριζική αναθεώρηση της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας και τη δημιουργία επιχείρησης στο Ιράκ που θα εστιάζεται στην εκπαίδευση προκειμένου να δοθεί στήριξη στα κράτη μέλη που συμμετέχουν στον συνασπισμό κατά του Ισλαμικού Κράτους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Οι συνεχόμενες προκλήσεις από την πλευρά του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα με επιθετικές δηλώσεις που επιχειρούν να βάλουν στο τραπέζι θέμα «Τσαμουριάς» και μάλιστα σε μια στιγμή που ομολογούνται ανοιχτά και χωρίς προσχήματα αποφάσεις των αλβανικών αρχών σε βάρος Ελλήνων της Χειμάρρας, δεν είναι τυχαίες και ούτε κεραυνός εν αιθρία. Πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή της αλβανικής πλευράς να ανοίξει μέτωπο με την Ελλάδα, την ίδια χρονική στιγμή που εξ ανατολών ο Ερντογάν συνεχίζει να αμφισβητεί το status quo που δημιούργησε η συνθήκη της Λωζάννης. Βρισκόμαστε συνεπώς μπροστά σε μια συντονισμένη εκδήλωση επιθετικής ρητορικής σε βάρος της Ελλάδας, στο πλαίσιο προφανώς μια τουρκο-αλβανικής στρατηγικής συμμαχίας. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά. Αυτή η συμμαχία ανάβει και σβήνει. Όμως με πολλή χαρά Τουρκία κι Αλβανία θα ήθελαν να διαμελίσουν την Ελλάδα κι εμείς δηλώνουμε ικανοποιημένοι που απλά δεν το κάνουν.

Γι αυτό κι εμείς μιλάμε στα τηλέφωνα. Μίλησε λέει ο Τσίπρας με το Ράμα στο τηλέφωνο κι έπεσαν οι τόνοι. Για πόσες μέρες; Διότι πολύ σύντομα ο Ράμα θα επανέλθει και με βάση τη στρατηγική του, θα επανέλθει κλιμακώνοντας το επιθετικό ύφος σε βάρος της χώρας. Κι αυτά που λέει περί «στρατηγικής εταιρικής σχέσης» δεν είναι πάρα στάχτη στα μάτια και κανένας στοιχειωδώς νοήμων άνθρωπος δεν μπορεί να τις παίρνει στα σοβαρά. Όπως δεν πιστεύω και όσα καθησυχαστικά είπε ο Ράμα στη συνέντευξή του στον Παπαχελά πως τάχα δεν υπάρχει σχέδιο «Μεγάλης Αλβανίας» και γι αυτό θα έπρεπε οι δημοσιογραφικές ερωτήσεις να είναι περισσότερο διεισδυτικές ώστε να μην ακούμε «ιστορίες» για… νανούρισμα. Ο εφησυχασμός είναι ο πιο κακός σύμβουλος αυτή την ώρα.

Ορθά, λοιπόν, ο Κουμουτσάκος ζήτησε την άμεση σύγκλιση του συμβουλίου εξωτερικής πολιτικής. 

Προσωπικά έχω αρθρογραφήσει πρόσφατα για την ανάγκη σύγκλισης συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με αποκλειστική ατζέντα την εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα. Κι ένα από τα κύρια ζητούμενα μιας τέτοιας συζήτησης θα πρέπει να είναι η διαμόρφωση μιας νέας εθνικής στρατηγικής για τα Βαλκάνια. Διότι αυτή τη στιγμή δεν έχουμε καμία στρατηγική, μετά την κατάρρευση του «οράματος» Σημίτη να «αλώσουμε» από τα μέσα τους γείτονες διά του τραπεζικού συστήματος. Άνθρακες ο θησαυρός κι άλλη μια κολοσσιαία αποτυχία του σημιτικού εκσυγχρονισμού.

Βαλκανική στρατηγική αυτή την ώρα σημαίνει πρωτίστως άμεση και ευρείας έκτασης αναβάθμιση των σχέσεών μας με τη μόνη πραγματικά φίλη χώρα στην ευρύτερη περιοχή μας, τη Σερβία. Όχι στη βάση της θεωρίας του «ορθόδοξου τόξου» αλλά στη βάση συγκεκριμένων πραγματιστικών συμφερόντων Ελλάδας και Σερβίας, τα οποία ταυτίζονται για λόγους γεωπολιτικούς και ιστορικούς.

Θα πρέπει επίσης το μήνυμα της αποφασιστικότητας που εκπέμπεται από την Πολεμική μας Αεροπορία στο Αιγαίο, να μεταδοθεί με την ίδια ένταση και προς την αλβανική πλευρά με την ενίσχυση και την αναβάθμιση της 8ης Μεραρχίας Ιωαννίνων, ενόσω η πολιτική ηγεσία της χώρας θα επανεξετάζει το αν ήταν ορθή ή όχι η απόφαση της άρσης του εμπολέμου με την Αλβανία, το οποίο ενδεχομένως θα πρέπει να επανέλθει ως ενδεχόμενο στο τραπέζι.

Επίσης, όσο ενοχλητικό είναι για μας να εκπαιδεύεται ο αλβανικός στρατός από Τούρκους αξιωματικούς άλλο τόσο ενοχλητική είναι για τον Ερντογάν η εκπαίδευση Κούρδων στρατιωτών στην Ελλάδα. Θα πρέπει να αποσταλεί και αυτό το μήνυμα.

Τα «τηλέφωνα» είναι καλά μόνο για να κερδίζουμε χρόνο. Θα είναι ασυγχώρητο εθνικό σφάλμα που θα το βρούμε πολύ σύντομα μπροστά μας, να εφησυχάσουμε και να μείνουμε σε αυτά.

Επιπλέον, η αλλαγή σκυτάλης στον Λευκό Οίκο διαμορφώνει νέα δεδομένα και οι αντιλήψεις της νέας αμερικανικής διακυβέρνησης για την ισλαμική απειλή στη Νοτιοανατολική Ευρώπη όπως και για τις αδικίες σε βάρος των Σέρβων, δίνουν, για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες, έδαφος για να προωθήσει η Ελλάδα μια νέα βαλκανική στρατηγική αποφασιστικότητας που θα στηρίζεται όχι στην οικονομική της υπεροχή (που έχει πληγεί από την κρίση και δεν μπορεί να αποφέρει τίποτα) αλλά στο αξιόμαχο και στο υψηλό φρόνημα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων!

ΥΓ: Αλήθεια, τους ΑΝΕΛ τους απασχολεί τίποτα από όλα αυτά;

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι Ευρωπαίοι σχολιάζουν ότι η Τουρκία, υπό τον Ταγίπ Ερντογάν, παρασύρεται σε ένα αυταρχικό καθεστώς και εκείνος απαντά ότι του αρέσει ο χαρακτηρισμός του δικτάτορα. Προκαλεί ξανά, μία μέρα προτού ψηφίσουν οι ευρωβουλευτές για τη συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν διστάζει να προκαλέσει τους Ευρωπαίους, ακόμη και λίγες ώρες προτού αυτοί αποφασίσουν, με ψηφοφορία, αν θα συνεχιστούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία ή αν θα παγώσουν.

«Είναι καλό να αποκαλούν οι Ευρωπαίοι κάποιον ‘‘δικτάτορα’’, γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν τους συμφέρει» τόνισε την Τετάρτη σε ομιλία του στην Κωνσταντινούπολη ο τούρκος πρόεδρος. Υστερα τους ειρωνεύτηκε. Αναφερόμενος στην εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, είπε ότι όπως έδειξε το αποτέλεσμα των εκλογών στις ΗΠΑ, «δεν βγήκε ο λογαριασμός των Ευρωπαίων, γιατί είχαν κάνει διαφορετικούς υπολογισμούς».

Ετσι αντιδρά ο τούρκος πρόεδρος όταν ολοένα και περισσότεροι ευρωπαίοι ηγέτες συσπειρώνονται ουσιαστικά εναντίον του και όταν ο αρχηγός της πολιτικής ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, Τζιάνι Πιτέλα τονίζει ότι «η Τουρκία υπό τον κ. Ερντογάν παρασύρεται ολοένα και περισσότερο σε ένα αυταρχικό καθεστώς». Ο κ. Πιτέλα συντάχθηκε στο πλευρό του αρχηγού του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Μάνφρεντ Βέμπερ ο οποίος καλεί τους ευρωβουλευτές να στηρίξουν το πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Οι βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα ψηφίσουν την Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου. «Οτι και να αποφασίσουν δεν έχει αξία στα μάτια μας», είπε στην ίδια ομιλία ο κ. Ερντογάν. Το μόνο που δείχνει η επικείμενη ψηφοφορία, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ότι η ΕΕ στηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις. «Εχουμε διασαφηνίσει πολλές φορές ότι υπηρετούμε ευρωπαϊκές αξίες περισσότερο από πολλά κράτη-μέλη της ΕΕ, αλλά δεν βλέπουμε τη στήριξη από τους δυτικούς φίλους μας… Δεν τήρησαν καμία υπόσχεση», είπε.

Και μάλλον είναι αποφασισμένος να κάνει εχθρούς. Μία μέρα νωρίτερα, την Τρίτη, με δηλώσεις του ουσιαστικά έκανε λόγο για αναθεώρηση ολόκληρου του εδαφικού status quo της Τουρκίας, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα και την κυριότητα των νησιών του ανατολικού Αιγαίου έως τη μεθόριο της Τουρκίας με το Ιράκ και τη Συρία. «Η Συνθήκη της Λωζάνης, που ορίζει τα σύνορα της σημερινής Τουρκίας, δεν είναι ένα ιερό κείμενο που πρέπει να μείνει ανέγγιχτο, αλλά αντίθετα μπορεί να βελτιωθεί», υπογράμμισε. «Να πω ότι η Λωζάνη δεν είναι ένα κείμενο που δεν μπορεί να συζητηθεί, δεν είναι ιερό κείμενο. Και θα συζητήσουμε, και θα εργαστούμε για να φτάσουμε σε κάτι καλύτερο».

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Όταν οι Έλληνες ψήφιζαν τον Ιανουάριο του 2015, είχαν στον νου τους αποκλειστικά την οικονομία της χώρας. Και για να είμαστε πιο ξεκάθαροι, το μόνο που σκέφτονταν ήταν ο ΕΝΦΙΑ, οι συντάξεις και οι μισθοί του Δημοσίου. Το ίδιο περίπου συνέβη και με το δημοψήφισμα αλλά και την επανεκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, έξι μήνες μετά.

Αυτό δείχνει ότι η ελληνική κοινωνία, εδώ και πολλά χρόνια, έχει περάσει σε ένα στάδιο «υλικού παρασιτισμού», χτίζοντας γύρω της, τείχη εσωστρέφειας. Και η αιτία δεν είναι άλλη από μία ψευδαίσθηση ασφάλειας, από την «καταναλωτική ζάλη» της ευρωπαϊκής ευμάρειας.

Η Ελλάδα όμως, δεν είναι ούτε Βέλγιο ούτε Δανία. Είναι τα αιώνιο σύνορο της Ευρώπης και ο αποδέκτης κάθε «παλιρροιακού κύματος» που προκαλείται από τις δονήσεις της Ασίας.

Η αδυναμία λοιπόν, των Ελλήνων να κατανοήσουν ότι η χώρα τους δεν είναι μόνο παραλίες, μεζονέτες και κεμπάπ… έφερε στην κυβέρνηση, μια ομάδα από απίθανους λαϊκιστές, οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται καν τι είναι εξωτερική πολιτική και διεθνείς σχέσεις.

Το πρώτο μεγάλο δείγμα ανευθυνότητας ήταν η διαχείριση του Προσφυγικού. Στην αρχή, πολλοί από αυτούς, και κυρίως ο ίδιος ο Τσίπρας, δεν είχαν δει καν πρόσφυγες από κοντά. Και γι΄αυτό, κραύγαζαν υπέρ των ανοιχτών συνόρων. Μέχρι να καταλάβουν ότι πρόσφυγες είναι αυτοί που πνίγονται στο Αιγαίο και μετά βασανίζονται στην Ειδομένη, ήταν πλέον, αργά για να μαζέψουν την τραγωδία.

Και τώρα, αφού συνηθίσαμε στην βαναυσότητα του Προσφυγικού- ο αριστερός «ανθρωπισμός» εκεί καταλήγει- περιμένουμε με αγωνία τα χειρότερα. Ξεκινώντας από τον εθνικιστή Ράμα, συνεχίζοντας με το Κυπριακό και καταλήγοντας στη Συνθήκη της Λωζάνης, η χώρα περιμένει από τον πρωθυπουργό της να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. Ποιον πρωθυπουργό; Αυτόν που μπερδεύει την Μυτιλήνη με τη Λέσβο, που αγνοεί παντελώς, την ελληνική ιστορία και που «μεταλαμπαδεύει» στη γλώσσα του, ως «σημαίνον» σύμβολο το «ρ» της ελληνοαμερικάνικης προφοράς! Αυτόν επίσης, που δεν αντιλαμβάνεται την σοβαρότητα μιας διπλωματικής διαπραγμάτευσης, βάζοντας τον Βαρουφάκη για έξι μήνες, να υπονομεύει τις ελληνικές θέσεις και να οδηγεί την οικονομία, σε «Βατερλό».

Φέρνω στον νου μου την εικόνα του Βενιζέλου, το απόγευμα της 24ης Ιουλίου του 1923, στην μεγάλη αίθουσα του Πανεπιστημίου της Λοζάνης. Και ταυτόχρονα, την εικόνα του Αλέξη Τσίπρα να χαριεντίζεται με τον Ομπάμα ή να παίρνει λουλούδια στην παραλία της Σμύρνης από τις τουρκάλες του Νταβούτογλου. Από τη μία, τον τραγικό άνθρωπο που κλήθηκε να διαπραγματευτεί τον τεμαχισμό του ονείρου του- από τον ελληνικό λαό(!)- και από την άλλη, ένα σύμπτωμα της Ιστορίας που αναδύθηκε μέσα από την βουλιμία της ελληνικής κοινωνίας.

Οι Έλληνες έπρεπε να γνωρίζουν ότι η εθνική τους κυριαρχία με την οποία τόσο πολύ συγκινούνται… δεν είναι αυτονόητη αλλά απαιτεί συνεχή εγρήγορση από ικανούς αντιπροσώπους. Όπως επίσης, ότι η στάση των συμμάχων – αποδείχθηκε με την μικρασιατική περιπέτεια- προσαρμόζεται στην διαλεκτική με τους πιο ικανούς και δυναμικούς ηγέτες. Ειδικά, όταν τα συμφέροντά τους ικανοποιούνται με τις νέες συνθήκες.

Πόσο αισιόδοξος θα πρέπει να αισθάνομαι, για το ραντεβού Τσίπρα- Ερντογάν (Κυπριακό), πόσο ασφαλής εν όψει της παγίωσης των τουρκικών απαιτήσεων για την Συνθήκη της Λοζάνης και πόσο έτοιμος για μία σοβαρή στάση απέναντι στον αλβανό τυχοδιώκτη που μετατρέπει σιγά σιγά, την χώρα του σε βαλκανική Κολομβία, πουλώντας εθνικισμό;

Και πόσο άνετος επίσης να νιώθω, μέσα σε μία Ευρώπη, που ακόμα δεν είναι σε θέση να διατυπώσει μία επίσημη θέση για τον ολοκληρωτισμό της Τουρκίας;

Ας μην έχουμε αυταπάτες. Έρχονται δύσκολα χρόνια και αν βρεθούμε σε κάποια σκοτεινή ρωγμή του χρόνου, πολύ εύκολα θα μας καταπιεί. Η συνθήκη για την οποία επιμένει ο Τούρκος πρόεδρος έχει στόχο τον κεμαλισμό αλλά θα πάρει η μπόρα κι εμάς. Γιατί ούτε οι Ευρωπαίοι είναι δεδομένοι ούτε οι Αμερικάνοι. Χωρίς δική μας δυναμική διεκδίκηση, βασιζόμαστε μόνο στους ξένους.

Πραγματικά, δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα να βλέπεις έναν ολόκληρο λαό, να σέρνεται σαν «τοξικομανής της ευμάρειας» πίσω από τον κάθε απίθανο παραμυθά, χωρίς να ρίχνει ποτέ μια ματιά στον χάρτη για να δει ανάμεσα σε πόσους κινδύνους βρίσκεται η χώρα του.

Αναρωτιέμαι τι θα κάναμε,αν ο Ερντογάν, μιλώντας για την αναθεώρηση της Λοζάνης, υποσχόταν κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και σύνταξη στα 50 για όλους μας. Είναι σίγουρο ότι δεν θα θέλαμε να τον ψηφίσουμε ..;

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Πρωτογενή πλεονάσματα λέει από του χρόνου και ανάπτυξη και κοινωνικά μερίσματα και πίτσες μπλέ.
Πρόκειται για την οικονομία των αριθμών, η οποία καμία σχέση έχει με την πραγματική ζωή των
ανθρώπων.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την ανεργία, κι ας υποθέσουμε πως οι άνεργοι σήμερα είναι 1.800.000 πολίτες.
Ας υποθέσουμε πάλι ότι με διάφορα τερτίπια, με κάποιο μαγικό τρόπο απορροφώνται οι 800.000 σαν ημιαπασχολούμενοι, υποαπασχολούμενοι, σαν συμβασιούχοι κάποιου χρόνου, με "ευέλικτη" εργασία, και πάει λέγοντας.
Όλοι αυτοί βέβαια θα απασχοληθούν στην αγορά εργασίας με τους κατώτατους δυνατούς μισθούς των 580 ευρώ, και τους "υποκατώτατους" (γ@μώ τη γλώσσα σας απατεώνες) των 300 και 400 ευρώ.
Και λοιπόν τί θά 'χει γίνει;
Οι αριθμοί θα δείχνουν μείωση της ανεργίας κατά κάποιες ποσοστιαίες μονάδες, ενώ θα υπάρχουν οι ίδιοι φτωχοί, που τώρα θα είναι "εργαζόμενοι", και οι οποίοι αφού απ' τα έσοδά τους αφαιρεθούν οι φόροι (αφού πιά θα φορολογούνται από το πρώτο ευρώ), και τα έξοδα μετακίνησης, θα ζουν το ίδιο φτωχικά με πριν, με τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες ανασφάλειες και τα ίδια αδιέξοδα.

Για να ευημερήσουν ξανά οι άνθρωποι και όχι οι αριθμοί, θα έπρεπε να μπορούσαν να ξανανοίξουν τουλάχιστον οι μισές από τις 250.000 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που έκλεισαν στα επτά κατοχικά χρόνια της προδοσίας και θα έπρεπε να προσελκυστούν άλλες τόσες νέες επενδύσεις.
Αλλά σε ποιά νεκρή αγορά να απευθυνθούν; Και με ποιό σταθερό και λογικό φορολογικό σύστημα να υπολογίζουν τα κέρδη και να εμπιστευτούν τις επαναεπενδύσεις τους;
Μόνο έτσι θα άνοιγαν πραγματικές θέσεις εργασίες με πραγματικούς μισθούς, που θα μπορούσαν να δώσουν ασφάλιστρα στα ασφαλιστικά ταμεία, που κι αυτά με τη σειρά τους θα έδιναν κανονικές και όχι εικονικές συντάξεις στους δικαιούχους και οι οποίοι τέλος μαζί με τους κανονικά αμοιβόμενους εργαζόμενους θα ξανατόνωναν την αγορά, δίνοντας κίνητρα για νέες επιχειρήσεις, νέες θέσεις εργασίας κλπ, κλπ.

Γίνονται όλα αυτά;
Όχι! Δεν γίνονται.
Σε μιά πλήρως κατεστραμμένη οικονομία με που το μόνο που ανακυκλώνεται να είναι το χρήμα των δημοσίων υπαλλήλων, (που κι αυτό όμως μειώνεται σε κάθε ανακύκλωση, αφού κάτι το ΦΠΑ, κάτι οι προμήθειες των τραπεζών φροντίζουν να το λιγοστεύουν), είναι αδύνατον να ξαναχτίσεις μία υγιή πραγματική οικονομία.
Ή θα πρέπει να μπορείς να παράγεις ως κράτος, να "κόβεις" συνεχώς χρήμα και να το μοιράζεις, πράγμα που μόνο κάποιες ΗΠΑ  με βαριά βιομηχανική υποδομή τολμούν να το κάνουν, ή θα πρέπει να καταφύγεις σε συνεχή και ατελέσφορο δανεισμό, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Όλα τα άλλα περί "ανάπτυξης" και πρωτογενών πλεονασμάτων πρόκειται για καθρεφτάκια στους ιθαγενείς, καθρεφτάκια φτιαγμένα απ' το αίμα και τις σάρκες τους, αφού είναι προϊόντα της βίαιης φτωχοποίησής τους, που τόσο πρόθυμα οι απατεώνες που μας κυβερνούν θέλουν να επιστρέψουν, κάποια ψίχουλα σαν "κοινωνικο μέρισμα".

Αυτή είναι η πραγματική κατάστασή μας και όποιος δεν την βλέπει ή είναι αληθινά ηλίθιος, ή κομματόσκυλο.
Ανεξαρτήτως χρώματος!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αυξήσεις-σοκ στις εισφορές 625.000 χιλιάδων αγροτών
Οδηγούν την Ελλάδα σε διατροφική εξάρτηση από τρίτους, δηλαδή στην απόλυτη κατοχή!


«Λυπητερή» 92,7 εκατ. ευρώ θα κληθούν να πληρώσουν 625.000 ασφαλισμένοι του ΟΓΑ από την αύξηση των εισφορών της κύριας σύνταξης το 2017, σύμφωνα με τα στοιχεία του Προϋπολογισμού που κατατέθηκε τη Δευτέρα στη Βουλή.

Όπως αναφέρει σε ρεπορτάζ του ο "Ελεύθερος Τύπος", αν σε αυτά προστεθεί και η πρόβλεψη για είσπραξη εσόδων ύψους 95,3 εκατ. ευρώ από την αύξηση των εισφορών που ισχύει για το α’ και το β’ εξάμηνο του 2016, τότε ο λογαριασμός για τους αγρότες τη διετία 2016-2017 φτάνει τα 188 εκατ. ευρώ.

Τα παραπάνω ποσά αυξάνονται κατά 3 εκατ. ευρώ επιπλέον από την αύξηση των εισφορών Υγείας τόσο των αγροτών όσο και των αυτοαπασχολουμένων.

Πάντως, στο σκέλος των εισφορών, οι 625.000 ασφαλισμένοι στον ΟΓΑ θα κληθούν να καταβάλουν διπλά ασφάλιστρα μέσα στο 2017, καθώς θα πρέπει να πληρώσουν και τις εισφορές του β’ εξαμήνου του 2016, αλλά και τις νέες εισφορές που θα υπολογίζονται από την 1η/1/2017 με βάση το εισόδημά τους.

Με τις δύο αυτές επιβαρύνσεις το σύνολο των ασφαλισμένων στον ΟΓΑ θα πληρώσει περισσότερα το 2017, καθώς μέσα σε μία χρονιά θα καταβάλουν τις εισφορές ενός εξαμήνου (β’ εξάμηνο 2016) αλλά και τις εισφορές 12μήνου που θα υπολογιστούν βάσει εισοδήματος.

Όλα αυτά έρχονται να προστεθούν στο ήδη επιβαρυμένο οικονομικό κόστος αηροτικής παραγωγής, ενώ συνθλίβουν οικονομικά τους αγρότες καθιστώντας ασύμφορη την αγροτική εργασία. Ως εκ τούτου, αναμένεται ένα μέρος των αγροτών να εγκαταλείψει τις καλλιέργειες, ενώ ταυτόχρονα τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα θα γίνουν ακριβότερα, δηλαδή μη ανταγωνιστικά σε σχέση με εκείνα που η χώρα εισάγει.

Πιθανότατα το κυβερνητικό επιτελείο να μην αντιλαμβάνεται την σοβαρότητα του "εγχειρήματος" των συνεχών αυξήσεων - επιβαρύνσεων επί της ελληνικής αγροτικής παραγωγής. Ενδεχομένως ο κ. Τσίπρας και η κυβερνητική παρέα του να μην ενδιαφέρονται για τις πιθανότατες επιπτώσεις διατροφικής εξάρτησης της Ελλάδας, η οποία έχει κατηγοροιοποιηθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως αγροτική χώρα και η σημερινή κυβέρνηση καταστρέφει την αγροτική οικονομία...

Κάποιοι στην κυβέρνηση θα πρέπει, επιτέλους, να καταλάβουν τις συνέπειες αλλά και τις ευθύνες τους, με αυτή την επιμονή τους στην καταστροφή της αγροτικής οικονομίας, ενώ την ίδια στιγμή έχουν πραγματοποιηθεί στην διετία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ 20.000 προσλήψεις εκτός ΦΕΚ...!!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Η αποτυχία της δεύτερης φάσης των συνομιλιών για το εδαφικό και όχι μόνο, στο ελβετικό θέρετρο Μον Πελεράν διέλυσε τις ευφραντικές ψευδαισθήσεις κάποιων και προκάλεσε σχετική απογοήτευση λόγω του τεχνητού κλίματος αισιοδοξίας και υψηλών προσδοκιών που είχε καλλιεργηθεί από κύκλους στο εξωτερικό αλλά και στο… εσωτερικό. Για ένα όμως σημαντικό τμήμα του Ελληνισμού της Κύπρου αλλά και αρκετών Ελλαδιτών, ήταν μία προσωρινή διέξοδος στο αδιέξοδο που φαινόταν ότι πήγαινε να δημιουργηθεί λόγω της συνεχούς υποχωρητικότητας της Ελληνικής πλευράς και της συνεχιζόμενης τουρκικής αδιαλλαξίας. Και άλλο βάρος έχει η υποχώρηση του θύματος και άλλο η υποχώρηση του θύτη.

Στα πρωινά δημοσιεύματα της χθεσινής ημέρας σχετικά με τους λόγους αποτυχίας των συνομιλιών και τις πρώτες αποτιμήσεις, προστέθηκαν οι αξιόπιστες πληροφορίες ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός σε μία προσπάθεια διασώσεως(!) των συνομιλιών για την «επανένωση» της Μεγαλονήσου, προτίθεται να συναντηθεί με τον Τούρκο Πρόεδρο κ. Ερντογάν. Κρίνεται όμως σκόπιμο να επισημανθεί ότι οι πληροφορίες για συνάντηση των δύο ηγετών είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν πριν την κατάρρευση των συνομιλιών και το γεγονός αυτό δημιουργεί πρόσθετα ερωτήματα.

Και εδώ αρχίζουν λοιπόν τα παράξενα και τα δύσκολα της όλης υπόθεσης. Είμαστε πάρα πολλοί που δυσκολευόμαστε να εξηγήσουμε την επιμονή του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα να συναντηθεί με τον Τούρκο Πρόεδρο κ. Ταγίπ Ερντογάν για το Κυπριακό και μάλιστα εσπευσμένα όπως έχουν αφήσει να διαρρεύσει κύκλοι προσκείμενοι σε αυτόν. Για να πούμε όλη την αλήθεια διακατεχόμαστε από μία τεράστια ανησυχία ιδιαίτερα μιας και μία τέτοια συνάντηση κρύβει τεράστιες παγίδες.

Έστω και αν δεχόμασταν ότι ο κ. Πρωθυπουργός είναι… «έτοιμος και επαρκής» για να έχει ένα «τετ α τετ» με τον Τούρκο Πρόεδρο (δεν μας έχει πείσει για κάτι τέτοιο).
Έστω και αν παραβλέπαμε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά έφθασε στο έσχατο όριο υποχωρήσεων χωρίς να «πάρει» ανάλογο αντιστάθμισμα.
Έστω και αν ξεχνάγαμε ότι για την προχθεσινή ουσιαστική κατάρρευση των συνομιλιών ευθύνεται αποκλειστικά η τουρκική πλευρά, η οποία δεν δέχτηκε την επιστροφή της περιοχής της Μόρφου και 90 χιλιάδων (δέχτηκε μόνο 70 χιλιάδες) προσφύγων που ήταν η κόκκινη γραμμή (μερική επιστροφή «κλοπιμαίων). Η συνάντηση αυτή εφόσον πραγματοποιηθεί σε κάθε περίπτωση θα συνιστά ένα τεράστιο εθνικό λάθος.

Ο κ. Πρωθυπουργός θα είναι κατ’ αρχήν εντελώς ανακόλουθος (μην σκεφθεί κάποιος «κακόβουλος» ότι δεν θα είναι… η πρώτη φορά) μιας και είχε δηλωθεί ότι η οποιαδήποτε συμμετοχή της Ελλάδος στην διαδικασία θα είναι με την προϋπόθεση ύπαρξης συμφωνίας στα κεφάλαια και ιδιαίτερα στο εδαφικό, ενώ θα αφορά μόνο στις εγγυήσεις και την αποχώρηση στρατευμάτων. Αυτό μάλιστα καλύπτεται νομικά από την ιδιότητα της χώρας μας ως εγγυήτριας δύναμης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τι έχει αλλάξει λοιπόν από εκείνη την δήλωση; Μήπως η επίσκεψη Ομπάμα; Ή μήπως κάποιο τηλεφώνημα της κ. Βικτώρια Νούλαντ;

Με την συνάντηση αυτή εγκαταλείπεται η πάγια ελληνική θέση ότι το Κυπριακό είναι ένα διεθνές πρόβλημα, καθόσον είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής σημαντικού τμήματος ενός ανεξαρτήτου κράτους-μέλους του ΟΗΕ και, αυτομάτως, αυτό καθίσταται πλέον διμερές, με ό,τι αυτό σημαίνει. Επιπροσθέτως ο κ. Πρωθυπουργός αδυνατεί μάλλον να αντιληφθεί ότι με αυτόν τον τρόπο προσδίδει πρόσθετο κύρος συνομιλητή σε αυτόν που κατέχει παράνομα το 38% της Κύπρου και παρέχει ανέξοδα στον κ. Ερντογάν τον μανδύα του… ειρηνοποιού, όταν ακόμα και χθες αναφέρθηκε ξανά στην αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης και στον Εθνικό Όρκο των Τούρκων. Πως είναι δυνατόν να παραβλέπει την συνεχιζόμενη τουρκική επιθετικότητα εκτός των άλλων; Μήπως ανοίξει την όρεξη του κ. Ερντογάν και μετά τον σύρει σε διαπραγμάτευση αυτών που… δεν διαπραγματευόμαστε;

Ο ΥΠΕΞ κ. Νίκος Κοτζιάς σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, έχει προετοιμαστεί επαρκώς για το θέμα των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό από την αρχή του έτους και έχει προβλέψει τις εξελίξεις αλλά φαίνεται ότι τα όσα ανέλυσε και εισηγήθηκε στον Πρωθυπουργό -που περιλαμβάνουν και την αποφυγή μίας συναντήσεως κορυφής σε διμερές επίπεδο χωρίς συμφωνία στα βασικά κεφάλαια- έχουν αγνοηθεί από αυτόν. Το γεγονός αυτό και η συνεχιζόμενη επιμονή του κ. Τσίπρα για ελληνοτουρκική συνάντηση κορυφής έχει προκαλέσει σημαντικές τριβές και σοβαρότατες διαφωνίες μεταξύ του ΥΠΕΞ και Μαξίμου και οπωσδήποτε την δυσαρέσκεια του κ. Κοτζιά. Αν αληθεύουν οι πληροφορίες ότι στην ισχυρή αντίθεση των διπλωματικών κύκλων προστέθηκε και αυτή πολιτειακών παραγόντων, ίσως να εξηγείται η επιφυλακτικότητα με την οποία τελικά τοποθετήθηκε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος κ. Τζανάκοπουλος χθες το μεσημέρι κατά την ενημέρωση των δημοσιογράφων για το υπόψη θέμα.

Δεν γνωρίζουμε τι είδους δεσμεύσεις έχει αναλάβει ο κ. Πρωθυπουργός και έναντι ποιου σε ό,τι αφορά στην «σώνει και καλά οποιαδήποτε λύση εδώ και τώρα». Όντως δεν μπορούμε να αφήνουμε αστήρικτο τον Πρόεδρο της Κύπρου κ. Αναστασιάδη να διαπραγματεύεται για ένα ζήτημα που ξεπερνάει τα όρια της Μεγαλονήσου και αφορά σε ολόκληρο τον Ελληνισμό. Μία συνάντηση όμως με τον εμπειρότατο Ερντογάν, την χρονική περίοδο που θεωρείται, έστω και βραχυπρόθεσμα, πανίσχυρος, θα είναι ένα τεράστιο εθνικό λάθος για τους λόγους που προαναφέρθηκαν. Εμείς που τα λέμε αυτά μπορεί να μην είμαστε μία θεσμική οντότητα για να εισακουστούμε, αλλά προτείνουμε στον κ. Τσίπρα να εισακούσει τον καθ’ ύλη αρμόδιο Υπουργό του, τον κ. Νίκο Κοτζιά ο οποίος είναι θεσμικός παράγων και στον οποίο ναι μεν έχουμε ασκήσει κριτική για άλλα θέματα, αλλά σε αυτό το εθνικό μας θέμα οφείλουμε να του βάλουμε θετικό πρόσημο.

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Όσο κι αν η μνήμη έχει μικρή διάρκεια και επιλεκτικά χαρακτηριστικά, δεν μπορεί παρά να θυμούνται άπαντες το τι είχε συμβεί πριν από μερικά χρόνια με το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο: έπειτα από μία μακρά εκστρατεία εσωτερικής και εξωτερικής πίεσης, της οποίας το κύριο σημείο ήταν η τρομοκράτηση του κυπριακού λαού ότι αν δεν αποδεχόταν το Σχέδιο Ανάν η Κύπρος θα καταστρεφόταν, τελικά, το Σχέδιο έπεσε στο δημοψήφισμα, αλλά, αντιθέτως, η Κύπρος δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Οι δήθεν φοβερές και τρομερές συνέπειες που την απειλούσαν από αυτή την απόρριψη, δεν ήρθαν ποτέ.

Τώρα, οι συνομιλίες για το Κυπριακό έχουν φουντώσει ξανά, όπως και οι προσδοκίες για επίλυσή του. Μέχρι στιγμής, πάντως, ανάλογη εκστρατεία όπως εκείνη δεν έχει υπάρξει, τουλάχιστον σε τέτοια κλίμακα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν βρίσκεται επί θύραις.

Είναι δεδομένο ότι στην πρόσφατη επίσκεψη του απερχόμενου Αμερικανού προέδρου Ομπάμα στην Αθήνα υπήρξαν παραινέσεις προς την κατεύθυνση «επίλυσης». Είναι δε χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο ίδιος δεν αναφέρθηκε στο θέμα κατά τις δημόσιες ομιλίες του, ούτε και είπε κάτι σχετικά με το Κυπριακό όταν αναφέρθηκε σε αυτό στις προσφωνήσεις του ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος.

Προχθές το βράδυ, οι συνομιλίες Αναστασιάδη – Ακιντζί στην Ελβετία, παρά τις αρχικές εκτιμήσεις για ραγδαία πρόοδο, τελικά κόλλησαν, ίσως δε για τα καλά.

Δεν αμφισβητείται η καλή πρόθεση και των δύο να προχωρήσουν – γι αυτό άλλωστε και έφτασαν εκεί που έφτασαν, πριν όμως ακουμπήσουν τα πιο καυτά κάρβουνα.

Αμφισβητείται όμως, εντονότατα, η πραγματική δυνατότητα του Ακιντζί να χαράξει μια πολιτική σε κρισιμότατα ζητήματα η οποία να μην δεσμεύεται πλήρως και απόλυτα από τις επιθυμίες της Άγκυρας. Ο Ακιντζί ίσως να θέλει. Αλλά σίγουρα δεν μπορεί. Ειδικά τώρα που ο Ερντογάν έχει πλέον ξεφύγει εκτός ελέγχου.

Η στρατιωτική, οικονομική, ενεργειακή και πολιτική εξάρτηση των κατεχόμενων και της «κυβέρνησής» τους από την Τουρκία είναι απόλυτη, χωρίς ίχνος δυνατότητας απόκλισης. Οπότε, είναι απλώς αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε αληθινή πρόοδος με δεδομένη την τουρκική ακαμψία σε θέματα όπως οι κατοχικές δυνάμεις, ή οι εγγυήσεις, για να αφήσουμε στην άκρη τις πρόνοιες διακυβέρνησης και το ουσιαστικό βέτο μέσω της μίας απαραίτητης τουρκοκυπριακής ψήφου.

Αυτό που σήμερα προτείνεται κάθε άλλο παρά δίνει απαντήσεις στα παραπάνω ζωτικής σημασίας ζητήματα. Ταυτοχρόνως, τα πάντα αλλάζουν ραγδαία στο διεθνές περιβάλλον, ειδικά μετά την εκλογή Τραμπ και με την ισχυρότατη επαναπροσέγγιση ΗΠΑ – Ισραήλ, με το οποίο η Κύπρος διατηρεί στενότατες σχέσεις, ενώ οι νέες ισορροπίες ΗΠΑ – Ερντογάν δεν έχουν ακόμα δοκιμαστεί και οι προθέσεις της νέας αμερικανικής κυβέρνησης δεν είναι ακόμα γνωστές, όπως και πολλά άλλα στοιχεία της πολύπλοκης αυτής διεθνούς εξίσωσης.

Είναι συνεπώς η απόλυτα λάθος στιγμή για να βιαστούμε (και πάλι...) για μία δήθεν λύση που «δεν μπορεί να περιμένει», όπως με το Σχέδιο Ανάν. Όχι μόνο μπορεί, αλλά και πρέπει.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Τούρκος πρόεδρος, Ταγίπ Ερντογάν, έσπευσε να απαντήσει στους ευρωβουλευτές - οι οποίοι και προωθούν προσωρινό "πάγωμα" των διαπραγματεύσεων για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε.: Η ψήφος τους "δεν έχει καμία αξία στα μάτια μας", διεμήνυσε, κατηγορώντας, εκ νέου, την Ευρώπη ότι συντάσσεται με το μέρος τρομοκρατικών οργανώσεων.

Ο "Σουλτάνος" ανέφερε πως δεν έχει καμία σημασία για τη Τουρκία αν η ΕΕ αποφασίσει να "παγώσει" τις συζητήσεις για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ένωση, καθώς σύμφωνα με τον ίδιο "δεν τηρούν καμία από τις υποσχέσεις που έχουν δώσει".

Ο Ερντογάν ανέφερε σχετικά με την ψηφοφορία που είναι πως προγραμματισμένη για την Πέμπτη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ότι "δεν έχει καμία σημασία για τη χώρα μας".

Υπενθυμίζεται πως η αυριανή ψηφοφορία στο Στρασβούργο για την πορεία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Άγκυρα γίνεται στον απόηχο των 125.000 συλλήψεων που έχει πραγματοποιήσει το καθεστώς Ερντογάν μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα του περασμένου καλοκαιριού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Η επιστροφή στη δραχμή, όπως δυστυχώς εξελίσσεται η όλη κατάσταση, θα έρθει ως τραγικό αποτέλεσμα ελληνικής πανωλεθρίας, και όχι όπως θα έπρεπε, ως προϊόν ώριμης σκέψης, σοβαρού προγραμματισμού και αναγνώρισης της ως μονόδρομο σωτηρίας της Ελλάδας.
Αυτό που τώρα διαδραματίζεται, είναι μια σκευωρία των δανειστών/τραπεζών με τους δικούς μας (αυτοί οι τελευταίοι ενδέχεται και να είναι απλώς αφελείς), που οραματίζονται ανάπτυξη στην Ελλάδα (για πολλοστή βέβαια, φορά), και καταγράφουν επακριβώς και τους... προβλεπόμενους ρυθμούς της.

Οι προβλέψεις τους αυτές "βασίζονται":

➥ Στη δήθεν μείωση της ανεργίας, διότι αρνούνται να αντιληφθούν ότι οι νέες προσλήψεις (που αντικαθιστούν τους πλήρως απασχολούμενους στο παρελθόν) αναφέρονται σε άκρως ανασφαλείς θέσεις εργασίας, των οποίων η αμοιβή (αν και όταν καταβάλλεται) κυμαίνεται ανάμεσα σε 100-300Ε τον μήνα...

➥ Στη δήθεν αύξηση της κατανάλωσης (παρότι αυτή προς το παρόν καταποντίζεται), χάριν της... παραπάνω αύξησης της απασχόλησης...

➥ Στη δήθεν αύξηση των εξαγωγών, οι οποίες και αυτές μειώνονται, αλλά αν υπάρξει κάποια ελάχιστη συγκυριακή αύξησή τους, αυτή (όπως, άλλωστε και οι προηγούμενες, θα οφείλεται στην πτώση της εσωτερικής κατανάλωσης-γιατί, που αλλού, αφού η παραγωγή μειώνεται και τα λουκέτα είναι καταιγιστικά);

➥ Στη δήθεν αύξηση των επενδύσεων!!! Από που, όμως, και τι είδους επενδύσεις και επενδυτές θα έρθουν σε οικονομία που αργοπεθαίνει; Αλλά, βέβαια, θα υπάρξουν επενδύσεις που θα ισούνται με το προϊόν του ξεπουλήματος της Ελλάδας. Αν, βέβαια, αυτή η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας δικαιούται να εμφανίζεται ως "επένδυση"!

Υπάρχει μια τάση, που ας μου επιτραπεί να τη χαρακτηρίσω ως παρανοϊκή. Πρόκειται, συγκεκριμένα, για ορισμένους κυβερνητικούς επιφορτισμένους με οικονομικά θέματα, οι οποίοι προβαίνουν κατά καιρούς σε δηλώσεις πλήρους ικανοποίησης για το έργο που έχουν επιτελέσει. Και οι δηλώσεις αυτές αφορούν στο ότι "επιτεύχθηκαν οι στόχοι του προγράμματος"... κι επειδή οι στόχοι αυτοί επιτεύχθηκαν, η χώρα βαδίζει προς την ορθή κατεύθυνση και η ελπίδα ξανάρχεται. ....

Ωστόσο, διερωτώμαι τι μπορεί να σημαίνει αυτή "η επίτευξη των στόχων", ή και ακόμη πως θα μπορούσε "να μην επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι"! Επιτυχία, λοιπόν, κατά τους αρμόδιους, δεν μπορεί να σημαίνει κάτι άλλο, από το ότι υπολόγισαν σωστά: πόσο έπρεπε να μειωθούν οι συντάξεις και οι μισθοί, πόσοι έπρεπε να απολυθούν, πόσο έπρεπε να αυξήσουν οι φόροι, πόσο έπρεπε να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες, προκειμένου να φθάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Δηλαδή, "ικανοποίησης των απαιτήσεων/διαταγών των δανειστών".

Στην τυφλή αυτή κούρσα για την επίτευξη των "μνημονιακών στόχων", που απαιτεί αποκλειστικά και μόνο καλές γνώσεις λογιστικής, δεν λαμβάνονται διόλου, μα διόλου υπόψη οι συνέπειες αυτών των "κυβερνητικών επιτυχιών", που ωστόσο αναμένουν τα μπράβο και τη μεγαλοψυχία των δανειστών για το "τέλος της διαπραγμάτευσης".
Δεν τους απασχολεί διόλου το πόσοι Έλληνες πολίτες προστίθενται στους λιμοκτονούντες και σκουπιδοφάγους;
Πόσοι προστίθενται στους άστεγους;
Πόσα παιδιά δεν θα αναπτυχθούν σωστά, διότι δεν τρέφονται σωστά;
Πόσοι Έλληνες πολίτες χάνουν τη ζωή τους, αν και θα μπορούσαν να σωθούν, επειδή τα δημόσια νοσοκομεία βρίσκονται εκεί που βρίσκονται;
Πόσες χιλιάδες νέων και μορφωμένων προστίθενται καθημερινώς σε αυτούς που αποχαιρετούν την Ελλάδα, που ωστόσο τους σπούδασε, για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε άλλες χώρες;

Προς τι λοιπόν οι κυβερνητικοί θρίαμβοι, ότι "πιάσαμε τους στόχους";
Οποιοσδήποτε στόχος είναι, δυστυχώς, εφικτός κάτω από αυτές τις συνθήκες, εφόσον δηλαδή δεν ενδιαφέρει ο αριθμός των εκάστοτε σφαγιασθέντων.

Και είναι άξιο απορίας το πως επιστήμονες δέχονται να εκτελούν αυτά τα προγράμματα προϊούσας εξαθλίωσης των συμπατριωτών τους, και να επιδεικνύουν με αυτό τον τρόπο τις όποιες ικανότητές τους...
Αντί, να πετάξουν χαρτιά, μολύβια και λογιστικές μηχανές, στα μούτρα των δήθεν εταίρων, που έχουν μετατραπεί σε χείριστου είδους κατακτητές.
Αντί, επιτέλους να βροντοφωνάξουν πως η "δημοκρατία", η "αλληλεγγύη", η "συνοχή" μέσα στην Ευρώπη, σε καμιά περίπτωση είναι δυνατόν να εμφανίζονται με αυτό το αποτρόπαιο και εγκληματικό πρόσωπο που βλέπει η Ελλάδα τα τελευταία αυτά τραγικά χρόνια.

Φοβούνται, μήπως... Αλλά, μήπως τι; Τι χειρότερο υπάρχει από την πλήρη οικονομική, εθνική, κοινωνική, πολιτιστική, ηθική καταστροφή της Ελλάδας;
Επιτέλους, αντί να εμφανιζόμαστε ως κακόμοιροι επαίτες μπροστά στον Ομπάμα (που, ασφαλώς, ως άνθρωπος έχει ποιότητα και με το παραπάνω), που είναι σαφές ότι δεν μπορεί να βοηθήσει, πέρα από κάποια παρήγορα λόγια, και στην κυρία Μέρκελ, η οποία ομιλεί με τόση ελαφρότητα περί δημοκρατίας, την οποία καταπατεί αλύπητα στην Ελλάδα, αντί λέω να προσπαθήσουμε να σταθούμε στα πόδια μας. Σίγουρα το μπορούμε, αλλά σε λίγο δεν θα υπάρχει χώρος στον τόπο μας, για να το προσπαθήσουμε, καθώς πουλιούνται, όλα. μα όλα...

Είναι ξεκάθαρο ότι οι κυβερνητικοί, σε συγχορδία με τους εταίρους, τρέμουν την επάνοδο στο εθνικό νόμισμα. Ιδίως, τώρα, που οι τόσο καταστρεπτικές προβλέψεις τους για το Brexit αποδείχθηκαν οικτρά αβάσιμες.
Αλλά, και πως να μη φοβούνται, αφού η ΕΕ-Ευρωζώνη κρέμεται πια από μια κλωστή, που ασφαλώς θα κοπεί με ένα Grexit.
Γι αυτό, λοιπόν, ας εξακολουθούμε να θυσιαζόμαστε, για μια Ευρώπη, που ξέχασε τι σημαίνει δημοκρατία, και για ένα ευρώ, που εκπροσωπεί το πιο άρρωστο και το πιο ανώμαλο νόμισμα στην υφήλιο.
Ας χαθούμε, λοιπόν, όλοι στην Ελλάδα, για το μεγαλείο της ΕΕ και του ευρώ.
Ας αγωνιούμε για το τέλος και αυτής της διαπραγμάτευσης, και ας προετοιμαζόμαστε για την επόμενη.
Μένοντας στα μνημόνια, δεν έχουμε πραγματικά τίποτε, μα τίποτε άλλο να κάνουμε, εκτός από συνεχείς διαπραγματεύσεις, όπου ότι δήθεν κερδίζουμε σε κάθε προηγούμενη, το χάνουμε στην αμέσως επόμενη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 



Του Βασίλη Γεώργα

Στο Βερολίνο την ερχόμενη Παρασκευή θα κριθούν όλα. Και το πώς θα κλείσει η αξιολόγηση και το αν η Ελλάδα θα λάβει εγκαίρως την πολύτιμη δόση των 6,1 δισ. ευρώ και το είδος της διευθέτησης του χρέους και των υποσχετικών που θα δοθούν στη χώρα για να επιτευχθεί ο απώτερος κυβερνητικός στόχος της ένταξης στην ποσοτική χαλάρωση.

Κυρίως, όμως, στη συνάντηση των «πέντε ισχυρών» του λεγόμενου Washington Group που συγκαλείται με τη συμμετοχή των υπουργών οικονομικών της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, εκπροσώπων του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, θα κριθεί το πόσο σκληρά θα είναι τα πρόσθετα μέτρα που θα κληθεί να λάβει η Ελλάδα.

Αρκεί να θυμηθούμε ότι την περασμένη φορά (Απρίλιος) που βρέθηκαν όλοι μαζί οι δανειστές για να ξεπεραστούν οι εμπλοκές με την Ελλάδα και να δοθούν πολιτικές λύσεις, αποφασίστηκε ο «κόφτης» και επισημοποιήθηκε στο Eurogroup του Μαΐου.

Τι θα συμβεί αν δεν υπάρξει συμφωνία

Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην κατάσταση που όλα είναι στον αέρα. Αν δεν επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ της Ε.Ε και του ΔΝΤ για τη συμμετοχή του δεύτερου στο ελληνικό πρόγραμμα, δεν μπορεί να κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση καθώς πολλές οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, της Ολλανδίας κ.α, δεν μπορούν να ζητήσουν από τα κοινοβούλιά τους εκταμίευση δανείων εφόσον δεν υπάρχει το ΔΝΤ στο παιχνίδι. Αν δεν κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση, η Ελλάδα θα βρεθεί χωρίς χρηματοδότηση σε μια περίοδο που έχει ανάγκη τις δόσεις για να αποπληρώσει χρέη στους δανειστές και ληξιπρόθεσμες οφειλές στο εσωτερικό, και παράλληλα η διευθέτηση του χρέους θα είναι πολύ κατώτερη των προσδοκιών που έχουν καλλιεργηθεί στο εσωτερικό και τις αγορές. Αυτό με τη σειρά του θα οδηγήσει αποκλειστικά στο δεκανίκι της ΕΚΤ για να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του χρέους και η ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση, με αμφίβολα αποτελέσματα για την άνοδο των τιμών των ομολόγων και στην μείωση των αποδόσεων στα οποία ποντάρουν κυρίως οι τράπεζες.

Ζητούν πρόσθετα μέτρα για να σιγουρέψουν τα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% μέχρι το 2020

Στην ουσία η Ελλάδα παραμένει μια μπάλα του πινγκ πονγκ που πηγαίνει από την μια άκρη του τραπεζιού στην άλλη. Και ενώ είναι πολλοί στη χώρα μας που πιστεύουν ότι η συνάντηση της Παρασκευής στο Βερολίνο θα είναι «για το καλό της χώρας», υπό την έννοια ότι θα επιδιωχθεί να επιτευχθεί ένας συμβιβασμός της Ευρώπης με το ΔΝΤ, η πραγματικότητα μπορεί τελικά να αποδειχθεί πολύ δύσκολη και για την οικονομία και για την κυβέρνηση.

Η Ελλάδα μπορεί να «κερδίσει» ως και 30 δισ. ευρώ σε βάθος 30ετίας από τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, η κρίση μπορεί να αποφευχθεί για μια ακόμη φορά, αλλά το τίμημα θα είναι ακριβό. Η κυβέρνηση το γνωρίζει ήδη και γι' αυτό επικρατεί αναβρασμός στο Μέγαρο Μαξίμου που χθες έσπευσε να υποβαθμίσει τη σημασία του Washington Group σημειώνοντας ότι «θα συζητηθούν πολλά, είναι λογικό να συζητηθεί και το ελληνικό χρέος».

Θεωρείται βέβαιο ότι και αυτή τη φορά η Ελλάδα θα κληθεί να δεσμευτεί για πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα και περικοπές. Αυτό που δεν γνωρίζει κανείς και το θα πληροφορηθούμε από την Παρασκευή και μετά, είναι πόσο δύσκολο θα είναι να τα σηκώσει η ελληνική οικονομία αλλά και να τα αντέξει η κυβέρνηση Τσίπρα χωρίς να εξανεμίσει πλήρως το πολιτικό της κεφάλαιο.

Τα εργασιακά είναι το λιγότερο μπροστά στις συντάξεις και το αφορολόγητο

Από χθες το λιγότερο που απασχολεί την κυβέρνηση και τους δανειστές είναι η εμπλοκή στα εργασιακά. Οι αποφάσεις είναι δύσκολες αλλά μπορούν να χωνευτούν.

Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στις απαιτήσεις των δανειστών για τα δημοσιονομικά: της ευρωπαϊκής τρόικας που ζητά να τηρηθούν οι στόχοι των υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων του 3,5% τουλάχιστον μέχρι το 2020, και του ΔΝΤ που ζητά να ληφθούν πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα εφόσον δεν περάσει η δική του πρόταση για μείωση του στόχου των πλεονασμάτων στο 1,5%.

Η πρόθεση των δανειστών να διατηρήσουν τους στόχους των υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και μετά το 2018, αποτυπώνεται στο σχέδιο επικαιροποιημένου μνημονίου που παρέδωσαν στην κυβέρνηση: Εκεί αναφέρεται ότι στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο θα πρέπει να προβλέπεται η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων 3,5% (δηλαδή 6,3 δισ. ευρώ το χρόνο) για το διάστημα 2018, 2019 και 2020. Ακόμη και αν μετά το 2021 υπάρξει συμβιβασμός να μειωθούν τα πρωτογενή πλεονάσματα λ.χ. στο 2,5%, οι στόχοι έως τότε συνεπάγονται νέα μέτρα, καθώς ήδη για το 2018 και παρά την προβλεπόμενη ανάπτυξη, οι δανειστές εντοπίζουν δημοσιονομικό κενό 600 εκατ. ευρώ και ζητούν να καλυφθεί με περικοπές δαπανών.

Για το 2019, το 2020 και μετά δεν υπάρχει πρόβλεψη.

Το μόνο που υφίσταται στο τραπέζι είναι οι προτάσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να μειωθούν οι συντάξεις κατά τουλάχιστον 30% και να περικοπεί κατά τουλάχιστον 50% το αφορολόγητο όριο…

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Βασίλη Κοψαχείλη

Με τις χθεσινές νέες δηλώσεις του περί της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης του 1923, ο Τούρκος Πρόεδρος, Recep Tayyip Erdoğan, ξεπέρασε κάθε όριο δυναμιτίζοντας εκ νέου το σκηνικό στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Στα πλαίσια ομιλίας του για το νέο δόγμα ασφάλειας της Τουρκίας, ο Τούρκος Πρόεδρος απροσχημάτιστα δήλωσε πως στόχος είναι η εκπλήρωση του (Κεμαλικού) «Εθνικού Όρκου», στόχος που σαφώς αναφέρεται κυρίως στις νομικές διευθετήσεις του 1923 με τη Συνθήκη της Λωζάνης, και διεκδικεί το παλαιό Βιλαέτι της Μοσούλης (κατάσταση που ρυθμίστηκε τελικά με συνοριακή Συνθήκη το 1926), την Κύπρο, τα Δωδεκάνησα (που αποτελούν μεταγενέστερη, το 1948, νομική διευθέτηση μεταξύ Ελλάδος - Ιταλίας) και την Ελληνική Θράκη!

Χαρακτηριστά ο Τούρκος Πρόεδρος δήλωσε πως η Συνθήκη της Λωζάνης δεν είναι κάποιο «Ιερό Κείμενο» που να μην επιδέχεται νέας συζήτησης και ότι είναι αντικείμενο νέας διαπραγμάτευσης, καθώς και ότι η Τουρκία δεν θα παραιτηθεί του στόχου αναθεώρησης των νομικών διευθετήσεων που έγιναν κατά τον 20ό αιώνα και σε περιόδους που η χώρα του είχε αντικειμενική αδυναμία διαπραγμάτευσης.

Οι αλυτρωτικές φιλοδοξίες Erdoğan έρχονται να συμπληρώσουν ένα σχεδιασμό που βλέπουμε ήδη να εκτελείται!

Λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Μοσούλη, βρίσκονται στο στρατόπεδο της Bashiqa και εντός του Ιρακινού εδάφους τουρκικά στρατεύματα τα οποία επισημοποιούν με την έμμεση συμμετοχή τους στις επιχειρήσεις ανακατάληψης της Μοσούλης από τους τζιχαντιστές του ΙΚ τις τουρκικές διεκδικήσεις στην περιοχή. Η Βαγδάτη προσπαθεί να αποφύγει το μοιραίο, απλά κλείνοντας τα μάτια απέναντι στη νέα πραγματικότητα που ο τουρκικός αναθεωρητισμός έχει επιβάλλει στο πεδίο.

Η βιασύνη να κλείσει το Κυπριακό όπως - όπως στα πλαίσια ενός κακού σχεδίου «λύσης» του Κυπριακού υποδηλώνει ότι το τουρκικό σχέδιο ήδη εκτελείται και προς την πλευρά της Κύπρου. Η ανόητη εμμονή μας στα ψηφίσματα του ΟΗΕ και η αυτοϊκανοποίηση ότι η μόνη νόμιμη εξουσία στην Κύπρο εκφράζεται αποκλειστικά στη Λευκωσία δεν άφησαν να δούμε το ολίσθημα υποβάθμισης της Λευκωσίας από κυβέρνηση κράτους της Ε.Ε. σε συστατική κοινότητα, την αναβάθμιση της τουρκοκυπριακής πλευράς από ενεργούμενο της Άγκυρας σε ομότιμο συνομιλητή της Λευκωσίας και τέλος την εξίσωση του θύτη με το θύμα! Διότι και στο Κυπριακό κλείναμε στα μάτια...

«Κουμπάρος» Erdoğan - Τσίπρα ο Obama!

Μένουν οι τουρκικές διεκδικήσεις απέναντι στα Δωδεκάνησα και τη Θράκη! Εδώ οι κίνδυνοι είναι πολύ μεγάλοι. Ο Πρόεδρος Obama προσφέρθηκε να παίξει τον ρόλο «κουμπάρου» στο φιλικό συνοικέσιο Erdoğan - Τσίπρα στα πλαίσια της λογικής «να τα βρούμε». Και επειδή το να τα βρούμε υπό τις παρούσες συνθήκες μοιάζει αδύνατο, ενδεχομένως ο δρόμος και των δύο χωρών να είναι στρωμένος με νάρκες προκειμένου ένα «ατύχημα» ή μια σύγκρουση να μας βάλει με το ζόρι και με συγκεκριμένη ατζέντα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για συνολική διευθέτηση εκκρεμοτήτων. Στον Erdoğan καλλιεργούν το αλυτρωτικό του πάθος. Σε εμάς καλλιεργούν τη μοιρολατρική φαντασία μας για κέρδη δίχως κόστος ή κόπο.

Άλλωστε ο απερχόμενος Αμερικανός Πρόεδρος ήταν σαφής στην ομιλία του. Η Δημοκρατία και η ειρήνη δεν έχουν πάντα τις καλύτερες λύσεις, αλλά είναι απείρως πιο συμφέρουσες από τα τετελεσμένα στα πεδία των μαχών... Γι’ αυτό μας είπε εμμέσως βρείτε τα με την Τουρκία και κλείστε το Κυπριακό γρήγορα και ειρηνικά, γιατί θα αναγκαστείτε να συμφωνήσετε αργότερα υπό δυσμενέστερους όρους και υπό άσχημες συνθήκες που ενδεχομένως θα δημιουργήσει ο τουρκικός αλυτρωτισμός. Με τέτοιους φίλους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Λεωνίδα Κουμάκη

Όταν κάποιος χτυπάει συνεχώς το κεφάλι του στον τοίχο πιστεύοντας πως θα σπάσει ο τοίχος και όχι το κεφάλι του, είναι άξιος της τύχης του.

Στις δημοσκοπήσεις που έρχονται καθημερινά στο φώς της δημοσιότητας εννέα στους δέκα Έλληνες δηλώνουν πως «τα πράγματα κινούνται προς την λάθος κατεύθυνση», αλλά δεν είναι καθόλου, μα καθόλου διατεθειμένοι να αλλάξουν, έστω και στοιχειωδώς, τις καθημερινές καταναλωτικές τους συνήθειες.

Ακόμα και όταν είναι δεδομένο πως όλοι οι Έλληνες μπορούμε να ανακουφιστούμε από τα δυσβάστακτα οικονομικά δεινά που συσσωρεύει στην πλάτη μας η οικονομική κρίση, αρκεί οι μισοί μόνο Έλληνες να επέλεγαν για τις καθημερινές, καταναλωτικές τους συνήθειες αποκλειστικά και μόνο προϊόντα που παράγονται μέσα στην Ελλάδα και φέρουν στην συσκευασία τους την μαγική ένδειξη «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΪΟΝ» ή, ακόμα καλύτερα, το σήμα «ΕΛΛΑΔΙΚΑ ΜΑΣ» που αποτελεί τον πρεσβευτή της αυθεντικής παραγωγικής Ελλάδας. Δυστυχώς, ούτε αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε!

Αν μελετήσει κανείς τον πίνακα με το ετήσιο έλλειμμα του εμπορικού μας ισοζυγίου (διαφορά εισαγωγών και εξαγωγών της χώρας μας) θα πάθει ίλιγγο:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΕΙΣΑΓΩΓΩΝ / ΕΞΑΓΩΓΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΕΞΑΕΤΙΑ 2008-2013)
Έτος
Εισαγωγές*
Εξαγωγές*
Έλλειμμα
2008
64,88
21,32
43,56 δις Ευρώ
2009
52,12
17,67
34,45 δις Ευρώ
2010
50,95
21,14
29,81 δις Ευρώ
2011
48,62
24,30
24,32 δις Ευρώ
2012
49,32
27,59
21,73 δις Ευρώ
2013
46,85
27,56
19,29 δις Ευρώ
2014
47,70
27,18
20,52 δις Ευρώ
2015
43,50
25,80
17,77 δις Ευρώ
ΣΥΝΟΛΑ
403,94
192,56
211,42 δις Ευρώ
*Αξίες σε δισεκατομμύρια Ευρώ –   Προσωρινά Στοιχεία : ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΑΡΧΗ  – Πίνακας: Λ. Κουμάκης

Από το συνολικό ποσό του Ελληνικού χρέους (30/6/2016) των 328,3 δις Ευρώ, ποσοστό 65% περίπου προέρχεται από το έλλειμμα του εμπορικού μας ισοζυγίου μόνο της τελευταίας οκταετίας!

Ακόμα και το 2016, μια από τις χειρότερες χρονιές της οικονομικής κρίσης, οι εισαγωγές καταναλωτικών προϊόντων που μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν με προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα συνεχίζουν να αυξάνονται και το εμπορικό μας ισοζύγιο να διευρύνει το έλλειμμα του: Το εννεάμηνο του 2016, το έλλειμμα του εμπορικού μας ισοζυγίου αυξήθηκε σε 13,5 δισεκατομμύρια Ευρώ, κατά 7,1% σε σχέση με το 2015. Χωρίς όμως τα πετρελαιοειδή οι εισαγωγές μας –ούτε λίγο, ούτε πολύ- αυξήθηκαν κατά 21,7%!

Αυτό συμβαίνει διότι η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων καταναλωτών δεν διαθέτει καταναλωτική συνείδηση και συνωστίζεται στην ουρά για να αγοράσει από τα ράφια των αλυσίδων λιανικής και τα περίπτερα πολυδιαφημισμένα (και πανάκριβα) προϊόντα δέκα μόλις πολυεθνικών που ελέγχουν όμως το μεγαλύτερο τμήμα όλων των σημείων πώλησης, με συνολικό κύκλο εργασιών της τάξεως των 600 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως σε ολόκληρο τον κόσμο!

Δυστυχώς, η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων καταναλωτών ιεραρχεί την ξενομανία επάνω από το συμφέρον της χώρας και της τσέπης της.

Πληρώνει πανάκριβα δεκάδες εισαγόμενες σοκολάτες μεγάλων πολυεθνικών και δεν επιλέγει μια σοκολάτα ΙΟΝ ή μια ΟΣΚΑΡ που φέρουν στην συσκευασία τους την μαγική ένδειξη «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ». Αγοράζει πανάκριβα «Perrier» και «San Pelegrino» «περιφρονώντας» τα δεκάδες, φθηνότερα και πολύτιμα μεταλλικά νερά της ανόθευτης Ελληνικής φύσης. Προτιμάει πανάκριβα εισαγόμενα απορρυπαντικά και υγρά πιάτων μεγάλων πολυεθνικών και αγνοεί τα ποιοτικά άριστα και φθηνότερα αντίστοιχα προϊόντα της Ελληνικής παραγωγής. Ζητάει «Pampers» και ας υπάρχουν οι 100% Ελληνικής παραγωγής και βραβευμένες πάνες Babylino. Θέλει ξένα κρασιά και ας έχουμε ένα μοναδικό αμπελώνα με πλήθος πολύτιμων Ελληνικών κρασιών, οι ρίζες των οποίων χάνονται στα βάθη των αιώνων. Βάζουμε στο τραπέζι μας τα πιο απίθανα τρόφιμα από τα πιο απίθανα μέρη του κόσμου και δεν ψάχνουμε να βρούμε αντίστοιχα Ελληνικά τρόφιμα που έχουν –επί πλέον- και τεράστια θρεπτική αξία. Πίνουμε πανάκριβες μπύρες επειδή είναι εισαγόμενες λες και δεν έχουμε εγχώρια παραγωγή με εκατό και πλέον ετικέτες που ικανοποιούν κάθε προτίμηση – όσο εξεζητημένη και αν είναι. Θέλουμε πανάκριβα, εισαγόμενα αναψυκτικά και «στιγμιαία ροφήματα» χωρίς να αγοράζουμε με επιμονή τα αντίστοιχα Ελληνικά που φέρουν την ένδειξη «Ελληνικό προϊόν». Χρυσοπληρώνουμε «Trident» και άλλες εισαγόμενες τσίχλες μεγάλων πολυεθνικών, όταν έχουμε την μονάκριβη από κάθε πλευρά μαστίχα Χίου. Μετατρέψαμε το ουίσκι σε εθνικό ποτό της χώρας και των εκατομμυρίων επισκεπτών μας, «αγνοώντας» δεκάδες πολύτιμα και διάσημα αποστάγματα που διαθέτει κάθε γωνιά της Ελλάδος. Επιμένουμε σε δεκάδες μάρκες εισαγόμενων τσιγάρων λες και δεν έχουμε στην Καλαμάτα μια 100% Ελληνική καπνοβιομηχανία που απασχολεί και πεντακόσιους εξαιρετικά αμειβόμενους εργαζόμενους.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο κατάλογος των εισαγόμενων προϊόντων που μπορεί ένας συνειδητοποιημένος Έλληνας καταναλωτής να αντικαταστήσει με αντίστοιχα προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα και φέρουν την μαγική ένδειξη «Ελληνικό προϊόν», είναι πραγματικά ατελείωτος.

Δυστυχώς οι περισσότεροι Έλληνες αρνούμαστε να αποκτήσουμε καταναλωτική συνείδηση και να βγούμε με απίστευτη άνεση από την οικονομική κρίση, δικαιώνοντας στην πράξη τους πιο ακραίους, «άσπονδους φίλους» μας στην Ευρώπη που ισχυρίζονται ότι μετά από έξη ολόκληρα χρόνια πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης «οι Έλληνες ζουν πέρα από τις δυνατότητες τους»! (Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Βόλφγκαγκ Σόιμπλε, 18/11/2016)

Ας το καταλάβουμε επιτέλους: Μπορούμε να βγούμε από την κρίση αν οι μισοί από εμάς αποκτήσουμε καταναλωτική συνείδηση επιλέγοντας για τις καθημερινές μας ανάγκες αποκλειστικά και μόνο προϊόντα που έχουν στην συσκευασία τους την ένδειξη «Ελληνικό προϊόν», χωρίς να δίνουμε σημασία στον γραμμωτό κώδικα που αρχίζει από 520 και πιθανόν να μας εξαπατήσει, αφού πολλές πολυεθνικές νομίμως έχουν στα εισαγόμενα προϊόντα τους EAN Bar Code που αρχίζει από 520!

Αν δεν μπορούμε να καταλάβουμε μια τόσο απλή αλήθεια αγοράζοντας για τις καθημερινές καταναλωτικές μας ανάγκες μόνο προϊόντα που έχουν στην συσκευασία τους την ένδειξη «Ελληνικό προϊόν» απλά και μόνο για να μην μπούμε στον κόπο και χαλάσουμε κάποιες κάκιστες συνήθειες μας, αν δεν Αγοράζουμε Ελληνικά με σχολαστικότητα και επιμονή, τότε… καλά να πάθουμε!

Πηγή ExpoHellas


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου