Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Νοε 2014


Σχολιάζει ο Κλεισθένης  


Λίγο πριν την τελική πτώση, λίγο πριν την καταβαράθρωση της συγκυβέρνησης, μίλησε ο κ. πρωθυπουργός στην «καθημερινή».

Καλά έκανε, πιστεύει ότι το άρθρο του, θα του δώσει ανάσα «ζωής», για να μπορέσει να παραμείνει στην εξουσία λίγους μήνες ακόμη.
Τρώνε όμως οι πολίτες «κουτόχορτο»; 

Τι μας είπε όμως μεταξύ άλλων ο φίλτατος Αντώνης;

Τέλος, χρειάζεται γενικότερη οικονομική σταθερότητα. Που σημαίνει να πιστοποιηθεί η βιωσιμότητα του χρέους μας. Δυστυχώς, αυτό που δεν καταλαβαίνει η αντιπολίτευση, είναι πως μια χώρα που δεν έχει βιώσιμο χρέος, δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές! Άρα αναγκάζεται να καταφύγει σε «επίσημο δανεισμό». Δηλαδή να δανειστεί από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς και να υπογράψει δυσβάστακτους όρους σε νέα Μνημόνια.


Απ’ αυτό βγάζουμε τη χώρα εμείς. Εκεί την επιστρέφει η πολιτική ασυναρτησία της αντιπολίτευσης! Όποιος διακηρύσσει ότι το χρέος μας είναι «μη βιώσιμο», δεν πηγαίνει σε «νέα διαπραγμάτευση». Λέει στις αγορές να ΜΗΝ τον δανείζουν! Και πηγαίνει σε νέο αναγκαστικό δανεισμό, με νέους επαχθείς όρους.


Σωστά χρειαζόμαστε οικονομική σταθερότητα, αυτή επιτυγχάνεται αν πιστοποιηθεί η βιωσιμότητα του χρέους;
Παρεμπιπτόντως, γιατί χρησιμοποιούν οι πολιτικοί μας τον όρο «βιωσιμότητα»;
Τι εννοούν; 

Εννοούν ότι υπάρχει η «εν δυνάμει» οικονομική δυνατότητα αποπληρωμής του χρέους και των τόκων που τρέχουν. Αυτό πάντως στα Ελληνικά δεν λέγεται βιωσιμότητα του χρέους. Στην ουσία βιωσιμότητα του χρέους σημαίνει παραμονή του έστω και αν πληρώνουμε ότι οφείλουμε. Το αντίθετο της βιωσιμότητας δεν είναι η μη βιωσιμότητα αλλά ο θάνατος. Τι σημαίνει λοιπόν θάνατος του χρέους;

Γιατί οι πολιτικοί χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο;
Που και πως τους εξυπηρετεί;

Απλά είναι τόσο πολιτικάντηδες που χρησιμοποιούν τον όρο βιωσιμότητα αντί του δυνατότητα αποπληρωμής επειδή είναι πιο εύηχο. Δεν κάνει κακούς συνειρμούς. Δεν συνδέεται με πληρωμή, κάτι που ενοχλεί τους πολίτες. Η λέξη βιωσιμότητα σημαίνει ζωή, κάνει ευχάριστους συνειρμούς.

Πιο κάτω μας λέει ο Αντώνης ο οικονομολόγος, αν λέμε ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο τότε λέμε στις αγορές να ΜΗ μας δανείσουν. Αν το αντιστρέψουμε και λέμε ότι το χρέος είναι βιώσιμο θα μας δανείζουν οι αγορές; Το τι θα κάνουν οι αγορές εξαρτάται απ’ το αν θα πει κάποιος πολιτικός στην Αθήνα ότι είναι ή μη βιώσιμο το χρέος;

Φίλτατε Αντώνη, οι αγορές δεν περιμένουν τις δηλώσεις των πολιτικών, συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, για να αποφασίσουν αν θα μας δανείσουν ή όχι. Έχουν τους καλύτερους οικονομικούς συμβούλους και γνωρίζουν που βρίσκεται και το τελευταίο ευρώ, μέσα και έξω απ’ την χώρα.

Οι αγορές γνωρίζουν πολύ καλύτερα ακόμη και απ’ την Ελληνική κυβέρνηση τα οικονομικά στοιχεία της χώρας. Το αν θα μας δανείσουν ή όχι εξαρτάται απ’ την μελέτη των στοιχείων που κατέχουν.

Αν κάποιος πολιτικός δηλώσει ότι θα αρνηθεί την αποπληρωμή του χρέους και θα το διαγράψει μονομερώς τότε οι αγορές θα αντιδράσουν. Η πιθανότερη αντίδρασή τους δεν είναι η μη δανειοδότηση αλλά η διαπραγμάτευση για την διευκόλυνση της αποπληρωμής του χρέους. Τα πονάνε τα λεφτά τους Αντώνη.

Ακόμη μας είπε ο φίλτατος Αντώνης, όταν λέμε ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο δεν πηγαίνουμε σε νέα διαπραγμάτευση. Μα! Αν το χρέος είναι βιώσιμο οι δανειστές γιατί να διαπραγματευτούν; Αφού θα πάρουν σίγουρα τα κεφάλαιά τους μαζί με τους τόκους; Τρελοί είναι; 

Διαπραγμάτευση κάνεις όταν δεν μπορείς να αποπληρώσεις ένα χρέος και ο δανειστής φοβούμενος ότι τελικά θα τα χάσει όλα, έρχεται σε διαπραγμάτευση για να περισώσει όσο το δυνατό περισσότερα.

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος.

Τι μας είπε ο Μέγας Αντώνιος, αν το χρέος δεν είναι βιώσιμο και δεν μπορούμε να δανειστούμε απ’ τις αγορές τότε υποχρεωτικά θα δανειστούμε απ’ τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς με δυσβάσταχτους όρους σε νέα μνημόνια.

Εύγε Αντώνη, οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί δεν ανήκουν στην Ευρώπη της αλληλεγγύης;

Οι Ευρωπαίοι προκειμένου να βοηθήσουν ένα «ισότιμο» κράτος-μέλος του επιβάλουν δυσβάσταχτους όρους;

Σ’ αυτή την Ευρώπη πιστεύετε κ. πρωθυπουργέ;

Σ’ αυτή την Ευρώπη πασχίζετε με «νύχια» και με «δόντια» να μας κρατήσετε;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβυς ε.τ.

Προκαλεί μεγάλο προβληματισμό η αμερικανική πολιτική έναντι της χώρας μας σε συσχετισμό με τα προβλήματα, τις προκλήσεις και τις πιέσεις που θα αντιμετωπίζει στα εθνικά της θέματα.

Το πρώτο και κυριότερο παράδειγμα είναι οι τουρκικές προκλήσεις στην Κύπρο και την Ελλάδα. Απροκάλυπτα, η Άγκυρα εισέβαλε στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Πως τόλμησε και έκανε αυτό το βήμα η Άγκυρα, παραβιάζοντας ωμά κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και στρεφόμενη εναντίον μίας χώρας – μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν είναι ακόμα υπόλογη για τη συνεχιζόμενη κατοχή στη Βόρεια Κύπρο;

Η Άγκυρα έκανε, προφανώς, μία εκτίμηση των διεθνών αντιδράσεων πριν αποπειραθεί να δημιουργήσει ένα τετελεσμένο γεγονός. Εκτίμησε, συγκεκριμένα, ότι δεν θα υπάρξουν έντονες αμερικανικές και βρετανικές αντιδράσεις, που έχουν παρουσία και επιρροή στην περιοχή. Αντιθέτως θα υπάρξει στο παρασκήνιο, σχεδόν συμπαιγνία.

Πάνω σε ποια στοιχεία βασίσθηκε μία τέτοια εκτίμηση; Προφανώς, πάνω σε δημόσιες δηλώσεις αμερικανών επισήμων και ενδεχομένως σε εμπιστευτικές διαβεβαιώσεις τους προς την Άγκυρα ότι πρέπει η τελευταία να έχει «συμμετοχή» στα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου! Εάν αναλύσει κανείς στον χάρτη τις αμερικανικές δηλώσεις, η συστηνόμενη τουρκική «συμμετοχή» αφορά την ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου.

Γιατί οι ΗΠΑ ακολουθούν μια τέτοια πολιτική που στρέφεται κατάφωρα κατά της Ελλάδας και της Κύπρου; Οι εκτιμώμενοι λόγοι είναι:
Πρώτον, η στρατηγική σημασία της Τουρκίας και το άγχος των ΗΠΑ να κρατήσουν την Τουρκία στο δυτικό στρατόπεδο, ως να είχε η Άγκυρα και άλλες πραγματικές επιλογές.
Δεύτερον, η εξασφάλιση στην Άγκυρα εναλλακτικών πηγών ενέργειας, ώστε η Άγκυρα να δεχθεί να περιορίσει τις εισαγωγές φυσικού αερίου από τη Ρωσία και να συμβάλει στον επιδιωκόμενο, σε στρατηγικό επίπεδο, περιορισμό των ρωσικών εξαγωγών φυσικού αερίου στην Ευρώπη και στις χώρες – μέλη του ΝΑΤΟ.
Υπάρχει όμως κι ένας τρίτος λόγος, που αφορά τις πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα και την Κύπρο. Οι ΗΠΑ πιστεύουν ότι μπορούν να επιβάλουν, με πιέσεις, εκβιασμούς και πολιτική χειραγώγηση, μια τέτοια πολιτική στην Ελλάδα και την Κύπρο χωρίς να δημιουργηθούν μεγάλα προβλήματα και ρήξεις σχέσεων. Πιστεύουν, με άλλα λόγια, ότι μπορούν να πειθαναγκάσουν τις ηγεσίες Κύπρου και Ελλάδας να αποδεχτούν, με διαδοχικές υποχωρήσεις, τις τουρκικές αξιώσεις, με επισειόμενη πάντα την απειλή χειρότερων εξελίξεων, τη μονομερή δηλαδή τουρκική στρατιωτική δράση, στην περίπτωση που η Ελληνική πλευρά δεν ενδώσει και δεν επιδείξει την επιθυμητή ανταπόκριση και υποχωρητικότητα.

Η απειλή χρήσεως στρατιωτικής βίας χρησιμοποιείται ως υπέρτατος διπλωματικός εκβιασμός για τη σταδιακή απόσπαση υποχωρήσεων.
Η αμερικανική αυτή πολιτική αποκαλύπτεται και εκδηλώνεται στην περίπτωση της Κύπρου με τις εξής συγκεκριμένες ενέργειες ή παραλείψεις:

Α. Η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την εισβολή του «Barbaros» στην Κυπριακή ΑΟΖ είναι εντελώς προσχηματική και ανεπαρκής. Στο πρώτο σημείο διακηρύσσει την αυτονόητη αρχή ότι κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να αξιοποιήσει τους φυσικούς πόρους στη δική της ΑΟΖ. Στο δεύτερο όμως σημείο κάνει αναφορά «στην ακριβοδίκαιη διανομή των εσόδων από το φυσικό αέριο στις δύο κοινότητες». Αντιμετωπίζει δηλαδή το φυσικό αέριο της Κύπρου μέσα από το πρίσμα των δύο κοινοτήτων και όχι του κυριαρχικού δικαιώματος της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλεύεται τη δική της ΑΟΖ.
Η αμερικανική άποψη «λησμονεί» και «παραγράφει» ουσιαστικά την τουρκική εισβολή και το υπάρχον πρόβλημα και μιλά «για ακριβοδίκαιη κατανομή του φυσικού αερίου» της ελεύθερης Κύπρου μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Πολύ ακριβοδίκαια, δηλαδή, κατέχει η Άγκυρα τη Βόρεια Κύπρο και πρέπει τώρα το ψευδοκράτος να έχει επιπλέον «ακριβοδίκαιη» συμμετοχή και στο φυσικό αέριο της ελεύθερης Κύπρου.

Β. Η άποψη αυτή μεταφέρθηκε και υπό μορφή προτάσεως από τον αμερικανό πρέσβυ στη Λευκωσία προς τον Κύπριο Πρόεδρο. Ο αμερικανός πρέσβυς πρότεινε συγκεκριμένα να δημιουργηθεί ένα Ταμείο στο οποίο να κατατίθενται τα έσοδα από την αξιοποίηση του φυσικού αερίου για να χρησιμοποιηθούν υπέρ και των δύο κοινοτήτων. Για να καλυφθεί, δηλαδή, το κόστος της επιδιωκόμενης «λύσεως» και για να διανεμηθούν μεταξύ των δύο κοινοτήτων, με βάση τη συμφωνία που θα επιτευχθεί μεταξύ τους, στο πλαίσιο της «λύσεως».
Η πρότασή του απερρίφθη από τον Κύπριο Πρόεδρο αλλά είναι ενδεικτική των προθέσεων και των επιδιώξεων της αμερικανικής πολιτικής.

Γ. Ο νέος ειδικός αντιπρόσωπος του Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ, Νορβηγός, Έσπεν Μπαρθ Άιντα, υπέβαλε στον Κύπριο Πρόεδρο, έπειτα από διαδοχική επίσκεψη στην Άγκυρα και την Αθήνα, πρόταση για τη δημιουργία, στο πλαίσιο των διακοινοτικών συνομιλιών, Τεχνικής Διακοινοτικής Επιτροπής, η οποία να συζητήσει, σε «ισότιμη» βάση, τη διαχείριση του θέματος του φυσικού αερίου ως δήθεν διακοινοτικού θέματος.
Ο Έσπεν Μπαρθ Άιντα, επιβεβαίωσε, με την πρόταση αυτή, από πού πραγματικά εμπορεύονται οι οδηγίες που λαμβάνει και τι ρόλο ακριβώς παίζει, υπό την παραπλανητική σημαία του Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν. Ο τελευταίος, όπως και ο προκάτοχός του Κόφι Ανάν, ελέγχεται, δυστυχώς, πολιτικά, όπως και η Γραμματεία της οποίας προΐσταται, από τον αμερικανικό και τον βρετανικό παράγοντα.
Αποδοχή μίας τέτοιας προτάσεως θα σήμαινε:
- Υποβιβασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ισότιμο μέρος του ψευδοκράτους, όπως ακριβώς είχε ζητήσει και ο τότε τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου στο έγγραφο που είχε υποβάλει στην Ε.Ε., τον Μάιο, επί Ελληνικής Προεδρίας, χαρακτηρίζοντας την Κυπριακή Δημοκρατία ως δήθεν «εκλιπούσα».
- Παραίτηση της Κύπρου από κάθε αξιοποίηση της ΑΟΖ και αποδοχή ότι το φυσικό αέριο της ελεύθερης Κύπρου είναι δήθεν συνιδιοκτησία με το «ισότιμο» ψευδοκράτος.
Όλες οι συμφωνίες που έγιναν από την Κυπριακή Δημοκρατία για οριοθέτηση της Κυπριακής ΑΟΖ και για την εκμετάλλευσή της, θα έμεναν μετέωρες και θα έπρεπε να επανεξετασθούν μέσα από το πρίσμα της συμφωνίας μεταξύ των δύο «ισότιμων» μερών.
Η πρόταση του Έσπεν Μπαρθ Άιντα απερρίφθη από τον Κύπριο Πρόεδρο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουν εγκαταλειφθεί οι προσπάθειες του αμερικανικού και του βρετανικού παράγοντα να προωθήσουν διαμεσολάβηση, πάνω σε αυτή τη βάση, για να επιτύχουν δήθεν αποχώρηση του «Barbaros» από την Κυπριακή ΑΟΖ.

Δ. Μία άλλη αμερικανική παρασπονδία απεκαλύφθη, πριν από λίγες ημέρες, από τον γνωστό Σόλωνα Κασίνη, ο οποίος πρωτοστάτησε στην ανεύρεση και προώθηση της αξιοποιήσεως των ενεργειακών κοιτασμάτων στην Κυπριακή ΑΟΖ.
Ο Σόλων Κασίνης αποκάλυψε στον Κυπριακό Τύπο ότι παραιτήθη από τη θέση του Αντιπροέδρου της Κυπριακής εταιρείας Υδρογονανθράκων ΚΡΕΤΥΚ, γιατί η εταιρεία και η Κυπριακή κυβέρνηση υπεχώρησαν σε αμερικανικές πιέσεις για την εγκατάλειψη του στρατηγικού στόχου που είχαν θέσει για τη δημιουργία στο Βασιλικό, κοντά στη Λάρνακα, Τερματικού Υγροποιήσεως Φυσικού Αερίου, το οποίο θα καθιστούσε την Κύπρο ενεργειακό περιφερειακό Κέντρο.

Προεβλήθη, για την εγκατάλειψη, ως λόγος, η ανεπάρκεια της ήδη διαπιστωμένης ποσότητας φυσικού αερίου. Ο λόγος αυτός, κατά τον Σόλωνα Κασίνη, είναι προσχηματικός. Εάν συνυπολογισθούν και οι ποσότητες των άλλων οικοπέδων, εκτός από το 12 της «Αφροδίτης», και η συνεργασία με το Ισραήλ, το Τερματικό Κέντρο είναι πλήρως βιώσιμο.
Ο πραγματικός λόγος της αμερικανικής παρεμβολής και των αμερικανικών πιέσεων είναι για να παραμείνει ανοικτή η προοπτική κατασκευής αγωγού για την εξαγωγή του φυσικού αερίου της Κύπρου στην Ευρώπη, μέσω Τουρκίας, στο πλαίσιο μίας «λύσεως» του Κυπριακού.

Υπάρχουν και πολλές άλλες ενδείξεις μιάς απαράδεκτης για την Ελλάδα και την Κύπρο αμερικανικής πολιτικής:
- Η συμμετοχή σε άσκηση της Τουρκίας, σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ, στην ΑΟΖ της Ελλάδος και της Κύπρου ενώ βρίσκεται το «Barbaros» στην Κυπριακή ΑΟΖ
- Η ανοχή της προκλητικής πολιτικής της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα και οι πιέσεις στην τελευταία για να συνεχίσει την πολιτική του κατευνασμού και της «φιλίας» ενώ κλιμακώνονται οι τουρκικές προκλήσεις. Χαρακτηριστικό δείγμα είναι η επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών στην Άγκυρα, στις 29 Νοεμβρίου και η σύγκληση του Συμβουλίου Στρατηγικής Συνεργασίας στην Αθήνα, λίγες ημέρες μετά την Τριμερή Διακήρυξη του Καΐρου και ενώ το «Barbaros» συνεχίζει να παραβιάζει την Κυπριακή ΑΟΖ.
Είναι επίσης η εξίσου απαράδεκτη στάση των ΗΠΑ στο θέμα των Σκοπίων.

Η σημερινή ηγεσία της χώρας συνεχίζει, δυστυχώς, μία απαράδεκτη πολιτική που είναι συμπληρωματική της στρατηγικής των αντιπάλων. Είναι καιρός να προβληματισθεί η χώρα για μία άλλη πολιτική και να στείλει σαφές μήνυμα προς τους υποτιθέμενους «φίλους» και «συμμάχους».

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το Ισλαμικό Κράτος έχει στρατολογήσει εκατοντάδες χιλιάδες ικανούς ενόπλους, στρατό αρκετά μεγαλύτερο από όσο τον υπολογίζει η CIA, γράφει ο Independent επικαλούμενος ανώτερο Κούρδο αξιωματούχο. Ο ίδιος μάλιστα επισημαίνει ότι η δυνατότητα που έχει το Ισλαμικό Κράτος να επιτίθεται σε ξεχωριστά μέτωπα στο Ιράκ και τη Συρία, συγχρόνως, φανερώνει ότι η  δύναμη του τζιχαντιστικού στρατού πρέπει να ανέρχεται σε τουλάχιστον 200.000 ενόπλους, επτά ή οχτώ φορές περισσότερους από όσους υπολογίζουν οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών που νομίζουν ότι το Ισλαμικό Κράτος έχει δύναμη μόλις 31.500 ενόπλων.

Ο Φουάντ Χουσεΐν (Fuad Hussein), επικεφαλής του Επιτελείου του Κούρδου προέδρου στο Ιράκ Μασούντ Μπαρζανί, είπε σε αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στον Independent την Κυριακή ότι «αναφέρομαι σε εκατοντάδες χιλιάδες ενόπλους επειδή μπορούν να στρατολογούν νεαρούς Άραβες από τις περιοχές που έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους».

Υπολογίζει ότι το Ισλαμικό Κράτος ελέγχει το ένα τρίτο του Ιράκ και το ένα τρίτο της Συρίας με πληθυσμό που κυμαίνεται μεταξύ 10 και 12 εκατομμυρίων ανθρώπων και η έκταση του Ισλαμικού Κράτους είναι ίση με εκείνη της Βρετανίας.

Απόδειξη ότι το Ισλαμικό Κράτος έχει δημιουργήσει έναν μεγάλο στρατό είναι ότι εκτελεί με μεγάλη ταχύτητα επιθέσεις εναντίον των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ, πολεμά τον ιρακινό στρατό κοντά στη Βαγδάτη και μάχεται και στη Συρία. «Πολεμάνε στην Κομπάνι», είπε ο Φουάντ Χουσεΐν. «Στο Κουρδιστάν τον τελευταίο μήνα έχουν επιτεθεί σε επτά διαφορετικά σημεία όπως και στο Ραμάντι (πρωτεύουσα της περιφέρειας Ανμπάρ δυτικά της Βαγδάτης) και στη Τζαλάουλα (μια αραβοκουρδική πόλη στα σύνορα Ιράκ – Ιράν). Είναι αδύνατον να μιλάμε για 20.000 άνδρες μόνο».

Τον Σεπτέμβριο η CIA υπολόγισε ότι οι ένοπλοι που πολεμάνε για το Ισλαμικό Κράτος είναι μεταξύ 20.000 και 31.500 ενόπλων. Η υποτίμηση της μάχιμης δύναμης του Ισλαμικού Κράτους εξηγεί γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες ξένες κυβερνήσεις αιφνιδιάστηκαν όταν τους τελευταίους πέντε μήνες το Ισλαμικό Κράτος πέτυχε σημαντικές νίκες εις βάρος του στρατού του Ιράκ, του στρατού της Συρίας, των αντικαθεστωτικών της Συρίας και των Κούρδων Πεσμεργκά.

Ο Φουάντ Χουσεΐν είπε στον Independent ότι οι Πεσμεργκά (Κούρδοι του Ιράκ) έχουν ένα μέτωπο μήκους 650 μιλίων ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος. Όπως εξήγησε, οι αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ βοήθησαν αποφασιστικά ώστε να καταφέρουν οι Πεσμεργκά να κρατήσουν τις θέσεις τους. Τον Αύγουστο οι Πεσμεργκά είχαν στην πραγματικότητα ηττηθεί και εάν δεν βοηθούσαν οι ΗΠΑ, το Ισλαμικό Κράτος θα είχε καταλάβει την πρωτεύουσα των Κούρδων στο βόρειο Ιράκ, την Ιρμπίλ. «Πολεμάνε με την στρατηγική του τρόμου, η οποία επηρεάζει το ηθικό όλων, ακόμα και των Πεσμεργκά».

Εκτός από το να τρομοκρατεί τους αντιπάλους του, το Ισλαμικό Κράτος χρησιμοποιεί ένα «μείγμα» πολεμικών τακτικών που περιλαμβάνουν βομβιστές αυτοκτονίας, ελεύθερους σκοπευτές, πολεμικό υλικό αμερικανικής προέλευσης που το πήραν από τον ιρακινό στρατό, όπως τζιπάκια Χάμβις, πυροβολικό και τανκς. Ο Φουάντ Χουσεΐν λέει ότι οι Κούρδοι χρειάζονται για να πολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτος ελικόπτερα Απάτσι, τανκς και πυροβολικό.

Ο πόλεμος ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος τους τελευταίους πέντε μήνες έδειξε ότι «μιλάμε για ένα κράτος που έχει στρατιωτική και ιδεολογική βάση», είπε ο Φουάντ Χουσεΐν, «που σημαίνει ότι αφενός μεν θέλουν όλοι οι υπήκοοι να εκπαιδευτούν στο πώς να χειρίζονται ένα τουφέκι, αλλά και όλοι πρέπει να εκπαιδευτούν στην ιδεολογία τους, με άλλα λόγια πλύση εγκεφάλου».

Ένα δείγμα του επαγγελματισμού που διακρίνει το Ισλαμικό Κράτος είναι το πόσο γρήγορα έμαθαν να χρησιμοποιούν τα αμερικανικά τανκς, το πυροβολικό και τον άλλο βαρύ οπλισμό που πέρασε στα χέρια τους μετά την πτώση της Μοσούλης στις 10 Ιουνίου. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στη Συρία, όταν το Ισλαμικό Κράτος κατέλαβε ρωσικής κατασκευής τανκς από τον στρατό της Συρίας, τα οποία ταχύτατα έμαθε να τα χρησιμοποιεί. Η πιο πιθανή απάντηση σε αυτό είναι ότι στο Ισλαμικό Κράτος έχουν ενταχθεί πρώην στρατιωτικοί του στρατού της Συρίας και του Ιράκ, οι οποίοι αφενός μεν ξέρουν να χρησιμοποιούν τα όπλα και αφετέρου εκπαιδεύουν και άλλους.

Ο Κούρδος αξιωματούχος σημειώνει ότι στις μάχες που έδωσαν οι Πεσμεργκά ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, προκάλεσε εντύπωση ότι οι τζιχαντιστές δεν είναι «άτακτοι», αλλά είναι καλά εκπαιδευμένοι και πειθαρχημένοι.

«Πολεμάνε μέχρι θανάτου και είναι επικίνδυνοι διότι είναι καλά εκπαιδευμένοι», είπε στον Independent ο κ. Χουσεΐν. «Για παράδειγμα, έχουν τους καλύτερους ελεύθερους σκοπευτές, αλλά για να είσαι καλός ελεύθερος σκοπευτής δεν χρειάζεται μόνο να είσαι εκπαιδευμένος στη σκοποβολή, αλλά και πειθαρχημένος διότι μπορεί να χρειαστεί να περιμένεις μέχρι και πέντε ώρες για έναν στόχο».

Μια μελέτη αποκαλύπτει ότι όταν 100 τζιχαντιστές εισέρχονται σε μια περιοχή στρατολογούν δέκα φορές τον αριθμό τους. Υπάρχουν αναφορές ότι πολλοί νέοι άνδρες εθελοντικά εντάχθηκαν στο Ισλαμικό Κράτος, ειδικά το καλοκαίρι όταν σημείωναν και πολλές στρατιωτικές επιτυχίες. Αυτός ο ενθουσιασμός μετριάστηκε μετά την έναρξη των αεροπορικών επιδρομών των ΗΠΑ, όπως και την καθήλωση του Ισλαμικού Κράτους στην Κομπάνι, παρά τη μακρά πολιορκία που κρατά δύο μήνες.

Επίσης, σημαντικό κίνητρο για να ενταχθεί κάποιος στο Ισλαμικό Κράτος είναι ο μισθός. Σε μια περιοχή απόλυτης φτώχειας, το Ισλαμικό Κράτος πληρώνει μισθό 400 δολάρια τον μήνα. 

Πηγή TRIBUNE.GR


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Σοβαρότατες είναι οι εξελίξεις που συμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή, εξελίξεις που δρομολογεί η ίδια η Ιστορία, με τον διεθνή παράγοντα να παίζει τον ρόλο του επιταχυντή, εκεί που αυτό επιβάλλουν τα στρατηγικά συμφέροντά του.

Στο ευρύτερο θέατρο των εξελίξεων συμπεριλαμβάνεται η Κύπρος και η Ελλάδα, με την Τουρκία να χάνει για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες την υποστήριξη του διεθνούς παράγοντα στις πολιτικές της που σχετίζονται με το Κυπριακό και το Κουρδικό.

Η κατάσταση αυτή έχει προκαλέσει νευρικότητα στην Άγκυρα, μια νευρικότητα που έρχεται να κάνει πιο δύσκολη τη διαχείριση της τουρκικής επιθετικότητας, που το διάστημα αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη στην ΑΟΖ της Κύπρου, χωρίς να μας επιτρέπει η Αγκυρα να ξεχνάμε και τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο.

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η Τουρκία αρνείται να δεχτεί ότι το διεθνές δίκαιο των θαλασσών αποτελεί τη βάση της διαπραγμάτευσης για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωών, ενώ στην περίπτωση της Κύπρου αρνείται να δεχτεί ακόμα και αυτό που αποδέχεται το σύνολο της διεθνούς κοινότητας, ότι υπάρχει κυρίαρχο κράτος με το όνομα Κυπριακή Δημοκρατία.

Για να ανατρέψει δε την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην κυπριακή ΑΟΖ, επιχειρεί με πειρατικές μεθόδους και με την απειλή της χρήσης βίας να επιβάλει τους δικούς της σχεδιασμούς.

Δεν χάνει δε την ευκαιρία να υπενθυμίζει και να απειλεί ανοιχτά την Αθήνα ότι την ένταση που δημιουργεί στη Μεσόγειο είναι πολύ εύκολο να τη μεταφέρει στο Αιγαίο. Μάλιστα, όλους αυτούς τους υπολογισμούς τούς κάνει θεωρώντας ότι η Ελλάδα, λόγω της σοβαρής οικονομικής κρίσης που είναι σε εξέλιξη και λόγω της... τρόικας, που ελέγχει ασφυκτικά τις αμυντικές δαπάνες, είναι πιο ευάλωτη και άρα θα υποκύψει στους εκβιασμούς και τις πιέσεις της.

Εμείς απλά θα υπενθυμίσουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι η Τουρκία υπέστη μια δεινή ήττα στην πόλη Κομπάνι κυριολεκτικά από μια χούφτα «ελεύθερους πολιορκημένους». Γιατί όλοι γνωρίζουν ότι ο πόλεμος στο Κομπάνι ήταν μεταξύ της Τουρκίας και του ΡΚΚ.

Επίσης, να υπενθυμίσουμε ότι το διήμερο της εξέγερσης των Κούρδων (6-7 Οκτωβρίου 2014), που ήταν ένα μήνυμα αλλά και μια γενική πρόβα του ΡΚΚ για την ημέρα που θα κηρύξουν την ανεξαρτησία τους, εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδοι ξεχύθηκαν στους δρόμους σε δεκάδες πόλεις και κωμοπόλεις στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν αλλά και σε μεγαλουπόλεις της Τουρκίας, πυρπολώντας περισσότερα από δυόμισι χιλιάδες δημόσια κτίρια και αγάλματα του Κεμάλ!

Η κατάσταση ήταν τόσο κρίσιμη που αρκετοί Τούρκοι υπουργοί παρακαλούσαν τους Κούρδους ηγέτες να σταματήσουν την εξέγερση!

Αυτά τα αναφέρουμε για να τα λάβουν υπ' όψιν τους εκείνοι που διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας, υπογραμμίζοντας ότι το πρόβλημα της... Τρόικας είναι παρωνυχίδα σε σχέση με το Κουρδικό, που καλείται να αντιμετωπίσει η Τουρκία.

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Το συνέδριο του Ινστιτούτου Ενέργειας Νοτιοανατολικής Ευρώπης ήταν τεχνοκρατικό, όπως πάντα άλλωστε και όπως δείχνει και ο τίτλος «Ενέργεια και Ανάπτυξη, 2014». Όμως, το πάνελ για τους υδρογονάνθρακες πήρε κυριολεκτικά φωτιά!

Μεταξύ των ομιλητών, ο Σόλων Κασίνης, με μεγάλη εμπειρία στους διαγωνισμούς της Κύπρου για έρευνες υδρογονανθράκων και σύμβουλος, πλέον, του Έλληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος απέδωσε εύσημα στις πρωτοβουλίες Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου για τον καθορισμό της ΑΟΖ.

Όμως, η τοποθέτηση είχε αντίλογο από το κοινό. Πήρε τον λόγο ο εκπρόσωπος της τουρκικής πρεσβείας κ. Ντερβίς, ο οποίος και είπε τα γνωστά της Άγκυρας:
«Στους υδρογονάνθρακες έχουν δικαιώματα και οι πολίτες της Βόρειας Κύπρου. Σταματήστε τις μονομερείς ενέργειες και ελάτε να συζητήσουμε πως θα μοιραστούν τα οφέλη».
Ο Κασίνης, βέβαια, εξέφρασε τις διαφωνίες του και είπε το προφανές:
«Υπογράψτε εσείς το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και να είστε βέβαιοι ότι κανείς πολίτης της Κύπρου δεν θα είναι ριγμένος»…
Στο πάνελ, όμως, προέδρευε και ο γνωστός γεωλόγος Κωνσταντίνος Νικολάου, ο οποίος, κλείνοντας τη σχετική συζήτηση, απάντησε σε έναν διαφορετικό τόνο προς τον τούρκο αξιωματούχο:
«Κοιτάξτε, είμαι από την Αμμόχωστο και γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει να μην μπορώ να πάω στο σπίτι μου. Συζητήσεις χωρίς να υπάρχει ως βάση το Διεθνές Δίκαιο, οι αποφάσεις διεθνών οργανισμών και οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας η Κύπρος είναι μέλος, δεν μπορούν να γίνουν. Να μιλάμε όταν η Κύπρος κάνει γεώτρηση και έχει εκεί πέντε ψαρόβαρκες, ενώ εσείς έχετε πέντε πολεμικά; Μπορεί να είστε 80 εκατομμύρια κι εμείς 600 χιλιάδες, το σεβόμαστε. Αλλά ελπίζω να μην ανατρέψει κάποιο πολεμικό σας καμιά από τις ψαρόβαρκές μας εκεί! Είμαστε περήφανος λαός οι Κύπριοι, κύριε, μην το υποτιμάτε αυτό»,
ήταν η απάντηση, η οποία συνοδεύτηκε από παρατεταμένο καταιγισμό χειροκροτημάτων σε μία αίθουσα με τόσο τεχνοκρατικό και επιχειρηματικό προφίλ και μάτια βουρκωμένα…

Πηγή εφημ. «Κυριακάτικη Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Πόκερ για γερά νεύρα, με εναλλαγή ευκαιριών που δημιουργούνται και κινδύνων που ελλοχεύουν, παίζεται τις τελευταίες εβδομάδες στην Ανατολική Μεσόγειο. Η είσοδος του τουρκικού σεισμογραφικού σκάφους «Μπαρμπαρός» στην ΑΟΖ της Κύπρου άνοιξε ένα νέο αρνητικό κεφάλαιο, στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία. 

Γράφει ο Αθανάσιος Έλλις

Το κλίμα επιδεινώθηκε από τις περίεργες κινήσεις τουρκικών πλοίων και αεροσκαφών στο Αιγαίο. Μπροστά στην κλιμακούμενη ένταση που απειλεί να αποσταθεροποιήσει την περιοχή, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος, Τζο Μπάιντεν, εμφανίζεται έτοιμος στις συναντήσεις που θα έχει με τους κ. Ερντογάν και Νταβούτογλου την ερχόμενη Παρασκευή στην Αγκυρα να ασκήσει την επιρροή του και να προσφέρει εγγυήσεις που θα αποφορτίσουν την ατμόσφαιρα. Στην κορυφή της ατζέντας θα βρεθεί η αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους, αλλά θα συζητηθεί και η έκρυθμη κατάσταση στην Αν. Μεσόγειο.

Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος, ο οποίος το Σάββατο θα επισκεφθεί και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στο Φανάρι, θα αναζητήσει μια φόρμουλα που θα επιτρέψει την απόσυρση του «Μπαρμπαρός», για το οποίο οι ΗΠΑ τονίζουν πλέον ότι «παραβιάζει το δίκαιο της θάλασσας και τη νομιμότητα». Σύμφωνα με αξιωματούχο του Λευκού Οίκου, οι ΗΠΑ θέλουν την απόσυρση των τουρκικών πλοίων από την κυπριακή ΑΟΖ «το συντομότερο». Την ίδια ώρα, η αμερικανική εταιρεία Noble Energy, που διεξάγει γεωτρήσεις στο «Οικόπεδο 12», έχει διαμηνύσει στην κυβέρνηση Ομπάμα ανησυχία για την ένταση στην περιοχή και έχει ζητήσει να υπάρξουν πρόνοιες που να διασφαλίζουν την απρόσκοπτη συνέχιση της δραστηριότητάς της.

Πάντως, οι ΗΠΑ θεωρούν το αέριο ως «κλειδί» και, προς το παρόν, υποστηρίζουν ότι τα όποια έσοδα από την αξιοποίηση των κοιτασμάτων θα πρέπει να διαμοιρασθούν ακριβοδίκαια στο πλαίσιο της λύσης. Με την ομογένεια να πιέζει την κυβέρνηση Ομπάμα να σταματήσει να διασυνδέει την ενεργειακή διάσταση με τη λύση, αναζητούνται τρόποι που θα επιτρέψουν μεν την εμπλοκή των Τουρκοκυπρίων σε μια ευρύτερη συζήτηση για τα κοιτάσματα, αλλά όχι με θεσμική δυνατότητα παρέμβασης ή παρενόχλησης της διαδικασίας κάτι που η Λευκωσία απορρίπτει κατηγορηματικά.

Ενδεχόμενη αποκλιμάκωση θα διαμορφώσει ένα πιο θετικό περιβάλλον για το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας (ΑΣΣ) Ελλάδας - Τουρκίας η σύγκληση του οποίου γίνεται και με την προτροπή της Ουάσιγκτον. Με το «Μπαρμπαρός» να παραμένει εντός της κυπριακής ΑΟΖ, η απρόσμενη εναλλαγή από την ένταση στην αποκλιμάκωση που σηματοδοτεί η ελληνοτουρκική συνάντηση κορυφής, αποτελεί μεν μια ευπρόσδεκτη εξέλιξη, ελλοχεύει όμως ο κίνδυνος, αν δεν υπάρξουν οι απαραίτητες «συμπληρωματικές κινήσεις», να δημιουργηθεί η αρνητική εντύπωση ότι αποσυνδέονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις από την παραβατική συμπεριφορά της Αγκυρας στην Κύπρο.

Η συνάντηση Σαμαρά - Νταβούτογλου, που πραγματοποιείται στον απόηχο της επισημοποίησης των συνεργασιών της Ελλάδας και της Κύπρου με Αίγυπτο και Ισραήλ, αποτελεί και απάντηση στον ισχυρισμό της Αγκυρας ότι τα πολυμερή αυτά σχήματα στρέφονται εναντίον της. Με το ΑΣΣ η Αθήνα δείχνει έμπρακτα ότι εξακολουθεί να επενδύει στις καλές διμερείς σχέσεις με την Τουρκία.

Οι τριμερείς συνεργασίες

Ο ρόλος της Ουάσιγκτον παραμένει κομβικός, καθώς υποστηρίζει επίσης τις παράλληλες τριμερείς συνεργασίες της Ελλάδας και της Κύπρου με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Οι Αμερικανοί θεωρούν την επιβίωση και ισχυροποίηση του Αιγύπτιου προέδρου Αλ Σίσι αναγκαίο συστατικό για τη διασφάλιση της σταθερότητας στην περιοχή, ενώ παρά τις διαφορές σε τακτικό επίπεδο μεταξύ Ομπάμα και Νετανιάχου, η στήριξη του Ισραήλ και η ενσωμάτωσή του στην περιφερειακή κανονικότητα, παραμένει διαχρονικά ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Σε κάθε περίπτωση, οι τριμερείς συνεργασίες της Ελλάδας και της Κύπρου, με την Αίγυπτο, και με το Ισραήλ, προχωρούν με ταχείς ρυθμούς. Μετά τη σύνοδο κορυφής Σαμαρά - Αναστασιάδη - Αλ Σίσι, στο Κάιρο, μπήκαν τα θεμέλια για ανάλογη τριμερή συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού και του Κύπριου προέδρου με τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου που τοποθετείται γύρω στον Ιανουάριο. Η Διακήρυξη του Καΐρου που, μεταξύ άλλων, προβλέπει την ταχεία προώθηση της διαδικασίας οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας, Αιγύπτου και Κύπρου, προκάλεσε την έντονη ενόχληση της Αγκυρας. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η προειδοποίηση του αρχηγού του τουρκικού πολεμικού ναυτικού ότι έχει λάβει συγκεκριμένους κανόνες εμπλοκής σε περίπτωση που τα τουρκικά πλοία «συναντηθούν» με ελληνικά ή ισραηλινά. Τουρκικές διπλωματικές πηγές τόνιζαν στην «Κ» ότι με τις κινήσεις αυτές το μόνο που επιτυγχάνει η Αθήνα είναι «να περιορίζει την ευελιξία κινήσεων» σε πιθανές μελλοντικές διαπραγματεύσεις για οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Στο υφιστάμενο σκηνικό έχει ενδιαφέρον το ενεργειακό συνέδριο που πραγματοποιείται την ερχόμενη Πέμπτη και Παρασκευή στην Κωνσταντινούπολη όπου, μεταξύ άλλων, θα συμμετάσχουν οι υπουργοί Ενέργειας της Τουρκίας, της Ελλάδας, αλλά και των ΗΠΑ.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Θ. Μπότζιος
Πρέσβυς ε.τ.

Είκοσι μήνες μετά την 2η Σύνοδο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (Κωνσταντινούπολη, 4 Μαρτίου 2013), το οποίο, υπενθυμίζεται, είχε δρομολογήσει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου το 2011, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αντί να βελτιώνονται, φαίνεται να βαίνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Από το κείμενο της Κοινής Δήλωσης της Κωνσταντινούπολης, που υπογράφανε ο τότε πρωθυπουργός και σημερινός πρόεδρος της Δημοκρατίας Ταγίπ Ερντογάν και ο έλληνας ομόλογός του Αντώνης Σαμαράς, δίνεται η εντύπωση ότι μεταξύ των δύο χωρών ουδέν πρόβλημα υπάρχει, παρά μόνο προοπτικές αγαστής συνεργασίας.
Εκπλήττει η αναφορά ότι «οι δύο πλευρές παραμένουν πεπεισμένες ότι το μέχρι σήμερα διαμορφωμένο πλαίσιο στις σχέσεις τους, το οποίο βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό, την εμπιστοσύνη, το διεθνές δίκαιο και τις σχέσεις καλής γειτονίας, θα προωθήσει περαιτέρω τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών…» (α’ παράγραφος, σελίδα 3).

Πόσο ανταποκρίνονταν και ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα οι παραπάνω κενές περιεχομένου φράσεις; Απορίας άξιον αν στη διατύπωση της Κοινής Δήλωσης συμμετείχε και εκπρόσωπος της ελληνικής αντιπροσωπείας. Ουδεμία αναφορά γινόταν στις ελληνοτουρκικές διαφορές, π.χ. οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, ΑΟΖ κ.λ.π., το Κυπριακό, την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης κ.α.
Σε αντίθεση η ελληνική πλευρά υπερθεμάτιζε για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. που, όπως αναγράφεται, «έχει σημασία και για τις δύο χώρες και τις αφορά…».
Ποιος ήταν ο λόγος για να δοθεί μία τόσο ρόδινη εικόνα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις;
Πρόθεση και πολιτική βούληση να τεθούν οι βάσεις για μία ρεαλιστικότερη προσέγγιση των διμερών σχέσεων στο μέλλον; Ή μήπως οφειλόταν στην ενδοτικότητα της ελληνικής πλευράς;

Ενδοτική συμπεριφορά ή κατευνασμός της Άγκυρας δεν χαρακτηρίζει μόνο την παρούσα ελληνική κυβέρνηση, αλλά και τις αμέσως προηγούμενες. Οι λόγοι ποικίλοι. Από δεκαετίες τώρα έχουν δημιουργηθεί στις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις φοβικά σύνδρομα, τα αίτια των οποίων θα μπορούσαν να αποδοθούν στην επιθυμία να μη διαταραχθεί η σχετική κοινωνική ευημερία του ελληνικού λαού από ένα θερμό επεισόδιο ή και πολεμική αναμέτρηση με την Τουρκία.
Ένας δεύτερος λόγος πιθανόν να οφείλεται σε υπερβολική εμπιστοσύνη ή και την ψευδαίσθηση για παρέμβαση των συμμάχων (ΝΑΤΟ, ΕΕ) ή των διεθνών οργανισμών (ΟΗΕ). Η εμπιστοσύνη στο ΝΑΤΟ πρέπει μάλλον να αποκλειστεί. Έχει πλήρως εξανεμιστεί μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, επιβεβαιώθηκε δε από τις πρόσφατες δηλώσεις στην Αθήνα του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ, ο οποίος κατά παράβαση των πλέον στοιχειωδών κανόνων φιλοξενίας, τήρησε ίσες αποστάσεις μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας, εξομοιώνοντας την παραβατικότητα της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην ΑΟΖ της Κύπρου με εκείνους που την υφίστανται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντίθετα, διαθέτει περισσότερα διπλωματικά όπλα κατά της Άγκυρας. Είναι όμως αμφίβολο αν θα υπάρξει συναίνεση ώστε να τα χρησιμοποιήσει.
Η ενδοτικότητα ίσως να οφείλεται και σε ελλιπή ετοιμότητα και αποτρεπτική δυνατότητα των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Αν αυτό αληθεύει, έστω και εν μέρει, την ευθύνη φέρουν όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Πρώτιστο μέλημα και καθήκον είναι η άμεση αποκατάσταση της ισορροπίας με την Τουρκία, με ανάπτυξη μιάς αποτελεσματικής Εθνικής Άμυνας.

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν σε Κύπρο και Αιγαίο, ανακοινώνεται η μετάβαση στην Άγκυρα και στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη (29-30 Νοεμβρίου) του υπουργού Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλου και η έλευση στην Αθήνα του τούρκου πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου για να μετάσχει στο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας (5-6 Δεκεμβρίου). Υπό το φως της τουρκικής συμπεριφοράς σε Κύπρο και Αιγαίο, η ελληνική κυβέρνηση όφειλε να αναβάλει τη συνάντηση κορυφής sine die μέχρις ότου η Άγκυρα δώσει σαφή δείγματα ότι σέβεται τον διεθνή νόμο.
Ο κ. Βενιζέλος σε πρόσφατες δηλώσεις του υπαινίχθη ότι σε μία περίοδο που η Άγκυρα έχει κακές σχέσεις με Ισραήλ, Κύπρο, Αίγυπτο, Συρία κ.α. είναι σκόπιμο να διατηρηθούν ανοιχτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας μαζί της. Αυτό μεταφράζεται στο ότι η απειλούμενη Ελλάδα αναλαμβάνει το ρόλο να ημερώσει το θηρίο.
Όπως λέει μία ιταλική λαϊκή ρήση: «se non e’ vero e’ ben trovato”! Σε διπλωματική γλώσσα θα μπορούσε να μεταφραστεί ως πολιτική κατευνασμού.

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η Τουρκία προχωράει, στο σχέδιο Β, που συνίσταται στην δημιουργία προϋποθέσεων ρήξης και αλλαγής του status quo

Γράφει ο Κωνσταντίνος Φίλης
Διευθυντής Ερευνών του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων

Η Τουρκία επιχειρεί να φτιασιδώσει τις αποτυχίες της μέσω της πρόκλησης έντασης, υπενθυμίζοντας προς όλες τις κατευθύνσεις ότι δεν μπορούν να περιφρονηθούν τα συμφέροντά της. Η δήθεν επίκληση της υποχρέωσής της να προασπίσει τα συμφέροντα της τουρκοκυπριακής πλευράς ασφαλώς δεν αποτελεί το βασικό γνώμονα των ενεργειών της. Απλά της προσφέρει ένα νομιμοποιητικό μανδύα στη βάση της «περίεργης» αντίληψής της για τη νομιμότητα και τα δικαιώματά της ως εγγυήτριας δύναμης, ενώ παράλληλα προϊδεάζει τους τουρκοκύπριους για ενδεχόμενη διαίρεση της νήσου. Άλλωστε, πιστεύει πως λύση που συμπεριλαμβάνει το τουρκοκυπριακό κομμάτι (προσφέροντάς του αναλογικό μέρος των εσόδων) επ’ ουδενί δεν διασφαλίζει τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα.

Ύψιστη προτεραιότητα για τη γείτονα είναι η συμμετοχή της στο ενεργειακό γίγνεσθαι, ενώ στη μαξιμαλιστική της προσέγγιση θα επιθυμούσε τόσο την τροφοδοσία της αγοράς της όσο και τη διαμετακόμιση αερίου που θα κατευθύνεται στην Ευρώπη.
Αυτό μπορεί να εξυπηρετηθεί μόνο μέσα από συνέργειες. Επειδή, ωστόσο, τέτοιες καταστάσεις προϋποθέτουν συμβιβασμούς και συμπράξεις, για τις οποίες επιδεικνύει ιδιαίτερη απροθυμία, εναλλακτικά, η Τουρκία προχωράει, όπως καταδεικνύει και η πρόσφατη επιθετικότητά της, στο σχέδιο Β, που συνίσταται στην δημιουργία προϋποθέσεων ρήξης και συνακόλουθης αλλαγής του status quo, ώστε να αποκτήσει πρόσβαση στους υδρογονάνθρακες χωρίς εξαρτήσεις.
Στη λογική Ερντογάν – Νταβούτογλου, μία «καθαρή» λύση ίσως κρίνεται προτιμητέα έναντι σύνθετων καταστάσεων που δεν επιτρέπουν ελιγμούς και απαιτούν τήρηση κανόνων και υποχρεώσεων, έναντι των οποίων η τουρκική ηγεσία επιδεικνύει όλο και μικρότερη προσήλωση.

Ως προς τις πλατφόρμες, αυτή τη στιγμή, πολύ δύσκολα κάποια εταιρεία θα συνδράμει, αναλαμβάνοντας το συνεπαγόμενο μεγάλο ρίσκο, σε μία κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Πράγματι, οι τουρκικοί ισχυρισμοί περί αδειοδότησης από ένα μόρφωμα άνευ κρατικής υπόστασης, είναι αθεμελίωτοι. Σε αυτή την περίπτωση, η Άγκυρα θα πρέπει να αναλάβει εξ ολοκλήρου την αγορά και τη μεταφορά, την απόκτηση τεχνογνωσίας, την τοποθέτηση με αμφίβολα αποτελέσματα (καθότι δεν υπάρχουν ενδείξεις για σημαντική ύπαρξη υδρογονανθράκων στη Βόρεια Κύπρο).

Στην επικράτηση του εν λόγω σεναρίου, η ελληνοκυπριακή πλευρά θα δυσκολευθεί ιδιαίτερα να επιστρέψει στις συνομιλίες, εφόσον θα μονιμοποιηθούν οι τουρκικές διεκδικήσεις, με αποτέλεσμα να έρθουμε ένα βήμα πιο κοντά στη διχοτόμηση, εξέλιξη που θα αποκόψει την Τουρκία.

Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι κάτι τέτοιο αποτελεί τον πραγματικό στόχο της Άγκυρας.

Πηγή "Κυριακάτικη KontraNews"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Διδασκαλείο μουσουλμανικής θρησκείας στη Θράκη 
Ύποπτες πολιτικές αποφάσεις από πολιτικά υποκείμενα που δεν διστάζουν να δυναμιτίζουν την πλέον ευαίσθητη περιοχή της Ελλάδας 
Ποινικές και όχι πολιτικές ευθύνες σε όσους έμμεσα στηρίζουν την τουρκική επιθετική πολιτική στην Θράκη  
Νέο επικίνδυνο βήμα της Αθήνας απέναντι στη Θράκη

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η ίδρυση Διδασκαλείου Εκπαιδευτικών Μειονοτικού προγράμματος (ΔΕΜΠ) της Μειονοτικής Εκπαίδευσης στην Αλεξανδρούπολη, από το ακαδημαϊκό έτος 2015-2016, προβλέπεται σε τροπολογία που κατατέθηκε προς ψήφιση στην Βουλή από τον υπουργό Παιδείας Ανδρέα Λοβέρδο.

Το Διδασκαλείο θα ενταχθεί στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, ενώ δικαίωμα φοίτησης θα έχουν αποκλειστικά μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης που είναι απόφοιτοι Παιδαγωγικών Τμημάτων Εκπαίδευσης της Ημεδαπής.

Σύμφωνα με την κατατεθείσα τροπολογία, το Διδασκαλείο θα απονέμει διπλώματα μετεκπαίδευσης και θα έχει την ευθύνη για τη διαρκή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών του μειονοτικού προγράμματος των Μειονοτικών Σχολείων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της Θράκης.
Επιμέρους λεπτομέρειες για την λειτουργία του, όπως η στελέχωση, το εκπαιδευτικό προσωπικό, η διάρκεια των προγραμμάτων Σπουδών –με ιδιαίτερη έμφαση στην τουρκική γλώσσα και τη μουσουλμανική θρησκεία- θα καθοριστούν με Προεδρικό Διάταγμα.

Αφού ξεκαθαρίσουμε πως κατ’ αρχήν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο είναι απολύτως ρατσιστικό (αφού μόνο μουσουλμάνοι θα μπορούν να παρακολουθήσουν το συγκεκριμένο τμήμα σπουδών) και δημιουργεί βάσεις διαφορετικότητας και άνισης μεταχείρισης στο δικαίωμα στην επιλογή στην εκπαίδευση, θα συμπληρώσουμε πως χαρακτηρίζεται επιπλέον από την επισημοποίηση της τουρκικής γλώσσας σε ένα θεματικό πεδίο, δηλαδή στις σπουδές στο Ισλάμ και στο Κοράνι, στο οποίο δεν χρησιμοποιείται η τουρκική αλλά η αραβική γλώσσα. Δικαίως, λοιπόν, αναρωτιόμαστε, ποια είναι η σκοπιμότητα από την πλευρά του κ. Λοβέρδου, ως προς την χρήση της τουρκικής γλώσσας σε ένα τμήμα εκπαίδευσης, το οποίο δεν είναι αναγκασμένο (από καμία συνθήκη) να παράσχει η Ελλάδα…

Όμως στο δικό μας κυρίως σχόλιο επί του νομοσχεδίου, παρακάμπτοντας την ήδη καταγεγραμμένη ανικανότητα του κ. Λοβέρδου να λειτουργήσει ως υπουργός Παιδείας, πέραν του γεγονότος πως η είδηση της ίδρυσης και λειτουργίας διδασκαλείου μουσουλμανικής θρησκείας στη Θράκη, η οποία αφορά ουσιαστικά την επαναδημιουργία μίας εμπλουτισμένης ΕΠΑΘ αλλά με διαφορετική ονομασία, θα αναρωτηθούμε:
Μήπως η συγκεκριμένη ενέργεια – απόφαση της κυβέρνησης αφορά την μετέπειτα δημιουργία μίας έδρας Ισλαμικών Σπουδών στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης;
Και, γιατί, εφόσον η πολιτεία – κυβέρνηση θεωρεί ως απαραίτητη την ίδρυση και λειτουργία εντός του Ελληνικού Συστήματος Παιδείας, ενός Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών ή και του Διδασκαλείου μουσουλμανικής θρησκείας, δεν προχωρά στην λειτουργία του συγκεκριμένου τμήματος στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου ή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, αλλά επιλέγει (ειδικά) την Θράκη, δηλαδή ένα πανεπιστήμιο που φιλοξενείται σε μία Ελληνική περιοχή την ελληνικότητα της οποίας αμφισβητεί (ποικιλοτρόπως) η Τουρκία;

Μήπως, αναρωτιόμαστε, η ελληνική κυβέρνηση δεν κατανοεί στον απόλυτο βαθμό την ευθύνη και την βαρύτητα των αποφάσεών της ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο, μέσα στα πλαίσια της «ελληνοτουρκικής φιλίας», μέσα στα πλαίσια του «διεθνισμού» και μέσα στα ειδικότερα πλαίσια του «δούναι και λαβείν» επί της κάλπης των πολιτικών ηγεσιών Ελλάδας και Τουρκίας;
Γιατί, για παράδειγμα, δεν δημιουργείται από την ελληνική κυβέρνηση μία έδρα Θεολογίας και ένα ειδικό τμήμα Χριστιανικών Σπουδών στην Θράκη, αλλά επιλέγεται κάτι τελείως αντίθετο με τα συμφέροντα της περιοχής;

Μήπως η συγκεκριμένη απόφαση υποκρύπτει πολλά περισσότερα από όσα η είδηση αποκαλύπτει; Μήπως τα πολιτικά παιχνίδια στην Θράκη έχουν αρχίσει να γίνονται λίαν επικίνδθυνα και προσλαμβάνουν πλέον χαρακτηριστικά προετοιμασίας παράδοσης εδάφους;
Αν όχι, η κυβέρνηση θα πρέπει να απαντήσει άμεσα δια του αρμοδίου υπουργού, αλλά και των συναρμοδίων υπουργών Εσωτερικών, Εξωτερικών και του ίδιου του πρωθυπουργού. Η Θράκη δεν μπορεί να ανεχτεί άλλα παιχνίδια σκοπιμότητας, άλλα λάθη ή παραλείψεις. Κυρίως, όμως, δεν μπορεί να ανεχτεί εμετικές και λίαν επικίνδυνες (σε εθνικό επίπεδο) πολιτικές παρεμβάσεις, οι οποίες αγγίζουν ή και ξεπερνούν την έννοια της "εθνικής προδοσίας".

Όπως έχουμε τονίσει αρκετές φορές, όταν τα λάθη επαναλαμβάνονται, τότε δεν είναι λάθη, αλλά σκοπός... Κι επειδή, πλέον, οι πολίτες της χώρας έχουν γνώση για τα συμβαίνονται ή για τα προγραμματιζόμενα, καλό θα είναι να γνωρίζουν οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί πως η ευθύνη της υπογραφής τους δεν είναι μόνο πολιτική, αλλά είναι πλέον και νομική...

ΥΓ: Η διαμαρτυρία κατά του νομοσχεδίου από τους τουρκόφρονες της Θράκης πέρα από την χρησιμότητά της ως "άλλοθι" στον "εξυπηρετικότατο" Λοβέρδο, είναι καθαρά υποκριτική και επί της ουσίας είναι μία κίνηση τακτικής, η οποία έχει σαν στόχο την δημιουργία έδρας Ισλαμικών Σπουδών στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Κώστας Ιορδανίδης 

Επειτα από έξι χρόνια της πλέον δραματικής υφέσεως, σαρώσεως ενός τμήματος του οικονομικού και του κοινωνικού συστήματος, απλώς έχουμε περιέλθει σε κατάσταση πλήρους αποδιοργανώσεως, με αποτέλεσμα τη δημιουργία καταστάσεων επιεικώς τραγελαφικών.

Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι το ευρωπαϊκό περιβάλλον δεν είναι αλληλέγγυο, όσο τουλάχιστον επιθυμούσε ή ανέμενε. Η τιμωρητική διάθεση των εταίρων μας αμβλύνθηκε σε σχέση με εκείνη που περιέγραψε ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Τίμοθι Γκάιτνερ, στη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών του G7 στον Καναδά τον Φεβρουάριο του 2010, όπου οι Ευρωπαίοι «ήθελαν να δώσουν στους Ελληνες ένα μάθημα» - «να τους τσακίσουν».

Οι δεκαεννέα δράσεις που πρέπει να ολοκληρώσει η κυβέρνηση προκειμένου να πραγματοποιηθεί η αξιολόγηση έως τη συνεδρίαση του Eurogroup στις 8 Δεκεμβρίου είναι μία εφιαλτική υποχρέωση, που ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς θα ήθελε να μεταθέσει -εν μέρει- για το επόμενο έτος. Η έξοδος στις αγορές, η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, η απεξάρτηση από το ΔΝΤ -που συνέθεταν το κυβερνητικό αφήγημα- διαψεύσθηκαν.

Σε πρακτικό επίπεδο η υπαναχώρηση της κυβερνήσεως -μετά την αντίδραση της τρόικας- στη διευκόλυνση των εκατό δόσεων που θεσμοθέτησε αρχικώς για την αποπληρωμή του ΕΝΦΙΑ, συγκλόνισε την κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. Ο «τεχνοκράτης» υπουργός Οικονομικών -διεθνών προδιαγραφών βεβαίως- που θα αντιμετώπιζε αποτελεσματικότερα τα οικονομικά ζητήματα της χώρας ευρέθη στο στόχαστρο των βουλευτών.

Εμπειρία τεσσάρων ετών δείχνει ότι συνήθως οι κρίσεις με την τρόικα οδηγούν σ’ έναν συμβιβασμό και τελικώς στην παροχή στηρίξεως προς την κυβέρνηση -τουλάχιστον στην παρούσα. Πιθανόν να ισχύσει και πάλι η πρακτική αυτή. Εάν όμως δεν συμβεί το αναμενόμενο, τότε είναι πιθανόν ότι ο κ. Σαμαράς θα αντιδράσει με τρόπο τόσο δυναμικό έναντι των δανειστών της χώρας, ώστε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, να εμφανίζεται ως «μετριοπαθής» μετά τις διαρκείς «προσαρμογές» του. Ενδέχεται, λοιπόν, ο κ. Σαμαράς να αποδειχθεί αρκετά απρόβλεπτος, δεδομένου ότι τελεί υπό το καθεστώς μεγάλης πιέσεως. Οι «ανατροπές» είναι στη φύση του σημερινού προέδρου της Ν.Δ.

Η περιορισμένη ανταπόκριση των εταίρων μας στις διαρκείς εκκλήσεις του πρωθυπουργού για επίδειξη ελαστικότητος, ώστε να αποτραπεί η «καταστροφική για την Ευρωπαϊκή Ένωση» άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία συνδυάζεται με μίαν εξοικείωση οικονομικών παραγόντων της Ελλάδος προς το ενδεχόμενο μιας κυβερνήσεως υπό τον κ. Αλέξη Τσίπρα. Αλλά αυτή είναι μία πρακτική που κατ’ εξακολούθησιν παρατηρείται.

Ο επιχειρηματικός κόσμος δεν διακατέχεται από αίσθημα νομιμοφροσύνης προς τα κόμματα, την ανικανότητα των οποίων κατά κανόνα οικτίρει. Προσχώρησε το οικονομικό κατεστημένο στον Ανδρέα Παπανδρέου, ενθουσιάστηκε με τον κ. Κώστα Σημίτη, δυσανασχέτησε με τον κ. Κώστα Καραμανλή. Ο,τι αρχίζει να παρατηρείται σήμερα είναι μία ανιαρή επανάληψη. Επιχειρηματικότητα σημαίνει ευελιξία και διαρκές αίσθημα ανασφάλειας. Πολιτική σημαίνει πλαίσιο ιδεολογικό, που πρέπει να αμβλύνεται υπό την πίεση της συγκυρίας. Κάποτε η ένταση προσλαμβάνει αφόρητες διαστάσεις, οπότε έχουμε αποσύνθεση, παραβιάσεις των θεσμικών λειτουργιών, που ο αντίπαλος θα τις αξιοποιήσει εν καιρώ. Επί του παρόντος απλώς παραπαίουμε.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η ανυπαρξία της αντιπολίτευσης το μεγαλύτερο στήριγμα του Γκρούεφσκι

Του ανταποκριτή μας στα Σκόπια
Vladislav Perunović
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Πολλά είχαν συζητηθεί και –δυστυχώς- προβλεφθεί για την δεύτερη διαμαρτυρία της ομάδας UDAR (απεργία, γροθιά), η οποία οργανώθηκε μέσα από το Facebook και πραγματοποιήθηκε χθες (15/11/2014) το απόγευμα στα Σκόπια. Η δημόσια αυτή διαμαρτυρία αναμενόταν να έχει σχετική επιτυχία, μέσα στο γενικότερο καταθλιπτικό πολιτικό πλαίσιο ελέγχου που έχει επιβληθεί από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης.
Δυστυχώς, η θετική αισιόδοξη εικόνα της πρώτης διαμαρτυρίας της αριστερής πολιτικής πτέρυγας των σλαβόφωνων (Σέρβων και Βούλγαρων) προς την κυβέρνηση του Γκρούεφσκι δεν είχε την συνέχεια που όλοι ανέμεναν στην ΠΓΔΜ. Δυστυχώς, δεν έχει γίνει κατορθωτό να αποτιναχθεί και να διαγραφεί το στίγμα του Τιτοϊσμού από τις πολιτικές κινήσεις, με αποτέλεσμα αυτή η δεύτερη διαμαρτυρία να χαρακτηριστεί ως αποτυχημένη (σε σχέση με τα αναμενόμενα), αφού οι διοργανωτές της εστίασαν στην κυβερνητική καταπίεση και την αυξανόμενη αστυνόμευση, ενώ περιορίστηκε στην προβολή του κοινωνικο-οικονομικού δικτύου ελέγχου που έχει επιβάλει το κυβερνών κόμμα.

Αν η αριστερά στην ΠΓΔΜ μπορέσει να προσφέρει ένα πιο υγιεινό πολιτικό πρόγραμμα, μέσω του οποίου θα μπορέσει να ενσωματώσει τα πραγματικά ζητήματα όπως αυτά αρθρώνονται στο 21 αιώνα, συμπεριλαμβανομένων, στην περίπτωση της ΠΓΔΜ, της αποσύνθεσης των αξιών και της εισαγωγής του εθνικισμού στη φασιστική του μορφή, τότε μπορεί να αντιπροσωπεύσει μια εξισορροπημένη πολιτική πρόταση απέναντι στην απόλυτη δύναμη του εξτρεμισμού και του υπερ-εθνικισμού που προβάλει η κυβέρνηση βασιζόμενη στην οικειοποίηση του ελληνικού πολιτισμού, μέσω συμβολισμών και «ελαφρών» ιστορικών μοτίβων.

Προβάλλοντας μία ελλιπή πρόταση προς μια κοινωνικο-οικονομική δικαιοσύνη, η οποία είναι ξεπερασμένη στην εποχή του στιγμιαίου καταναλωτισμού, η ηγεσία της UDAR απέτυχε να αντιμετωπίσει ουσιαστικά και την ζωτική πολιτική πρόκληση των ιδεολογικών πυλώνων της «φιλοσοφίας» του Γκρούεφσκι, δηλαδή της «θυματοποίησης» των «Μακεδόνων ως δημιουργών του πολιτισμού», η οποία έχει δημιουργήσει μία γενιά μίσους προς την Ελλάδα.

Η στρατηγική ελιγμών πρέπει να είναι η βάση για να αντιμετωπιστεί συνολικά η πολιτική του φόβου, αλλά και της διάλυσης τόσο της τυπικής όσο και της άτυπης εμφανούς κοινωνικής δομής. Εκείνων των στοιχείων δηλαδή που επέβαλε ο «γελοίος πολιτισμός» του καθεστώτος Γκρούεφσκι, που δεν στάθηκε δυνατό να δεχτούν έντονη κριτική.
Δυστυχώς, στην ΠΓΔΜ δεν υπάρχει σήμερα ουσιαστική πολιτική πρόταση ικανή να αντιμετωπίσει και να οδηγήσει στην κατάρρευση το σημερινό καθεστώς Γκρούεφσκι, το οποίο οδηγεί την χώρα σε έναν παράλογο αυτοεγκλωβισμό αλλά και σε μία διεθνή αυτογελοιοποίηση.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Η εξάπλωση του Ισλάμ στον σημερινό κόσμο είναι έκπληξη, μαζί και αίνιγμα. Εκπληξη, για τη δυναμική της εξάπλωσης, την ταχύτητα και τις γεωγραφικές της διαστάσεις, την ικμάδα που εμφανίζει αυτή η θρησκεία στα πλαίσια ενός παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού ριζικά αντιμεταφυσικού.

Αίνιγμα, γιατί η θρησκεία η ισλαμική, χωρίς να το επιδιώξει, έχει φτάσει να λειτουργεί σαν πόλος συσπείρωσης σε μια διεθνή στράτευση ενάντια στη Δύση χρησιμοποιώντας τους τρόπους και τις πρακτικές της Δύσης.

Το σκάνδαλο οξύνεται από τον αριθμό των θαυμαστών που αποκτά το Ισλάμ στους κόλπους των ίδιων των κοινωνιών της Δύσης: Γηγενείς Δυτικοί γοητεύονται από την ισλαμική θρησκεία, σπεύδουν να προσχωρήσουν σε αυτήν, να παραδοθούν με ολοκληρωτική αφοσίωση στον φανατισμένο αντίπαλο. Ο Βρετανός μασκοφόρος, που αποκεφαλίζει μπροστά στην κάμερα «απίστους» με την άνεση που θα έλιωνε πατώντας την μια κατσαρίδα, είναι φανερό ότι μισεί με πάθος τον πολιτισμό των πατέρων του, την πίστη της μάνας του. Παιδιά, αγόρια - κορίτσια από τις πιο αναπτυγμένες κοινωνίες της Δύσης, μηχανεύονται χίλια-δυο τεχνάσματα για να δραπετεύσουν από τους καταναλωτικούς «παραδείσους» και να φτάσουν στο κράτος των Τζιχαντιστών στο Ιράκ: να θυσιαστούν στον «ιερό πόλεμο» ενάντια στη Δύση. Ποια κίνητρα έχουν, τι τα συνεπαίρνει σε αυτή τη μέθη;

Δεν πρόκειται για μια μεταφυσική πίστη που μάχεται ένα αντιμεταφυσικό «παράδειγμα», όχι. Το Ισλάμ είναι μια θρησκεία χωρίς μεταφυσική, δεν φιλοδόξησε ποτέ να κομίσει απαντήσεις σε ερωτήματα υπαρξιακά: ερωτήματα για την αιτία και τον σκοπό (το «νόημα») της ζωής, του κόσμου, της Ιστορίας, να μας πει: γιατί το κάλλος, γιατί η ετερότητα, γιατί ο έρωτας, να δώσει μια εξήγηση στο σκάνδαλο της φθοράς και του θανάτου, του «κακού» που κυριαρχεί στον κόσμο. Το ιερό βιβλίο του Ισλάμ είναι ένα εγχείριδιο κανόνων συμπεριφοράς για την πρακτική της καθημερινότητας, μαζί και μια ψυχολογική εμμονή σε «αυτονόητα» στερεότυπα για αμοιβή των πιστών και εξολοθρεμό των απίστων. Η προσδοκία των ευσεβών μουσουλμάνων είναι μια ατέρμονη παράταση της ύπαρξης μετά τον θάνατο, με απολαύσεις υλικές, σαν αυτές που ονειρεύεται επί γης κάθε στερημένος.

Το κίνητρο που μπορεί να υποθέσει κανείς ότι ωθεί νέους ανθρώπους σήμερα να αποδράσουν από τους καταναλωτικούς παραδείσους της Δύσης και να στρατευθούν στο μαχόμενο τη Δύση Ισλάμ, είναι ίσως ο τρόμος του κενού, παράγωγο του θεωρητικού και έμπρακτου μηδενισμού, κυρίαρχου στις δυτικές κοινωνίες. Το παγκοσμιοποιημένο δυτικό «παράδειγμα» έχει μεταβάλει τον πλανήτη σε πεδίο, όπου κυρίαρχος είναι ο νόμος της ζούγκλας: Ενας ολοκληρωτικά επιβαλλόμενος αμοραλισμός, η ηθική της δύναμης του ισχυροτέρου, η αδυσώπητη, στυγνή απολυταρχία των «αγορών». Τηρούνται όλα τα προσχήματα των «φιλελεύθερων», δημοκρατικών ιδεωδών της Δύσης: Γίνονται εκλογές, λειτουργούν κοινοβούλια, θεσμοί Δικαιοσύνης, αυτονομημένα από το κράτος ΜΜΕ. Και πίσω από την παντομίμα, η αόρατη αλλά παντοδύναμη εξουσία των οικονομικών συμφερόντων καθορίζει τα πάντα: Σε ποιον θα δοθούν τα απαιτούμενα κεφάλαια προεκλογικών δαπανών, ώστε να είναι νομοτελειακά δεδομένη η εκλογή του (στην προεδρία των ΗΠΑ ή... στην Β΄ Αθηνών!) – αφού το χρήμα εξασφαλίζει τη διαφημιστική πλύση εγκεφάλου των μαζών, δηλαδή τη νομιμοποίηση της απόλυτης εξουσιαστικής αυθαιρεσίας.

Το 4% του γήινου πληθυσμού απολαμβάνει, χάρη στην εξαπάτηση ή στον εξανδραποδισμό του υπόλοιπου 96%, παραδείσους χλιδής, ηδονής και δύναμης, που καμιά αφελής θρησκευτική επαγγελία δεν θα μπορούσε ποτέ να φαντασιωθεί. Ιδιωτικοί «οίκοι» αξιολογούν κρατικές οικονομίες, αποφασίζουν (πέρα από κάθε πολιτικό έλεγχο) ποια κοινωνία θα λιμοκτονήσει και ποια θα δανειοδοτηθεί. Πολεμικές βιομηχανίες και ο υπόκοσμος της λαθρεμπορίας των όπλων επιλέγουν ποια χώρα θα μακελευτεί και με ποιο πρόσχημα. Και πάει λέγοντας.

Απέναντι σε αυτόν τον εφιάλτη του κυρίαρχου στο δυτικό «παράδειγμα» μηδενισμού (μηδενισμού κάθε «νοήματος» της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης – του κάλλους, της ετερότητας και μοναδικότητας, των σχέσεων κοινωνίας), κάποιοι Δυτικοί ζητάνε να αρπαχτούν από μια συνεπέστερη «πίστη». Και όσο μεγαλύτερος ο πανικός από τον εφιάλτη, τόσο πιο τυφλή η πίστη που τους ντοπάρει. Ο Βρετανός που αποκεφαλίζει ανθρώπους επιδεικτικά μπροστά στην κάμερα, «πιστεύει», ίσως, ότι έτσι αντιστέκεται στις πετρελαϊκές εταιρείες που βάσισαν στην παραπληροφόρηση την εισβολή στο Ιράκ (πιθανόν και τον αφανισμό τριών χιλιάδων ανθρώπων στους Δίδυμους Πύργους). Ο μηδενισμός γεννάει τόσο το τυφλό συμφέρον όσο και την τυφλή «πίστη».

Το 1887 ο Νίτσε έγραφε για τον ευρωπαϊκό μηδενισμό: «Αυτό που σας αφηγούμαι, είναι η ιστορία των επόμενων δύο αιώνων. Περιγράφω αυτό που έρχεται, αυτό που δεν μπορεί πια να μη συμβεί: την ανάδυση του μηδενισμού». Απίστευτα ευθύβολη πρόβλεψη. Που τη συνόδευε και η απερίφραστη αιτιολόγησή της: «Ο μηδενισμός, ο πιο ανησυχητικός από τους επισκέπτες, στέκεται στο κατώφλι της πόρτας», επειδή «ο Θεός πέθανε και τον σκοτώσαμε εμείς – εσείς και εγώ! Εμείς όλοι είμαστε οι φονιάδες του!.. Τι άλλο είναι πια αυτές οι εκκλησίες, παρά οι τάφοι και τα μνήματα του Θεού;».

Η νοησιαρχία, που μεταβάλλει το άθλημα της πίστης - εμπιστοσύνης σε πακέτο ιδεολογικών «πεποιθήσεων», ο νομικισμός και ο ηθικισμός, που έχουν αλλοτριώσει το εκκλησιαστικό γεγονός σε ιδρυματική κατοχύρωση της «ενάρετης» εγωπάθειας και της ναρκισσιστικής αυτασφάλισης, η ασφυκτικά ατομοκεντρική «σωτηρία», εξαγορασμένη δικαιωματικά με αξιόμισθες πράξεις για την αιώνια επιβίωση του εγώ – αυτά όλα είναι ο «θάνατος του Θεού», η αποθέωση του μηδενισμού. Και δεν συμβαίνουν κάπου στην «παραστρατημένη» Δύση όλα αυτά, Δύση είμαστε πια όλοι μας. Ακούστε τα κηρύγματα των ελλαδιτών επισκόπων, αναζητήστε εξήγηση: γιατί χειροτονούνται επίσκοποι, σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα, μόνο όσοι εκφέρουν πεθαμένο λόγο για μια ιδεοληψία Θεού, γιατί η ανθρώπινη ποιότητα, μέσα στην Εκκλησία, είναι εν διωγμώ. Παρακολουθήστε στο διαδίκτυο να ενθρονίζονται σε μητροπολιτικούς θρόνους παιδάρια τέτοιων δεξιοτήτων «διαπλοκής», ώστε να έχουν θεατές του «θριάμβου» τους τον πρωθυπουργό με το μισό υπουργικό του συμβούλιο και περίπου όλους τους ανώτατους κρατικούς αξιωματούχους.

Όταν πεθαμένοι άνθρωποι διαχειρίζονται τη μαρτυρία για τη ζωή που νικάει τον θάνατο, το επόμενο (λογικά) πλάνο είναι ο τζιχαντιστής Βρετανός, που κηρύττει κόβοντας κεφάλια.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ανοιχτή επίθεση κατά των ελληνικών αρχών εξαπολύει η γνωστή τουρκική, φιλοκυβερνητική, (στην ισλαμική κυβέρνηση της Τουρκίας), και ισλαμική εφημερίδα, Yeni Şafak, στο κυριακάτικο της φύλο, (16/11), γιατί όπως υποστηρίζει κρατούν κλειστά όλα τα τζαμιά της Θεσσαλονίκης με αποτέλεσμα η μουσουλμανική κοινότητα της Θεσσαλονίκης(;;;), να παραμένει χωρίς επίσημο τόπο λατρείας και να καταφεύγει σε υπόγεια και άλλους ανεπίσημους χώρους για να ασκήσει την λατρεία της στο Ισλάμ.

Όπως αναφέρει συγκεκριμένα η τουρκική εφημερίδα, η Θεσσαλονίκη, η οποία από το 1430 μέχρι το 1912, δηλαδή επί περίπου πέντε αιώνες βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Οθωμανών και είχε αρκετά μουσουλμανικά τεμένη που λειτουργούσαν ανελλιπώς, σήμερα είναι χωρίς κανένα τζαμί.

Αυτό, σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, έχει την θλιβερή συνέπεια οι μουσουλμάνοι της Θεσσαλονίκης να καταφεύγουν σε υπόγεια πολυκατοικιών, ακόμα και σε γκαράζ, για να ασκήσουν την μουσουλμανική λατρεία.
Η τουρκική εφημερίδα κατακρίνει έντονα και το σταμάτημα των εργασιών ανακαίνισης του γνωστού Αλκαζάρ εξ’ αιτίας, όπως αναφέρει, του προσχήματος των εργασιών του μετρό που καθυστερεί την επαναλειτουργία του εν λόγω ιστορικού μουσουλμανικού τεμένους. Παράλληλα κάνει λόγω για την ανάγκη επαναλειτουργίας του Αλατζά Ιμαρέτ, του Γιενή Τζαμί στην οδό αρχαιολογικού μουσείου στο Φάληρο, ενώ προβάλλει και τα άλλα μουσουλμανικά μνημεία, όπως ο Λευκός Πύργος, το Επταπύργιο, το Μπεζεστένι, τα Λουτρά Παράδεισος, για να τονίσει τον οθωμανικό, όπως υποστηρίζει, χαραχτήρα της πόλεως.

Να θυμίσουμε ότι πριν από λίγο καιρό και συγκεκριμένα στις 29 Ιουλίου σε επίσκεψη τότε του υπουργού Υγείας της Τουρκίας, Mehmet Müezzinoğlu, στα πλαίσια μιας μεγάλης περιοδείας που πραγματοποιούσε σε πολλές περιοχές της Ελλάδας αρχίζοντας από την δυτική Θράκη, είχε ζητήσει ο Άγιος Δημήτριος, δηλαδή ο πολιούχος της πόλης, να ξαναγίνει …τζαμί.

Το θράσος του Τούρκου υπουργού, ο οποίος είχε γίνει δεκτός μετά βαΐων και κλάδων από τον τουρκολάγνο δήμαρχο Θεσσαλονίκης, έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι ο γνωστός καθεδρικός ναός του πολιούχου της Πόλης, του Αγίου Δημητρίου, μετατράπηκε το 1917 σε χριστιανική εκκλησία ενώ ήταν το μεγάλο και ονομαστό Kasımiye Cami, για το οποίο έχει κάνει πολλές και λαμπρές αναφορές ο γνωστός Οθωμανός περιηγητής του δεκάτου πέμπτου αιώνα, Ελβιά Τσελεμπή. Ο θρασύτατος κ Mehmet Müezzinoğlu, είχε επισκεφτεί τότε τις πόλεις της Δυτικής Θράκης όπου καλούσε την μουσουλμανική μειονότητα να θυμηθεί πως είναι τουρκική και να διεκδικήσει την ταυτότητα της.
Από εκεί συνεχίζοντας την «ιστορική» περιοδεία του, ήρθε και στην Θεσσαλονίκη όπου έγινε δεκτός με ιδιαίτερες τιμές από τον γνωστό και μη εξαιρετέο τουρκολάγνο δήμαρχο, ο οποίος του υποσχέθηκε ότι η πόλη σύντομα θα ξαναθυμίζει τις ένδοξες μέρες της… οθωμανικής κυριαρχίας της.

Εμπρός λοιπόν να ξανακάνουμε την Θεσσαλονίκη μουσουλμανική πόλη εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της και οι μιναρέδες να λογχίζουν τον ουρανό της άλλοτε συμπρωτεύουσας της Ελληνορθόδοξης, Ανατολικής, Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με τις ευλογιές των Τούρκων, αλλά και των τουρκολάγνων της πόλης.
Αλλοίμονο μας!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Σημαντικές προκλήσεις ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή αναγνωρίζει ο νέος υπουργός Αμυνας κ. Νίκος Δένδιας, καλώντας την Αγκυρα να αποδεχθεί, προς όφελος πρώτα απ’ όλων των ίδιων των Τουρκοκυπρίων, τη μία διεθνή υπόσταση της κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο κ. Δένδιας θεωρεί το επικείμενο ανώτατο συμβούλιο Ελλάδας - Τουρκίας ως ευκαιρία «να τοποθετήσουμε τις υπαρκτές και ουδόλως αμελητέες διαφωνίες μας σε ρεαλιστική βάση», σπεύδει πάντως να διασκεδάσει τις όποιες αυταπάτες ότι διά μαγείας θα εξαφανισθούν τα προβλήματα στις διμερείς σχέσεις. Παρά την αποχώρησή του, προ ημερών, από το Ανάπτυξης, αντιμετωπίζει το πλαίσιο για τα «κόκκινα δάνεια» ως μία από τις σημαντικότερες παρεμβάσεις του, ενώ υπερασπίζεται την επιλογή του να δημοσιοποιήσει τις σκέψεις του για τη ρύθμιση και των «κόκκινων» στεγαστικών δανείων. Ως προς τις πολιτικές εξελίξεις, εκφράζει την ελπίδα να αποφευχθεί η εκλογική περιπέτεια, καταγγέλλει τον ΣΥΡΙΖΑ για πολωτική πολιτική, ενώ παρεμβαίνει στη συζήτηση για την κατεύθυνση της Ν.Δ., σημειώνοντας ότι αυτή παραμένει στο Κέντρο και την κεντροδεξιά.

– Αναλάβατε το υπουργείο Αμυνας σε μία ιδιαιτέρως κρίσιμη συγκυρία, καθώς η αστάθεια και η ένταση χαρακτηρίζουν την ευρύτερη γειτονιά μας. Στην πρώτη σας δήλωση, μάλιστα, επικαλεστήκατε και τον κλάδο ελαίας και το ξίφος.

– Πράγματι, στην ευρύτερη περιοχή οι προκλήσεις ασφάλειας είναι πολλές και ο κίνδυνος ευρύτερης αποσταθεροποίησης είναι υπαρκτός. Αλλά παράλληλα, η παρούσα συγκυρία προσφέρεται για την ανάδειξη των γεωπολιτικών πλεονεκτημάτων της Ελλάδας ως σταθεροποιητικού παράγοντα στην περιοχή. Η χώρα μας, παρά την οικονομική κρίση, από την οποία εξέρχεται, διαθέτει ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και ανήκει στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, ως παλαιό μέλος της ήδη, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Τώρα, όσον αφορά τη δήλωση περί κλάδου ελαίας και ξίφους Δικαίου (αυτή την έκφραση χρησιμοποίησα στην κυριολεξία), θεωρώ ότι ο συμβολισμός που εμπερικλείει είναι ο αυτονόητος για κάθε υπουργό Αμυνας ανά την υφήλιο. Εύχομαι και ελπίζω να εισακουσθεί η προσφορά κλάδου ελαίας.

– Πώς πρέπει η Ελλάδα να απαντήσει στις τουρκικές προκλήσεις και στην επιδίωξη της Αγκυρας να αμφισβητήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου στην ΑΟΖ της;

– Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν ένα τεράστιας σημασίας «όπλο», το οποίο δεν είναι άλλο από τη διεθνή νομιμότητα. Αυτήν εφαρμόζουν. Ουδέν διεκδικούν πέραν των όσων προβλέπονται από το ισχύον διεθνές δίκαιο. Θα είναι ευχής έργον, επ’ ωφελεία των λαών μας, στη βάση του ίδιου πνεύματος να υπάρξει συνεννόηση και με την Αγκυρα, όπως συμβαίνει στο συγκεκριμένο ζήτημα -την εκμετάλλευση της ΑΟΖ- με άλλες χώρες της περιοχής. Και θα ήταν ιδιαίτερα συμφέρον για την Αγκυρα, ειδικά υπό το πρίσμα της εκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων και της μεγιστοποίησης του οφέλους για τους Τουρκοκυπρίους, για τους οποίους υποστηρίζει ότι κόπτεται, να αποδεχθεί ότι ένα και μοναδικό κράτος υπάρχει στην Κύπρο και αναγνωρίζεται από τη διεθνή κοινότητα: Η Κυπριακή Δημοκρατία.

– Παρά τις κινήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, η Αθήνα άνοιξε την πόρτα της διεξαγωγής του ανωτάτου συμβουλίου Ελλάδας - Τουρκίας, σε λίγες εβδομάδες, στην Αθήνα; Τι προσδοκίες μπορούν να υπάρχουν;

– Η επιθυμία της ελληνικής κυβέρνησης είναι να αποτελέσει το ανώτατο συμβούλιο συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας σκαλοπάτι ουσιαστικής συνεργασίας των δύο κρατών. Είχα την τύχη να συμμετάσχω στο προηγούμενο συμβούλιο στην Τουρκία, με την ιδιότητα του υπουργού Δημόσιας Τάξης και να επωφεληθώ από την ευκαιρία ώστε να αρθούν παρεξηγήσεις δεκαετιών και να αποδομηθούν αντίστοιχα μυθεύματα. Οταν υπάρχει σταθερός δίαυλος επικοινωνίας και υπάρχει επαφή, είναι ευκολότερο να τοποθετήσουμε τις υπαρκτές και ουδόλως αμελητέες διαφωνίες μας σε ρεαλιστική βάση και να συμφωνήσουμε σε έναν οδικό χάρτη διαλόγου για την επίλυσή τους. Βεβαίως, δεν πρέπει να έχουμε την αυταπάτη ότι θα συμφωνήσουμε στο ορατό μέλλον σε όλα και ότι διά μαγείας θα εξαφανισθούν τα προβλήματα στις διμερείς σχέσεις μέσω της συνεδρίασης του συμβουλίου. Υπάρχει όμως η δυνατότητα να αποτελέσει μία θετική συμβολή σε αυτήν την πορεία.

– Βρίσκεστε σταθερά στην κυβέρνηση από τον Ιούνιο του 2012. Ωστόσο, το πέρασμά σας από το Ανάπτυξης ήταν, μάλλον, σύντομο...

– Ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς μου έκανε τη μεγάλη τιμή να μου αναθέσει ένα εξαιρετικά σημαντικό και κρίσιμο υπουργείο, στο οποίο έχω τη δυνατότητα να συνεργάζομαι με τις υπερήφανες για την αποστολή τους, αφοσιωμένες στο καθήκον τους και καλά εκπαιδευμένες ένοπλες δυνάμεις. Εξαιρετικά σημαντικό και κρίσιμο βεβαίως ήταν και το υπουργείο Ανάπτυξης, στο οποίο παρέμεινα για λίγες παραπάνω από 100 ημέρες, όπως και το προηγούμενο υπουργείο, το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, στο οποίο είναι αλήθεια ότι μου δόθηκε χρόνος προκειμένου να αποτυπωθούν τα αποτελέσματα μιας νέας και ριζικά διαφορετικής πολιτικής στην καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης και της εγκληματικότητας. Υπήρξαν απτά και σημαντικά αποτελέσματα χάρη στις γυναίκες και στους άντρες της Ελληνικής Αστυνομίας που εφάρμοσαν τη νέα πολιτική. Οσον αφορά το υπουργείο Ανάπτυξης, έχουν δρομολογηθεί πρωτοβουλίες για την ανάκαμψη της πραγματικής οικονομίας, των οποίων επίκειται η υλοποίηση όπως π.χ. το Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο που θα παράσχει «ανάσα» ρευστότητας στην αγορά, η κατάργηση της μεγάλης πλειοψηφίας των αδειοδοτήσεων, η ρύθμιση για τα δάνεια, το νέο μοντέλο υποστήριξης της καινοτομίας και των νεοφυών επιχειρήσεων. Είναι σημαντικό να γίνουν πράξη οι δράσεις, ώστε να επιστρέψει το συντομότερο δυνατόν η Ελλάδα σε μία βιώσιμη ανάπτυξη. Και είμαι βέβαιος ότι ο νέος υπουργός, ο κ. Κώστας Σκρέκας, αυτό θα έχει ως κύρια μέριμνα.

– Πάντως η μετακίνησή σας στο Αμυνας πυροδότησε συζητήσεις για τη μέχρι τότε σχέση σας με το οικονομικό επιτελείο...

– Η τοποθέτησή μου στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας δεν σχετίζεται με οιεσδήποτε διαφωνίες μου. Ουδέποτε υπήρξε προσωπικό πρόβλημα συνεργασίας με τον υπουργό Οικονομικών.

– Διαρροές, όμως, υπήρχαν...

– Οπως έχω ήδη επισημάνει, οι δυσχέρειες δημιουργούνται σε επίπεδο συγκεκριμένων παραγόντων του υπουργείου Οικονομικών. Η αλλαγή νοοτροπίας σε αυτό το επίπεδο είναι βεβαίως ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Δεν πρέπει να γίνεται τροχοπέδη η υπηρεσιακή γραφειοκρατία στην αγωνιώδη και εντατική προσπάθεια της χώρας και της κοινωνίας για την ανάκαμψη.

– Η ρύθμιση για τα «κόκκινα» επιχειρηματικά δάνεια μοιάζει να λαμβάνει σάρκα και οστά. Ωστόσο, ήταν η επιλογή σας να αναφερθείτε στις σκέψεις σας για τα στεγαστικά που προκάλεσε αντιδράσεις...

– Το μέγεθος και η συγκεκριμένη προέλευση της αντίδρασης, απέναντι στη διατύπωση και μόνο μιας πρότασης για ένα φλέγον ζήτημα, τα μη εξυπηρετούμενα στεγαστικά δάνεια, θεωρώ ειλικρινά ότι οφείλει να προβληματίσει τον πολιτικό κόσμο της χώρας. Η κριτική που ασκήθηκε στη συνολική πρόταση διευθέτησης του ιδιωτικού χρέους ήταν παντελώς αντιφατική. Στην πρώτη περίπτωση, σχετικά με το νομοθέτημα για τα επιχειρηματικά δάνεια, κατηγορηθήκαμε ότι εξυπηρετούμε τα τραπεζικά συμφέροντα. Και στη δεύτερη περίπτωση, στην πρόταση για τα στεγαστικά, που αποτελεί συνέχεια της πρώτης, ενώ ήδη τουλάχιστον δύο από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες είχαν εκφραστεί θετικά, δεχθήκαμε την κριτική ότι υπονομεύεται η βιωσιμότητα των τραπεζών! Διερωτώμαι πώς οι απόψεις αυτές συνυπάρχουν ως λογικές παραδοχές σε ένα νοήμονα διάλογο.

– Ναι, αλλά ειδικά για το σκέλος των στεγαστικών, αναγνωρίσατε ότι ήταν μάλλον προσωπικές σας σκέψεις.

– Από πότε ένας υπουργός ο οποίος μετακινείται, έχοντας ήδη επεξεργασθεί ένα συγκεκριμένο σχέδιο, δεν δύναται -για να μην πω έχει υποχρέωση- να εκφράσει τις απόψεις του; Οι απορίες μου για τις αντιδράσεις ενισχύονται από το γεγονός ότι το υπόδειγμα λύσης στο οποίο αναφέρθηκα εφαρμόσθηκε, ή αν θέλετε εφαρμόζεται ακόμα, σε χώρες με εξαιρετικά φιλελεύθερη οικονομία όπως οι ΗΠΑ και η Ιρλανδία ή και σε χώρες με οικονομικό μοντέλο εγγύτερα στο δικό μας όπως η Ισπανία. Μάλιστα, περιλαμβάνονται ήδη στο παράρτημα Α του Κώδικα Δεοντολογίας της Τράπεζας της Ελλάδος.

– Προφανώς άλλο ο κώδικας και άλλο μία νομοθετική ρύθμιση. Ωστόσο, στο θέμα φαίνεται ότι υπήρξε και παρέμβαση της τρόικας προς αποφυγή οριζόντιου «κουρέματος».

– Η τρόικα δεν αναφέρεται στη λύση που είχαμε επεξεργασθεί, η οποία δεν είναι οριζόντια. Πρόκειται για ρύθμιση με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά επί τη βάσει ενός αντικειμενικού στοιχείου: Την αύξηση ή τη μείωση της εμπορικής αξίας του ακινήτου σε μακροχρόνιο ορίζοντα (10-15 ετών). Εξυπακούεται ότι θα συνυπολογισθούν επιμέρους παράγοντες που επηρεάζουν την αξία του (π.χ. συντελεστής παλαιότητας), ώστε να διασφαλισθεί και σε αυτή την περίπτωση ότι δεν πρόκειται να διευκολυνθεί ο στρατηγικός κακοπληρωτής και ότι θα ανταμειφθεί ο συνεπής δανειολήπτης. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι δεν παρουσίασα ένα νομοσχέδιο, στο οποίο θα συμπεριλαμβάνονται όλες οι επιμέρους διασφαλίσεις και προβλέψεις, αλλά τη βασική ιδέα και μόνο της πρότασης. Οσον αφορά την τρόικα, σε ό,τι τουλάχιστον αφορά τις προσωπικές μου επαφές μαζί της, δεν είχε απασχολήσει τις συζητήσεις μας το ζήτημα των «κόκκινων» στεγαστικών δανείων, αλλά μόνο το ζήτημα των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων. Αλλωστε, το ιδιωτικό χρέος και η διευθέτησή του δεν υπήρχε ως μνημονιακή υποχρέωση. Εμείς το θέσαμε, το καλοκαίρι μόλις που πέρασε. Αποτελεί μέγιστο επίτευγμα ότι μέσα σε χρόνο-ρεκόρ –όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα– φτάσαμε από την αρχική σύλληψη στην ψήφιση νομοθετήματος για τα επιχειρηματικά δάνεια, και έχουμε και κατευθυντήριες γραμμές και για το θέμα των στεγαστικών.

– Ο φόβος του ηθικού κινδύνου δεν υπάρχει; Δηλαδή, οι συνεπείς δανειολήπτες δεν θα αισθανθούν αδικημένοι;

– Τόσο στη λύση για τα επιχειρηματικά δάνεια όσο και στην πρόταση για τα στεγαστικά, υπήρξε η αναγκαία πρόβλεψη για την αντιμετώπιση του αποκαλούμενου «ηθικού κινδύνου» και για την επιβράβευση των συνεπών δανειοληπτών. Στην πρώτη περίπτωση, στα επιχειρηματικά δάνεια, αυτό επιτυγχάνεται μέσω της πρότασης της Ελλάδας για επιδότηση των υφιστάμενων ενήμερων δανείων, από τα διαρθρωτικά ταμεία, ύστερα από την αλλαγή του Κανονισμού 1303, την οποία διεκδικούμε και για την οποία έχουμε καταφέρει ήδη να αποσπάσουμε τη σύμφωνη γνώμη αξιωματούχων άλλων κρατών και της Ε.Ε. Στη δεύτερη περίπτωση, στα στεγαστικά δάνεια, η επιβράβευση του συνεπούς δανειολήπτη προβλέπεται να επιτευχθεί μέσω της μείωσης του spread, με τελικό αποτέλεσμα τη μείωση του επιτοκίου. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η ύπαρξη μεγάλου αριθμού μη ενήμερων δανείων επιβαρύνει τα ενήμερα δάνεια, αφού αυτά σηκώνουν όλο το κόστος.

– Για το ζήτημα των πλειστηριασμών, που επανέρχεται στη δημόσια ατζέντα, ποιος θα πρέπει, κατά την άποψή σας, να είναι ο τρόπος χειρισμού;

– Είναι σημαντικό να υφίσταται προστασία της πρώτης κατοικίας. Ο συγκεκριμένος στόχος είναι δυνατόν να επιτευχθεί μέσω ενός πλέγματος ρυθμίσεων στο νομοθέτημα για τα στεγαστικά δάνεια, αλλά και με την αξιοποίηση του υπό κατάρτιση Πτωχευτικού Κώδικα για τα φυσικά πρόσωπα. Βεβαίως μπορούν να υπάρξουν και άλλες λύσεις. Πάντως, η οικονομία, μέσω της ρύθμισης των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων, της ρύθμισης για τα στεγαστικά, των στοχευμένων μειώσεων επιτοκίων και της επιλεγμένης μείωσης φορολογικών συντελεστών, μπορεί να κάνει ένα άλμα, αυτό που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν «jump-start». Νομίζω ότι αυτό είναι απαραίτητο.

– Νιώθετε τυχερός που βρίσκεστε σε ένα υπουργείο χωρίς «μνημονιακή» ατζέντα;

– Δεν διαχωρίζω την πολιτική της κυβέρνησης σε μνημονιακά μέτρα και μη. Η όλη πολιτική είναι επιλογή της υπεύθυνης κυβέρνησης και η κυβέρνηση είναι υπόλογη απέναντι στον λαό. Οσον αφορά το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η χρηστή διαχείριση των αμυντικών κονδυλίων συμβάλει στην ανάκαμψη των δημοσιονομικών μεγεθών. Παράλληλα, δεν πρέπει ούτε ένα ευρώ να πάει χαμένο από το υστέρημα του ελληνικού λαού, ειδικά σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, προκειμένου να έχουμε φερέγγυες στην αποτρεπτική αποστολή τους ένοπλες δυνάμεις. Θα πρέπει επίσης να αξιοποιήσουμε στο μέγιστο βαθμό κοινοτικά κονδύλια σε συγκεκριμένους τομείς (π.χ. εξοικονόμηση ενέργειας) και να αυξήσουμε την απορροφητικότητά τους.

– Οι ενστάσεις των ενστόλων, όμως, για τις αποδοχές και τα αναδρομικά τους παραμένουν...

– Σχετικά με τις αποδοχές των ενστόλων, γνωρίζετε ότι ήμουν και είμαι σύμμαχός τους στο συγκεκριμένο δίκαιο αίτημα. Η αρχή έγινε ήδη και η προσπάθεια αποκατάστασης των αδικιών θα ολοκληρωθεί μόλις το επιτρέψουν οι δημοσιονομικές συνθήκες, καθώς αποτελεί δέσμευση της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά.

Η Κεντροδεξιά σημείο αναφοράς της Ν.Δ.

– Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελική ευθεία της διαπραγμάτευσης με την τρόικα για την αξιολόγηση και την επόμενη ημέρα του μνημονίου. Η ώρα της κρίσης, όπως όλα δείχνουν, θα είναι οι τρεις ψηφοφορίες για την εκλογή Προέδρου. Θεωρείτε εφικτή την εξασφάλιση των 180 βουλευτών που απαιτούνται;

– Μάντης δεν μπορώ να γίνω. Αλλά είμαι σαφώς πιο αισιόδοξος σε σύγκριση με το πρόσφατο παρελθόν, ότι θα εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Ενώπιον «της ώρας της κρίσης», όπως τη χαρακτηρίζετε, ευελπιστώ ότι οι συνάδελφοι θα αναλογισθούν τις συνέπειες που μπορούν να προκύψουν εις βάρος των συμφερόντων της χώρας από μία εκλογική περιπέτεια.

– Αυτό προϋποθέτει και μιας μορφής συνεννόηση. Και επειδή, εκ των πραγμάτων, μπορεί να τεθεί, ερωτώ: αυτή η συνεννόηση θα μπορούσε να έχει και τη μορφή ενός «μεγάλου συνασπισμού» μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ;

– Για να υπάρξει συνεννόηση στο επίπεδο σχηματισμού κυβέρνησης θα πρέπει να το επιθυμούν και οι δύο πλευρές. Στην παρούσα συγκυρία τουλάχιστον δεν διακρίνω παρόμοια διάθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως, διακρίνω προσπάθεια πόλωσης και αξιοποίησης μιας υποτιθέμενης «κινηματικής» λογικής, όπως στον χώρο της εκπαίδευσης, με τις καταλήψεις σχολείων και ΑΕΙ.

Αλλά ξέρετε κάτι κ. Τερζή, εθνική συνεννόηση δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην συγκυβέρνηση. Σημαίνει κυρίως συνεννόηση για την υπερκομματική αντιμετώπιση των μεγάλων ζητημάτων στην Εθνική Αμυνα, στην Εξωτερική Πολιτική, στην Παιδεία κ.α. Ιδού «πεδίον δόξης λαμπρόν» συνεπώς για όποιον επιθυμεί την προσφορά στον τόπο.

– Ως προς το κόμμα, η συζήτηση για το στίγμα που θα πρέπει να έχει συνεχίζεται. Κάποιοι θέλουν να το τραβήξουν δεξιά, άλλοι προς το κέντρο. Εσείς τι θέση έχετε σε αυτή τη διελκυστίνδα;

– Δεν υπάρχει διελκυστίνδα στο κόμμα μας. Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα κόμμα που όπως έχει αποφασίσει το Συνέδριό του ασπάζεται τον κοινωνικό φιλελευθερισμό και τάσσεται υπέρ του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας.

Συνεπώς, θεωρώ ότι πρέπει να εξακολουθήσει να έχει σαφή ιδεολογική αναφορά  στον χώρο της ευρύτερης Κεντροδεξιάς και του Κέντρου.

Πηγή 
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Αλίμονο στη χώρα που η κυβέρνησή της παρα­βιάζει το Σύ­νταγ­­μα εις βάρος ακόμη και των δικαστών! Καμιά κοι­νω­νική ομάδα δεν πρόκει­ται να γλιτώσει από τον αυταρχισμό της!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Βαρύτατες είναι οι κατηγορίες που απευθύνουν προς την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου οι Eνώσεις Δικα­στών και Εισαγγε­λέων, Διοικητικών Δικαστών, Εισαγγελέων Ελλάδος, Δικαστικών Λειτουργών Ελεγκτικού Συνεδρίου και Μελών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με κοινή τους ανακοίνωση. Την κατηγορούν ότι «παραβιάζει απροσχημάτιστα το Σύνταγμα»! Καταγγέλλουν επίσης «κλιμάκωση κατ' επανάληψη συνταγματικής εκτροπής της κυβέρνησης σε θέματα εφαρμογής δικαστικών αποφάσεων και σεβασμού των θεσμών, με ευρύτατες συνέπειες στην ίδια την αξιοπιστία του πολιτεύματος ως κράτους δικαίου»!

Η κυβέρνηση άρπαξε το 50% των αναδρομικών αποδοχών των δικαστικών λειτουργών, επειδή το Συμ­βού­λιο της Επικρατείας δικαίωσε προσφυγή των ενστόλων. Παρά τη δικαστική απόφαση, η κυβέρνηση αποφάσισε να «φάει» τα μισά χρήματα των αναδρομικών και των στρατιωτικών και των αστυνομικών!

Οι δικαστές κάλεσαν τους βουλευτές να καταψηφίσουν την τροπολογία κλοπής των χρημάτων τους «αρνούμενοι να ενδώσουν σε επικίνδυνες για τους θεσμούς της δημοκρατίας επιλογές της εκτελεστικής εξουσίας», όπως αναφέρουν στην κοινή ανακοίνωση των ενώσεών τους. Δικαιολογη­μένη απολύτως η οργή τους.

Δεν μασούν τα λόγια τους. Καταγγέλλουν ανοιχτά ότι «η κυβέρνηση επιβάλλει δημοσιονομικά μέτρα στους δικαστές επειδή με δικαστικές αποφάσεις δικαιώθηκαν άλλες κατηγορίες εργαζομένων, προειδοποιώντας σαφώς τους δικαστές να μην εκδίδουν δικαστικές αποφάσεις που παρεκκλίνουν από την πολιτική της». Η κυβέρνηση δηλαδή εκδικείται τους δικαστές και προσπαθεί να τους τρομοκρατήσει για να μην τολμήσουν να ξαναβγάλουν αποφάσεις που να δικαιώνουν εργαζομένους! Είδατε ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος -ο συνταγματολόγος!- πόσο μεθοδικά προσπαθούν να επιβάλουν τη συμμόρφωση όλων προς την πολιτική της κυβέρνησης; Ακούραστοι είναι!

Πολιτικό σεισμό έπρεπε να είχε προκαλέσει η ανακοίνωση των δικαστικών ενώσεων. Λόγω του λειτουργήματός τους οι δικαστές ουδέποτε εκφράζονται με σχήματα υπερβολής. Είναι πάντα ακριβολόγοι. Οταν λοιπόν οι δικαστές κατηγορούν την κυβέρνηση για «απροσχημάτιστη παραβίαση του Συντάγματος», για «κατ' επανάληψη συνταγματική εκτροπή», για «επικίνδυνες για τους θεσμούς της δημοκρατίας επιλογές», γνωρίζουν άριστα το περιεχόμενο των κατηγοριών που απευθύνουν προς τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του.

Ακούγοντας τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης να επισημαίνουν ότι η στάση της κυβέρνησης θίγει την «αξιοπιστία του πολιτεύματος ως κράτους δικαίου», οι Ελληνες πολίτες θα έπρεπε να έχουν όχι απλώς θορυβηθεί, αλλά να έχουν αναστατωθεί. Οφειλαν να έχουν εξεγερθεί από πολιτική σκοπιά. Αντιθέτως, το θέμα απασχόλησε τις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις μία και μοναδική ημέρα και έπειτα έσβησε. Χάθηκε. Εξαφανίστηκε.

Ο μιθριδατισμός του ελληνικού λαού προκάλεσε φρίκη. Ο εθισμός στο δηλητήριο της «κατ' επανάληψη συνταγματικής εκτροπής» δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για το μέλλον της πατρίδας μας. Σχεδόν κανένας διανοούμενος δεν βρέθηκε να υψώσει φωνή διαμαρτυρίας και να πει το απλούστατο: Αλίμονο στη χώρα που η κυβέρνησή της τολμά να παραβιάζει απροσχημάτιστα το Σύνταγμα εις βάρος ακόμη και των δικαστών! Καμιά κοινωνική ομάδα δεν πρόκειται να γλιτώσει από τον αυταρχισμό της! Τελεία και παύλα.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

H απάντηση του Ελληνικού Λαού

Η αλαζονεία είναι γνώρισμα της συμπεριφοράς των ανθρώπων, που πηγάζει από την υπερτίμηση του εαυτού των. Απομονώνει τα άτομα από τους συνανθρώπους τους. Οι αλαζόνες θεωρούν τους άλλους κατώτερους, τους χρησιμοποιούνε πολλές φορές ως αντικείμενα και τους ταπεινώνει. Οι αλαζόνες δεν έχουν ανοιχτό φιλοσοφικό πνεύμα, τυφλώνονται από το φώς του ηλίου, φοβούνται τις ίδιες τις σκιές τους, και ξαναμπαίνουν εις την σιγουριά του σπηλαίου. Ο φιλοσοφημένος όμως άνθρωπος θέτει συνεχώς ερωτήματα για το «τι», «πως» και «γιατί», είναι ο μόνος που μπορεί να δει  την αλήθεια και παρόλο που γνωρίζει ότι θα χλευαστεί εις την προσπάθεια του να την μεταφέρει και εις τους υπολοίπους μέσα εις το σπήλαιο, ο Πλάτων υποστηρίζει πως είναι χρέος του να τους μεταδώσει την γνώση αυτή.

Η γνώση και η αλήθεια είναι οι αρετές, τα όπλα και η δύναμη των Ελλήνων οι οποίοι δεν τυφλώνονται από το φώς του ήλιου. Είναι αυτοί οι οποίοι μεταλαμπάδευσαν αυτά εις την Οικουμένη. Όμως η τωρινή οικονομική κρίση και η στοχευόμενη 6-ετής κατακρεούργηση και εξαθλίωση  του Ελληνικού Λαού έχει ως αναπόφευκτη συνέπεια την πτώση των μασκών, όπου όλα βγαίνουν εις το φώς.

Μόλις προ ενός έτους ο  νυν  Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Juncker παραδέχθηκε δημοσίως ότι αυτός και οι συνάδελφοι του με τις Κυβερνήσεις τους γνώριζαν  επί πολλά χρόνια για το κερδοσκοπικό παιχνίδι που παίζονταν εις βάρος της Ελλάδος, και το όφελος που είχαν από αυτό οι δικές τους Οικονομίες. Ότι σκόπιμα δεν έλαβαν μέτρα για να το σταματήσουνε. Δεν μας εκπλήσσει η κυνική και ανερυθρίαστη αυτή συμπεριφορά ενός εξέχοντος Οργάνου της Ε.Ε.  Όπως δεν μας εκπλήσσει η πρόσφατη (12.Νοε.2014) δημοσίευση αποσπασμάτων από το Βιβλίο «Stress Test: Reflections on Financial Crises» του πρώην Υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ  Τίμοθι Γκάιτνερ, το οποίο κυκλοφόρησε την 14.Μαϊου 2014.  Εις το οποίο αναφέρονται πρωτοφανείς λεπτομέρειες από την Συνάντηση Κορυφής των Ηγετών G7 τον Φεβρουάριο του 2010 εις το Καναδά,   για την κρίση που «προκάλεσε» η Ελλάδα:

«Ξέρετε, οι Ευρωπαίοι βασικά ήρθαν σε εκείνη τη συνάντηση λέγοντας: "Θα δώσουμε εις τους Έλληνες ένα μάθημα. Είναι πραγματικά φριχτοί. Μας είπαν ψέματα. Είναι απαίσιοι και άσωτοι και εκμεταλλεύθηκαν βασικά τα πάντα και θα τους συντρίψουμε". Αυτή ήταν η στάση όλων».

Η ανήκουστη, αλαζονική και υβριστική συμπεριφορά των Ισχυρών (!) δεν μας εκπλήσσει, αλλά ούτε και μας αγγίζει. Εμείς οι Έλληνες, αλλά και η πλειονότητα των λαών του πλανήτη, έχουμε συνηθίσει να ανεχόμαστε τις βάρβαρες συμπεριφορές όλων εκείνων, οι οποίοι επί εκατονταετηρίδες  καταληστεύουν την ανθρωπότητα, και ευθύνονται για τα ανείπωτα δεινά που έχουν προκαλέσει με την Αποικιοκρατία, με τις επεμβάσεις, τους εκβιασμούς,  τους απειράριθμους πολέμους εναντίον άλλων λαών, και τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους και τις ανυπολόγιστες απώλειες και ζημίες εις βάρος της ανθρωπότητας.

Ούτε μας φοβίζουν οι απειλές τους,  ότι θα μας «συντρίψουν»! Αυτοί οι οποίοι με την σιωπή και την ανοχή συγκεκριμένων Οργάνων της Ε.Ε. κερδοσκοπούσαν εις βάρος του Ελληνικού Λαού. Αυτοί οι οποίοι ανέδειξαν την «μίζα έναντι της μίζας» για να θησαυρίζουν πολλαπλάσια εις βάρος του Λαού μας. Αυτοί οι οποίοι επί δεκαετίες διέφθειραν με τις «μίζες έναντι της μίζας»  το πολιτικό σύστημα της χώρας μας και μετέτρεψαν την πολιτική Ελίτ της Πατρίδας μας σε δικά τους και πειθήνια όργανα και τους κατέστησαν όμοιους τους, πιστά αντίγραφά τους. Αυτοί οι οποίοι χρησιμοποίησαν τα όργανά τους για να χρεοκοπήσουν την Πατρίδα μας και να προκαλέσουν ανείπωτα δεινά εις τον Λαό μας.

Εμείς οι Έλληνες δεν  φοβούμαστε τις απειλές των εχθρών της Πατρίδας μας, Ούτε τις απειλές και τους εκβιασμούς εκείνων, οι οποίοι κατέστησαν όργανα  των εχθρών μας, και οι οποίοι δεν ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.  

Γεώργιος  Εμ. Δημητράκης
Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου