Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Νοε 2011

Κυβερνήσεις τεχνοκρατών κυβερνούν τις δύο χώρες για λογαριασμό των αγορών



Του Michael Roberts
Global Research
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Τόσο η Ελλάδα όσο και η Ιταλία θα κυβερνώνται από εδώ και στο εξής από κυβερνήσεις που αποκαλούνται "τεχνοκρατικές". Αν και οι πρωθυπουργοί Γιώργος Παπανδρέου και Silvio Berlusconi εκλέχθηκαν με καθαρή πλειοψηφία στις βουλευτικές εκλογές και ποτέ δεν καταψηφίστηκαν σε διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης στο κοινοβούλιο, έχουν υποχρεωθεί σε παραίτηση, για να αντικατασταθούν από μη εκλεγμένους πρώην τραπεζίτες και πρώην στελέχη εταιρειών hedge funds και επενδυτικών τραπεζών. Από τώρα και στο εξής, οι χρηματοοικονομικές αγορές θα κυβερνούν άμεσα τις ζωές των Ελλήνων και Ιταλών πολιτών.

"Η δημοκρατία θα πρέπει να τεθεί πάνω από τις αγορές", δήλωσε ο Παπανδρέου, ενώ ο Βerlusconi δήλωσε ότι ο διορισμός μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών θα αποτελούσε "αντιδημοκρατικό πραξικόπημα" που θα καταργούσε το εκλογικό αποτέλεσμα του 2008. Και όμως, τίποτε και κανείς δεν απέτρεψε όσα συνέβησαν στη συνέχεια. Στην Ελλάδα, ο Λουκάς Παπαδήμος ορκίζεται πρωθυπουργός. Ήταν επικεφαλής της Τράπεζας της Ελλάδος, όταν η Ελλάδα προσχώρησε στο ευρώ και μπορεί να υπερηφανεύεται για τον ηγετικό ρόλο του στην επίτευξη αυτού του στόχου. Τώρα έχει αναλάβει την ηγεσία προκειμένου να κρατηθεί η Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ, μια απόφαση που τώρα ο πρόεδρος Nicolas Sarkozy χαρακτηρίζει ως "λάθος". Ο Παπαδήμος ήταν σε ηγετική θέση όταν κάποιοι Έλληνες αξιωματούχοι έδωσαν ψευδή στοιχεία για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας στις ευρωπαϊκές αρχές και διατελούσε πρόεδρος όταν η ελληνική κυβέρνηση για πολλοστή φορά απέτυχε να πατάξει τη φοροδιαφυγή πλούσιων Ελλήνων (όπως και ο ίδιος). Αλλά είναι αυτή τη στιγμή ο άνθρωπος των χρηματοπιστωτικών αγορών. Η Ελλάδα, επομένως, θα κυβερνάται από το άτομο που φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για το σημερινό χάλι αυτών των αγορών. Η εικόνα είναι τόσο σουρρεαλιστική όσο αυτή της ανάληψης των καθηκόντων του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Alan Greenspan, αφού η Wall Street θα απαιτούσε την παραίτηση του Προέδρου Obama με το σκεπτικό ότι δεν έκανε αρκετές περικοπές στις δαπάνες ώστε να ισοσκελιστεί ο προϋπολογισμός!

ΣΚΗΝΗ 1η: Είσοδος Goldman Sachs

Στην Ιταλία, οι Mario Monti και Giuliano Amato πρόκειται να αναλάβουν την ηγεσία της χώρας. O Monti είναι γνωστός οικονομολόγος, ο οποίος εργάστηκε για κάποιο διάστημα στην Goldman Sachs και στη συνέχεια έγινε επίτροπος ανταγωνισμού στην ΕΕ για αρκετά χρόνια, όπου υποστήριζε ακούραστα την "απελευθέρωση και απορρύθμιση" των αγορών. Είναι στενός φίλος του νέου επικεφαλής της ΕΚΤ, Draghi "Super Mario", ενός άλλου Ιταλού τραπεζίτη. Στη δεκαετία του 1990, αρκετές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ιταλία και η Ελλάδα, συμμετείχαν συνειδητά σε συναλλαγές CDS, προκειμένου να αφαιρεθεί μέρος του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων από τους επίσημους λογαριασμούς, με την ανοχή και συνέργεια της Goldman Sachs, ιδίαίτερα. Ο Draghi ήταν γενικός διευθυντής του ιταλικού υπουργείου Οικονομικών και στη συνέχεια εργάστηκε στην Goldman Sachs (2002-2005). Οι Draghi και Παπαδήμος έκαναν τα διδακτορικά τους στα οικονομικά στο ινστιτούτο MIT της Μασαχουσέτης το 1978. Όσο για τον Amato, είναι πρώην "κεντροαριστερός" πρωθυπουργός, ο οποίος είχε συνεργαστεί στενά με τον διεφθαρμένο σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό Bettino Craxi στη δεκαετία του 1990. Ήταν επικεφαλής της ιταλικής επιτροπής "καταπολέμησης των μονοπωλίων" η οποία προσπάθησε να απορρυθμίσει την οικονομία, ιδίως στον τομέα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών.

Τι να πρωτοπει κανείς για τον Silvio Berlusconi; Είναι κάτι σαν τον Rupert Murdoch της Ιταλίας, μόνο που είναι κατά τι χειρότερος. Είναι ο μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης της Ιταλίας που κυριάρχησε στην ιταλική πολιτική σκηνή για 15 συναπτά έτη, μέσω μιας σειράς από απάτες, δωροδοκίες και άλλα φαινόμενα διαφθοράς (θα είναι αντιμέτωπος με πάνω σε 15 κατηγορίες στα δικαστήρια όταν ο ίδιος παραιτηθεί), για να μην αναφέρουμε την έφεσή του στα ξεφαντώματα και τις νέες γυναίκες. Το γεγονός ότι αρνιόταν ότι υπάρχει κρίση στην Ευρωζώνη προκάλεσε αίσθηση. Μόλις την περασμένη εβδομάδα δήλωσε στους δημοσιογράφους: "Η ζωή στην Ιταλία είναι ζωή σε μια πλούσια χώρα. Η κατανάλωση αγαθών δεν έχει μειωθεί, είναι δύσκολο να βρεις θέσεις στο αεροπλάνο, τα εστιατόρια μας είναι γεμάτα από κόσμο". Μιλώντας νωρίτερα στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, δήλωσε τα εξής: "Η Ιταλία είναι αυτή τη στιγμή η ιδανική χώρα για να επενδύσει κανείς. (…) Σήμερα έχουμε λιγότερους κομμουνιστές και όσοι μας βρίσκονται ακόμα αρνούνται ότι υπήρξαν κομμουνιστές στο παρελθόν. Ένας άλλος λόγος για να επενδύσει κανείς στην Ιταλία είναι το ότι έχουμε όμορφες γραμματείς. Υπέροχα κορίτσια!" Στο σεισμό που έπληξε την κεντρική Ιταλία το 2009, είπε τους άστεγους επιζώντες ότι θα πρέπει να δουν την κατάστασή τους "σαν ένα Σαββατοκύριακο σε κάμπινγκ". Και πολλά άλλα παρόμοια.

Αλλά τουλάχιστον ο Berlusconi είχε εκλεγεί με νόμιμες διαδικασίες. Τώρα θα αντικατασταθεί όχι από ένα νεοεκλεγέντα ηγέτη, αλλά από τις τράπεζες και τους επενδυτές τραπεζίτες, που θα παίρνουν εντολές από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, δηλαδή την εφιαλτική τρόικα. Επικεφαλής του ΔΝΤ είναι σήμερα η πρώην Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Christine Lagarde. Η Lagarde ήταν κάποτε διευθύνων σύμβουλος σε μεγάλο δικηγορικό γραφείο με διεθνείς διασυνδέσεις, που ενημέρωνε τους πελάτες του σχετικά με τα συστήματα "δημιουργικής λογιστικής" για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους. Το δεξί της χέρι στην εταιρεία αυτή ήταν ο David Lipton, ο οποίος εργαζόταν τότε στην Moore Capital, μια πολυεθνική εταιρεία διαχείρισης hedge funds. Kρατηθείτε τώρα: Ο οργανισμός της ΕΕ που θα επιβλέπει την δέσμη μέτρων διάσωσης της Ελλάδας και μπορεί να αγοράσει μέρος του ιταλικού χρέους είναι το το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ), επικεφαλής του οποίου είναι ο κ. Klaus Regling, ο οποίος εργαζόταν στην Moore Capital! Το 2009 έλεγε σε διαλέξεις του: "Η νομισματική ένωση θα λειτουργήσει καλύτερα στα επόμενα δέκα χρόνια σε σύγκριση με τα τελευταία δέκα χρόνια, λαμβάνοντας υπόψη το συνολικό σχεδιασμό που έχει γίνει". Οι αμοιβές από την έκδοση ομολόγων του ΕΤΧΣ θα πλησιάζουν το 1% ενός πιθανού πακέτου 100 δισ. δολαρίων προς τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες και άλλες, όπως η Goldman Sachs. Έτσι θα βγάλουν μπόλικο χρήμα από τη χρηματοδότηση της "διάσωσης".

ΣΚΗΝΗ 2η: Είσοδος των δανειστών

Οι τραπεζίτες έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση στις δύο αυτές χώρες, διότι οι εκλεγμένοι ηγέτες του ελληνικού και ιταλικού λαού δεν ανταποκρίθηκαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στις απαιτήσεις των επενδυτών όσον αφορά τα ομόλογα του δημοσίου που είχαν στα χέρια τους. Οι τράπεζες της Ευρώπης, οι ασφαλιστικές εταιρείες και οι εταιρείες διαχείρισης hedge funds έπαψαν να αγοράζουν μέρος από το δημόσιο χρέος της Ελλάδας και την Ιταλίας. Και δεν σημαίνει αυτό απαραίτητα ότι οι εκλεγμένοι ηγέτες δεν κατέβαλαν προσπάθειες να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του χρηματοπιστωτικού τομέα. Οι σοσιαλιστές κυβερνώντες στην Ελλάδα έδειξαν ετοιμότητα στην αντιμετώπιση ταραχών, απεργιών και την όποια αντιπολίτευση ασκήθηκε στο κόμμα τους για να εξασφαλίσουν την προσφορά του χρηματιστικού κεφαλαίου. Η κεντροαριστερή αντιπολίτευση της Ιταλίας επέτρεψε πρόσφατα την ψήφιση άλλης μιας δέσμης δρακόντειων μέτρων στον προϋπολογισμό, για να εισπράξει ένα καταφατικό νεύμα από τους δανειστές της. Όμως, όπως αποδείχθηκε, οι προσπάθειες των Ελλήνων και Ιταλών κυβερνώντων δεν ήταν αρκετές για να κατευνάσουν τις ανησυχίες των πιστωτών τους. Μέχρι που οι τραπεζίτες επέλεξαν να βάλουν τους δικούς τους ανθρώπους άμεσα στο τιμόνι των δύο χωρών.

Και ποιο είναι το σχέδιο; Οι τραπεζίτες θα επιμείνουν στην ψήφιση και νέων περικοπών των δημοσίων δαπανών, στην αύξηση των φόρων, τη μαζική ιδιωτικοποίηση των κρατικών περιουσιακών στοιχείων και σε άλλα μέτρα, προκειμένου να εξασφαλιστεί η πλήρης αποπληρωμή όλων των ομολόγων που κατέχει ο ευρωπαϊκός χρηματοπιστωτικός τομέας αποπληρωθεί και να αποφευχθεί η χρεοκοπία. Στους Έλληνες δόθηκε η επιλογή να διαγράψουν εν μέρει, το 50% των χρεών που κατέχονται από τον ιδιωτικό τομέα, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε ο μέσος Έλληνας να εξακολουθεί να υφίσταται μια κατά 30% μείωση του βιοτικού του επιπέδου κατά την επόμενη δεκαετία. Αλλά ούτε αυτές οι θυσίες δεν θα απαλλάξουν την Ελλάδα από το βάρος του χρέους της. Το δημόσιο χρέος θα εξακολουθεί να παραμένει στο 120% του ΑΕΠ μέχρι το τέλος της δεκαετίας, στην καλύτερη περίπτωση (στην πραγματικότητα το 140% φαντάζει πιθανότερο), ενώ το βάρος της αποπληρωμής θα πέσει εξ ολοκλήρου στους ώμους μια ολόκληρης γενιάς Ελλήνων. Οι Ιταλοί αντιμετωπίζουν την ίδια μεταχείριση. Ένας 58χρονος Ιταλός πολίτης από το Μπάρι, ο κ. Pietro Pappagallo, μου είπε:

"Φοβάμαι ότι οι οικονομίες μου θα καταλήξουν μέσα σ' ένα καλάθι αχρήστων. Κοπίασα τόσα χρόνια για να βάλω κάτι στην άκρη και τώρα βλέπω ότι δεν θα μου μείνει τίποτε από αυτά τα χρήματα. Μου έχουν ήδη κάνει τέσσερις αλλαγές στη σύνταξή μου. Νόμιζα ότι είχα προγραμματίσει τη ζωή μου και τώρα λένε ότι πρέπει να δουλέψω περισσότερο. Είμαι πατέρας και ανησυχώ για τα παιδιά μου, που μάλλον δεν θα πάρουν ποτέ τους σύνταξη".

Το χρηματιστικό κεφάλαιο απαιτεί στο ακέραιο την επιστροφή των χρημάτων που επένδυσε (με το ελάχιστο ποσοστό αθέτησης στις επενδύσεις του). Αλλά οι ηγέτες της Ευρωζώνης απαιτούν επίσης οι χώρες που αυτοί θεωρούν "σπάταλες", όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, να αποπληρώσουν τα χρέη τους, επιδεικνύοντας "δημοσιονομική σύνεση", να φροντίσουν να ισοσκελίσουν τους προϋπολογισμούς τους και να μειώσουν το χρέος τους, έτσι ώστε να μπορεί να υπάρξει μείωση του φορολογικού βάρους των κερδών του καπιταλιστικού τομέα.

Παράλληλα, κατά ένα σχιζοφρενικό τρόπο, δηλώνουν ότι επιδιώκουν την επιβίωση της Ευρωζώνης ως κεντρικού πυρήνα της οντότητας της Ευρώπης, και όπως αυτή θα εκπροσωπείται στα διεθνή δρώμενα. Αλλά η διάλυση του ευρώ θα κατέστρεφε όλες τις πιθανότητες για κάτι τέτοιο. Και όμως, μετά τα τραυματικά γεγονότα των τελευταίων μηνών, οι ηγέτες της Ευρωζώνης δείχνουν τώρα διατεθειμένοι να ανεχθούν την απομάκρυνση της Ελλάδας από το ευρώ, εκτός εάν η τελευταία πετύχει τους φορολογικούς της στόχους και μειώσει δραστικά το επίπεδο διαβίωσης του ελληνικού λαού. Από την άλλη πλευρά, εάν η Ιταλία καταρρεύσει, τότε το ευρώ θα διαλυθεί ούτως ή άλλως. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι τραπεζίτες έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση των δύο χωρών.

Στην πραγματικότητα, παρ' όλες τις προσπάθειες των σοσιαλιστών κυβερνώντων να υιοθετήσουν "νεοφιλελεύθερες" πολιτικές δημοσιονομικής λιτότητας (αποκρατικοποιήσεις, μείωση των συνταξιοδοτικών παροχών και καταστροφή της εργατικής νομοθεσίας που προστατεύει τους εργαζόμενους), η Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση να ανταποκριθεί στους στόχους που της έθεσε η τρόικα. Αναμένεται ότι η χώρα θα χρεοκοπήσει μέσα στο 2012. Η Ιταλία, αντίθετα, είναι διαφορετική περίπτωση. Παρά το γεγονός ότι ο δείκτης του δημόσιου χρέους της είναι υψηλός για τα ευρωπαϊκά επίπεδα, τα μεγαλύτερο μέρος του χρέους αυτού οφείλεται σε ιταλικές τράπεζες και όχι σε ξένες. Πρώτον, η ιταλική κυβέρνηση έχει ήδη αρχίσει μια διαδικασία "εξισορρόπησης" του ισολογισμού της (αν εξαιρέσει κανείς τις πληρωμές των τόκων του δανείου) και δεύτερον, η ιταλική καπιταλιστική βιομηχανία έχει ακόμη τη δυνατότητα να εξάγει σε άλλες χώρες. Επομένως, η Ιταλία μπορεί να αποφύγει τη χρεοκοπία - αν και αυτό θα επιτευχθεί μόνο με τη μείωση του βιοτικού επιπέδου του ιταλικού λαού, των ποσοστών απασχόλησης και των παροχών των δημοσίων υπηρεσιών.

ΣΚΗΝΗ 3η: Χρεοκοπία

Υπάρχει μια εναλλακτική λύση σε όλη αυτή τη μιζέρια; Θα τολμούσα να πω πως ναι. Την έχω περιγράψει σε προηγούμενες δημοσιεύσεις μου (βλ. "Αn Alternative Programme for Europe" - "Ένα εναλλακτικό πρόγραμμα για την Ευρώπη", που δημοσιεύθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2011). Πρότεινα τότε οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και στις δύο χώρες να ανακοινώσουν από κοινού την αδυναμία αποπλήρωσης όλων των χρεών τους του δημόσιου τομέα που κατέχονται από τον ιδιωτικό τομέα. Εάν αυτή η κήρυξη χρεοκοπίας γίνει αφορμή να κλείσουν οι τράπεζές τους (πράγμα που θα είναι αναμενόμενο), τότε θα πρέπει να τις αναλάβει το κράτος, προστατεύοντας τις καταθέσεις των πελατών και στη συνέχεια να φροντίσει να λειτουργήσουν ως δημόσιες επιχειρήσεις, οι οποίες θα δανείζουν σε βιομηχανίες και σε ιδιώτες, έτσι ώστε να επιτευχθεί η τόνωση των επενδύσεων και η κατανάλωση. Αντί να γλιστρήσουν οι δύο χώρες σε ένα φαύλο κύκλο χρέους που συνεχώς θα οδηγεί σε νέες κρίσεις (ή παρατεταμένη ύφεση, όπως συμβαίνει ήδη στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης), μπορούν να ανακάμψουν, εάν ο δημόσιος τομέας τους αρχίσει να κάνει επενδύσεις.

Φυσικά, αυτό θα ήταν ό,τι χειρότερο για τους καπιταλιστές ηγέτες της Ευρώπης και το μεγάλο κεφάλαιο που κυριαρχεί στις χώρες τους, αφού θα απειλούσε τις κερδοσκοπικές οικονομίες των οποίων ηγούνται.

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε ήδη. Έχουν βάλει με το "έτσι θέλω" τους τραπεζίτες να κυβερνούν.

Λάβρος κατά της «Τριμερούς Επιτροπής» -αυτό το πέραν του καλού και του κακού των θεσμών- σκοτεινό Διευθυντήριο, μέλος του οποίου είναι και ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, υπήρξε σε ομιλία του στη Βουλή ο κ. Καρατζαφέρης: «Η οικονομία του κόσμου είναι τρεις άνθρωποι, τους οποίους θα βρείτε πίσω από εκείνο το χωνευτήρι των αποφάσεων, την περίφημη Τριμερή, την προστάτιδα της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, Ρότσιλντ, Μόργκαν και Ροκφέλερ», έλεγε τότε ο αρχικωλοτούμπας και συμπλήρωνε: «Παραδίδουμε δηλαδή σήμερα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα στις διαθέσεις της Τριμερούς με ό,τι σημαίνει αυτό». Αυτά στις 29/8/2011 (όπως μας υπενθυμίζει η εφημερίδα «Δημοκρατία»). Τώρα, μόλις δυόμισι μήνες μετά, ο ίδιος άνθρωπος ανερυθρίαστα υποστηρίζει ό,τι καταδίκαζε χθες, παραδίδοντας (ή προδίδοντας) στην Τριμερή και τον εκλεκτό της κ. Παπαδήμο όχι μόνον το «ελληνικό τραπεζικό σύστημα» αλλά την ίδια τη χώρα. Οι σαλτιμπαγκισμοί του κ. Καρατζαφέρη έχουν από καιρό ξεπεράσει τα όρια του πολιτικού τσαρλατανισμού - πόσο χειρότερος μπορεί να γίνει;...

Χερ ΡΑΪΧενμπαχ, ιδού η κυβέρνησή σας, όπως θα έλεγε και το φάντασμα της 9ης Μεραρχίας Εθνικοφρόνων στο φάντασμα του Βαν Φλήτ.

α) Μέλη 48 (εκ των οποίων 38 Πασόκιοι σε ένα μικρό κι ευέλικτο σχήμα) συν τέσσερις Επίγονοι των Δωσιλόγων κι ένα άγημα νεοδημοκρατών για τη λάντζα.

β) Πρωθυπουργός (της Τριμερούς, της Τρόικας και της Αγίας Τριάδας - εξ ου και «Μεσσίας») ο κ. Λουκάς Παπαδήμος.

Εν μέσω δύο Αντιπροέδρων: Ι) Του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου. Ο άνθρωπος που ως Υπουργός Οικονομικών έκανε περισσότερες γκάφες από λάθη (οι επιδόσεις του εξετάζονται απ' τα Ρεκόρ Γκίνες) ενώ στα άλλα υπουργεία που είχε αναλάβει στο παρελθόν έκανε περισσότερα λάθη από γκάφες.

ΙΙ) Θεόδωρος Πάγκαλος (χωρίς σχόλια, μη μαγαρίζουμε τη σελίδα)...

γ) Υπουργοί: Αναστάσιος Γιαννίτσης, Υπουργός Εσωτερικών. Τα ζόμπι ξανάρχονται.

Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, Υπουργός Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, Ζωτικού χώρου για το Δ' ΡΑΪΧ και 200 Ευρώ το μεροκάματο, ώστε να αρχίσει η ανάπτυξη και να ζήσουν καλύτερα όσοι το παίρνουν.

Σωκράτης Ξυνίδης, ογκόλιθος της πολιτικής αναλόγου ειδικού βάρους με την κυρία Μπιρμπίλη, τον κ. Πεταλωτή, τον κ. Ραγκούση, την κυρία Ματσούκα, την κυρία Παναρίτη κι όλα τα άλλα πουλέν που εισήγαγε ως προσωπικές του επιλογές στο «Μεγάλο μας Τσίρκο» ο Γιωργάκης - με πρώτο λαχνό που μας κλήρωσε τον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου.

Μαυρουδής (κατά κόσμον Μάκης) Βορίδης. Υπουργός Υποδομών, πρώην ΕΠΕΝίτης του δικτάτορα Παπαδόπουλου, τσεκουροφόρος ως φοιτητής, με τα χρόνια ωρίμασε και τώρα είναι μόνον -κατά δήλωσίν του- «εθνικιστής». Μη σας πω και κεντρώος εθνικιστής.

Απ' αυτούς που, ως φαίνεται, συμπαθεί η κυρία Ρεπούση κι άλλοι της Κ.Ε. της ΔΗΜΑΡ, όταν ζητούσαν προχθές να δοθεί ψήφος ανοχής αν όχι εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπαδήμου. (Διόλου παράξενο για προσωπικότητες όπως της κυρίας Ρεπούση, η οποία αφού πορεύθηκε χέρι-χέρι με την κυρία Γιαννάκου, αφού πορεύθηκε χέρι-χέρι με την κυρία Διαμαντοπούλου γιατί να μην πορευθεί τώρα και χέρι-χέρι με τους ανθρώπους (με την καλή έννοια) του κ. Καρατζαφέρη;

Αννα -δεν πάτε στο διάολο εσείς και τα βιβλία σας- Διαμαντοπούλου. Υπουργός Παιδείας. Το «παι» με έψιλον. Διότι αν το γράφουν έτσι τα παιδάκια, δεν θα πρέπει να τα διορθώνει ο δάσκαλος ώσπου να πάνε στο Λύκειο για να μην αποκτήσουν κανένα ψυχικό τραύμα! (σημ. σ.: δεν κάνω πλάκα - η πολιτική ορθότης δεν έχει όρια, προκειμένου να αφανιστούν τα ενοχλητικά στοιχεία ενός ολόκληρου πολιτισμού).

Αστέριος Ροντούλης. Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης! Είπε τους Πασόκιους μέσα στη Βουλή «γομάρια» και τον επιβράβευσαν με ένα συναφές υπουργείο, όσον αφορά την πράσινη ανάπτυξη, τα πράσινα άλογα και τα πράσινα «γομάρια»!..

Δημήτρης Αβραμόπουλος. Υπουργός Εθνικής Αμυνας και Βάσεως Φρουράς Εξηκονταρχίας Πρεβέζης. Τουλάχιστον οι μπάντες του στρατεύματος θα είναι απολύτως ετοιμοπόλεμες στις μακρυνές ΑΟΖ και τα άλλα εξωτικά μέρη της επικράτειας.

Αδώνιδας (ο), Γεωργιάδης. Υφυπουργός Ανάπτυξης - η χαρά του λιμενεργάτη! Και της Σχολής Ναυτικών Κομσομόλων Περάματος.

Υγεία να 'χουμε (και τον κ. Ανδρέα Λοβέρδο υπουργό Υγείας να διορίσει την κυρία Λοβέρδου γιατρό) η κυβέρνηση αυτή θα ήταν μια τέλεια δοτή κυβέρνηση, αν δεν είχε μιαν ατέλεια: απουσιάζει απ' τις τάξεις της η κυρία Μπακογιάννη. Αδικία!

Δεν μπορεί όλος ο καλός κόσμος της χώρας να 'ναι μαζί και η Ντόρα χώρια. Είναι ένα ντεζαβαντάζ που ελπίζω, στην πορεία των πραγμάτων, να διορθώσει η κυρία Μέρκελ. Θα 'ναι κρίμα κι άδικο να αποτύχει και αυτή η κυβέρνηση, παρά τις προσπάθειες της κυρίας Χριστοφιλοπούλου επειδή δεν εδόθη στην κυρία Μπακογιάννη η ευκαιρία να προσπαθήσει το ίδιο...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. από enet μοντάζ Γρέκι

Την απόφασή του να μην υπερψηφίσει την κυβέρνηση Παπαδήμου, ανεξάρτητα από τις προγραμματικές δηλώσεις, επανέλαβε ο βουλευτής της ΝΔ, Π. Καμμένος, μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1.

Ο Π. Καμμένος δήλωσε:
"Εγώ δεν πρόκειται να ψηφίσω. Και στο απόσπασμα να με βάλουν, δεν υπάρχει περίπτωση να ψηφίσω. Αντί να με διαγράψουν τα παιδιά μου και οι γενιές που έρχονται και να με φτύνει ο κόσμος στο δρόμο, ως προδότη της πατρίδος μου, προτιμώ να με διαγράψει η Συγγρού. Εάν θέλουν να με διαγράψουν, ας με διαγράψουν".
Ο βουλευτής τόνισε ότι θα προχωρήσει σε αυτή την κίνηση ακόμη και αν διαγραφεί από τη ΝΔ και ισχυρίστηκε πως "η κυβέρνηση αυτή είναι μια κυβέρνηση η οποία ουσιαστικά γίνεται προκειμένου να επικυρώσει τη συμφωνία της 26ης - 27ης Οκτωβρίου. Εάν υπογραφεί και επικυρωθεί η συμφωνία της 26ης - 27ης Οκτωβρίου, τότε μπαίνει ως εγγύηση στα ομόλογα που θα αντικατασταθούν με το PSI η ελληνική κρατική περιουσία και η ελληνική ιδιωτική περιουσία".

Από enet

Είναι πραγματικά καταπληκτικό. Στην Ιταλία χρειάστηκαν μόλις δύο τρεις εβδομάδες από τότε που διαγνώσθηκε (ότι χοντραίνει) το πρόβλημα στην οικονομία μέχρι να σχηματοποιηθεί το πακέτο μέτρων που απαιτείται, να ψηφιστεί και να παραιτηθεί ο Μπερλουσκόνι. Στην Ελλάδα χρειάστηκαν δύο χρόνια, ένα δάνειο των 110 δις. και ακόμη δεν έχουν ληφθεί όλα τα μέτρα… Απεναντίας, ετοιμάσαμε μία νέα κυβέρνηση για να τα λάβει, αφού πάρει άλλα τόσα (και περισσότερα) δισεκατομμύρια σε δάνεια. Και αυτά υπό την προϋπόθεση ότι θα επιτύχει από ένα κούρεμα ομολόγων, οι λεπτομέρειες του οποίου είναι ακόμη… πολιτικές κατευθύνσεις. Επί του παρόντος, όμως, αυτοεπαινούμεθα (και δυστυχέστερα, αυτοεπαιρόμεθα) για το μέγα πολιτικό κατόρθωμά μας… Να σχηματιστεί η κυβέρνηση, και να συμφωνήσουμε στο πρόσωπο του πρωθυπουργού. Σαν να υπήρχε κι άλλος…

Όλο αυτό βέβαια, μας επιτρέπει να συνεχίζουμε ως χώρα και σύστημα το χαβά μας. Οι νέοι υπουργοί ράβουν κοστούμια κι ετοιμάζονται για παρελάσεις και δεξιώσεις, τα συστημικά ΜΜΕ ετοιμάζουν «αποκλειστικά ρεπορτάζ» για τους στόχους των πρώτων 100 ημερών (λες και θα υπάρξουν και δεύτερες) και η ΝΔ που στηρίζει τη νέα κυβέρνηση, δηλώνει κάτι σαν… αντιπολίτευση. Η συνήθης ελληνική παράνοια δηλαδή.

Το κακό για μας είναι ότι όπως πάντα μας ξεφεύγει το… δάσος.

Έτσι, όπως αναμενόταν, οι εξελίξεις στην Ελλάδα δεν επηρέασαν θετικά το διεθνές οικονομικό περιβάλλον. Πως θα μπορούσαν άλλωστε. Οι ξένοι απλά μας βλέπουν ως ένα οικονομικό Τσερνομπίλ του οποίου απλά αποφεύγουν να σηκώσουν το καπάκι που με αρκετά δις. έχτισαν.

Το κακό, όμως είναι ότι ούτε η εξέλιξη στην Ιταλία δείχνει να βελτιώνει το κλίμα. Παρά την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να στηρίξει τη Ρώμη, «ψωνίζοντας» ασταμάτητα Ιταλία, τα επιτόκια δανεισμού της χώρας συνέχισαν να απογειώνονται, παρασύροντας τις τελευταίες ώρες την Ιρλανδία, την Ισπανία και το Βέλγιο. Και βέβαια να μην ξεχνούμε ότι έχουν χτυπήσει και την πόρτα της Γαλλίας.

Οι αγορές λοιπόν εγκαταλείπουν τη λεγόμενη περιφέρεια της Ευρώπης, μαζί με την Ιταλία που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι η όγδοη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου και η τρίτη σε μέγεθος αγορά ομολόγων. Και αυτό με τη σειρά του οδηγεί τα μεγάλα τραπεζικά συστήματα να μαζεύουν τα κεφάλαιά τους από την ευρωπαϊκή αγορά.

Σαν αποτέλεσμα, αυτό πιέζει περισσότερο τις οικονομίες των χωρών της ευρωζώνης, που ήδη ταλαιπωρούνται από τα μέτρα λιτότητας. Και αυτό με τη σειρά του μειώνει τα έσοδα σε όλα τα επίπεδα, απομακρύνει τις επενδύσεις και πνίγει περισσότερο τις οικονομίες οδηγώντας αναγκαστικά τις κυβερνήσεις και τις ρυθμιστικές αρχές σε ακόμη πιεστικότερη λιτότητα.

Ο κύκλος λοιπόν (αν δεν είναι αυτό σπιράλ θανάτου, ποιο είναι…) θα συνεχίσει να σφίγγει σαν αλυσίδα, γύρω από τους λαιμούς μας, μέχρις ότου ένας κρίκος σπάσει. Όταν αυτό συμβεί κάποια χώρα θα καταγράψει επίσημα τη ζημιά και πιθανότατα θα βρεθεί εκτός ευρώ.

Δεν θα αναρωτηθώ σήμερα αν οι πρώτοι υποψήφιοι είμαστε εμείς, ή αν έχουμε μείνει μικροί και μόνοι. Αυτό το αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς. Το ερώτημα είναι μπορεί να υπάρξει λύση στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πρόβλημα και αν εμείς θα μπορέσουμε να είμαστε μέρος της λύσης αυτής, σε μία Ευρώπη όπου οι διαφορές μεταξύ των χωρών που την απαρτίζουν αρχίζουν να γίνονται ολοένα και περισσότερες τώρα που η αλληλεγγύη στο όνομα του κοινού συμφέροντος, αρχίζει να εκλείπει, δίνοντας χώρο μόνο στο συμφέρον.




Έγινε κατάληψη της εξουσίας από εκείνη τη σπείρα των εγκληματιών, η οποία προκάλεσε τη σημερινή χρηματοπιστωτική κρίση. Είναι σαν να παρακαλεί κανείς τους εμπρηστές να σβήσουν οι ίδιοι τη φωτιά, που εκείνοι άναψαν (A.Sallusti)

Για πολλά χρόνια πίστευε κανείς ότι, οι δημοκρατικές χώρες έπρεπε, όφειλαν και επιτρεπόταν να χρεώνονται, για να μπορούν να στηρίζουν το κοινωνικό κράτος. Σήμερα γνωρίζουμε πλέον ότι, οι ελεύθερες εκλογές και τα χρέη δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν – πως, όσο μεγαλύτερα είναι τα δημόσια χρέη, τόσο λιγότερη η Δημοκρατία. Κάποια στιγμή δηλαδή φτάνουμε σε εκείνο το κρίσιμο, στο μοιραίο καλύτερα σημείο όπου, δεν έχει πλέον τη «θεσμική» εξουσία ο λαός, το Κοινοβούλιο ή η κυβέρνηση, αλλά οι δανειστές – ένα σημείο που έχουν «αγγίξει» σήμερα πάρα πολλά δημοκρατικά κράτη.


Μία πολύ πιο επώδυνη διαπίστωση αποτελεί το ότι, δεν είναι καθόλου αδιάφορο το είδος των δανειστών ενός κράτους. Η κατάσταση μας θα ήταν περισσότερο αποδεκτή, εάν οι δανειστές ήταν κυρίως οι κλασσικές, σοβαρές τράπεζες, οι οποίες συνήθως ενδιαφέρονται για την πολιτική σταθερότητα των δημοκρατικών κρατών. Εν τούτοις, συμβαίνει δυστυχώς το αντίθετο, αφού τα χρήματα, με τα οποία δανείζονται συνεχώς τα κράτη, προέρχονται από τις τοκογλυφικές χρηματαγορές – οι οποίες όχι μόνο δεν είναι «πατριωτικές» ή, έστω, κοινωνικά αδιάφορες αλλά, αντίθετα, κερδίζουν πολύ περισσότερα χρήματα, όταν αναγκάζουν τις Δημοκρατίες να συμμετέχουν σε εκείνο το καζίνο, μέσω του οποίου λεηλατούνται και εξαθλιώνονται οι φορολογούμενοι Πολίτες (Zeit)”.


Άρθρο


Στο κείμενο μας «Το Ελληνικό Πραξικόπημα» αναφέραμε ότι, η χρεοκοπία της πολιτικής στην Ελλάδα ανάγκασε τελικά τις «αγορές» να εγκαταλείψουν τη σκιώδη εξουσία, την οποία ασκούσαν από τα τέλη του 2008 και να εγκατασταθούν επίσημα στην κυβέρνηση της χώρας μας – «αποκρατικοποιώντας» την, αφού θεώρησαν ότι κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματα τους.


Χωρίς καμία καθυστέρηση λοιπόν, επέβαλλαν στα γρήγορα μία κυβέρνηση «ισορροπιών», υπό τη δική τους «κηδεμονία», έτσι ώστε να διατηρούνται τα προσχήματα, «φίμωσαν» την αξιωματική αντιπολίτευση (υποσχόμενες δόλια εκλογές όταν, εάν ή εφόσον) και ανέλαβαν μόνες τους την είσπραξη των απαιτήσεων τους – γνωρίζοντας φυσικά ότι, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με τον εξαναγκασμό των φορολογικών «υποζυγίων», όπως οι ίδιες ονομάζουν τους Πολίτες εκείνων των κρατών, τα οποία είναι χρεωμένα απέναντι τους (άρθρο μας), καθώς επίσης με τη λεηλασία τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής περιουσίας τους.


Ας ελπίσουμε ότι οι 300 βουλευτές, η αντιπολίτευση, τα μη διατεταγμένα ΜΜΕ, καθώς επίσης όλοι εμείς, θα καταλάβουμε έγκαιρα το έγκλημα που επιχειρείται εις βάρος της πατρίδας μας και θα αντιδράσουμε – εάν δεν θέλουμε να οδηγηθούμε εξαθλιωμένοι, εξευτελισμένοι, λεηλατημένοι και χρεοκοπημένοι σε μία νέα υποδούλωση, χωρίς κανένα ιστορικό προηγούμενο (γεγονός που θα επικυρώσει η ενδεχόμενη ψήφιση της συμφωνίας πτώχευσης της Ελλάδας, μετά τη ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση των αγορών).


Στην περίπτωση της Ιταλίας τώρα, η οποία δυστυχώς μαστίζεται από τα ίδια περίπου προβλήματα, ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της αναγκάσθηκε να παραιτηθεί λίγο μετά την ανεπίσημη άφιξη του ΔΝΤ και υπό την πίεση των αγορών, οι οποίες αύξαναν τα spreads, όσο καθυστερούσε να υποκύψει – ενώ διορίσθηκε για να συστήσει κυβέρνηση ο κ. Monti, πρώην επίτροπος της Ευρώπης. Η υποδοχή του νέου «εθνοσωτήρα» ήταν φιλική από όλες σχεδόν τις πολιτικές παρατάξεις της Ιταλίας, καθώς επίσης από την πλειοψηφία των Πολιτών, επειδή ο κ. Monti θεωρείται ικανότατος τεχνοκράτης, πραγματιστής και εξαιρετικά επαρκής για το ρόλο του.


Η καθολική εκκλησία είναι ικανοποιημένη, κυρίως λόγω του ότι ο απερχόμενος πρωθυπουργός ήταν γνωστός για τον «ελεύθερο» τρόπο ζωής του, ο οποίος της δημιουργούσε αρκετά ηθικά προβλήματα. Ο σύνδεσμος των εργοδοτών της Ιταλίας είναι επίσης ικανοποιημένος, επειδή ελπίζει σε μία καλύτερη οικονομική πολιτική - όπως και τα εργατικά συνδικάτα, τα οποία ανακοίνωσαν ότι δεν θα εμποδίσουν το νέο πρωθυπουργό στην εφαρμογή όλων όσων μέτρων απαιτούνται να ληφθούν, από την ηγεσία της Ευρωζώνης (από τους υπαλλήλους των τραπεζών ουσιαστικά).


Μέχρι στιγμής όμως δεν είναι ευρέως γνωστό το ότι, ο νέος πρωθυπουργός έχει μία πολύ ενδιαφέρουσα παράλληλη απασχόληση: είναι επίσημο μέλος και σύμβουλος του «Board of International Advisors» της Goldman Sachs. Είναι λοιπόν ενεργό μέλος εκείνης της επιχείρησης, η οποία συμβουλεύει τόσο τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (Ισπανία, Ιρλανδία, Ελλάδα κλπ.), όσο και την ίδια την Κομισιόν, σε σχέση με την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων, τα οποία προκάλεσε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.


Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι η Goldman Sachs, με την ιδιότητα της σαν επενδυτική τράπεζα, προσφέρει στους πελάτες της, από το ξεκίνημα της κρίσης, ένα πολύ ελκυστικό προϊόν. Το προϊόν αυτό, το οποίο ονομάζεται γενικότερα «Στοίχημα εναντίον της Ευρώπης», είναι ένα επενδυτικό μοντέλο, το οποίο εισήχθη με επιτυχία κατά τη διάρκεια της κρίσης ενυπόθηκων δανείων (Subrimes) των Η.Π.Α. – γεγονός για το οποίο κατηγορήθηκε η Goldman Sachs από την αμερικανική κυβέρνηση, χωρίς όμως άλλες συνέπειες.


Στο παραπάνω «Στοίχημα εναντίον της Ευρώπης» προτείνονται διάφορα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, σχετικά με τον τρόπο που μπορεί κανείς να κερδοσκοπήσει, «επενδύοντας» εναντίον ευρωπαϊκών τραπεζών και ασφαλειών, οι οποίες αντιμετωπίζουν οικονομικά ρίσκα (77 συνολικά). Μεταξύ άλλων, προσφέρεται ένα πενταετές CDS, το οποίο ασφαλίζει τις απαιτήσεις ευρωπαϊκών επιχειρήσεων – επίσης προτείνονται τοποθετήσεις στην πτώση της ισοτιμίας του Ευρώ.


Συνεχίζοντας, η επενδυτική τράπεζα θεωρεί ότι, ο μοναδικός τρόπος για να μπορέσει η Ιταλία να ξεφύγει από τη χρεοκοπία, η οποία θα διέλυε την Ευρωζώνη, δεν είναι άλλος από την απεριόριστη αγορά των ομολόγων της εκ μέρους της ΕΚΤ (γεγονός που μάλλον δεν θα είχε θετικά αποτελέσματα στην ισοτιμία του Ευρώ).


Η πρόταση της αυτή, για την οποία θα αποφασίσει τελικά ο νέος διοικητής της ΕΚΤ, ο Ιταλός M. Draghi (ο οποίος ήταν αντιπρόεδρος της Goldman Sachs του Λονδίνου από το 2002 έως το 2005 - την εποχή δηλαδή της άνθησης των subrimes στις Η.Π.Α., χωρίς φυσικά να αντιληφθεί την κρίση που θα προκαλούσαν), φαίνεται πολύ πιθανόν ότι θα ακολουθηθεί.


Φυσικά ο κ.Draghi, όπως και ο πρώην συνάδελφος του στην Goldman Sachs κ.Paulson (υπουργός οικονομικών των Η.Π.Α. το 2006), πούλησε τα μερίδια του στην Goldman Sachs, πριν αναλάβει τα ηνία της ΕΚΤ – παραδόξως, με πολύ χαμηλότερη αμοιβή.


Ας θυμηθούμε πως η σημαντικότερη ενέργεια του κ.Paulson, ως υπουργού οικονομικών των Η.Π.Α., ήταν η πρώτη μεγάλη διάσωση τραπεζών, για την οποία δαπανήθηκαν περί τα 700 δις $, προερχόμενα από τους φορολογουμένους Πολίτες της υπερδύναμης – με τη βοήθεια φυσικά της Goldman Sachs, η οποία έλαβε αμοιβή (επίσημα) άνω των 10 δις $.


Παρά το ότι λοιπόν ο απερχόμενος πρωθυπουργός της Ιταλίας δεν ήταν ότι καλύτερο, διαπράττοντας αρκετά μεγάλα λάθη, δεν μπορεί παρά να κατανοήσει κανείς τη θέση του, όταν βλέπει τόσο τον ίδιο, όσο και τους συνεργάτες του, να σφίγγουν τα χέρια τους σε γροθιές.


Φυσικά εμείς δεν μπορούμε να χαρούμε, όταν βλέπουμε το λαό της Ιταλίας να ζητωκραυγάζει, υποδεχόμενος το νέο κυβερνήτη-στέλεχος της Goldman Sachs – τον τοποτηρητή, τον ύπατο αρμοστή ουσιαστικά των τοκογλυφικών αγορών, οι οποίες «καθαίρεσαν» και στην Ιταλία τη Δημοκρατία.


ΥΓ: Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, η Γερμανία της κυρίας Merkel έπεσε στην παγίδα των αγορών, επειδή ήθελε να αποφύγει την πληρωμή των πολεμικών επανορθώσεων - ενώ η Γαλλία (ο επόμενος μάλλον υποψήφιος), λόγω των οικονομικών της προβλημάτων, καθώς επίσης από τον δικαιολογημένο φόβο της, απέναντι στη γερμανική υπεροχή. Στη Γερμανία, τον πρώτο λόγο έχει η Deutsche Bank, το δεύτερο οι πολυεθνικές επιχειρήσεις και τον τρίτο η κυρία Merkel - η οποία εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δύο προηγουμένων, παράλληλα με τις επεκτατικές βλέψεις τους στις υπόλοιπες χώρες.


Φυσικά, όταν αναφερόμαστε στη Γερμανία, εννοούμε πάντοτε την πρωσική ηγεσία της και ποτέ το Γερμανό Πολίτη - ο οποίος γνωρίζουμε πολύ καλά ότι, υποφέρει περισσότερο από όλους μας (το έχουμε επισημάνει αρκετές φορές). Εκτός αυτού, εκτιμούμε πάρα πολύ το επίπεδο και τον πολιτισμό των Γερμανών Πολιτών - όπως έχουμε επίσης πολλές φορές αναφέρει. Εν τούτοις, δεν εκτιμούμε την αδράνεια και τη θυματοποίηση αρκετών Γερμανών, οι οποίοι υποφέρουν αδιαμαρτύρητα τα πάνδεινα, από τις τελευταίες κυβερνήσεις τους.

Η οικονομία είναι σε κρίση. Ο μηχανισμός υπέρβασής της, η πολιτική, είναι μπλοκαρισμένος. Πριν ολοκληρωθεί η χρεοκοπία της χώρας, έχει ήδη χρεοκοπήσει η κυρίαρχη πολιτική.

Πολιτική που παράγει αδιέξοδα, αγριότητες εις βάρος του λαού, ενώ συνοδεύεται από υποχωρήσεις στις έξωθεν πιέσεις.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι αντί η προηγούμενη κυβέρνηση να καταγγείλει εκείνους τους ανώτερους υπαλλήλους των ευρωπαϊκών θεσμών που εκβιάζουν τη χώρα μας, τους συνέδραμε. Στόχος της, να εκβιαστούν ο λαός και η αντιπολίτευση. Οι ένοχοι αναζητούν συνένοχους.

Ανάλογα, αντί να γίνουν εκλογές, προβάλλεται το επιχείρημα ότι «η χώρα κινδυνεύει» να καταστραφεί από τη διεξαγωγή τους. Δεν θυμάμαι σε δημοκρατικό καθεστώς να έχει ξαναδιατυπωθεί η άποψη από κυβερνών κόμμα ότι η δημοκρατία μπορεί να αποτελεί παράγοντα καταστροφής.

Δείγμα του πόσο έχει παγιδευτεί ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σε συμφέροντα, σε νοοτροπία υποτέλειας, αλλά και σε μια αντίληψη βίαιου «εκσυγχρονισμού», ορθότερα αναχρονισμού.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επικαλέστηκε το επιχείρημα ότι αν γίνουν εκλογές, θα χαθεί πολύτιμος χρόνος, οι 21 μέρες, δηλαδή, που απαιτεί το Σύνταγμα. Ουσιαστικά, υποστηρίζει ότι η δημοκρατική διαδικασία είναι αχρηστεμένος χρόνος. Υποκρίνεται, όμως, διότι για 12 ολόκληρες ημέρες η χώρα βρισκόταν σε πλήρη παράλυση χωρίς να δοθεί το δικαίωμα στο λαό να μιλήσει. Η ζωή, δηλαδή, απέδειξε τη χρεοκοπία αυτών των αιτιολογήσεων.

Αυτή τη διαπίστωση η κυβέρνηση την αποκρούει υποστηρίζοντας ότι αν γίνουν εκλογές, η χώρα κινδυνεύει να μην πάρει τα οκτώ εκατομμύρια ευρώ, την έκτη δόση, που έχει άμεσα ανάγκη. Αυτό που αποσιωπά είναι ότι στις 12 ημέρες τις κρίσης, αδιέξοδου και σπατάλης χρόνου, σηκώθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες σε συνθήκες πανικού οκτώ δισ. ευρώ και προστέθηκαν στα προηγούμενα 60 δισ. που έχουν κάνει φτερά. Δηλαδή, τι έγινε; Παραδίδουν κυριαρχία, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, προκειμένου η χώρα να πάρει άμεσα μια δανειακή δόση που το ύψος της είναι αντίστοιχο με τα λεφτά που χάθηκαν από την ελληνική οικονομία! Αυτό αν δεν είναι χρεοκοπία πολιτικής, και επικοινωνιακής πολιτικής τι είναι;

Το Κόμμα του Μνημονίου παρουσιάζει και ένα επιχείρημα πιο γενικό ως προς τα μελλούμενα. Υποστηρίζει ότι πρώτα πρέπει να τακτοποιηθούν τα των συμφωνιών της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου και μετά να πάμε σε εκλογές. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι οι πρόσφατες συμφωνίες είναι κακές διότι εκχωρούν κυρίαρχα δικαιώματα της χώρας, ενώ εισάγεται η αρχή της ύπατης αρμοστείας.

Στην πραγματικότητα, τρόικα και δικομματισμός δεν βιάζονται να τακτοποιήσουν τα των συμφωνιών, «για να μην χαθούν». Εκείνο για το οποίο βιάζονται είναι να προλάβουν τον λαό. Να τον παρεμποδίσουν να εκφραστεί και να αναβάλλουν όσο μπορούν τις εκλογές. Ο πραγματικός φόβος της τρόικας και του νέου ραγιαδισμού δεν είναι οι μεταξύ τους δυσλειτουργίες, αλλά ο λαός. Δεν είναι σίγουροι το τι θα τους βγάλουν οι εκλογές και πώς θα αντιμετωπιστεί μια εκλογική αμφισβήτηση των κάκιστων συμφωνιών μεταξύ τρόικας και Βενιζέλου – Παπανδρέου. Αν και κατά πόσο την επομένη των εκλογών θα μπορούν να επιβάλλουν ό,τι θέλουν, έτσι όπως το έκαναν μέχρι σήμερα διαπραγματευόμενοι με ασπόνδυλους. Προκειμένου, λοιπόν, να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, θέλουν να δέσουν τον γάιδαρο πριν να μιλήσει ο λαός.




Ο κόσμος ολόκληρος ζει πάνω σε μια παγκόσμια φούσκα. Πιο συγκεκριμένα μόνο το (1/15) του Παγκόσμιου ΑΕΠ αντιστοιχεί σε πραγματική παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών. Τα υπόλοιπα (14/15) είναι μια πλασματική φούσκα δηλαδή μια απλή υπόσχεση πληρωμής. Με βάση αυτή την υπόσχεση πληρωμής, ένας επόμενος ‘επενδυτής’ δημιουργεί ένα άλλο οικονομικό παράγωγο. Έτσι έχουν δημιουργηθεί αλυσίδες παραγώγων. Όταν όμως κάποιος από την αλυσίδα που έχει δομηθεί, αρχίσει – για τον οποιοδήποτε λόγο - να μην πληρώνει, και άρα αίρεται η εμπιστοσύνη αφού η υπόσχεση δεν εκπληρώνεται, τότε θα αρχίσει η διαδοχική ακύρωση πληρωμών και τότε θα έχουμε μια διαδοχική κατάρρευση των οικονομικών παραγώγων. Τότε θα έχουμε ένα τεράστιο οικονομικό κραχ, το οποίο θα καταστρέψει τον κόσμο έτσι όπως αυτόν τον ξέρουμε σήμερα.

Τα σημεία ότι σήμερα μια τέτοια θύελλα έρχεται, είναι πολλά. Οι κυβερνήσεις και όχι μόνο η δικές μας αλλά και άλλων κρατών, είναι εντελώς απροετοίμαστες. Και για αυτό έχουν βαρύτατες ευθύνες. Διότι οι κυβερνήσεις επέτρεψαν στις χρηματοπιστωτικές εταιρείες να δράσουν όπως έδρασαν υποθηκεύοντας τα έθνη. Οι κυβερνήσεις και το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό των διαφόρων κρατών δεν προστάτευαν την οικονομία των χωρών τους. Και όχι μόνον ολιγώρησαν αλλά αντίθετα άφησαν εντελώς ελεύθερες και ανεξέλεγκτες τις λεγόμενες ‘αγορές’. Και μάλιστα η φιλελεύθερη πτέρυγα των διαφόρων κομμάτων εργάστηκε συστηματικά ώστε να δημιουργηθεί κυρίαρχη ιδεολογία με θρησκευτικό δόγμα την ελευθερία των αγορών. Και όχι μόνο αυτό, σήμερα ξέρουμε ότι μέρος του πολιτικού προσωπικού απέκτησε αμφίδρομες σχέσεις με το χρηματιστικό κεφάλαιο με αμοιβαίο όφελος. Οι ‘αγορές’ όμως κυριάρχησαν και στα ΜΜΕ, αφού η πλειοψηφία τους ελέγχονται από αυτές. Τα μνημόνια και τα λεγόμενα μέτρα που εφαρμόστηκαν και εφαρμόζονται στην Ελλάδα δεν έλυσαν το πρόβλημα. Το αντίθετο μάλιστα. Δημιούργησαν έναν νέο κύκλο ύφεσης. Και όλοι σήμερα ξέρουμε ότι σύντομα πρόκειται να έχουμε και δεύτερο πιο καταστροφικό κύμα μέτρων.

Ξέρουμε ότι βασικός κανόνας στο καπιταλισμό είναι ότι οι επιχειρήσεις ή κερδίσζουν όταν επιτυγχάνουν ή κλείνουν όταν δεν τα καταφέρνουν στην αγορά. Νόμος αμείλικτος. Όμως στην προκειμένη περίπτωση αυτό δεν ισχύει για τις Τράπεζες. Όσες Τράπεζες χρεοκόπησαν, χρηματοδοτήθηκαν διότι την επιβίωση των Τραπεζών την εγγυάται το κράτος, χάριν των καταθέσεων. Αν όμως αντί για Τράπεζες ήταν άλλο είδους επιχειρήσεις, τότε αυτές θα είχαν πτωχεύσει. Όμως αυτό είναι μια αντίφαση, διότι δεν μπορεί όταν οι Τράπεζες διάγουν ευνοϊκές οικονομικές περιόδους να κερδοσκοπούν και να πλουτίζουν και όταν πτωχεύουν να ολισθαίνουν την ζημία τους προς το κράτος και να ζητούν βοήθεια. Το κράτος δεν πρέπει να λάβει πίσω τα χρήματα τα οποία έδωσε για να τις διασώσει; ‘H σε περίπτωση αδυναμίας αυτού, δεν πρέπει το κράτος να γίνει μέτοχος των τραπεζών ή ακόμη και να λάβει μέρος των παγίων της Τράπεζας. Ως πότε θα ισχύει για τις Τράπεζες τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου;

Είναι κατάδηλο πλέον ότι το οικονομικό σύστημα στηρίζεται σε ένα στρεβλά ‘φιλελεύθερο’ δόγμα. Σε ένα άδικο και ανήθικο ιδεολόγημα το οποίο ευνοεί την ολιγαρχία του χρήματος. Όταν τα πράγματα είναι ευνοϊκά θεωρείται εγκληματική η οποιαδήποτε παρέμβαση τους κράτους. Όταν όμως ξεσπάσει καταιγίδα οι Τράπεζες προστρέχουν στην προστασία του Κράτους για να τις προστατέψει. Ένας ιδεολογικός ολοκληρωτισμός στο απόγειό του. Οποιαδήποτε αμφισβήτηση του δόγματος της ελευθερίας των αγορών εισπράττει την λοιδορία και ρίχνεται στην πυρά μια νέας Ιεράς Εξέτασης.

Η επιβολή φόρου στις χρηματιστικές συναλλαγές θα ήταν το ελάχιστο που θα έπρεπε να επιβάλλουν οι κυβερνήσεις. Αλλά το Παγκοσμιοποιημένο σύστημα δεν δέχεται κανόνες. Το Παγκόσμιο σύστημα είναι ένα διεθνές δίκτυο το οποίο ενεργεί πάνω από τα διάφορα Κράτη. Δεν ενδιαφέρεται για τις κοινωνίες των Κρατών.

Η Ελλάδα σήμερα έχει άμεση ανάγκη να επανακτήσει την νομισματική της κυριαρχία. Και αυτό δεν είναι ορατό σήμερα. Αν όμως αυτό δεν το κάνει τότε θα έχει άμεσο έλεγχο από την Τρόικα και άλλων παρομοίων οργάνων. Από τον 17 αιώνα και μετά έχει δημιουργηθεί στην Ευρώπη και την Αμερική μια τάξη συστηματικών ‘κλεπτών’ πλούτου. Οι πολίτες μετατράπηκαν σε απλοί φορολογούμενοι και οι κυβερνήσεις παίζουν το ρόλο των Αστυνομικών οργάνων οι οποίοι μετατρέπουν τον πλούτο της άρχουσας αυτής τάξης. Οι πολίτες έχουν μετατραπεί σε δουλοπαροίκους. Το όλο σύστημα διευθύνεται από τραπεζιτικούς παράγοντες και αστυνομεύεται από κράτη.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μεγάλη κρίση, και η κρίση αυτή θα βαθαίνει εφ όσον ζει με την ελπίδα ότι θα την σώσουν οι Ευρωπαίοι κλπ. Ίσως το πιο δόκιμο θα ήταν η Ελλάδα να είχε ήδη κηρύξει χρεοκοπία πριν περίπου 1 χρόνο. Η Ελλάδα δεν είχε χρέη σε κράτη. Είχε χρέη προς τραπεζίτες. Οι τραπεζίτες θα έπρεπε και αυτοί να αναλαμβάνουν ρίσκα. Αφού αυτό δεν το κάναμε τότε, τώρα όσο περνάει ο καιρός τα χρέη ανακεφαλαιώνονται και αυξάνονται βυθίζοντάς μας σε ένα χάος χρεών.

Στο διεθνές σκηνικό δεν έχουμε ανοικτή αγορά όπως αυτοί ισχυρίζονται, αλλά έχουμε στρέβλωση. Δηλαδή οι κεφαλαιούχοι εισπράττουν τα κέρδη και οι φορολογούμενοι πολίτες αναλαμβάνουν τους φόρους. Έτσι σταδιακά οι πολίτες των διαφόρων χωρών μετατρέπονται σε καταναλωτές επί πιστώσει και σε δούλους. Και όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά μας σε μια εποχή που η τεχνολογία έχει αποδώσει τα μέγιστα.

Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί επί μακρόν. Θα πρέπει να ανατραπεί. Το πώς, είναι το μεγάλο θέμα.

Οι σφυγμομετρήσεις που παρουσιάστηκαν το Σαββατοκύριακο προικοδοτούν τον κύριο Λουκά Παπαδήμο με εντυπωσιακά ποσοστά (75%) αποδοχής, παρότι στο εθνοσωτήριο συνονθύλευμά του βρήκε θέση και η άκρα δεξιά. Υποθέτουμε ότι ο νέος πρωθυπουργός της χώρας, που ως «στυγνός τεχνοκράτης» όχι μόνο γνωρίζει να διαβάζει τους αριθμούς, αλλά κατανοεί και τι ακριβώς σημαίνουν, έχει αρχίσει να ανησυχεί βαθύτατα για το αν θα μπορέσει να φέρει σε πέρας το έργο που του ανάθεσαν (και από τον συγχρωτισμό του με ακροδεξιούς φωστήρες – τύπου Άδωνι – και από αυτήν τη θετική δημοσκοπική υποδοχή...).

Ο κ. Παπαδήμος ανησυχεί γιατί γνωρίζει πως αυτό το θετικό 75% περιγράφει την ελπίδα των απελπισμένων. Μια ελπίδα που ο ίδιος έχει κληθεί (και θα αναλάβει το έργο) να διαψεύσει, με κάθε τρόπο, ακόμη και με τη στήριξη της ακροδεξιάς.

Από την άλλη πλευρά η ζαλισμένη από το διετές σοκ ελληνική κοινωνία ψάχνει –σαν τον πνιγμένο – να πιαστεί ακόμη και από μια («τεχνοκρατική») «λύση» που την σερβίρουν οι Μερκοζί. Δηλαδή αυτοί ακριβώς που έχουν οδηγήσει τη χώρα (και την Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά) στο σημερινό χάλι.

Ο κόσμος, απογοητευμένος και αηδιασμένος από την ανικανότητα του Παπανδρέου, τον καιροσκοπισμό του Σαμαρά, τον αμοραλισμό του Καρατζαφέρη και τον αυτισμό της Αριστεράς υποκύπτει – δημοσκοπικά τουλάχιστον – στη γοητεία του «πρίγκιπα» των τραπεζών με την ελπίδα ότι αυτός μπορεί να συνεννοηθεί με τη γερμανική (και λίγο προς το παρόν ακόμη γαλλική) ηγεσία της Ευρώπης και να πετύχει κάποια ελάφρυνση των βαρών και των απαιτήσεων προς τη χώρα.

Πρόκειται για ελπίδες φρούδες, καθώς ο κύριος Παπαδήμος δεν προέκυψε ως το ενδεδειγμένο αποτέλεσμα μιας εσωτερικής πολιτικής διαδικασίας συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων για το καλό του τόπου. Μας ήρθε φυτευτός (ή «καπέλο» αν προτιμάτε) από τα αφεντικά της Ε.Ε. για να κάνει τη δουλειά. Την ίδια δουλειά που προχώρησε ώς ένα σημείο ο Γ. Παπανδρέου.

Για να μην υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία ποια ακριβώς εργασία έχει αναλάβει ο κύριος Παπαδήμος, φρόντισε το περασμένο κιόλας Σάββατο με ανακοίνωσή της η γαλλική Προεδρία. Πληροφορούμαστε, λοιπόν, ότι:

Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί και η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ τηλεφώνησαν το απόγευμα του Σαββάτου στον Έλληνα πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο, προκειμένου να τον προτρέψουν να σεβαστεί και να υλοποιήσει πλήρως όλες τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει η Ελλάδα, αναφέρεται σε ανακοίνωση που εξέδωσε η γαλλική προεδρία. Η έκτη δόση δεν θα εκταμιευτεί, εκτός εάν υπάρξουν αποφασιστικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, προστίθεται στην ανακοίνωση.

Η δημοσκοπική αυταπάτη

Προφανώς, όσοι απάντησαν στο ερωτηματολόγιο των δημοσκοπήσεων που δημοσιεύτηκαν την Κυριακή δεν είχαν υπόψη την παραπάνω ανακοίνωση της γαλλικής Προεδρίας και δεν έχουν ίσως συνειδητοποιήσει πως ο κύριος Παπαδήμος έχει δεσμευτεί να κάνει τα αποφασιστικά βήματα που του ζητούν οι Μερκοζί.

Πριν δούμε ποια είναι αυτά τα βήματα, ας ρίξουμε μια ματιά στο δημοσκοπικό ζενίθ της δόξας του κύριου Παπαδήμου (και της «τεχνοκρατικής» λύσης που εκφράζει), καθώς πολύ σύντομα – το πολύ σε ένα μήνα – αυτοί οι αριθμοί θα ακούγονται σαν ανέκδοτο...

Στη δημοσκόπηση της MRB για τη Real News το 75% των ερωτηθέντων απαντά θετικά στην τοποθέτηση Παπαδήμου στην πρωθυπουργία. Επίσης το 61,7% υποστηρίζει τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας και μετά τις βουλευτικές εκλογές. Στο ερώτημα της πρόθεσης ψήφου, η Ν.Δ. αυξάνει τη διαφορά της στο 9,9%, όμως κατά τη δημοσκόπηση δεν θα σχηματιζόταν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Η Ν.Δ. καταλαμβάνει ποσοστό 21,8%, το ΠΑΣΟΚ 11,9%, το ΚΚΕ 9,5%, ο ΛΑΟΣ 6,1%, ο ΣΥΡΙΖΑ 7,6%, η Δημοκρατική Αριστερά 6,5%, η Δημοκρατική Συμμαχία 2,8%, οι Οικολόγοι - Πράσινοι 2,8% και το Άρμα Πολιτών 1,3%.

***

Στο 55% βρίσκεται η δημοτικότητα του Λουκά Παπαδήμου, με τις αρνητικές γνώμες για το πρόσωπό του να φτάνουν μόλις το 18%, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Public Issue για την Καθημερινή της Κυριακής. Στην πρόθεση ψήφου προηγείται η Ν.Δ. με ποσοστό 28,5%, και ακολουθούν το ΠΑΣΟΚ με 19,5% και ο ΣΥΡΙΖΑ με 12%. Ακολουθούν ΚΚΕ με 11%, ΛΑΟΣ 8,5%, Δημοκρατική Αριστερά 7,5% και Οικολόγοι 3,5%. Εκτός Βουλής φαίνεται πως μένει η Δημοκρατική Συμμαχία, καθώς συγκεντρώνει το 2,5%. Η αποχή καταγράφεται στο 27%.

Τι ζητούν οι Γερμανοί

Με δεδομένη τη δημοσκοπική θετική υποδοχή της «τεχνοκρατικής» λύσης Παπαδήμου και την αποσάθρωση των μέχρι πρότινος μεγάλων κομμάτων εξουσίας, το Βερολίνο επιχειρεί να δημιουργήσει μια γερμανική Ευρώπη ξεκινώντας το πείραμα από Ελλάδα και Ιταλία. Ποιο είναι το σχέδιο που διαγράφεται μέσα από τις επίσημες τοποθετήσεις;

Τεχνοκρατικές κυβερνήσεις (Παπαδήμος και Μόντι, τάλε κουάλε άνθρωποι των τραπεζών και της επιχειρηματικής αντίληψης περί διακυβέρνησης των χωρών) για την πλήρη εφαρμογή των προγραμμάτων λιτότητας. Προγράμματα που δεν είναι δυνατόν να εφαρμόσουν μέχρι τέλους εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Συνταγματικές «τακτοποιήσεις», έτσι ώστε να γίνει νόμος του κράτους η γερμανική δημοσιονομική απαίτηση για πλεονάσματα με κάθε τρόπο και κάθε λαϊκή θυσία.

● Προώθηση τροποποιήσεων των ευρωπαϊκών συνθηκών προκειμένου η Γερμανία να εξασφαλίσει και θεσμικά την ηγεσία επί των δημοσιονομικών (και άλλων βασικών πολιτικών) των Ευρωπαίων υποτελών της.

Όχι εκλογές!!! Οι Γερμανοί ελπίζουν ότι όλα αυτά μπορούν να επιτευχθούν χωρίς να προκαλέσουν εκλογές. Το Βερολίνο φοβάται ότι, αν προκύψουν εκλογές σε Ελλάδα και Ιταλία, θα μετατραπούν σε δημοψήφισμα όπου θα κριθεί η γερμανική (δημοσιονομική και άλλη) ηγεσία στην Ευρώπη...

Ο πειρασμός του φασισμού

Το Βερολίνο ξεχνά την ιστορία του και αυτό είναι επικίνδυνο, όχι μόνο για τη Γερμανία... Η εκκόλαψη του αυγού του φιδιού μπορεί να προσφέρει κάποιες πρόσκαιρες πολιτικές διευκολύνσεις. Όταν όμως ο φασισμός βγει από το αυγό του, η καταστροφή είναι αναπότρεπτη.

Το παιχνίδι που οι Γερμανοί ξεκινούν σε Ελλάδα και Ιταλία με τις «τεχνοκρατικές» «λύσεις», την παράκαμψη των δημοκρατικών διαδικασιών και τους συνταγματικούς ακροβατισμούς είναι βέβαιο (από την ιστορική εμπειρία) ότι θα καταλήξει σε σύγκρουση. Οι λαοί, οι κοινωνίες, τα κράτη δεν είναι εταιρείες που διοικούνται με οικονομικοτεχνικά (και μάλιστα γερμανικά) κριτήρια...

Η σθεναρή ακροδεξιά στήριξη που απολαμβάνει – διά του ΛΑΟΣ – η γερμανική «τεχνοκρατική» «λύση» Παπαδήμου στην Ελλάδα δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητο πως διχάζει και προετοιμάζει για σύγκρουση όχι μόνο τον ελληνικό λαό, αλλά την Ευρώπη. Η ανακοίνωση του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος το περασμένο Σάββατο είναι χαρακτηριστική:

«H είσοδος της Άκρας Δεξιάς (ΛΑΟΣ) στη ελληνική κυβέρνηση είναι για τους σοσιαλιστές ένα σοκ (το ΠΑΣΟΚ το ρώτησαν;). Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί συνεχάρη την κυβέρνηση του κ. Λουκά Παπαδήμου, οι Γάλλοι σοσιαλιστές αρνούνται να το κάνουν» τονίζουν οι Σοσιαλιστές.

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης, «πρώην επικεφαλής ενός κινήματος νεολαίας που στήριζε τους συνταγματάρχες που επέβαλαν τη δικτατορία στη χώρα αυτή, δεν μπορεί καθόλου να βοηθήσει τον ελληνικό λαό να βγει από την κρίση», εκτιμά το γαλλικό Σ.Κ. και υπογραμμίζει:

«Να πού οδηγεί η Ευρώπη, όταν γυρίζει την πλάτη της στους λαούς, με την επιβολή σκληρής και τυφλής λιτότητας, χωρίς να δίνει τη δυνατότητα και τον χρόνο για την ανόρθωση (των οικονομιών τους) και παρεμβαίνοντας στη δημοκρατική λειτουργία των κρατών μελών. Στην οικονομική και κοινωνική κρίση προστίθεται μια κρίση πολιτική και δημοκρατική».

Κάποιοι επιμένουν να... θυμούνται!

Και κάτι τελευταίο, μια και αυτές τις μέρες έχουμε ακούσει τα μύρια όσα για την κακή πολιτική και τους καλούς «τεχνοκράτες». Ας δούμε πώς η μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας, η Handelsblatt (το κείμενο μεταφρασμένο από την Αυγή), γυρίζει λίγο πίσω στον χρόνο για να βάλει στην πραγματική τους διάσταση τα περί «τεχνοκρατικού κύρους» του νέου μας πρωθυπουργού:

«Υπέρ του είναι πάνω απ' όλα το ότι ως πρώην αντιπρόεδρος της ΕΚΤ είναι στενά δικτυωμένος στην Ευρώπη. Και αυτό μόνο ωφέλιμο μπορεί να είναι για την Ελλάδα. Υπάρχουν ωστόσο τρεις αιτίες για το γεγονός ότι ο Παπαδήμος δεν μπορεί να έχει πιθανότητες επιτυχίας.

Πρώτον, διότι ένας πρωθυπουργός που δεν είναι πολιτικό πρόσωπο και συμμετέχει σε μια κυβέρνηση συνασπισμού έχει πολύ μειωμένη εξουσία και δυνατότητα να «περάσει» τη δική του γραμμή πλεύσης.

Δεύτερον, διότι τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, τα οποία αναγκάστηκαν να συμπράξουν στον κυβερνητικό συνασπισμό εθνικής ανάγκης, δεν θα παραιτηθούν από το να κάνουν συνέχεια κινήσεις τακτικής.

Τρίτον, έχει να αντιμετωπίσει τις επικρίσεις ότι η Ελλάδα εντάχθηκε στην Νομισματική Ένωση με παραποιημένα στοιχεία, για τα οποία φέρεται ότι γνώριζε σχετικά, δεδομένου ότι τότε ήταν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Γι' αυτό και στην Ε.Ε. υπάρχουν και αμφιβολίες κατά πόσο είναι ο Λουκάς Παπαδήμος ο ενδεδειγμένος για το αξίωμα του πρωθυπουργού.

Στο διευθυντήριο της ΕΚΤ, στο οποίο ανήκε από το 2002 μέχρι το 2010, δεν έχει αφήσει και τόσο καλές εντυπώσεις. Όταν το 2004 διέρρευσε ότι η Ελλάδα εισήλθε λάθρα στη Νομισματική Ένωση με ωραιοποιημένα στατιστικά στοιχεία, “η εικόνα του Παπαδήμου στην ΕΚΤ έπεσε δραματικά” θυμάται ένας πρώην συνάδελφός του».

Αν στην Ελλάδα έχουμε την τάση να ξεχνάμε ποιος είναι ποιος, ευτυχώς έξω από εδώ φροντίζουν να θυμούνται και να υπενθυμίζουν. Ακόμη και αυτοί που θεωρούν ότι «η επιτυχία στο έργο του είναι για το συμφέρον όλων μας». Και κυρίως το δικό τους...

  • Επιεικώς εγκληματική η πολιτική αγοράς ενέργειας από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου

«Κομμένα πια τα δανεικά» διαμήνυσε η Μόσχα στην Αθήνα αναφορικά με τις πωλήσεις πετρελαίου (το 46% εισάγεται από την Ρωσία) και μετά από ένα ευμεγέθες «φέσι» ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων (μια πηγή αναφέρει ότι ξεπερνά το 1 δισ. δολάρια η οφειλή το οποίο “φόρεσε” στην Ρωσία η κυβέρνηση Παπανδρέου). Αυτό μετά το «πάγωμα» από την Αθήνα της ελληνορωσικής αμυντικής συνεργασίας και το «κόκκινο» που άναψε η Μόσχα στην έλευση του υπουργού Εξωτερικών Σ.Λαμπρινίδη. Όταν για πρώτη φορά στην ιστορία των δύο χωρών του αρνήθηκαν την επιθυμία να επισκεφθεί την Μόσχα με το αιτιολογικό ότι «Δεν έχουμε να συζητήσουμε τίποτα»!

Η αδυναμία της χώρας να πληρώσει το πετρέλαιο που αγοράζει από την Ρωσία σε προνομιακές τιμές και με τους καλύτερους όρους αποπληρωμής στην αγορά (γι αυτό άλλωστε έφτασε η Ρωσία να προμηθεύει την χώρα σχεδόν με το ήμιση των αναγκών της σε πετρέλαιο) είχε γίνει αντιληπτή από την περασμένη άνοιξη όταν «το τεφτέρι» είχε γεμίσει στην Μόσχα, αλλά με προσωπική εντολή του πρωθυπουργού της Ρωσίας Πούτιν συνεχίστηκε ο εφοδιασμός της Ελλάδας. Η Ελλάδα εισάγει για τις ανάγκες της το 2010, το 46% των εισαγωγών αργού πετρέλαιου από την Ρωσία και το 16% από το Ιράν. Η Σαουδική Αραβία και το Καζακστάν παρείχαν από 10% έκαστο, ενώ η Λιβύη και το Ιράκ από 9 και 7% αντίστοιχα.

Αυτό που έκανε «το ποτήρι να ξεχειλίσει» ήταν οι πληροφορίες που είχε η Μόσχα ότι η Ελλάδα αγόραζε ποσότητες πετρελαίου σχεδόν τοις μετρητοίς από το Ιράν, το οποίο λόγω των εμποδίων που έχουν επιβάλει πολλές χώρες στην Δύση στην διακίνηση του πετρελαίου δεν λαμβάνει πίστωση από δυτικές τράπεζες και το ίδιο ισχύει πλέον, βέβαια και για την Ελλάδα, η οποία λόγω της «επιλεκτικής» χρεοκοπίας στην οποία έχει εισέλθει, αδυνατεί να εξασφαλίσει την σχετική χρηματοδότηση.


Κάποτε οι πολιτικοί άνδρες μάς έπαιρναν στο κατόπι, λες κι ήμασταν μεγεθυμένες καλλιτέχνιδες της show biz (απ’ αυτές που τελειώνουν σε –άρα), για να υπογράψουν μαζί μας συμβόλαιο. «Συμβόλαιο με το λαό». Σφάζονταν στην ποδιά μας συνδικαλιστές, για να μας εκπροσωπήσουν στις συναλλαγές μας με την εξουσία. Οι προεκλογικές εξαγγελίες και οι προγραμματικές δηλώσεις ήταν τόσο λαοκεντρικές ... ώστε κάθε φορά που μας τις έκαναν, χρειαζόμασταν τέσσερα χρόνια ξεμάτιασμα. Με το λαό, από το λαό, για το λαό… Και κάθε φορά, πριν την κάλπη, όλο και κάποιο bonus καβαντζώναμε. Καμιά αυξησούλα, κανένα επιδοματάκι, κανένα σενιάρισμα υπό τύπον πρόσθετου κοινωνικού δικαιώματος / προσφοράς. (Μιλάμε τώρα γι’ αυτά που καβαντζώναμε όλοι μαζί… Γιατί, αν το εξειδικεύσουμε, θα αργήσουμε πολύ)… Μέχρι που γίναμε κάτι σαν το γρύλλο του γνωστού ανεκδότου… Μαζεύτηκαν όλες εκείνες οι εξωλαϊκές δυνάμεις που όλον αυτόν τον καιρό μας ζήλευαν, μας οχτρεύονταν και έσκαβαν κρυφά το λάκκο μας και αποφάσισαν να δώσουν σ’ εκείνο το «άι σιχτίρ κι εσύ κι ο γρύλλος σου» σάρκα και οστά. Τη δική μας σάρκα και τα δικά μας οστά… Δεν έχει πλέον πλάκα… Όποιος προλαβαίνει, ας αρχίσει να αγοράζει βαπόρια, να διευθύνει κανάλια, να δανείζει λεφτά με τόκο, να ανοίγει βιομηχανικές μονάδες, να βγάζει λεφτά στην Ελβετία και γενικώς να γίνεται "φίλος" του πολιτεύματος. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να δεχτούν ότι η μπογιά τους δεν περνάει πια κι ότι το Σύνταγμα, εις το όνομα της Αγίας Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τρόικας και Τριμερούς (αν δε γνωρίζετε τι είναι η Τριμερής ρωτήστε το Λουκά Παπαδήμο), έχει αλλάξει συντεταγμένες…

Π.Χ.

Άρθρο 1

  1. Το Πολίτευμα της Ελλάδας είναι η Προεδρευομένη (όλα κι όλα, ο Πρόεδρος Παπούλιας τα τιράει όλα στωικά από τη βίγλα του) Μπαστακωμένη Κυνοβολευτική Δημοφαγία.
  2. Θεμέλιο του Πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριάρχηση. Γίναμε παθητικοί. Δεν κυριαρχούμε. Μας κυριαρχούν…
  3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό με το Λ κεφαλαίο. Ή αλλιώς –χάριν συντομίας- από το Κεφάλαιο, υπάρχουν υπέρ αυτού (του κεφαλαίου) και του Έθνους (μην εννοεί την εφημερίδα;) και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα. Το πειραγμένο Σύνταγμα…

Άρθρο 2

  1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου (βιομηχάνου, εφοπλιστή, τραπεζίτη, καναλάρχη, υπουργού… υπάρχει και λίστα με ονόματα αλλά δεν έχει νόημα) αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
  2. Η Ελλάδα, ακολουθώντας τούς γενικά αναγνωρισμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου, επιδιώκει την εμπέδωση της Ειρήνης των ισχυρών, της Δικαιοσύνης των ολίγων, καθώς και την ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών και των κρατών με τις οποίες νταραβερίζονται οι κυβερνήσεις της…

Θέλετε κι άλλο; Πάρτε το βιβλιαράκι που είναι συνώνυμο της γνωστής πλατείας όπου γίνονται τα έκτροπα. Κι αν βρείτε έστω και ένα άρθρο που να μην αποτελεί μερικώς «σύντομο ανέκδοτο»… και που να μην ενέχει την προοπτική της εξέλιξής του, εντός του προσεχούς διαστήματος, σε πλήρες «σύντομο ανέκδοτο», εμείς θα κάτσουμε εδώ δα να μας… κάνετε λαό σας… Κι εδώ που τα λέμε… πού αλλού να πάμε; Πουθενά δε συμφέρει να είσαι πόπολο πια. Μηδέ της Ιταλίας εξαιρουμένης... η οποία από τούδε και εφεξής θα έχει Κυβέρνηση Μόντι. Ακριβώς όπως εμείς… (που έχουμε Κυβέρνηση Μόντι Πάιθονς…)

Η Ντεμόκρασυ γενικώς ανά τον κόσμο έχει βάλει πολύ νερό της λησμονιάς στο κρασί της… Γι’ αυτό και στα γκάλοπ οι δοτές επιλογές θριαμβεύουν…




Ξαναβλέποντας τη σύνθεση τη νέας κυβέρνησης μας δημιουργήθηκαν ορισμένες απορίες για το πώς θα δοθούν λύσεις σε περίπτωση που προκύψουν προβλήματα και μάλιστα σύντομα. Παραθέτουμε ορισμένα σενάρια… τρόμου, μερικές περιπτώσεις που θα μπορούσαν να διαλύσουν το ήρεμο κυβερνητικό σχήμα.

1ο σενάριο: Τις επόμενες ημέρες έχουμε την επέτειο του Πολυτεχνείου: Κουκουλοφόροι καίνε το βιβλιοπωλείο του Αδωνι Γεωργιάδη στα Εξάρχεια, για πολλοστή φορά. Τι θα κάνει ο νέος υφυπουργός Ανάπτυξης; Θα τα χώσει στον συνάδελφό τους στο υπουργικό κ. Παπουτσή για κακό σχεδιασμό; Διότι μέχρι πριν λίγες ημέρες ανίκανο τον ανέβαζε, αποτυχημένο τον κατέβαζε και ζητούσε την παραίτησή του.

2ο σενάριο : Ο Βορίδης συναντάται με τους ταξιτζήδες και τους φορτηγατζήδες και τους λέει ότι η τρόικα τον πιέζει για την απελευθέρωση και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Τι θα κάνει ο αρχηγός Καρατζαφέρης που ενώ ψήφιζε το Μνημόνιο μετά αγκάλιαζε τον Λυμπερόπουλο;

3ο σενάριο : Έρχεται το φορολογικό νομοσχέδιο στη Βουλή με πολύ σκληρά μέτρα, όπως προβλέπονται στο πολυνομοσχέδιο. Τι θα κάνουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ πρωτίστως και οι της ΝΔ δευτερευόντως που στήριξαν την ύπαρξή τους στην αντίθεση της ισοπεδωτικής πολιτικής της κυβέρνηση Παπανδρέου;

4ο σενάριο: Αποφασίζει ο κ. Βενιζέλος να ξεπουλήσει ακίνητη περιουσία. Πώς θα συμφωνήσει ο Ι. Μουρμούρας σε κάτι τέτοιο και πώς θα αντιμετωπίσει ο κ. Παπαδήμος το πολεμικό κλίμα εντός του υπουργείο Οικονομικών;

5ο σενάριο: Πάει η Σεγκολέν του ΠΑΣΟΚ, η κ. Διαμαντοπούλου, να κλείσει σχολές σε ΑΕΙ και ΤΕΙ και ορθώς ο κ. Αρβανιτόπουλος εκφράζει την αντίθεσή του. Τι θα γίνει στο υπουργείο Παιδείας;

Αυτά κι άλλα πολλά ίσως και σοβαρότερα θα προκύψουν οσονούπω. Για παράδειγμα τι θα γίνει στη Βουλή με το φορολογικό νομοσχέδιο, τον προϋπολογισμό με τους εφαρμοστικούς νόμους, την εργασιακή εφεδρεία και άλλα πολλά καυτά θέματα.

Θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε τότε πόσα απίδια έχει ο σάκος της κυβέρνησης αυτής.

Πηγή



Οι κ.κ. βαν Ρομπέι και Μπαρόζο, πρόεδρος του ευρωπαϊκού συμβουλίου και επικεφαλής της Κομισιόν αντιστοίχως, είπαν κάτι ακριβές στην κοινή τους ανακοίνωση για τη νέα κυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο: «Ανοίγει για την Ελλάδα ένα νέο κεφάλαιο».

Πράγματι ανοίγει το κεφάλαιο της διακυβέρνησης της χώρας από μη εκλεγμένους πρωθυπουργούς, από τεχνοκράτες - αρχής γενομένης από τη χώρα μας και όπως φαίνεται ακολουθεί η Ιταλία με τον Μάριο Μόντι.

Υποτίθεται ότι ο τεχνοκρατικός χαρακτήρας τους αναπληρώνει την έλλειψη πολιτικού στοιχείου, το οποίο θεωρείται αναποτελεσματικό και γι’ αυτό αναξιόπιστο...

Με τη μαγική αυτή φόρμουλα, υποτίθεται ότι οι δύστροποι λαοί θα τιθασευθούν, θα λογικευθούν και θα πειθαρχήσουν εντέλει στα «κελεύσματα» του οικονομικού μονοδρόμου.

Δηλαδή της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της λιτότητας, των πάσης φύσης περικοπών κοινωνικών παροχών (κοστίζουν βλέπετε), της ακύρωσης εντέλει κάθε είδους δημόσιου αγαθού. Μονόδρομος με άλλα λόγια αλά γερμανικά.

Το πρόβλημα όμως είναι διπλό. Καταρχήν και πρωτίστως αυτό του δημοκρατικού ελλείμματος: επί τρεις μήνες η χώρα θα βρίσκεται στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής εκτροπής. Θα κυβερνά τη χώρα μια κυβέρνηση - έκτρωμα που δεν έχει προκύψει από τις κάλπες, από τη λαϊκή βούληση.

Και τούτο γιατί έτσι αποφάσισε το μνημονιακό μέτωπο, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, προκειμένου και να εφαρμοστούν όλα τα αποφασισμένα λόγω μνημονίου και μεσοπρόθεσμου, μέτρα αλλά και να δεσμευθεί η χώρα στη νέα δανειακή σύμβαση, που θα σημάνει και την πλήρη εξαθλίωση της κοινωνίας (νέες περικοπές μισθών, συντάξεων, κατάρρευση ασφαλιστικών ταμείων, κα).

Πέραν όμως του τεράστιου δημοκρατικού προβλήματος, υφίσταται κι ένα ζήτημα αποτελεσματικότητας αυτού του είδους των κυβερνήσεων. Και το θέτει εύγλωττα ο Πωλ Κρούγκμαν: «Η υποκατάσταση μιας δημοκρατικής κυβέρνησης με μια υποτιθέμενη μη πολιτική διαχείριση, ακόμη και στις καλύτερες περιόδους, είναι αμφισβητήσιμη. Αλλά το να δίνεται εξουσία σε μη εκλεγμένους, των οποίων οι επιδόσεις μαρτυρούν ότι κυβερνούν στηριζόμενοι σε προκαταλήψεις και όχι σε αναλύσεις, είναι ακόμη χειρότερο».
  • Η δημοσιονομική κρίση που ξέσπασε στην Ελλάδα και εξελίχθηκε γρήγορα σε κρίση δημόσιου χρέους για όλο τον νότο της Ευρώπης, απειλεί πλέον τη σταθερότητα του ευρώ και της Ευρώπης αλλά και την ίδια τη βιωσιμότητα της παγκόσμιας οικονομίας.
Tαυτόχρονα θέτει εν αμφιβόλω μια σειρά από δημοκρατικές κατακτήσεις του νεωτερικού καπιταλισμού, όπως το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου που αναπτύχθηκαν παράλληλα.

Τα τελευταία 20 χρόνια, η κυρίαρχη νεοφιλελελεύθερη εκδοχή στην οικονομία έδωσε στην αγορά τη δυνατότητα να καθορίζει άνευ όρων τους όρους της κοινωνικής συμβίωσης.

Οι πολίτες-θύματα των πολιτικών άγριας λιτότητας σύρονται σε μια καταστροφική δίνη, πετιούνται εκτός κοινωνίας, θεωρούνται συλλήβδην αναλώσιμοι και περιττοί.

Η σχεδόν «θεϊκή» διάσταση των αόρατων δυνάμεων της αγοράς ανέτρεψε, όμως, συγχρόνως όλες τις θεσμικές ισορροπίες της παραδοσιακής δημοκρατικής οργάνωσης του κράτους.

Η πολιτική εξουσία, όπως φάνηκε και από τις εξελίξεις στη χώρα μας, αναγκάζεται να υποκύψει, σχεδόν αμαχητί, στις εντολές των ισχυρών παραγόντων της Ε.Ε. και τις απαιτήσεις των αγορών. Η δημοκρατία, όπως τη γνωρίσαμε, δέχεται σοβαρά πλήγματα αξιοπιστίας.

Είναι δυνατή άραγε η αντιστροφή αυτού του ζοφερού κλίματος; Μπορεί να αποκατασταθεί η διαταραγμένη σχέση ανάμεσα στην πολιτική και την οικονομία; Εχει μέλλον στην Ευρώπη η δημοκρατία;

Η «Κ.Ε.» αναζήτησε απαντήσεις στα κρίσιμα αυτά ερωτήματα της εποχής μας. Κορυφαίοι έλληνες και ξένοι επιστήμονες και ειδικοί κατέθεσαν τις απόψεις τους. Τον τελικό λόγο έχουν οι λαοί της Ε.Ε

ΦΑΚΕΛΟΣ
Όλα τα άρθρα:

Γράφουν οι: Ν. ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ, Ε. Ο. ERIKSEN, Γ. ΣΩΤΗΡΕΛΗΣ, J. ΚΕΑΝΕ, Τ. ΚΑΦΕΤΖΗΣ, Κ. ΔΟΥΖΙΝΑΣ, Κ. ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΣ, Σ. ΚΟΥΒΕΛΑΚΗΣ, L. MARTELL, Δ. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, L. GALINO, J.-Ρ. FITOUSSI, G. ROSSI, Α. ΛΙΑΚΟΣ, S. HALIMI, Μ. ΣΠΟΥΡΔΑΛΑΚΗΣ, Α. ΚΑΖΑΚΟΣ, R. HARMS, Β. MEYER, G. LETSCH, J. BUTLER, G. PERELLI

Από enet


Μετά την… ευφορία των ανεξάρτητων εταιρειών δημοσκόπησης που δίνουν συντριπτική ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπαδήμου, έρχεται το… sex. Και δυστυχώς εδώ δε μιλάμε το sex του Μικρού Οδυσσέα με την Σκάρλετ Γιόχανσον (θα το ήθελε πολύ) αλλά για πολύ περισσότερα. Πρόκειται για ένα «σύμπλεγμα» της κυβέρνησης με την τρόικα, κι όπως όλοι γνωρίζουμε, πάνω από τρεις δεν είναι σχέση, είναι… παραζάλη

Μετά, λοιπόν τις χαρές και τα πανηγύρια και το ήρεμο Σαββατοκύριακο που περάσαμε μέσα στην εβδομάδα ξαναμπαίνουμε στη σκληρή πραγματικότητα. Η τρόικα έρχεται με τον Π. Τόμσεν να έχει πάρει εντολές για σκληρή γραμμή απέναντι στον κ. Βενιζέλο και τους άλλους υπουργούς. Η 6η δόση είναι ακόμη στον αέρα και θα χρησιμοποιηθεί ο μοχλός πίεσης, ως εκβιασμός προκειμένου να λάβει η κυβέρνηση Παπαδήμου τα σκληρά μέτρα που προβλέπει το πολυνομοσχέδιο και η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου.

Στο μενού των τροικάνων είναι η εργασιακή εφεδρεία και δε μιλάμε πλέον για 25.000-30.000 δημοσίους υπαλλήλους που θα εξαφανιστούν από το χάρτη. Μιλάμε για 100.000 δημοσίους υπαλλήλους που είτε με εργασιακή εφεδρεία, είτε με κατάργηση των οργανικών τους θέσεων θα απομακρυνθούν από το δημόσιο και θα κληθούν να αντιμετωπίσουν πολύ δύσκολες καταστάσεις είτε με συντάξεις πείνας είτε ως άνεργοι.

Πλεονέκτημα για την τρόικα αποτελεί και η εκπεφρασμένη δήλωση των Ελλήνων πολιτών οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία (σύμφωνα με τα γκάλοπ) ζητούν μικρότερο κράτος και απολύσεις στο δημόσιο παρά νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων και φόρους.

Στα μέτρα που θα απαιτήσει η τρόικα περιλαμβάνεται επίσης:

- Η μονιμοποίηση του χαρατσιού στα ακίνητα

- Η μείωση έως και 30% στο μισθολογικό κόστος με περικοπές επιδομάτων, υπερωριών, μισθών.

- Ο εξορθολογισμός των δαπανών για τη στέγαση του δημοσίου με συνενώσεις υπηρεσιών.

- Η κατάργηση τμημάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ μέσω του Καλλικράτη στην Ανώτατη Εκπαίδευση.

- Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Ισως το κορυφαίο θέμα που θα μας απασχολήσει το επόμενο διάστημα διότι θα κριθεί τι θα πληρώσουμε το 2012. Κατάργηση αφορολόγητου, μείωση φορολογίας επιχειρήσεων και φυσικών προσώπων, καθιέρωση ενός συντελεστή ΦΠΑ, αντικειμενικά κριτήρια σε ελεύθερους επαγγελματίες, μόνιμο χαράτσι στα ακίνητα, κατάργηση φοροαπαλλαγών, είναι ορισμένα από τα θέματα που θα παζαρευτούν.

Σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις η τρόικα απαιτεί

-επέκταση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα (δηλαδή ωράριο και τόπο εργασίας)
-κατάργηση συμβάσεων αορίστου χρόνου στον δημόσιο τομέα και αντικατάστασή τους με συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου
-θεσμοθέτηση του outsourcing για την κάλυψη των αναγκών του δημοσίου.

Τα πρώτα τηλεφωνήματα του Λ. Παπαδήμου με τους Ευρωπαίους ηγέτες ήταν εξαιρετικά παγωμένα καθώς οι δανειστές μας ξεκαθάρισαν ότι η τήρηση των συμφωνηθέντων είναι προαπαιτούμενο για την εκταμίευση της 6ης δόσης.

Οπότε, τα κεφάλια μέσα. Έρχεται η τρόικα, έρχεται ο Ράιχενμπαχ, έρχονται οι τοποτηρητές. Και ξαναφεύγει η λογική.

Πηγή