Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Αυγ 2011


Το ζεύγος... Αναγνώστου και την παρέα του περίμεναν να δουν την Παρασκευή το απόγευμα στο μικρό ξενοδοχείο στα Ριτσά της Καρδαμύλης και τελικά αντίκρισαν τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου με τη σύζυγό του Αντα και την προσωπική τους ασφάλεια.

Ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε την Καρδαμύλη για ολιγοήμερες διακοπές, όπου την Παρασκευή το απόγευμα έκανε βόλτα στη μανιάτικη κωμόπολη, ενώ το βράδυ συνέφαγε με τη σύζυγό του και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργο Προβόπουλο στην ταβέρνα “Ελιές” μπροστά από το ξενοδοχείο που διαμένει.

Φυσικά τα μέτρα ασφαλείας στην περιοχή ήταν ιδιαιτέρως αυξημένα, αλλά διακριτικά με σκοπό να μην προκαλέσουν τους υπόλοιπους επισκέπτες και να περάσουν όσο το δυνατόν απαρατήρητοι.

Ο πρωθυπουργός χθες έκανε την εμφάνισή του και πάλι στα Ριτσά για απογευματινό μπάνιο, ενώ σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες επιδόθηκε και στο αγαπημένο του σπορ το κανό.

Στην μυστικότητα της επίσκεψης συνέβαλε και η Ολλανδέζα σύζυγος του υπουργού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής Γιώργου Παπακωνσταντίνου Jacoline Vinke, η οποία ως συγγραφέας τουριστικών οδηγών φρόντισε να κάνει κράτηση για το πρωθυπουργικό ζεύγος και την ασφάλειά του σε άλλο όνομα για ευνόητους λόγους.

Μάλιστα πληροφορίες αναφέρουν ότι ενδέχεται στην περιοχή να βρεθεί και το ζεύγος Παπακωνσταντίνου, αφού υπήρχε κράτηση στο συγκεκριμένο όνομα.

Σχόλιο ιστολογίου:
Πέρα από την είδηση, μήπως πρέπει να αναλογιστούμε πως είναι δυνατό να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Από ποιούς κρύβεται από πρωθυπουργός αυτής της χώρας; Ποιός τον κυνηγάει και τον έχει αναγκάσει να κυκλοφορεί ινκόγνιτο μέσα στη χώρα που, υποτίθεται, ότι κυβερνά; Φοβάται τους πολίτες ή κάτι άλλο; Και, είναι δυνατόν να κρύβεται; Είναι δυνατόν να φοβάται αυτός που έχει τόση ασφάλεια γύρω του; Τότε τι θα πρέπει να πούμε όλοι εμείς οι Έλληνες πολίτες;

Φοβόμαστε πως τελικά ο Γιώργος Παπανδρέου δεν φοβάται ότι απειλείται η ζωή του από τους πολίτες, ούτε κανέναν άλλον. Προσπαθεί να κρυφτεί, να μην δει κανένα παπούτσι να έρχεται επάνω του, να μην λερωθεί με κανένα γιαούρτι ή καμιά σάπια ντομάτα... Τρέμει στην ιδέα πως θα εκτεθεί απέναντι σε πολίτες, αν και την ίδια στιγμή ο ίδιος έχει εκθέσει τους Έλληνες πολίτες και ολόκληρη την χώρα σε πρωτόγνωρους κινδύνους...

Καίγεται η Ελλάδα και ο ίδιος προσπαθεί να βρει "σταγόνες δροσιάς"...! Βιάζονται ή δολοφονούνται αμέριμνοι Έλληνες πολίτες, αλλά ο ίδιος φοβάται μην συναντήσει αυτούς που η ιδεοληψία που τον διακατέχει τους έχει εκθέσει σε καθημερινούς κινδύνους απειλής έως και της ζωής τους...

Ένα τραγικό πλάσμα, άβουλο, έντρομο είναι ο Γιώργος Παπανδρέου. Η συμπεριφορά του αποδεικνύει ότι νιώθει από αμήχανα έως στριμωγμένος... Θα έπρεπε να το περιμένει πως παρά την ό,ποια εκπαίδευσή του (ως πολιτικός φυσικά) κάποια στιγμή το ένστικτο της επιβίωσης θα ξυπνούσε μέσα του. Αυτό τον καθιστά επικίνδυνο, ενώ ταυτόχρονα τον απογυμνώνει ηθικά απέναντι σε όλους εμάς...

Μπορεί να ετοίμασε τα χειρότερα για τους Έλληνες, αλλά ήδη άρχισε ο ίδιος να νιώθει τα αποτελέσματα της "δράσης" του... και θα είναι πολύ κοντά στο αεροπλάνο όταν θα έχει φύγει το πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου (ένα πουλάκι τριγυρίζει και λέει για κάτι αμερικανικά ομόλογα που λήγουν τότε...)

Αφήνοντας πίσω μας, πια, την ραστώνη του καλοκαιριού, την ψευδαίσθηση που μας πρόσφερε ο ήλιος, η αλμύρα και η θάλασσα της πατρίδας μας, γυρίζουμε στην αδυσώπητη πραγματικότητα που μοιάζει ολοένα και περισσότερο με εφιάλτη.

Δυστυχώς με την επιστροφή μας στην πραγματικότητα, διαπιστώνουμε πως η πολιτική ανικανότητα επεκτάθηκε, τα προβλήματα έγιναν ακόμη μεγαλύτερα και το αύριο μοιάζει περισσότερο σκοτεινό από χθες. Τις πταίει άραγε για την κατάσταση στην οποία έχει περιπέσει ολόκληρη η χώρα;

Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης έχει η κυβέρνηση τσίρκο του Γιώργου Παπανδρέου (να με συγχωρήσουν όσοι εργάζονται με κίνδυνο της ζωής τους και για πολύ μικρά οικονομικά ανταλλάγματα σε τσίρκο), τα μέλη της οποίας αφού έκαναν τις ανέμελες διακοπές τους (τη στιγμή που η Ευρώπη «πήρε φωτιά» από τις ραγδαίες οικονομικές εξελίξεις που προοιωνίζουν και μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις αλλά και αλλαγές), επέστρεψαν περιχαρείς για να συνεχίσουν την εκτέλεση της παρωδίας.

Αφού κατάφεραν να ψηφίσουν πλήθος εκτρωματικών νομοσχεδίων (πού αλλού ακούστηκε φορολογικό πολυνομοσχέδιο;), αφού έχουν μετατρέψει τους πολίτες της χώρας σε ψυχολογικά ράκη (πλήθος αυτοκτονιών που δεν αναφέρονται στα παπαγαλοειδή ΜΜΕ), αφού με τα πολιτικά τους ανομήματα έχουν τοποθετήσει τους Έλληνες πολίτες στη θέση του κλέφτη (ποια μεγαλύτερη θρασύτητα μπορεί να υπάρξει μετά από αυτήν, όταν οι υπεύθυνοι της κατάντιας κατηγορούν εκείνους που πάντα πλήρωναν χωρίς να ρωτούν και που ποτέ δεν πήραν ένα «δωράκι» ή μία «χορηγεία»), συγκεντρώνονται και άρχισαν ήδη να προωθούν την «ιδέα» της απώλειας γης μέσω εμπράγματων υποθηκών και περαιτέρω μείωσης της εθνικής κυριαρχίας… Δολοφονούν καθημερινά την οικονομία, την παιδεία και τον εν γένει κοινωνικό ιστό, κρυμμένοι πίσω από την ιδιότητα του υπουργού, του πρωθυπουργού ή –γενικότερα- του πολιτικού. Απαιτούν, δε (ενίοτε και επιβάλουν δια της βίας), την πλήρη σιωπή όλων των πολιτών!!!

Αυτή είναι η σημερινή Ελλάδα, αυτή είναι η σημερινή κυβέρνηση, η οποία παρά τα όσα εξοντωτικά μέτρα έχει πάρει, έχει καταφέρει να μειώσει τα έσοδα και να αυξήσει τα έξοδα, δημιουργώντας μία επιπλέον «ψαλίδα» στον προϋπολογισμό της τάξης του 13% περίπου… Τι κι αν πηδάνε από το καράβι, τι κι αν άρχισαν να μιλούν για εκλογές… Το έργο είναι παλιό, έχει παιχτεί πολλές φορές και το γνωρίζουν πως οι «συμβατικές λύσεις» δεν πρόκειται να αποδώσουν. Χρειάζονται κάτι περισσότερο «ολοκληρωτικό». Και αυτό τους το προσφέρει η ικανότητά τους στην ίντριγκα και στην γενικότερη δράση τους σε «παίγνια» που δύσκολα χαρακτηρίζονται ως διαφανή…

Δεν φταίει, όμως, μόνο η κυβέρνηση. Τεράστια ευθύνη για τα όσα βιώνει η χώρα, για τα όσα επέρχονται για τους πολίτες, έχει και η αντιπολίτευση, η οποία προφανώς δεν θέλει ή δεν μπορεί (ο ιστορικός του μέλλοντος και ο με καθαρό νου σύγχρονος πολίτης θα κρίνουν) να συνεισφέρει στην πάταξη της κυβερνητικής ανομίας και στην στροφή της χώρας προς την δημοκρατία. Η πολιτική στην Ελλάδα μπορεί να έχει καταργηθεί (αφού οι παρόντες συζητούν ή εκτελούν μνημονιακές ή τροϊκανές εντολές), όμως το χειρότερο είναι πως και τα κόμματα απέδειξαν την πλήρη τους ανικανότητα να παρέμβουν και να πιέσουν προς την κατεύθυνση δημιουργίας διεξόδου στο σχηματισθέν αδιέξοδο που οδηγούν οι πολιτικοί την χώρα. Τα κόμματα έχασαν τον λόγο ύπαρξής τους, απεκδύθηκαν τον ρόλο που συνταγματικά (αλλά και καταστατικά) καλούνται να διαδραματίζουν στην πορεία της πολιτικής εξέλιξης. Τα κόμματα στην Ελλάδα, πλην ελαχίστων, αποφάσισαν την πολιτική και κοινωνική απομόνωση. Δυστυχώς, με την ανυπαρξία τους έχουν αποδείξει πως συντέλεσαν στα μέγιστα για την σημερινή κατάντια. Η αυτοκατάργησή τους, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανυπαρξίας ηθικού ερείσματος απέναντι στους πολίτες – θύματα των κομματικών σχεδιασμών και πρακτικών.

Και τι μπορούμε να κάνουμε, άραγε, όλοι εμείς που έχουμε πέσει θύματα της ανικανότητας (ή μήπως απόλυτα στοχευμένης ικανότητας;) και της ανυποληψίας του σημερινού πολιτικού κόσμου; Η απάντηση βρίσκεται στην διάθεση για συσπείρωση και ταυτόχρονα στην ωριμότητά και την θέλησή μας για την ανατροπή του παρούσας πολιτικής σκηνής. Σε κάθε περίπτωση εμείς οι πολίτες καλούμαστε «να βγάλουμε τα κάστανα από τη φωτιά» και να επαναχαράξουμε κάτω από σαφέστατες νέες προϋποθέσεις την πολιτική και οικονομική πορεία της χώρας.

Το πρόβλημα έγκειται στην ανυποληψία των πολιτών, οι οποίοι δεν μπορούν να συγκεντρώσουν τον σεβασμό των αρχηγών άλλων κρατών, οι οποίοι φροντίζουν για τα συμφέροντα των δικών τους πολιτών. Η ψευδολογία ίσως είναι επιχείρημα στα προεκλογικά μπαλκόνια, αλλά στα γραφεία των ευρωπαϊκών αποφάσεων δεν χρησιμοποιείται ούτε ως ανέκδοτο. Κι εμείς, ως χώρα, επί δεκαετίες (πολλές περισσότερες των τριών) πορευόμαστε με επαγγελματίες ψευδολόγους, ανερμάτιστους εγωϊστές και συμφεροντολόγους, που έχουν μάθει πολύ καλά στα «μυστικά κονδύλια» και στις προμήθειες, ενώ θα έπρεπε να έχουν ως στόχο ζωής την προσφορά σε εκείνους που τους επέλεξαν να οδηγήσουν την χώρα σε ένα καλύτερο αύριο…

Εμείς, λοιπόν, οι πολίτες αυτής της χώρας (που μεταβάλλεται τάχιστα σε χώρο), καλούμαστε να ομονοήσουμε, να συγκεντρωθούμε, να εμπιστευθούμε ανθρώπους που ζούνε σαν φυσιολογικοί άνθρωποι (και όχι ως πολιτικοί) και να τους δώσουμε την εντολή να καθαρίσουν την κόπρο. Άμεσα, παραδειγματικά, οριστικά και αμετάκλητα. Η δημοκρατία δεν βρίσκεται πλέον στην Βουλή των βολευτών, αλλά στους δρόμους και στα καφενεία όπου συχνάζουν Έλληνες και όχι μίσθαρνα ανθελληνικών σχεδιασμών και δράσεων.

Η λύση βρίσκεται σε εμάς, τους πολίτες και όχι σε αυτούς, στους πολιτικούς. Το όλο θέμα είναι να μπορέσουμε να δούμε το αύριο που μας οδηγούν αυτοί και το αύριο που θέλουμε εμείς. Αν το κάνουμε, τότε θα γίνουν αίφνης πολλές έκτακτες πτήσεις προς το εξωτερικό. Και δεν θα φεύγουν πολίτες, αλλά αυτά τα μπουλούκια των πολιτικών που ρήμαξαν την χώρα… Όμως, αυτό δεν θα γίνει με το να κάνουμε ευχές, ούτε με το να λέμε λόγια... Πράξη χρειάζεται εκ μέρους μας. Αυτοί οι πολιτικοί αρκετά έκαναν χωρίς εμάς, φροντίζοντας τους μόνο τους εαυτούς τους...


  • Αποκαλύψεις από την έγκριτη εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΡΑΚΗ
Ας σταματήσει το παραμύθι, ότι η πυρκαγιά που κατέστρεψε 70.000 στρέμματα στον Έβρο, ήταν δήθεν τυχαίο γεγονός και προκλήθηκε από τους σπινθήρες εξάτμισης τρακτέρ
Κάντε πραγματογνωμοσύνη στο “τρακτέρ της φωτιάς”

Στα 66 χρόνια εκδοτικής της ζωής η εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΡΑΚΗ, ποτέ δεν μάσησε τα λόγια της. Και ειλικρινά σήμερα είμαστε τουλάχιστον εξοργισμένοι ακούγοντας τα διάφορα ΜΜΕ να μιλούν για τον καημένο, τον ΑΓΝΩΣΤΟ αγρότη, που αγόρασε ένα παλιό τρακτέρ, από κάποιον άλλο ηλικιωμένο αγρότη, και ύστερα το πήγε βόλτα στο δάσος (;) το τρακτέρ, αλλά εκείνο έβγαζε σπίθες και γι’ αυτό δημιουργήθηκαν δέκα εστίες πυρός που είχαν ως αποτέλεσμα να καταστραφούν περιουσίες και να καούν 70.000 στρέμματα στον Έβρο…»

Αυτή είναι η ιστορία που σερβίρεται σε μια προσπάθεια συσκότισης (γιατί άραγε;) των γεγονότων και να φανεί ότι η μεγάλη πυρκαγιά που κατέκαυσε την περιοχή μας, ήταν τυχαίο συμβάν και όχι μελετημένος εμπρησμός.

Γιατί όπως είναι γνωστό, από την φωτιά απειλήθηκαν και εγκαταστάσεις ΡΑΝΤΑΡ της Πολεμικής Αεροπορίας και χρειάσθηκε μάλιστα η εκκένωση τους για να μην εγκλωβιστούν στις φλόγες το προσωπικό 24 ατόμων που υπηρετεί σ’ αυτές, και στρατόπεδο στην περιοχή Φερών.

Οι πρώτες πληροφορίες που έχουν φθάσει στην εφημερίδα, έλεγαν πως από τα Παρατηρητήρια των Εθελοντών Δασοπυροσβεστών, είχε επισημανθεί ένα αυτοκίνητο που έβαζε φωτιές σε τέσσερα σημεία. Δεν γνωρίζουμε εάν ο λόγος γινόταν για Ι.Χ. αυτοκίνητο ή για τρακτέρ.

Η ουσία είναι ότι πέραν των καταστροφών που προκλήθηκαν σε δασικές εκτάσεις και στο αγροτικό κεφάλαιο, η αμυντική διάταξη της πατρίδας μας, “τυφλώθηκε” από το ξέσπασμα αυτής της πυρκαγιάς.

Ο 50χρονος αγρότης καταδικάσθηκε από το αυτόφωρο Δικαστήριο της Αλεξανδρούπολης σε φυλάκιση πέντε ετών με αναστολή, για εμπρησμό εξ’ αμελείας. Άσκησε έφεση και αφέθηκε ελεύθερος.

Δεν γνωρίζουμε το περιεχόμενο των ανακρίσεων και ερευνών των αρμόδιων Υπηρεσιών, το όνομα του δράστη παραμένει επτασφράγιστο μυστικό, αφού όπως έχουμε ξαναγράψει η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, απαγορεύει την δημοσιοποίηση ονομάτων, αδιαφορώντας για την προστασία του Κοινωνικού Συνόλου. Και φορά “φερετζέ” στους κάθε λογής παράνομους για να συνεχίζουν ανενόχλητοι το… “θεάρεστο” έργο τους.

Σήμερα λοιπόν, με την προτροπή των αναγνωστών μας, ζητούμε να δοθεί στην δημοσιότητα το όνομα του δράστη με το “τρακτέρ της φωτιάς”. Γιατί ανάμεσα στα άλλα που μας πληροφόρησαν, είναι ότι πρόκειται για μουσουλμάνο που κατάγεται από το Μ. Δέρειο και είναι μάλιστα αυτός που απειλούσε την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου!!!

Για να μην δημιουργούνται τυχόν πεπλανημένες εντυπώσεις, πρέπει να δοθούν όλα τα στοιχεία αυτής της υπόθεσης στην δημοσιότητα. Και αν έχουμε να κάνουμε με τους “Γκρίζους Λύκους” και τα πλοκάμια της “Εργκενεκόν” πρέπει κι αυτό να λεχθεί.

Ο Λαός του Έβρου πρέπει επί τέλους, να μάθει την Αλήθεια.

Όσον αφορά δε το “τρακτέρ της φωτιάς” να παραχθεί πάραυτα πραγματογνωμοσύνη τεχνικών για να διαπιστωθεί εάν πράγματι έβγαλε σπινθήρες από την εξάτμισή του, που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος (πίσω από την μηχανή) και όχι πίσω από το τρακτέρ.

Διαβάστε επίσης

Περίεργη φωτιά στον Έβρο αναγκάζει σε εκκένωση ραντάρ της πολεμικής αεροπορίας

Πολλοί Τούρκοι τουρίστες ξαφνικά στην Θράκη!



Πόσες φορές εδώ και πολ­λούς μήνες άραγε έχουμε (και έχετε) ακούσει την κυ­βέρνηση να μιλάει για ύφε­ση που... ρηχαίνει, για έξοδο από την κρίση με ορόσημα που συνεχώς απο­μακρύνονται, για ανάπτυξη που όλο έρχεται και ποτέ δεν φαίνεται, για θυσίες που δεν πάνε χαμένες και για τη χώρα που διαρκώς σώζεται από τη χρεοκοπία; Αμέτρητες...

Όμως η πραγματικότητα είναι πάντα εδώ και εκδικείται. Όχι τόσο αυτούς που κυβερνούν, όσο αυτούς που καλή τη πίστει – είτε απλώς ευρισκόμενοι σε πλήρη σύγχυση ή απογοήτευση εξ αιτίας των θυελλωδών μέτρων λιτότη­τας – εξακολουθούν να πιστεύουν ή, έστω, να ελπίζουν ότι ο δρόμος που έχει επιλεγεί οδηγεί σε έξοδο από το βαθύ τούνελ της κρίσης.

Συχνά οι αριθμοί λένε ψέματα. Πό­σο παραπλανητικά όμως μπορεί να εί­ναι αυτά τα νούμερα:

-Το Χρηματιστήριο βρίσκεται πλέον σε ελεύθερη πτώση αποχαιρετώντας ακόμη και τις 900 μονάδες, με όλες τις σημαντικές επιχειρήσεις της χώ­ρας να καταρρέουν ανεξέλεγκτα και τις μετοχές τους να μετατρέπονται σε σκουπίδια.

-Η ύφεση της οικονομίας κινήθη­κε το πρώτο τρίμηνο του έτους (με εποχικά μη διορθωμένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ) στο 8,1% και το δεύτε­ρο στο 6,9%, με το μεσοπρόθεσμο πριν από δυο μήνες να μιλάει για 3,8% και τον Βενιζέλο να προβλέπει τώρα 5,3% για το σύνολο του έτους!

-Τα λουκέτα πληθαίνουν ραγδαία. Μόλις χθες η ΓΣΕΒΕΕ ανακοίνωσε ότι 183.000 επιχειρήσεις βρίσκονται στο «κόκκινο» (21,8%), ενώ άλλες 190.000 (22,7%) φαίνεται αρκετά πι­θανό να αντιμετωπίσουν κίνδυνο κλει­σίματος, με αποτέλεσμα επιπλέον απώλεια 250.000 θέσεων εργασίας.

-Η ανεργία προσλαμβάνει εφιαλτι­κές διαστάσεις με προοπτική να φτά­σει σύντομα το 24%, ειδικά για τους νέους, τις γυναίκες και τους κατοί­κους των μεγάλων αστικών κέντρων: ένας στους τρεις ανέργους βρίσκεται στην Αθήνα. Ο ανενεργός πληθυσμός είναι ήδη περισσότερος από τους ερ­γαζομένους.

Ο κατάλογος δεν έχει τέλος, κι όμως επιμένουν να μας λένε ότι η πολιτική τους οδηγεί σε έξοδο από την κρίση.

Ενεργό το «Σχέδιο Β»

Η πραγματικότητα γίνεται ακόμη πιο σκληρή καθώς, εκτός από τη δρα­ματική εσωτερική κατάσταση, επιδει­νώνεται συνεχώς η διεθνής θέση της χώρας.

Από τον περασμένο Μάιο σας γρά­ψαμε ότι η ευρωζώνη, εν μέσω δια­πραγματεύσεων για το μεσοπρόθε­σμο, πίσω από τις κλειστές πόρτες συ­ζητούσε τι θα γίνει σε περίπτωση που η Ελλάδα δεν ανακάμψει και δεν ανα­κτήσει τον έλεγχο του ελλείμματος και του χρέους. Όπως έγραψε το «Π», τότε θα τεθεί το λεγόμενο «Σχέδιο Β», που δεν είναι άλλο από την πλήρη και ελεγχόμενη πτώχευση, ώστε να δια­σωθεί το υπόλοιπο ευρωσύστημα.

Μπορεί πολλοί να ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα είναι μια σταγόνα στον ωκε­ανό, ωστόσο υπάρχουν αξιωματούχοι που πιστεύουν ακριβώς το αντίθετο. Ότι δηλαδή οι συνεχείς εστίες που αναζωπυρώνει η Ελλάδα μέσω των εκτροχιασμών στόχων, οι συνεχείς εκθέσεις για στάσεις πληρωμών και η επαναλαμβανόμενη εικόνα ότι η χώρα μας βρίσκεται συνεχώς ένα βήμα πριν από την πτώχευση δίνουν το έναυ­σμα στους κερδοσκόπους να σφυρο­κοπούν όλη την ευρωζώνη. Και τώρα που τα πυρά άρχισαν να χτυπούν ξε­κάθαρα τη Γαλλία και τη Γερμανία, το «Σχέδιο Β» βγήκε από το συρτάρι.

Τα σχόλια της Standard & Poor’s περί χρεοκοπίας της Ελλάδας μέχρι το τέλος του έτους δεν είναι καθόλου τυχαία, διότι πολύ απλά παρόμοιο εί­ναι και το χρονοδιάγραμμα που περι­λαμβάνει το «Σχέδιο Β» που εκπονούν συγκεκριμένοι κύκλοι της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Ο οίκος αξιολόγησης αποδίδει την προοπτική χρεοκοπίας στη συμφωνία που εκπονείται τώρα για τη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών στο νέο πακέτο διάσωσης. Αξίζει να επισημάνουμε ότι για πρώτη φορά διεθνής οίκος έβγαλε από το λεξιλόγιο τον όρο «επιλεκτική χρεοκοπία» και ονόμασε την όλη δια­δικασία γενικά «χρεοκοπία».

Αυτό δείχνει ότι το παιχνίδι έχει σκληρύνει για τα καλά και ότι οι όροι έχουν αλλάξει. Όπως έχει αλλάξει και το κλίμα, που μέχρι τώρα κάπως μας ευνοούσε, αφού μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες επικρατούσε η άποψη ότι η διάσωση της Ελλάδας με νέα δάνεια είναι αναγκαία για να διασφαλιστεί το ευρωσύστημα. Όλο αυτό το ευνοϊ­κό διάστημα πήγε χαμένο, αφού στην ουσία η κυβέρνηση δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τους σαφείς όρους του νέου δανείου ούτε και αναγκαία αναπροσαρμογή των στόχων σε πιο ρεα­λιστικά επίπεδα.

Πότε θα καταλάβουν;

Οι εξωπραγματικοί στόχοι που επι­μένει να αποδέχεται η κυβέρνηση εί­ναι και αυτοί που δημιουργούν το όλο πρόβλημα και το συνεχές σφυροκόπημα των αγορών, καθώς κάθε μή­να, με τα στοιχεία εκτροχιασμού του προϋπολογισμού που δημοσιεύονται, αρχίζει νέο γαϊτανάκι εκτιμήσεων και αμφισβητήσεων, ενώ την ίδια στιγμή η κυβέρνηση επιμένει να τους υπερα­σπίζεται και να διατυμπανίζει ότι εί­ναι εφικτοί. Και κάθε φορά που η κυ­βέρνηση αναγκάζεται να παραδεχτεί ότι δεν έπιασε τους στόχους προφασιζόμενη διάφορες δικαιολογίες, το κλίμα δυσπιστίας μεγαλώνει και η αξι­οπιστία μας εκμηδενίζεται.

Πόσα τέτοια παραδείγματα θα χρειαστούν για να αλλάξει έστω και στο «και πέντε» η οικονομική πολιτι­κή; Προφανώς θα χρειαστούν κι άλλα, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι ο Ε. Βενιζέλος, ενώ αναγκάστηκε να πα­ραδεχθεί το προφανές, ότι η ύφεση είναι βαθύτερη απ’ ό,τι εκτιμούσε το οικονομικό επιτελείο, επέμενε να λέ­ει ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα εάν εφαρμοστούν όσα έχουν ήδη απο­φασιστεί. Μα δεν βλέπει κανείς τους αριθμούς εκεί στο Σύνταγμα;

Πόσα ακόμη αρνητικά ρεκόρ θα πρέπει να σπάσουν η οικονομία, η κοινωνία και η ίδια η κυβέρνηση για να καταλάβουν ότι αυτή η διαδικασία μας πάει καρφί στην πτώχευση που άλλοι ήδη προγραμματίζουν για μας;

Πηγή


Η χώρα, ή για την ακρίβεια ο κατά τον πρωθυπουργό «Τιτανικός», βουλιάζει. Ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι αναμένεται να το διαδεχθεί ένας κατάμαυρος Σεπτέμβριος με εκατομμύρια Έλληνες εξαγριωμένους που βλέπουν καθημερινά να εξαγγέλλονται και νέα μέτρα. Ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι με φόρους, περικοπές συντάξεων και μισθών, αλλαγές στο εργασιακό καθεστώς, την ανεργία να εκτινάσσεται στα ουράνια και μάλιστα μέσα στην τουριστική περίοδο και με την ανασφάλιστη εργασία να αποτελεί πλέον καθεστώς σε πολλούς χώρους. Από κοντά οι μυριάδες των δανειοληπτών που πνίγονται, τα χιλιάδες λουκέτα στις επιχειρήσεις. Και το χειρότερο με μια κυβέρνηση που αποδεικνύεται καθημερινά ανίκανη να σταματήσει τον κατήφορο στον οποίο η ίδια έβαλε τη χώρα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τις τελευταίες μέρες όλοι μας έχουμε γίνει μάρτυρες καταστροφικών ενεργειών, παλινδρομήσεων και παιδιάστικων σχεδιασμών που οδηγούν στα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που υποτίθεται πως επιδιώκονται. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα, η συμφωνία με τη Φινλανδία και οι παρενέργειές της, αλλά και οι καταστροφικές εξαγγελίες για την αύξηση του ΦΠΑ στις επιχειρήσεις εστίασης, που απειλεί το μέλλον δεκάδων χιλιάδων καταστημάτων και 600.000 εργαζομένων σε αυτά.

Τους πανηγυρισμούς για τις έτσι κι αλλιώς καταστροφικές για τη χώρα αποφάσεις της έκτακτης συνόδου της 21ης Ιουλίου διαδέχθηκε η προσγείωση στην πραγματικότητα: οι απαιτήσεις των βόρειων χωρών για εμπράγματες εγγυήσεις για να συμμετάσχουν στο δεύτερο χρηματοδοτικό πρόγραμμα, αποδεικνύοντας έτσι την αποτυχία των συνεχών (στο τέλος θα σταματήσουμε και να τα μετράμε) μνημονιακών προγραμμάτων, την ώρα που ο εκτροχιασμένος προϋπολογισμός «τρέλαινε» τους υπουργούς και τους αμέτρητους και με το αζημίωτο συμβουλάτορές τους. Και στο τέλος, απ’ όλη αυτή την ιστορία στο μυαλό των Ελλήνων δίπλα στον εφιάλτη της καθημερινής ζωής θα μείνει η εικόνα των υπουργών και των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος να χειροκροτούν όρθιοι τον πρωθυπουργό επιστρέφοντα σαν άλλος Μέγας Αλέξανδρος από νικηφόρα εκστρατεία.

Μόνο για δύο πράγματα είναι ικανοί. Για να ακριβολογούμε, μανούλες, εξπέρ του είδους, πρωταθλητές, άπιαστοι: Στο να στήνουν προεκλογικούς ρουσφετολογικούς μηχανισμούς εκμεταλλευόμενοι τον καημό, την αγωνία, τον πόνο δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων να βρουν μια δουλίτσα. Μια απασχόληση των 500 ευρώ μηνιαίως, έστω και για λίγους μήνες ώστε να μπορέσουν μετά να μπουν στο ταμείο ανεργίας και να έχουν το δικαίωμα μίας υποτυπώδους ασφάλισης. Γι’ αυτό και στήνουν, με τη γνωστή συνταγή των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, στις οποίες πρωταγωνιστούν πράσινοι βουλευτές, πολιτευτές και διάφοροι άλλοι παρατρεχάμενοι ειδικοί στην πολιτική αλητεία και την εξαπάτηση, το μηχανισμό των προσλήψεων που τάχα μου θα ανακουφίσει χιλιάδες ανέργους. Για τις εκλογές όποτε γίνουν το κάνουν. Ό,τι κι αν λένε, όποιο σελοφάν κι αν χρησιμοποιούν για να τυλίξουν το πακέτο της εξαπάτησης, ο στόχος τους είναι οι εκλογές.

Όμως ξεχνούν πως όταν το ποτάμι αρχίζει να κυλά, δεν γυρίζει πίσω. Ας μελετήσουν και την εμπειρία της Νέας Δημοκρατίας από τις παραμονές των εκλογών του 1981. Και τότε είχαμε χιλιάδες προσλήψεις. Μόνο που οι «ευεργετηθέντες» όταν βρέθηκαν πίσω από το παραβάν ψήφισαν… ΠΑΣΟΚ!

Του Wolfgang Münchau

S.A.-Financial Times

Η ευρωζώνη άντεξε το 2010. Προβλέπω πως θα αντέξει και το 2011. Το θέμα είναι πως; Προφανώς θα δούμε κι άλλες κρίσεις, καθώς πολλές χώρες μέλη θα αναχρηματοδοτήσουν τα χρέη τους. Θα δούμε επίσης πολλές λαϊκές αντιδράσεις εναντίον των αυστηρών μέτρων λιτότητας που έχουν επιβληθεί. Το ευρώ, αν επιβιώσει και την επόμενη χρονιά, θα παραμείνει πηγή πολιτικής, οικονομικής, και δημοσιονομικής αστάθειας, τόσο για την ευρωζώνη όσο και για ολόκληρο τον κόσμο.

Μπορούμε να δούμε το ευρώ από μια ιστορική ή πολιτική άποψη, όπως συνήθως γίνεται, ή να το δούμε μακροοικονομικά. Για να καταλάβουμε όμως το τι μέλλει γενέσθαι, μάλλον θα πρέπει να το δούμε στα πλαίσια της διαχείρισης ρίσκου. Για παράδειγμα, αυτός που έχει στα χέρια του ελληνικά, ιρλανδικά, ή πορτογαλικά «χαρτιά», αντιμετωπίζει δυο συγκεκριμένους κινδύνους που απορρέουν από τη παρούσα κρίση. Ο ένας είναι η διάλυση της ευρωζώνης. Ο άλλος είναι ο κίνδυνος της χρεοκοπίας, οπότε ο οφειλέτης πτωχεύει, αλλά συνεχίζει να παραμένει εντός της ευρωζώνης.

Αυτό το ρίσκο δεν μπορεί να υπολογιστεί επακριβώς. Μπορούμε όμως να διαχωρίσουμε τα ρίσκα που είναι θετικά, αλλά ασήμαντα, και αυτά που είναι μικρά, αλλά κάθε άλλο παρά ασήμαντα. Αυτά τα πράγματα μετατοπίζονται ραγδαία. Μπορεί για πολύ καιρό να μη βλέπεις κάποιο ρίσκο. Όταν όμως το δεις, ψάχνεις για εξασφάλιση. Τα πρώτα 10 χρόνια της ευρωζώνης, οι επενδυτές θεωρούσαν τα ρίσκα ασήμαντα και δεν έψαχναν τη διασφάλισή τους. Αντιμετώπιζαν όλα τα κρατικά ομόλογα των χωρών μελών επί ίσοις όροις. Μόλις άλλαξε αυτή η αντιμετώπιση, τα σπρεντς άρχισαν να αποκλίνουν σημαντικά.

Αυτό που είδαμε να συμβαίνει δεν ήταν μια κερδοσκοπική επίθεση όπως μας θέλουν να πιστεύουμε οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, αλλά μια φυσιολογική αντίδραση στην αλλαγή της αντίληψης περί ρίσκων. Οι έξυπνοι επενδυτές κατανοούν πολύ καλά, πως ο συνδυασμός υψηλών χρεών, υψηλών επιτοκίων, και χαμηλής ανάπτυξης, ανεβάζουν δραματικά το ρίσκο χρεοκοπίας στο μέλλον. Σε φυσιολογικές συνθήκες, η άνοδος των επιτοκίων αντισταθμίζει το ρίσκο, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει αποτέλεσμα όταν τα επιτόκια ανεβαίνουν τόσο, που πυροδοτούν τη χρεοκοπία την οποία υποτίθεται πως αποτρέπουν. Για αυτό και η λογική αντίδραση είναι η άμεση απομάκρυνση, ειδικά όταν υπάρχουν πάμπολλες εναλλακτικές λύσεις με υψηλότερα κέρδη. Τα δεκαετή τουρκικά ομόλογα απέδιδαν σχεδόν 9% τη περασμένη εβδομάδα. Τα αντίστοιχα πολωνικά 6%. Καμία από τις δυο αυτές χώρες δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει, ή να υιοθετήσει πληθωριστική νομισματική πολιτική.

Τι γίνεται όμως με την ανάπτυξη; Στη περίπτωση της ευρωπαϊκής περιφέρειας, είναι πολύ δύσκολο να περιμένουμε πως η ανάπτυξη θα είναι αυτή που θα φέρει τη σωτηρία. Οι περισσότερες χώρες πάσχουν στην ανταγωνιστικότητα, για αυτό και η κρίση είναι τόσο τοξική. Αν μεταρρυθμίσεις την αγορά εργασίας και μειώσεις τα ημερομίσθια, γίνεσαι πιο ανταγωνιστικός, ρίχνεις τον πληθωρισμό, και πέφτουν οι τιμές των ακινήτων. Η πραγματική όμως αξία του χρέους σου εκρήγνυται, και μπορεί να οδηγηθείς στη πτώχευση. Ο συνδυασμός υψηλού χρέους και ανταγωνιστικότητας δεν λύνεται χωρίς υποτίμηση ή πληθωρισμό. Δεν είναι θέμα πειθαρχίας, Ακόμη και η αιώνια πειθαρχία μπορεί να οδηγήσει σε πτώχευση.

Έχουμε όμως και την ομπρέλα της διάσωσης από πλευράς ΕΕ. Ο μηχανισμός στήριξης δίνει λεφτά στην Ιρλανδία με επιτόκιο γύρω στο 6%, που είναι πιο ψηλό από ότι θα είναι ο ρυθμός της ονομαστικής ανάπτυξης της Ιρλανδίας για πολλά χρόνια. Το δάνειο λύνει τα προβλήματα χρηματοδότησης της χώρας, αλλά επιδεινώνει το υποβόσκων πρόβλημα της ενδεχόμενης χρεοκοπίας. Η περίπτωση της Ιρλανδίας θυμίζει εκείνες τις διαφημίσεις των τοκογλύφων: «Χρειάζεστε χρήματα άμεσα χωρίς ερωτήσεις;».

Τι θα γίνει λοιπόν μέσα στο 2011, σε σχέση με την υψηλή τοξικότητα των σπρεντς, τα υψηλά χρέη, και την χαμηλή ανταγωνιστικότητα; Αναμένω πως η Πορτογαλία θα είναι η επόμενη χώρα που θα χρειαστεί διάσωση. Η ΕΚΤ είναι ο μόνος μεγάλος αγοραστής ομολόγων των περιφερειακών κρατών, και ήδη πιέζει τις εμπλεκόμενες χώρες να αποδεχτούν δανειοδότηση από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης.

Όσον αφορά στην Ιταλία, την Ισπανία και το Βέλγιο, τι θα γίνει; Η Ισπανία μάλλον θα τα καταφέρει, αλλά όσο υπάρχει ο παραπάνω συνδυασμός επιτοκίων και ανάπτυξης, η χρεοκοπία της είναι πιθανή. Με τα σπρεντς στα δεκαετή της ομόλογα γύρω στο 5.5%, η χώρα μάλλον θα περάσει μια έντονη ύφεση. Η παραγωγικότητα θα παραμείνει χαμηλή, και η ανεργία θα εκτοξευτεί στα ύψη στο κοντινό μέλλον. Όμως η Ισπανία, θα παραμείνει μακριά από τη χρεοκοπία, έστω και δυστυχισμένη. Αν τα σπρεντς πάνε πάνω από 6-7%, όλες αυτές οι προβλέψεις θα αλλάξουν.

Για την Ιταλία και το Βέλγιο, ο βασικός κίνδυνος είναι πολιτικός. Το ιταλικό τραπεζικό σύστημα είναι εν πολλοίς σταθερό, όμως ο συνδυασμός υψηλών επιτοκίων και συνεχιζόμενης χαμηλής παραγωγικότητας μπορεί να οδηγήσει σε ανυπέρβλητα χρέη. Χωρίς μια σταθερή κυβέρνηση που θα προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις για να τονώσει τη παραγωγικότητα, πολύ δύσκολα η Ιταλία θα ευημερήσει στην ευρωζώνη μακροπρόθεσμα. Η Ιταλία δεν είναι ακόμη θύμα της κρίσης, και μέχρι τώρα τα έχει καταφέρει να μη στοχοποιηθεί από τους διεθνείς επενδυτές. Δεν υπάρχει όμως καμιά εγγύηση πως αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί.

Το Βέλγιο βουλιάζει όλο και περισσότερο στο πολιτικό χάος, και αντίθετα με την Ιταλία, έχει ένα πολύ εύθραυστο τραπεζικό σύστημα. Δεν πρόκειται να γονατίσει, αλλά αυτό δεν θα αποτρέψει τους επενδυτές από το να πανικοβληθούν εξαιτίας του δημόσιου χρέους, που όπως και αυτό της Ιταλίας ξεπερνά το 100% του ετήσιου ΑΕΠ. Το βασικό πρόβλημα εστιάζεται στο ότι το Βέλγιο μπορεί να μην διαθέτει μια αρκετά ισχυρή κεντρική κυβέρνηση που θα μπορέσει να προχωρήσει στις απαραίτητες αλλαγές για να αυξήσει την ανάπτυξη και να διορθώσει τα δημοσιονομικά.

Για να αντεπεξέλθει στη κρίση πέραν της Πορτογαλίας, η ΕΕ θα πρέπει να αυξήσει τα διαθέσιμα ποσά του μηχανισμού στήριξης. Προβλέπω πως θα το κάνει, έστω κι αν γκρινιάζει η Γερμανία. Ο νυν μηχανισμός θα λήξει το 2013, οπότε και θα ξεκινήσει μια νέα πιο σκληρή κρίση. Η ΕΕ επέλεξε αυτή τη διαδικασία δυο φάσεων, κυρίως για πολιτικούς λόγους, όμως από πλευράς χρηματοδότησης αποτελεί εφιάλτη. Όλοι οι δανειστές θα προστατευτούν μέχρι το 2013. Από κει και πέρα, όσα ομόλογα εκδίδονται θα περιέχουν ρήτρες συλλογικής δράσης. Αυτό σημαίνει πως αν μια χώρα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της, μπορεί να συμφωνήσει σε «κούρεμα» με τη πλειονότητα των επενδυτών, και με ισχύ επί όλων των επενδυτών, ακόμη κι αυτών που διαφωνούν με τη πλειοψηφία. Αν το δούμε από πλευράς διαχείρισης ρίσκου, αυτό σημαίνει πως ο κίνδυνος χρεοκοπίας ολόκληρης της περιφέρειας της ευρωζώνης, θα είναι συγκεντρωμένος στα ομόλογα που θα εκδοθούν μετά το 2013. Κανένας λογικός επενδυτής δεν πρόκειται να αγοράσει τέτοια χαρτιά σκουπίδια.

Ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάστηκε ο νέος μηχανισμός διασφαλίζει πως η αγορά ομολόγων στην ευρωπαϊκή περιφέρεια θα παραμείνει «χαλαρή». Αυτό που σήμερα θεάται ως νέος μηχανισμός αντιμετώπισης κρίσεων, μπορεί εύκολα να καταλήξει στο κύριο μέσο χρηματοδότησης της ευρωζώνης, αν δεν υπάρχει κάποιος άλλος που να «ακουμπήσει» χρήματα. Θα εκδίδει τα δικά του «ευρωζωνικά» ομόλογα, με την εγγύηση των ελάχιστων πλέον αξιολογημένων με ΑΑΑ κρατών, κυρίως της Γερμανίας και της Γαλλίας. Θα είναι πολύ δύσκολο για ένα τέτοιο δημιούργημα να παραμείνει σε λειτουργία. Αν συμβεί χρεοκοπία, τότε τη ζημιά θα πρέπει να τη πληρώσει το Βερολίνο και το Παρίσι. Αλλιώς θα κινδυνεύουν κι αυτοί με χρεοκοπία.

Φέτος, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεσμεύτηκαν να κάνουν ότι μπορούν για να σωθεί το ευρώ. Ποτέ όμως δεν διευκρίνισαν το τι ακριβώς εννοούν. Η βασική μου πρόβλεψη είναι ότι θα το μάθουμε μέσα στο 2011.


  • Το έθνος είναι δημιούργημα της ιστορικής και κοινωνικής κίνησης, για να δημιουργηθεί απαιτείται εδαφική επικράτεια, της οποίας οι φυσικοί πόροι είναι ο πρωτογενής κοινός πλούτος όλων των μελών του έθνους

Το έθνος είναι δημιούργημα της ιστορικής και κοινωνικής κίνησης. Η επιστήμη, μας έχει εξηγήσει ορισμένα ζητήματα σχετικά με την δημιουργία του έθνους. Το έθνος προέρχεται από την (πολλών μορφών) αρχέγονη πολυπληθή οικογένεια της άγριας κατάστασης, από την οποία προέρχεται το γένος, από το οποίο προέρχεται η φυλή (η ορδή όπως την λένε ορισμένοι ανθρωπολόγοι), από την οποία προέρχονται οι ομο-φυλίες, από τις οποίες προέρχεται το έθνος.

Το έθνος ΔΕΝ μπορεί να δημιουργηθεί τεχνητά. Τουλάχιστον χωρίς μια προϋπάρχουσα μαγιά πάνω στην οποία θα ενσωματωθούν άτομα-μέλη-ομάδες από άλλα έθνη και θα αφομοιώσουν τον χαρακτήρα του νέου τους έθνους.

Ο δυτικός πολιτισμός συνάντησε πολλά τέτοια προϋπάρχοντα “φυσικά” (λολ) έθνη -όπου κι αν πήγε προς αναζήτηση και κλοπή φυσικών πόρων- όπως στην βόρεια και νότια Αμερική, στην Αφρική, στην Ασία και στην Αυστραλία. Τα οποία έθνη φυσικά και δεν ήταν τεχνητά δημιουργήματα κανενός.

[Πόσο αποτελεσμα τεχνητής επιβολης μπορεί να είναι τα κοινά εθνικά χαρακτηριστικά, της ομο-φυλίας των ινδιάνων Σιου (Sioux) για παράδειγμα; Ο ευρωπαίος όταν πήγε στην βόρεια αμερική βρήκε την ομο-φυλία αυτή χωρισμένη σε επιμέρους φυλές όπως οι Oglala και οι Lakota κλπ κλπ. Και όλοι, παρά και τις συγκρούσεις που κατά καιρούς είχαν μεταξύ τους για κυνηγότοπους κλπ, γνώριζαν και είχαν συνείδηση πως αποτελούσαν τμήμα ενός ενιαίου έθνους. Είχαν συνείδηση πως έχουν δηλαδή μια κοινή ταυτότητα έναντι άλλων παρόμοιων ομο-φυλιών. Που είναι το τεχνητό εδώ; ]

Για να δημιουργηθεί το έθνος, και ΟΛΑ τα προηγούμενα, απαιτείται μία σημαντική παράμετρος: το έδαφος. Ο τόπος. Δηλαδή η εδαφική επικράτεια. Την οποία εδαφική επικράτεια το έθνος (και όλοι οι πρόγονοί του, όπως ομο-φυλία, φυλή, γένος, αρχέγονη και πολυπληθής οικογένεια της άγριας κατάστασης) διεκδικεί και ζηλότυπα επιτηρεί, έναντι των άλλων εθνών, που ενδεχομένως την επιβουλεύονται.

Και ο λόγος για αυτή την ζηλότυπη επιτήρηση και διεκδίκηση της εδαφικής επικράτειας του έθνους, είναι απλός. Από τους φυσικούς πόρους του εδάφους που κατέχει το έθνος, οτι υπάρχει πάνω και κάτω από αυτό το έδαφος δηλαδή, και με την απαιτούμενη ανθρώπινη εργασία φυσικά, ακόμη κι αν πρόκειται απλώς για ΤΡΟΦΟ-ΣΥΛΛΟΓΗ, ζει και τρέφεται ΠΡΩΤΟΓΕΝΩΣ το έθνος (και όλοι οι πρόγονοί του). Γι’ αυτό και το εθνος (και όλοι οι πρόγονοί του, μέχρι και η πολυπληθής κοινοκτημονική αρχέγονη οικογένεια των σπηλαίων), υπερασπίζεται τα εδάφη του. Στρατιωτικά. Οπως ακριβώς κάνουν και πολλά πολλά πολλά άλλα θηλαστικά. Στην γη και την θάλασσα.

Το έθνος δημιουργείται λοιπόν μέσα στα όρια μιας εδαφικής επικράτειας. Ορος απαραίτητος. Ακόμη και για νομαδικά-ποιμενικά έθνη. Την εδαφική επικράτεια αυτή την ονομάζει πατρίδα. Το έθνος καλεί τον τόπο του πατρίδα. Πατρίδα σημαίνει άνθρωποι που γεννιούνται και κατοικούν σε έναν τόπο. Εθνος και πατρίδα σημαίνει ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Κάθε μέλος ενός έθνους θεωρεί πως έχει ΜΙΑ μετοχή στον κοινό πλούτο αυτής της εδαφικής επικράτειας-πατρίδας. Δηλαδή στον σχηματισμό του έθνους συμβάλλουν και σοβαρώτατοι, μα ΣΟΒΑΡΩΤΑΤΟΙ, οικονομικοί λόγοι.

Υπάρχουν ή υπήρξαν έθνη χωρίς πατρίδα, δηλαδή χωρίς εθνική επικράτεια. Είναι όμως ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ να συντηρηθεί η ύπαρξη ενός έθνους, χωρίς αυτό το έθνος να έχει πατρίδα. Δηλαδή εδαφική επικράτεια. Δηλαδή κοινούς φυσικούς πόρους. Η εστία του έθνους είναι το έδαφος, ο τόπος του, και οι φυσικοί πόροι που παρέχει αυτό το έδαφος.

Ο άνθρωπος όμως είναι ο απόλυτος φυσικός οικονομικός πόρος, χωρίς την εργασία του οποίου τίποτε δεν θα αποκτούσε ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ αξία. Εθνική εδαφική επικράτεια και άνθρωποι με ικανότητα προς εργασία-μέλη αυτού του έθνους, (δηλαδή άνθρωποι με την εργασία των οποίων και ΜΟΝΟ μπορεί να αποκτήσουν οι φυσικοί πόροι που κατέχει αυτό το έθνος κάποια ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ αξία), είναι αξεδιάλεχτα στοιχεία.

Ετσι ένα έθνος που επιβουλεύεται τον φυσικό (ή και άλλο) πλούτο ενός άλλου έθνους επιτίθεται σε αυτό το έθνος στρατιωτικά, στερεί την ελευθερία από τα μέλη του υπόδουλου έθνους και εκμεταλλεύεται τους φυσικούς (ή άλλους) πόρους του, με πειθαναγκασμό των υποδούλων. (Στις μέρες μας βλέπουμε παραλλαγές αυτού του σεναρίου χωρίς στρατιωτικά μέσα).

Δηλαδή η έννοια της συλλογικής ελευθερίας (και μαζί και της ατομικής) είναι ΠΟΛΥ ΣΤΕΝΑ δεμένη με το έθνος αλλά και με την εδαφική επικράτεια. Το έθνος είναι ο πάροχος του αιτήματος της ελευθερίας. Συλλογικής και κατ’ επέκτασιν ατομικής.

Φυσικά μέσα σε ένα έθνος, και εξαιτίας της άνισης κατανομής της πολιτικής ισχύος μεταξύ των μελών του, δημιουργήθηκε, ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ νωρίς, από την εποχή των οικογενειών των σπηλαίων ακόμη, μια πολιτική και εξουσιαστική ελίτ. Που απαίτησε μεγαλύτερο μέρος από τον παραγόμενο (συλλεγόμενο κλπ) πλούτο και τους φυσικούς πόρους της ελεγχόμενης εδαφικής επικράτειας. Και το κατάφερε κιόλας τελικά αυτό, κάνοντας χρήση της αυξημένης πολιτικής ισχύος που διέθετε. Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε μια οικονομική και ταξική διαστρωμάτωση μέσα στο ίδιο το έθνος. Μια οικονομική ανισότητα.

Δηλαδή μια ολιγομελής ομάδα (ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ), λόγω του οτι είχε την πολιτική εξουσία να το κάνει, απαίτησε (νομοθέτησε, όρισε κλπ) διεκδίκησε και πήρε, πολύ περισσότερο από τον κοινό (παραγόμενο ή υπάρχοντα) πλούτο από ότι τα υπόλοιπα μέλη του έθνους. Η ομάδα αυτή ήταν και παρέμεινε ολιγομελής από την αυγή της ανθρώπινης ιστορίας. Γι’ αυτό και πάντα μιλάμε για πολιτική και οικονομική ολιγαρχία.

[Το παράλληλο συμπέρασμα εδώ είναι πως είναι η πολιτική ανισότητα που οδηγεί στην οικονομιή ανισότητα και ΟΧΙ το αντίθετο.]

Οπως κάθε εξουσιαστική ομάδα αποκτάει δεσμούς και ΚΟΙΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ και με τις “αντίπαλες” εξουσιαστικές ομάδες, έναντι του πλήθους των πολλών που όλες αυτές οι αντίπαλες εξουσιαστικές ομάδες αγωνίζονται μεταξύ τους να εξουσιάσουν, έτσι και οι πολιτικές και οικονομικές ολιγαρχίες που άρχουν στα διάφορα έθνη, παρά την αντιπαλότητά τους, συνεργάζονται μια χαρά όταν η συνεργασία αυτή ωφελεί τα κοινά συμφέροντα που έχουν ως δι-εθνική πολιτική και οικονομική ολιγαρχία.

Οι πολλοί και αδικημένοι της μοιρασιάς ενός έθνους, που συνήθως ονομάζουμε “ο λαός”, θεωρούν πως λόγω πλήθους ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ. Μια και οι οικονομικές και πολιτικες ολιγαρχίες είναι πάντα ένα πάρα πολύ μικρό κλάσμα, μα ΕΝΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ ΚΛΑΣΜΑ, του ίδιου εθνικού συνόλου. Δηλαδή ο απλός λαϊκός άνθρωπος θεωρεί πως το έθνος είναι αυτός και οι όμοιοί του. Και για τον απλό λαϊκό άνθρωπο, στον σύγχρονο κόσμο, είναι πολυ δυσδιάκριτη η διαφορά μεταξύ λαού και έθνους. Και ίσως έχει και δίκιο. Διότι, και παρά την ύπαρξη πολιτικών και οικονομικών ολιγαρχιών και ταξικών διαστρωματώσεων, το έθνος και ο λαός σχεδόν ταυτίζονται.

Ο λαός θεωρεί την απληστία της ολιγαρχίας που άρχει στο έθνος του πολιτικά και οικονομικά, ως ένδειξη “ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ” του ίδιου του λαού, τον οποίο λαό ουσιαστικά ταυτίζει με το έθνος. Και έτσι θεωρεί πολλές από τις πράξεις αυτής της ολιγαρχίας ως ΕΘΝΟ-ΠΡΟΔΟΤΙΚΕΣ. Πράξεις που προδίδουν ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΣΤΗΝ ΟΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥ. Ιδίως πράξεις αυτής της εθνικής ολιγαρχίας που παραδίνουν τμήματα του κοινού φυσικού (ή και μη φυσικού) πλούτου του έθνους, σε ξένες εθνικές ολιγαρχίες, ή δέχονται να τον μοιραστούν με εκείνες. Πάντα εις βάρος των πολλών ενός έθνους. Δηλαδή του λαού.

Τα κοινά πολιτιστικά χαρακτηριστικά που μοιράζονται τα μέλη ενός έθνους, όπως γλώσσα, θρησκεία, ήθη και έθιμα, τέχνη και παράδοση, καθώς επίσης και η κοινή ιστορική μνήμη, αλλά ακόμη και η ιδέα πως όλα τα μέλη του έθνους κατέχουν τον φυσικό πλούτο της εθνικής επικράτειας από κοινού, γεννούν την έννοια της ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ.

Εθνική συνείδηση είναι η ιδέα που έχει κάποιος πως ανήκει σε αυτό το εθνικό σύνολο και όχι σε εκείνο. Δηλαδή πως έχει αυτή την εθνική ταυτότητα και όχι κάποια άλλη. Και με δεδομένο το ότι ο λαός ταυτίζει το έθνος με τον λαό από τη μια, και από την άλλη γνωρίζει πως η ολιγαρχία που συνήθως τον κυβερνάει είναι πάντα έτοιμη να τον “προδώσει”, δεν είναι υπερβολικό να ισχυριστούμε πως η εθνική συνείδηση είναι το πρώτο σκαλί της ταξικής συνείδησης. Της συνείδησης δηλαδή που έχουν οι πολλοί, ο λαός, πως υφίστανται, μέσα στο ίδιο τους το έθνος, την οικονομική ανισότητα που έχουν επιβάλλει με πολιτικό τρόπο οι ολίγοι που άρχουν στο εθνικό σύνολο.

Εν ολίγοις το έθνος-πατρίδα-κλπ είναι η επιβίωση ως τις μέρες μας, με όλες τις ενδιάμεσες αλλαγές, εκείνης της αρχέγονης πολυπληθούς οικογένειας. Το έθνος μπορεί να νοηθεί ως μια διευρυμένη οικογένεια.

Το έθνος υπάρχει ως ιστορικό και κοινωνικό φαινόμενο ανεξάρτητα από την θέληση του καθενός από εμάς. Και η τυχόν εξαφάνισή του, αν συμβεί ποτέ, θα είναι πάλι αποτέλεσμα της ιστορικής και κοινωνικής κίνησης.

Ως φυσικό φαινόμενο το έθνος είναι μεγαλύτερο, δηλαδή υπερβαίνει, τις πολιτικές ή οικονομικές προσδοκίες και επιθυμίες οποιασδήποτε κοινωνικής δύναμης. Από μόνο του, και όπως κάθε άλλο φυσικό φαινόμενο, σαν την βροχή και το χιόνι, δεν διαθέτει χαρακτήρα προοδευτικό ή συντηρητικό. Απλώς είναι. Υπάρχει και συμβαίνει και κινείται ιστορικά. Οι χαρακτηρισμοί της έννοιας του έθνους ως προοδευτικό ή συντηρητικό έχουν την ίδια πολιτική αξία ή πολιτική βαρύτητα με τις ποιητικές εκφράσεις “το κρύο φεγγάρι” και “το άγριο βουνό”.

Το έθνος ΔΕΝ έχει λοιπόν προοδευτικό ή συντηρητικό χαρακτήρα. Τέτοιος χαρακτήρας δίνεται στο έθνος είτε από άγνοια, είτε από κάποιον πολιτικό υπολογισμό. Είναι άλλο πράγμα το έθνος αυτό καθαυτό και άλλο πράγμα η πολιτική χρήση της έννοιας του έθνους, που βλέπουμε να γίνεται.

Μάλιστα, θα τολμούσαμε να πούμε πως η ιστορία επιφύλαξε στις μέρες μια έκπληξη. Εδωσε στο έθνος έναν “προοδευτικό” χαρακτήρα (λολ). Διότι το έθνος στέκεται εμπόδιο στα σχέδια της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής επικράτησης, που εδώ και περίπου 40 χρόνια, η διεθνής οικονομική και πολιτική ολιγαρχία επιχειρεί.

Ακόμη και ένας επιπόλαιος αναγνώστης της ιστορίας έχει αντιληφθεί πως όσοι προσπάθησαν την παγκόσμια κυριαρχία με στρατιωτικά μέσα, απέτυχαν λόγω της ύπαρξης του έθνους και του αιτήματος της συλλογικής ελευθερίας και αυτονομίας που το έθνος συνεπάγεται. Ολοι οι “μεγάλοι” κατακτητές και οι αυτοκρατορίες (μια αυτοκρατορία είναι “χωνευτήρι” εθνών) που δημιούργησαν, φαίνεται να έχασαν την τελική μάχη από την αναμέτρηση με το έθνος, που επιμένει να επιζεί και να θέτει το θέμα της συλλογικής του ελευθερίας και αυτονόμησης-αυτοτέλειας.

Ετσι και για τον λόγο αυτό, δημιουργήθηκε η εξουσιαστική πολιτική ιδέα της κατάργησης του έθνους, και ως τέτοια ιδέα κυρίως αυτή την επιδίωξη της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας εξυπηρετεί.

Η σύγχρονη και παγκόσμια υπερεθνική πολιτική και οικονομική ολιγαρχία δηλαδή, γνωρίζοντας τα παραπάνω, επιχειρεί να υπονομεύσει την έννοια των ξεχωριστών εθνών και να δημιουργήσει στην θέση τους, με όπλο τον πολιτισμό και την οικονομία, ένα ενιαίο έθνος, στο οποίο ελπίζει πως θα κυριαρχήσει τελικά, πολιτικά και οικονομικά, με τα “ειρηνικά” εξουσιαστικά μέσα που διαθέτει. Και όχι με στρατιωτική κυριαρχία που αποδείχτηκε ιστορικά ατελέσφορη στον μεγάλο σκοπό της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας.

Ο απλός άνθρωπος, αυτός που έντιμα εννοεί πως “αγαπάει την πατρίδα του και τον τόπο του”, -με αυτά τα απλά λόγια εκφράζει τα κοινά οικονομικά συμφέροντα που τον δένουν με τους ομοίους του, με την επιβίωση των οποίων συνδέει και την δική του επιβίωση-, αριστερός ή δεξιός, σπάνια πληροφορήθηκε την απλή αλήθεια που συνιστά το έθνος ιστορικά και κοινωνικά.

Οι δεξιές ολιγαρχίες που συνήθως κυβερνάνε με ψευδεπίγραφα “δημοκρατικά” πολιτεύματα, τους λαούς της δύσης, μυθολογούν το έθνος, τα σύμβολα και την ιστορία του, τα ιστορικά γεγονότα και τα ιστορικά πρόσωπα, μόνο και μόνο για να κρύψουν πως χρησιμοποιούν την έννοια του έθνους πολιτικά για ίδιο οικονομικό όφελος, είτε στέλνοντας τον λαό σε πολέμους που εξυπηρετούν τα ολιγαρχικά συμφέροντα, είτε προβάλλοντας εθνικούς λόγους για να συνεχίζουν την καταλήστευση και την εκμετάλλευση του λαού, εξιδανικεύοντας και κολακεύοντας το έθνος, ώστε με την φουσκωμένη εθνική υπερηφάνια να περάσουν τους δόλιους σκοπούς τους.

Οι αριστερές ολιγαρχίες έφτασαν, άλλες από αντίθεση ή στενοκεφαλιά και άλλες για άγνωστους λόγους, στο αντίθετο άκρο, δαιμονοποίησαν το έθνος, το κακολόγησαν (“δέρνουν την θάλασσα”, φυσικά), το δυσφήμησαν, το συνδύασαν με εθνικιστικές ακρότητες, ρατσισμούς και φασισμούς και κατέστησαν στον πολιτικό τους περίγυρο κάθε αναφορά στο έθνος συνώνυμη με τα χειρότερα κακά που είδε ποτέ η ανθρωπότητα. Οι αριστερές ολιγαρχίες αυτές προώθησαν και την αντιφατική ιδέα πως μπορεί κάποιος να είναι δι-εθνιστής χωρίς να αποδέχεται πως και ο ίδιος ανήκει σε κάποιο έθνος. Προώθησαν την πολύ πολύ εσφαλμένη και επικίνδυνη ιδέα πως διεθνισμός και έθνος είναι σε ευθεία αντίθεση. Και φυσικά παραβλέπουν το γεγονός πως η άγρια ταξική οικονομική σύγκρουση συμβαίνει ΚΥΡΙΩΣ μέσα σε εθνικό πλαίσιο. Και πως κατακτήσεις ενός εθνικού εργατικού κινήματος ΔΕΝ μεταφέρονται αυτόματα στα διπλανά και γειτονικά εθνικά εργατικά κινήματα.

Ας ελπίσουμε πως η δημοκρατία που ξαναγεννιέται στις μέρες μας, και που γίνεται σταδιακά αίτημα πολλών λαών, θα ξαναδώσει στο έθνος και στην πατρίδα το σωστό τους νόημα και θα πληροφορήσει τον μέσο έντιμο άνθρωπο και πολίτη, τους απλούς ιστορικούς λόγους που βρέθηκε να είναι μέλος σε ένα έθνος, και τι αυτό συνεπάγεται.

Θραξ ο Αναρμόδιος


“Φίλε Αντώνη, κατάλαβέ το επιτέλους, δε μιλάμε για την ψήφιση του νομοσχέδιου της Διαμαντοπούλου αυτού καθ’ εαυτού, αλλά για τις εντυπώσεις με τη μορφή κλασικού πολιτικού πισωγυρίσματος και καιροσκοπικής πολιτικής στόχευσης που εισέπραξε ένας λαός προδομένος, ληστευμένος και προ παντός ένας λαός οργισμένος.

Ούτε πάλι ωφελεί σε τίποτα να διατυμπανίζεις, «δε θα αμφισβητήσουμε εμείς τα όσα θα χρωστά η χώρα!!!»…

Όπως είναι επίσης τουλάχιστον πολιτικά αφελείς, τη στιγμή που χάνονται όλα σ΄αυτόν τον τόπο, οι πολυτελείς δηλώσεις του τύπου, «μπορεί να ψηφίσουμε στο μέλλον και άλλα νομοσχέδια του ΠΑΣΟΚ, αρκεί να έχει διάθεση το ΠΑΣΟΚ να δεχτεί κρίσιμες αλλαγές».

Στη συνείδηση και των πλέον ένθερμων οπαδών σου παραμένει μη ερμηνεύσιμος ο όντως ανεξήγητος πολιτικός σου αυτοκτονικός ιδεασμός και η περιχαράκωση και εμμονή σου σε ατυχείς πολιτικές αποφάσεις που αποδεδειγμένα έχουν ξεθωριάσει σε επικίνδυνο βαθμό το αντιμνημονιακό σου πρόσωπο, στο οποίο προς στιγμή φάνηκε να ελπίζει ο Ελληνικός λαός”.


Ο θόρυβος που ξεκίνησε τις ημέρες αυτές, είναι ενδεικτικός του τι πρόκειται να ακολουθήσει μέσα στον Σεπτέμβριο. Η ιστορία των υποκλοπών είναι τόσο παλιά, όσο σχεδόν και το ανθρώπινο είδος, αφού η συγκεκριμένη μέθοδος ακολουθούνταν ως πάγια τακτική για την συλλογή πληροφοριών που αφορούσαν αντιπάλους ή ακόμη και… φίλους! Οι ειδικοί για την "δουλειά" των υποκλοπών είναι σχεδόν πάντα άνθρωποι των μυστικών υπηρεσιών, αφού μπορούν να διαθέτουν τα κατάλληλα "σύνεργα", έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση, έχουν την κατάλληλη κάλυψη και φυσικά έχουν ένα ολόκληρο δαιδαλώδες σύστημα που τους "εξαφανίζει" χωρίς ποτέ να τους επιρρίπτονται ευθύνες...

Οι παρακολουθήσεις που έγιναν στην Ελλάδα και που έχουν ήδη καταγραφεί, αποτέλεσαν κυρίαρχο θέμα συζήτησης όποτε και εάν έγιναν χρονικά. Όταν όμως αποκαλύπτονται οι παρακολουθήσεις όμως ενός πρωθυπουργού, πρέπει να ομολογήσουμε πως δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Όταν δε, γίνονται και από… φίλους, τότε διαπιστώνουμε πως βρισκόμαστε μπροστά σε ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις. Το πλέον σημαντικό είναι πως οι παρακολουθήσεις – υποκλοπές τηλεφωνικών συσκευών σχεδόν ποτέ δεν γίνονται σε μεμονωμένα πρόσωπα, αλλά σε ομάδες ανθρώπων που ενίοτε έχουν και αντίθετα συμφέροντα.

Ποιους παρακολουθούσε, όμως η αμερικανική πρεσβεία την ίδια περίοδο που παρακολουθούσε και τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή; Διαβάστε τα ονόματα και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.

Εμείς, θέλουμε μόνο να τονίσουμε πως οι παρακολουθήσεις – υποκλοπές που αποκαλύπτονται συνήθως δεν είναι τόσο σοβαρές, όσο εκείνες που συνεχίζουν να παραμένουν κρυφές και αποτελούν επτασφράγιστα μυστικά ανθρώπων που γνωρίζουν μεγάλη «πρόοδο» στην «καριέρα» τους. Έτσι δεν είναι κύριε Καχριμάκη; Έτσι δεν είναι κύριε Παπουτσή;

Τις επόμενες ημέρες θα παρουσίασουμε μία πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα για το αν και πως οι παρακολουθήσεις - υποκλοπές μπορεί να συνεχίζονται να γίνονται ακόμη και σήμερα, δηλαδή επί ημερών πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου...

Κάντε κλικ στις εικόνες για μεγέθυνση




Η αμερικανική πρεσβεία παρακολουθούσε τον Καραμανλή!
Μήπως παρακολουθεί και τον Παπανδρέου;

Την αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας δείχνει η εισαγγελική (προδικαστική) έρευνα του εισαγγελέα Εφετών Δ. Δασούλα στον ρόλο του αυτουργού των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή και άλλων κυβερνητικών και κρατικών αξιωματούχων κατά την περίοδο 2004-2005 μέσω του δικτύου της Vodafone.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Καθημερινής», η εισαγγελική έρευνα οδηγήθηκε, με τη βοήθεια τεχνικών της Ανεξάρτητης Αρχής Διασφάλισης των Τηλεπικοινωνιών (ΑΔΑΕ), στον ιχνηλάτηση της πορείας των 14 κινητών τηλεφώνων-σκιών που είχαν χρησιμοποιηθεί για την καταγραφή των συνομιλιών από τους άγνωστους υποκλοπείς.

Τέσσερα από αυτά τα τηλέφωνα είχαν αγορασθεί από κατάστημα κινητής τηλεφωνίας στην ακτή Μιαούλη του Πειραιά επ’ ονόματι ενός –αγνώστων λοιπών στοιχείων– Ελληνα, που όμως αποδείχθηκε ανύπαρκτο πρόσωπο.

Ενώ οι προηγούμενες έρευνες προσανατολίσθηκαν στον έλεγχο των καρτών (συνδέσεων), ο εισαγγελέας Eφετών εστίασε στον έλεγχο της πορείας των συσκευών των τεσσάρων από τα δεκατέσσερα κινητά, που είχαν χρησιμοποιηθεί για την εκτροπή των συνομιλιών στα κομπιούτερ καταγραφής.

Ο εισαγγελέας ανέθεσε στους τεχνικούς συμβούλους του να παρακολουθήσουν τον μοναδικό αριθμό (ΙΜΕΙ) των τεσσάρων συσκευών που αναγράφεται κάτω από την μπαταρία κάθε μιας.

Ενας από τους χρήστες των συσκευών αφαίρεσε τη σύνδεση και τοποθέτησε άλλη σύνδεση, που είχε αγορασθεί στο όνομα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα.

Η σύνδεση αυτή χρησιμοποιόταν από τις αρχές του 2005 και για κλήσεις από και προς τους ίδιους αριθμούς.

Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) είχε επισημάνει το 2005 σε σχετικό πόρισμά της ότι είχαν εντοπισθεί δύο κλήσεις από ένα καρτοκινητό-σκιά προς τηλεφωνική σύνδεση της TIM (μετέπειτα Wind), κλήσεις που ήταν και οι μόνες εξερχόμενες από τα καρτοκινητά-σκιές.

Η ΕΥΠ είχε ζητήσει άρση του απορρήτου για τη σύνδεση αυτή και η εταιρεία είχε απαντήσει ότι η σύνδεση είχε λειτουργήσει «για περίπου ένα μήνα, έως τον Ιούλιο του 2004, χωρίς να πραγματοποιηθεί εισερχόμενη ή εξερχόμενη κλήση».

Αργότερα, η ΑΔΑΕ αποκάλυψε ότι η σύνδεση της ΤΙΜ είχε επικοινωνήσει τόσο με τα καρτοκινητά-σκιές όσο και με άλλη δεύτερη σύνδεση της ΤΙΜ, αλλά και με συνδέσεις στις ΗΠΑ.

Τώρα, ο εισαγγελέας Εφετών κ. Δ. Δασούλας ανακάλυψε ότι το κινητό –το ΙΜΕΙ του οποίου καταδεικνύει ότι η συσκευή ανήκει στο προσωπικό της πρεσβείας των ΗΠΑ– εισάγει χρόνο ομιλίας από τη σύνδεση της TΙΜ.

Κάτι που πολύ απλά σημαίνει ότι αυτός που χρησιμοποιούσε το κινητό της Vodafone, αλλά και εκείνος που επικοινωνούσε μέσω της κάρτας της ΤΙΜ, ήταν το ίδιο πρόσωπο ή ανήκαν στην ίδια ομάδα.

Η άσκηση διώξεων δεν αναμένεται, πάντως, να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα, καθώς κάθε εργαζόμενος σε αντιπροσωπεία ξένης χώρας καλύπτεται από διπλωματική ασυλία. Διαφορετικό, ωστόσο, είναι το ζήτημα για τυχόν συνεργούς που δεν καλύπτονται από αυτήν, εναντίον των οποίων μπορεί να κινηθεί η Δικαιοσύνη. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», η κυβέρνηση είναι ενήμερη από την αρχή του καλοκαιριού επί των αποτελεσμάτων της δικαστικής έρευνας.

Παρά την άποψη ορισμένων μελών της ότι η δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων της έρευνας ίσως οδηγήσει σε περιπλοκές τις σχέσεις της χώρας με τις ΗΠΑ, η κυβέρνηση θεωρεί ότι η Δικαιοσύνη θα πρέπει να ρίξει άπλετο φως σε μια υπόθεση κρίσιμη για την εθνική ασφάλεια της χώρας. Εκτός από τον πρώην πρωθυπουργό, στη λίστα των προσώπων που παρακολουθούνταν ήταν ο τότε διοικητής της ΕΥΠ, ο αρχηγός της αστυνομίας, υπουργοί και δεκάδες πολίτες.


Εκτός από τον Καραμανλή, οι υπερατλαντικοί αμερικανοσκοταδοσκατόψυχοι σύμμαχοί μας παρακολουθούσαν τον τότε διοικητής της ΕΥΠ, τον αρχηγός της αστυνομίας, υπουργούς και δεκάδες πολίτες!!!

Τα ΜΜΕ με τους Ψυχαροπαπαχελαδοτρεμοντερμπεντέρηδες, τους Μπάμπηδες, τους Κώνστηδες και τα άλλα αγράμματα εφημεριδοτηλεοπτικά σκύβαλα αφοδεύανε λάσπη, σκάνδαλα και τρόμο στις οθόνες της τηλεοράσεως και στις σελίδες των εφημερίδων….

Η Ελλάδα καιγόταν απ’ άκρη σ’ άκρη. Το σκηνικό της κατάρρευσης απαιτούσε φωτιές και στάχτες…

Τα φανερά και κρυφά Τατουλοτζιμάνια της ΝΔ κρατούσαν απ’ τα παπάρια τον ανήμπορο και παρατημένο πρωθυπουργό από εχθρούς, φίλους, υπουργούς, δελφίνους, βουλευτές, διορισμένους και αδιόριστους…

Η ματαιόδοξος κυρία έριχνε τα μπετά του κατά φαντασίαν της «Μητσοτάκειου Μέλαθρου»…

Και οι κάτωθεν του τραπεζίου συζητήσεις με «παράγοντες», «τραπεζίτες», «νταβατζήδες», «πολιτικούς αντιπάλους» έδιναν και έπαιρνα «δι εν υπουργείον, μιαν καλύβην εις την Εκάλην και ένα εξοχικό εις την Πάρον»

Ο μέχρι προ τινος Γιωργάκης που μετατρέπονταν αργά, αλλά σταθερά σε Γιώργο, έχοντας στην τσέπη την άνετη εκλογική πλειοψηφία που του προετοίμασαν, είχε αρχίσει, κοιμωμένης και εν μέρει συμβάλλουσας της κεντροδεξιάς παράταξης, νωρίς-νωρίς τις προκαταρκτικές συζητήσεις με το ΔΝΤ και σύμπαν το Γαλλογερμανοαμερικανικό τοκογλυφικό σκυλολόι «ίνα συντόμως τεθεί κλήρος επί των εναπομεινάντων ιματίων της πολυπάθου ημών Πατρίδος»

Και φτάσαμε εις την σήμερον… ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΠΑΤΡΙΣ, ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΩΣ ΕΧΕΙ, ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΠΡΟΕΧΕΙ… ως λέγει παλαιόν, πλην πάντα επίκαιρο, χαρρυκλύννειον άσμάτιο.

Και φτάσαμε εις την σήμερον… Με μια υπό κατοχή Πατρίδα και με τα υπάρχοντα του Ελληνικού λαού στο σφυρί για ένα κομμάτι χρέους που ουδέποτε ελέγξαμε…
Για ένα κομμάτι χρέους που μας είπανε ότι έχουμε και που πρέπει να πουληθούμε για να ξεχρεώσουμε!!!

Πρώτος ρουφιανομεσάζων, εγγυητής των πράξεων παραχώρησης, ο μπαφογιώργος της Μαργαρίτας, το καμάρι των Τσάντ και της παγκόσμιας διακυβέρνησης και ξωπίσω του τα 151 μόμολα της σοσιαλιστικής σαρκοφάγου…

Συμβάλλοντες εις το θεάρεστο έργο της σωτηρίας της Πατρίδος τα οξυδωμένα Καρατζαφερομπακογιάννεια εξαπτέρυγα, οι επί χρήμασι εκδιδόμενοι πανεπιστημιακοί εκσυγχρονιστοσημιτικής και γκρουπουσκουλονεοαριστεροκουλτουρικής προέλευσης και σύμπαν το εξέχων δημοσιογραφικό αγλάισμα που κοσμεί τους καταλόγους pay roll της Αμερικανικής πρεσβείας και του Ιδρύματος Ford

Και εκεί «στου ποταμού την άκρη» που λέει και το δημοτικό μας τραγούδι, ο κατά πολλούς «σωτήρας» της Πατρίδας Αντώνης Σαμαράς, που κατ’ εμέ ενώ θα «μπορούσε» δυστυχώς δε φαίνεται να το «επιθυμεί…»

Παγιδευμένος στο καλοστημένο δόκανο της «συναίνεσης» των ΜΜΕ και εγκλωβισμένος στα παρωχημένα θεωρήματα των «λαμπρών παλικαριών» του κόμματός του, πιστών υπηρετών του γνωστού Νεοδημοκρατικού δόγματος «στην εξουσία να ‘μαστε και μ’ όποιον να ΄ναι» δίνει, ανελπίστως, φιλί της ζωής στην ανθρωποφάγο κυβέρνηση του κατοχικού πρωθυπουργού και ανίκανος να συλλάβει το μέγα μήνυμα της πλήρους ανατροπής που εκπέμπει η λαϊκή οργή, οδεύει με μαθηματική ακρίβεια σε κατάκτηση μιας πρωθυπουργίας μισής, ίσως και λιγότερο της μισής, θητείας

ΚΡΙΜΑ…


Βαρύ, βαθιά μελαγχολικό από οικονομική, κοινωνική και πολιτική σκοπιά προμηνύεται το φετινό φθινόπωρο. Ενας πληθυσμός σε κατάσταση αβουλίας, αδράνειας και παραλυτικής απάθειας επιστρέφει από τις καλοκαιρινές διακοπές, οι οποίες ήταν σαφώς πιο μίζερες από άλλες χρονιές.

Ολόγυρα ακούγονται ανεδαφικές "λύσεις". Αλλος λέει ότι δεν θα πληρώσει την Εφορία. Αλλος πιστεύει ότι μπορεί να μην πάθει τίποτα αν πάψει να πληρώνει τις δόσεις για το στεγαστικό δάνειο ή τις κάρτες του. "Θα πάρουν οι τράπεζες μισό εκατομμύριο σπίτια; Τι θα τα κάνουν; Θα κλείσει η κυβέρνηση στη φυλακή ένα εκατομμύριο κόσμο που δεν θα πληρώσει την Εφορία; Θα κόψει η ΔΕΗ το ρεύμα σε εκατομμύρια νοικοκυριά;" είναι μερικά από τα αφελή "επιχειρήματα" που ακούγονται.

Ο κόσμος αρνείται ουσιαστικά να αποδεχθεί την πραγματικότητα που διαμορφώνεται. Δεν θέλει να πιστέψει ότι εκατομμύρια Ελληνες θα φτωχύνουν βίαια, πόσω μάλλον ότι θα φτωχαίνουν διαρκώς για πέντε, δέκα ή και παραπάνω χρόνια. "Μπόρα είναι, θα περάσει", σκέπτεται χωρίς να το ομολογεί.

Οικονομικός χειμώνας με παγωνιά που σκοτώνει και ατελείωτη διάρκεια βρίσκεται μπροστά μας, στην πραγματικότητα. Περί αυτού δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Θα το συνειδητοποιήσουμε, άλλωστε, όλοι πολύ γρήγορα και μάλιστα με πολύ οδυνηρό τρόπο. Η εποχή της σχετικής ευμάρειας των εργαζομένων, των αγροτών και των λαϊκών στρωμάτων γενικότερα παρήλθε ανεπιστρεπτί. Αυτό έχουν αποφασίσει οι οικονομικές ελίτ της χώρας μας και της Ευρώπης και αυτήν τη γραμμή υλοποιούν οι πολιτικοί ηγέτες όλων των χωρών της ηπείρου. "Αέναη λιτότητα παντού" είναι το σύνθημά τους.

Θα δεχτούν οι λαοί της Ευρώπης αδιαμαρτύρητα μια τέτοια υποβάθμιση της ζωής τους ή θα επιχειρήσουν να αντιδράσουν; Και αν αντισταθούν, μέχρι πού είναι ικανοί να φτάσουν; Είναι πασίδηλο ότι θεωρητικά υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι κατανομής του κοινωνικού πλούτου και όχι μόνο η "κινεζοποίηση" των Ελλήνων και Ευρωπαίων πολιτών που επιχειρείται. Το γνωρίζουν οι πάντες αυτό, γιατί από την προσωπική πείρα τους ξέρουν ότι ζούσαν πολύ καλύτερα μόλις δυο-τρία χρόνια πριν. Το ζήτημα όμως δεν είναι θεωρητικό. Είναι απολύτως πρακτικό. Το τι θα γίνει σε κάθε χώρα θα εξαρτηθεί από τις αντιδράσεις.

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν την πολιτική τους μόνο αν συναντήσουν ανυπέρβλητες δυσκολίες και αντιστάσεις στην εφαρμογή της. Διαφορετικά, διακατέχονται από τη νοοτροπία "Αφού δεν αντιδρούν, τα υποζύγια αντέχουν, άρα, φορτώστε τα κι άλλο!". Αυτή η διαδικασία δεν έχει τέλος. Οποιος νόμιζε, π.χ., ότι ήταν αδύνατον η κυβέρνηση να αυξήσει τον ΦΠΑ για τις τυρόπιτες και τα σουβλάκια από το 13% που τον είχε πάει έχοντάς τον παραλάβει μόλις 8%, κατάλαβε πόσο αφελής ήταν μόλις του έπεσε κατακέφαλα το... 23% (!) που κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη.

Είναι αστεία η άποψη ότι "η κυβέρνηση δεν θα πάρει άλλα μέτρα λιτότητας εναντίον των εργαζομένων επειδή ο κόσμος δεν αντέχει άλλα μέτρα". Ποιος Ελληνας και ποιος Ευρωπαίος εργαζόμενος μπορούσε πριν από δύο μόλις χρόνια να φανταστεί ότι αντί για αυξήσεις θα γίνονταν μειώσεις στον μισθό του; Να όμως που έγιναν -και φυσικά θα συνεχίσουν να γίνονται χωρίς σταματημό, όσο εξαρτάται αποκλειστικά από τις προθέσεις των κυβερνήσεων των χωρών της ΕΕ. Ξέρουν ότι ο κόσμος αντέχει πολλά.

Πάνω από 2 τρισ. ευρώ δαπάνησαν οι κυβερνήσεις για να σώσουν το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Απολύτως καμία άλλη αιτία της πανευρωπαϊκής λιτότητας δεν υπάρχει πέρα από την προσπάθεια των κυβερνήσεων της ΕΕ να μαζέψουν από τους λαούς τα λεφτά που έδωσαν στους τραπεζίτες! Ας δούμε σχηματικά πώς το επιδιώκουν.

Η σκέψη τους είναι απλή. Η ΕΕ έχει 500 εκατομμύρια κατοίκους. Αν οι κυβερνήσεις πάρουν επιπλέον 1.000 ευρώ ετησίως από κάθε κάτοικο, μαζεύουν κάθε χρόνο 500 δισεκατομμύρια, μισό τρισ. ευρώ! Σε τέσσερα χρόνια μάζεψαν από τον κοσμάκη όσα έδωσαν στις τράπεζες! Η νοοτροπία είναι αυτή, τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες...


Ας μην έχουμε, όμως, αυταπάτες. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ως έμπειρος πολιτικός και με ηγετικές φιλοδοξίες θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να διαψεύσει τον εαυτό του. Αλλωστε κάτι ανάλογο είχε πει και το 2007, μετά την ήττα του στη μάχη για την ηγεσία, όταν αποφάσισε να μην συγκροτήσει τον όμιλο προβληματισμού που ήταν για τον Γ. Παπανδρέου «αιτία πολέμου». Και τότε ο κ. Βενιζέλος δήλωσε ότι «βάζει την ενότητα της παράταξης πάνω από το προσωπικό συμφέρον του».

Η διαθεσιμότητά του να θυσιαστεί, πότε για την παράταξη, πότε για την πατρίδα, πιστεύει ότι θα εκτιμηθεί δεόντως από τους οπαδούς του κόμματος και, όταν χρειαστεί, αυτοί θα του το αναγνωρίσουν. Πότε; Οταν θα τεθεί θέμα ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Η αναβάθμιση του Ευ. Βενιζέλου στον τελευταίο ανασχηματισμό προκάλεσε κύκλο συζητήσεων σχετικά με το αν έχουμε να κάνουμε με παράδοση του δαχτυλιδιού της διαδοχής από τον Παπανδρέου στον Βενιζέλο.

Η φημολογία συντηρείται και εξαιτίας της μερικής «απομάκρυνσης» του πρωθυπουργού από το προσκήνιο, αλλά και της συγκέντρωσης στο πρόσωπο του κ. Βενιζέλου σχεδόν όλων των εξουσιών. Ως πρωθυπουργεύοντα τον αντιμετωπίζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και κυρίως η Ν.Δ., η ηγεσία της οποίας εστιάζει τα πυρά της στον υπουργό Οικονομικών, με προφανή στόχο να εξουδετερώσει την όποια θετική δυναμική είχε δημιουργηθεί στον κόσμο με την τοποθέτηση του κ. Βενιζέλου στη δεύτερη θέση της κυβερνητικής ιεραρχίας.

Ωστόσο ο συγκεντρωτισμός σε εποχές οικονομικής κρίσης, πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής έκρηξης δεν έχει πάντοτε καλά αποτελέσματα, ιδιαίτερα μάλιστα αν έχεις να αντιμετωπίσεις σύνθετες υποθέσεις, εντός και εκτός Ελλάδος, χωρίς αντερείσματα. Με τη δημόσια διοίκηση διαλυμένη, ,τους πολίτες σε κατάσταση απόγνωσης και την κυβέρνηση με έλλειμμα συνοχής, δεν μπορείς να αισιοδοξείς. Από ένα σημείο και μετά, άρχισαν να εκδηλώνονται και αμφισβητήσεις από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να δει τι θα κάνει με την κοινωνία. Δεν μπορούμε να λέει συνεχώς ψέματα στον ελληνικό Λαό – γιατί το ψέμα έχει κοντά ποδάρια…

Δυστυχώς, συνεχώς ψέματα.
Ψέματα ότι δεν γνώριζαν την κατάσταση της οικονομίας!
Ψέματα ότι υπάρχουν χρήματα!
Ψέματα ότι το έλλειμμα ήταν 12,6%, ενώ το παρέλαβαν μόνο 8,2% και το υπόλοιπο (ώς τις 31.12.2009) το δημιούργησαν οι ίδιοι!
Ψέματα για την κάθαρση της δημόσιας ζωής! Ψέματα για τον δανεισμό, ψέματα και ιεροκρυφίως οι επαφές με το ΔΝΤ!
Ψέματα για την ακούσια πορεία προς το Μνημόνιο!
Ψέματα για τις προ Μνημονίου επαφές!
Ψέματα για τα προ και μετά Μνημόνιο μέτρα!
Ψέματα για τα αποτελέσματα των θυσιών του Μνημονίου!
Ψέματα για την Ανάπτυξη!
Ψέματα για τις περικοπές!
Ψέματα για την επέκταση της λιτότητας και στις κυβερνητικές δαπάνες!
Ψέματα ή απόκρυψη της αλήθειας για το Αιγαίο, για τις ΑΟΖ, για τις σχέσεις με τη Ρωσία!
Ψέματα με τις Αυτοδιοικητικές, αλλά και με τον «Καλλικράτη»!
Ψέματα σε κάθε βήμα – είτε σημαντικό, είτε ασήμαντο!

Είναι να θαυμάζει κανείς την υπομονή και την ανοχή του Λαού μας. Ο οποίος άξιζε μια καλύτερη τύχη. Και ο οποίος, πρωτίστως, άξιζε μια καλύτερη πολιτική ηγεσία. Και όχι κάθε φορά να βρίσκεται στο δίλημμα αν πρέπει να προτιμήσει τη Σκύλλα ή τη Χάρυβδη, –τους Κύκλωπες ή τους Λαιστρυγόνες– λες και ο κόσμος αρχίζει από τα θηρία και τελειώνει στα τέρατα!

  • Η κατά την Πρεσβεία «ακτινογραφία» του ελληνικού Τύπου
Τις δημοσιογραφικές ανησυχίες της διπλωματικής αποστολής των ΗΠΑ στην Ελλάδα αναφέρονται τρία τηλεγραφήματα της αμερικανικής Πρεσβείας που δημοσιοποιήθηκαν τα τελευταία 24ωρα μέσω του wikileaks.

Το πρώτο, με ημερομηνία 13 Ιουλίου 2006, αποτελεί ένα είδος οδηγού "για την ανάγνωση του ελληνικού Τύπου", το δεύτερο αποτελεί μια αναφορά από εκδήλωση που οργανώθηκε με θέματα τα "free press" έντυπα και το τρίτο σχολιάζει το αφιέρωμα της εκπομπής "Φάκελοι" του τηλεοπτικού σταθμού Σκάι (τον Οκτώβριο του 2008) για την τότε κρίση στις σχέσεις Ρωσίας-Γεωργίας και για τις θέσεις των ΗΠΑ.

Στο πρώτο τηλεγράφημα γίνεται μια εκτενής αναφορά στο ελληνικό τοπίο των ΜΜΕ, τα οποία εμφανίζονται ως "συναισθηματικά" που εύκολα υιοθετούν αντι-αμερικανική στάση, ενώ οι δημοσιογράφοι είναι ένα "κακοπληρωμένο τσούρμο" πολλοί από τους οποίους δωροδοκούνται. Συχνές είναι οι αναφορές και στην αρχαία Ελλάδα με τους συντάκτες να φτάνουν μέχρι το 800 π.Χ. και τον Ομηρο:

Με μια πρώτη ματιά τα ελληνικά ΜΜΕ μοιάζουν με τα αμερικανικά, με ένα μείγμα εφημερίδων ταμπλόιντ και μεγάλης σελίδας, εθνικούς και τοπικούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, και συνταγματικές εγγυήσεις για την προστασία της ελευθεροτυπίας. Μια πιο προσεκτική εξέταση αποκαλύπτει μια ελληνική βιομηχανία ΜΜΕ που ελέγχεται από μεγιστάνες των επιχειρήσεων των οποίων οι άλλες επιτυχημένες επιχειρηματικές δραστηριότητες τους επιτρέπουν να επιδοτούν τις ζημιογόνες επιχειρήσεις ΜΜΕ. Με τη σειρά τους αυτές οι επιχειρήσεις ΜΜΕ τούς δίνουν τη δυνατότητα να ασκήσουν πολιτική και οικονομική επιρροή. Το αποτέλεσμα είναι πως τα μέσα συχνά προβάλουν μια σχεδόν κοινή εικόνα για τα εθνικά και διεθνή γεγονότα, εκτός από τις μεταξύ τους κομματικές διαφορές. Ομοίως ένας ενιαίος αντιαμερικανισμός εμπεριέχεται σχεδόν σε κάθε θέμα, ο οποίος όμως έχει μικρή επίδραση στις διμερείς σχέσεις.

Στη συνέχεια οι συντάκτες φτάνουν μέχρι τον... Ομηρο για να πουν πως όπως ο ποιητής της Ιλιάδας και της Οδύσσειας έτσι και "τα σύγχρονα ελληνικά ΜΜΕ χρησιμοποιούν ένα κράμα γεγονότων και φαντασίας με εξίσου συνετή χρήση του "από μηχανής θεού" (των εξωτερικών δυνάμεων) που ελέγχουν τα γεγονότα.

Σήμερα η Ελλάδα έχει περίπου 160 εφημερίδες, 180 τηλεοπτικούς σταθμούς, 800 ραδιοφωνικούς, 3.500 περιοδικά και μόλις 10 εκατ. κατοίκους (η Πορτογαλία με τον ίδιο πληθυσμό έχει 35 εφημερίδες, 62 τηλεοπτικούς και 221 ραδιοφωνικούς σταθμούς, σύμφωνα με το "World Factbook" του 2004). Πώς είναι δυνατό όλες αυτές οι επιχειρήσεις να είναι κερδοφόρες; Δεν είναι. Επιδοτούνται από τους ιδιοκτήτες τους, που αν και θα καλωσόριζαν κάθε έσοδο από την πώλησή τους, χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ για να ασκήσουν πολιτική και οικονομική επιρροή και για το λόγο αυτό ελάχιστα ενδιαφέρονται για την κερδοφορία των επιχειρήσεων ΜΜΕ. Επειδή δεν υπάρχουν συνδρομές και παραδόσεις εφημερίδων κατ' οίκον οι εφημερίδες αναγκάζονται να πωλοούνται σε περίπτερα προσπαθώντας να αποσπάσουν την προσοχή του αναγνώστη. Αυτό σημαίνει πως ακόμα και η σπανίως ήρεμη και μερικώς ακριβή ιστορία έχει έναν παραπλανητικό τίτλο που πολλές φορές δεν έχει καμία σχέση με το θέμα. Επίσης, τα ΜΜΕ χρησιμοποιούν συναισθηματικούς τίτλους και ιστορίες για να προσελκύσουν αναγνώστες και οι σημαντικές για όλους μετρήσεις της τηλεόρασης καθορίζει την κατανομή των διαφημιστικών εσόδων. Επίσης, οι εφημερίδες χρησιμοποιούν εργαλεία όπως οι προσφορές DVD και εφημερίδων.

Οι ίδιες επιχειρήσεις ΜΜΕ που έχουν στην κατοχή τους σταθμούς και εφημερίδες έχουν δημιουργήσει διαδικτυακά portals που όμως δεν έχουν 'απογειωθεί'. Το πιο δημοφιλές, το in.gr, διέλυσε το τμήμα ειδήσεων και απλώς δημοσιεύει άρθρα από τις εφημερίδες της μητρικής εταιρείας. Δεν υπάρχουν [εκδόσεις όπως τα] Salon και Drudge Report.

Οι Ελληνες λαμβάνουν ενημέρωση κυρίως από την τηλεόραση, αλλά οι εφημερίδες είναι η κύρια πηγή αναλύσεων. Οι πρωινές εκπομπές "ειδήσεων" (sic) αποτελούν μια προφορική επανάληψη των επίτηδες συναισθηματικών επικεφαλίδων των εφημερίδων. Τα αθηναϊκά ΜΜΕ κυριαρχούν στη χώρα έχοντας το 80% της θεαματικότητας και αναγνωσιμότητας, μέσω και της αναμετάδοσης των ραδιοφωνικών προγραμμάτων από τους σταθμούς της επαρχίας. Οι κρατικοί τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί έχουν μικρότερο κοινό σε σύγκριση με τους ιδιωτικούς. Μόνο το 6% των Ελλήνων ενημερώνεται από το διαδίκτυο. Αν και η εμπιστοσύνη του κοινού απέναντι στα ΜΜΕ πέφτει σταθερά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, είναι πολύ πιθανό να ακούσεις φράσεις όπως "μα το διάβασα στην εφημερίδα" ή "το είδα στην τηλεόραση" όταν προσπαθούμε να διορθώσουμε λάθος σε ιστορίες. Μια δημοσκόπηση τον Οκτώβριο του 2005 έδειξε πως αν και το 71% των Ελλήνων θεωρεί τα ΜΜΕ ιδιαιτέρως συναισθηματικά, οι εφημερίδες με πιο συναισθηματικό χαρακτήρα είναι εκείνες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις.

Στο τηλεγράφημα γίνεται λόγος για έναν Ελληνα πολιτικό αρθρογράφο που "περιέγραψε την κατάσταση σαν ένα μουσακά με πολλές στρώσεις που έχουν ψηθεί μαζί. Το κοινό στην Ελλάδα, είπε, δεν δίνει σημασία στα ΜΜΕ. Ωστόσο οι δημοσκοπήσεις αντικατοπτρίζουν υψηλά επίπεδα αντιαμερικανισμού (ή, όπως είπε, αντι-κυβερνητικού ή αντι-εξουσιαστικού ή αντι-ο,τιδήποτε)... Εάν ψάξεις βαθύτερα στον μουσακά, συνέχισε, θα διαπιστώσεις πως το κοινό είναι σε γενικές γραμμές ευχαριστημένο από τις αποφάσεις της κυβέρνησης, ακόμα και σε αυτές που υπάρχει συμμαχία με τις ΗΠΑ".

Ολοένα και περισσότερο τα ελληνικά ΜΜΕ αφιερώνουν περισσότερο χώρο στα καθημερινά προβλήματα του μέσου Ελληνα, στην ιδιωτική ζωή των πολιτικών, στην ψυχαγωγία και τον αθλητισμό παρά στα διεθνή θέματα. Η ελληνική συμμετοχή στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχει λάβει ελάχιστη κάλυψη, ενώ σπάνιες είναι οι αναλύσεις για την Ε.Ε. Τα σημαντικά διεθνή γεγονότα λαμβάνουν εκτενή κάλυψη μόνον όμως μέσω διεθνών δικτύων και ειδησεογραφικών πρακτορείων. Στα αίτια [αυτής της αντιμετώπισης] περιλαμβάνονται ο ελληνικός εθνοκεντρισμός, η απροθυμία των ιδιοκτητών ΜΜΕ να προβάλουν τις επιτυχίες της παρούσας κυβέρνησης και η απουσία μιας στιβαρής ελληνικής ηγεσίας στο διεθνή στίβο.

Τα ιδιωτικά ΜΜΕ της Αθήνας ανήκουν σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων που έχουν δημιουργήσει ή κληρονομήσει περιουσίες από τη ναυτιλία, τις τράπεζες, τις τηλεπικοινωνίες, τον αθλητισμό, τα πετρέλαια, τις ασφάλειες κ.τ.λ και που έχουν δεσμούς αίματος, γάμου ή μοιχείας με πολιτικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους και άλλους μεγιστάνες των ΜΜΕ και των επιχειρήσεων. Για παράδειγμα, ο εφοπλιστής και επενδυτής στο Mega Channel, Βαρδής Βαρδινογιάννης είναι ο καλύτερος φίλος του Χρ. Λαμπράκη, εκδότη των εφημερίδων "Το Βήμα", "Τα Νέα", "Athens News" και του in.gr και ο Λαμπράκης έχει συμβόλαια κατασκευής δημοσίων έργων. Τα δύο παιδιά του Βαρδινογιάννη έχουν παντρευτεί με μέλη των οικογενειών Γουλανδρή και Νομικού. Η αδελφή του Ελένη είναι παντρεμένη με τον βουλευτή της Ν.Δ. Γιάννη Κεφαλογιάννη που είναι σύμβουλος του πρωθυπουργού Καραμανλή.

Ο ελληνικός όρος "διαπλεκόμενα συμφέροντα" αναφέρεται αποκλειστικά στον ιστό των σχέσεων μεταξύ ΜΜΕ, επιχειρήσεων και κυβέρνησης. Ο νυν υπουργός Εμπ. Ναυτιλίας πρόσφατα σχολίασε πως η κυβέρνηση είναι μαριονέτα στα χέρια των διαπλεκόμενων συμφερόντων (το σχόλιό του δεν διασκέδασε ούτε τους μεγιστάνες του Τύπου ούτε τον πρωθυπουργό αλλά με κάποιο τρόπο έχει κρατήσει τη θέση του). Οι σχέσεις είναι πιο περίπλοκες από αυτές μεταξύ θεών, ημίθεων και ανθρώπων στην ελληνική μυθολογία...

Οσον αφορά τους ίδιους τους δημοσιογράφους είναι ένα μάτσο κακοπληρωμένων που συνήθως έχουν πολλές δουλειές προκειμένου να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους. Δεν είναι ασύνηθες ένας δημοσιογράφος να εργάζεται στο γραφείο τύπου του υπουργείου που καλύπτει. Γνωρίζουν πολύ καλά για τους διαφορετικούς αφέντες [που υπηρετούν]. Μία έμπειρη δημοσιογράφος του Mega λέει πως μόνο μία φορά ασκήθηκε κριτική από τον σταθμό σε κάποιον από τους 5 ιδιοκτήτες του. Είναι επίσης αποδεκτό για τους δημοσιογράφους να λαμβάνουν δώρα ή ακόμα και χρήματα. Η οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 ήταν διαβόητη για την πληρωμή δημοσιογράφων προκειμένου αυτοί να γράφουν αρεστές ιστορίες.

Ο ισχυρός αντιαμερικανισμός έρχεται και φεύγει όχι με τις παλίρροιες αλλά με την 'εμμονή της ημέρας'.Ακόμα και στην απουσία θεμάτων που απευθείας εμπλέκουν τις ΗΠΑ -όπως η φερόμενη παρακολούθηση Ελλήνων πολιτικών- υπάρχει πάντοτε ένα υπόγειο ρεύμα αντιαμερικανισμού. Τίτλοι όπως "Βάση της Σούδας: Στρατόπεδο θανάτου" ή "Νέα αμερικανική πρόκληση" είναι συνηθισμένοι. Οι συνηθισμένες διμερείς συνομιλίες συχνά παρουσιάζοντα με τις ΗΠΑ να ασκούν "ασφυκτικές πιέσεις" στην Ελλάδα... Ακόμα και η σχετικά ισορροπημένη αγγλόφωνη "Athens News" δημοσίευσε πρόσφατα ένα θέμα σε 4 σελίδες για το Ιράν με ανταποκρίσεις από την Αθήνα και την Τεχεράνη και με σχόλια ότι οι ΗΠΑ σχεδιάζουν πυραυλικές επιθέσεις από τη Σούδα εναντίον του Ιράν χωρίς καμία αναφορά στις πραγματικές θέσεις των ΗΠΑ.

Οι συντάκτες της αναφοράς σημειώνουν μεταξύ άλλων ως αίτια του αντιαμερικανισμού τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στη χούντα των συνταγματαρχών και στο Κυπριακό.

Στην ελληνική κοινή γνώμη ευδοκιμούν σήμερα, όπως και στο 800 π.Χ. οι μύθοι, οι αποδιοπομπαίοι τράγοι και οι θεωρίες συνωμοσίες, με τις ΗΠΑ να εμφανίζονται ως 'Κυρίαρχος του Πλανήτη" που ευθύνεται για τα εσωτερικά προβλήματα της Ελλάδας και την απουσία αναστήματος στο διεθνή στίβο...

Η πλειονότητα των ΜΜΕ υιοθετεί μια αντι-αμερικανική ή/και αντι-Μπους οπτική σε κάθε ιστορία με διεθνείς προεκτάσεις, περιλαμβανομένων των γενετικά μεταλλαγμένων οργανισμών, της φτώχειας, του περιβάλλοντος και του ελέγχου του διαδικτύου. Εχουμε με επιτυχία δημοσιεύσει συνεντεύξεις, ξένες καταχωρίσεις (...) για σημαντικά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε σφάλματα και παραλείψεις μέσω τηλεφωνημάτων και επιστολών προς αρχισυντάκτες και μέσω συναντήσεων με δημοσιογράφους, διευθυντές και εκδότες. Επίσης προσθέτουμε πόρους στις σχέσεις μας με σχολές δημοσιογραφίας και σπουδαστές, ελπίζοντας πως η επόμενη γενιά δημοσιογράφων θα είναι πιο ελεύθερη από προκαταλήψεις που έχουν χαρακτηρίσουν την παρούσα και τις προηγούμενες γενιές, Οι συνομιλητές μας στις σχολές δημοσιογραφίας (...) φοβούνται πως οι αλλαγές στη βιομηχανία των ΜΜΕ σημαίνει πως οι σπουδαστές τους δεν θα μπορούν να βρουν και πολλές θέσεις στη δημοσιογραφία όταν αποφοιτήσουν.

Μετά την υπερψήφιση του νομοσχεδίου για τα ΑΕΙ της Άννας Διαμαντοπούλου, ξεχύθηκαν στα κανάλια οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού να διατρανώσουν τη χαρά τους για την κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου. Γεωργιάδης, Μητσοτάκης, Βόζεμπεργκ είχαν από κάτι να πουν. Καλύτερη ατάκα της τελευταίας, που δήλωσε ότι, στη Δημοκρατία το Πανεπιστημιακό Άσυλο είναι περιττό, στη Χούντα χρειάζεται. Θα συμφωνούσαμε μαζί της εάν είχαμε όντως δημοκρατία στον τόπο και όχι Ολιγαρχία. Αλλά για να της αντιστρέψουμε το επιχείρημα λέμε: και γιατί δεν καταργείτε και τη βουλευτική ασυλία, μαζί με το νόμο περί ευθύνης Υπουργών, αφού στη «Δημοκρατία» πράγματι είναι περιττά; Για το θέμα της βουλευτικής ασυλίας κουβέντα από την κυρία Βόζεμπεργκ, τι να πει εξάλλου.

Αντιθέτως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε μια προσπάθεια να γλιτώσει από το μένος των ΔΑΠιτών, έγραψε στο twitter του, σειρά έχει να καταργήσουμε και τη βουλευτική ασυλία, για να εκτονώσει προφανώς την οργή στο πρόσωπό του.

Εμείς θα απαντήσουμε σε όλους αυτούς με απλές και σύντομες κουβέντες:

1. Ποτέ δεν έγινε κατάχρηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Μόνο από εξωπανεπιστημιακούς, δήθεν αντιεξουσιαστές, οι οποίοι είναι γνωστό σε όλη την Ελλάδα ότι δεν κινούνται ποτέ από μόνοι τους, για αυτό εξάλλου και αποκαλούνται «γνωστοί – άγνωστοι». Το θέμα αυτό θα μπορούσε να είχε λυθεί εάν το Άσυλο συνέχιζε να ισχύει μόνο για φοιτητές και πανεπιστημιακούς και όχι να καταργηθεί για όλους. Επίσης, ποτέ δεν έχει αναφερθεί εγκληματίας να κάνει χρήση του πανεπιστημιακού ασύλου ως καταφύγιο, γιατί ξέρει ότι θα εγκλωβιστεί.

2. Το Άσυλο είναι εφεύρημα του Ελληνικού Πολιτισμού από την αρχαιότητα και ίσχυε στους ναούς. Ακόμα και όταν ήρθε η Δημοκρατία στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας -και εκείνη ήταν πραγματική δημοκρατία, όχι μαϊμού σαν τη σημερινή- το άσυλο ουδέποτε καταργήθηκε.

3. Συμφωνούμε ότι το Πανεπιστημιακό Άσυλο δεν είναι για όλους, δεν είναι πολιτικό Άσυλο. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι στη Πόλη δεν πρέπει να υπάρχει ένα Άσυλο, σεβαστό από όλους, για την περίπτωση που τα πράγματα ξεφύγουν. Είναι δομικό στοιχείο του Ελληνικού Πολιτισμού ο θεσμός του Ασύλου, εάν το αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί οι νεοφιλελεύθεροι αλλοτριομορφοδίαιτοι.

4. Σε περίπτωση που η νεοφιλελεύθερη κατοχική συναίνεση επιμείνει στην κατάργηση του Ασύλου, γιατί η ψήφιση ενός νόμου στη Δημοκρατία δεν σημαίνει τίποτα, αφού μπορεί να αναιρεθεί από άλλο νόμο, τότε πρέπει τάχιστα να προχωρήσουν και στην κατάργηση της βουλευτικής Ασυλίας.

5. Είναι υποχρέωση της επόμενης κυβέρνησης που θα προκύψει μέσα από το λαό, να αποκαταστήσει το Πανεπιστημιακό Άσυλο για τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, να ορίσει πολιτικό άσυλο σε κάθε πόλη για τους πολίτες που θα χρειαστεί να καταφύγουν σε αυτό -σύμφωνα με τα πατρώα ήθη- να καταργήσει τη βουλευτική ασυλία και το νόμο περί ευθύνης υπουργών και να οδηγήσει στη Δικαιοσύνη όσους ψήφισαν την Άρση της Εθνικής μας κυριαρχίας ή συναίνεσαν σε αυτή.

Υ.Γ. Αντιλαμβάνεστε ότι το Άσυλο δεν το κατάργησαν για τους λόγους που επικαλούνται, αφού ο Χρυσοχοΐδης απέδειξε -ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη- ότι με τα κατάλληλα προληπτικά μέσα και «μαζεύουν» τους αντιεξουσιαστές όποτε θέλουν και κανένα πανεπιστήμιο δεν καταστρέφεται. Το άσυλο καταργήθηκε ώστε στις επόμενες διαδηλώσεις, που είναι αποφασισμένοι να τσακίσουν τους διαδηλωτές, να μην υπάρχει τόπος να καταφύγει ο λαός και όχι φυσικά τα κουκουλοφόρικα υπαλληλάκια τους που τα αφήνουν ανεξέλεγκτα να σπάνε και να καταστρέφουν. Λησμονούν οι ανόητοι ότι, στα επεισόδια με τους Αγανακτισμένους κανένας δεν κατέφυγε σε άσυλο, λησμονούν ότι στη Γερμανική Κατοχή βγήκαν οι πατεράδες και οι παππούδες μας στα βουνά και πολέμησαν. Με άλλα λόγια, όσους χαζούς σχεδιασμούς και να κάνουν για να «σπάσουν» το ηθικό του λαού, στο τέλος εκείνοι θα αναζητούν άσυλο με την πολιτική που εφαρμόζουν και ίσως τότε να μετανοιώσουν που το κατάργησαν…



Το ερώτημα που παραθέτουμε στον τίτλο είναι -φυσικά- ρητορικό, αφού ο πρωθυπουργός της χώρας γνωρίζει πολύ καλά -φροντίζουν οι αρμόδιες υπηρεσίες γι αυτό- για τα τεκταινόμενα στην Θράκη. Οποιαδήποτε άγνοια του Γιώργου Παπανδρέου στο συγκεκριμένο θέμα τον καθιστά επικίνδυνο για τα εθνικά θέματα (και δη της Θράκης) και ίσως θα έπρεπε να απομακρυνθεί άμεσα εξαιτίας της εγκληματικής του άγνοιας.

Όμως, δεν είναι μόνο ο πρωθυπουργός, αλλά το "όλο ΠΑΣΟΚ", που φέρει τρομερές διαχρονικές ευθύνες (αφού δεν προήλθε από παρθενογέννεση) για την ασυδοσία και την άκρως εθνικά επικίνδυνη συμπεριφορά των μισθοδοτούμενων από την Άγκυρα ανθυποπρακτορίσκων του χθες και (κυρίως) του σήμερα. Σαφέστατα τα δρώμενα των τουρκοπρακτόρων τα γνωρίζουν και οι Θρακιώτες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οπότε κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί άγνοια, παρά μόνο ηλιθιότητα... εκτός και αν συμβαίνουν άλλα, εκτός και αν έχουν συμφωνηθεί άλλα... τα οποία δεν είναι σε γνώση των Ελλήνων...

Διαβάζουμε στον πολύ καλό "Αντιφωνητή":

Μέσα στήν πλημμυρίδα τῶν προξενοστημένων ἐκδηλώσεων τῆς Θράκης, μπορεῖ κανείς νά δεῖ τήν πραγματικότητα, ἔτσι ὅπως διαμορφώνεται ἀπό τή λυσσώδη προσπάθεια τῶν Τούρκων. Ἐκεῖ μπορεῖς νά διαπιστώσεις τό ποῦ βρισκόμαστε καί τό ποιοί ἡγοῦνται τοῦ ἐκτουρκισμοῦ τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας. Χωρίς, ὑπενθυμίζω, νά ὑφίστανται ΚΑΜΜΙΑ συνέπεια γιά τόν ρουφιάνικο ρόλο τους σέ βάρος τῆς χώρας μας πού τούς ἀνέχεται.

Πρόσφατο συμβάν στίς 30/7/2011, στό 7ο φεστιβάλ νεολαίας τοῦ Κενταύρου: Μετεῖχαν τοπικά μουσικά συγκροτήματα καί κάποιος Σονέρ Άριτζά ἀπό τήν Τουρκία (φυσικά, σιγά μήν ἄφηναν χωρίς τούρκικο φέσι ἐκδήλωση στά πομακοχώρια!). Παρέστησαν ὅλοι οἱ ἐπαγγελματίες Τοῦρκοι τῆς περιοχῆς (Μάντατζη, Οὐζούν, Τσουκάλ, Καπζά, Τσαβούς, Καρά, Μετέ), μαζί μέ …ἐνισχύσεις ἀπό τά ἀλυτρωτικά σωματεῖα τῆς Μητέρας Πατρίδας καί φυσικά τόν Πρόξενο Κομοτηνῆς, Μουσταφά Σάρνιτς. Δέν θά σᾶς κουράσω μέ τίς παπαριές πού ἀμολήθηκαν ἀπό βήματος, ἔχουμε σοβαρότερα πράγματα νά γράψουμε στόν «Ἀντιφωνητή». Σημειώνουμε μόνο δυό ἀθλιότητες, μιά τοῦ Μάντατζη καί μιά τοῦ Μετέ.

ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Ὁ πρῶτος θυμίζω πώς συνεχίζει νά παριστάνει τόν …κυβερνητικό βουλευτή, δουλεύοντας πλέον ἀνοιχτά γιά τό αὐτονομιστικό κόμμα DEB χωρίς κανένα πράσινο αὐτί νά ἱδρώνει (τό ἀντίθετο θά ἦταν ἔκπληξη, ὁμολογῶ). Μέσα λοιπόν στίς παρόλες πού ἀμόλησε, εἶπε καί τά κάτωθι: «Πρίν λίγο γύρισα ἀπό τήν Ἄγκυρα καί σᾶς μεταφέρω μιά ἀγκαλιά χαιρετίσματα ἀπό τόν ΥΠΕΞ Ἀχμέτ Νταβούτογλου (…) Αὔριο τό ἀπόγευμα πετάω γιά τή Ρόδο, γιατί ἐκεῖ ἔχουμε ἀνθρώπους μας πού μοιράζονται τήν ἴδια γλῶσσα, τήν ἴδια θρησκεία, τόν ἴδιο πολιτισμό. Ὑπάρχουν οἱ Τοῦρκοι τῆς Ρόδου. Πρῶτα ὁ Θεός θά κάνουμε μαζί τό πρῶτο μας ναμάζι…» Δέν εἶπε βέβαια ὅτι πάει στή Ρόδο γιά νά ὑπονομεύσει τήν κοινωνική γαλήνη καί τήν ἐθνική μας κυριαρχία, κατ’ ἐντολήν τοῦ Νταβούτογλου, ἀλλοίμονο! Κι ἐξάλλου εἶναι βουλευτής τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοβουλίου καί τοῦ σοσιαλιστικοῦ κινήματος, μήν ξεχνιόμαστε…

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ

Ἐκεῖνος πάντως πού δέν μάσησε καθόλου τά λόγια του καί δέν ἔκρυψε τήν ἀποστολή του, ἦταν ὁ τουρκομουφτής Ξάνθης, Ἀχμέτ Μετέ. Μαθημένος ἐνδεχομένως κι ἀπό τό ἦθος τῶν φασιστικῶν συλλόγων πού τόν καλοῦν στήν Τουρκία, μέσα στά λίγα λόγια πού εἶπε βρῆκε νά …ἀπειλήσει τόν πρόεδρο τοῦ φεστιβάλ! Γιά ποιό πρᾶγμα; Ἐπειδή προλογίζοντας μίλησε …ἑλληνικά! Τί ἀκριβῶς εἶπε; «Ὁ πρόεδρος τοῦ συλλόγου μίλησε ἑλληνικά. Ἐγώ δέν κατάλαβα. Καί προειδοποιῶ γι’ αὐτό»!!!

Δέν τούς ἀρκεῖ δηλαδή πού πᾶνε μέσα στά Πομακοχώρια καί διοργανώνουν τούρκικες φιέστες. Δέν τούς φτάνει πού κουβαλᾶνε ὅποιο καθήκι θέλουν ἀπό τήν Τουρκία, χωρίς οἱ ἐλεεινοί οἱ δικοί μας νά διατυπώσουν μιάν ἀντίρρηση. Δέν ἱκανοποιοῦνται μέ τήν πλήρη ἀσυλία πού ἀπολαμβάνουν (σέ ποιά σοβαρή χώρα θά γινόταν αὐτό τό διαρκές ὄργιο χωρίς νά ἀσχοληθεῖ κανείς;). Θέλουν καί νά ἐξοβελίσουν τήν ἑλληνική γλῶσσα καί τό λένε καί ἀπό μικροφώνου, ἐπιτιθέμενοι ἀκόμη καί στούς ἀνθρώπους πού τούς καλοῦν!

Γιά πληρέστερη εἰκόνα προσθέστε καί τό συμβάν μέ τόν βουλευτή Γ. Ντόλιο πού τίς προάλλες διαμαρτυρήθηκε στό πανηγύρι τοῦ Χίλια γιά τήν ἀπουσία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καί εἰσέπραξε τήν ἀπάντηση τοῦ Χαμπίμπογλου: «μάθε τουρκικά»!

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ

Μπροστά στήν κλιμάκωση τῶν προκλήσεων φυσικό εἶναι νά ἀναρωτιέται κανείς «ποιός φταίει». Θά ἀπαντήσουμε καί σ’ αὐτό τό ἐρώτημα. Ἐσύ φταῖς, ἀγαπητέ μου κωλοέλληνα. Ἐσύ πού ψηφίζεις κι ἕναν κρετίνο ἄν φοράει τό ροῦχο τῆς πολιτικῆς ὁμάδας σου κι ἀναμένεις μετά ἀπ’ αὐτόν σωτηρία. Πού ἀνέχεσαι καί κρυφοελπίζεις στίς ἀνθυπομετριότητες τῆς τοπικῆς κομματοκρατίας, οἱ ὁποῖες μέ τήν ἀνυπαρξία τους ἐνθαρρύνουν τούς ἐπιβουλεῖς. Καί, κυρίως, πού ἔχεις παραδοθεῖ ὁλοκληρωτικά στό ἀτομιστικό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς, ἀρνούμενος νά πράξεις τό παραμικρό γιά τόν τόπο σου. Σκέψου, πόσες φορές διάβασες ἀνάλογα πράγματα καί τί ἔκανες μετά. Ἔκανες ἔστω ἕνα τηλεφώνημα νά δείξεις πώς ἀνησύχησες, πώς κάπως προθυμοποιεῖσαι νά ἀντιδράσεις; Βλέπεις ὅτι κάποιοι ἁπλοί πολίτες κάτι παλεύουν, ἐσύ ποῦ εἶσαι; Ἀγανάκτησες στίς πλατεῖες ὅταν σοῦ κόψαν τά ἐπιδόματά σου, τώρα πού θά σοῦ κόψουν τήν ἀκροβυστία σου, τί λές;

Όμως, δυστυχώς, δεν είναι το μοναδικό περιστατικό ευθείας αμφισβήτησης της εθνικής μας κυριαρχίας από τους γνωστούς ανθυποπρακτορίσκους (φοβερές είναι οι ευθύνες του ΠΑΣΟΚ στο "σύστημα" δράσης κατά της Ελλάδας που αναπτύσσεται στην Θράκη, και στο οποίο μετέχουν μουσουλμάνοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ). Δεν είναι η μοναδική περίπτωση αμφισβήτησης της ύπαρξης του Ελληνικού κράτους στην Θράκη. Δυστυχώς, εκατοντάδες ή και χιλιάδες είναι τα περιστατικά τα οποία έχουν καταγραφεί και στα οποία η Ελληνική Κυβέρνηση (του χθες και του σήμερα) δεν τολμά να τοποθετηθεί, αλλά προτιμά να "στρίβει δια του αρραβώνος", όταν κυβερνητικά ή κομματικά στελέχη αναγκάζονται να τοποθετηθούν στα φαινόμενα δημιουργίας κλίματος αμφισβήτησης της Ελληνικής κυριαρχίας και την εν γένει Ελληνικότητας της Θράκης.

Μέσα στα πλαίσια αυτά, δηλαδή της αερολογίας, κινήθηκε πρόσφατα και ο υφυπουργός Δικαιοσύνης, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ν. Ροδόπης, όταν αναγκάστηκε από ερώτηση δημοσιογράφων να τοποθετηθεί σε φερόμενη ως δήλωση του Τούρκου βουλευτή του AKP κ. Μουεζίνογλου και άλλων παραγόντων για «υγειονομική ασφάλιση των μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης, από τουρκικά ασφαλιστικά ταμεία με διαδικασία κατάθεσης σε τουρκική τράπεζα», ο Υφυπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ν. Ροδόπης Γιώργος Πεταλωτής δήλωσε τα εξής:

Θα ήταν ίσως κατανοητή η –με αντίτιμο βέβαια– προσφορά βουλευτών και παραγόντων της γειτονικής χώρας να προσφέρουν σε Έλληνες πολίτες υπηρεσίες Υγείας, αν είχαν εξαντλήσει πρώτα τις υποχρεώσεις περίθαλψης προς τους πολίτες της χώρας τους, από τους οποίους και εκλέγονται. Πράγμα, που από πληροφορίες, δεν συμβαίνει.

Να τους ενημερώσουμε όμως ότι στην Ελλάδα, εδώ και δεκαετίες λειτουργεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας που παρέχει πλήρη Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όλους τους Έλληνες πολίτες, ώστε να μην χρειάζονται αυτόκλητους και με το αζημίωτο -από κάθε άποψη- «σωτήρες» και «φιλάνθρωπους» από το εξωτερικό. Για αφελείς, ας ψάξουν αλλού και όχι στην Ελλάδα.

Και πάλι, δηλαδή, "μούγκα στη στρούγκα" για την εξόφθαλμη αμφισβήτηση της Ελληνικής κυριαρχίας στην Θράκη. Ο κύριος Πεταλωτής προτίμησε να μείνει σε θέση άμυνας και να μην περάσει στην "επίθεση" καταγγέλοντας την μεθόδευση ακυρότητας του Ελληνικού κράτους στην Θράκη. Και αυτό είναι φυσικά τραγικό για τον ίδιο, αφού είναι γέννημα - θρέμα της Θράκης!!!

Οι τουρκοπράκτορες, όμως, κάνουν τη δουλειά τους (και πρέπει να ομολογήσουμε ότι την κάνουν πολύ καλά) και σε άλλες περιφέρειες της Ελλάδας, όπως είναι τα Δωδεκάνησα, όπου τα τελευταία δύο χρόνια ο ψευτομουφτής (άρτια εκπαιδευμένος από τους τούρκους στρατηγούς και τις αρμόδιες τουρκικές υπηρεσίες και αρχές) Ξάνθης, Αμέτ Μετέ, κάνει τακτικότατες επισκέψεις με στόχο την δημιουργία κλίματος και μίας γενικότερης εικόνας για ύπαρξη καταπιεσμένης "τουρκικής μειονότητας" στα Δωδεκάνησα (να κάνουμε πρόβλεψη πως η επόμενη "τουρκική μειονότητα" που θα ανακαλυφθεί από τον Αμέτ Μετέ θα είναι στον Βόρειο πόλο;).

Έτσι, μετά από τις προσπάθειες του "εξερευνητή" (εκτός από ιμάμης ασκεί και άλλα ποικίλα καθήκοντα για να βγάλει το παντεσπάνι του) Αμέτ Μετέ, “Τούρκους” και στη Κω βρήκαν τα “σαίνια” της Άγκυρας. Οι τουρκικές εφημερίδες και ο τουρκόφωνος Τύπος της Θράκης, γράφουν πλέον ανοιχτά για τους “Τούρκους” που ζουν στο νησί. Έπρεπε, φυσικά, να ευοδώσουν οι ενέργειες, αλλά και το χρήμα που δόθηκε για την ανεύρεση του είδους "turkododekanisious sapiens"... και τα πληρωμένα από την ΜΙΤ "έντυπα" φρόντισαν γι αυτό...

Έτσι, διαβάζουμε σε τουρκόφωνη ειδησεογραφική ιστοσελίδα (με ημερομηνία δημοσίευσης 26-8-2011):

Τουρκικό ιφτάρ σε Ελληνικό νησί

O Σύλλογος νήσων Αιγαίου θα παραθέσει ιφτάρ στο νησί Ιστάνκιοϊ (Κως) της Ελλάδας

O Σύλλογος νήσων Αιγαίου υπό την προεδρία του πρόεδρου του δικηγόρου Μουράτ Ουνγκανέρ στις 27 Αυγούστου θα παραθέσει ένα ιστορικό γεύμα-ιφτάρ στο διάσημο νησί της Ιστάνκιοϊ (Κως), όπου γεννήθηκε ο διάσημος ιατρός Ιπποκράτης.

Στο νησί αυτό όπου ακόμη ζούνε 2000 Τούρκοι μπορεί κάποιος με το καταμαράν να πάει σε 45 λεπτά από το λιμάνι του Μπόντρουμ. Ζούνε κυρίως στο χωριό Πλατάνι και στο κέντρο της Κω. Παρά το ότι υπάρχουν πολλά τζαμιά στο νησί μόνο δύο είναι ανοιχτά για προσευχή. Στο ιφτάρ που οργανώνεται το Σάββατο καλεσμένοι είναι οι Τούρκοι ομογενείς του νησιού.

Επίτιμος καλεσμένος στο ιφτάρ θα είναι ο βουλευτής Σμύρνης και πρόεδρος του Κέντρου Στρατηγικών Ερευνών Βαλκανίων Ριφάτ Σαίτ.

Σε αυτή τη σημαντική διοργάνωση θα μετάσχουν από την Τουρκία ο πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Βαλκανικών Συλλόγων Εκρέμ Σελιμέρ, ο Γ.Γ. της Ομοσπονδίας Βαλκανικών Συλλόγων Σμύρνης Εντέρ Οζτούρκ, το μέλος του Δ.Σ. της ομοσπονδίας καθηγητής Κοράι Βασόλ, ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Τιμουτσίν Γκιουντέμ και πολλά μέλη Βαλκανικών συλλόγων. Στο γεύμα ιφτάρ δίπλα στον πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Αλληλεγγύης Μουσουλμάνων Κω έχουν κληθεί και οι Τούρκοι ομογενείς που ζούνε στο νησί.

Τώρα, θα φταίμε εμείς αν αναρωτηθούμε τι γίνεται με το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών; Θα είμαστε ένοχοι επειδή θα τολμήσουμε να ρωτήσουμε για ποιό λόγο δίνεται βίζα σε όλους αυτούς; Θα θεωρηθούμε υπερβολικοί και φαντασιόπληκτοι εάν ρωτήσουμε πως είναι δυνατόν να μην βλέπουν στο ΥΠΕΞ ότι τείνουν να δημιουργήσουν ένα πρόβλημα, ενώ μπορούν να το απαλείψουν πριν καν δημιουργηθεί; Ενδιαφέρονται ή δεν ενδιαφέρονται εκεί στο ΥΠΕΞ του κ. Λαμπρινίδη, για τα συμφέροντα της Ελλάδας;

Να ήταν όμως μόνο το ΥΠΕΞ, ίσως η κατάσταση να ήταν και αναστρέψιμη. Δυστυχώς, το πρόβλημα της Ελλάδας με την Τουρκία (και όχι μόνο), δεν αφορά τα σύνορα, δεν αφορά τους αλυτρωτισμούς άλλων χωρών εις βάρος της δικής μας πατρίδας. Το πρόβλημα της χώρας μας βρίσκεται στο εσωτερικό της, έχει περάσει τα τείχη και βρίσκεται εντός των τειχών. Θέλουμε να πιστεύουμε πως δεν βρίσκεται εντός του Μαξίμου και πως θα υπάρξει επιτέλους η αντίδραση που θα εξαναγκάσει την Άγκυρα και τους πρακτορίσκους της να μαζέψουν τα μπογαλάκια τους και να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους εις βάρος της Ελλάδας, των Ελλήνων και του Ελληνισμού. Και, εάν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν μπορεί να το κάνει αυτό, τότε ας αποχωρήσει. Η χώρα απαιτεί υπερασπιστές και δεν έχει ανάγκη από οποιουσδήποτε υπερθεματιστές για συζητήσεις σε θέματα που αφορούν το εσωτερικό της, τους κατοίκους της και τα σύνορά της...

Ίσως το κράτος των Αθηνών να μην βλέπει, αλλά δεν μπορεί και να κωφεύει στα όσα γίνονται και στις εκκλήσεις των Ελλήνων των οποίων η πατρίδα αμφισβητείται... Εάν η κυβέρνηση είναι τυφλή και κουφή, τότε πολύ φοβάμαι ότι είτε είναι ανάπηρη (άρα και ακατάλληλη) είτε είναι δοτή. Με μεγάλη μας χαρά, θα θέλαμε να διαψευστούμε...


Πηγές: Τουρκικά Νέα, Αντιφωνητής