Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Ιουν 2015

Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

«Τους έβαλαν στο δίλημμα συνθηκολόγηση ή πόλεμος. Διάλεξαν τη συνθηκολόγηση και είχαν τον πόλεμο».
Έτσι σχολίασε ο Τσώρτσιλ τη συμπεριφορά Νταλαντιέ και Τσάμπερλαιν απέναντι στον Χίτλερ το 1938. Ελπίζουμε και ευχόμαστε να μη χρειασθεί να το επαναλάβει ο ιστορικός του μέλλοντος για την Ελλάδα.

Έχουμε επανειλημμένα επισημάνει ορισμένες δομικές ομοιότητες, τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών, μεταξύ της σημερινής κατάστασης και αυτής της δεκαετίας του 1940, γιατί και τότε και τώρα έχουμε κατάλυση της εθνικής-λαϊκής κυριαρχίας και υπονόμευση των βασικών προϋποθέσεων αναπαραγωγής του κοινωνικού σχηματισμού, και τότε και τώρα έχουμε υποταγή στους ξένους και κατάρρευση των αστικών πολιτικών δυνάμεων.

Η αριστερά, υποστηρίξαμε, εξ αιτίας αυτής της κατάστασης, έχει ιστορικές ευκαιρίες και διατρέχει ιστορικούς κινδύνους, ανάλογους με τη δεκαετία του 1940. Δυστυχώς βέβαια, τέτοια σχόλια προκάλεσαν κυρίως αμηχανία έως ενόχληση σε αυτούς ακριβώς που θα έπρεπε κυρίως να προβληματίσουν και οι οποίοι έτειναν μονίμως να εκλαμβάνουν τις επιθυμίες τους ως πραγματικότητα και να «προσαρμόζουν» την πραγματικότητα σε αυτό που ήθελαν ή εκτιμούσαν ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν.

Πλησιάζουμε τώρα γοργά στο σημείο μηδέν, όπου η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα τεθεί προ του διλήμματος είτε να υπογράψει μια πολύ μέτρια έως πολύ κακή συμφωνία, είτε να οδηγήσει την Ελλάδα σε μια ρήξη με την τρόικα, ίσως τη μόνη λύση που απέμεινε πια στη χώρα, μια ρήξη όμως που δυστυχώς δεν προέβλεψε, θέλησε, σκέφτηκε ή ετοίμασε. Και κυρίως για την οποία δεν προετοιμάστηκε η ίδια γιατί η πολιτική βούληση και η βαθιά, «ιεραποστολική» συναίσθηση της ιστορικής ανάγκης είναι η κύρια προϋπόθεση για να μπει κανείς σε αυτόν τον δρόμο. Αλλά όταν η ζωή θέτει το πρόβλημα, δεν σε ρωτάει δυστυχώς αν ετοιμάστηκες.

Μια τέτοια ρήξη προϋποθέτει κατ’ ελάχιστο ειλικρινή απεύθυνση στον ελληνικό λαό, ένα κατάλληλο στρατηγικό σχέδιο και μια αποφασισμένη να το εφαρμόσει ηγεσία.

Κατά τρόπο ειρωνικό ήταν ακριβώς η απροθυμία του ΣΥΡΙΖΑ να σκεφτεί οτιδήποτε πλην του «σχεδίου Α’», η υιοθέτηση σειράς εσφαλμένων, «υπεραισιόδοξων» υποθέσεων, η ελλιπής κατανόηση του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα, σε συνδυασμό με την πολύ μεγάλη, αντικειμενική δυσκολία του που συνέβαλαν να οδηγούν απευθείας στην ανάγκη του «σχεδίου Β’», μην επιχειρώντας προηγουμένως την αξιοποίηση όσων περιθωρίων έχει η χώρα εντός ευρωζώνης.

Ανακηρύσσοντας μονόδρομο το «σχέδιο Α’» έκαναν μονόδρομο το «σχέδιο Β’».

Ελπίζουμε βέβαια ακόμα, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ότι τα πράγματα δεν θα φτάσουν ακριβώς εκεί, ότι ένα θαύμα θα συμβεί. Αλλά τα μεν θαύματα γίνονται σπανίως στη ζωή, η δε διαπραγμάτευση, φοβούμαστε ότι έχει εξ αρχής εγκλωβιστεί στην προσπάθεια βελτίωσης και εξωραϊσμού ενός προγράμματος που δεν επιδέχεται βελτίωση ή εξωραϊσμό. Δεν αμφισβητήθηκε η ουσία του προγράμματος, δεν έγινε επαρκής επίκληση πολλών επιχειρημάτων, δεν ετέθησαν οι «εταίροι» τρομάρα τους, προ των καταστροφικών αποτελεσμάτων της πολιτικής τους, που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή, την υγεία των πολιτών και την εθνική ασφάλεια ενός μέλους της Ε.Ε.

Η απόφαση που θα πάρει ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα σφραγίσει ανεξίτηλα την πορεία της χώρας, της αριστεράς, της Ευρώπης και, φυσικά, το προσωπικό του μέλλον. Είτε ο κ. Τσίπρας, από τη δύναμη των πραγμάτων, θα περάσει από τον χώρο της «επικοινωνίας» και της «μικροπολιτικής» απευθείας στο πεδίο της Ιστορίας, θα γίνει εθνικός ηγέτης, είτε θα περάσει στη χορεία των δυστυχώς όχι λίγων πολιτικών που έπαιξαν ολέθριο ρόλο στην ιστορία της Ελλάδας και της αριστεράς. ‘Ισως διαθέτει ακόμα ένα μικρό περιθώριο «ελιγμών», που περιορίζεται κάθε μέρα που περνάει και θα καταλήξει αναπόφευκτα στο μηδέν, νωρίτερα ή αργότερα. Το πρόβλημα άλλωστε δεν είναι καν πως θα περάσει μια συμφωνία από το κόμμα ή από την Βουλή, ούτε η περίφημη «κομματική πειθαρχία» που έχει την αξία μιας ομπρέλας απέναντι σε έναν τυφώνα. Και τα προηγούμενα μνημόνια πέρασαν αρχικά. Ξέρουμε που πήγε και η χώρα και αυτοί που τα πρότειναν. Τα πράγματα θα είναι τώρα ακόμα χειρότερα γιατί έχει προηγηθεί η οικονομική εξάντληση και καταστροφή της προηγούμενης πενταετίας. Η αποσύνθεση της Ελλάδας κινδυνεύει να πάρει εκθετικό χαρακτήρα. Τα υπόλοιπα, ότι έλα θα πληρώσουμε τα ομόλογα του καλοκαιριού και μετά θα μπούμε στην άνοδο δεν πρόκειται να επαληθευθούν. Είναι προβλέψεις κατασκευασμένες να καθησυχάσουν όσους τις κάνουν, όπως γίνεται διαρκώς μετά το 2012.
(Αν πάντως ο κ. Τσίπρας καταλήξει να αποδεχθεί μια συμφωνία, θα ήταν πολύ καλύτερο για τον ίδιο και για τη χώρα αν διατηρούσε και επισήμως μια γενική πολιτική και νομική επιφύλαξη, ώστε να μπορεί να επανέλθει αν, που θα χρειαστεί).

Πρόσφατο άλλωστε είναι το παράδειγμα του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ για να μας φωτίσει επαρκέστατα επ’ αυτού. Το ότι μερικοί παράγοντες, που έκαναν «καριέρα» με το «αντιμνημόνιο», για να λένε τώρα τα προβλήματα της ρήξης, προϊδεάζει μόνο για την οργή και την απογοήτευση που πιθανώς θα προκαλέσει η συνθηκολόγηση. Θα αποφύγει έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ τη ρήξη με τους πιστωτές, θα προκαλέσει όμως μια άλλη ρήξη με τη λαϊκή βάση του, θα προκαλέσει ένα διαζύγιο της αριστεράς, υπό την παρούσα τουλάχιστο μορφή της, με την Ιστορία.

Το ότι μερικοί ελπίζουν στα υψηλά τωρινά ποσοστά αποδοχής της κυβέρνησης και την κατάσταση των κομμάτων της αντιπολίτευσης για να στηρίξουν την ελπίδα ότι «θα τα καταφέρουν» είναι τόσο βάσιμο, όσο και η προηγούμενη ελπίδα ότι αρκεί να «βγούμε στην κυβέρνηση» και «θα τα καταφέρουμε» με κάποιο μαγικό τρόπο.

Πριν από το 2012 διάβαζαν λάθος τις δημοσκοπήσεις, που δεν είναι παρά μια ατελής «φωτογραφία», στην καλύτερη περίπτωση, μην μπορώντας να ανιχνεύσουν τη δυναμική που τους οδήγησε στην εκτόξευση. Το ίδιο κάνουν και σήμερα από την ανάποδη. Δεν μπορούν να φαντασθούν το ενδεχόμενο κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν προέβλεψαν την άνοδο, δεν φαντάζονται και την πτώση, αμφότερες εξαιτίας της ίδιας τρομερής δυναμικής που εξαπέλυσε το «πρόγραμμα Βαϊμαροποίησης» της Ελλάδας και όχι κάποιος ελληνικός πολιτικός σχεδιασμός βέβαια.

Ο απολύτως μόνος λόγος που υπάρχει και κυβερνά σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η υπόσχεση-προσδοκία ότι θα σταματήσει τη μνημονιακή καταστροφή της χώρας, το πρόγραμμα που οδήγησε αποδεδειγμένα (όσο και το ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο) στη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή μεταπολεμικά στην καπιταλιστική Ευρώπη και απειλεί να τη συνεχίσει. Πόσο μάλλον που το μέχρι πρότινος μικρό κόμμα της αριστεράς δεν διαθέτει σφυρηλατημένους δεσμούς με τον ελληνικό λαό, ούτε πολλά στελέχη με δυνατότητα εκφοράς πολιτικού λόγου. Ούτε δυστυχώς και, πέραν της ορθής διεκδίκησης διακοπής της λιτότητας, σπουδαίες ιδέες, σπουδαίο όραμα για τη χώρα, για την απαραίτητη κοινωνική, ηθική και εθνική της αναγέννηση, χωρίς την οποία ακόμα και η καλύτερη συμφωνία με τους πιστωτές δεν θα μπορέσει να λειτουργήσει.

Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό δεν έχει καταλάβει τίποτα. Κάνει πολιτικούς σχεδιασμούς επί χάρτου, που ανταποκρίνονται στις καταστάσεις ενός παρελθόντος που δεν πρόκειται να αναστηθεί και εξηγούνται μόνο από την καθυστέρηση της συνείδησης απέναντι στο είναι και, ίσως, την απότομη, υπερβολικά εύκολη εκτόξευση, που δεν έδωσε ευκαιρία εκπαίδευσης.

Το γεγονός άλλωστε ότι ο πολιτικός διάλογος στη χώρα γίνεται επί παντός του επιστητού, όχι όμως επί του πραγματικού ζητήματος που τίθεται μπροστά στον ελληνικό λαό, να διακόψει και πώς να διακόψει αυτή την πορεία, είναι η ασφαλέστερη ένδειξη για το πόσο μακριά είμαστε ακόμα από τη λύση της τραγωδίας, πόσο είμαστε δέσμιοι ακόμα των αυταπατών, των ψευδαισθήσεων και των ευσεβών πόθων μας – ιδίως το πολιτικό προσωπικό! Γιατί λύση οποιασδήποτε τραγωδίας προϋποθέτει τουλάχιστο να μπορείς να κοιτάζεις στα μάτια την πραγματικότητα.

Συνείδηση και πράξη

Ουδείς μέχρι τώρα έχει τολμήσει να πει ποια είναι η πραγματικότητα στον ελληνικό λαό. Όλοι, των φραστικών οπαδών της δραχμής και της ρήξης, που κατά βάθος ελπίζουν ότι δεν θα κληθούν ποτέ να διαχειριστούν αυτά που λένε, έχουν επιχειρήσει να κολακεύσουν τις ψευδαισθήσεις, τις αυταπάτες και τις κατανοητές, πλην αβάσιμες ελπίδες του, ιδίως του μικροαστικού τμήματος, που έχει ακόμα επιβιώσει αν και επλήγη, μισθωτών και συνταξιούχων ιδιαίτερα (και από το οποίο προέρχεται κοινωνικά και το στελεχικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έκανε προσπάθεια να εντάξει στις τάξεις του ή να οργανώσει κοινωνικά άνεργους και κατεστραμμένους).

Χρεωκοπία και πτώση του βιοτικού επιπέδου

Συζητάμε στην Ελλάδα, κατά γελοίο τρόπο, αν η χώρα θα χρεοκοπήσει ή όχι. Αλλά η χώρα έχει χρεοκοπήσει ήδη το 2010! Κάποια πολιτική δύναμη πρέπει να βρει το θάρρος να το πει. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα χρεοκοπήσουμε, αλλά πως θα διαχειριστούμε την επισυμβάσα το 2010 (!) χρεωκοπία μας. Συνεχίζοντας ένα πρόγραμμα που μας καταστρέφει ή πηγαίνοντας σε στάση πληρωμών και έκτακτη κατάσταση, οικονομία πολεμικής περιόδου, μιας κι έχουμε πόλεμο, έστω οικονομικό και διακινδυνεύοντας, σε μια τέτοια περίπτωση, την έξοδο από το ευρώ, που ασφαλώς δεν θα είναι περίπατος.

Ο ένας δρόμος είναι να συνεχίσουμε τη «συντεταγμένη καταστροφή και υποδούλωση», που περιγράφουν Μνημόνια και Δανειακές, συνεχίζοντας στον δρόμο της ύφεσης και της αποσύνθεσης. Επί πέντε χρόνια δοκιμάσαμε αυτή τη λύση. Ως αποτέλεσμα η Ελλάδα γνώρισε, το επαναλαμβάνουμε, τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή της καπιταλιστικής Ευρώπης. Δεν υπάρχει σοβαρός οικονομολόγος στον κόσμο που να μην υποστηρίζει ότι το πρόγραμμα αυτό ήταν συνώνυμο της οικονομικής καταστροφής

Ο άλλος δρόμος για την Αθήνα είναι να απειλήσει αρχικά και να διακόψει μονομερώς στη συνέχεια, αν δεν γίνεται αλλιώς, τους αποικιακούς δεσμούς των Μνημονίων, αρνούμενη την περαιτέρω εξυπηρέτηση του χρέους, κατάλληλα προετοιμασμένη νομικά, επιχειρώντας μια μεγάλη διεθνή πολιτική αντεπίθεση στην Ευρώπη και εκτός αυτής, αναζητώντας γεωπολιτικές συμμαχίες σε δυνάμεις που έχουν συμφέρον να μην καταστραφεί η χώρα μας και όχι σε αυτές που επιμένουν στην καταστροφή της (αυτό είναι το κριτήριο, όχι οι διάφορες ιδιοτελείς συνήθως «θεωρίες» της κακιάς ώρας), κινητοποιώντας την κοινωνία σε όλα τα επίπεδα, οργανώνοντας σε καταναλωτικούς και παραγωγικούς συνεταιρισμούς τους Έλληνες, υιοθετώντας αν υποχρεωθεί εθνικό νόμισμα, εφαρμόζοντας σχέδιο έκτακτης ανάγκης που ανταποκρίνεται σε πολεμική κατάσταση, σε οικονομία χώρας σε πόλεμο.

Σε επίπεδο ΕΕ λόγω του ακόμα παραμένοντος ημιδημοκρατικού τρόπου λήψης πολλών αποφάσεων, υπάρχουν περιθώρια εφαρμογής της πολιτικής «άδειας καρέκλας», όπως ο Ντε Γκωλ, αλλά αυτό προϋποθέτει σπουδαία πολιτική καμπάνια στην Ευρώπη, πιο σύνθετα και επεξεργασμένα επιχειρήματα από όσα χρησιμοποίησε μέχρι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί τώρα ναι μεν έχει δημιουργηθεί, σχεδόν από μόνη της, μια τεράστια προσδοκία στη μισή Ευρώπη, η άλλη μισή όμως παραμένει πεπεισμένη ότι οι Έλληνες είναι αδιόρθωτοι μπαταχτσήδες, που δεν θέλουν να πληρώσουν τα χρέη τους και επιβαρύνουν τους άλλους με το κόστος της δικής τους αποτυχίας, κακοδιαχείρισης και διαφθοράς.

Για να διατηρηθεί η εθνική και κοινωνική συνοχή κατά τη διάρκεια του συγκλονισμού που θα σημειωθεί, πρέπει το πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης που θα καταρτιστεί να παίρνει υπόψη του κατά προτεραιότητα τις κρίσιμες ανάγκες του φτωχότερου τμήματος του πληθυσμού για επιβίωση, διατροφή και περίθαλψη, αφετέρου να γίνει κατανοητό ότι είναι απαραίτητο για τη σωτηρία της χώρας. Μερικές κινήσεις, όπως η μείωση του συνόλου των άμεσων και έμμεσων αποδοχών των βουλευτών στα 2000 ευρώ θα ήταν μια θαυμάσια αρχή. Για ένα διάστημα η χώρα θα χρειαστεί, αν δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, να επιτάξει τις δυνατότητες που διαθέτει, είτε στον τομέα της περίθαλψης, είτε στον τομέα των μεταφορών π.χ. Τι θα έκανε δηλαδή αν βρισκόταν σε πόλεμο;

Και στις δύο περιπτώσεις το βιοτικό επίπεδο της χώρας θα πέσει σε μια πρώτη περίοδο, κάτι που φυσικά δεν τολμά ακόμα να πει κανείς, ούτε οι αντιπολιτεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ και η εκτός ΣΥΡΙΖΑ αριστερά, στη δεύτερη περίπτωση όμως διατηρείται μια ελπίδα, μια προοπτική για την Ελλάδα. Για να διατηρηθεί η εθνική-κοινωνική συνοχή στην περίπτωση της σύγκρουσης χρειάζεται επίσης μια ηγεσία που να εξηγεί στον λαό την αλήθεια, τι κάνει και γιατί το κάνει, να υφαίνει δεσμούς εμπιστοσύνης με τον κόσμο, όπως και χρειάζεται μια κινητοποιημένη κοινωνία. Χρειάζονται τελείως διαφορετικές ιδιότητες για να ηγηθεί κανείς μιας τέτοιας διαδικασίας, από αυτές που χρειάζεται για να ηγηθεί ενός γραφειοκρατικού οργανωτικού μηχανισμού.

(Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι δεν συνιστούν σπουδαία προετοιμασία τα σχέδια επί χάρτου για διπλό νόμισμα, που κινδυνεύουν να παγιώσουν την εξαθλίωση για τον ελληνικό λαό και την κανονική εξυπηρέτηση των τοκογλύφων. Αν η χώρα, στραγγαλισμένη, υποχρεωθεί να αλλάξει το εθνικό της νόμισμα, οφείλει, παρά τις νομικές δυσκολίες, να μετατρέψει πάραυτα και όσο χρέος τελικά αναγνωρίσει στο εθνικό της νόμισμα, αλλά και να προχωρήσει σε μια γενική ευρωπαϊκή και διεθνή πολιτική αντεπίθεση, με ένα δημόσιο διεθνή πολιτικό λόγο πολύ σοβαρότερο από αυτόν που μέχρι τώρα διαθέτει).

Ο ελληνικός λαός εξακολουθεί να στηρίζει την κυβέρνηση, γιατί καταλαβαίνει που θέλουν να τον πάνε οι πιστωτές-αποικιοκράτες και οι υπηρέτες τους, το κάνει όμως όλο και περισσότερο από απελπισία και ανυπαρξία άλλης εναλλακτικής, όλο και λιγότερο από αληθινή ελπίδα. Η διάψευση της υπεραισιοδοξίας που καλλιεργήθηκε την τελευταία διετία (και εμπόδισε την αναγκαία προετοιμασία για όσα αναπόφευκτα θα έρχονταν), αλλά και η έλλειψη ορισμένες φορές σοβαρότητας και συνοχής στην κυβερνητική δράση, που αντανακλά κι αυτή απουσία επεξεργασμένου πολιτικού σχεδίου, αλλά και προσωπικής, ηθικής δέσμευσης στη συλλογική επιτυχία, προκαλούν ήδη έντονα αισθήματα ανησυχίας και απογοήτευσης. Μαζί και μέτρα όπως η «λεύκανση» του μαύρου χρήματος στο εξωτερικό με 15%, χωρίς να ζητείται τουλάχιστο η επιστροφή του, τη στιγμή που ο εργαζόμενος των 500 ευρώ φορολογείται από το πρώτο ευρώ πολύ περισσότερο ή το «κατοστάρικο» στη ΔΕΗ που μαρτυρά ότι δεν ξέρουμε αλήθεια που βρισκόμαστε, και πολλά άλλα. Το επιχείρημα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι καλύτερος από τους άλλους δεν ενδιαφέρει πέραν ενός σημείου μια χώρα που έχει απελπιστική ανάγκη επιβίωσης και ανόρθωσης.

Το πρόβλημα δεν είναι πως θα περάσει μια κακή συμφωνία από τη βουλή και το κόμμα. (Για το τελευταίο άλλωστε, ορισμένα που ακούμε από την «αριστερή αντιπολίτευση», ότι οι διαφωνούντες δεν σκέφτονται να ρίξουν την κυβέρνηση, αλλά να πάνε σπίτι τους, σε περίπτωση συνθηκολόγησης, αν αληθεύουν, μάλλον θυμίζουν Πόντιο Πιλάτο παρά … Λένιν! Ελπίζουμε να είναι απλά κακοήθειες! Δυστυχώς, μέχρι τώρα, δεν έχουμε δει σπουδαία προετοιμασία, θεωρητική, πολιτική και πρακτική, για οποιαδήποτε «ρήξη» από τους υποτιθέμενους οπαδούς της, τις διάφορες μεγαλύτερες ή μικρότερες ομάδες του ΣΥΡΙΖΑ όπως και της εκτός ΣΥΡΙΖΑ αριστεράς. Διερωτάται κανείς μερικές φορές αν η πραγματική επιδίωξή τους είναι η αντιμετώπιση των δραματικών προβλημάτων του ελληνικού λαού, ή η αναπαραγωγή του στελεχιακού τους δυναμικού. Να καταλαβαίνεις σε βάθος κάτι, σημαίνει και να ενεργείς. Πρέπει βέβαια να αναγνωρίσουμε στην αριστερή πλατφόρμα την ορθότατη εμμονή στον ρωσικό αγωγό του Λαφαζάνη, που δεν επαρκεί από μόνη της ως πρόγραμμα).

Μια κακή συμφωνία μπορεί ίσως να περάσει από τη Βουλή. Από τη ζωή δεν θα περάσει, όχι την Κωνσταντοπούλου, αλλά την πραγματικότητα της συνεχιζόμενης ύφεσης και αποσύνθεσης της χώρας.

Εθνική-κοινωνική ενότητα

Μια κακή συμφωνία θα βάλει τα θεμέλια για διάρρηξη της εθνικής-κοινωνικής ενότητας που πήγε να δημιουργηθεί υπό τους ΣΥΡΙΖΑ-Αν. Ελλ., θα μεγαλώσει τους κινδύνους ακόμα πιο μεγάλης εθνικής-κοινωνικής αποσύνθεσης, χάους, άτυπου εμφύλιου πόλεμου, θα εντείνει την πρωτοφανή μετανάστευση από τη χώρα του πιο εκπαιδευμένου και ενεργού δυναμικού της, θα αποτελέσει μια βαθιά ηθική ήττα του ελληνικού λαού.

Έχουμε διατηρήσει την εμφύλια ειρήνη και τη δημοκρατία στην Ελλάδα γιατί υπήρχε, δια του ΣΥΡΙΖΑ, μια λογική ελπίδα βελτίωσης της κατάστασης των καταστρεφόμενων κοινωνικών στρωμάτων. Η διάψευσή της εμπεριέχει τον κίνδυνο εμφυλιοπολεμικών, αυταρχικών και χαοτικών εξελίξεων, σύμφυτων όχι με κάποια πρόθεση, αλλά με την αντικειμενική λειτουργία ενός «προγράμματος Βαϊμάρης».

Η εθνική-κοινωνική ενότητα είναι ακόμα υπαρκτή, αλλά είναι τρωτή. Δεν στηρίχτηκε σε αξιόπιστο εθνικό πολιτικό σχέδιο και θεμελιώθηκε επί της αυταπάτης ότι θα μπορέσει εύκολα, «χωρίς αναταράξεις», ο ΣΥΡΙΖΑ να αποσπάσει μια πολύ καλύτερη συμφωνία από τους εταίρους.

Υπάρχουν τρία κομμάτια στην ελληνική κοινωνία. ‘Ένα που υποστηρίζει την εθνική υποδούλωση και καταστροφή (οι πιστωτές, η ΕΕ, η Δύση υπεράνω όλων είναι το σύνθημά του). ‘Ένα δεύτερο, που αποτελείται από κοινωνικά στρώματα όπως οι μισθωτοί και συνταξιούχοι, που έχουν βαριά τραυματισθεί, αλλά επιβιώνουν ακόμα και δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν αυτά που έχουν. Τρίτο, από στρώματα ήδη κατεστραμμένα, που δεν έχουν να χάσουν τίποτα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε το δεύτερο και το τρίτο κομμάτι, υποστηρίζοντας όμως ότι θα βρει εύκολα την ανώδυνη λύση, όχι βασιζόμενος σε σχέδιο που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά στις προσδοκίες και ψευδαισθήσεις της «μικροαστικής θάλασσας» της ελληνικής κοινωνίας, από την οποία προέρχεται άλλωστε και η μεγάλη πλειοψηφία των ηγετικών στελεχών του. Τις κολάκεψε για να κερδίσει τις εκλογές, αντί να επιχειρήσει να ενώσει το έθνος γύρω από την ανάγκη να δώσει υπέρ πάντων αγώνα για τη σωτηρία του.

Αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύτηκε εκλογικά αφενός λόγω της πλήρους κατάρρευσης του αστικού πολιτικού κόσμου, αφετέρου λόγω της ικανότητας του Αλέξη Τσίπρα να υιοθετήσει ιδέες και συνθήματα που παρήχθησαν (και δεν μπορούσαν να παραχθούν παρά) εκτός του κόμματός του, όπως π.χ η κριτική των Δανειακών και Μνημονίων από μια εθνική σκοπιά, οι ιδέες της «Σπίθας» για το αγγλικό δίκαιο ως επίθεσης κατά της χώρας, άρα και για την ανάγκη υπεράσπισής της, για ένα αντμνημονιακό μέτωπο εθνικής-κοινωνικής σωτηρίας «από τον Καμμένο μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ» (σύνθημα που επίσης λάνσαρε η «Σπίθα»), ή με την «διακήρυξη Μίκη-Γλέζου» για τη σωτηρία των λαών της Ευρώπης, που έθεσε το ελληνικό ζήτημα σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Πέτυχε, λόγω και της ανικανότητας όλων των υπολοίπων, να «καναλιζάρει» σχεδόν όλο το αντιμνημονιακό κίνημα του 2010-12, τις σχεδόν «εξεγερσιακές» μαζικές διαδηλώσεις του, τα διάφορα κινήματα των «Αγανακτισμένων» κλπ. στο εκλογικό ποτάμι του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν όμως υιοθέτησε φραστικά τα καλύτερα συνθήματα και ιδέες όσων είδαν σε βάθος και ανέλυσαν την πραγματική λειτουργία των μνημονίων, χωρίς τα οποία δεν θα είχε γίνει κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ (και οι Αν.Ελλ) δεν αφομοίωσε το σκεπτικό τους, ούτε εξήγαγε τις συνέπειες αυτών των αναλύσεων. Σπατάλησε επίσης δυόμιση χρόνια που του χάρισε η ιστορία, χωρίς να κάνει την απαραίτητη τεράστια προετοιμασία, προγραμματική, νομική, διεθνή, γεωπολιτική, χωρίς να επιχειρήσει τον μετασχηματισμό του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ σε κάτι πολύ διαφορετικό, τη δημιουργία ευρύτατου κινήματος συνεταιρισμών και πολλά άλλα. ‘Ισως δεν μπορούσε. Αλλά δεν το προσπάθησε καν. ‘Οσο για την καθεαυτό κομματική γραφειοκρατία, όλων των αποχρώσεων και τάσεων, η άνοδος και προοπτική της εξουσίας την έκανε ακόμα λιγότερο κριτική και απολύτως αλλεργική σε οποιαδήποτε ελεύθερη έκφραση απόψεων. Απέδωσε εις εαυτήν μια πολιτική επιτυχία που έγινε παρά αυτήν και όχι εξαιτίας της.

Ο άξονας του ΣΥΡΙΖΑ μετατοπίστηκε έτσι ανεπαίσθητα μετά το 2012 από τη διεκδίκηση της εθνικής-κοινωνικής απελευθέρωσης, με ότι αυτό συνεπάγεται, στην απλή διεκδίκηση μιας εκλογικής νίκης με νοοτροπία και «επικινωνιακή προσέγγιση» που ανταποκρινόταν στην προ-2010 εποχή. Δεν μπορεί να υπάρξει δυστυχώς καμία αριστερή ή μη αριστερή σοσιαλδημοκρατία σε περιβάλλον Βαϊμάρης, γιατί δεν υπάρχει πλεόνασμα αλλά μόνο φτώχεια προς διανομή.

Δεν έγινε επίσης σε βάθος αντιληπτό ότι η επίθεση στην Ελλάδα, το οικονομικό πρόγραμμα που εφαρμόστηκε δεν είναι μια παραφωνία, είναι η έναρξη μιας εποχής βαθύτατου μετασχηματισμού της Ευρώπης, κατεδάφισης των κοινωνικών και πολιτικών κατακτήσεων μετά το 1945, είναι η λογική εξέλιξη ενός συστήματος που αλλάζει, όχι μια παραξενιά. Ματαίως επιχείρησε ο κ. Βαρουφάκης να πείσει τους ομολόγους του ότι το πρόγραμμα είναι λάθος από κεϋνσιανής απόψεως. Το ξέρουν ήδη, το έχουν σχεδιάσει αυτοί που το επέβαλαν στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, να είναι «λάθος». Το πρόγραμμα είναι σωστό για κάποιον που θέλει τη μισή τώρα και ολόκληρη αύριο την Ευρώπη τρίτο κόσμο, που θέλει να τερματίσει επιτέλους το ενοχλητικό «πείραμα» της δημοκρατίας ή να εμπεδώσει τη κυριαρχία μιας συμμαχίας διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου και Γερμανίας σε όλη την ήπειρο, για κάποιον που θέλει να μετατρέψει την ΕΕ σε ολοκληρωτική δομή.

ΗΠΑ-Ισραήλ και γεωπολιτική

Στρατηγικής επίσης σημασίας ήταν οι εσφαλμένες ανομολόγητες προσδοκίες στη συνδρομή του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον της Γερμανίας, ένα ιστορικών διαστάσεων σφάλμα που συνεχίζεται και σήμερα κι ας αποδεικνύει το ΔΝΤ, υπό δεσπόζουσα αμερικανική επιρροή το αντίθετο καθημερινά.

Δεν έχουμε ιδέα αν αυτό συνέβη, αλλά δεν μπορούμε και να αποκλείσουμε ότι από αυτή την κατεύθυνση διοχετεύθηκαν τεχνηέντως «πληροφορίες» που χρειαζόταν ψυχολογικά ο ΣΥΡΙΖΑ για να στηρίξει την παντελώς αβάσιμη όπως απεδείχθη «αισιοδοξία». Πληροφορίες μάλιστα που έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με τις προειδοποιήσεις που έδωσαν συνεχώς προς τον ΣΥΡΙΖΑ οι πραγματικοί φίλοι της Ελλάδας και της αριστεράς, από την κορυφή του γερμανικού Λίνκε, εκ της θέσεώς τους σε πολύ καλύτερη θέση να εκτιμήσουν τις προθέσεις Μέρκελ.

Την «πάτησαν» άλλωστε ιστορικά έτσι, και στην Ελλάδα και διεθνώς, πολύ περισσότερο έμπειροι «αποδέκτες» παραπλανητικών πληροφοριών από τον ΣΥΡΙΖΑ. Προτιμάμε συνήθως να ακούμε ότι μας αρέσει, ότι έχουμε ανάγκη. Φυσικά δεν γνωρίζουμε αν τα πράγματα έγιναν έτσι, αλλά δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε.

Δεν πρέπει κανείς να είναι αντίθετος με την εκμετάλλευση τυχόν διεθνών αντιθέσεων, ούτε βέβαια και με συμβιβασμούς στα δευτερεύοντα προκειμένου να διασώσεις τα κύρια. ‘Άλλο όμως να εκμεταλλεύεσαι τις αντιθέσεις κι άλλο να σε εκμεταλλεύονται εκείνες! ‘Άλλο να κάνεις συμβιβασμούς κι άλλο να δίνεις χωρίς να παίρνεις! Δεν θέλουμε να γίνουμε προσβλητικοί, για αυτό δεν θα σχολιάσουμε την τυχόν ελπίδα ότι οι ΗΠΑ (ως σύνολο, δεν είναι μόνο ο Ομπάμα) ή το Ισραήλ του Νετανιάχου θα μπορούσαν ποτέ να εύχονται την επιτυχία μιας αριστερής κυβέρνησης
στην Ελλάδα!

Να σημειώσουμε επίσης στο σημείο αυτό, ότι η παρατηρούμενη ριζική στροφή της ελληνικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, τουλάχιστο με τον τρόπο που γίνεται, προς την κατεύθυνση του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, μεταξύ άλλων με την ενθουσιώδη συμμετοχή της Αθήνας στον νέο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», δεν συνιστά μόνο εγκατάλειψη θεμελιωδών αξιακών αναφορών της αριστεράς και της Ελλάδας, αλλά συνεπάγεται και μεγάλους κινδύνους για τον πυρήνα των ελληνικών εθνικών συμφερόντων και για την μακροχρόνια πολιτική επιβίωση της αριστεράς. Όσο για το μέλλον μας σε περίπτωση διάλυσης της ΕΕ ή αποχώρησης, ορισμένοι διεθνώς το φαντάζονται στα πλαίσια μια Μεσογειακής Ένωσης υπό την αιγίδα ΗΠΑ και Ισραήλ. Είναι αυτό εθνική μας επιδίωξη; Το θέλουμε; Γιατί;

Δεν είναι απολύτως κατανοητό γιατί πηγαίνει ο Πρωθυπουργός στη Μόσχα για να διακηρύξει από το Κρεμλίνο προσήλωση στο ΝΑΤΟ, ούτε γιατί υποσχόμαστε ότι θα πάμε στις 9 Μάιου για να μην πάμε τελικά, κάτι πολύ χειρότερο από το να πούμε ευθύς εξαρχής ότι δεν πάμε. Δεν είμαστε οπαδοί αχρείαστων ρήξεων, αλλά η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη, της αρέσει ή δεν της αρέσει, να εξετάσει ξανά το σύνολο των συμμαχιών της με αποκλειστικό κριτήριο ποιος είναι διατεθειμένος να βοηθήσει και ποιος καταστρέφει τη χώρα.

Στο παρόν άρθρο αναφερθήκαμε κυρίως στα ζητήματα της διαπραγμάτευσης και της ρήξης. Υπάρχει βέβαια και το επίσης κρίσιμο των ιδεών και προγραμματικών επεξεργασιών για μια κοινωνική-εθνική αναγέννηση της χώρας, που όφειλε να ξεκινάει από την κριτική ανάλυση της κοινωνικο-οικονομικής πραγματικότητας και της «κουλτούρας», του «εποικοδομήματος» του καταρρεύσαντος ελληνικού «κλεπτοκρατικού καπιταλισμού». Η αριστερά, μέρος εν μέρει και αυτή, του συστήματος, όχι βέβαια με τη βαθιά εμπλοκή των κύριων αστικών και απολύτως διαφθαρεισών πολιτικών δυνάμεων, δεν βρήκε ακόμα το κουράγιο και τον τρόπο, σε καμιά από τις εκδοχές της, να αναλύσει σε βάθος το φαινόμενο, ούτε και να σκεφτεί καινούριες ιδέες. Όλο κι όλο στο οποίο στηρίζονται οι οικονομολόγοι της είναι ο αυτοματισμός των αγορών. Φοβούμεθα ότι δεν θα λειτουργήσει.

Δεν γνωρίζουμε τι μπορεί και τι θέλει να κάνει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και πόσο χρόνο έχει για να τα κάνει. Ελπίζουμε πάντως ότι θα βρει έστω και τώρα το κουράγιο μιας αναγκαίας μείζονος στρατηγικής αναθεώρησης και «σοβαροποίησης» σε όλα τα επίπεδα, χρησιμοποιώντας την τεράστια πίστωση πολιτικής εμπιστοσύνης που ακόμα διαθέτει και την τεράστια ελπίδα που έχει προκαλέσει διεθνώς, προετοιμαζόμενος για αυτό που πρέπει να κάνει και ζητώντας την ανανέωση της λαϊκής εντολής για να το κάνει. Αλλιώς ο ελληνικός λαός θα χρειαστεί νέο υποκείμενο για να παλέψει, υπό ακόμα πιο δυσμενείς συνθήκες, για τη σωτηρία του.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Βαράει προσοχή στους δανειστές η κυβέρνηση μετά τους ψηφοθηρικούς τσαμπουκάδες
Αποδέχεται την ισχύ του 2ου Μνημονίου και λαμβάνει διαταγές από τη Μέρκελ για το ολοκληρωτικό χτύπημα του σκληρού πυρήνα της Ε.Ε

Γράφει η Μαρία Τσολακίδη

Ό,τι θα έφταναν τα πράγματα εδώ που έφτασαν ήταν αναμενόμενο από την στιγμή που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν τόλμησε να αμφισβητήσει το Μνημόνιο καταργώντας όλους τους μνημονιακούς νόμους και στέλνοντας την υπόθεση των δύο μνημονίων σε παγκόσμιο δικαστήριο με κατηγορουμένους όλους τους εγχώριους και ξένους διαπλεκόμενους. Επίσης, από την στιγμή που αποδέχθηκε το χρέος και δεν σταμάτησε κάθε συνομιλία με τον "σκληρό πυρήνα" της Ε.Ε, ζητώντας πολιτική λύση από όλα τα μέλη κράτη σε ανοιχτή διαβούλευση και όχι μέσω προσωπικών τηλεφωνημάτων αποκλειστικά με την Γερμανίδα καγκελάριο και την υπάλληλο του ΔΝΤ, κ. Λαγκάρντ, το παιχνίδι ήταν από την αρχή στημένο.

Η τρίτη και τραγικότερη επιλογή της κυβέρνησης ήταν που υποστήριξε από την αρχή της διαπραγμάτευσης τις ιδιωτικές τράπεζες ζητώντας μάλιστα μέσω διπλωματικών κινήσεων συνεχόμενη χρηματοδότηση από την ΕΚΤ και χωρίς να απαιτήσει απολύτως τίποτε από όλα τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων που ληστρικά αρπάχτηκαν εις το όνομα του τραπεζικού συμφέροντος. Ούτε καν το θέμα του 75% της ελληνικής καλλιεργήσιμης γης που πέρασε στα χέρια της Πειραιώς από την σκανδαλώδη υπόθεση απορρόφησης της Αγροτικής Τράπεζας, δεν τόλμησε να βάλει στο τραπέζι για έλεγχο, πόσο μάλλον να απαιτήσει η ελληνική καλλιεργήσιμη γη να γυρίσει στα χέρια της Ελλάδας.

Άτιμος Συμβιβασμός

Έτσι λοιπόν, ο μεγαλύτερος Μερκελιστής των Μνημονιακών μας χρόνων αποδεικνύεται ότι ήταν και είναι ο σημερινός πρωθυπουργός της Ελλάδας. Δυστυχώς η απογοήτευση, ακόμη και όσων είχαν τις ενδείξεις ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εκμεταλλεύτηκε την δήθεν αντιπολιτευτική της στάση από το 2010 και ψευδόταν ασυστόλως στον ελληνικό λαό επί τέσσερις μήνες, είναι μεγάλη.

Η Ευρώπη της πρώτης ταχύτητας (Γερμανία-Γαλλία) που ο κ. Τσίπρας κατακρίνει με άρθρο του στην Le Monde και με συνεντεύξεις τύπου εκ των υστέρων, έχει αποκλειστικό αλισβερίσι με τον Έλληνα πρωθυπουργό. Το τραγικότερο όλων δεν είναι ότι αποδέχθηκε δημοσίως ότι η Ε.Ε είναι ένα κατασκεύασμα εκμετάλλευσης λαών υπέρ τραπεζικών και βιομηχανικών συμφερόντων αλλά ότι πριν την συνάντησή του με Γιούνκερ στις Βρυξέλλες διευκρινίζει ότι "πρέπει να αποφύγουμε την διαίρεση της Ευρώπης". Η πολιτική λύση του κ. Τσίπρα όλους αυτούς τους μήνες έφτασε να είναι το καλό της Ε.Ε ακόμα κι αν δεν υπάρχει Ελλάδα.

Με αυτή την πρότασή του ο κ. Τσίπρας καταθέτει τα τελευταία πολιτικά όπλα της Ελλάδας (πρώτη φορά αριστερά) για χάρη της Γερμανίας και της Γαλλίας και των οικονομικών συμφερόντων που κρύβονται πίσω από αυτές. Η φράση του "έντιμος συμβιβασμός" είναι μια πραγματική νεοαριστερή Συνθήκη της Βάρκιζας χωρίς όμως οι Έλληνες επί 5 χρόνια να έχουν αντιδράσει.

Αξιοπρεπής παράδοση όπλων

Η ερχόμενη εβδομάδα για την Ελλάδα θα είναι η αρχή του τέλους αυτού του δράματος που έστησαν τραπεζικά και οικονομικά συμφέροντα με πρώτο κράτος για εφαρμογή την Ελλάδα. Το 70% των υποχρεώσεων του 2ου Μνημονίου θα υπογραφεί από τον Έλληνα πρωθυπουργό και θα λάβει την ψήφο των βουλευτών, τόσο των κυβερνητικών όσο και των αντιπολιτευόμενων, με εξαίρεση το ΚΚΕ και την Χ.Α που καθόλου τυχαία δεν απομονώνονται από το σύστημα χαρακτηρισμένα ως ακραία και δυστυχώς για την πλειοψηφία της κοινής γνώμης τακτοποιημένα επικοινωνιακά ως όμοια αντιευρωπαϊκά κόμματα. Το κατασκευασμένο κόμμα Χρυσή Αυγή θα κάνει την εμφάνισή του όταν τολμήσουν ακόμα και καθαρά ελληνικές φωνές να σταθούν εμπόδιο στα σχέδια της "ευρωπαϊκής δημοκρατίας".

Δύο εναλλακτικές για παν ενδεχόμενο

Η Ευρώπη της ισχυρής πρώτης ταχύτητας δεν πρόκειται να κάνει κινήσεις που να δυσαρεστήσουν επικίνδυνα το ελληνικό κοινωνικό σύνολο. Οι περικοπές μισθών και συντάξεων θα είναι έτσι φτιαγμένες και νομοθετημένες που να δείχνουν ότι δεν είναι περικοπές. Η αύξηση του ΦΠΑ είναι το γερό χαρτί των δανειστών καθώς και οι συναλλαγές με πλαστικό χρήμα. Οι συμβάσεις εργασίας δεν θα χτυπηθούν οριζοντίως, διότι πρώτα πρέπει να "ξεστοκάρουν" αρκετές χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων που είναι μνημονιακή υποχρέωση η οποία ακόμη δεν έχει πάρει σάρκα και οστά.

Ο κ. Τσίπρας θα επιστρέψει με δύο χαρτιά στην πρωθυπουργική του τσάντα. Το ένα θα είναι "εκλογές" και το δεύτερο θα είναι "τελική λύση".

Δεν είμαστε στο μυαλό των αρχιτεκτόνων της Ευρωπαϊκού Ολοκληρωτισμού (ο οποίος σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα απαιτεί διορισμένο πρωθυπουργό στην Ελλάδα στο μέλλον και υπερυπουργό Οικονομικών της Ε.Ε να καθορίζει την μοίρα των κρατών της αργής ταχύτητας), αλλά το πιο πιθανόν είναι να παίξουν και τα δύο χαρτιά.

Το πρώτο θα είναι η ενδιάμεση Συμφωνία που θα "τραβήξει" το θέμα μέχρι τον Σεπτέμβριο. Εφόσον πάρουν τις υπογραφές ότι η Ελλάδα δέχεται τους όρους για να πάρει επιπλέον δανεικά, είναι πιθανόν να ρίξουν και το δεύτερο χαρτί στο τραπέζι και να προκηρύξουν εκλογές.

Αυτό θα καθαρίσει το τοπίο από τους "αντάρτες" βουλευτές του Σύριζα που πρέπει κάποια στιγμή να γίνουν αντιπολίτευση για να κρατάνε την "δημοκρατική" ισορροπία στον λαό που συνεχώς θα εξαντλείται και θα εκρηγνύεται.

Η ελπίδα ήρθε, η Ελλάδα πέθανε

Τα σενάρια μετά την τελική λύση είναι πολλά. Θα πραγματοποιηθούν όχι ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση των κομμάτων, αλλά με το ποιο εσωτερικό κομματικό λόμπι είναι πιο ικανό να κάνει τις δουλειές ("επενδύσεις") των χρηματοδοτών της Ε.Ε. Δηλαδή των Βιομηχάνων και Τραπεζιτών.

Μαθαίνοντας από τον πάντα έγκυρο πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κ. Σουλτς, που έκανε δήλωση πριν την συνάντηση Τσίπρα -Γιούνκερ, "στην Ελλάδα υπάρχουν καλές ευκαιρίες! Στην γεωργία (συμβολαιακή καλλιέργεια μέσω τραπεζών), στην ενέργεια (ηλιακή, υδροηλεκτρική, αιολική) και στο θαλάσσιο εμπόριο (πρώην δημόσια λιμάνια)".

Οι δανειστές που πραξικοπηματικά η "αριστερή" κυβέρνηση κατέστησε ως Θεσμούς ρίχνοντας την τελευταία γραμμή άμυνας της Ελλάδας, δεν έχουν αλλάξει ούτε τελεία από το πρόγραμμά τους.

Αντιθέτως μετά την 4μηνη διακυβέρνηση που συνειδητά (ή με εντολή) δεν έσπρωξε την οικονομία της Ελλάδας μέσω παραγωγής και παύση οποιασδήποτε μνημονιακής φορολογίας, ο δρόμος είναι ορθάνοιχτος να ξεκινήσουν οι αναμενόμενες από την διακυβέρνηση Γ. Παπανδρέου "επενδύσεις εθνικής σημασίας" σε μια χώρα που η οικονομική και ψυχολογική εξάντληση του λαού δεν θα έχει καμία σχέση με την λέξη "έθνος". Πώς άλλωστε να λέγεσαι έθνος από την στιγμή που η υπέρμαχος να μείνεις στην Ε.Ε για να "σωθείς" δεν είναι άλλη από την εχθρό σου, Γερμανία. Μέχρι και η γερμανική Bild βάζει τίτλους :"Η Μέρκελ θα σώσει την Ελλάδα".

Αυτό είναι βέβαιο, αφού ο μεγαλύτερος πολιτικός της "εχθρός" -νυν Έλληνας πρωθυπουργός- δίνει αγώνα όχι για την ανεξαρτησία της χώρας του αλλά για τη μη διαιρεμένη Ε.Ε που από την πρώτη Συνθήκη δημιουργίας της (μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο) είναι πάντα διαιρεμένη σε πατρίκιους και πληβείους.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Ορθώς η ελληνική κυβέρνηση επιμένει στις «κόκκινες γραμμές» του εργασιακού και του ασφαλιστικού.
Οι δύο αυτοί τομείς εμπεριέχουν τις βασικότερες κοινωνικές κατακτήσεις του ευρωπαϊκού πολιτισμού κατά τον Εικοστό Αιώνα. Και οριοθετούν τη διαφορά του πολιτισμού από τη βαρβαρότητα.

Η κατάργησή τους στη σημερινή Ελλάδα θα σήμαινε την επάνοδο της χώρας στον Μεσαίωνα και την αυτοαναίρεση του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Διερωτάται κανείς με ποιά λογική οι διάφοροι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι επιμένουν τόσο λυσσαλέα για ζητήματα, για τα οποία στις ίδιες τους τις χώρες δόθηκαν σκληροί αγώνες για την κατοχύρωσή τους.

Η Ελλάδα αποτελεί ένα είδος πεδίου εφαρμογής και δοκιμής, στην πράξη, ενός νέου «μοντέλου» κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης. Που θα προωθηθεί σύντομα από το Βερολίνο και στις ίδιες τις «ισχυρές» ζώνες της Ευρωζώνης, την Γαλλία, την Ιταλία κλπ. Και το οποίο βασίζεται στη γερμανική ψύχωση των μηδενικών ελλειμμάτων, της υστερικής καταπολέμησης του πληθωρισμού και της τιμωρίας των «παραστρατημένων». Αυτά όλα, δηλαδή, που έχουν αποδειχθεί αιτίες πτώσης της αγοραστικής δύναμης, ύφεσης και ανεργίας.

Δυστυχώς, οι υποτίθεται ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία) παρουσιάζουν μηδενική αντίσταση στη γερμανική λογική και είναι ανύπαρκτες στη δημόσια συζήτηση. Απεναντίας οι Αμερικανοί οικονομολόγοι, που βρίσκονται μακρυά από το πεδίο, όχι μόνον έχουν επισημάνει την αναποτελεσματικότητα αυτής της πολιτικής, αλλά παροτρύνουν –εις μάτην φυσικά- τους Ευρωπαίους να υιοθετήσουν λελογισμένα επεκτατική πολιτική, ώστε να εξέλθει η Ευρώπη από την παρατεταμένη ύφεση και να διασωθεί η Ελλάδα από τη βαρειά κρίση. Στο κάτω-κάτω, με την άσκηση των δοκιμασμένων κεϋνσιανών και νεοκεϋνσιανών πολιτικών, οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν με επιτυχία την κρίση του 2008.

Έτσι, η ελληνική κυβέρνηση καλείται τώρα να αρνηθεί την εφαρμογή του «μοντέλου» στην Ελλάδα και να χαλάσει τα σχέδια των Γερμανών εμπνευστών του, πριν αυτό προσλάβει πανευρωπαϊκές διαστάσεις και «καθιερωθεί» ως η ενδεδειγμένη απάντηση σε εθνικές οικονομίες με ελλείμματα και δομικά προβλήματα.

Ασφαλώς το ελληνικό πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) υπερχρέωσε τη χώρα και την οδήγησε στη χρεοκοπία, αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς. Οι παραγωγικές δομές της ελληνικής οικονομίας αποδομήθηκαν, δημιουργήθηκε ένας υπερτροφικός, σοβιετικών διαστάσεων δημόσιος τομέας, δημοσιονομικά μη βιώσιμος. Αλλά η απάντηση σ΄αυτά δεν θα έπρεπε να είναι η εφαρμογή ενός προγράμματος περικοπών και διάλυσης του κοινωνικού κράτους, εν είδει τιμωρίας προτεσταντικού τύπου. Αλλά η εξυγίανση του κράτους στην κατεύθυνση της απελευθέρωσης της επιχειρηματικότητας, η παραγωγική ανασυγκρότηση, η εγκαθίδρυση ευνοϊκών φορολογικών συνθηκών και η διοχέτευση –αντί δόσεων για να πληρώνουμε εις τον αιώνα τον άπαντα τα τοκοχρεολύσια- επενδύσεων τύπου Σχεδίου Μάρσαλ, ώστε να ξαναρχίσει η ανάπτυξη της χώρας.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Την Κυριακή το ημερολόγιο έδειχνε 31 Μαΐου. Αυτή την ημέρα διάλεξε ο πρωθυπουργός για να απευθύνει στους δανειστές μια κεκαλυμμένη απειλή για τις συνέπειες που θα έχει μια ελληνική πτώχευση εντός ευρώ. Ειλικρινά εύχομαι και ελπίζω να βρεθεί λύση το συντομότερο, γιατί άλλως το άρθρο αυτό (στη «Monde») θα αποκτήσει ιστορικό χαρακτήρα. Μοιραία! Αθελά του ο κύριος Τσίπρας μαρτύρησε ότι δεν είχε καταλάβει τόσο καιρό την πραγματική στόχευση του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών.

Δεν είχε αντιληφθεί ότι χρησιμοποιεί το ελληνικό ζήτημα ως αφορμή για να τροποποιήσει τις ιδρυτικές συνθήκες της Ενωσης εις τρόπον ώστε να ενισχυθεί η γερμανική κυριαρχία. Ομολογεί ο πρωθυπουργός, με δραματική καθυστέρηση, ότι η Ελλάδα αξιοποιήθηκε όλον αυτόν τον καιρό σαν πειραματόζωο, προκειμένου να υλοποιηθούν τα σχέδια των Μέρκελ - Σόιμπλε για μια ευρωζώνη δύο ταχυτήτων και ενός Ευρωπαίου υπουργού Οικονομικών με εξουσίες επί των εθνικών Προϋπολογισμών. Είναι τέτοια η έκπληξη από την ανακάλυψη της παγίδας, ώστε το μόνο που του απέμεινε είναι να απειλεί τους Γερμανούς με τίτλους μυθιστορημάτων του Αμερικανού Χέμινγουεϊ. Η κατάσταση σηκώνει... μελαγχολία. Αν εμείς στον Τύπο, έχοντας στη διάθεσή μας το ένα χιλιοστό των δεδομένων που έχει το Μαξίμου, μπορούμε να μεταφράζουμε καλύτερα από την ηγεσία της κυβέρνησης τα επερχόμενα, τότε υπάρχει πρόβλημα. Μακριά από εμάς οι εξυπνακισμοί και οι δικαιώσεις.

Οταν, όμως, ανατρέχουμε στο αρχείο μας, σε όσα γράψαμε τέλη Απριλίου, ενάμιση μήνα πριν από την ανακάλυψη του Τσίπρα, και βρίσκουμε σε αυτό άρθρο για τις κρυφές επιδιώξεις Σόιμπλε με τον τίτλο «ΣΧΕΔΙΟ Β», τότε κάτι δεν πάει καλά με την κυβέρνηση. 25 Απριλίου, ώρες μετά τις δηλώσεις Σόιμπλε ότι «αποκρύψαμε το σχέδιο ενοποίησης της Γερμανίας, γιατί θα μας περνούσαν για τρελούς», προειδοποιούσαμε ότι μας βάζουν μπροστά για ένα σχέδιο που προβλέπει υπερυπουργό Οικονομικών, Κοινοβούλιο ευρωζώνης κ.ά. Μήνες πριν, πάλι, τον Δεκέμβριο του 2014, υποστηρίζαμε ότι το ελληνικό ζήτημα παρέμεινε άλυτο για χρόνια γιατί πάνω στις πλάτες μας επιλύθηκαν παγκόσμιοι λογαριασμοί.

Το ελληνικό ζήτημα αξιοποιήθηκε για την εγκατάσταση του ΔΝΤ στην Ευρώπη και τη μεταφορά της κρίσης από τις ΗΠΑ στη γηραιά ήπειρο. Χρησιμοποιήθηκε για να επιβληθεί «κούρεμα» ομολόγων που κατείχαν ιδιώτες (PSI) και καταθέσεων (Κύπρος). Αξιοποιήθηκε για να προβληθεί το γερμανικό ιδεολόγημα της τιμωρίας των ασώτων.

Το ελληνικό ζήτημα χρησιμοποιήθηκε για να πατήσουν οι Κινέζοι πόδι στην Ευρώπη και να ανοίξουν μέτωπα οι Ρώσοι. Τώρα, για την «εμβάθυνση» της Ενωσης. Είναι να απορεί κανείς που η πεφωτισμένη Αριστερά, με τις μοναδικές ικανότητες ανάλυσης, δεν κατάφερε να δει πέρα από τη μύτη της.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, τόνισε σε δηλώσεις της ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες εργάζονται με κατεπείγουσες διαδικασίες προκειμένου να επιτευχθεί σύντομα μια συμφωνία της Ελλάδας με τους δανειστές της.

Λίγες ώρες πριν από την συνάντηση του Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, με τον Γιούνκερ στις Βρυξέλλες, η Μέρκελ τόνισε σε δηλώσεις της ότι πρέπει να βρεθεί λύση για την Αθήνα με βάση το χρονοδιάγραμμα που έχει τεθεί και πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες εργάζονται με κατεπείγουσες διαδικασίες για την Ελλάδα.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ των Financial Times, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ έχει αναλάβει την πρώτη προσπάθεια προσέγγισης του Έλληνα Πρωθυπουργού, ωστόσο, αν δεν υπάρξει συμφωνία, τότε ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει κι άλλες συναντήσεις.

Όπως σημειώνει ο δημοσιογράφος Πίτερ Σπίγκελ, αν ο Γιούνκερ αποτύχει να τα βρει με τον Τσίπρα και δεν δώσουν τα χέρια, τότε την Πέμπτη θα υπάρξουν νέες συναντήσεις, σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει το σχετικό ρεπορτάζ των FT, τον Έλληνα Πρωθυπουργό θα συναντήσουν σε αυτή την περίπτωση η Άνγκελα Μέρκελ, μαζί με τον Φρανσουά Ολάντ.

Την ανάγκη μίας ισχυρής συμφωνίας για την Ελλάδα εξέφρασε σε συνέντευξή του ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι.

Με δεδομένο ότι οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε εξέλιξη, ο Ντράγκι δεν θέλησε να πει περισσότερα παρά μόνο να τονίσει πως αποτελεί επιθυμία όλων η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ με μία «βιώσιμη» συμφωνία, η οποία θα προωθεί την ανάπτυξη και θα αντιμετωπίζει τις εναπομείνασες πηγές αστάθειας στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Πολύ κοντά σε συμφωνία;

Πολύ κοντά στην επίτευξη συμφωνίας φέρονται να βρίσκονται Ελλάδα και δανειστές σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες των γερμανικών μέσων ενημέρωσης.

Την αισιοδοξία του για την επίτευξη συμβιβασμού εξέφρασε σήμερα και ο γάλλος υπουργός Οικονομίας Εμανουέλ Μακρόν μετά από συνάντησή του με τον γερμανό ομόλογό του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ στο Παρίσι, λέγοντας ότι μπορεί να υπάρξει λύση από την πλευρά του.
Από την πλευρά ο αντικαγκελάριος Γκάμπριελ εκτίμησε ότι όλα εξαρτώνται τώρα από την ελληνική πλευρά.

Όλα τα βλέμματα στρέφονται στη συνάντηση που θα έχουν απόψε το βράδυ στις Βρυξέλλες ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ με τον Έλληνα πρωθυπουργό, στην οποία όπως όλα δείχνουν θα επιχειρηθεί να γεφυρωθούν οι διαφορές που παρουσιάζουν οι συμβιβαστικές προτάσεις των δυο πλευρών.

Σύμφωνα με ανώνυμη πηγή που επικαλείται το πρακτορείο Reuters στις συνομιλίες θα συμμετάσχει τόσο ο επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ όσο και εκπρόσωποι της ΕΚΤ και του ΔΝΤ.

Καθοριστική συνάντηση Τσίπρα – Γιούνκερ

Η συνάντηση Τσίπρα – Γιούνκερ θεωρείται κλειδί για τις περαιτέρω εξελίξεις. Θα έχει πιθανότατα μορφή δείπνου εργασίας και ως αντικείμενο την εξέταση των προτάσεων τόσο των θεσμών όσο και της κυβέρνησης που βρίσκονται στο τραπέζι.

Σύμφωνα με πληροφορίες η συμμετοχή του προέδρου του Εurogroup Ντάισελμπλουμ στη συνάντηση, θεωρείται σημαντική και δείχνει ότι βρισκόμαστε ενόψει της επεξεργασίας ενός τελικού σχεδίου συμφωνίας. Μάλιστα στις Βρυξέλλες θεωρούν πιθανή τη σύγκλιση έκτακτης συνεδρίασης του Εurogroup μέχρι το τέλος της βδομάδας.

Πριν από την αποψινή συνάντηση έχει προγραμματιστεί τηλεδιάσκεψη της Ομάδας Εργασίας του Εurogroup, υπό την προεδρία του Τόμας Βίζερ με θέμα συζήτησης την Ελλάδας.

Σύμφωνα με πηγή της ευρωζώνης στην εν λόγω συνεδρίαση θα εξεταστούν οι τελευταίες εξελίξεις μετά την πενταμερή του Βερολίνου, αλλά και τα σχέδια συμφωνίας που έχουν υποβληθεί ώστε να διαπιστωθεί πόσο κοντά σε συμφωνία βρίσκονται οι δύο πλευρές στις τεχνικές διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη στο πλαίσιο του Βrussels Group.

Στις Βρυξέλλες παραμένουν σε ετοιμότητα οι εκπρόσωποι των δανειστών και της κυβέρνησης που μετέχουν στις εργασίες του Βrussels Group.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αλήθεια, σύντροφοι. Είναι τόσο κρίσιμη η κατάσταση ή ο πρόεδρος έφαγε ρεβίθια και τον πείραξαν;

Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος

Στη μεγάλη φωτογραφία, φίλτατε αναγνώστα, έχεις την ευκαιρία να δεις πώς είναι το όλον νανοπασόκ. Η λήψη εμπεριέχει την ένταση, το δέος, την αντίφαση, την κλειστοφοβία και το άγχος μιας μεγάλης δομής που συρρικνώνεται (σε επίπεδα μποζονίου Χιγκς) στα χέρια του πιο εύσωμου μέλους της! Είναι μια φευγαλέα στιγμή από συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδος της πασοκάρας, η οποία αριθμεί 13 γρουσούζικα μέλη (μαζί με τον Βαγγέλη). Στα δεξιά ο Μπένι, που δαγκώνει τα χείλη του λες και παλεύει με τον ίδιο τον οργανισμό του.

Λες να φοβάται μην του ξεφύγει η αλήθεια από το στόμα του ή σφίγγεται για άλλους λόγους, πιο πεζούς και πιο... σωματικούς; Στα αριστερά, τέρμα αριστερά του Βαγγέλη βλέπουμε πάλι τον Βαγγέλη αλλά σε κάδρο. Κάτω από τον πρόεδρα των 13 βουλευτών καμαρώνουμε τον φίλο του Χάροντα (γνωστός από τιβί και υπουργείο Υγείας) Ανδρέα Λοβέρδο. Κι αυτός σαν να δαγκώνεται αλλά κάπως ειρωνικά, σε στιλ μούτας. Ισως να προπονείται για την υποψηφιότητά του για την προεδρία της στοκατζίδικης, δευτεροχεριάτικης σοσιαλδημοκρατίας.

Κυπαρισσί μπέμπα

Στη μικρή φωτογραφία απολαμβάνουμε την έμπνευση του @jimxcon, ο οποίος τη δημοσιοποίησε στο twitter με την ακόλουθη λεζάντα: «Παρακαλείται ο κάτοχος της υπ' αριθμ. ΖΥΑ 3456 κυπαρισσί μπέμπας να την μετακινήσει γιατί μποδάει». Σ' αυτή την εικόνα θα ταίριαζαν κι άλλες λεζάντες, εξίσου γλαφυρές με την προαναφερθείσα και όλες ιλαρές, όπως ο βίος μας στη μαγική χώρα με τα απανωτά τζακ ποτ οικονομικής, πολιτικής, πολιτισμικής και εν γένει πνευματικής χρεοκοπίας.

Αν ανήκετε στη σχεδόν αόρατη μειοψηφία που δεν γνωρίζει ποιοι ποζάρουν σ' αυτό το επικό στιγμιότυπο, ενημερώνεστε ότι πρόκειται για το ζεύγος Πατούλη. Είναι ο Γιώργος Πατούλης, δήμαρχος Αμαρουσίου και πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και πρόεδρος της Κεντρικής Ενωσης Δήμων Ελλάδας και λεβεντάνθρωπος με γούστο μαχαραγιά και αστραποβολή αστέρος του Μπόλιγουντ. Είναι ο ίδιος αυτοπροσώπως και παρών κι ολόκληρος, με το μικρόφωνο στο χέρι και την τσαχπινιά στο βλέμμα. Μαζί του η Μαρίνα Σταυράκη-Πατούλη, σύζυγός του, δημοτική σύμβουλος Πεύκης και ίνδαλμα των απανταχού φωτορεπόρτερ κοσμικών βραδιών και ενδυματολόγων που έχουν ως πρότυπο την κούκλα Μπάρμπι. Ούτως έχουσιν τα πράγματα εν Ελλάδι...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα Μνημόνια του Πολιτικού Συστήματος
Το τέλος του πάρτι και η επιστροφή εις την δεκαετία του 1980

Απίστευτο και όμως αληθινό. Μία έρευνα του Δημητρίου Στεργίου η οποία δημοσιεύθηκε σε ηλεκτρονικό Βιβλίο αρχάς Οκτωβρίου 2012 και η οποία ετέθη υπόψη του έντιμου Επιθεωρητού Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρου Ρακιντζή, αποδεικνύει με πραγματικά στοιχεία το ακόλουθο τρομακτικό: ότι κατά την περίοδο 1981-2011 κατασπαταλήθηκαν ως πλατανόφυλλα για κομματικές, πολιτικές, ρουσφετολογικές και συνδικαλιστικές σκοπιμότητες εθνικοί, κοινοτικοί και δανειακοί πόροι ύψους 1.4 τρισεκατομμυρίων Ευρώ, δηλαδή ετησίως 46 δις Ευρώ!

Εάν αυτά τα χρήματα επενδύονταν εις την Ελληνική Οικονομία θα είχανε πολλαπλασιαστικό όφελος άνω των 15 τρισεκατομμυρίων Ευρώ, και η χώρα μας θα αναδεικνυόταν σε μία από τις ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη, με ένα τεράστιο ετήσιο ΑΕΠ, και ο Λαός μας εις τη κατάταξη των πλουσιοτέρων του κόσμου.

Δυστυχώς όμως αντί της επένδυσης των τεραστίων αυτών πόρων για την ανάπτυξη της Εθνικής Οικονομίας και τον εκσυγχρονισμό της χώρας μας, ξεκίνησε ένα τεράστιο πάρτι λεηλασίας δημοσίου χρήματος, που χρεοκόπησε την Πατρίδα μας και με χρέη άνω των 370 δις Ευρώ. Αυτό το πάρτι του αιώνα πληρώνει τώρα με την θανατηφόρα πολιτική λιτότητα και τα επαχθή Μνημόνια ο Ελληνικός Λαός.

Όμως όλα αυτά τα στοιχεία τα οποία προαναφέρθηκαν, και η σημασία αυτών με τις παράπλευρες τώρα τόσο οδυνηρές συνέπειες, δεν είναι εις θέση να τα γνωρίζει επακριβώς η πλειοψηφία των Ελλήνων. Εις ένα Δημοκρατικό Πολίτευμα ο κάθε Λαός εμπιστεύεται με την ψήφο του αυτούς τους οποίους ψηφίζει. Κόμματα, κυβερνήσεις, ηγέτες, πολιτικούς, όλους του Θεσμούς και Όργανα του Κράτους. Εις όλους αυτούς ο κάθε πολίτης εμπιστεύεται τις τύχες του, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τον μέλλον του. Εμπιστεύεται ακόμη και τα συνθήματα πολιτικών αρχηγών και ηγετών, όπως π.χ. «Τσοβόλα δώστα όλα!», χωρίς όμως να είναι εις θέση να γνωρίζει, να ερμηνεύει την σημασία των συνθημάτων και τις ολέθριες συνέπειες αυτών.

Εις την Δημοκρατία όμως η βαρύτητα της ψήφου στηρίζεται εις την ηθική της υπόσταση και μόνον και εις τις θεμιτές προσδοκίες, όνειρα και οράματα κάθε ανθρώπου. Κόμματα, πολιτικοί, ηγέτες, κυβερνήσεις και ως προέκταση αυτών Θεσμοί και Όργανα του Κράτους, εκ του λόγου αυτού και μόνον οφείλουν να σέβονται την ύψιστη σημασία της βαρύτητας του ψήφου, ως μοναδικό εργαλείο και δικαίωμα του κάθε ανθρώπου. Είναι ύψιστο καθήκον και υποχρέωση τους να εργάζονται, να ενεργούν, να συμπεριφέρονται υπέρ όλων αυτών των πολιτών οι οποίοι τους εμπιστεύονται την ψήφο τους, να φροντίζουν υπέρ του συνόλου της κοινωνίας, να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της Πατρίδας, την αξιοπρέπεια του Λαού και του Έθνους.

Αυτοί όμως, δυστυχώς, μετέτρεψαν την Δημοκρατία μας σε ρωμαϊκή αρένα και τις ψήφους των Ελλήνων σε επευφημίες και ιαχές υπέρ του Καίσαρα ο οποίος ανταποκρινόμενος προς τις επιθυμίες του όχλου καταδίκαζε τον ηττημένο μονομάχο σε θάνατο. Δηλαδή υπέρ του διεφθαρμένου Πολιτικού Συστήματος το οποίο από το 1981 δια της συμπεριφοράς του καταδίκαζε και θανάτωνε την Πατρίδα μας με την διόγκωση του Κρατικού Μηχανισμού με ιδιοτελείς κομματικές προσλήψεις εκατοντάδων χιλιάδων υποτελών και υποχείριων τώρα συμπολιτών μας. Ένας τεράστιος, πολυδάπανος και αντιπαραγωγικός Υδροκεφαλισμός ο οποίος παρέλυε την Λειτουργία του Κράτους, εξέτρεφε την διαφθορά, την διαπλοκή και ατιμωρησία, παρακώλυε την ανάπτυξη της Ελληνικής Οικονομίας, δηλαδή αυτής της Κοινωνίας. Με τις εκατοντάδες χιλιάδες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, τους υπέρογκους μισθούς και συντάξεις, τις παροχές προνομίων, όλα δυσανάλογα με την οδυνηρή κατάσταση της Εθνικής Οικονομίας. Κατέστρεφε την ιδιωτική πρωτοβουλία και τις ελληνικές επιχειρήσεις, τις οποίες έτρεπε εις φυγή προς το εξωτερικό. Με την συμβολή των δεκάδων χιλιάδων κηφήνων Συνδικαλιστών όλων των Συντεχνιών, οι οποίοι παρέλυαν και κατέστρεφαν τα πάντα, ακόμη και το μοναδικό θεμέλιο της υπόστασης κάθε Λαού, αυτού του Έθνους μας, την αγροτική οικονομία και την πρωτογενή παραγωγή. Μετέτρεψαν τα σύνολο του Ελληνικού Λαού σε μία πρωτόγνωρη σε παγκόσμια χρονικά καταναλωτική κοινωνία η οποία στηριζότανε κυρίως σε ξένους δανεισμούς και κοινοτικά κονδύλια.

Όμως όποιος με ανάρμοστες, ανεύθυνες και εγκληματικές συμπεριφορές καταστρέφει το σπίτι του, δηλαδή την Πατρίδα του, ανοίγει διάπλατα την πόρτα εις τους εχθρούς της, τους οποίους όμως δημιουργεί ο ίδιος με την συμπεριφορά του. Το Πολιτικό Σύστημα της χώρας μας και οι υποστηρικτές του ευθύνεται όχι μόνο για την μετατροπή των Ελλήνων σε υποτελείς και υποχείριους επευφημιστές του και για την καταστροφή της Πατρίδας μας, αλλά τώρα και για την τραγική διεθνή απομόνωση μας, για την πρωτόγνωρη εχθρότητα πολλών Ευρωπαίων απέναντι του Λαού μας.

Εδώ και 5 χρόνια η προπαγάνδα αποκρύπτει επιμελώς από τον δεινοπαθούντα Λαό μας την αλήθεια, ότι για τα επαχθή, επαίσχυντα Μνημόνια και την θανατηφόρο λιτότητα υποταγής ευθύνεται το Πολιτικό Σύστημα της χώρας μας. Ότι επιβάλλονται από αυτό εις βάρος του Λαού, ως συνέπεια της μακροχρόνιας άφρονης, ανορθόδοξης, εγκληματικής και καταστροφικής πολιτικής του, της 30-ετούς εξαπάτησης των δανειστών με την κακοδιαχείριση των τεραστίων κεφαλαίων, με την εξαπάτηση και κατάχρηση της ψήφου και της εμπιστοσύνης αυτού του ίδιου του Ελληνικού Λαού.

Ένα βαρύτατο όμως τίμημα το οποίο δυστυχώς δεν πληρώνει το αναμάρτητο, άθικτο, ατιμώρητο Πολιτικό Σύστημα της χώρας μας και οι υποστηρικτές του, αλλά η πλειοψηφία του Λαού, ο οποίος οφείλει να επιστρέψει τώρα εις την δεκαετία του 1980. Με ότι αυτό συνεπάγεται σε μισθούς, συντάξεις και στερήσεις, αλλά κυρίως και δυστυχώς, σε αντίθεση με την δεκαετία του 1980, σε μία σήμερα τελείως ανύπαρκτη πρωτογενή παραγωγή και μία ολοσχερώς καταστραμμένη αγροτική οικονομία.

Έλληνες, αφυπνισθείτε. Μύρια δεινά έπονται!

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αν παρακολουθήσει κανείς την προπαγάνδα των ΜΜΕ, αναφορικά με την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, θα κάνει δύο αντιφατικές διαπιστώσεις.

Πρώτον, οι μουσουλμάνοι (χωρίς αναφορά σε εθνοτική καταγωγή, αλλά ως θρησκευτική ομάδα) είναι βάρβαροι, αγροίκοι και εγκληματίες, τέρατα που βγήκαν από κάποια σχισμή στις πύλες της κολάσεως και απειλούν τον ειρηνικό, καλοφτιαγμένο κόσμο της Αμερικανο-Βρυξελλιώτικης Εδέμ.
Δεύτερον, δεν μπορεί κανείς να είναι όσο ισλαμόφοβος θέλει και μπορεί και κανείς δεν ενοχλείται.

Ποιος φοβάται τους «ισλαμοφοβικούς»;

Οι μουσουλμάνοι ηγέτες δεν διαμαρτύρονται για την ομαδική καταδίκη της θρησκείας τους. Οι «αντιρατσιστικές» οργανώσεις, ένα από τα κυριότερα εργαλεία διαμόρφωσης της διεθνούς κοινής γνώμης, τηρούν επίσης σιγή στο θέμα του «αντι-ισλαμισμού».
Μπορεί η ακατάσχετη είσοδος λαθρομεταναστών αυτού του θρησκεύματος και η δράση εξτρεμιστών μουσουλμάνων, από την Αφρική ως την Ευρώπη και την Εγγύς Ανατολή να είναι γεγονός, αλλά αυτό που κατακρίνεται είναι η άρνηση των εθνικιστών να δεχθούν την εισβολή.

Δεν καταδικάζεται όμως το κύμα ισλαμοφοβίας το οποίο δεν προκαλεί τις ίδιες ή παρόμοιες αντιδράσεις που δημιουργεί, ας πούμε, ο «αντισημιτισμός». Εάν λοιπόν συμφωνήσουμε στην ευρέως διαδεδομένη υπόθεση πως ο αντισημιτισμός είναι έγκλημα, εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς γιατί να μην αποτελεί έγκλημα και η ισλαμοφοβία. Και ακόμη, γιατί να μημ θεσμοθετηθεί ως έγκλημα από το ελληνικό και τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια, ο ανθελληνισμός, η άρνηση του ολοκαυτώματος των Αρμενίων ή ο εξανδραποδισμός των γηγενών της Αμερικής…!

Ποιος φοβάται το Ισλάμ;

Αν πιστέψει κανείς την προπαγάνδα των ΜΜΕ, η συνύπαρξη Αράβων, Λεβαντίνων και Ευρωπαίων στη Συρία και τον Λίβανο, δεν υπήρξε ποτέ. Με εξαίρεση την τουρκική απειλή, την οποία υφίσταται σταθερά, διαχρονικά και μόνιμα η Ελλάδα, και την σφηκοφωλιά των πετροδολαρίων στην αραβική χερσόνησο, είναι απορίας άξιον πως ξεπήδησε το χαλιφάτο, πως η ISIS μπήκε στα λεξιλόγια και τον προβληματισμό των δυτικών πολιτών, πως η Εγγύς Ανατολή, η Ευρώπη και η Αφρική γέμισαν ψυχοπαθείς αποκεφαλιστές.

Είναι επίσης απορίας άξιον πως εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ξεπεζεύουν στις ελληνικές και ευρωπαϊκές ακτές, προερχόμενοι από περιοχές που είτε είχαν πόλεμο επί δεκαετίες, αλλά τώρα αποφάσισαν ότι φοβούνται αρκετά ώστε να φύγουν, είτε δεν έχουν πόλεμο, αλλά θαυμάζουν την Ιστορία και τον πολιτισμό μας και αποφάσισαν να γίνουν Γιουνάν.

Είναι η μεταφορά πληθυσμών δημιούργημα κάποιων μουλάδων του Ισλάμ;
Είναι πράγματι το Ισλάμ πρόβλημα για την Ευρώπη;
Και αν ναι, γιατί οι ηγέτες της δεν συζητούν το πώς θα σταματήσουν την εισβολή, αλλά το πώς θα κατανείμουν τους εισβολείς;

Και αν οι μουσουλμάνοι ήταν χρήσιμοι;

Είναι αλήθεια ότι μετά την επιτυχία της επιχείρησης «αραβική άνοιξη», άνοιξε ο δρόμος για την εξαθλίωση των λαών και τον διαμελισμό κρατών με εμφύλιες συγκρούσεις και εξωτερικές επιδρομές, όπου βρήκε χώρο να αναπτυχθεί και ο «ισλαμικός κίνδυνος». Τα κράτη της Βορείου Αφρικής και της Ανατολικής Μεσογείου, μετατράπηκαν εν ριπή οφθαλμού από άξια σωτηρίας από κακούς ντόπιους τυράννους, σε ενοχλητικούς παραγωγούς και διακινητές μεταναστών.

Είναι αυτό το πρόβλημα της Ευρώπης; Ή μήπως είναι ο κοσμοπολιτισμός, η πνευματική τρομοκρατία, η ίδια η κατασκευή της κρίσης;

Μήπως οι μουσουλμάνοι είναι εν προκειμένω ένα χρήσιμο για τις παραδοσιακές κοινωνίες ανάχωμα, ένας χρήσιμος σύμμαχος ενάντια στις επιχειρούμενες δραστικές αλλαγές στην κοινή αντίληψη, τις «θεωρίες του φύλου», τις ενοικιαζόμενες μήτρες και το εμπόριο βρεφών, που νομιμοποιεί η υπερκρατική ελίτ της Ε.Ε.;

Εμπρός στην επιχειρούμενη καταστροφή της συλλογικής μνήμης με την αντιστροφή της και την ενοχοποίηση των θυμάτων ως δραστών, όπου το θύμα (παλαιστίνιοι – μουσουλμάνοι) εμφανίζεται ως θύτης, μήπως ήρθε η ώρα να αντιπαρατεθεί μία συμμαχία της Ανατολής;

Για ποιόν είναι επικίνδυνοι οι «εξτρεμιστές»;

Αυτό που προβάλλεται ως αρνητικό στο Ισλάμ, εύκολα θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως αρνητικό στον Χριστιανισμό. Από την μη αντίδραση και μόνο είναι φανερό πως αυτό που ενοχλεί στους «εξτρεμιστές» μουσουλμάνους δεν είναι οι θρησκευτικές τους απόψεις, εάν δηλαδή στον παράδεισό τους μπορούν να μασούν ρύζι ή μήλα. Αυτό που ενοχλεί είναι οι πολιτικές τους απόψεις, το σύστημα των νόμων που οι θεοί τους προτάσσουν και οι οποίοι σαφώς διαφέρουν από αυτούς του νεοταξικού μοντέλου που τείνει να επιβληθεί. Η θεοκρατία των «εξτρεμιστών», αυτών δηλαδή που έχουν καθαρές, πακτωμένες αντιλήψεις, βρίσκονται στον αντίποδα των νόμων της νέας τάξης.

Ελλάδα – Ευρώπη – Ισλάμ

Η ισλαμική εξάπλωση αποτελεί βεβαίως απειλή. Αυτή όμως δεν θα αντιμετωπιστεί κεντρικά από κυβερνήσεις και υπερκρατικές οντότητες, όπως η Ε.Ε., οι οποίες έχουν ήδη προσχωρήσει στο μπλοκ των υπερεθνικών ελίτ, αλλά μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά από τις τοπικές κοινωνίες.

Στο πολιτικό επίπεδο, τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν είναι διαφορετικά από το αν πρέπει ή όχι να δεχόμαστε μουσουλμάνους μετανάστες.
Σε ότι αφορά την Ελλάδα, με δεδομένη την γεωγραφική μας θέση και την ανάπτυξη στα βόρεια σύνορά μας του ισλαμικού τόξου Αλβανίας – Τουρκίας, την οποία επέτρεψε το δειλό και υποταγμένο πολιτικά κατεστημένο της Ελλάδας, ο μουσουλμανικός κίνδυνος εκτός από πολιτισμικός είναι και εδαφικός.
Έχουμε όμως το πλεονέκτημα και την δυνατότητα λόγω της ομοιόμορφης φυλετικής μας σύστασης και της θρησκευτικής μας ταυτότητας, η εισβολή αυτή να μπορεί ακόμη να αναχαιτισθεί, αρκεί να υπάρξει η πολιτική βούληση.

Σε ό,τι αφορά την υπόλοιπη Ευρώπη, το πρόβλημα είναι πιο πολύπλοκο. Χώρες όπως οι Βρετανία, η Ολλανδία και η Γαλλία, έχουν εκτενείς μουσουλμανικούς και αλλόφυλους πληθυσμούς λόγω του αποικιοκρατικού παρελθόντος τους. Η Γερμανία και οι Σκανδιναβικές χώρες έχουν προσφέρει άσυλο σε εκατομμύρια τούρκων.

Αυτά τα δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων, μουσουλμανικού θρησκεύματος, τα οποία δεν θέλουν, δεν μπορούν ούτε και πρέπει να αφομοιωθούν, είναι πρακτικώς αδύνατον να σταλούν στις προγονικές τους εστίες.

Με δεδομένες, όμως τις υπό διαμόρφωση συνθήκες, ας αναρωτηθούμε:

Πώς είναι δυνατόν να κατακρίνει κανείς τα αποτελέσματα της πολιτικής που δημιουργεί την μετακίνηση και αντικατάσταση των πληθυσμών, αλλά να μην κατακρίνει την ίδια την πολιτική και τους εμπνευστές της;

Ποιόν εξυπηρετεί η ισλαμοφοβία που καλλιεργείται;
Μήπως στην παρούσα συγκυρία, ο εχθρός Χριστιανισμού και Ισλάμ είναι κοινός;

Ειρήνη Δημοπούλου - Παππά


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Φαίης Καραβίτη

«Η Μέρκελ θέλει να σώσει την Ελλάδα και ας κοστίσει όσο θέλει» γράφει η γερμανική εφημερίδα Bild, σημειώνοντας ότι η καγκελάριος εργάζεται με όλες τις δυνάμεις της προκειμένου να πετύχει μία συμφωνία με την Αθήνα.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Άγγελα Μέρκελ αναδεικνύει την ελληνική διάσωση σε «θέμα για την…ηγεσία» ακόμη και αν μπαίνει σε μπελάδες με τη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία, όπως επισημαίνεται, δεν θέλει να δώσει στην Ελλάδα περισσότερα δάνεια, εάν η χώρα δεν εκπληρώσει τους όρους λιτότητας.

«Η μόνη πιθανή παραχώρηση του ΔΝΤ είναι η συγκέντρωση των τριών δόσεων του Ιουνίου προς το τέλος του μήνα» τονίζει ο συντάκτης. «Αντίθετα, η καγκελάριος είναι έτοιμη για περισσότερη στήριξη. Ακόμη και εάν στο τέλος θα μπορούσε να υπάρχει η απειλή για νέο κούρεμα χρέους» προσθέτει.

Το δημοσίευμα καταλήγει υπενθυμίζοντας ότι το 2012 η καγκελάριος αποφάσισε ότι η Ελλάδα πρέπει σε κάθε περίπτωση να παραμείνει στο ευρώ και «τώρα κάνει τα πάντα προκειμένου να εξακολουθήσει να ισχύει αυτή η υπόσχεση». 
Πηγή ΑΠΕ
Τσίπρας: "Η Ευρώπη θα προσχωρήσει στον ρεαλισμό"

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε δήλωση το μεσημέρι της Τετάρτης πριν από την αναχώρησή του για τις Βρυξέλλες, όπου θα έχει συνάντηση με τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

“Πάω στις Βρυξέλλες για να συζητήσουμε πάνω στο σχέδιο συμφωνίας της ελληνικής κυβέρνησης”, τόνισε ο Πρωθυπουργός, σημειώνοντας πως δεν υπάρχει κείμενο από την πλευρά των δανειστών.

Τόνισε ακόμη πως δεν υπάρχει και απάντηση από τους εταίρους στην ελληνική πρόταση.

«Από προχθές το βράδυ έχουμε καταθέσει επισήμως την πρόταση μας προς τους θεσμούς για έναν έντιμο και αμοιβαία επωφελή συμβιβασμό, που θα δώσει ένα τέλος σε αυτήν την κρίση στην Ευρώπη, θα δώσει τέλος τα σενάρια περί Grexit, στα σενάρια της καταστροφής», τόνισε ο Πρωθυπουργός και συνέχισε:

«Είναι όσο ποτε άλλοτε αναγκαίο να προσχωρήσει η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης και οι θεσμοί στον ρεαλισμό. Χρειαζόμαστε την ενότητα, πρέπει να αποφύγουμε τη διαίρεση».

Εξέφρασε ακόμη την αισιοδοξία του πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα προσχωρήσουν στον ρεαλισμό, ώστε να επιτευχθεί μία αμοιβαία επωφελής συμφωνία, όπως αυτή πουη επιθυμεί και προτείνει η ελληνική κυβέρνηση.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το blog πιστεύει πως αν κάποιος απ' τους κραδαίνοντες τα πρώτα ευρώ στην χώρα μας, είχε την τύχη των Τσαουσέσκου (άμεση δίκη και απόδοση απόλυτης δικαιοσύνης με συνοπτικές διαδικασίες), με μόνη διαφορά την απόδοση χάριτος και ισόβια, δεν θα βρίσκονταν σήμερα εύκολα κάποιοι να κραυγάζουν και να μουγκανίζουν υπέρ οποιασδήποτε συμφωνίας-μνημονίου με τους τοκογλύφους ''εταίρους''.

Ειλικρινά πιστεύει κανείς πως ακόμη και με την πιό έντιμη συμφωνία, την πιό συμφέρουσα ας πούμε, θα μπορέσει ποτέ να υπάρξει ανάπτυξη μέσα στη ''ζώνη του ευρώ'', και κατ' επέκταση μέσα στην Ε.Ε.;
Και δεν εννοούμε ανάπτυξη των αριθμών, αλλά μιά ανάπτυξη που θα συνεπάγεται και την αναβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών, και την εξορθολογιστική αναδιάρθρωση του κράτους.

Τρίχες! Με δρομολογημένη την διαβίωση του λαού στα σημερινά επίπεδα, και λίγο ακόμη πιό κάτω για δεκαετίες, είναι τουλάχιστον αφελής (έως και βλαξ) όποιος ονειρεύεται ανάπτυξη εντός αυτής της Ευρωπαϊκής ''Ένωσης''! Εκτός κι αν δεν είναι αφελής ή βλαξ, και είναι απλώς πολιτικός απατεώνας ή διαπλεκόμενο ΜΜΕ.

Πώς είναι δυνατόν να επέλθει ανάπτυξη μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο με ξένα και εν πολλοίς τυχοδιωκτικά κεφάλαια, και όχι με εγχώριες δυνάμεις, όταν πολύ καλά όλοι θυμόμαστε πως, μετά την εισδοχή της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ, που συνέπεσε σχεδόν με την άνοδο του ΠαΣοΚ στην εξουσία (τυχαίο;), άρχισε η αποβιομηχάνηση της χώρας, καθώς και η απορρύθμιση της αγροτικής παραγωγής.

Ποιός δεν θυμάται την ΙΖΟΛΑ την Πίτσος, την Μίσκο, την Πειραϊκή-Πατραϊκή, το Αιγαίο, την Εσκιμό, την ΕΛΒΙΖ και τόσες άλλες βιομηχανίες και κλωστοϋφαντουργίες που κλείσανε, καθώς και μεγάλες εταιρείες παροχής υπηρεσιών (τεχνικών και άλλων) που δρούσαν κυρίως στο εξωτερικό όπως η ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ, το γραφείο Δοξιάδη και άλλες;

Ποιός θεωρεί εξορθολογιστική την διαταγή-νόρμα της Ένωσης για (μερική έστω) εγκατάλειψη της καλλιέργειας σίτου, για να εγκατασταθεί στην θέση του η μονοκαλλιέργεια βαμβακιού; (διαταράσσοντας έτσι και την οικολογική ισορροπία λόγω της χρήσης τεράστιων ποσοτήτων νερού για άρδρευση)

Ποιός δεν παραλογίστηκε σκεπτόμενος τις χιλιάδες τόνους υγιούς προϊόντος που θάφτηκαν επί χρόνια στις χωματερές, όπως ροδάκινα, βερίκοκα, πορτοκάλια και άλλα, για να εισπραχθούν στην θέση τους επιδοτήσεις;

Το blog κλαίει όταν θυμάται πόσες χιλιάδες στρέμματα αμπέλια ξεριζώθηκαν.
Ξερίζωμα αμπελιών στην χώρα του Διονύσου και των Παναθηναίων!
Επέρχονται και άλλες απαγορεύσεις καλλιέργειας, καθώς και συλλογής βοτάνων και καρπών της άγριας φύσης.
Πώς μπορεί να γίνει λοιπόν ανάπτυξη, όχι των αριθμών, αλλά της ζωής και ποιότητας διαβίωσης των πολιτών, με τέτοιους όρους; Που μαζί με την κρίση και την επιβολή των μνημονίων έχουν γίνει θανατηφόροι; 

Η φυλή των ''Τσαουσέσκου'' στην χώρα μας άρχισε το καταστροφικό της έργο από την επαύριο της εισόδου της χώρας στην Ένωση και ολοκλήρωσε με την ένταξη στην ζώνη του ευρώ, με την εγκληματική ισοτιμία των 340,75 δραχμών ανά ευρώ, με πλαστά στοιχεία, και με την γνωστή φωτογραφία θριάμβου των απατεώνων έναντι της χώρας, οπότε και μετά από λίγο παρέδωσε την εξουσία, έχοντας εκτελέσει στο ακέραιο το συμβόλαιο θανάτου που της είχε ανατεθεί. 

Δεν τιμωρήθηκε ακόμη κανείς!
Είναι όλοι ελεύθεροι και προκλητικοί, να κραυγάζουν, να λοιδωρούν τον λαό, να φοβερίζουν και να απειλούν!

Το blog θαυμάζει τον ρουμανικό λαό.
Δείχνει να είναι λαός και όχι γαλοπούλες! Αντιδρά και τιμωρεί.
Στην χώρα της Κάθαρσης και της Νέμεσης, η δικαιοσύνη κοιμάται.
 Κι εμείς δεν την ξυπνάμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τι δεν καταλαβαίνεις; Καθηλωμένο σε μια παράσταση σε έχουν, με θεατή εσένα και μοιραίο πρωταγωνιστή τη ξεφτισμένη σου ζωή και την ξεφτιλισμένη σου αξιοπρέπεια…

Του Κ. Κυριακόπουλου

Χρόνια ολόκληρα σε εκπαίδευαν γι αυτή τη μοιραία στιγμή, για το τελευταίο σου χειροκρότημα, λίγο πριν η χαριστική βολή έρθει για να διαλύσει τον πλέον αποβλακωμένο εγκέφαλο που λερώνει με την παρουσία του τον πλανήτη των αποβλήτων.

Η ολέθρια προσμονή σου, η επιμονή σου να αγναντεύεις το απόλυτο τίποτε, αλλά και η πρωτοφανής προθυμία σου να παραδίδεσαι στη λαγνεία του πολιτικού ψεύδους, είναι μερικά μόνο απ όλα όσα έκανες αλλά κι απ όσα δεν έκανες, δίνοντας το δικαίωμα σε εκβιαστές και «σωτήρες», να αντιμετωπίζουν ως περιπλανώμενο κοπρίτη, έναν λαό που μόνος του παραιτήθηκε από την ιδιότητα του πολίτη, για να προσκυνήσει ένα τσούρμο προσκυνημένους, που παρέδωσε την τύχη του στους παπατζήδες της νέας εποχής.

Σ' έβαλαν να πανηγυρίζεις σε ένα πάρτι αξιοπρέπειας, χωρίς να ξέρεις τι και γιατί πανηγύρισες, και τώρα σε αποβλακώνουν με μια ισχυρή δόση διαπραγματευξοτανίλ, κι εσύ περιμένεις.

Άκου λοιπόν φίλε…
Δε διαπραγματεύονται. Σαλαμοποιούν την προσδοκία σου, για να είναι ευκολότερο να την αποδεκατίσουν.

Εσύ έχεις ανάγκη από ήρωες, γιατί αφού δεν έχεις τα μέζεα να θαυμάσεις τον ίδιο σου τον εαυτό για τη στάση σου και τις επιλογές σου, σύντομα θα αναγκαστείς να κοιτάξεις το δήμιο σου με θαυμασμό, αν και γονατισμένος στη γκιλοτίνα, όπως η κερατωμένη σύζυγος που τελικά καυχιέται γιατί η γκόμενα του άντρα της, είναι καλύτερη από τη γκόμενα του γείτονα.

Άκου, λοιπόν, μαλάκα…
Σ' έναν αγώνα πυγμαχίας, αν ο ήρωάς σου βγει νοκ άουτ με το πρώτο άπερκατ, η εξιδανικευμένη εικόνα που είχες γι αυτόν, θα καταρρεύσει μαζί με το κουφάρι του.

Αν βγει νοκ άουτ στον τέταρτο γύρο, μέσα σου θα σκεφτείς ότι το πάλαιψε με αξιοπρέπεια και αντοχή και κράτησε όσο ήταν δυνατόν να κρατήσει.

Αν καταφέρει να τελειώσει όλο τον αγώνα και απλά ηττηθεί στα σημεία, θα παραμένει για σένα ένας αγωνιστής που τίμησε τη φανέλα του, ακόμη και αν είχε πουλήσει από την πίσω πόρτα τον αγώνα.

Κατάλαβες λοιπόν κόπανε τι ακριβώς θέλουν οι εκβιαστές;
Θέλουν τα πάντα. Και στο τέλος σε θέλουν να χειροκροτάς το χάρτινο ήρωά σου, πιστεύοντας ότι αγωνίστηκε, για να μη νοιώσεις ότι παραδόθηκε πριν καν δώσει τη μάχη.

Κάθε τους τελεσίγραφο, συνιστά μια καινούρια «κόκκινη γραμμή» που παραδίδεται, κι ας παραμυθιάζεσαι εσύ, ότι είναι περήφανη η απάντηση των επαναδιαπραγματευτών σου, απέναντι στη συμμορία των εκβιαστών.

Κάθε τους εκβιασμός, σαλαμοποιεί την αξιοπρέπεια που σου υποσχέθηκαν, και είναι όλο και λιγότερα τα κομμάτια που μένουν για το δικό σου το τραπέζι.

Εκατόν είκοσι ολόκληρες μέρες, όλα όσα πίστεψες βγαίνουν στο σφυρί, και σε προετοιμάζουν να συμβιβαστείς με το ξεροκόμματο που είναι έτοιμοι να σου πετάξουν.

Η παράσταση φτάνει στο τέλος της... 
Η ώρα της απόλυτης παράδοσής σου, όπου νά 'ναι θα σημάνει...
Έσπειρες τον προσωπικό σου εξευτελισμό, θα θερίσεις ταπείνωση και δυστυχία.

Πηγή "Ελληνικό Φόρουμ"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλάς

«Η συνάντηση της Δευτέρας έδειξε έτσι ότι η σύγκρουση δανειστών-Αθήνας συνεχίζεται με την παλιά οξύτητα, με επίγνωση όμως του γεγονότος, ότι στην τελική ευθεία θα πρέπει να αποφευχθεί(…) το grexit. Οχι λόγω κάποιας ιδιαίτερης συμπάθειας για την Ελλάδα, αλλά επειδή (…) θα μπορούσε να προκαλέσει μια αλυσίδα άλλων -exit: Spexit (έξοδο της Ισπανίας), Portexit (Πορτογαλίας, Itexit (Ιταλίας) και πάει λέγοντας – έτσι που στο τέλος να υπάρξει ένα συνολικό Eurexit: εγκατάλειψη του ευρώ από όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης».

«Η πρόοδος είναι ένα σαλιγκάρι» – σέρνεται αργά, αλλά σταθερά. Τη γερμανική αυτή παροιμία επιστράτευσε κυβερνητική πηγή στο Βερολίνο για να περιγράψει την πορεία των τρεχουσών διαπραγματεύσεων μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών της.
Αφορμή γι αυτό ήταν η «πενταμερής» συνάντηση της Δευτέρας στην καγκελαρία, στην οποία παρευρέθηκαν δίπλα στην οικοδέσποινα Άνγκελα Μέρκελ και τον γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, οι πρόεδροι των τριών θεσμών: Ζαν Κλωντ Γιούνγκερ (Κομισιόν), Κριστίν Λανγκάρντ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ΔΝΤ) και Μάριο Ντράγκι (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ΕΚΤ), καθώς και η διήμερη διάσκεψη των επικεφαλής των επτά πλουσιότερων χωρών του κόσμου G7, που αρχίζει την ερχόμενη Δευτέρα στο παλάτι Ελμάου της Βαυαρίας.

Ένα από τα κεντρικά θέματα της διάσκεψης είναι η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας. Και από αυτήν δεν μπορεί να λείψει το ελληνικό πρόβλημα, που θεωρείται το μεγαλύτερο αγκάθι της διεθνώς. «Είναι επόμενο ότι οι συνομιλητές δεν πρόκειται να αποσυρθούν σε κάποιο ανήλιο υπόγειο για να συζητήσουν γι αυτό, αλλά θα θέσουν το θέμα στην επίσημη ατζέντα» πρόσθεσε. Αποφάσεις ωστόσο δεν πρέπει να αναμένονται. Ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα θα τονίσει μεν την ανάγκη μιας πιο γενναιόδωρης αντιμετώπισης της Ελλάδας από τους ευρωπαίους εταίρους της –όπως το έκανε την περασμένη εβδομάδα και ο αμερικανός υπουργός οικονομικών Τζακ Λιού στη συνάντηση των υπουργών οικονομικών των G7 στη Δρέσδη–, όμως τα μέσα πίεσης που έχει στο χέρι του είναι περιορισμένα. «Οι ΗΠΑ συμμετέχουν στο πρόγραμμα βοήθειας για την Ελλάδα μόνο έμμεσα, μέσω της συμμετοχής τους στο ΔΝΤ. Χωρίς άμεση παροχή χρημάτων δεν μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις» πρόσθεσε η πηγή.

Το κλειδί των εξελίξεων παραμένει έτσι στα χέρια του γαλλογερμανικού διευθυντηρίου, το οποίο έδωσε ένα ρεσιτάλ υπεροπτικής παντοδυναμίας την περασμένη Δευτέρα – αποκλείοντας από τη συνάντηση στην καγκελαρία όχι μόνο τον άμεσο θιγόμενο, την Ελλάδα, καθώς και το καθ΄ύλη αρμόδιο πολιτικό σώμα, το Eurogroup, αλλά και υποβαθμίζοντας επιδεικτικά τους προέδρους των τριών θεσμών σε απλό υπηρετικό προσωπικό.

Η συνάντηση είχε όμως και τα καλά της: Έδειξε, ότι η υστερία που αναπτύχθηκε από το μεσημέρι της Δευτέρας στη δημοσιότητα και διαρκεί σε ένα βαθμό μέχρι σήμερα, ήταν αδικαιολόγητη. Το θέμα της συνάντησης, είπε η πηγή, ήταν η διαμόρφωση μιας κοινής θέσης έναντι της Αθήνας ενόψει της λήξης του τρέχοντος προγράμματος (στο τέλος Ιουνίου) – όχι η διατύπωση ενός τελεσιγράφου, ή μιας ύστατης πρότασης που βάζει στην ελληνική κυβέρνηση «το πιστόλι στον κρόταφο», όπως έγραψαν πολλές γερμανικές εφημερίδες με προεξέχουσα την «Welt».

«Η συζήτηση με την Αθήνα συνεχίζεται» είπε η πηγή. «Αυτό είναι καλό σημάδι». Από την άλλη βέβαια προειδοποίησε, ότι δεν υπάρχει λήξη συναγερμού, αλλά ότι χρειάζεται πολλαπλασιασμός των προσπαθειών στην κρίσιμη αυτή περίοδο για να βρεθεί λύση. «Κανείς δεν περιμένει ότι η λύση αυτή θα βρεθεί μέχρι την ερχόμενη Κυριακή» πρόσθεσε. Όμως οι βάσεις γι αυτήν έχουν πλέον τεθεί.

Για μια ακόμη φορά διαβεβαίωσε η πηγή, ότι η κ.Μέρκελ δεν θέλει το grexit, την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. «Το ακριβώς αντίθετο επιδιώκει» πρόσθεσε – την παραμονή της στη νομισματική ένωση, στη βάση βέβαια ορισμένων αρχών και συμφωνιών, όπως αυτές καταγράφονται από τα μνημόνια.

Ταυτόχρονα εξέφρασε την έκπληξή της για την αντίθεση που «κατασκευάζει» η Αθήνα μεταξύ του πολιτικού και του τεχνικού μέρους των διαπραγματεύσεων. Η απλή πολιτική άποψη, είπε, δεν φτάνει. Κάθε μεταρρύθμιση έχει πάντα και ένα τεχνικό χαρακτήρα, που αποτυπώνεται σε δεδομένα και αριθμούς. Μόνο πάνω σε αυτή τη βάση μπορούν κατόπιν οι πολιτικοί, όπως η κ.Μέρκελ, να πάρουν τις αποφάσεις τους.

Η συνάντηση της Δευτέρας έδειξε έτσι ότι η σύγκρουση δανειστών-Αθήνας συνεχίζεται με την παλιά οξύτητα, με επίγνωση όμως του γεγονότος, ότι στην τελική ευθεία των διαπραγματεύσεων θα πρέπει να αποφευχθεί οποιοδήποτε «ατύχημα» που θα προκαλούσε το grexit. Αυτό βέβαια όχι λόγω κάποιας ιδιαίτερης συμπάθειας για την Ελλάδα, αλλά επειδή η έξοδος της από την ευρωζώνη θα μπορούσε να προκαλέσει μια αλυσίδα άλλων -exit: Spexit (έξοδο της Ισπανίας), Portexit (έξοδο της Πορτογαλίας, Itexit (έξοδο της Ιταλίας) και πάει λέγοντας – έτσι που στο τέλος να υπάρξει ένα συνολικό Eurexit: την εγκατάλειψη του ευρώ από όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης.

Και αυτό παραμένει, σύμφωνα με την εφημερίδα «Tagesspiegel», από τα ισχυρότερα διαπραγματευτικά χαρτιά της Αθήνας: Ικανό να της επιτρέψει έναν συμβιβασμό, που δεν θα «προδίδει» σημαντικά τις κόκκινες γραμμές της.

Πηγή avantipopolo


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αντίσταση στις προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για κατανομή 40.000 προσφύγων από την Συρία και την Ερυθραία «δίκαια» στις 28 χώρες-μέλη της Ε.Ε. μέσα στην επόμενη διετία, προβάλλουν Βερολίνο και Παρίσι, που υποστηρίζουν ότι έχουν ήδη προσφέρει μεγάλο μέρος αυτών που τους αναλογούν.

Η Κομισόν ετοιμάζεται να καταθέσει στα τέλη του χρόνου σχέδια εφαρμογής ενός
μόνιμου συστήματος τις περιόδους της μαζικής μετανάστευσης, αλλά οι υπουργοί Εσωτερικών των δυο χωρών επιμένουν ότι το μέτρο αυτό θα πρέπει να είναι μια «προσωρινή εξαίρεση», δεδομένου ότι εάν εφαρμοστεί, Γερμανία και Γαλλία θα υποχρεωθούν να δεχθούν επιπλέον πρόσφυγες.

Σε κοινή ανακοίνωση τους οι δυο υπουργοί υπογραμμίζουν ακόμα ότι Ελλάδα και Ιταλία θα πρέπει να περιμένουν περισσότερη αλληλεγγύη από τους εταίρους τους, εφόσον «πάρουν όλα εκείνα τα νομικά και οικονομικά μέτρα που απαιτούνται» προκειμένου να ενισχυθεί η ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης με τον υπόλοιπο κόσμο.

Και η Ιταλία και η Ελλάδα έχουν κατηγορηθεί από μερικές ευρωπαϊκές χώρες ότι δεν καταγράφουν επιμελώς τους νεοαφιχθέντες μετανάστες και πρόσφυγες, με αποτέλεσμα να τους επιτρέπουν στη συνέχεια να ταξιδεύουν βορειότερα στην Ευρώπη.

Η δήλωση των δυο υπουργών έγινε λίγο πριν αρχίσει διήμερη συνάντηση τους με τους ομολόγους τους από την Ιταλία, την Πολωνία, την Ισπανία και την Βρετανία, παρουσία αξιωματούχων από τις ΗΠΑ και τις Βρυξέλλες, στην ανατολική Γερμανία.

Οι προτάσεις της Κομισιόν για να εφαρμοστούν θα πρέπει να γίνουν αποδεκτές από όλες τις χώρες μέλη και να εγκριθούν από το Ευρωκοινοβούλιο.

Την επείγουσα ανάγκη εξεύρεσης λύσης τόνισε ανακοίνωση από την Frontex χθες ότι 5.000 μετανάστες που είχαν ξεκινήσει από τη Λιβύη και οι οποίοι επέβαιναν σε 25 βάρκες, διασώθηκαν τις τρεις τελευταίες ημέρες στη Μεσόγειο.

«Αυτό ήταν το μεγαλύτερο κύμα προσφύγων για το 2015» δήλωσε ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Φαμπρίτσε Λεγκέρι.

Περισσότεροι από 36.000 μετανάστες έχουν φθάσει στην Ιταλία το πρώτο πεντάμηνο του έτους και σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης άλλοι 1.820 έχουν χαθεί στην προσπάθεια τους να φθάσουν στην Ευρώπη.

Πηγή 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης

Το 2010 ο Σόιμπλε ήταν έτοιμος να ανακοινώσει την αποπομπή της Ελλάδας από το ευρώ, όταν τον πήρε τηλέφωνο η Μέρκελ – το έχει αποκαλύψει η ίδια- και του ζήτησε να το βουλώσει, διότι ο Κινέζος πρωθυπουργός της είπε ότι, αν ταραχθεί το ευρώ, η Κίνα θα αποσύρει τις επενδύσεις τις. Πέντε έτη μετά και ενώ οι φήμες περί grexit οργιάζουν, ο πρόεδρος της Κομισιόν Γιουνκέρ μετέφερε από το Τόκιο την προειδοποίηση του Ιάπωνα πρωθυπουργού ότι οι επενδύσεις της Ιαπωνίας στην Ευρώπη εξαρτώνται από την ύπαρξη εμπιστοσύνης στο ευρώ.

Τι να κάνουμε, άμα χρειαστεί θα επιστρατεύσουμε και του Κινέζους και τους Ιάπωνες και τους Ουιγούρους. Είναι προφανές ότι κάποιοι θέλουν να εξωθήσουν την Ελλάδα σε ρήξη, σε άρνηση να αποδεχθεί μια ταπεινωτική συμφωνία και είναι εξαιρετικά εύκολο να το επιτύχουν. Δεν χρειάζονται πολλά- πολλά, ακόμη και ένα φαινομενικώς δευτερεύων ζήτημα είναι αρκετό. Αρκεί να ζητήσουν, επί παραδείγματι, την απόλυση των καθαριστριών, των καθηγητών και των σχολικών φυλάκων που επαναπροσλήφθηκαν με νόμο πριν από μερικές ημέρες, αρκεί να επιμείνουν σε αυτό και η συμφωνία θα τιναχθεί αυθωρεί στον αέρα. Εκτός κι να πιστεύει κάποιος ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα μπορούσε να φτάσει σε τέτοιο σημείο αυτοεξευτελισμού.

Αυτοί καταλαβαίνουνε μόνο από κέρδη και χασούρες, ως εκ τούτου, ο μόνος τρόπος για να ακυρώσεις τα σχέδια τους για ρήξη και εξευτελισμό είναι να τα κάνεις πολύ ακριβά. Η αστάθεια του ευρώ είναι πολύ ακριβή, το ευρώ είναι παγκόσμιο αποταμιευτικό νόμισμα κι αν το εγκαταλείψει η Ιαπωνία και η Κίνα, θα τους πάρει και θα τους σηκώσει όλους και το νόμισμα και την Ευρωζώνη. Βοηθάει, εκών- άκων, ο Ιάπωνας πρωθυπουργός με τις δηλώσεις του. Βοηθάει και η έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρική Τράπεζας που λέει ότι, αν βγει η Ελλάδα από το ευρώ, οι οικονομίες της Ευρωζώνης θα χάσουν περί τα 180 δισ. Βοηθάει και η προειδοποίηση της ελληνικής κυβέρνησης ότι, αν δεν υπάρξει συμφωνία, η Ελλάδα θα πληρώνει μισθούς και συντάξεις και όχι τους δανειστές. Διακόσια σαράντα δισ. δάνεια θα χάσουν οι εταίροι μας, βάλε και τα 180 δισ. του ΑΕΠ, βάλε και τις απειλές των Ιαπώνων και των Κινέζων, κομματάκι ασύμφορα έχουν γίνει τα βίτσια του Σόϊμπλε και της Λαγκάρντ.

Φοβούνται κι άλλα οι δανειστές. Φοβούνται ότι η Ελλάδα, ακόμη κι αν χρεοκοπήσει, θα παραμείνει στην Ευρωζώνη και θα συνάπτει εμπορικές και άλλες- αμυντικές ενδεχομένως- συμφωνίες με χώρες εκτός Ευρωζώνης. Φοβούνται ότι θα παραμείνει απαξάπαντος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ότι θα σπάει κατά το δοκούν την ομοφωνία που απαιτείται για να λαμβάνονται σημαντικές και επείγουσες αποφάσεις. Στη διεθνή ορολογία αυτό ονομάζεται «Κράτος Ζόμπι».

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν το έγραψε μόνον ο αγγλικός Τύπος, στο σύνολό του, αλλά και όλος ο υπόλοιπος ευρωπαϊκός Τύπος, με σπανιότατες εξαιρέσεις. Στήν περιοχή όμως, που ονομάζεται 'Τσιπριστάν', περιέργως η είδηση... Ε-ΞΑ-Ϋ-ΛΩ-ΘΗ-ΚΕ!  
(Θυμάστε που έλεγαν οι παλαιότεροι στα μικρά παιδιά, όταν "χανόταν κάτι", πώς "το έφαγε η Μαγδάλω, με το στόμα το μεγάλο";)

Στην προγραμματισμένη ομιλία του ο Άγγλος πρωθυπουργός Κάμερον, στην Βουλή των Λόρδων, ενώπιον μάλιστα της Βασιλίσσης Ελισάβετ, (αναφερόμεθα στην καθιερωμένη ομιλία της Βασιλίσσης, που την ονομάζουν "Queen's Speech"), ανεκοίνωσε ένα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΟ νομοσχέδιο, που αφορά την πάταξη της... λαθρομεταναστεύσεως!

Διαβάζοντας απο τον αγγλικό Τύπο, που ξαναλέμε έδωσε τεράστια έκταση στο γεγονός, (ενώ κάπου αλλού "κόπηκε μαχαίρι"...), άς δούμε ορισμένα μόνον σημεία, για να κατανοήσουμε, πως ακριβώς αντιλαμβάνονται εκεί, τους πολύ υπαρκτούς κινδύνους, με το διαρκώς διογκούμενο λαθρομεταναστευτικό ρεύμα, αλλά και τί είδους ΣΟΒΑΡΑ μέτρα ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να ληφθούν ΑΜΕΣΑ!

Α. Η παράνομη εργασία θα αποτελεί ποινικό αδίκημα! Όχι μόνον για τον ξένον μετανάστη, αλλά και για τον εργοδότη, που τον "πήρε" στην δούλεψή του! Όσο δε για κάποιες εταιρείες, ή επιχειρήσεις, που κάνουν διαφημίσεις για εισαγωγή εργαζομένων απο το εξωτερικό, θα τιμωρούνται με βαρύτατες ποινές αλλά και υψηλότατα πρόστιμα!

Β. Οι αστυνομικές αρχές, (προσέξτε!) θα έχουν το δικαίωμα να προχωρούν σε κατάσχεση(!) των αμοιβών, των λαθρομεταναστών, απο παράνομη εργασία!

Γ. Όποιες τυχόν επιχειρήσεις απασχολούν ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ μετανάστες, ακόμα και στην περίπτωση που αυτοί είναι νομίμως στην χώρα(!), θα...ΚΛΕΙΝΟΥΝ(!) για μεγάλο χρονικό διάστημα(!), αλλά σαν να μήν έφθανε αυτό, θα τους κατάσχουν(!!!) μεγάλο μέρος των περιουσιακών τους στοιχείων!!!!!

Δ. Οι οργανώσεις της Εκκλησίας, αλλά και οι 'ΜΚΟ', που βοηθούν καθ΄οιονδήποτε τρόπο τους παρανόμους λαθρομετανάστες, ΘΑ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ και θα τους ΚΑΤΑΣΧΟΥΝ ΟΛΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ!!!

Λοιπόν, πώς σας φαίνονται;

Ερώτηση! (υποθετικώς πάντα...)
Υπήρχε ποτέ περίπτωση, ένας Έλλην πρωθυπουργός, ή μία ελληνική κυβέρνηση, να απεφάσιζε και να ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΕ ΔΗΜΟΣΙΩΣ, παρόμοια "σκληρά" μέτρα, ή ένα ποσοστό έστω εξ αυτών, κατά των λαθρομεταναστών, ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ, πόσα εκατομμύρια "έχουμε" πλέον στην ταλαίπωρη πατρίδα μας; (Μήπως 4.000.000, ή μήπως 5.000.000);
(Πόσοι άρα γε εκ των Ελλήνων, είναι σε θέση να καταμετρούν τις καθημερινές "ροές" εκ Τουρκίας; Μήπως αν ξέραμε την τελική "άθροιση", όχι μόνον θα "ζαλιζόμασταν", αλλά θα επικρατούσε ΠΑΝΙΚΟΣ;...)

Άν τα υιοθετούσαμε, λέμε τώρα, αυτού του τύπου δραστικά μέτρα, θα μίλαγαν, ή όχι, ακόμα και οι "πέτρες"...
Για... "ρατσισμό";
Για... "ξενοφοβία";
Για... "ακροδεξιές" λύσεις;
Για... "απάνθρωπες πρακτικές";
Για... "ναζιστικές ιδέες";
Για... "αλλοτρίωση αξιών";
Για... "μεσαίωνα";

Και τέλος, η είδηση αυτή, έκανε τον γύρο ΟΛΗΣ της Ευρώπης, ΠΛΗΝ ...Ελλάδος!!!
Μά, δεν ενοχλείται ΚΑΝΕΙΣ;
Μά, δεν προβληματίζεται ΚΑΝΕΙΣ;
Πώς "κόβονται" τόσες και τόσες ειδήσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΩΣ, ώστε ΔΕΝ μπορεί ο μέσος πολίτης, να τις "ανακαλύψει" με τίποτε;

Τί μαγικό "ραβδί" (ΨΑΛΙΔΑΡΑ!) είναι αυτό;
Και ποιός το... κρατάει;

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ο γνωστός Αμερικανός στρατηγικός αναλυτής Stefan Jareed του Ron Paul Institude ο οποίος εργάζεται και για το γνωστό Γεωπολιτικό Ινστιτούτο Statfor, προβλέπει σύμφωνα με δημοσίευμα της ρώσικης εφημερίδας Pravda, ότι οι προεδρικές εκλογές στην Ρωσία το 2018 θα οδηγήσουν σε πυρηνική σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ.

Σύμφωνα με τον Stefan Jareed, οι εκλογές αυτές στην Ρωσία θα είναι η κατάληξη μιας μακροχρόνιας αντιπαράθεσης μεταξύ των δυο πυρηνικών υπερδυνάμεων και θα προκληθεί πυρηνική σύγκρουση εξ’ αιτίας της άμεσης ανάμειξης των ΗΠΑ στις εκλογές αυτές. Όπως αναφέρεται, οι ΗΠΑ θα αναμειχτούν άμεσα στις εκλογές αυτές με κύριο στόχο την ανατροπή του σημερινού ρωσικού καθεστώτος. Αυτό θα γίνει δρώντας υπονομευτικά και αποσταθεροποιητικά υποστηρίζοντας με κάθε μέσο κάποιον φιλοαμερικανό υποψήφιο.

Οι εκτιμήσεις της Μόσχας και του προσωπικού περιβάλλοντος του προέδρου Βλαδιμήρ Πούτιν, είναι ότι οι ΗΠΑ είναι διατεθειμένες να διαβούν τις «κόκκινες γραμμές» με αποτέλεσμα να προκληθεί δυναμική αντίδραση της Ρωσίας με ανυπολόγιστες συνέπειες. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι εκτιμούν πως οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν να προκαλέσουν τους Ρώσους σε μετωπική σύγκρουση με την φιλοδοξία να εξουδετερώσουν επιτελούς την αντίσταση του Πούτιν και της ορθόδοξης Ρωσίας στην επέλαση της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Για τον λόγο αυτό και εν όψει εντατικών προετοιμασιών για τις ενδεχόμενες ραγδαίες εξελίξεις τα επόμενα χρόνια, η Ουάσιγκτον έκρινε πως θα πρέπει να κερδίσει χρόνο για να προετοιμαστεί καλύτερα. Έτσι εξηγείται η τελευταία στάση των ΗΠΑ με την διαλλακτικότητα που αντιμετωπίζει την Ρωσία και με τη επίσκεψη αφ’ ενός του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζων Κέρυ στην Ρωσία, όπου δεν τόλμησε καν να αναφέρει την Κριμαία που για τις ΗΠΑ κατέχεται παράνομα από τους Ρώσους, αλλά και της Αμερικανίδα υπουργού Άμυνας, Viktoria Nuland, που επίσης επισκέφτηκε την «υπό απομόνωση» Ρωσία για συζητήσεις διπλωματικού επιπέδου προς εξομάλυνση των σχέσεων των δυο χωρών

Σε κάθε περίπτωση σίγουρα οι προβλέψεις και οι εκτιμήσεις αυτές προδιαθέτουν ένα αρκετά εύφλεκτο και επικίνδυνο περιβάλλον στην ευρύτερη περιοχή μας με την διαμάχη να συνεχίζεται σε πολλαπλά επίπεδα.

Το ερώτημα μας είναι ποια είναι η δική μας θέση, καθώς και η γεωγραφική μας τοποθεσία αλλά και η γεωστρατηγική αξία της Ελλάδας είναι ένα σημαντικό στοιχείο που αναπόφευκτα οδηγεί στην άμεση ανάμειξη της αλλά και την καθίστα ένα σοβαρό παράγοντα των εξελίξεων στην περιοχή .

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου