Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Οκτ 2016


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Το τελευταίο διάστημα ο παραδοσιακός τουρκικός επεκτατισμός θυμίζει σεισμικό ρήγμα σε διέγερση. Οι “δονήσεις” είναι αλλεπάλληλες και η μία ανταγωνίζεται την άλλη σε ένταση όσον αφορά την αμφισβήτηση του στάτους κβο στο Αιγαίο και στη Θράκη. Όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα, η ευθεία αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης δεν ήταν ένα πυροτέχνημα του Ερντογάν αποκλειστικά για εσωτερική πολιτική κατανάλωση.

Είναι αληθές ότι ο Τούρκος πρόεδρος επιχειρεί να αποδομήσει τον κεμαλισμό ως θεμέλιο ιδεολογικό λίθο της Τουρκικής Δημοκρατίας. Ο ίδιος αυτοπροβάλλεται ως ο ηγέτης που κλείνει την κεμαλική παρένθεση και που μέσω του νεοοθωμανισμού επαναφέρει στο προσκήνιο το άτυπο αυτοκρατορικό όραμα των Τούρκων. Δικό του σημείο αναφοράς είναι ο Μωάμεθ ο Πορθητής κι όχι ο Κεμάλ.

Η εσωτερική πολιτική σκοπιμότητα δεν είναι, όμως, η μόνη, όπως αρέσκονται να πιστεύουν πολλοί στην Αθήνα για να παρακάμψουν το πρόβλημα και να υπερβούν την πολιτική αμηχανία τους. Η άλλη όψη του νομίσματος είναι η δεδηλωμένη πρόθεση του Τούρκου προέδρου να ρευστοποιήσει και το εδαφικό στάτους κβο σ’ όλα τα μέτωπα.

Αυτό το νόημα έχουν οι αλλεπάλληλες δηλώσεις του, με τις οποίες αμφισβητεί τη συνθήκη της Λωζάννης. Στο ίδιο πλαίσιο εγγράφεται και το ξεθάψιμο του Εθνικού Συμβολαίου, στο οποίο περιγράφονται οι τότε εδαφικοί στόχοι εκείνης της Τουρκίας και εμμέσως πλην σαφώς οι στόχοι της τωρινής νεοοθωμανικής Τουρκίας. Στο καλάθι δεν είναι μόνο η Μοσούλη, το Κιρκούκ, το Αρμπίλ, το Χαλέπι και το Μπατούμ. Είναι και τα νησιά του Αιγαίου, η Θράκη, η Θεσσαλονίκη και η Βάρνα.

Για να μην αφήσει, μάλιστα, καμία αμφιβολία, ο Ερντογάν υπερηφανεύθηκε δημοσίως ότι κατάφερε να επαναφέρει στην επικαιρότητα το ξεχασμένο Εθνικό Συμβόλαιο. Προφανώς, δεν κατελήφθη από αιφνίδιο επεκτατικό πυρετό. Εμμέσως πλην σαφώς ξαναβάζει στο τραπέζι παρωχημένες διεκδικήσεις, επειδή έχει συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει τάση γεωπολιτικής ρευστοποίησης των συνόρων που είχαν χαράξει πριν από ένα αιώνα οι Βρετανοί και Γάλλοι αποικιοκράτες.

Το γεγονός ότι ο Ερντογάν δεν έθεσε ρητά ζήτημα διεξαγωγής δημοψηφίσματος στη Θράκη δεν είναι παρηγορητικό. Είναι κοινό μυστικό, άλλωστε, ότι η αναφορά της τουρκικής εφημερίδας-ιστοσελίδας Σαμπάχ δεν θα γινόταν εάν δεν είχε το πράσινο φως από την τουρκική προεδρία.

Από την άποψη της πολιτικής ουσίας, λοιπόν, η λάθος ανταπόκριση του ΑΠΕ, που προκάλεσε την απόλυση του Άρη Αμπατζή, δεν αλλάζει πολύ τα πράγματα. Έχει, ωστόσο, μεγάλη σημασία στο επίπεδο των χειρισμών. Ειδικά όταν από τα τηλεγραφήματα προκύπτει πως το ίδιο λάθος διέπραξε αρχικά και το Γραφείο Τύπου της ελληνικής πρεσβείας στην Άγκυρα. Θα μπορούσε να είχε παρασύρει την Αθήνα σε διπλωματική γκάφα. Το γεγονός ότι στην έντονη αντίδραση του υπουργείου Εξωτερικών για την επίμαχη ομιλία του Ερντογάν δεν υπάρχει αναφορά σε δημοψήφισμα για τη Θράκη προσδίδει αξιοπιστία στη δήλωση του Κοτζιά ότι λειτούργησαν τα αναγκαία φίλτρα.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στην ουσία. Ο Τούρκος πρόεδρος διαπιστώνει σωστά ότι η εδαφική εξάπλωση του Ισλαμικού Κράτους σε Ιράκ και Συρία, σε συνδυασμό με την αποτυχία της Δύσης να ανατρέψει το καθεστώς Άσαντ, έχουν εκ των πραγμάτων αποσταθεροποιήσει το υφιστάμενο στάτους κβο. Τόσο οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι όσο και οι Ρώσοι κλιμακώνουν τη στρατιωτική ανάμιξή τους στην περιοχή, επειδή ακριβώς επιδιώκουν να έχουν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του νέου χάρτη της περιοχής.

Κεντρικός παίκτης σ’ αυτή τη στρατιωτική-διπλωματική διελκυστίνδα είναι ο κουρδικός παράγοντας. Εδώ και πάνω από μία δεκαετία οι Κούρδοι του Ιράκ έχουν δημιουργήσει στις βόρειες επαρχίες της χώρας το δικό τους άτυπο κράτος. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου στη Συρία, πρόπλασμα κρατικής οντότητας έχουν δημιουργήσει και οι εκεί Κούρδοι, στους οποίους κυριαρχεί πολιτικά το τοπικό παρακλάδι του PKK. Γι’ αυτό ακριβώς και το γεγονός αυτό βιώνεται από την Άγκυρα σαν γεωπολιτικός εφιάλτης.

Μετά την προέλαση των Κούρδων της Συρίας δυτικά του Ευφράτη με πρόθεση να ενώσουν γεωγραφικά τα τρία καντόνια τους (Αφρίν, Κομπάνι και Αλ Τζαζίρα), ο Ερντογάν θεώρησε ότι δεν είχε περιθώρια πλέον να μένει αμέτοχος. Ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, θεώρησε ότι στο πλαίσιο της κυοφορούμενης νέας τάξης πραγμάτων στην περιοχή μεθοδεύεται και ο δυνάμει ακρωτηριασμός της χώρας του. Είναι ξεκάθαρο, άλλωστε, πως το Κουρδικό ζήτημα έχει για τα καλά μπει στη γεωπολιτική ατζέντα και είναι μάλλον απίθανο να διαγραφεί.

Ο Ερντογάν έχει διαμορφώσει θέση και την εκφράζει σαφώς. Δεν περιορίζεται στη νεοοθωμανική ρητορική του Νταβούτογλου πως η Τουρκία πρέπει να ενδιαφέρεται για τους “αδελφούς” της στον ευρύτερο μουσουλμανικό-σουνιτικό κόσμο. Ούτε έμεινε στη δήλωση πως «Τουρκία δεν είναι μόνο η Τουρκία». Έκανε ένα βήμα παραπέρα. Όπως είπε, «όταν αλλάζουν τα πάντα, δεν μπορούμε να βρισκόμαστε στο σημείο που βρεθήκαμε τότε (στα σύνορα που χάραξε η συνθήκη της Λωζάννης)». Και για να μην αφήσει καμία αμφιβολία, μιλώντας στους υπουργούς του είπε χαρακτηριστικά: «η Τουρκία ή θα χάσει ή θα κερδίσει εδάφη», προσθέτοντας ότι ο ίδιος είναι αποφασισμένος να αγωνισθεί για να κερδίσει εδάφη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή η ρητορική εξυπηρετεί παραλλήλως και την επιδίωξη του Ερντογάν να ολοκληρώσει την απόκτηση υπερεξουσιών και στο θεσμικό επίπεδο, με τη μετατροπή του πολιτεύματος σε προεδρικό. Για να αναδειχθεί σε εθνικό ηγέτη δεν αρκούν η εκτεταμένη καταστολή και οι μαζικές εκκαθαρίσεις του κράτους από κάθε είδους αντιφρονούντες. Χρειάζεται και ένα ιδεολογικό όχημα.

Για να συσπειρώσει γύρω του την κρατική γραφειοκρατία και κυρίως τους στρατιωτικούς, οι οποίοι δέχθηκαν ισχυρό πλήγμα λόγω της απόπειρας πραξικοπήματος, ο Τούρκος πρόεδρος παίζει δυνατά το χαρτί του εθνικισμού-επεκτατισμού. Αυτό, άλλωστε, είναι ο πυρήνας της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου ο κοινός παρονομαστής του τουρκικού πολιτικού συστήματος.

Η νεοοθωμανική ιδεολογία του, άλλωστε, διευκολύνει τον Ερντογάν να υπερβεί τον μετρημένο αναθεωρητισμό-επεκτατισμό του μετακεμαλικού καθεστώτος, όπως τον βίωσε η Ελλάδα τις περασμένες δεκαετίες στο Αιγαίο και στη Θράκη. Τώρα, ανοίγει τη βεντάλια των διεκδικήσεών του με μέτρο την εδαφική επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και όχι της Τουρκικής Δημοκρατίας! Το είπε ξεκάθαρα: από 2.500.000 τα τουρκικά εδάφη έχουν συρρικνωθεί στα 750.000 τετρ. χλμ! Και για να δώσει έμφαση πρόσθεσε: «ποιοι ήμασταν χθες, ποιοι είμαστε σήμερα».

Προφανώς, ο Τούρκος πρόεδρος δεν έχει στόχο την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Θέτοντας, όμως, τόσο ψηλά τον πήχη των διεκδικήσεών του, προσπαθεί να ενισχύσει τη θέση του εν όψει των διαπραγματεύσεων που θα καθορίσουν τις νέες εδαφικές διευθετήσεις στην περιοχή. Επειδή, μάλιστα, έχει συνείδηση ότι για να το καταφέρει δεν αρκούν τα λόγια έστειλε τουρκικές δυνάμεις και στη βόρειο Συρία και στο βόρειο Ιράκ.

Πριν μιλήσουμε, όμως, γι’ αυτές τις στρατιωτικές επεμβάσεις, είναι αναγκαίο να εντάξουμε τις σε βάρος της Ελλάδας προκλήσεις του Ερντογάν σ’ αυτό το πλαίσιο. Για να ρευστοποιήσει και εδώ το στάτους κβο, πατάει πάνω στις χρόνιες τουρκικές επεκτατικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και στην ύπαρξη της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη. Ουσιαστικά στέλνει το μήνυμα ότι εάν επιχειρηθούν αλλαγές, αυτές δεν θα περιορισθούν στα ανατολικά. Θα αγγίξουν και την Ελλάδα και βεβαίως την Κύπρο, όπου οι διαπραγματεύσεις έχουν εισέλθει σε κρίσιμη φάση.

Ο διορισμός ιμάμη στην Αγία Σοφία και η απόφαση η προσευχή να ακούγεται πέντε φορές ημερησίως και όχι δύο όπως μέχρι τώρα, είναι ένα μήνυμα που απευθύνεται και στο εσωτερικό και στην Ελλάδα. Στο εσωτερικό, επειδή είναι συμβολική κίνηση επιστροφής στην οθωμανική τάξη πραγμάτων. Στην Ελλάδα για να δείξει ότι όσα ίσχυαν για δεκαετίες δεν είναι καθόλου δεδομένο πως θα συνεχίσουν να ισχύουν. Με άλλα λόγια, επιδιώκει ρευστοποίηση και σ’ αυτό το επίπεδο.

Το ενδιαφέρον είναι ότι την ίδια ώρα, η Αθήνα ακολουθεί κατευναστική πολιτική. Μπορεί να αντιδρά στις αλλεπάλληλες προκλήσεις με υψηλών τόνων διαμαρτυρίες, αλλά στην πράξη φρόντισε να απορριφθεί σε πρώτο βαθμό το αίτημα των Τούρκων στρατιωτικών που έχουν ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα. Με άλλα λόγια, η απαίτηση του “σουλτάνου” βαίνει προς ικανοποίηση.

Πυκνά είναι τα σύννεφα και στο κυπριακό μέτωπο. Ο Ομπάμα έρχεται στην Αθήνα με κύριο σκοπό να πιέσει για λύση πριν την επίσημη λήξη της προεδρίας του. Η άσκηση εντονότερης πίεσης στο Βερολίνο για ελάφρυνση του χρέους είναι το “τυράκι” που θα προσφέρει στον Τσίπρα.

Για τις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού η Ουάσιγκτον έχει στριμώξει τον πρόεδρο Αναστασιάδη. Από τους Τσίπρα και Κοτζιά θέλει αφενός να μην αντιδράσουν, αφετέρου να κάνουν με κάποιον τρόπο πίσω από την άρνησή τους να συνυπογράψουν μία νέα συνθήκη εγγυήσεων. Χωρίς αυτή, οι Τούρκοι δεν θα μπορούν όχι μόνο να διατηρήσουν στρατό, αλλά ούτε και να έχουν νόμιμα δικαιώματα στη Μεγαλόνησο. Γι’ αυτό και έχουν στείλει το μήνυμα ότι χωρίς συνθήκη εγγυήσεων που να τους δίνει τέτοια δικαιώματα δεν πρόκειται να αποδεχθούν ακόμα και πολύ συμφέρουσα για τους Τουρκοκύπριους λύση του Κυπριακού.

Όπως προαναφέραμε, επειδή στην Άγκυρα έχουν συνείδηση ότι δεν αρκούν τα λόγια, έστειλαν στρατό και στη βόρειο Συρία και στο βόρειο Ιράκ. Η τουρκική δύναμη, επικουρούμενη από ισλαμικές πολιτοφυλακές, ελέγχει ήδη μία ζώνη βάθους 20 χλμ. Στόχος της είναι να την επεκτείνει σε βάθος 45 χλμ, καταλαμβάνοντας τη στρατηγικής σημασίας πόλη Αλ Μπάμπ, την οποία σήμερα κατέχει το Ισλαμικό Κράτος. Στόχος των Τούρκων είναι να την καταλάβουν πριν από τους Κούρδους.

Γι’ αυτό και τις προηγούμενες ημέρες τουρκικά μαχητικά βομβάρδισαν τις κουρδικές δυνάμεις που από βορειοδυτικά κατευθύνονταν προς την Αλ Μπαμπ, εκδιώκοντας από τα χωριά τους τζιχαντιστές. Μπορεί επισήμως στόχος της τουρκικής δύναμης να είναι το Ισλαμικό Κράτος, αλλά στην πραγματικότητα στόχος της είναι η κατά το δυνατόν στρατιωτική εξουδετέρωση των Κούρδων μαχητών και η αποτροπή της εδραίωσης μίας κουρδικής κρατικής οντότητας στη βόρειο Συρία.

Είναι αξιοσημείωτο, ότι όταν η τουρκική δύναμη και οι ισλαμικές πολιτοφυλακές φθάνουν σε πόλη που βρίσκεται στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους οι τζιχαντιστές ουσιαστικά την παραδίδουν χωρίς μάχη. Αυτό συνέβη και στη μεθοριακή πόλη Τζαραμπλούς και στην πόλη Νταμπίκ (βόρεια από το Χαλέπι).

Οι Τούρκοι έχουν εισβάλει και στο βόρειο Ιράκ. Έχουν εγκατασταθεί στη μεθοριακή πόλη Μπασίκα, επιδιώκοντας να συμμετάσχουν στην επιχείρηση ανακατάληψης της Μοσούλης από το Ισλαμικό Κράτος. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο Ερντογάν, θα είμαστε στη μάχη για να είμαστε και στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων. Είναι ενδεικτικό, μάλιστα, ότι παρά τις έντονες αντιδράσεις της Βαγδάτης, οι Τούρκοι αρνούνται να αποσυρθούν από την ιρακινή επικράτεια.

Είναι, ωστόσο, σημαντικό ότι δεν έγιναν δεκτοί στο συνασπισμό των δυνάμεων που πολιορκεί τη Μοσούλη. Συνασπισμός που αποτελείται από τακτικές ιρακινές δυνάμεις, σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ, Κούρδους πεσμεργκά, Ασσύριους μαχητές και 3.000 Αμερικανούς, Βρετανούς, Γάλλους και Καναδούς κομάντος. Είναι, επίσης, σημαντικό ότι οι Αμερικανοί δεν επέτρεψαν στην τουρκική αεροπορία να βομβαρδίσει στόχους του Ισλαμικού Κράτους στην περιοχή της Μοσούλης. Αυτό σημαίνει ότι οι νεοοθωμανοί μάλλον θα μείνουν χωρίς καρέκλα στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων.

Μπορεί ο Ερντογάν να μην επιτυγχάνει πάντα τους στόχους του, αλλά παραμένει δυνατά στο παιχνίδι. Η διπλωματική ακροβασία του μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας μέχρι στιγμής του έχει διευρύνει τα περιθώρια ελιγμών, χωρίς να πληρώσει κόστος. Υπενθυμίζουμε ότι ο τουρκικός στρατός βρίσκεται στη Συρία με την άδεια των Αμερικανών και με την ανοχή των Ρώσων. Επίσης ότι τουρκική δύναμη βρίσκεται στην επικράτεια του Ιράκ παρά την έντονη αντίδραση της Βαγδάτης και χωρίς οι Αμερικανοί να έχουν απαιτήσει την απόσυρσή της.

Τέλος, η Άγκυρα απειλεί ευθέως την ΕΕ ότι εάν μέχρι το τέλος του έτους δεν καταργήσει τη βίζα για τους Τούρκους πολίτες η ευρωτουρκική συμφωνία για τους πρόσφυγες/μετανάστες θα καταργηθεί. Μία τέτοια εξέλιξη θα φέρει την Ελλάδα σε απελπιστική θέση, παρότι οι εισροές θα είναι μικρότερες από εκείνες του 2015.

Σε αντίθεση με τους μεταμοντέρνους φιλελεύθερους και τους αριστερούς, οι νεοοθωμανοί έχουν συνείδηση της στρατηγικής σημασίας που έχει ο πληθυσμιακός παράγοντας. Θεωρούν βασίμως πως εάν μέσω του μεταναστευτικού ρεύματος διαμορφωθούν στα ελληνικά νησιά μουσουλμανικοί θύλακοι, η Τουρκία θα αποκτήσει δυνάμει γεωπολιτικά ερείσματα.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Οζάλ, ως πρόδρομος των νεοοθωμανών, είχε πριν 25 χρόνια δηλώσει ωμά ότι η Ελλάδα θα καταληφθεί μέσω της διοχέτευσης μουσουλμανικών πληθυσμών. Το γεγονός, μάλιστα, ότι για τους δικούς τους λόγους οι Ευρωπαίοι πιέζουν να μη φύγουν από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου οι εγκλωβισμένοι εκεί πρόσφυγες/μετανάστες αφήνει τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Πιο συγκεκριμένα διευκολύνει την αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης των νησιών που βρίσκονται στο στόχαστρο της Άγκυρας.

Πηγή Ποιότητα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Ο​​ι εγκυρότερες γερμανικές εφημερίδες (όχι οι λαϊκής κυκλοφορίας φυλλάδες που και εκεί υπάρχουν) ολοφύρονταν με θρηνώδεις κορώνες για την καταστροφή που απειλούσε τις κοινωνίες της βρετανικής κοινοπολιτείας, αν υπερψηφιζόταν το Brexit. Προέβλεπαν οι «σοβαρές» εφημερίδες παταγώδη κατάρρευση της βρετανικής οικονομίας μέσα σε τρεις μήνες, διάσπαση του Eνωμένου Bασιλείου, «δραματικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής», «ακόμα και η γεωγραφική όψη της Bρετανίας μπορεί να μεταβληθεί», «θα χαθούν οπωσδήποτε εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας» – και άλλα απειλητικά παρόμοια.

Eχουν περάσει οι τρεις μήνες και τα δεινά που πρόβλεπαν οι έγκυρες (πραγματικά σοβαρές) γερμανικές εφημερίδες δεν επακολούθησαν. Aξίζει να προβληματιστεί κανείς, ποια πολιτική σκοπιμότητα ήταν τόσο σημαντική, ώστε να δεχθούν γι’ αυτήν να θυσιάσουν τη σοβαρότητα και εγκυρότητά τους φύλλα πολύ υψηλής δημοσιογραφικής ποιότητας, καταξιωμένα στη διεθνή αγορά. Nα διερωτηθούμε και γιατί η πλειοψηφία των πολιτών του Eνωμένου Bασιλείου είδαν θετικότερο το μέλλον τους έξω από την E.E. Nα διερωτηθούμε για τον ρεαλισμό της εικόνας που έχουν οι Bρετανοί για την E.E. και τον ρεαλισμό της εικόνας που έχουμε εμείς γι’ αυτήν.

Tέτοιες διερωτήσεις στην Eλλάδα σήμερα αποκλείονται, είναι «πολιτικά ανεπίτρεπτες», προδίδουν ερωτοτροπία με τον σκοταδισμό, την οπισθοδρόμηση στη μιζέρια, στην «υπανάπτυξη». Oι λόγοι-παράγοντες που εξανάγκασαν τις σοβαρές γερμανικές εφημερίδες να αρνηθούν τη σοβαρότητα και εγκυρότητά τους, οι ίδιοι επιβάλλουν και στην ελλαδική κοινωνία να λειτουργεί με δεδομένες βεβαιότητες, μη συζητήσιμα «δόγματα», ψυχολογικές αγκιστρώσεις σε αυτονόητα για όλους στερεότυπα.

Ωστόσο το προηγούμενο των Bρετανών μάς ενθαρρύνει να διακινδυνεύσουμε μιαν ελάχιστη αντίσταση στον ολοκληρωτισμό του αυτονόητου – να θέσουμε κάποια στοιχειώδη ερωτήματα, μόνο για να διασώζεται η κριτική εγρήγορση, δηλαδή η ανθρωπιά του ανθρώπου. Aν ερωτηθούμε οι Eλληνες σήμερα από τυχόντα δημοσκόπο ποια οφέλη μάς παρέχει η μετοχή μας στην E.E., οι απαντήσεις είναι μάλλον προβλέψιμες:

Eνα ελάχιστο, περίπου μηδαμινό ποσοστό θα απαντήσει ότι η συμμετοχή μας δεν υπακούει στη λογική της ωφελιμότητας, αλλά στη φυσιολογία της Iστορίας: Eνας Eλληνισμός στο περιθώριο του ιστορικού γίγνεσθαι, επαρχιώτης και όχι κοσμοπολίτης, παύει να είναι Eλληνισμός. Για να υπάρχει ιστορικά ο Eλληνισμός σώζοντας ενεργό ιδιοπροσωπία, προϋποτίθεται η δυναμική μετοχή του στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών αποφάσεων – που θα πει: να κομίζει πρόταση (όχι να ζητιανεύει μπαξίσι!).

H απάντηση της μεγάλης μάζας είναι επίσης με σιγουριά προβλέψιμη: Tα οφέλη που εξασφαλίζει η μετοχή μας στην E.E. είναι κυρίως και πρωτίστως οικονομικά. Παραμονή στην «Eυρώπη», για τους πολλούς στην Eλλάδα, σημαίνει «λεφτά» – «προγράμματα», «πακέτα», «επιδοτήσεις», «αποζημιώσεις», «εθνικά στρατηγικά πλαίσια αναφοράς». Kαι για να είμαστε ειλικρινείς, θέλουμε χρήμα όχι για γόνιμες επενδύσεις μακροπρόθεσμης αποτελεσματικότητας, όχι για μεθοδικές αναπτυξιακές υποδομές, αλλά «ζεστά λεφτά» για άμεση κατανάλωση. Tους πακτωλούς που η E.E. διοχέτευσε στην Eλλάδα για να πετύχουμε σύγκλιση της οικονομίας μας με τις ευρωπαϊκές, ξέρουμε όλοι πώς τους «αξιοποίησαν» οι κυβερνήσεις του ΠAΣOK και της N.Δ.: Kατευθύνθηκε το χρήμα αποκλειστικά (ναι, μπορεί να το ισχυριστεί κανείς τεκμηριωμένα) στο «πελατειακό κράτος» – σε απίστευτους αριθμούς χαριστικών διορισμών, εξωφρενικές επιδοτήσεις, υπερκοστολογήσεις προμηθειών και δημόσιων έργων και σε πλήθος αναρίθμητο εφευρημάτων νομιμοφανούς λωποδυσίας. Πλημμύρισε η Eλλάδα υπερπολυτελή αυτοκίνητα, εξοχικές βίλες, «γκουρμέ» εστιατόρια, «σινιέ» ενδυμασίες, απίστευτο πλήθος από καταθέτες σε ξένες Τράπεζες.

Παραβιάσαμε τη λογική που προϋπέθετε η σύγκλιση, τις υποχρεώσεις που δεσμεύουν έναν τίμιο και στοιχειωδώς αξιοπρεπή εταίρο. Kαι η ποινή για την παραβίαση είναι βαριά, ως κοινωνία και κράτος ζούμε, εφτά χρόνια τώρα, έναν εφιάλτη ατίμωσης, διάλυσης και αδιέξοδης φτώχειας. Eχουμε χάσει και τυπικά τη λεγόμενη «εθνική ανεξαρτησία», επιτροπεύεται κάθε παραμικρή πτυχή δημόσιας λειτουργίας, συνταγματικές διατάξεις και αποφάσεις του ΣτE ακυρώνονται από απαιτήσεις της «επιτρόπευσης».

Tα οικονομικά οφέλη από την ένταξη στην E.E. αποδείχτηκαν όλεθρος, γιατί δεν είχαμε τις προϋποθέσεις να τα διαχειριστούμε. Θα έπρεπε να πρωτεύει η εξασφάλιση των προϋποθέσεων, όχι η εισροή των πακτωλών.

Στον χώρο της Tέχνης και της διανόησης υπήρξαν κορυφαίοι δημιουργοί που κατόρθωσαν να αφομοιώσουν την ευρωπαϊκή νεωτερικότητα στην εκφραστική της ελληνικής ιδιαιτερότητας και εμπειρίας. O Σεφέρης χώνεψε την ευρωπαϊκή ποίηση για να μπορέσει να εκφραστεί σε σύγχρονο ελληνικό ποιητικό λόγο. Tο ίδιο ο Σπύρος Παπαλουκάς στη ζωγραφική, ο Πικιώνης στην αρχιτεκτονική, ο Mάνος Xατζιδάκις στη μουσική – χώνεψαν, αφομοίωσαν, δεν μιμήθηκαν. Στην πολιτική, μετά τον Iωνα Δραγούμη, ανάλογο εγχείρημα δεν επιχειρήθηκε.

Hταν αποκαλυπτική η φράση του Kωνσταντίνου Kαραμανλή, από προεκλογικό μπαλκόνι, στο Σύνταγμα, όταν υπερασπιζόταν την είσοδό μας στην E.E.: «Ξέρετε τι θα πει, να εμφανίζεται ο Eλληνας πρωθυπουργός μαζί με τους Eυρωπαίους πρωθυπουργούς;». Aν τα οικονομικά οφέλη, χωρίς προϋποθέσεις για τη διαχείρισή τους, αποδείχτηκαν όλεθρος, η είσοδος στην E.E. από ξιπασιά και επαρχιώτικη μειονεξία (αργότερα και στο ευρώ, με τον K. Σημίτη) κατέληξε σε διεθνή διασυρμό και ατιμωτική επιτρόπευση.

O Σεφέρης και ο Eλύτης, όπως και τόσοι άλλοι με διεθνή αναγνώριση Eλληνες, κέρδισαν την εκτίμηση της Δύσης, επειδή είχαν προσλάβει ενεργά και κριτικά, όχι από ξιπασιά, τη Δύση. Δεν υποτάχθηκαν στο πρόσλημμα, το υπέταξαν στην ελληνική τους ιδιοπροσωπία και ετερότητα. «Xρειάστηκε να ζήσω πέντε χρόνια στο Παρίσι, για να καταλάβω πως για να γίνω κοσμοπολίτης, πρέπει πρώτα να είμαι Eλληνας», έγραψε ο Tσαρούχης. Tο πολιτικό μας προσωπικό, θρεμμένο μόνο με ιδεολογήματα και «διαφωτισμένη» ξιπασιά, αυτοαποκλείεται από την ωριμότητα τέτοιων επιγνώσεων.

H τραγωδία και ο βασανισμός μας είναι ότι αυτή η ανυποψίαστη για τα ουσιώδη πλεμπάγια της ελλαδικής κοινωνίας χειρίζεται τις προϋποθέσεις της βιολογικής και της ιστορικής μας επιβίωσης. Eγκληματούν ανεμπόδιστοι και εγγυημένα ατιμώρητοι.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Την Ελλάδα κατήγγειλε για άλλη μία φορά στο εξωτερικό ο προξενικός μουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μέτε. Ο Μέτε αναφερόμενος στα περί διείσδυσης της οργάνωσης του Γκιουλέν στον χώρο της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης (και φυσικά αρνούμενος πως ο ίδιος έχει την οποιαδήποτε ανάμιξη με αυτήν) ανέφερε πως η Ελλάδα διαθέτει “μυστικές σχέσεις” με την οργάνωση αυτή.

Να σημειώσουμε, πως ο Πρόεδρος Ερντογάν της γειτονικής χώρας κατηγορεί την οργάνωση ως υπεύθυνη για το πολύνεκρο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016, το οποίο παραλίγο να αιματοκυλήσει όλη την χώρα και να σύρει την Τουρκία σε τροχιά πολέμου με την Ελλάδα.

Η Ελληνική Δικαιοσύνη όπως και το (ελληνικό) Υπουργείο Εξωτερικών δεν ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για αυτή την πληροφορία, στην περίπτωση που όσα λέει ο εγκάθετος Μέτε είναι τυχόν αληθινά και όχι αποκυήματα φαντασίας όπως κάποια άλλα;

Το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας:


H 9η Ισλαμική Διάσκεψη Ευρασίας που οργανώνεται από την Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων, συνεχίστηκε κατά την τρίτη μέρα με την συνεδρία που είχε τίτλο «Το Ισλάμ στην Ευρώπη: Ενότητα ενάντια στην θρησκευτική εκμετάλλευση και μελλοντικές προοπτικές».

Στη συνεδρία αυτή μιλώντας ο εκλεγμένος μουφτής Ξάνθης – Δυτικής Θράκης Αχμέτ Μέτε, εστίασε στις μυστικές σχέσεις της τρομοκρατικής οργάνωσης του Γκιουλέν με την Ελλάδα. Ο Μέτε περιέγραψε το πως η οργάνωση αυτή χάριν των δικών της συμφερόντων έφερε σε δύσκολη κατάσταση τους μουσουλμάνους που ζούνε στην Δυτική Θράκη.

Μεταξύ άλλων δήλωσε πως «Η FETÖ είναι μια ύπουλη και απατηλή οργάνωση που χρησιμοποιεί την θρησκεία, μια συνωμοτική κίνηση που της αρέσει να ξοδεύει τους ανθρώπους. Μια οργάνωση που δεν διστάζει να κάνει οτιδήποτε για να εξαφανίσει τους υπερασπιστές του Ισλάμ».

Πηγή Yeniakit, μετάφραση "Τουρκικά Νέα"

Σχόλιο ιστολογίου: Μια πολλαπλή ερώτηση από την δική μας πλευρά: Σε τι σχολεία έμαθε γράμματα και σπούδασε ο ψευτομουφτής (πρακτορίσκος της ΜΙΤ) Αχμέτ Μέτε; Μήπως σε σχολεία της οργάνωσης FETO, δηλαδή του ιμάμη Γκιουλέν; Μήπως ο Αχμέτ Μέτε δαγκώνει σήμερα το χέρι που τον τάιζε μέχρι σήμερα; Τα οικοτροφεία και τα φροντιστήρια της οργάνωσης FETO κάτω από τίνος την προστασία δημιουργήθηκαν και λειτουργούν έως και σήμερα στην Ελληνική Θράκη;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μολονότι Αθήνα και Βερολίνο διατείνονται ότι το ζήτημα του χρέους δεν συνδέεται με τη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, γερμανοί αναλυτές εκτιμούν ότι τα δυο θέματα «πάνε πακέτο», σύμφωνα με την ιστοσελίδα της deutsche welle.

Υπό τον τίτλο «Όχι, όχι και πάλι όχι» η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου αναφέρεται στην άρνηση του γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να συζητήσει το ζήτημα του ελληνικού χρέους πριν την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος.

Όπως σημειώνει η γερμανική εφημερίδα, ήδη πριν τη συνάντηση της γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ με τον έλληνα πρωθυπουργό στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, «κατέφθανε από το Βερολίνο η απάντηση στο αίτημα του Αλ. Τσίπρα για μερική απομείωση του χρέους».

«Η Γερμανία χρειάζεται την Ελλάδα»

Σε δημόσια συζήτηση για το μέλλον της νομισματικής ένωσης το βράδυ της Πέμπτης, ο Β. Σόιμπλε επανέλαβε ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το χρέος, αλλά η έλλειψη ανταγωνιστικότητας. «Λίγες ώρες αργότερα Μέρκελ και Τσίπρας συναντήθηκαν στις Βρυξέλλες. Κυβερνητικοί κύκλοι αναφέρουν ότι οι δυο ηγέτες συζήτησαν κυρίως τα της περαιτέρω υλοποίησης της προσφυγικής συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας. (…) Το τελευταίο διάστημα αμφισβητείται όλο και περισσότερο η εφαρμογή της συμφωνίας. Πολλοί πρόσφυγες εγκλωβίζονται στην Ελλάδα».

Και η εφημερίδα συνεχίζει: «Την ίδια ώρα, από το 2010 η υπερχρεωμένη χώρα προφυλάσσεται από τον κίνδυνο χρεοκοπίας με δάνεια, κυρίως από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης. Εν τω μεταξύ η χώρα έχει χρέη 312 δις ευρώ. Η κυβέρνηση στην Αθήνα αξιώνει την έστω και μερική διαγραφή του χρέους. Επισήμως Βερολίνο και Αθήνα διαψεύδουν μεν ότι χρέη και πρόσφυγες θα μπορούσαν να συνδεθούν. Πρακτικά όμως τα δυο προβλήματα συνδέονται. Για να λειτουργήσει η προσφυγική συμφωνία, η Γερμανία χρειάζεται την Ελλάδα. Αυτό δίνει στην ελληνική κυβέρνηση τη δυνατότητα να διατυπώνει απαιτήσεις. Τις επόμενες εβδομάδες η διαμάχη αυτή αναμένεται να ενταθεί. Το ΔΝΤ προτίθεται να αποφασίσει το Δεκέμβριο εάν θα συμμετάσχει στην χρηματοδοτική βοήθεια. Το Ταμείο θέτει μεταξύ άλλων ως προϋπόθεση την ελάφρυνση του χρέους. Ο Σόιμπλε απορρίπτει και αυτή την απαίτηση».

Και νέα απόρριψη από την Μέρκελ

Στα όσα διημείφθησαν στις Βρυξέλλες μεταξύ του έλληνα πρωθυπουργού και της γερμανίδας καγκελαρίου αναφέρεται και η Bild, η οποία και σε συνέχεια του χθεσινού προκλητικού της άρθρου, γράφει στο γνώριμο ύφος της: «Το προσπάθησε, και πάλι. Και έφαγε χυλόπιτα, και πάλι!». Σύμφωνα με τη λαϊκή εφημερίδα, στις Βρυξέλλες ο Αλ. Τσίπρας «προσπάθησε απεγνωσμένα να αποσπάσει από την γερμανίδα καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ μια δέσμευση για κούρεμα του χρέους. (…) Εντούτοις και σύμφωνα με πληροφορίες των αντιπροσωπειών, η Μέρκελ παρέπεμψε στο αρμόδιο όργανο των χωρών της ευρωζώνης, το Eurogroup. Ο στόχος του Τσίπρα: ένα κούρεμα χρέους για τη χρεοκοπημένη του χώρα. Για τη Μέρκελ όμως το αίτημα αυτό έρχεται σε κακή στιγμή», γράφει η εφημερίδα, παραπέμποντας στο ότι το ΔΝΤ δεν έχει αποφασίσει ακόμη τη συμμετοχή του στο νέο ελληνικό πρόγραμμα, γεγονός που προκαλεί πονοκέφαλο στους Μέρκελ και Σόιμπλε.

Η εικονική ανάκαμψη της Ελλάδας

«Οι δανειστές πιέζουν την Αθήνα» για μερική απελευθέρωση των απολύσεων αναφέρει άρθρο στην ηλεκτρονική έκδοση της Frankfurter Rundschau που σημειώνει: «Αυτή είναι η εικόνα της ανάκαμψης στην Ελλάδα: κατά τους πρώτους εννέα μήνες του τρέχοντος έτους δημιουργήθηκαν 1,6 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας. Ακούγεται καλό. Οι μισές από αυτές όμως είναι θέσεις μερικής απασχόλησης που ως επί το πλείστον αντικαθιστούν πλήρεις θέσεις. Πάντως λειτουργεί. Εντέλει πολλές επιχειρήσεις καταβάλλουν στους εργαζόμενους μισθούς για μερική απασχόληση, μολονότι τους απασχολούν πλήρως. Όποιος δεν θέλει, απολύεται. Σχεδόν μισό εκατομμύριο Έλληνες εργαζόμενοι φέρνουν μηνιαίως στο σπίτι 340 ευρώ ή λιγότερα, σύμφωνα με στοιχεία του ΙΚΑ».

«(…) Από αυτό μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι οι έλληνες εργαζόμενοι είναι σχετικά φθηνοί. Από τη σκοπιά των πιστωτών της Ελλάδας όμως όχι αρκετά φθηνοί: εδώ και μια εβδομάδα διαπραγματεύονται με την Αθήνα. Αντικείμενο αυτή τη φορά όχι νέες περικοπές, αλλά το εργατικό δίκαιο. Οι πιστωτές θέλουν τη χαλάρωση του πλαισίου που αφορά στην προστασία από απολύσεις, τη διευκόλυνση των μαζικών απολύσεων, τον περαιτέρω περιορισμό της επιρροής των συνδικάτων (…)».

Κώστας Συμεωνίδης, deutsche welle
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Άγγελος Στάγκος

Ε​​γκλωβισμένοι οι Ελληνες πολίτες στα δικά τους άμεσα προβλήματα της καθημερινότητας και παρασυρμένοι από τα επιτεύγματα της επικοινωνιακής πολιτικής της κυβέρνησης και τους αντιφατικούς - επικίνδυνους χειρισμούς της, ακόμη και σε θεσμικά επίπεδα, ίσως δεν αντιλαμβάνονται την κλιμακούμενη ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ (Δύσης) - Ρωσίας. Ενταση που αγγίζει με ταχείς ρυθμούς τα όρια της κρίσης, η οποία αν ξεσπάσει μπορεί να αποδειχθεί μητέρα όλων των κρίσεων των τελευταίων ετών παγκοσμίως. Σε τέτοιο σημείο φθάνει η κατάσταση.

Εχει ασφαλώς σημασία πώς και γιατί προκλήθηκε και τροφοδοτείται η σημερινή αμερικανο-δυτικο-ρωσική ένταση, που βρίσκεται πλέον στα όρια ενός νέου Ψυχρού Πολέμου, ενδεχομένως και να τα ξεπερνάει. Η αναφορά όμως των αιτίων και των αφορμών και ακόμη περισσότερο η ανάλυσή τους θα απαιτούσαν πολύ χρόνο, χώρο και κυρίως ιδιαίτερη εξειδίκευση, για να βοηθήσει επαρκώς τον αναγνώστη να βγάλει τα ορθά συμπεράσματα. Για τη δική του ενημέρωση, όχι γιατί μπορεί να κάνει οτιδήποτε ώστε να επικρατήσει η «ύφεση» και να αποφευχθεί η διαφαινόμενη μεγα-κρίση. Το «παιχνίδι» έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και είναι για πολύ μεγάλα παιδιά...

Αυτά που βλέπουμε ως κοινοί πολίτες τώρα είναι ότι οι εστίες της έντασης είναι βασικά δύο, η Ουκρανία και η Συρία. Βλέπουμε, όμως, ταυτόχρονα ότι έχει δημιουργηθεί μία τρίτη εστία που αφορά τα εσωτερικά των ΗΠΑ και εκδηλώνεται στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας μεταξύ της Χίλαρι Κλίντον και του Ντόναλντ Τραμπ για την εκλογή προέδρου. Για πρώτη φορά στα χρονικά των ΗΠΑ η Ρωσία αποτελεί βασικό στοιχείο μιας σχεδόν βίαιης (τουλάχιστον ρητορικά) αντιπαράθεσης, με καταγγελίες περί ανάμειξής της εις βάρος της Κλίντον και κατηγορίες της τελευταίας κατά του αντιπάλου της ότι αποτελεί υποχείριο του Πούτιν. Που σημαίνει ότι, εφόσον εκλεγεί η Χίλαρι Κλίντον, όπως προαλείφεται, πρέπει να θεωρείται δεδομένη η αύξηση της αντιπαλότητας ΗΠΑ - Ρωσίας. Αλλωστε, κάτι ανάλογο καλλιεργείται συστηματικά και έντονα και από την πλευρά των ρωσικών μίντια.

Στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου οι ζώνες επιρροής των εκατέρωθεν δυνάμεων ήταν καθορισμένες και οι όποιες πολεμικές συγκρούσεις σε διάφορα σημεία του πλανήτη διεξάγονταν μέσω αντιπροσώπων των δύο πλευρών. Το πολύ επικίνδυνο σήμερα είναι ότι πολλές σταθερές έχουν μετατραπεί σε μεταβλητές, ενώ ταυτόχρονα αναπτύχθηκαν ανεξέλεγκτοι εθνικισμοί και θρησκευτικοί φανατισμοί και κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. Επικρατεί γενική ρευστότητα και στις δύο ορατές εστίες έντασης, στην Ουκρανία και τη Συρία, τα πραγματικά γεγονότα καλύπτονται από τη φοβερή ομίχλη της προπαγάνδας της Μόσχας και της Δύσης. Οποιος προσπαθεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις το αντιλαμβάνεται πολύ εύκολα. Επιπλέον στις εχθροπραξίες αναμειγνύονται και αρκετοί μικρότεροι παίκτες που προσπαθούν να εξυπηρετήσουν τους στόχους και τα συμφέροντά τους ρίχνοντας συνεχώς «λάδι στη φωτιά», ανεξαρτήτως της βούλησης των μεγάλων δυνάμεων.

Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι στο θερμό μέτωπο της Ουκρανίας ναι μεν συγκρούονται επί του εδάφους δυνάμεις που δεν ανήκουν τυπικά στις δύο πλευρές, όμως βρίσκεται στα σύνορα της Ρωσίας, αλλά στο αντίστοιχο της Συρίας - Ιράκ ενεργούν παράλληλα ρωσικές και αμερικανικές δυνάμεις. Προς το παρόν φαίνεται ότι στη Συρία δρουν Ρώσοι, αλλά όχι Αμερικανοί και στο Ιράκ γίνεται το αντίστροφο, όμως ο κίνδυνος εμπλοκής μεταξύ τους ενεδρεύει. Εκτός αν υπάρχουν μυστικές συμφωνίες που μοιράζουν τα πεδία δράσης στην Ουάσιγκτον και τη Μόσχα, χωρίς όμως να είναι βέβαιο ότι αυτό θα συνεχισθεί και μετά τις αμερικανικές εκλογές.

Είναι σαφές ότι αν κλιμακωθεί η ένταση, η Ευρώπη θα βρεθεί σε δεινή θέση. Αυτή έχει πληγεί ήδη από τα μεταναστευτικά κύματα που προκάλεσε η αστάθεια στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, οι οικονομικές κυρώσεις πλήττουν σε μεγάλο βαθμό την ίδια, όχι μόνο τη Ρωσία, και δεν ξέρουμε τι θα συμβεί στη συνέχεια. Για την Ελλάδα υπάρχει μία ακόμη μεγάλη απειλή, που ονομάζεται Τουρκία. Δεν απαιτούνται περγαμηνές ευφυΐας και παρατηρητικότητας για να αντιληφθεί κανείς ότι η Αγκυρα προσπαθεί να αμυνθεί και ταυτόχρονα να επωφεληθεί από την αστάθεια και την ένταση που επικρατεί στην περιοχή, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν πρέπει επίσης να υπάρχει αμφιβολία ότι μέσα σε γενικότερη «αναμπουμπούλα» θα επιδιώξει να εξυπηρετήσει τους δικούς της στόχους και συμφέροντα...

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οπαδοί του κόμματος PDIU διαμαρτύρονται για την επίσκεψη του Ελληνα υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά στην Αλβανία

Γράφει ο Σταύρος Τζίμας

Η συζήτηση στην αλβανική Βουλή, την επομένη της επίσκεψης του προέδρου της Ιλίρ Μέτα στην Αθήνα, ήταν κυριολεκτικά θυελλώδης. Πρωταγωνιστής, το κόμμα των Τσάμηδων (PDIU) με προεξάρχοντες τον πρόεδρό του Σπετίμ Ιντρίζι και τον βουλευτή Ταχίρ Μουχεντίν να κραυγάζουν ανθελληνικούς σκοπούς και τα κόμματα –τα δυο μεγάλα, κυρίως– να επιχαίρουν.

Οι κατηγορίες εναντίον του Μέτα και της αλβανικής αντιπροσωπείας που τον συνόδευε ήταν η εξής μία: εθνικό ξεπούλημα. Οτι, δηλαδή, πήγαν στην Αθήνα και δεν προώθησαν το ζήτημα των Τσάμηδων.

Ο Ιντρίζι κουνούσε το δάχτυλο απειλώντας Θεούς και δαίμονες. Εκτόξευε φοβέρες εναντίον όσων, κατά την εκτίμησή, του επιχειρούν να αφαιρέσουν από τις κορυφαίες προτεραιότητες της αλβανικής εξωτερικής πολιτικής το καλούμενο και ως «τσάμικο». Απειλούσε ότι όσο αυτός είναι ζωντανός δεν θα επιτρέψει να «μπει ούτε ένα λιθαράκι» για την ανέγερση, όπως έχει συμφωνηθεί ανάμεσα στις δύο χώρες, νεκροταφείων για τους Ελληνες στρατιώτες που έπεσαν πολεμώντας τους Ιταλούς. Και βέβαια έσταζε δηλητήριο κατά της Ελλάδας.

Τον ακολουθούσε ο υπουργός Εξωτερικών, Ντιτμίρ Μπουσάτι, διακηρύσσοντας πως ήταν και παραμένει υψηλά το θέμα αυτό στη λίστα των αλβανικών διεκδικήσεων από την Ελλάδα που προωθεί ο ίδιος – και συνεπίκουρός του ο Σαλί Μπερίσα, με τις δικές του πατριωτικές και αντιπολιτευτικές κορώνες.

Ελάχιστοι ήταν οι βουλευτές, όπως η πρόεδρος της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων Αρτα Ντάντε, ο βουλευτής και πρόεδρος του Κόμματος Eνωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Βαγγέλης Ντούλες και φυσικά ο

Μέτα που πάσχιζαν να πείσουν το κοινοβούλιο πως το θέμα πρέπει να προσεγγίζεται υπό το πρίσμα της βελτίωσης των ελληνοαλβανικών σχέσεων, που έχει ανάγκη η χώρα στην ευρωπαϊκή της διαδρομή...

Ομως η προσοχή των δύο μεγάλων κομμάτων και ειδικά του πρωθυπουργού Εντι Ράμα ήταν στραμμένη στην «πολύφερνη νύφη», το κόμμα των Τσάμηδων δηλαδή, καθώς έπονται δύο εκλογές, η μία για εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας και η άλλη, το καλοκαίρι, για το κοινοβούλιο, ενώ οι διεργασίες και τα παζάρια έχουν αρχίσει ήδη.

Οσο κι αν ηχεί παράδοξο, τον τόνο στις ελληνοαλβανικές σχέσεις τα τελευταία χρόνια δίνει ένα μικρό κόμμα, αυτό των Τσάμηδων, με τους πέντε βουλευτές του, αλλά... πίσω από την κουρτίνα βρίσκεται ο Ερντογάν.

Ο Ιντρίζι γνωρίζει καλά ότι τον έχουν ανάγκη τα κόμματα εξουσίας για τη διαμόρφωση κυβερνητικών πλειοψηφιών και τα «χορεύει στο ταψί».

Αξιώνει την εγγραφή και παραμονή του ζητήματος στις υψηλές προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής της εκάστοτε κυβέρνησης και διεκδικεί ταυτόχρονα νευραλγικά πόστα στον κρατικό μηχανισμό, με προτίμηση ευαίσθητες και προσοδοφόρες θέσεις, σε μια χώρα που κολυμπάει στη διαφθορά.

Και μέχρι στιγμής δείχνει να πετυχαίνει τους στόχους του αφού και στις δύο τελευταίες κυβερνήσεις, του Μπερίσα και του Ράμα, ζήτησε και «έλαβε» υφυπουργούς και διευθυντές σε κρατικούς τομείς, έχει πλέον και μία θέση αντιπροέδρου στη Βουλή, ενώ με τη συμμετοχή του στον κυβερνητικό συνασπισμό ώθησε σε αποχώρηση από αυτόν το κόμμα που στηρίζει η ελληνική μειονότητα, το ΚΕΑΔ.

Παράλληλα, σε εξέλιξη βρίσκεται τόσο από τις οργανώσεις των Τσάμηδων όσο και από την επίσημη κυβέρνηση η προβολή του ζητήματος στο εξωτερικό, με τη γνωστή δήλωση του επιτρόπου Χαν να πανηγυρίζεται στα Τίρανα ως «ιστορική νίκη» αφού «καταχωρίστηκε επιτέλους και στην ατζέντα της Ε.Ε». Εχουν άραγε τόση δύναμη οι Τσάμηδες στην Αλβανία, ώστε να μπορούν να επιβάλουν την ατζέντα τους στα κόμματα εξουσίας και να απειλούν να τινάξουν στον αέρα τις σχέσεις της Αλβανίας με την Ελλάδα και από πού την αντλούν;

«Διαθέτουν χρήμα, εξαγοράζουν ψήφους και βέβαια έχουν τη στήριξη της Τουρκίας. Μην ξεχνάτε ότι ο Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στα Τίρανα, πέρα από την κυβερνητική και πολιτειακή ηγεσία, τον μόνο ηγέτη κόμματος που είδε ήταν ο Ιντρίζι», λέει στην «Κ» με νόημα ο Βαγγέλης Ντούλες επισημαίνοντας, όσον αφορά τον ρόλο της Τουρκίας στις χειμαζόμενες ελληνοαλβανικές σχέσεις, την καταγγελία πριν από λίγες μέρες του τέως πρωθυπουργού Σαλί Μπερίσα, ότι μια τρίτη ξένη δύναμη ήταν αυτή που τορπίλισε τη συμφωνία για την ΑΟΖ. Απλώς φωτογράφιζε τον Ερντογάν.

Πώς οι 20.000... βαπτίστηκαν 320.000!

Ο Ταχίρ Μουχεντίν είναι ένας από τους βουλευτές του PDIU, του κόμματος των Τσάμηδων και –όπως μας είπε ο ίδιος– ήταν αυτός που πρωτοστάτησε αμέσως μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Χότζα στην οργανωτική συγκρότηση και κινητοποίηση των Τσάμηδων και την προβολή των αιτημάτων τους τόσο στο εσωτερικό της Αλβανίας όσο και στο εξωτερικό.

Συναντηθήκαμε αμέσως μετά τη συνεδρίαση της Βουλής όπου εκφώνησε το δικό του «κατηγορώ» εναντίον της αντιπροσωπείας που επισκέφθηκε την Αθήνα.

Μιλούσε «λίγα» ελληνικά, μου είπε ότι κατάγεται από την Παραμυθιά της Θεσπρωτίας, τον παππού του «τον έσφαξε ο Ζέρβας» και πως ο πατέρας του γλίτωσε γιατί απουσίαζε στα Γιάννενα. Ο λόγος του ξεχείλιζε μίσος για τους «σφαγείς των προγόνων» του. «Το ελληνικό κράτος φέρθηκε με τον πιο πρόστυχο τρόπο στου Τσάμηδες. Δολοφόνησαν, βίασαν, έκοψαν μύτες, αυτιά σε ανθρώπους, αυτοί που το έκαναν δεν ήταν ντόπιοι Ελληνες αλλά αντάρτες που ο Ζέρβας είχε φέρει από αλλού, εμείς οι Τσάμηδες είχαμε άριστες σχέσεις με τους ντόπιους χριστιανούς», λέει στην «Κ» χαρακτηρίζοντας «κάλπικες και όχι παστρικές» τις σχέσεις Ελλάδας - Αλβανίας εξαιτίας του «τσάμικου» και της εμπολέμου. Μου έδειξε μάλιστα και κάποιες φωτογραφίες από το σπίτι «του» που το «πήραν οι Ελληνες», τις οποίες έβγαλε κρυφά σε μία από τις επισκέψεις του στην Ελλάδα, όπου όπως ισχυρίστηκε τον παρακολουθούσαν οι μυστικές υπηρεσίες.

Η συζήτηση μαζί του ανέδειξε την εικόνα των Τσάμηδων σήμερα στην Αλβανία και τους τρόπους που απεργάζονται για την επίτευξη του στόχου τους. «Είμαστε συνολικά 320.000 σ’ όλη την Αλβανία», απάντησε όταν τον ρώτησα σχετικά και στην παρατήρησή μου ότι μου φαίνεται υπερβολικός ο αριθμός, αφού αν υποθέσουμε ότι το 1944 πέρασαν στην Αλβανία και οι 20.000 που ζούσαν στην Ηπειρο, θα ήταν μαθηματικά αδύνατο να δεκαπενταπλασιαστούν μέχρι σήμερα.

«Εμείς οι Τσάμηδες κάνουμε πολλά παιδιά. Στην οικογένειά μου είμαστε επτά αδέρφια, ξέρω άλλη με δεκατρία…», απάντησε.

Με τη φραγή των συνόρων το 1945, ο Χότζα διέσπειρε τους εξ Ελλάδος προερχόμενους Τσάμηδες σε περιοχές όπως το Φίερ, η Καβάγια, το Δυρράχιο, η Αυλώνα, το Ελμπασάν, το Μπεράτι όπου ζουν και σήμερα οι περισσότεροι, ενώ ένας αριθμός ντόπιων Τσάμηδων καταγράφεται στα περίχωρα των Αγίων Σαράντα κοντά στα σύνορα. «Οι Τσάμηδες από την Παραμυθιά και το Μαργαρίτι εγκαταστάθηκαν στα Τίρανα», λέει ο Μουχεντίν.

Με την πτώση της κομμουνιστικής δικτατορίας και με πρωτοβουλία του Μουχεντίν, όπως μου εξηγεί, ιδρύθηκε στα Τίρανα η «Πατριωτική Οργάνωση Τσαμουριά», ένας σύλλογος που ως στόχο του είχε να κάνει γνωστή τη «γενοκτονία των Τσάμηδων από τους Ελληνες», να διεκδικήσει αποζημιώσεις, την επιστροφή περιουσιών και των σημερινών απογόνων στα σπίτια τους στην Τσαμουριά αλλά και τα «απολεσθέντα εδάφη»· οι ίδιοι θεωρούν –το διδάσκονται από παιδιά και στα σχολικά εγχειρίδια– ότι η Ηπειρος έως και την Πρέβεζα αλλά και η Δυτική Μακεδονία ήταν αλβανικές περιοχές που τις αφαίρεσαν οι Ελληνες στους πολέμους.

Οι Αλβανοί «αξιοποιούν» την Ελλάδα

Αν ρίξει κανείς μια ματιά στο πρόγραμμα του PDIU θα δει ότι αυτό το κόμμα υπάρχει μόνο για να συντηρεί και να προωθεί το «τσάμικο» θέμα. «Το τσάμικο είναι το μεγάλο θέμα στην ατζέντα μας, αλλά είναι δύσκολο να λυθεί γιατί έχουμε να κάνουμε με μια χώρα όπως η Ελλάδα που έχει τη στήριξη της Ε.Ε. Οι δικοί μας πολιτικοί δεν ενδιαφέρονται, το βάζουν στην ατζέντα για να πάρουν ψήφους», λέει στην «Κ» ο Μουχεντίν.

«Δεν έχουν πολιτική πρόταση για τίποτα άλλο», τονίζει ο Ντούλες και στην ερώτησή μου πώς εξηγεί ότι τα μεγάλα αλβανικά κόμματα επιλέγουν το ρίσκο της υπονόμευσης των σχέσεων με την Ελλάδα στο όνομα ενός ζητήματος που παραπέμπει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, απαντά: «Αυτό συμβαίνει διότι ουδέποτε η Αλβανία στερήθηκε την ελληνική στήριξη και αρωγή στη διαδρομή της προς την ενσωμάτωσή της στις ευρωατλαντικές δομές. Η Ελλάδα υπήρξε πάντοτε ειλικρινής συνήγορος της Αλβανίας σ’ αυτές τις προσπάθειες. Αποδεικνύεται όμως ότι αυτό το εκμεταλλεύονται οι Αλβανοί. Αν περιοριστούμε στην τελευταία τριετία, ήταν στην διάρκεια της ελληνικής προεδρίας της Ε.Ε. που η Αλβανία απέκτησε καθεστώς υποψηφίας προς ένταξη χώρας.

Πώς, αλήθεια, συμπεριφέρθηκε όλα αυτά τα χρόνια η Αλβανία εις βάρος της Ελλάδας; Υφίσταται μια ελεγχόμενη ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών, με τα σκαμπανεβάσματα να υποκινούνται από τον ίδιο τον Αλβανό πρωθυπουργό και παράλληλα, από την άλλη πλευρά, στα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας έχουμε βήματα προς τα πίσω, με τη διοικητική μεταρρύθμιση να είναι ένα σοβαρότατο πλήγμα κυρίως στην περιοχή της Χειμάρρας».

Ενταση από τις αρχές της δεκαετίας του ’90

Η πρώτη δυναμική εμφάνιση των οργανωμένων Τσάμηδων θα γίνει με συγκεντρώσεις κατά την επίσκεψη του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1991 στα Τίρανα και ήταν τότε που ετέθη επίσημα ζήτημα Τσάμηδων από τον πρόεδρο Αλία, εξοργίζοντας τον Ελληνα πρωθυπουργό, που απείλησε με διακοπή της επίσκεψής του. Η ένταση στις ελληνοαλβανικές σχέσεις στις αρχές της δεκαετίας του ’90 γύρω από την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία δημιούργησε πρόσφορο έδαφος για την προώθηση θέματος Τσάμηδων, καθώς ενίσχυε το ανθελληνικό οπλοστάσιο του αλβανικού εθνικισμού...

Σ’ ένα τέτοιο «θερμοκήπιο» οι Τσάμηδες ανέπτυξαν έντονη δραστηριότητα με στόχο να καταστήσουν στο εσωτερικό ως πανεθνικό αίτημα το όλο ζήτημα, με πρώτο βήμα τη συμπερίληψή του στην ατζέντα, ενώ επιδόθηκαν και σε εκστρατεία για την «αφύπνιση» της διεθνούς κοινότητας. Εκτοτε κάθε φορά που Ελληνας επίσημος επισκεπτόταν τα Τίρανα στηνόταν το ίδιο σκηνικό: Ομάδες Τσάμηδων υπό την ανοχή, αν όχι την υποκίνηση, της κυβέρνησης οργάνωναν διαδηλώσεις, και στις συζητήσεις οι Αλβανοί επιχειρούσαν να θέσουν στο τραπέζι... από το παράθυρο θέμα «τσάμικου», ώστε να ικανοποιήσουν αυτούς που φώναζαν απ’ έξω.

Το 2004 ο Κωστής Στεφανόπουλος, όταν ο ομόλογός του Μοϊσίου επιχείρησε να εντάξει στη συζήτηση «τσάμικο ζήτημα», του είπε ευθέως πως «εάν επιμένετε τότε θα βάλουμε και εμείς θέμα Βορείου Ηπείρου», ενώ το 2008 ο Κάρολος Παπούλιας ακύρωσε τη συνάντησή του στους Αγίους Σαράντα και επέστρεψε από το Αργυρόκαστρο όταν πληροφορήθηκε ότι το ξενοδοχείο, όπου επρόκειτο να συναντηθεί με τον ομόλογο του Μοϊσίου, είχε περικυκλωθεί από ομάδες Τσάμηδων τις οποίες η αλβανική αστυνομία αρνείτο να απομακρύνει στο όνομα της Δημοκρατίας!

Το 2004 η αλβανική Βουλή υπό την πίεση των Τσάμηδων θα εγκρίνει ψήφισμα υιοθετώντας και επισήμως «θέμα τσάμικου», στη συνέχεια θα εκλεγούν δύο βουλευτές Τσάμηδες με τα ψηφοδέλτια του Σοσιαλιστικού και του Δημοκρατικού Κόμματος και το 2011 θα ιδρύσουν το κόμμα τους PDIU, το οποίο συμμαχούσε, ανάλογα με τις επιδιώξεις και τα διαπραγματευτικά ανταλλάγματα, τη μία με τους σοσιαλιστές, την άλλη με τον Μπερίσα και σήμερα συμμετέχει στην κυβέρνηση Ράμα.

Το αλβανικό κοινοβούλιο, παράλληλα, κατοχύρωσε την 27η Ιουνίου ως ημέρα εθνικής μνήμης για τη «γενοκτονία των Τσάμηδων» και έκτοτε γιορτάζεται με επίκεντρο ένα μνημείο που έχει ανεγερθεί σε λόφο κοντά στην Κονίσπολη, μιαν ανάσα από τα ελληνοαλβανικά σύνορα, παρουσία κυβερνητικών αξιωματούχων.

«Εχουμε πλέον γραφεία σ’ όλη την Αλβανία, εκλεγμένους δημοτικούς συμβούλους σε περιοχές όπως η Κορυτσά, η Τροπόγια και αλλού όπου δεν υπάρχουν τσάμικοι πληθυσμοί, το θέμα μας έχει γίνει πανεθνικό, το υιοθετούν οι απανταχού Αλβανοί», λέει ο Μουχεντίν και στην ερώτησή μου πού βρίσκουν χρήματα για να υποστηρίζουν τις πλούσιες διεθνείς και εσωτερικές δραστηριότητες, απαντά πως «μας στηρίζουν πλούσιοι επιχειρηματίες».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η συμμετοχή στην επιχείρηση κάποιων απρόθυμων συμμάχων, και ιδιαίτερα της απρόσκλητης και πανταχού παρούσας Τουρκίας, θα περιπλέξει τις εξελίξεις. Σιγή ιχθύος από τo "ωοειδές γραφείο"...

Ανάλυση: South Front Foreign Policy Diary 
Και μια παρένθεση για ένα άρθρο από την τουρκική ιστοσελίδα Actualite News
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!

Στα μέσα Οκτωβρίου, το πυροβολικό των ΗΠΑ και οι εναέριες δυνάμεις του υπό αμερικανική ηγεσία συνασπισμού κατάφεραν μαζικά πλήγματα σε στόχους του ISIS μέσα και έξω από την πόλη της Μοσούλης, σηματοδοτώντας έτσι την ουσιαστική έναρξη μιας πολυαναμενόμενης επιχείρησης για την απελευθέρωση το τελευταίου σημαντικού προπύργιου του ISIS στο Ιράκ.

Στην επιχείρηση θα συμμετάσχουν ο Ιρακινός Στρατός, οι ημιαυτόνομες, κυρίως σιιτικές Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU), το κουρδικό Πεσμεργκά, μερικές ομάδες φιλοκυβερνητικών σουνιτών μαχητών και οι Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ και της Γαλλίας. Συνολικά, στην επιχείρηση θα δώσουν το παρών περίπου 40.000 μαχητές, πάνω από 130 όπλα πυροβολικού και μερικές εκατοντάδες στρατιωτικά οχήματα. Πολεμικά αεροσκάφη και μη επανδρωμένα (drones), που ανήκουν στον συνασπισμό υπό αμερικανική ηγεσία, καθώς και οι μονάδες πυροβολικού των ΗΠΑ θα παρέχουν στήριξη στις κύριες δυνάμεις.


Μία τόσο ετερόκλητη και “αποσπασματική” δύναμη εδάφους εναντίον του ISIS δεν μπορεί παρά να δημιουργήσει επιπρόσθετα προβλήματα κατά τη διάρκεια της επιχείρησης. Το βέβαιο είναι, ότι σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες ενδιαφέρονται να αποκομίσουν πολιτικά, οικονομικά και επικοινωνιακά οφέλη από την επιχείρηση και να αποφύγουν, όσο περισσότερο δυνατό, σημαντικές απώλειες.

Ενδεχομένως, οι Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU), οι αποκαλούμενες "πολιτοφυλακές τω Σιιτών", αποτελούν την πιο δραστήρια δύναμη για την καταπολέμηση της ISIS στις σύγχρονες συνθήκες. Ωστόσο, αυτή ακριβώς η δύναμη χαρακτηρίζεται από τις ΗΠΑ ως “φιλοϊρανική”. Επομένως, δεν θεωρούμε πιθανό ότι η δύναμη αυτή θα λάβει σημαντική υποστήριξη από τους "συμμάχους" στις χερσαίες επιχειρήσεις.

Επίσης, δεν έχει προκύψει καμία πληροφορία σχετικά με το εάν ή όχι έχουν επιτευχθεί διαπραγματεύσεις με τις τοπικές σουνιτικές φυλές από τη Μοσούλη, προκειμένου να διευκολυνθεί η απελευθέρωση της πόλης. Έτσι, κατά πάσα πιθανότητα, οι ιρακινές δυνάμεις και οι υποστηρικτές τους θα αντιμετωπίσουν σθεναρή αντίσταση από τους 10.000 περίπου τρομοκράτες του ISIS, οι οποίοι έχουν αναπτυχθεί στην πόλη.


Η πιθανότητα μιας άμεσης συμμετοχής στην επιχείρηση των τουρκικών στρατιωτικών μονάδων, που έχουν αναπτυχθεί βορειοδυτικά της Μοσούλης, παραμένει ασαφής. Ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε ότι η Τουρκία είναι αποφασισμένη να λάβει μέρος στην επιχείρηση. Ωστόσο, στην κίνηση αυτή αντιτίθεται σθεναρά το Ιράκ. Ο Ιρακινός πρωθυπουργός Χαϊντέρ αλ-Αμπάντι, με δήλωσή του, έχει υπογραμμίσει ότι η Τουρκία, έχοντας προβεί σε μια σειρά από παράνομες ενέργειες στη χώρα, κινδυνεύει να ενεργοποιήσει ένα περιφερειακό πόλεμο. Η κυβέρνησή του έχει απαιτήσει από την Άγκυρα να αποσύρει τις στρατιωτικές της μονάδες από το ιρακινό έδαφος και ζήτησε να συγκληθεί επείγουσα συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, προκειμένου να συζητηθεί το θέμα. Ωστόσο, η Τουρκία εξακολουθεί να αγνοεί τις απαιτήσεις της ιρακινής κυβέρνησης.

Σύμφωνα με ανεπίσημες εκτιμήσεις, η Άγκυρα διατηρεί έναν απίστευτο αριθμό (18!) στρατιωτικών εγκαταστάσεων στο Ιράκ. Η ύπαρξη αυτών των εγκαταστάσεων δεν έχει εγκριθεί από το ιρακινό κοινοβούλιο, ενώ η ηγεσία του Ιρακινού Κουρδιστάν δεν έχει κανένα νομικό δικαίωμα να κάνει τις οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις και συμφωνίες ευκαιρίες που θα επέτρεπαν την ύπαρξή τους σε ιρακινό έδαφος. Το ιρακινό κοινοβούλιο έχει επανειλημμένα αποκαλέσει το τουρκικό στρατιωτικό άγημα “δύναμη κατοχής”.

H Κατάιμπ Χεζμπολάχ, η οποία αποτελεί μέρος των Μονάδων Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU), έχει καταγγείλει το γεγονός ότι ο τουρκικός στρατός έχει αρχίσει να συγκεντρώνεται κοντά στη Μοσούλη από την έναρξη των επιχειρήσεων για την απελευθέρωση της επαρχίας Ανμπάρ από το ISIS. Στόχος της Άγκυρας, σύμφωνα με εκπροσώπους της ομάδας Κατα'ιμπ Χεζμπολάχ, είναι να αναγκάσει τις δυνάμεις PMU και ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας να μετακινηθούν από συγκεκριμένες θέσεις στην Ανμπάρ και τη Μοσούλη, προκειμένου να περιπλέξει προς όφελός της την επιχείρηση εναντίον του ISIS.

(Παρένθεση ιστολογίου:

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι, σε άρθρο της τουρκικής ιστοσελίδας Actualite News σχετικά με τις απαιτήσεις της Τουρκίας, με τον απίστευτο τίτλο “Η Τουρκία εκφράζει τις επιφυλάξεις της στις ΗΠΑ για την επιχείρηση στη Μοσούλη”, οι Τούρκοι δημοσιογράφοι Emin Avundukluoğlu και Satuk Buğra Kutlugün παραθέτουν γράφημα με χάρτη της περιοχής…


και επισημαίνουν τα εξής:

1. Εάν αφεθεί η πόλη των Τουρκμένων Ταλ Αφάρ στον έλεγχο των σιιτικών ομάδων πολιτοφυλακής [ενν. στον έλεγχο των Μονάδων Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU)], είναι πιθανόν να πυροδοτηθούν νέοι θρησκευτικοί πόλεμοι στην περιοχή.

2. Οι πολιτοφυλακές των Σιιτών θα ανοίξουν έναν “σεκταριστικό διάδρομο” μεταξύ  Συρίας, Ιράν και Ιράκ από το Ταλ Αφάρ.

3. Εάν αναγκαστούν οι τρομοκράτες του Daesh (ISIS) να εγκαταλείψουν τη Μοσούλη, μπορεί να καταλήξουν στην Ράκα της Συρίας.

4. Το PKK είναι πιθανό να αποκτήσει τον έλεγχο των συνόρων Ιράκ-Συρίας, μαζί με τους Σιίτες πολιτοφύλακες.

5. 3.000 άτομα από τη Μοσούλη, τα οποία η Τουρκία εκπαίδευσε για να πολεμήσουν στην Μπάσικα, θα πρέπει να ενταχθούν στην επερχόμενη επιχείρηση της Μοσούλης.

Αυτά τα "προφητικά", τα οποία διατείνονται οι δύο Τούρκοι δημοσιογράφοι, για δικούς τους λόγους, δεν αποκλείεται να είναι σχέδια άλλων, ισχυρότερων, και να προδιαγράφουν με προκλητικό τρόπο τις επερχόμενες εξελίξεις.)

Σε κάθε περίπτωση, η ήδη υπό εξέλιξη αντιπαράθεση και ο ανταγωνισμός μεταξύ της Τουρκίας και του Ιράκ θα περιπλέξουν την υπόθεση της απελευθέρωσης της Μοσούλης σε μεγάλο βαθμό και θα συμβάλουν στην ενίσχυση του ISIS στην περιοχή, παρ’ όλο που δεν διαφαίνεται ακόμη κάτι τέτοιο, αφού η Άγκυρα δεν έχει επιχειρήσει κάτι συγκεκριμένο, για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος.

Σύμφωνα με το χειρότερο δυνατό σενάριο, εάν η Άγκυρα επιχειρήσει να συμμετάσχει στην επιχείρηση της Μοσούλης, αγνοώντας την θέλησή της Βαγδάτης, αυτό θα οδηγήσει σε νέα, μεγάλη περιφερειακή σύγκρουση, που σίγουρα κάποιους εξυπηρετεί.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Πετράκη

Όλα ξεκίνησαν με τις καλύτερες προϋποθέσεις, τα παιδιά που δεν είχαν και τόση σχέση με την παραδοσιακή κομμουνιστική η ανανεωτική αριστερά, αλλά περισσότερο με τον μαθητικό χουλιγκανισμό της δεκαετίας του 1990 και της εκ του ασφαλούς επανάστασης με τα λεφτά του μπαμπά, πέτυχαν όσα δεν επέτυχε κανείς άλλος από τους μπαμπάδες και παππούδες του κινήματος…

Με το θράσος να περισσεύει, ξετσίπωτα έκλεψαν την εξουσία. Και πίστεψαν ότι πάντα όλα θα πηγαίνουν πρίμα. Το θράσος, η αλαζονεία και η απύθμενη ασχετοσύνη τους όμως τους παρέσυραν στην παγίδα της κανονικής αυταπάτης, όπου συγχέουν πια την πραγματικότητα με τις θολές επιθυμίες, τα δόλια σχέδια τους και τις χαώδεις σκέψεις τους.

Οι “μουτζαχεντίν” όπως ο Φίλης, ο Μπαλτάς, δεν λειτουργούν στην τύχη… Τώρα που βρήκαν την ευκαιρία θα πάρουν την ρεβάνς. Κι αν ο λαός δεν μπόρεσε ούτε το 1944 ούτε το 1974 ούτε το 1989 να εκτιμήσει την ιδεολογία τους, αλλά χρειάστηκε το Μνημόνιο για να τους δώσει την ψήφο του, υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος ο λαός αυτός να ξυπνήσει και τότε η εκδίκηση του θα είναι πολύ σκληρότερη από όσο φαντάζονται.

Γι αυτό η συνταγή είναι γνωστή: αλλάζουμε τον λαό για να μην προλάβει να μας αλλάξει αυτός. Γι’ αυτό οι άρον-άρον αλλαγές στην παιδεία, γι’ αυτό η έμμονή με την Εκκλησία γι’ αυτό η έμμονή με τους μετανάστες γι’ αυτό η εγκατάλειψη των ελλήνων στην εξαθλίωση των 400 ευρώ…

Οι ισοπεδωμένοι, χωρίς ταυτότητα άνθρωποι χειραγωγούνται πιο εύκολα. Όμως η αυταπάτη τους παγίδεψε, νόμιζαν ότι μπορεί να τα κάνουν όλα. Και ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι δεν τους βγαίνουν τα κόλπα. Και σαν παγιδευμένα αγρίμια κλεισμένοι στο Μαξίμου αρχίζουν να αλυχτούν. Νέοι μεν, αλλά τo σταλινικό DNA αναμειγνύεται με τον χουλιγκανισμό της νιότης τους.

Ξεθάβουν τις υποκλοπές του παρακράτους, εκβιάζουν ή νομίζουν ότι εκβιάζουν δικαστές. Συκοφαντούν επιχειρηματίες που πριν τους πάρουν χαμπάρι τους στήριξαν. Επιχειρούν με τις γνωστές σταλινικές μεθόδους να ελέγξουν κάθε αντίθετη φωνή. Οι ανακοινώσεις τους στάζουν μίσος.

Το στραπάτσο με τις τηλεοπτικές άδειες τους έκανε ακόμη πιο επικινδύνους. Χωρίς ελεγχόμενα ΜΜΕ που θα πάνε; Πόσο μακριά θα φτάσουν; Το μοναδικό παραμύθι που είχαν ήταν η διάλυση της διαπλοκής. Και αυτό ξέφτισε, αποκαλύφθηκε ότι πήγαν να αλλάξουν την παλιά διαπλοκή με την δικιά τους… Και ποιος θα καλύψει πια το νέο ναυάγιο στο οποίο οδηγούν την χώρα;

Ο κ. Τσίπρας πουλούσε πριν μια εβδομάδα τον στόχο της ταυτόχρονης ολοκλήρωσης της αξιολόγησης, της ρύθμισης του χρέους και της ένταξης στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Τώρα ο στόχος αυτός περιορίζεται στην ποσοτική χαλάρωση μέχρι τις αρχές του 2017. Και πάνε αδιάβαστοι στις Βρυξέλλες. Νομίζει ότι εάν επιτεθεί στον Σόιμπλε θα κερδίσει την στήριξη της Μέρκελ. Κανείς δεν του είπε ότι η μόνη ελπίδα να κερδίσει και πάλι τις εκλογές η Μέρκελ είναι ο Σόιμπλε που θα κρατήσει ισορροπίες μεταξύ των ακραίων του CSU και των πιο φιλελεύθερων δυνάμεων στης χριστιανοδημοκρατίας.

Διαρρέουν τα σχέδια επίσκεψης του Ομπάμα προκαλώντας οργή ακόμη και σε έναν από τους τελευταίους υποστηρικτές της Ελλάδας στο θέμα του χρέους. Λες και δεν γνωρίζουμε όλοι ότι η στήριξη αυτή είναι συμβολική. Ο Ομπάμα από τις 8 Νοεμβρίου είναι υπηρεσιακός πρόεδρος πια. Και προφανώς εάν δεν επέτυχε να πιέσει τους Γερμανούς για την μείωση του χρέους ως Πλανητάρχης, δύσκολα θα το επιτύχει τώρα ως απερχόμενος, έστω κι αν φωτογραφηθεί με την Μισέλ στο πλευρό του Αλέξη και της Μπέτυς στον εξώστη του Μουσείου της Ακροπόλεως…

Η υποτιθέμενη ρύθμιση του χρέους δεν υπάρχει στον ορίζοντα, η οικονομία είναι κλινικά νεκρή, οι φόροι διαλύουν και την τελευταία αναμμένη σπίθα στην οικονομία, οι επενδύσεις δεν πρόκειται να έρθουν σε ένα τόσο αντιαναπτυξιακό και αντιεπενδυτικό περιβάλλον.

Πίστευαν κάτι από άγνοια, κάτι από την μεγάλη ιδέα που είχαν για τον εαυτό τους, ότι έγιναν τα συνεταιράκια της Μερκελ, τα φιλαράκια του Ομπάμα, ότι είχαν πάρει τον Ολάντ στην δούλεψη τους. Ότι όλο το σύμπαν δεν μπορεί, θα υποκλιθεί στο μεγαλείο τους, όλοι θα συμμαχήσουν για να γίνει η αυταπάτη τους πραγματικότητα.

Και τώρα βλέπουν ότι αρχίζει το ξεβράκωμα… Ακόμη κι αυτός ο Σούλτς τους ξεφώνισε προχθές, μια και οι χαβαλέδες με τις διαρροές τους τον εμφάνιζαν λίγο πολύ ότι μπήκε στον στρατό του Αλέξη και θα αναλάβει αυτός, ο θεσμικός μεν παράγων αλλά χωρίς τέτοιες εξουσίες (που έχει και βλέψεις για τη γερμανική καγκελαρία) πρωτοβουλίες για την μείωση του χρέους…

Τα αγρίμια βλέπουν ότι όλο και παγιδεύονται, όλο και κλείνουν οι δρόμοι διαφυγής και τώρα είναι που γίνονται επικίνδυνα, που δεν τους νοιάζει τίποτα. Δείχνουν τα νύχια και τα δόντια τους, επιστρατεύουν το παρακράτος, τα συμβόλαια πολιτικής εξόντωσης αντιπάλων.

Ταυτίζουν τον εαυτό τους και τα όσα κάνουν, με την Δημοκρατία… Προετοιμάζοντας το έδαφος για την τελική μάχη εναντίον όσων, όλο και περισσότερων, ανακαλύπτουν τον ρόλο τους.

Και εάν υποχρεωθούν να φύγουν είναι αποφασισμένοι να πάρουν πολλούς μαζί τους. Αν μπορέσουν ακόμη και την ίδια την χώρα. Σαν κανονικοί τζιχαντιστές…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η «Μεγάλη Ιδέα» του Τ. Ερντογάν για νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία! Η εντατικοποίηση των προκλήσεων στο Αιγαίο μετά την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης και ο φόβος για θερμό επεισόδιο στα νησιά

Από τον Νίκο Ελευθερόγλου

Χτυπάει άραγε ο Ταγίπ Ερντογάν το... σαμάρι για να ακούσει ο γάιδαρος ή έχει αποφασίσει με κάθε κόστος να ανακατέψει την τράπουλα στην περιοχή, βγάζοντας από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας τη δική του «Μεγάλη Ιδέα» για ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Είναι όσα κάνει ένα μήνυμα στους Αμερικανούς που ματαίωσαν τα όνειρά του για «απόβαση» στη Μοσούλη ή πράγματι τόσο στην Κύπρο όσο και στο Αιγαίο σχεδιάζει ανατροπές και αλλαγές συνόρων ως αντιστάθμισμα όσων θεωρεί ότι χάνει στη νοτιανατολική πλευρά των συνόρων του;

Ο,τι από τα δύο και να ισχύει, ο πρόεδρος της Τουρκίας (που ανακινεί πάλι την αλλαγή του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας), μετά την απόπειρα πραξικοπήματος που έγινε σε βάρος του, μοιάζει με ταύρο εν υαλοπωλείω και βγάζει τον χειρότερο εαυτό του, που παραπέμπει στους άγριους προγόνους του.

Οταν εμφανίστηκαν τα συμπτώματα της νέας «κρίσης» που στήνει ο Ερντογάν, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επιχείρησε να τα αντιμετωπίσει με ψυχραιμία, μιλώντας αρχικά με «κύκλους» και υποστηρίζοντας ότι ο «σουλτάνος» επιχειρεί να στείλει μήνυμα στο εσωτερικό της χώρας του και κυρίως στους κεμαλιστές.

Απ' ό,τι φάνηκε από τις εξελίξεις, δεν επρόκειτο για περαστική... ασθένεια, αλλά για μια συνολική αναθεώρηση της πολιτικής της Τουρκίας που ανατρέπει σταθερές και δεδομένα. Γι' αυτό έχει θέσει σε κατάσταση επιφυλακής τόσο το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών όσο και το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, που πιστεύουν ότι τα «παιχνίδια» του Ερντογάν στην περιοχή θα συνεχιστούν, χωρίς κανείς να αποκλείει ακόμα και ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία 48ωρα έχει ανεβάσει το επίπεδο των προκλήσεων τόσο με διπλή υπέρπτηση του «κατασκοπευτικού» αεροσκάφους CN-235 όσο και με τις εικονικές αερομαχίες που σημειώθηκαν έπειτα από καιρό στο Αιγαίο.

Την ίδια ώρα, ο Ερντογάν συνεχίζει να φανατίζει τα ακροατήρια της Τουρκίας μιλώντας συνεχώς για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης. Αμφισβητώντας ευθέως τη συμφωνία, επαναφέρει σε πολεμικούς τόνους το θέμα της υφαλοκρηπίδας και απειλώντας για τα νησιά και τη Θράκη δηλώνει: «Αυτό που συνέβη στο σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ 1912 και 1923 στα εδάφη μας, τα οποία στο μεταξύ είχαν περιοριστεί στο ένα πέμπτο, ήταν η προσπάθεια κατοχής. Το έθνος μας λέει ότι η 15η Ιουλίου είναι ο δεύτερος πόλεμος απελευθέρωσης του τουρκικού έθνους. Το 1920 μας απείλησαν με τη Συνθήκη των Σεβρών και τελικά μας έπεισαν για την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Κάποιοι προσπάθησαν να μας επιβάλουν τη Λωζάννη. Τα νησιά που αν κάνουμε να φωνάξουμε, η φωνή μας θα ακουστεί απέναντι τα δώσαμε με τη Λωζάννη. Τι θα γίνει με την υφαλοκρηπίδα, τι θα γίνει στον αέρα και στο έδαφος, δίνουμε μάχη ακόμη για όλα αυτά. Οι αίτιοι αυτής της κατάστασης είναι αυτοί που κάθισαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της συνθήκης αυτής. Δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και έτσι το πρόβλημα το αντιμετωπίζουμε τώρα εμείς».

Αυτή είναι η θέση του, στην οποία προστέθηκε πρόσφατα και η άποψη ότι σε έναν κόσμο όπου αλλάζουν τα πάντα «εμείς δεν μπορούμε το 2016 να κινούμαστε με τη λογική του 1923. Αυτό είναι άδικο, δεν μπορούμε να το δεχθούμε». Συνεχίζοντας το παραλήρημά του, ζήτησε να ανασυστήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία ισχυριζόμενος ότι «από τα 2.500.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μέσα σε εννέα χρόνια στη Λωζάννη, μαζί και με το Χατάι, πέσαμε στα 780.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σε μικρό χρονικό διάστημα».

Παράλληλα, οι κινήσεις του στο θέμα της Αγια-Σοφιάς με τον διορισμό ιμάμη έπειτα από 81 χρόνια δείχνουν ότι η ισλαμοποίηση είναι κεντρική επιλογή του.

Συναγερμός και διαβήματα του υπ. Εξωτερικών

Δεν είναι τυχαίο ότι η χώρα μας, μετά την αρχική περίοδο χάριτος που έδωσε στον Ερντογάν, αποφάσισε να αλλάξει γραμμή στην αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων. Ετσι, με εντολή του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά πραγματοποιούνται, τις τελευταίες δύο εβδομάδες, από διπλωματικές Αρχές της Ελλάδας στο εξωτερικό ενημερωτικά διαβήματα με αποδέκτες υπουργεία Εξωτερικών και ανώτερα κλιμάκια διεθνών οργανισμών.

Στις παραστάσεις εκφράζεται η ανησυχία της Ελλάδας για την πρόσφατη δήλωση του Τούρκου προέδρου για τις εδαφικές διευθετήσεις της Συνθήκης της Λωζάννης, κυρίως ως προς τα νησιά του Αιγαίου, μέσα από το πρίσμα και της παραβατικής συμπεριφοράς της Τουρκίας στο Αιγαίο. Τα συγκεκριμένα διαβήματα εστιάζονται στο γεγονός ότι η επίμαχη δήλωση Ερντογάν αποτελεί την πρώτη -και δη στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο- αμφισβήτηση της αξίας της Συνθήκης της Λωζάννης, με την οποία καθορίστηκαν τα σύνορα του τότε νεοσύστατου τουρκικού κράτους.

Σε όλους τους ξένους υψηλούς αξιωματούχους επισημαίνεται η αναγκαιότητα απόλυτου σεβασμού της Συνθήκης της Λωζάννης και η κομβική σημασία της για τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή του Αιγαίου, της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Στις παραστάσεις τους οι Ελληνες διπλωμάτες τονίζουν ότι η τουρκική συμπεριφορά στο Αιγαίο συνιστά ευθεία παραβίαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, προσθέτοντας ότι οι τουρκικές προκλητικές ενέργειες όχι μόνο υπονομεύουν τις προσπάθειες βελτίωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά απειλούν την περιφερειακή ασφάλεια και τη σταθερότητα.


Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η μείωση του ελληνικού χρέους είναι μια υπόθεση που θυμίζει το καρότο μπροστά από το άλογο που τρέχει. Κάποιος κάθεται πάνω στο άλογο και κρατάει ένα καλάμι από το οποίο κρέμεται το καρότο. Το άλογο μάταια προσπαθεί, καλπάζοντας, να το φτάσει. Η διαφορά στην απόσταση που χωρίζει το στόμα του αλόγου από τη λιχουδιά του παραμένει σταθερή - όσο γρήγορος κι αν είναι ο καλπασμός.

Η ελληνική κοινωνία εδώ και έξι χρόνια ματώνει, υποφέρει και έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο για να «εξορθολογίσει» τα οικονομικά της και να κάνει τις «απαραίτητες μεταρρυθμίσεις» που ζητούνται στη Δημόσια Διοίκηση αλλά και στους τρόπους που λειτουργεί η ιδιωτική οικονομία, ώστε να μη χρειαστεί ξανά να υποστεί τόσο βαριές δοκιμασίες.

Στο τέλος της στενωπού η αμοιβή των πολιτών θα είναι η -καθ' οιονδήποτε τρόπο- ελάφρυνση του χρέους. Οταν γίνει αυτό, θα απαιτούνται κατ' έτος μικρότερα ποσά για την αποπληρωμή του και συνεπώς θα μεγαλώσει «η πίτα» που θα απομένει στην πραγματική οικονομία.

Με αυτό το «καρότο» ενώπιόν μας πορευόμαστε σε αυτήν τη φρικτή εξαετία. Κι όμως, όλα δείχνουν ότι αυτή η εικόνα ξεθωριάζει και το τρικ δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει. Η ανεργία έχει φτάσει σε επίπεδα χώρας που έχει περάσει από τις μυλόπετρες του πολέμου. Εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας έχουν οδηγηθεί στη μετανάστευση στο εξωτερικό απλά για να βρουν ένα μεροκάματο και το δικαίωμα στην ελπίδα για το καλύτερο.

Το κοινωνικό κράτος έχει διαλυθεί, τα εισοδήματα -όσα έχουν απομείνει- έχουν καταρρεύσει και το σύνολο της δημόσιας περιουσίας έχει περάσει στο Κατοχικό Υπερταμείο. Ολα βρίσκονται στο ναδίρ. Η ελάφρυνση του χρέους θα μπορούσε να αποτελέσει την έναρξη μιας καλύτερης περιόδου για την Ελλάδα.

Ούτως ή άλλως, οι «εταίροι» μας το έχουν υποσχεθεί: Οποτε η Ελλάδα προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες και ικανοποιήσει τα αιτήματα των δανειστών, τότε φτάνει η στιγμή του χαλαρώματος του βρόχου του χρέους.

Φυσικά, ούτε τήρησαν ούτε τηρούν τον λόγο τους. Τώρα ειδικά που έχουν δέσει πισθάγκωνα και τις κυβερνήσεις και τους κοινωνικούς φορείς αλλά και ολόκληρη τη χώρα με το Κατοχικό Υπερταμείο, στο οποίο πέρασαν όλα τα «ασημικά» της πατρίδας, δεν έχουν καμία ανάγκη να τηρούν τα προσχήματα.

Η δουλειά τους γίνεται όπως ακριβώς την έχουν σχεδιάσει και τα θύματα έχουν παγιδευτεί στη φάκα δίχως να έχουν περιθώρια διαφυγής. Στο τελευταίο κάνουν λάθος και θα το βρουν μπροστά τους. Κανείς δεν μπορεί να υπομένει μοιρολατρικά την προοπτική της διάλυσης της χώρας του και του προσωπικού εξανδραποδισμού του και να ικανοποιείται με μια άθλια κατάσταση, ακούγοντας υποσχέσεις που ουδέποτε τηρούνται.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου