Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Ιουλ 2015

Στο «ελληνικό δράμα» όλες οι πλευρές είπαν την αλήθεια ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για την αριστερή κυβέρνηση της Αθήνας αλλά και για το δίδυμο Μέρκελ – Σόιμπλε, εκτιμά ο Ρολφ Βένκελ από τη Deutsche Welle.

Γράφει ο Ρολφ Βένκελ:

H γερμανίδα καγκελάριος, ο γερμανός ο υπουργός Οικονομικών και οι συνάδελφοί τους στην ΕΕ είναι ειδικοί στην τέχνη της δημόσιας άρνησης της πραγματικότητας. Επιμένουν εμφατικά ότι δε χρειάζεται ελάφρυνση ή κούρεμα τους χρέους για την Ελλάδα και συμπεριφέρονται σαν η Αθήνα να μπορούσε τάχα να αποπληρώσει τα χρέη της κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον. Από την άλλη πλευρά το Διεθνές Νομισματικό Ταμεία καθώς και πολλοί επιφανείς οικονομολόγοι έχουν αντίθετη άποψη και λένε αυτό που οι φορολογούμενοι πολίτες ανά την Ευρώπη γνωρίζουν ήδη καλά: τα 11 εκατομμύρια των Ελλήνων δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποπληρώσουν τα 323 δις που χρωστούν, δηλαδή ένα πραγματικό βουνό χρέους. Ένα κούρεμα σε συνδυασμό με μία σημαντική επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων που θα απομείνουν θα μπορούσε να δώσει νέα προοπτική στην ταλαιπωρημένη αυτή χώρα.

Πολύ κουτές ιδέες

Υπ’ αυτό το πρίσμα θα ήταν καλοδεχούμενη από τους ψηφοφόρους και τους φορολογουμένους λίγη περισσότερη ειλικρίνεια από τους πολιτικούς. Θα έπρεπε ήδη να παραδεχτούν ότι ήταν εξαρχής μία παράλογη και κουτή ιδέα να δημιουργήσουν μια νομισματική ένωση χωρίς προηγουμένως να έχουν προχωρήσει στην ολοκλήρωση μιας κοινής οικονομικής, δημοσιονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Θα έπρεπε να έχουν παραδεχτεί ότι ήταν επίσης μια εξόχως ανόητη ιδέα να προσκαλέσουν χώρες της νότιας Ευρώπης με αδύναμα νομίσματα σε αυτό το ισχυρό «νομισματικό κλαμπ», στερώντας τους κατ´ αυτόν τον τρόπο τη δυνατότητα να διορθώνουν οικονομικά λάθη μέσω της υποτίμησης των εθνικών νομισμάτων. Περισσότερη ειλικρίνεια θα σήμαινε επίσης ότι οι πολιτικοί θα έλεγαν στους φορολογούμενους και μια ακόμη αλήθεια: ότι τα χρήματα των δύο αρχικών πακέτων βοήθειας προς την Ελλάδα εξανεμίσθηκαν, κάτι που πρόκειται να συμβεί και με τα χρήματα του τρίτου πακέτου. Σε τελική ανάλυση θα ήταν έντιμο τουλάχιστον τα χρήματα του τρίτου πακέτου προς την Ελλάδα να μη χαρακτηρισθούν ως δάνειο αλλά σαν μεταβίβαση ποσών προς έναν λαό που υποφέρει.

Τεχνική βοήθεια

Το 70% περίπου των Ελλήνων τάσσεται υπέρ της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη, αν μη τι άλλο και για να μην μπορεί η εκάστοτε κυρίαρχη ελίτ να εξυπηρετεί την πελατεία της τυπώνοντας ενεξέλεγκτα χρήμα. Αυτό το θάρρος της πλειοψηφίας των Ελλήνων θα πρέπει να ανταμειφθεί όχι μόνο με την καταβολή της οικονομικής στήριξης αλλά και μέσω τεχνικής βοήθειας. Εάν για παράδειγμα η Αθήνα δεν θέλει ή δε μπορεί να περικόψει τον υδροκεφαλικό δημόσιο τομέα, θα πρέπει τουλάχιστον να τον μετεκπαιδεύσει. Είμαι πεπεισμένος ότι η Ελλάδα με τη βοήθεια επαρκούς τεχνογνωσίας από την υπόλοιπη Ευρώπη θα είναι σε θέση να οργανώσει μία ορθολογική λογιστική διαχείριση, μια σωστή φορολογική διοίκηση, ακόμη και ένα σύγχρονο κτηματολόγιο. Προηγουμένως όμως πρέπει να ανακεφαλαιοποιηθούν οι ελληνικές τράπεζες. Χωρίς επαρκή χρηματοδότηση και χωρίς εμπιστοσύνη στις τράπεζες ακόμη και η πλέον υγιής οικονομία θα κατέρρεε.

Το σημαντικότερο όμως όλων είναι η γερμανίδα καγκελάριος και ο γερμανός υπ. Οικονομικών να σκεφθούν σοβαρά ένα κούρεμα ή ακόμα και την πλήρη διαγραφή του ελληνικού χρέους. Αυτό συνέβη άλλωστε ήδη μία φορά στην ιστορία. Μετά το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου η νεαρή τότε Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας χρωστούσε σε 70 κράτη περίπου 30 δις γερμανικά μάρκα. Με τη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 οι πιστωτές της περιέκοψαν αυτό το χρέος στο μισό. Και δημιούργησαν έτσι τις προϋποθέσεις για το μετέπειτα γερμανικό οικονομικό θαύμα.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Έγγραφο ενός αξιωματικού από το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας παρουσιάζεται από τον ΣΚΑΪ και υιοθετείται αμέσως από τον Αντώνη Σαμαρά. Το έγγραφο αναφέρεται σε πλήρη εκκένωση των κέντρων μεταναστών, απελευθέρωση εξάμηνης διάρκειας όλων των αλλοδαπών και μη κράτηση όποιου μετανάστη θα εισέρχεται παράνομα στη χώρα.

Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Γιάννης Πανούσης, γίνεται έξαλλος, δηλώνει άγνοια για το έγγραφο, ανακαλεί την διαταγή, διατάζει ΕΔΕ, ενώ ζητούνται παραιτήσεις.

Έχω γράψει πολλές φορές πως άλλαξε η κυβέρνηση αλλά δεν άλλαξε η εξουσία. Δεν είναι εύκολο να αλλάξει η εξουσία μετά από καθεστώς Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ-Ολιγαρχών μετά από 40 χρόνια.

Φυσικά, το έγγραφο του αξιωματικού της Αστυνομίας, οι «αποκαλύψεις» του ΣΚΑΪ και η άμεση παρέμβαση Σαμαρά είναι σχεδιασμένες από πριν.

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν έχει παραιτηθεί ακόμα, γιατί οι Βρυξέλλες και οι Έλληνες ολιγάρχες τον έχουν διαβεβαιώσει πως θα επιστρέψει, αφού το σχέδιό τους είναι να ανατραπεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Φυσικά, ο ΣΚΑΪ δεν έχει καμία σχέση με την ενημέρωση -ούτε είχε ποτέ- αλλά μόνο με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων κάποιων ολιγαρχών.

Κι όμως, τον ΣΚΑΪ επέλεξε ο υπουργός Επικρατείας, Νίκος Παππάς, για να ανακοινώσει το άνοιγμα της ΕΡΤ.

Ειλικρινά, δεν ξέρω ποια στάση να κρατήσω με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Από τη μία βλέπω πως το σχέδιο της γερμανικής κυβέρνησης και των Ελλήνων ολιγαρχών είναι να ανατραπεί αυτή η κυβέρνηση, και από την άλλη βλέπω αυτή την κυβέρνηση να μην τολμάει τίποτα.

Βέβαια, όσο τους βλέπω όλη μέρα στα χουντοκάναλα να λένε «Νίκο μου» και «Γιώργο μου», σκέφτομαι πως παίζει να είναι και εντελώς ξεπουλημένοι. Άλλα έλεγαν προεκλογικά για τα κανάλια και τους ολιγάρχες.

Κύριοι της κυβέρνησης, το σχέδιο είναι να σας ανατρέψουν.

Αν είναι να πέσετε, τουλάχιστον να πέσετε ηρωικά.

Η άλλη επιλογή που έχετε είναι να γίνετε κι εσείς τα σκυλάκια της Μέρκελ και των ντόπιων νταβατζήδων, με την ελπίδα να κονομήσετε κι εσείς, όπως οι προηγούμενοι, και να κρατηθείτε στην κυβέρνηση.

Βέβαια, σε αυτή την περίπτωση, θα σας ανατρέψουν οι πολίτες.

Τέλος πάντων, ενημερώστε μας για τις προθέσεις σας, ώστε να ξέρουμε πώς να σας αντιμετωπίσουμε.

Δεν γίνεται να είστε και κυβέρνηση, και αντιπολίτευση. Αυτά τα κόλπα τα έκανε το ΠΑΣΟΚ.

Δεν γίνεται να είστε όλη μέρα στα κανάλια των ολιγαρχών, και μετά να τους καταγγέλλετε. Μπαλόνια μας τα κάνατε με τα αριστερά στελέχη σας που κάνουν χαριτωμενιές με τα παπαγαλάκια και κοντεύουν να γίνουν πιο γελοία και από τον σιχαμένο Άδωνι.

Δεν γίνεται να είστε και ήρωες, και πουλημένοι.

Θα είστε το ένα από τα δυο.

Εγώ θα σας έλεγα να φάτε τους ολιγάρχες, πριν σας φάνε αυτοί.

Γιατί θα σας φάνε.

Αν είναι να πέσετε, μην πέσετε σαν κότες.

Γιατί θα πέσετε σαν πολύ χαζές κότες.

Ενώ νομίζετε ότι είστε πάρα πολύ έξυπνοι.

Πιτσιρίκος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Οι «εχθροί εσωτερικού» του Τσίπρα τώρα τείνουν χείρα φιλίας

Ας πάρουμε ως υπόθεση εργασίας ότι ο Τσίπρας είναι ειλικρινής. Ετσι κι αλλιώς, πιο ειλικρινής ακούγεται από τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, καθώς και από νεόκοπα αστέρια της πολιτικής σκηνής, όπως ο αρχηγός τού... «φέρτε μου λευκή κόλλα να υπογράψω».

Ας δεχτούμε επομένως ότι βρέθηκε ενώπιον στυγνού εκβιασμού. Πραγματικού εκβιασμού, όχι πέτσινου. Συμφωνία ή άτακτη χρεοκοπία και «σκάσιμο» των τραπεζών.
Πολύ ωραία λοιπόν. Μόνο που δεν καταλαβαίνω τι είδους πολιτικό επιχείρημα...απαλλαγής ευθυνών είναι αυτό.
Δεν έβλεπε ο Ελληνας πρωθυπουργός πού πάει το πράγμα; Δεν είχε υπολογίσει την αδιαλλαξία των απέναντι;
Δεν είχε καταλάβει ότι του ροκανίζουν τον χρόνο «μετακινώντας τα γκολπόστ» για να τον οδηγήσουν σε τετελεσμένα;
Και γιατί έφτασε να μιλάει με το πιστόλι στον κρόταφο, χωρίς να έχει επεξεργαστεί μία διέξοδο διάσωσης, ένα πειστικό plan b, που να έχει συνέπειες και για τους δανειστές, ώστε να το προτάξει σαν διαπραγματευτικό όπλο;

Τεράστιες λοιπόν οι ευθύνες του πρωθυπουργού για αυτήν την «κακή» συμφωνία και δεν διασκεδάζονται με άλλοθι του τύπου «Τι θέλετε να κάνω; Με εκβίασαν».

Οι μόνοι που φαίνεται να συμμερίζονται (οψίμως) τα ελαφρυντικά του κ. Τσίπρα είναι αυτοί που ήθελαν ως και την περασμένη Δευτέρα να τον κατασπαράξουν. Η οικονομική ολιγαρχία και η επιχειρηματική - μιντιακή διαπλοκή που βλέπουν τώρα με μεγάλη συμπάθεια τη... «στροφή του πρωθυπουργού στον ρεαλισμό».

Αυτοί λοιπόν, οι ως χθες ορκισμένοι «εχθροί του εσωτερικού», έρχονται τώρα και τείνουν χείρα φιλίας. Λένε στον Αλέξη:
«Αδελφέ, περασμένα ξεχασμένα. Αν μας βοηθήσεις, θα σε βοηθήσουμε κι εμείς φιλοτεχνώντας τη... λεύκανσή σου. Θα ρίξουμε όλες τις ευθύνες για το πεντάμηνο διαπραγματευτικό φιάσκο στον Βαρουφάκη, θα δαιμονοποιήσουμε ως μάγισσα του Σάλεμ τη Ζωή και θα παρουσιάσουμε τον Λαφαζάνη και την παρέα του ως ένα μάτσο επικίνδυνων τρελών που ήθελαν να μπουκάρουν με όπλα στο Νομισματοκοπείο...»
Ο πειρασμός είναι πράγματι μεγάλος. Ο κ. Τσίπρας είναι φυσικό να αναζητά νέα ερείσματα, αλλά αίφνης κινδυνεύει να καταστεί δέσμιος της διαπλοκής, την οποία ακόμη και σήμερα υπόσχεται να συντρίψει!

Κακά τα ψέμματα. Μπροστά στην ανυπαρξία δομημένης και πειστικής αντιπολίτευσης ο σημερινός πρωθυπουργός, παρά τα αναμφισβήτητα λάθη του, εξακολουθεί να αποτελεί τη πιο δημοφιλή πολιτική επιλογή. Όμως, αν συμμαχήσει με τους εκδότες και τους μιντιάρχες στην προσπάθεια περιθωριοποίησης των εσωκομματικών του αντιπάλων, θα έχει κάνει μοιραίο λάθος. Πιθανότατα και το τελευταίο του...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

Ο σημερινός (εξωκοινοβουλευτικός) υπουργός Γεωργίας, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος της Βουλής, Παναγιώτης Σγουρίδης (στέλεχος των ΑΝ.ΕΛ.), ο οποίος όταν αποχώρησε από την πολιτική (επειδή δεν κατόρθωσε να επανεκλεγεί βουλευτής) έγινε οινοπαραγωγός, αφού πρώτα ψήφισε υπέρ του κατάπτυστου τρίτου μνημονίου που αποτελεί κόλαφο για την γεωργία και την κτηνοτροφία της Ελλάδας, επανέρχεται ως αμπελοφιλόσοφος και γνήσιο τέκνο του σταλινισμού προτείνοντας την δημιουργία ομάδων παραγωγών κτηνοτρόφων (μιλάμε για τις γνωστές κολεκτίβες, την μεγάλη μπίζνα που έγινε και επί ΠΑΣΟΚ), προκειμένου, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος ο υπουργός κ. Σγουρίδης, να αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες της διακίνησης των κρεάτων και των προϊόντων του…

Ο κ. Σγουρίδης, ως υπουργός, γνωρίζει πάρα πολύ καλά πως η δημιουργία «νέων συνθηκών» αποτελεί το τέλειο άλλοθι για την υπό υλοποίηση – εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων, αφού είναι δεδομένο πως μία συνεταιριστική προσπάθεια παραγωγών συνήθως τελειώνει άδοξα, εξαιτίας κακού χειρισμού ή λαθών κάποιων εκ των συμμετεχόντων (το εγχείρημα της κολεκτίβας είχε επιχειρηθεί επί ΠΑΣΟΚ και τελείωσε άδοξα, οφελώντας τότε συγκεκριμένους «πράσινους» συμμετόχους).
Δυστυχώς, τα μνημονιακά μέτρα αποτελούν την ταφόπλακα των ελλήνων αγροτών και κτηνοτρόφων (η αλιεία έχει «τελειώσει» προ πολλού στην Ελλάδα), και κάποιοι κυβερνητικοί επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν τους σκληρά εργαζόμενους έλληνες αγρότες και κτηνοτρόφους, με αποτυχημένα εγχειρήματα που σκοπό έχουν να κερδίσουν χρόνο για τους κυβερνώντες και να μετακυλήσουν τις ευθύνες τους από την υπό υλοποίηση μνημονιακή πολιτική.

Επειδή έχουμε γνώση και για άλλους αγροτικούς – γεωργικούς συνεταιρισμούς, οι οποίοι λειτουργούν και με κρατική επιδότηση, αλλά δεν είναι διόλου συνεπείς στις πληρωμές τους προς τους αγρότες που παραδίδουν τις παραγωγές τους, εμείς ρωτάμε τον κ. Σγουρίδη, με ποιο θεσμικό πλαίσιο θα διασφαλίσει την άρτια λειτουργία των ομάδων κτηνοτρόφων, πως θα εξασφαλίσει την πώληση (συμφέρουσα τιμή) των προϊόντων κρέατος, αλλά και πως θα εξασφαλίσει την συνεπή πληρωμή των μετόχων των κολεκτίβων…

Εμείς θυμίζουμε τα μέτρα που ψήφισε (μέσω του νέου τρίτου μνημονίου) η συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου και φυσικά και ο υπουργός Γεωργίας κ. Σγουρίδης, για να γίνει κατανοητός ο κυβερνητικός εμπαιγμός προς τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους της χώρας.

Σύμφωνα με τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση, καταργείται το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ, ο συντελεστής φορολόγησης των αγροτικών εισοδημάτων αυξάνεται από 13% στο 26%, καταργείται η επιστροφή του ειδικού φόρου κατανάλωσης πετρελαίου, αυξάνεται η προκαταβολή φόρου στο 100%, ενώ τα αγροτικά εφόδια επιβαρύνονται με συντελεστή ΦΠΑ 23%, αντί του 13% που ισχύει σήμερα.

Δυστυχώς, ο κύριος Σγουρίδης και οι συν αυτώ, δεν έχουν αντιληφθεί πως η αγρότες και κτηνοτρόφοι χρειάζονται ουσιαστική βοήθεια και ενίσχυση και όχι μέτρα που τους απομακρύνουν από τις αγροτικές ή κτηνοτροφικές τους εργασίες.

Αφού γίνει κατανοητό πως τα μέτρα αυτά επιβάλλονται στον πρωτογενούς παραγωγής αγροτικό κόσμο της Ελλάδας οδηγώντας στην τροφική εξάρτηση της χώρας από εισαγωγές τροφίμων, σημειώνουμε, τέλος πως οι αγρότες (φυσικά και οι κτηνοτρόφοι) εξαναγκάζονται στην εγκατάλειψη της παραγωγής τους, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την οικονομική επιβίωση των ίδιων, αλλά και για την τροφική αυτάρκεια της χώρας…

Εκρηκτική η κατάσταση στην κτηνοτροφία μετά την τελευταία κυβερνητική – μνημονιακή «παρέμβαση»

Η ανάγκη να ψηφιστεί άμεσα το νέο νομοσχέδιο για τους συνεταιρισμούς, ώστε να ξεκινήσει η ίδρυση των Ομάδων Παραγωγών (Ο.Π.) στην κτηνοτροφία, τονίστηκε στη σύσκεψη, που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Υφυπουργού Π. Σγουρίδη, την Τετάρτη (15 Ιουλίου 2015), με θέμα την διακίνηση του κρέατος και των προϊόντων του. Όπως αναφέρει στον ΑγροΤύπο ο κ. Ελευθέριος Γίτσας, Πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Κρέατος (ΕΔΟΚ), που συμμετείχε στη σύσκεψη, «το σχέδιο νόμου ήταν να κατατεθεί τον προσεχή Σεπτέμβριο στη Βουλή αλλά με τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις θα μετατεθεί στο μέλλον. Είναι αναγκαία η σύσταση Ο.Π. στην κτηνοτροφία, που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ. Επίσης οι τράπεζες, με τα προβλήματα ρευστότητας, θα συνεργάζονται πλέον μόνο με συλλογικά όργανα». Όσον αφορά την πρόσφατη ψήφιση του νομοσχεδίου για το ΦΠΑ έχει δημιουργήσει μια «εκρηκτική» κατάσταση στην κτηνοτροφία, με τις αυξήσεις που αναμένονται στο εμπόριο ζώντων ζώων, τις ζωοτροφές, τα κτηνιατρικά φάρμακα και κτηνιατρικές υπηρεσίες.

Όπως δηλώνει στον ΑγροΤύπο ο κ. Γίτσας «ο συντελεστής ΦΠΑ 23% στο εμπόριο ζώντων ζώων, τις ζωοτροφές, τα κτηνιατρικά φάρμακα και τις κτηνιατρικές υπηρεσίες, επιβαρύνουν σε μεγάλο βαθμό το κόστος παραγωγής του ελληνικού κρέατος». Από την πλευρά του ο κ. Δημήτρης Καμπούρης, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Κτηνοτρόφων (ΠΕΚ), μιλώντας στον ΑγροΤύπο ανέφερε τα εξής: «οι αυξήσεις του ΦΠΑ που ψηφίστηκαν σε συνδυασμό με τις αυξήσεις στην φορολογία που αναμένεται να ψηφιστούν την ερχόμενη Τετάρτη, θα οδηγήσουν τον κλάδο της ελληνικής κτηνοτροφίας. Η αύξηση των ζωοτροφών θα επηρεάσει και την κτηνοτροφία της ελεύθερης βόσκησης. Την επόμενη χρονιά κανείς δεν θα μπορέσει να πληρώσει τους φόρους του. Η εγκατάλειψη του επαγγέλματός αναμένεται να δημιουργήσει μεγάλο έλλειμμα στην ελληνική αγροτική παραγωγή τα προσεχή χρόνια, με αποτέλεσμα να υπάρξει πρόβλημα επισιτιστικής επάρκειας».

Επίσης εντύπωση προκαλεί η εξαίρεση του μοσχαρίσιου κρέατος που πηγαίνει στο 23%, ενώ τα υπόλοιπα κρέατα παραμένουν στο 13%. Απαντώντας σε ερώτηση του ΑγροΤύπου για το πώς θα επηρεάσει το αυξημένο ΦΠΑ την ελληνική βοοτροφία ο κ. Γίτσας μας επισημάνει ότι «πρόκειται για την πλήρη καταστροφή της εγχώριας παραγωγής. Το αυξημένο ΦΠΑ θα έχει σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί η τιμή κατά 1 ευρώ το κιλό. Εφόσον το βόειο κρέας αποτελεί μεγάλη αγορά με την αύξηση του ΦΠΑ ο νομοθέτης περιμένει σημαντικά έσοδα. Πλην όμως είναι βέβαιο, καθώς έχει αποδειχθεί από την πράξη, πως στο τέλος, η αγορά υποχωρεί και τα πραγματικά έσοδα μειώνονται. Το μέτρο περιλαμβάνει και το παραγόμενο βόειο κρέας στην Ελλάδα ακόμη και αυτό που προέρχεται από εισαγόμενα νεαρά ζώα που παχύνονται στη συνέχεια στη χώρα μας. Επίσης ο κλάδος της βουβαλοτροφίας, που είναι μεν μικρός αλλά δυναμικός και ανερχόμενος στη χώρα μας, θα δεχθεί καίριο πλήγμα».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η «διακεκαυμένη» Αν. Μεσόγειος, η απρόβλεπτη Τουρκία και η μεγάλη ευκαιρία
Η ΑΟΖ εκτός από εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα συνδέεται και με την πλήρη εκμετάλλευση (ζώνη Καστελλόριζου κ.λ.π.) των ελληνικών κοιτασμάτων

Περίοδο έντονης ρευστότητας στην Ανατολική Μεσόγειο με τις σημερινές εστίες αστάθειας (Τουρκία, Συρία, Αίγυπτος, Λιβύη, Τυνησία κ.λ.π.) να «παίρνουν φωτιά» το επόμενο διάστημα και με συνέπεια να μπαίνει στον πάγο η υπόθεση της ανακήρυξης ελληνικής ΑΟΖ «βλέπουν» έμπειροι διπλωματικοί παράγοντες σε Αθήνα και Ουάσιγκτον.

Οι ίδιοι, ωστόσο, τονίζουν ότι ακριβώς αυτό το ρευστό γεωπολιτικό σκηνικό και το δεδομένο ότι η Ελλάδα αποτελεί τη μόνη ζώνη σταθερότητας σε όλη την «διακεκαυμένη» περιοχή, μέτρησαν ιδιαίτερα στο «ζύγι» της δραματικής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και στην τελική συμφωνία αποφυγής ενός Grexit που θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου Θέμα για το οποίο άλλωστε ασκήθηκαν σφοδρές πιέσεις, δημόσια και παρασκηνιακά, από πλευράς των ΗΠΑ.

«Παράθυρο»

Από αυτή την άποψη εκτιμάται ότι θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να άνοιγε ένα «παράθυρο ευκαιρίας» προκειμένου η Αθήνα, ενόσω προχωρεί η ομαλοποίηση των σχέσεων με την Ε.Ε., να πετύχει ένα δεσμευτικό «άνοιγμα» της ευρωπαϊκής ηγεσίας σχετικά με την ΑΟΖ.

Αν και την παρούσα περίοδο το διακύβευμα της παραμονής στην Ευρωζώνη και η αποφυγή μίας πρωτοφανούς εθνικής περιπέτειας μονοπωλεί δικαιολογημένα το ενδιαφέρον την κυβέρνησης, η οποία δεν θα ήθελε να ανοίξει άλλο μέτωπο, απόψεις που βρίσκονται σε γνώση και του ελληνικού ΥΠΕΞ, αναφέρουν πως μία πρωτοβουλία σε αυτό το επίπεδο αφενός θα «θωράκιζε» τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, αφετέρου θα κεφαλαιοποιούσε, πρώτα τις σχετικές προσπάθειες της προηγούμενης κυβέρνησης, όταν επί ελληνικής προεδρίας αποφασίστηκε, έστω σε επίπεδο γενικών αρχών, μία κοινή ευρωπαϊκή πολιτική για την αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων, περιλαμβανομένης και της χάραξης των θαλάσσιων ζωνών, και, δεύτερον, την πρόοδο που έχει σημειωθεί για κοινό βηματισμό του άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου.

Οι αμυντικές δαπάνες

Αντίθετα, δεδομένης της τουρκικής απειλής, η χώρα έρχεται σε ακόμη δυσκολότερη θέση μετά τη μείωση των αμυντικών δαπανών που έγινε αποδεκτή στα πλαίσια της συμφωνίας διάσωσης. Γιατί, όπως εξηγείται, το καθεστώς Ερντογάν μετά τις εκλογές και λόγω των γεωπολιτικών συνθηκών στην περιοχή, εισέρχεται σε περίοδο βαθιάς εσωτερικής κρίσης που για την «εκτόνωσή» της ακολουθείται συνήθως ο δρόμος της «εξαγωγής».
Με λίγα λόγια, όταν η Τουρκία «δείχνει τα δόντια της» προς τη Συρία, η Αίγυπτος δηλώνει ότι βρίσκεται σε πόλεμο και όλο το «τρίγωνο» βυθίζεται σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση, η Ελλάδα αποδέχθηκε να περικόψει τις αμυντικές δαπάνες και μάλιστα, για λόγους εσωτερικών ισορροπιών, όχι από το προσωπικό, αλλά μόνο από τα εξοπλιστικά προγράμματα, παρά την οριακή κατάσταση που επικρατεί στις Ένοπλες Δυνάμεις (ελλείψεις ανταλλακτικών, συντήρησης, κ.α.) λόγω έλλειψης πόρων.

Ούτε από Ρωσία

Την ίδια στιγμή καταλογίζονται κολοσσιαία λάθη στην ελληνική εξωτερική πολιτική που εξαιτίας των ανεδαφικών, όπως αποδεικνύεται, «ανοιγμάτων» προς τη Ρωσία, ξόδεψε «πολύτιμο εθνικό κεφάλαιο». Δηλαδή, ενώ από τη Μόσχα –όπως και από τις BRICS- ξεκαθαρίστηκε ότι δεν υπήρχε θέμα οικονομικής στήριξης, η Αθήνα δήλωσε πρόθυμη να ενταχθεί στο σχέδιο του αγωγού Turkish Stream, που, όπως όλα δείχνουν, «αποσύρεται από την κυκλοφορία» ως ένα πιόνι στο ρωσικό ενεργειακό παιχνίδι.
Γι αυτό το λόγο όμως οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις δοκιμάστηκαν σκληρά «σε μία εποχή που είχαμε ανάγκη την Ουάσιγκτον πολύ περισσότερο από τη Μόσχα». Επιπλέον, όμως, η ελληνική κυβέρνηση κατά τις δύο επίσημες επισκέψεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στο Κρεμλίνο και παρά τις «αγαστές σχέσεις συνεργασίας» δεν ζήτησε καν μία απλή δήλωση του Πούτιν, ότι «η ρωσική κυβέρνηση υποστηρίζει τη θέση της Ελλάδας, βάσει του Δικαίου της Θάλασσας, να προβεί στην ανακήρυξη της ΑΟΖ, όπως έχουν κάνει δεκάδες κράτη, μεταξύ των οποίων η Ρωσία, οι ΗΠΑ και τα περισσότερα κράτη της Ε.Ε.».

Η ΑΟΖ, όμως, εκτός από εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα συνδέεται άμεσα και με την πλήρη εκμετάλλευση (ζώνη Καστελλόριζου κ.α.), των ελληνικών κοιτασμάτων που βρίσκονται εντός των ορίων της. Και εδώ τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο, σε περίπτωση που επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες ότι στο νέο υπέρ-ταμείο εκποίησης της δημόσιας περιουσίας θα περιληφθεί και το «ασημικό» των μελλοντικών εσόδων από την εκμετάλλευση των εγχώριων υδρογονανθράκων. Όχι απλά για τα 20 «οικόπεδα» σε Ιόνιο και Κρήτη και τον προηγούμενο γύρο για τις χερσαίες περιοχές της Δυτικής Ελλάδας, αλλά και για ό,τι άλλο προκύψει στο μέλλον.

Σε αυτό το οδυνηρό σενάριο, η έμπρακτη ευρωπαϊκή υποστήριξη και «ομπρέλα» για την ελληνική ΑΟΖ έναντι οποιασδήποτε εξωτερικής απειλής θα αποτελεί αυτονόητη υποχρέωση των εταίρων για την υπεράσπιση των… δικών τους συμφερόντων.

Τα ελληνικά πετρέλαια θα μπορούσαν να είναι βάση νέας συμμαχίας με τις ΗΠΑ

Ελληνικές διπλωματικές πηγές με μακρόχρονη παρουσία στην Ουάσιγκτον αναφέρουν ότι όλο το προηγούμενο διάστημα υπήρχε η ευκαιρία σύναψης, υπό προϋποθέσεις, μίας νέας στρατηγικής συμφωνίας Ελλάδας – ΗΠΑ, με οικονομικό και γεωπολιτικό περιερχόμενο, στο πλαίσιο της οποίας θα μπορούσε να περιληφθεί ακόμη και η μελλοντική προοπτική εκμετάλλευσης των εγχώριων κοιτασμάτων, με «αντάλλαγμα» μία άμεση οικονομική στήριξη.
Αν και είναι γνωστό ότι για την έρευνα και αξιοποίηση τέτοιων κοιτασμάτων απαιτούνται ανοιχτοί διεθνείς διαγωνισμοί, υποστηρίζεται ότι θα μπορούσε να βρεθεί η «κατάλληλη φόρμουλα» (π.χ. μέσω της συμμετοχής μεγάλων αμερικανικών πετρελαϊκών) ώστε αυτό να αποτελέσει ένα από τα στοιχεία μίας «νέας εποχής στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις».

Εάν οι αρμόδιοι στην Αθήνα ερμήνευαν σωστά «τη μεγάλη εικόνα», θα προχωρούσαν καιρό τώρα σε αντίστοιχα «ανοίγματα» και δεδομένης της γεωπολιτικής βαρύτητας της Ελλάδας για τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή θα δημιουργούσαν «τετελεσμένα» υπέρ μας.
Αντί, δηλαδή, για «πυροτεχνήματα» του τύπου «νέα νατοϊκή βάση στην Κάρπαθο», έπρεπε να ακολουθηθεί συγκροτημένη σύσφιξη των σχέσεων με Ουάσιγκτον με διπλό όφελος:
Πρώτον, την αμεσότερη εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές.
Δεύτερον, σε περίπτωση συμφωνίας για τα κοιτάσματα (με «πέρασμα» των καλύτερων οικοπέδων σε αμερικανικές εταιρείες) με αντάλλαγμα ένα πακέτο ενίσχυσης (κάτι σαν «σχέδιο Μάρσαλ», τηρουμένων των αναλογιών), την ενεργό παρουσία αμερικανικών συμφερόντων στην ελληνική ΑΟΖ, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις επιθετικές βλέψεις της γείτονος.


Πηγή εφημ. Deal News


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Θανάσης Παπαδημητρίου
Δημοσιογράφος


Τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι περισσότεροι δεν τον ζήσαμε. Αυτό που ζούμε μπορεί να μην έχει να κάνει με όπλα και βόμβες η μεθοδολογία άλλαξε, όμως τα αποτελέσματα είναι τα ίδια με εκείνα ενός κανονικού πολέμου, όσον αφορά τις ανθρώπινες ψυχές.

Κάτι ακόμα διαφορετικό είναι η διατήρηση των χωρών, των πόλεων των σπιτιών. Η έλλειψη εκρηκτικών είναι η πρόοδος.
Ο πρωταγωνιστής πάλι ο ίδιος, η Γερμανία, ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, που προσπαθεί απεγνωσμένα εδώ και δεκαετίες να αναρριχηθεί στην κορυφή του κόσμου.

Στη σημερινή εποχή φυσικά έχουν αλλάξει εντελώς οι όροι της αντιπαράθεσης, κάτι που έρχεται ως συνέπεια και του καταστροφικού αποτελέσματος που θα μπορούσε να έχει ένας πόλεμος με πυρηνικά για το σύνολο της ανθρωπότητας. Ζούμε πλέον τον ακήρυχτο πόλεμο των κεφαλαίων.

Η Γερμανία έκανε υπομονή δούλεψε από το τέλος του Δεύτερου Πολέμου, μέχρι τη στιγμή της επανένωσης. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια χώρα όπως τη Γαλλία ή τη Βρετανία.

Η Γερμανία πατάει στην πραγματική οικονομία. Δεν ξόδεψε για εξοπλισμούς όλα αυτά τα χρόνια ενώ παράλληλα δεν έμεινε στον αέρα όπως η Βρετανία βασιζόμενη σε μεγάλο βαθμό στο χρηματιστηριακό κεφάλαιο. Η μεγάλη της δύναμη είναι οι εξαγωγές.

Από το 1989 κι έπειτα τα Γερμανικά κεφάλαια με κάθε τρόπο διεισδύουν κυρίως στις ευρωπαϊκές χώρες ενώ όταν δημιουργείται η Ευρωζώνη είναι η χώρα που καταφέρνει να ξεπεράσει τον αρνητικό αντίκτυπο από τον δανεισμό του ευρώ, κάτι που δεν καταφέρνουν οι άλλες χώρες της Ευρωζώνης ακριβώς επειδή πατάει στην πραγματική της οικονομία.
Το 2000 οι εξαγωγές της Γερμανίας είναι το 33% του ΑΕΠ ενώ το 2010 φτάνουν στο 48%. Όταν οι άλλοι αρχίζουν να βουλιάζουν η Γερμανία συνεχίζει να ανεβαίνει.

Αυτό που όλοι περίμεναν να συμβεί, δηλαδή η κατάσταση στις χώρες της Ευρωζώνης να παρασύρει την οικονομία της Γερμανίας, παρ όλους τους κραδασμούς φαίνεται η Γερμανία να το ξεπερνάει με τη σταδιακή πτώση του ευρώ έναντι του δολαρίου, ανοίγοντας τον δρόμο για μεγαλύτερη διείσδυση των Γερμανικών προϊόντων στις ΗΠΑ.

Η κρίση στην Ελλάδα μοιάζει να χρησιμοποιείται για να μη πούμε να έχει προκληθεί ώστε για 5 χρόνια το ευρώ να φαίνεται ότι βρίσκεται σε κινούμενη άμμο, με αποτέλεσμα την πτώση της ισοτιμίας και την άνοδο των εξαγωγών στις ΗΠΑ.

Στην ουσία το Βερολίνο δούλεψε μεθοδικά για να καταφέρει από μια εξαρτημένη χώρα το 1945 να διεκδικεί τα σκήπτρα με αξιώσεις στη Ευρώπη ή όπως θέλουν να σκέφτονται στο Βερολίνο στη Γερμανική Ευρώπη. Ένα μόνο μειονέκτημα ή ανεπάρκεια σε ενέργεια. Η έλλειψη στρατού είχε και τα αρνητικά της, με πρώτο την αδυναμία να ελέγχει περιοχές κάτι που μπορεί να κάνουν οι ΗΠΑ με την τεράστια ισχύ που διαθέτουν.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που τα βλέμματα του Βερολίνου είναι στραμμένα στην περιοχή όπου κυριαρχεί ο Ελληνισμός, δηλαδή Ελλάδα και Κύπρος.

Τα πολλά υποσχόμενα για το μέλλον στοιχεία, που έρχονται συνεχώς στο φως για την ύπαρξη τεράστιων ποσοτήτων από υδρογονάνθρακες, κάνει τη Γερμανία να δείχνει μια άλλου είδους συμπεριφορά απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Εδώ δεν συμπεριφέρεται απλά ως κυρίαρχη χώρα, εδώ απαιτεί την αρπαγή και το κομμάτιασμα της κρατικής οντότητάς μας.

Για όσους παρακολουθούν το τεράστιας σημασίας γεωπολιτικό παιχνίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη στην περιοχή μας, κάτι που έχω επισημάνει σε δυο προηγούμενα κείμενα, «Άρχισε η κάμψη της Γερμανίας – Από την Τουρκία στην Ουκρανία» και «HΠΑ και Ρωσία διαλύουν την Τουρκία και χαράσσουν νέα σύνορα στη Μ. Ανατολή», γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Ελλάδα δεν είναι ένα ξεκομμένο ζήτημα που αφορά την Ευρωζώνη, όπως προσπαθούσαν να μας πείσουν μέχρι τώρα οι κάθε λογής αναλυτές και πολιτικοί φορείς πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Η χώρα μας βρίσκεται στο κέντρο του κυκλώνα στη μέση μιας από τις πιο σκληρές αντιπαραθέσεις που διεξάγονται αυτή τη στιγμή.

Από τη μια έχουμε τη Γερμανία που έχει ανάγκη από ενέργεια. Το όνειρό της να γίνει η κυρίαρχη της Ευρώπης με 550 εκατομμύρια πολίτες, οι ΗΠΑ έχουν 330 και η Ρωσία 145, σταματάει για άλλη μια φορά στην έλλειψη ενέργειας.
Δεν είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς μια υπερδύναμη που να είναι εξαρτημένη από μια άλλη όπως είναι η Ρωσία που της προμηθεύει τεράστιες ποσότητες.

Σε αυτό το παιχνίδι οι βασικοί σύμμαχοί της, Τουρκία και Σαουδική Αραβία κατά κύριο λόγο, μέχρι τώρα δημιουργούν τους αντίστοιχους αντιπερισπασμούς, η μεν Τουρκία με την έμμεση απειλή που φροντίζουν σταθερά να μας θυμίζουν οι εδώ καλοθελητές, ενώ η Σαουδική Αραβία είναι αυτή που φροντίζει να ανεβοκατεβάζει τις τιμές του πετρελαίου στην παγκόσμια αγορά.

Από την άλλη οι ΗΠΑ θεωρούν ότι ο χώρος τους ανήκει ενώ παράλληλα δεν μπορούν να διανοηθούν μια Γερμανία να συνομιλεί επί ίσοις όροις με την Ουάσιγκτον.

Φυσικά βασικό ρόλο έρχεται να παίξει και το Ισραήλ, που από τη μια θέλει να προωθήσει στην ευρωπαϊκή αγορά τις μεγάλες ποσότητες αερίου που έχει εντοπίσει αλλά παράλληλα δεν μπορεί να ανεχθεί να είναι περικυκλωμένο από φονταμενταλιστές ισλαμιστές.

Στον «ειρηνικό πόλεμο» που διεξάγεται, φυσικά το Βερολίνο έχει το πλεονέκτημα. Παίζει στο γήπεδό του, δηλαδή έχει τη δυνατότητα να ελιχθεί, λόγω της Ευρωζώνης.

Η ηγεσία του δεν θα μπορούσε να φανταστεί μια Ελλάδα έξω από ευρώ, γιατί αυτό θα σήμαινε και την απώλεια του ελέγχου. Τα διάφορα GREXIT περισσότερο λειτούργησαν για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης παρά είχαν ίχνος σοβαρότητας. Από την άλλη οι ΗΠΑ στον αγώνα τους να αδυνατίσουν τους ελιγμούς του Βερολίνου, εδώ και 5 χρόνια προσπαθεί αν πείσει για τη αναγκαιότητα της διαγραφής του ελληνικού χρέους, προβάλλοντας φυσικά τους ανθρωπιστικούς λόγους.

Όσα όμως απ ότι φαίνεται δεν κατάφερε η τακτική της συμπαράστασης για ανθρωπιστικούς λόγους φαίνεται να καταφέρνει η αποσταθεροποίηση στη περιοχή της Αραβικής χερσονήσου.

Εκεί οι ΗΠΑ μοιάζουν να ελέγχου πλήρως το παιχνίδι δείχνοντας παράλληλα ότι η ήττα του Βερολίνου θα ρθει με τον ακρωτηριασμό, δηλαδή με τη διάλυση της συμμαχίας Γερμανίας – Τουρκίας – Σαουδικής Αραβίας.

Οι τελευταίες εξελίξεις στη Σαουδική Αραβία και η σύναψη της συμφωνίας για το Ιράν, έχουν προκαλέσει εκνευρισμό στο Βερολίνο.

Η απαίτηση να υποθηκεύσει άμεσα τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες, να πετάξει τη μάσκα που τόσο περίτεχνα φορούσε όλο αυτό το διάστημα, ένα πράγμα δείχνει, ότι το Βερολίνο χάνει έδαφος χάνει συμμάχους και επιταχύνει τις διαδικασίες.
Χάνει το άλλοθι μέσω του οποίου κατάφερε να υποτάξει και τις άλλες μεγάλες χώρες της Ευρωζώνης οι οποίες βρήκαν την ευκαιρία να συμπαραταχθούν με τους Αμερικανούς.

Ο εκνευρισμός όμως και το ξεμπρόστιασμα είναι ήττα σε ένα πόλεμο που μέχρι τώρα κυριάρχησαν λογικές δικαιοσύνης δηλαδή αποπληρωμή των οφειλών των «τεμπέληδων Ελλήνων» προς τους «δουλευταράδες λαούς» της υπόλοιπης Ευρώπης.
Με την απαίτηση αυτή έπεσαν οι μάσκες. Το τέρας δεν μπορεί άλλο να κρύβεται και το χειρότερο, όλο αυτό το διάστημα παρέμεινε άοπλο από συμβατικά πραγματικά όπλα.

Πλέον μπήκαμε σε μια άλλη φάση. Οι αντίπαλοι της Γερμανίας φαίνεται να παίρνουν προβάδισμα. Κάτι που σε πρώτη φάση για μας είναι θετικό. Αν σκεφτούμε όμως σοβαρά, ο καθένας που κερδίζει έναν πόλεμο παίρνει και τα λάφυρα και μεις σε αυτή τη περίπτωση είμαστε άοπλοι και όταν λέω άοπλοι εννοώ δεν έχουμε εκείνο το δυναμικό που έχουν τα μικρά κράτη που καταφέρνουν επιτυχίες.

Δεν έχουμε πολιτικές ηγεσίες άξιες των περιστάσεων. Έχουμε παρατηρητές σε ένα αγώνα όπου το τρόπαιο είμαστε εμείς.
Έχουμε ηγεσίες που αδυνατούν να διαβάσουν τις εξελίξεις της ευρύτερης περιοχής και πέφτουν από τα σύννεφα όταν ο εχθρός παύει να παίζει όπως η γάτα με το ποντίκι, κάτι που κάνει εδώ και 5 χρόνια, και απαιτεί την άμεση εκτέλεσή μας.

Πηγή Τribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε περιόδους κρίσης και μεταβολών που συμβαίνουν με φρενήρεις ρυθμούς δεν μπορεί να περιμένει κάποιος να ακολουθούνται κατά γράμμα οι τύποι και οι συμβάσεις. Σε έκτακτες περιστάσεις συγχωρούνται ακόμα και τα ήσσονος σημασίας ατοπήματα - αν αυτά προσφέρουν λύσεις σε ζέοντα προβλήματα, όχι αν επιδεινώνουν τις ήδη δυσάρεστες συνθήκες.

Στην πατρίδα μας και δη στον πολιτικό βίο αυτός ο κανόνας εφαρμόζεται με εξαιρετικά στρεβλό τρόπο! Οι τύποι δεν τηρούνται, οι νόμοι παραβιάζονται, το Σύνταγμα λησμονιέται, οι εσωκομματικοί κανονισμοί παρακάμπτονται και η αξιοπρέπεια καταχωνιάζεται σε δυσπρόσιτο ράφι της συνείδησης των πολιτικών.

Το χαρακτηριστικότερο και πιο κραυγαλέο παράδειγμα των ημερών μας είναι το σχήμα «σας στηρίζω, αλλά δεν σας ψηφίζω». Αυτή η παραδοξότητα έχει υιοθετηθεί ακόμα και από υπουργούς της κυβέρνησης και βουλευτές που θέλουν μόνο τα κέρδη από τη συμμετοχή τους στην εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, αλλά αποφεύγουν με αστείες προφάσεις την ανάληψη ευθυνών.

Στη δραματική συνεδρίαση της Βουλής που έλαβε χώρα προχθές τη νύχτα αλλά και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ διατυπώθηκαν πολλές πομπώδεις εκφράσεις για δικαιοσύνη, κυβερνητική ευθύνη, σωτηρία της κοινωνίας από τη γερμανική αυθαιρεσία και, στο φινάλε, οι «γενναίοι» επαναστάτες προσπάθησαν να πείσουν τον πρωθυπουργό ότι τον στηρίζουν και τους πολίτες ότι δεν προκρίνουν λύσεις μνημονιακού τύπου.

Οπότε, για να λειτουργήσει τούτη η καινοφανής πατέντα, αφενός δεν παραιτούνται, δεν εγκαταλείπουν την καρέκλα (αυτό σηματοδοτεί τη... στήριξη του Τσίπρα), αφετέρου δεν ψηφίζουν τις μνημονιακές νομοθεσίες (έτσι μάχονται για τον λαό).

Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι το αναμενόμενο. Οσοι προτιμούν τις δικαιολογίες από τις αλήθειες και το κόστος που συνοδεύει τις αποφάσεις τους γίνονται αντικείμενα χλεύης. Η κοινωνία αποδοκιμάζει όλες τις κουτοπόνηρες, ανερμάτιστες και ιδιοτελείς συμπεριφορές. Είτε η χώρα ευημερεί είτε βρίσκεται σε κρίση, οι καθαρές κουβέντες και οι ντόμπρες συμπεριφορές είναι εκείνες που κερδίζουν τις εντυπώσεις και κατακτούν τον σεβασμό της κοινής γνώμης. Αυτό είναι και το σωστό, άλλωστε.

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η χώρα κλονίζεται από την οικονομική και πολιτική κρίση. Η πολιτική ελίτ μέσω του κοινοβουλίου δήλωσε ευθαρσώς την υποταγή της και υπέγραψε την καταδίκη της Ελλάδας σε μία συμφωνία ντροπής και με όρους που λογίζονται ως όροι παράδοσης του νικητή προς τον ηττημένο μετά από πόλεμο.

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Οι πολίτες δέχονται καταιγιστικά πυρά ψυχολογικών πιέσεων με τα νέα μέτρα που ανακοινώνονται και αναλύονται κατά ριπάς. Το κατεστημένο της ενημέρωσης (όπως και στην πρώτη εισβολή της Γερμανίας στην Ελλάδα) λειτουργεί υπέρ των κατακτητών και περιγράφει ως αδύνατη την οποιαδήποτε αντίσταση στην επικείμενη φρίκη...

Ενώ η κυβέρνηση έχει χάσει τη δεδηλωμένη, λειτουργεί ως πολιτικό έκτρωμα και προσπαθεί να «αναδιοργωνωθεί» (ανασχηματισμός) με πρόθυμους να υπηρετήσουν τα σχέδια διαμελισμού της χώρας και εξανδραποδισμού των πολιτών, ξαφνικά ήρθαν οι... φωτιές!
Ως "μάννα εξ ουρανού" (για "κάποιους") ξεπηδούν σε διάφορα σημεία της χώρας, τραβούν το ενδιαφέρον της ειδησεογραφίας μακριά από τις πολιτικές εξελίξεις και δοκιμάζουν την λειτουργία της κρατικής μηχανής, η οποία μοιάζει διαλυμένη.

Καίγονται εκτάσεις, κινδυνεύουν περιουσίες, κινδυνεύουν και ενδεχομένως να χαθούν ανθρώπινες ζωές. Όλα δείχνουν πως το κράτος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον κίνδυνο της φωτιάς που ξεπηδά σε διάφορα σημεία και στέλνει πολλαπλά μηνύματα τόσο στην κυβέρνηση όσο και στους πολίτες. Ο «στρατηγός άνεμος» σε συνδυασμό με την φωτιά που ξεπροβάλλει (σχεδόν πάντα) όταν οι κυβερνήσεις πιέζονται από εξωτερικούς αντιπάλους, έρχονται και σήμερα να στείλει τα μηνύματά του. «Είστε το έλεος των δυνάμεών μου, είστε στο έλεος της θέλησής μου να εμφανίζομαι όπου βολεύει» μας λέει το ζευγάρι της καταστροφής, που και πριν από 7 χρόνια είχε εμφανιστεί και κατέστρεψε την χώρα, οδηγώντας τελικά την τότε κυβέρνηση σε άτακτη υποχώρηση και τελικά σε μία ηχηρή πτώση.

Το παρελθόν των πυρκαγιών, κατεγραμμένο και με επίσημες δηλώσεις ξένων πολιτικών (π.χ. τούρκων) που χρησιμοποίησαν μυστικές υπηρεσίες για να δημιουργήσουν προβλήματα στην Ελλάδα, εμφανίζεται και σήμερα ως μία εν εξελίξει απειλή. Εξάλλου, δεν θα πρέπει να διαλάθει της προσοχής μας πως ιστορικά, η φωτιά ήταν πάντα ένα στρατηγικό εργαλείο επίθεσης στα χέρια αδίστακτων στρατηγών.
Σήμερα, και πάλι, σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή για τη χώρα, η φωτιά και άνεμος στέλνουν και πάλι τα μηνύματά τους; Ή μήπως είναι το προοίμιο μιάς μεγαλύτερης φωτιάς που έχει μπει στη χώρα και την κατακαίει, πριν ξεπηδήσουν από μέσα της οι ορδές των βαρβάρων για να καταληστεύσουν την χώρα; Μήπως είναι μία υπενθύμιση προς την ηγεσία της χώρας, για να ακολουθήσει πιστά τις εντολές που δέχθηκε το ξημέρωμα της αποφράδας Δευτέρας της 13ης του Ιούλη; Μήπως οι οικονομικοί δολοφόνοι της χώρας θέλουν να εντείνουν ακόμη περισσότερο τις πιέσεις τους, μέσα από την καταστροφική φωτιά, προς εκείνους που ανασχηματίζονται ώστε να είναι υπάκουοι...; Μήπως εκτελείται ένα μεγαλύτερο σχέδιο αποσυντονισμού της χώρας μέσα από μία (επαναλαμβανόμενη, δοκιμασμένη και επτυχημένη) εκτεταμένη επιχείρηση δολιοφθοράς και ψυχολογικού πολέμου;

Τι μπορεί να συμβαίνει, πέρα από την τεράστια σύμπτωση εμφάνισης πολλαπλών ταυτόχρονων πύρινων μετώπων που εμφανίσθηκαν την πλέον ακατάλληλη για τη χώρα στιγμή;
Ποια πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα προσπαθούν να δημιουργήσουν νέους χώρους εκμετάλλευσης;

Όλοι μας ευχόμαστε να μην υπάρξουν ανθρώπινα θύματα (αν και πάντα αυτού του είδους οι προβοκάτσιες έχουν ως επιδιωκόμενο τις ανθρώπινες απώλειες για να μεγιστοποιήσουν την ασκούμενη πίεση) και να πρόκειται για απλή σύμπτωση, για ένα φαινόμενο της αυξημένης θερμοκρασίας και όχι για ένα αποτέλεσμα κάποιας σκοπούμενης εγκληματικής ανθρώπινης παρέμβασης που εξυπηρετεί συμφέροντα που δρουν κατά της χώρας. Μίας φωτιάς που απειλεί την ύπαρξη της ίδιας της Ελλάδας και για την οποία κανείς επίσημος κρατικός λειτουργός δεν έχει ακόμη μιλήσει χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της αλήθειας...

YΓ: Ας θυμηθούμε πως δύο ημέρες πριν συνελήφθησαν από την Ελληνική Αστυνομία αρκετοί αλλοδαποί στα επεισόδια που έγιναν στην πλατεία Συντάγματος... Απλά να το θυμηθούμε... Εκτός και εάν κάποιοι θέλουν να "βοηθήσουν" την κυβέρνηση να πάρει μέτρα βάζοντας σε επιφυλακή τον στρατό στο εσωτερικό της χώρας...

Σύμφωνα, πάντως, με δημοσίευμα της εφημερίδας "Καθημερινή":
"Οργανωμένο σχέδιο δράσης, παρόμοιο με εκείνο που είχε τεθεί σε εφαρμογή στις γενικευμένες ταραχές της 12ης Φεβρουαρίου 2012, «είδε» η ΕΛ.ΑΣ. στα επεισόδια της Τετάρτης, στην πλατεία Συντάγματος.
Αρμόδιοι αξιωματικοί έλεγαν χθες ότι οι ομάδες των αντεξουσιαστών που πρωτοστάτησαν στα επεισόδια είχαν σκοπό να επιτεθούν σε κυβερνητικά κτίρια και κυρίως στη Βουλή και στο υπουργείο Οικονομικών. Προσέθεταν ότι κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό χάρη στον σχεδιασμό της ΓΑΔΑ και στην κινητοποίηση του συνόλου των διμοιριών της ΥΑΤ και της ΥΜΕΤ. Σύμφωνα με πηγή της Ασφάλειας Αττικής, στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα συμμετείχαν περίπου 1.000 άτομα του αναρχικού - αντεξουσιαστικού χώρου, ανάμεσα στα οποία και πρόσωπα που έχουν στο παρελθόν αντιμετωπίσει κατηγορίες για τρομοκρατική δράση. Από το σύνολο των μελών του «μαύρου μπλοκ», στα επεισόδια πρωτοστάτησαν περίπου 300 άτομα, που εκτόξευσαν πάνω από 50 βόμβες μολότοφ και φωτοβολίδες κατά των αστυνομικών. Αξιωματικοί της υποδιεύθυνσης Κρατικής Ασφάλειας περισυνέλεξαν χθες από το Σύνταγμα σακούλες με 11 άθικτες βόμβες μολότοφ και από το Ζάππειο σάκους με πέτρες.
Στη διάρκεια της κινητοποίησης στο Σύνταγμα, οι 1.000 αντεξουσιαστές που είχαν νωρίτερα συγκεντρωθεί στα Προπύλαια, διασπάστηκαν σε μικρότερες ομάδες των 30 - 50 ατόμων και μετά την έναρξη των επεισοδίων, λίγο μετά τις 9 μ.μ., εξαπέλυσαν ταυτόχρονες επιθέσεις κατά των αστυνομικών. Σύμφωνα με αστυνομική πηγή, τη στιγμή που δύο ομάδες κουκουλοφόρων εκτόξευαν βόμβες μολότοφ κατά διμοιριών μπροστά στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία» και στην οδό Οθωνος, δύο άλλες ομάδες κινούνταν μέσω των οδών Μητροπόλεως και Ερμού προς το υπουργείο Οικονομικών με σκοπό να το πυρπολήσουν. Εμποδίστηκαν και καταδιώχθηκαν από αστυνομικούς που βρίσκονταν στο σημείο. Η ίδια πηγή επισήμανε ότι κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης μέλη της αναρχικής ομάδας «Ρουβίκωνας» είχαν συγκεντρωθεί στο Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη με απώτερο σκοπό να αιφνιδιάσουν τους αστυνομικούς και να κινηθούν προς το Περιστύλιο της Βουλής. Νωρίτερα το απόγευμα της Τετάρτης, τέσσερα μέλη της ίδιας ομάδας προσήχθησαν από την πλατεία Κουμουνδούρου καθώς, σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., σκόπευαν να κάνουν κατάληψη στα κεντρικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ. Για το σχέδιο κατάληψης των γραφείων του κυβερνώντος κόμματος από αναρχικούς είχε ειδοποιηθεί εγγράφως η ΓΑΔΑ από την Αντιτρομοκρατική".





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


FORTUNE: «Ας βάλουμε το χρέος της Ελλάδας στον πάγο»

Για να σταθούν οι Έλληνες και πάλι στα πόδια τους ίσως χρειάζεται ένα μακροπρόθεσμο πλάνο που θα μπορούσε να περιέχει «ανοχή» για το χρέος.

«Η Ελλάδα ενέδωσε πάρα πολύ σύντομα» γράφει ο Σάιρους Σανάτι, αρθρογράφος του FORTUNE. «Ψηφίζοντας να δεχτεί νέα σκληρά μέτρα λιτότητας την Τετάρτη το βράδυ, και μόνο με την ελπίδα ότι θα μπορούσε να λάβει άλλο ένα πακέτο διάσωσης από τους εταίρους της στην Ευρωζώνη, η ελληνική κυβέρνηση καταδίκασε αναίτια τους ανθρώπους της σε περαιτέρω οικονομική μιζέρια. Αν και μερικά από τα μέτρα, που εγκρίθηκαν κατ “εντολή της Γερμανίας και άλλων βασικών μελών της Ευρωζώνης, μπορεί να παράγουν θετικά οικονομικά αποτελέσματα στη συνέχεια, το μεγαλύτερο μέρος από αυτά είναι εξαιρετικά οπισθοδρομικά και θα κάνουν τα πράγματα χειρότερα αποδυναμώνοντας ακόμη περισσότερο την οικονομία της χώρας», συνεχίζει.

«Η συνθηκολόγηση αυτή είναι το τελευταίο επεισόδιο σε ένα ατέρμονο πίσω – μπρος ανάμεσα στην Ελλάδα και τους εταίρους της. Αλλά μετά από χρόνια μη ανάμιξης, οι ΗΠΑ, φαίνονται να έχουν κουραστεί από αυτό το παιχνίδι. Σε σημείωμα που διέρρευσε στον Τύπο νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, το ΔΝΤ δήλωσε εν πολλοίς ότι η Ελλάδα χρειάζεται ελάφρυνση του χρέους και όχι περαιτέρω αναδιάρθρωση του χρέους.

Αλλά δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει ήδη συμφωνήσει σε όλα εκείνα τα άσχημα μέτρα λιτότητας, συμπεριλαμβανομένης μια καταστροφικής αύξησης του ΦΠΑ, έχει ουσιαστικά εγκαταλείψει κάθε διαπραγματευτικό ατού της. Αυτό σημαίνει ότι ο κλήρος πέφτει στις ΗΠΑ, μέσω του ΔΝΤ, να υπάρξει μια κατάλληλη συμφωνία για τους Έλληνες, πριν τα πράγματα χειροτερέψουν».

Ο αρθρογράφος συνεχίζει:

«Το πώς θα καταλήξουν τα πράγματα θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το πόσο οι ΗΠΑ διατίθενται να δώσουν ένα τέλος στην κρίση. Σε κάποιο βαθμό, οι ΗΠΑ έχουν επωφεληθεί από την οικονομική δυσπραγία που πλήττει την Ευρωζώνη τα τελευταία πέντε χρόνια, που έχει επιτρέψει στις επιχειρήσεις να προσελκύσουν κεφάλαια που θα μπορούσαν διαφορετικά να είχαν πάει σε εταιρείες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Έχει, επίσης, εν μέρει, επιτρέψει στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να διατηρήσει την πολιτική σούπερ χαμηλών επιτοκίων και να χρηματοδοτήσει φθηνά τον τεράστιο σωρό του χρέους της. Τα χρήματα που γλίτωσε η κυβέρνηση την βοήθησαν να κρατήσει τους φόρους χαμηλά και να χρηματοδοτήσει βασικά έργα για τόνωση της οικονομίας.

Αλλά το πάρτι τελειώνει. Η Ευρώπη εισήγαγε τελικά τη δική της εκδοχή της ποσοτικής χαλάρωσης φέτος και έτσι το ευρώ αποδυναμώθηκε έναντι του δολαρίου. Τα προβλήματα στην Ελλάδα επιδείνωσαν την κατάσταση, στέλνοντας την ισοτιμία ευρώ-δολαρίου σε επίπεδα που δεν έχουμε δει εδώ και χρόνια. Αυτό είναι πολύ ευχάριστο για εμάς τους τουρίστες που θα επισκεφθούμε όλη την Ευρώπη αυτό το καλοκαίρι, αλλά είναι άσχημα νέα για τους εξαγωγείς των ΗΠΑ. Μια έρευνα που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο Duke και το περιοδικό CFO νωρίτερα αυτό το έτος διαπίστωσε ότι ήταν περίπου τα δύο τρίτα των επιχειρήσεων των ΗΠΑ με τουλάχιστον το ένα τέταρτο των συνολικών πωλήσεών τους στο εξωτερικό είχαν αρνητικές επιπτώσεις από την άνοδο του δολαρίου. Ως αποτέλεσμα, σχεδόν το ένα τέταρτο αυτών των μεγάλων εξαγωγέων λένε ότι έχουν μειώσει τις δαπάνες τους στο εσωτερικό.

Εάν η Federal Reserve αυξήσει τα επιτόκια, όπως αναμένεται τους προσεχείς μήνες, τα πράγματα θα πάνε από το κακό στο χειρότερο, το δολάριο θα ανατιμηθεί ακόμη περισσότερο έναντι του ευρώ, το κόστος δανεισμού θα ανέβει για τις ΗΠΑ, και πολλές επιχειρήσεις θα μετριάσουν τις δαπάνες. Το αποτέλεσμα θα είναι αργή ή αρνητική οικονομική ανάπτυξη, κάτι που οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά.

Ως εκ τούτου, είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ να σταθεροποιήσουν την Ελλάδα πριν τα πράγματα πραγματικά ξεφύγουν από τον έλεγχο, εξ ου και η ανακοίνωση του ΔΝΤ αυτή την εβδομάδα. Ποιος ή τι στέκεται απέναντί του; Πιθανότατα να είναι οι μεγάλες διεθνείς τράπεζες που κατέχουν και εμπορεύονται το ελληνικό χρέος, μαζί με τη Γερμανία, της οποίας η εξαγωγική οικονομία ωφελήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την αποδυνάμωση του ευρώ.

Οι ΗΠΑ θα πρέπει να βρουν μια ισορροπία σύμφωνα με την οποία το ευρώ να παραμένει κάπως αδύναμο για να κατευνάσουν τη Γερμανία, αλλά να μην είναι τόσο αδύναμο ώστε ότι κάνει κακό στην δική τους οικονομική ανάπτυξη. Επίσης, δεν μπορούν να μειώσουν το ελληνικό χρέος σε τέτοιο βαθμό ώστε να ενοχλήσει πραγματικά τις τράπεζες που το κρατούν. Αν έκαναν κάτι τέτοιο θα μπορούσε να προκληθεί πανικός στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, και κανείς δεν το θέλει αυτό. Τέλος, θα πρέπει να βεβαιωθούν ότι η Ελλάδα θα παραμείνει αρκετά όρθια, ώστε να μπορέσει τελικά να βγει από όλο αυτό το χάος».

Το άρθρο συνεχίζει:

«Μπορούν οι ΗΠΑ να καταφέρουν αυτή την ισορροπία με την Ελλάδα στην ευρωζώνη; Επί της ουσίας, η Ελλάδα δεν θα έπρεπε ποτέ να προσχωρήσει στο ευρώ. Μια αναπτυσσόμενη χώρα-όπως η Ελλάδα, δεν μπορούν να προσελκύσει επαρκή κεφάλαια ώστε να αυξηθεί η οικονομία της, εάν έχει την ίδια νομισματική πολιτική με μια προηγμένη οικονομία, όπως αυτή της Γερμανίας. Παρ “όλα αυτά, η χώρα έχει ανόητα μείνει στο ενιαίο νόμισμα, ως επί το πλείστον από πεισματική υπερηφάνεια.

Αλλά ενώ η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη δεν ήταν η ιδανική επιλογή, δεν ήταν και «ποινή θανάτου». Όλα αυτά τα χρήματα που δανείστηκε βοήθησαν τον εκσυγχρονισμό της χώρας, δίνοντας τα εργαλεία που χρειαζόταν για να είναι μια πλήρως ανεπτυγμένη οικονομία. Πολλά από τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται στην Ελλάδα από την Ευρωζώνη έχουν ως στόχο να κινήσουν τα πράγματα προς τον εκσυγχρονισμό (δηλαδή την δυτικοποίηση) του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην Ελλάδα. Όμως, μια τέτοια αλλαγή απαιτεί μια στροφή στην ελληνική νοοτροπία, η οποία, ενώ είναι δυνατή, δεν θα συμβεί εν μία νυκτί και σίγουρα όχι κάτω από απειλή.

Οι ΗΠΑ, μέσω του ΔΝΤ, θα πρέπει να πείσουν τη Γερμανία ότι η επίλυση της ελληνικής κρίσης είναι μια διαδικασία που θα χρειαστεί χρόνο και δεν θα λυθεί με την παραμονή της χώρας αλυσοδεμένη με τα χρέη της. Αλλά η πυρόσβεση ή η «συγχώρεση» του χρέους στην Ελλάδα δεν είναι η απάντηση. Η λύση είναι να τοποθετηθεί το χρέος «στον πάγο», ώστε η αποπληρωμή και του κεφαλαίου και των τοκοχρεολυσίων να καθυστερήσει για κάποια μελλοντική ημερομηνία, πιθανώς 30 ή 40 χρόνια από σήμερα. Το επιτόκιο για το μεγαλύτερο μέρος του χρέους στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά χαμηλό, κάτω από το 2% -έτσι θα μπορούσε να κεφαλαιοποιηθεί ενώ θα βρίσκεται παγωμένο, χωρίς να προκαλέσει πολύ μεγάλο βάρος, όταν η Ελλάδα αρχίσει να εξοφλεί το χρέος.

Οι επενδυτές που κατέχουν ελληνικά ομόλογα δεν θα έμεναν ικανοποιημένοι, καθώς η επέκταση της διάρκειας θα προκαλούσε πτώση στις τιμές των ομολόγων, αλλά τουλάχιστον θα έπαιρναν κάτι. Οι τράπεζες που αρχικά εξέδωσαν το τοξικό ελληνικό χρέος ή το κρατούσαν όταν ξέσπασε η κρίση το 2010 έχουν ήδη πωλήσει το μεγαλύτερο μέρος των συμμετοχών τους σε ελκυστικές τιμές, κυρίως στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι τράπεζες που κατέχουν το χρέος τώρα είναι κυρίως κερδοσκόποι που πήραν τα υποτιμημένα ομόλογα για λίγες; πένες στο δολάριο, αλλά πολλοί εξ αυτών μπορούν ακόμη και με μια τέτοια λύση να έχουν στο τέλος κέρδος. Οι πραγματικοί χαμένοι θα είναι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, αλλά τουλάχιστον δεν θα χάσουν τα πάντα. Σε κάθε περίπτωση, το χρέος ανέρχεται στην Ελλάδα σε μόλις 0,25% του συνολικού ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Η απορρόφησή του δεν θα προκαλέσει πρόβλημα στο μπλοκ των 19 εθνών.

Το πάγωμα θα δώσει στην Ελλάδα τον χρόνο που χρειάζεται για να εκσυγχρονίσει την οικονομία της και να τη φέρει στα «δυτικά» πρότυπα. Η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ ως αδύναμο μέλος, αλλά δεν όχι τόσο αδύναμο που παρασύρει την αξία του ευρώ προς τα κάτω, πληγώνοντας τις εξαγωγές των ΗΠΑ. Η Γερμανία θα έχει ένα ευρώ που είναι αρκετά αδύναμο ώστε να καταφέρει να κρατήσει την τεχνητή εξαγωγική οικονομία της ζωντανή και να σώσει τα προσχήματα στο εσωτερικό με τον ισχυρισμό ότι η Ελλάδα δεν ξέφυγε από τις ευθύνες τις. Είναι ένα σχέδιο που ενέχει μεν θυσίες, αλλά θα γλιτώσει τις περισσότερες πλευρές από πολλούς πονοκεφάλους και θα εξοικονομήσει περισσότερα από όσα κινδυνεύουν να χαθούν. Και αυτό είναι αυτό που επιτυγχάνει ένας συμβιβασμός».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τώρα που η ιδέα της εξόδου είναι στον αέρα, αξίζει να εξετάσουμε ποιος πρέπει να φύγει από την ευρωζωνη, αναφέρει το Bloomberg View.

Του Ashoka Mody

Μια γερμανική επιστροφή στο γερμανικό μάρκο, θα προκαλούσε πτώση στην αξία του ευρώ αμέσως, δίνοντας στις χώρες στην περιφέρεια του ευρώ μια αναγκαία ώθηση στην ανταγωνιστικότητα. Παίζοντας τον ρόλο του νταή καλυμμένο ελάχιστα με ηθική, δεν προσφέρει υπηρεσίες στην περιοχή, σχολιάζει.

Ο τελευταίος γύρος των αντιπαραθέσεων μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων πιστωτών της έχει αποδείξει ξανά ότι χώρες με τόσο διαφορετικές οικονομίες δεν θα έπρεπε ποτέ να είχαν εισέλθει σε μία νομισματική ένωση. θα ήταν καλύτερα για όλους τους εμπλεκόμενους ωστόσο, εάν η Γερμανία και όχι η Ελλάδα ήταν η πρώτη που θα έφευγε.

Μετά από μήνες εξαντλητικών διαπραγματεύσεων, με αντεγκλήσεις και ανατροπές, είναι δύσκολο να δούμε κάποιον νικητή. Η συμφωνία στην οποία κατέληξε η Ελλάδα με τους πιστωτές της –εάν κρατήσει- προωθεί την ίδια οικονομική στρατηγική που έχει επανειλημμένως αποτύχει να θεραπεύσει την χώρα. Οι Έλληνες θα υποχρεωθούν να σφίξουν κι άλλο τη ζώνη παρά το ότι ψήφισαν «όχι» στα νέα μέτρα. Οι πιστωτές θα δουν πιθανώς ακόμη λιγότερα χρήματα από αυτά που θα έπαιρναν με ένα πακέτο με λιγότερη λιτότητα και άμεση ελάφρυνση του χρέους.

Έτσι, ο μεγαλύτερος πιστωτής, η Γερμανία, έχει προσφέρει μια υπηρεσία στην Ευρώπη: προτείνοντας στην Ελλάδα να βγει από το ευρώ, έχει σπάσει ένα πολιτικό ταμπού. Για δεκαετίες, οι πολιτικοί έχουν παρουσιάσει το ενιαίο νόμισμα ως ένα σύμβολο ευρωπαϊκής ενότητας, παρά τα ατελή οικονομικά που επισημάνθηκαν ήδη από το 1971 από τον Καθηγητή του Cambridge, Nicholas KAldor. Αυτό άλλαξε στις 11 Ιουλίου, όταν οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρώπης συμφώνησαν ότι θα ήταν λογικό και πρακτικό για μια χώρα-μέλος να φύγει. «Σε περίπτωση που δεν μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία, θα πρέπει να προσφερθούν στην Ελλάδα ταχείες διαπραγματεύσεις για ένα time-out».

Τώρα που η ιδέα της εξόδου είναι στον αέρα ωστόσο, αξίζει να σκεφτούμε πέρα από την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα και να εξετάσουμε ποιος πρέπει να φύγει. Εάν φύγει η Ελλάδα, και ακολουθήσουν πιθανώς η Πορτογαλία και η Ιταλία στα επόμενα χρόνια, τα νέα νομίσματα των χωρών θα σημειώσουν ραγδαία πτώση της αξίας τους. Αυτό θα τις άφηνε χωρίς να μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους σε ευρώ, προκαλώντας αλυσιδωτές χρεοκοπίες.

Αν και η υποτίμηση του νομίσματος θα τις καθιστούσε εν τέλει πιο ανταγωνιστικές, ο οικονομικός πόνος θα είχε μεγάλη διάρκεια και αναπόφευκτα θα επεκτεινόταν πέρα από τα σύνορά τους.

Εάν ωστόσο η Γερμανία εγκατέλειπε την ευρωζώνη -όπως έχουν προτείνει σημαίνοντας άνθρωποι μεταξύ των οποίων ο ιδρυτής της Citadel, Kenneth Griffin, ο οικονομολόγος του Πανεπιστημίου του Σικάγο, Anil Kashyap και ο επενδυτής George Soros- πραγματικά δεν θα υπήρχαν χαμένοι.

Μια γερμανική επιστροφή στο γερμανικό μάρκο θα προκαλούσε πτώση στην αξία του ευρώ αμέσως, δίνοντας στις χώρες στην περιφέρεια του ευρώ μια τόσο αναγκαία ώθηση στην ανταγωνιστικότητα. Η Ιταλία και η Πορτογαλία έχουν περίπου το ίδιο ΑΕΠ σήμερα σε σχέση με όταν εισήχθη το ευρώ, και η ελληνική οικονομία, κινδυνεύει τώρα να υποχωρήσει κάτω από το σημείο εκκίνησης. Ένα ασθενέστερο ευρώ θα τις έδινε μια ευκαιρία να επανεκκινήσουν την ανάπτυξη. Εάν, όπως θα ήταν πιθανό, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Αυστρία και η Φινλανδία ακολουθούσαν την Γερμανία, ίσως για να σχηματίσουν μια νέα νομισματική ένωση, το ευρώ θα σημείωνε περαιτέρω πτώση.

Η διάσπαση από μια γερμανική ένωση θα ήταν ήσσονος σημασίας. Διότι ένα γερμανικό μάρκο θα αγόραζε περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες στην Ευρώπη (και στον υπόλοιπο κόσμο) από ό,τι αγοράζει ένα ευρώ σήμερα, οι Γερμανοί θα γινόταν πλουσιότεροι. Τα assets της Γερμανίας στο εξωτερικό θα άξιζαν λιγότερο σε γερμανικά μάρκα, αλλά τα γερμανικά χρέη θα ήταν πιο εύκολο να αποπληρωθούν.

Ορισμένοι Γερμανοί ανησυχούν ότι ένα γερμανικό μάρκο με ανοδική πορεία θα καθιστούσε τις εξαγωγές τους λιγότερο ανταγωνιστικές στο παρελθόν. Αυτό είναι πραγματικά ένα επιθυμητό αποτέλεσμα για τον κόσμο –και τελικά για την Γερμανία επίσης. Για χρόνια, η Γερμανία εμφάνιζε ένα μεγάλο πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, που σημαίνει ότι πουλάει περισσότερα από όσα αγοράζει. Το χάσμα αυτό έχει αυξηθεί από την έναρξη της κρίσης, φθάνοντας σε νέο ρεκόρ των 215,3 δισ. ευρώ το 2014.

Τέτοια ανεπαρκή γερμανική ζήτηση, αποδυναμώνει την παγκόσμια ανάπτυξη, κάτι που εξηγεί για ποιο λόγο το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών και το ΔΝΤ εδώ και καιρό σπρώχνουν την χώρα να αγοράσει περισσότερα. Ακόμη και η Κομισιόν έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ανισορροπία στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας, είναι «υπερβολική».

Οι Γερμανοί γνωρίζουν πώς να ζουν με μια ισχυρότερη συναλλαγματική ισοτιμία. Πριν από την εισαγωγή του ευρώ, το γερμανικό μάρκο συνεχώς ανατιμούσε την αξία του. Οι γερμανικές επιχειρήσεις προσαρμόστηκαν με την παραγωγή προϊόντων υψηλότερης ποιότητας. Εάν επανεισάγουν τώρα το νόμισμά τους, θα τους δώσει ένα νέο κίνητρο να βελτιώσουν την παραγωγικότητα που υστερεί στις υπηρεσίες που παράγουν για τους εαυτούς τους.

Ίσως το μεγαλύτερο κέρδος να ήταν πολιτικό. Η Γερμανία απολαμβάνει το ρόλο του ηγεμόνα στην Ευρώπη, αλλά έχει αποδειχθεί απρόθυμη να αναλάβει το κόστος. Παίζοντας τον ρόλο του νταή καλυμμένο ελάχιστα με ηθική, δεν προσφέρει υπηρεσίες στην περιοχή. Αντί να οικοδομούν μια «ακόμη πιο στενή ένωση» στην Ευρώπη, οι Γερμανοί βάζουν σε κίνδυνο τον ευαίσθητο ιστό της. Για να μείνουν κοντά, τα ευρωπαϊκά έθνη μπορεί να χρειαστεί να χαλαρώσουν τους δεσμούς που τους δένουν τόσο σφιχτά.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

«Δαγκώνει» το άρθρο του πρακτορείου Bloomberg που μόλις αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του με τον τίτλο και τις ζοφερές προοπτικές για την Πατρίδα μας καθώς το ΔΝΤ προβλέπει αύξηση του χρέους μας στο 200% το 20017.

Γινόμαστε με γρήγορους ρυθμούς μια άλλη Ιαπωνία το δημόσιο χρέος της οποίας συνιστά εδώ και χρόνια παγκόσμιο ρεκόρ.

Ζοφερά όλα αυτά καθώς ο καθένας μας (και παιδιά και εγγόνια) χρωστάμε 35.000 δολάρια (κατά κεφαλή χρέος).

Να σημειωθεί, πάντως, η σημασία του δεδομένου ότι το κατά κεφαλήν χρέος των Ιαπώνων είναι 79.000 δολάρια και των Αμερικανών 56.000 δολάρια και ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι πιο χαμηλό από το χρέος ης Ιρλανδίας, του Βελγίου, της Ιταλίας, της Αυστρίας και της μεγάλης Βρετανίας!!!

Λεπτομέρειες για τους δυσπιστούντες εδώ




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στα «ψιλά» δείχνει να περνάει, χωρίς να γίνεται συνείδηση η σπουδαιότητά τους, οι αναφορές που έρχονται από τις αρχές ασφαλείας που αφορούν στις τακτικές που χρησιμοποίησαν οι αντιεξουσιαστές κουκολοφόροι στις ταραχές που σημειώθηκαν έξω από το ελληνικό Κοινοβούλιο…

Όπως έγινε γνωστό, μια ομάδα 250-300 κουκουλοφόρους διείσδυσε στην ειρηνική πορεία αντιπάλων της έγκρισης της συμφωνίας με τους δανειστές και εξαπέλυσαν επιθέσεις με βόμβες μολότοφ και πιστόλια εκτόξευσης φωτοβολίδων εναντίον των ΜΑΤ.

Φυσικά, οι γνωστές φωνές άρχισαν να διαμαρτύρονται για την παρουσία των Μονάδων Αποκατάστασης Τάξης (ΜΑΤ) για την προστασία της περιοχής γύρω από το Κοινοβούλιο, προφανώς θεωρώντας ότι η ελληνική κοινωνία θα πρέπει να καταστεί όμηρος των συγκεκριμένων καλόπαιδων, τα οποία όποτε δεν συμφωνούν είτε με κάποιο μέτρο, είτε ακόμα και με την κυβέρνηση που έχει εκλέξει ο ελληνικός λαός, θα καίνε την Αθήνα και τις περιουσίες αθώων πολιτών.

Η πιο αποκρουστική εξέλιξη όμως, είναι η αντιγραφή τακτικών που συναντά κανείς είτε στη Γάζα, είτε… στις περιοχές που ελέγχει το Ισλαμικό Κράτος, δηλαδή τη χρήση «ανθρώπινων ασπίδων», ώστε να κρύβονται καθιστώντας δύσκολη την εξουδετέρωσή τους, λόγω των εύλογων φόβων για «παράπλευρες απώλειες».

Εξαιρετικά ανησυχητική είναι και η χρήση πιστολιών εκτόξευση φωτοβολίδων, με τους εγκληματίες που τα έφεραν να εκτοξεύουν φωτοβολίδες κατά των δυνάμεων ασφαλείας, ακόμα και με ευθείες βολές, που θα μπορούσαν ακόμα και να σκοτώσουν.

Αρχικά θα πρέπει να επαινεθεί η Αστυνομία και οι όποιες εμπλεκόμενες υπηρεσίες διότι διέθεταν τις κατάλληλες πληροφορίες για τις κινήσεις που σχεδίαζαν οι εγκληματίες – ταραξίες (η ελληνική νεολαία όπως ανέφεραν γελοιωδώς αθεράπευτοι πολιτικοί υποστηρικτές τους) και προέβησαν σε κινήσεις αποτροπής των σχεδίων τους, με σημαντική επιτυχία, αφού οι ταραχές έληξαν σχετικά νωρίς.

Όμως, θα πρέπει να γίνει σοβαρή συζήτηση για το πως θα αντιμετωπισθούν όσοι π.χ. πυροβολούν με τα προαναφερόμενα πιστόλια. Θεωρούμε δεδομένο, ότι η απάντηση των αρχών ασφαλείας θα μπορούσε να περιλαμβάνει μια ποικιλία μη φονικών όπλων, με στόχο την εξουδετέρωση των επικίνδυνων αυτών εγκληματιών, χωρίς ενδεχομένως συναίσθηση της φονικότητας των μεθόδων που μετέρχονται.

Μόνο εάν εξουδετερωθούν και συλληφθούν οι εν λόγω, θα ορθωθεί τείχος αποτροπής ώστε όσοι ονειρεύονται τη μετατροπή τους σε «επαναστάτες κατά της παγκοσμιοποίησης» ή άλλα παρόμοια φαιδρά, να λάβουν το κατάλληλο μήνυμα από την ελληνική Πολιτεία.

Εν τω μεταξύ, όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, σε συλλήψεις μετατράπηκαν οι 25 από τις 38 προσαγωγές ατόμων που έγιναν χθες το βράδυ, από την Αστυνομία, για τα επεισόδια στην Πλατεία Συντάγματος. Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν σήμερα στον εισαγγελέα.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Τόσο από τον πρωθυπουργό, όσο και από άλλα μέλη της κυβέρνησης ακούστηκε σαν αντίδωρο για το κακουργηματικό μνημόνιο που έρχεται, η προαναγγελία ολικής ρήξης με τα ΜΜΕ της διαπλοκής.

Παρ' όλα αυτά και σε πείσμα κάθε εξαγγελίας, τα μνημονιακά σαπρόφυτα των καναλιών εξακολουθούν να ξερνούν χολή και να σπέρνουν τα βοθρολύματα της ψυχής τους στις οθόνες των τηλεοράσεων.

Συνεχίζουν την γκεμπελίστικη τακτική της εβδομάδας πριν το δημοψήφισμα, αυτή την φορά με στόχο αυτούς οι οποίοι ψήφισαν ''ΟΧΙ'' στο επερχόμενο νέο μνημόνιο, διασώζοντας την δική τους συνείδηση, αλλά και την τιμή του ελληνικού κοινοβουλίου. Μειοψήφισαν. Πολύ καλά. Αυτή είναι και η ουσία της δημοκρατίας.

Από 'κει και πέρα όμως, ως το ''συμμορία της δραχμής'' να τους ανεβάζουν, και ''αδίστακτους συνομώτες''  να τους κατεβάζουν, είναι όχι απαράδεκτο, αλλά λυσσασμένη εκδίκηση των απατεώνων της διαπλοκής εναντίον όχι μόνον των συγκεκριμένων αυτών προσώπων, αλλά και εναντίον στο 62% του λαού τού ''ΟΧΙ'', και σε όσους δεν συμφωνούν με το μνημονιακό-γερμανικό τόξο, προκειμένου να περισώσουν τα δικά τους προνόμια και το ακαταδίωκτο, καθώς και τα συμφέροντα των εντολέων τους.

Και είναι τεράστιο λάθος η κυβερνητική πλευρά του προχθεσινού ''ΝΑΙ'' να αποδέχεται τις ερωτήσεις και να απαντά στα λυσσασμένα τούτα σκυλιά, που τους ζητούν να κριτικάρουν την στάση των συναδέλφων τους βουλευτών.

Αποδέχονται έτσι την έμμεση κολακεία, το γλύψιμο των απύλωτων οχετών των στομάτων της διαπλοκής, παραγνωρίζοντας το γεγονός πως τα σκουλήκια είναι μόνο σκουλήκια, χωρίς αισθήματα και κριτική, και είναι έτοιμα να φάνε κάθε πεσμένο κάτω σώμα, ζωντανό ή νεκρό, τίμιο ή άτιμο.
Σήμερα αυτών που ψήφισαν ''ΟΧΙ'', αύριο των άλλων.  
Αρκεί να φάνε!

Η κυβέρνηση όταν πέσει, άν θα πέσει, θα έχει πέσει όχι απ' τα μνημόνια, αλλά γιατί δεν θα έχει τολμήσει να ξεδοντιάσει οριστικά και μόνιμα το βρωμερό στόμα της διαπλοκής. 

Όσο υπάρχουν αυτοί δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία στον τόπο μας.
Ούτε να στεριώσει κανενός είδους φιλολαϊκή κυβέρνηση. Τούτη ή κάποια άλλη.

Κύριε πρωθυπουργέ:
Στις Βρυξέλλες μπορεί να χάσατε μιά μεγάλη, μια καθοριστική μάχη, αλλά τον πόλεμο θα τον χάσετε όταν ηττηθείτε απ' τα κανάλια!

Στο χέρι σας είναι!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Blitzkrieg, ήταν ο “κεραυνοβόλος πόλεμος” που εφάρμοσε η Γερμανία επί Χίτλερ με τον υπερεξοπλισμένο Γερμανικό στρατό.To 1939 όλος ο πλανήτης παρακολουθούσε με δέος τον νέο “μοντέλο” πολέμου των Γερανών που ξεκίνησε με την εισβολή στη Πολωνία. Τα οπλικά συστήματα είχαν δοκιμαστεί στον ισπανικό εμφύλιο, όπου η ναζιστική Γερμανία βοηθησε το στρατόπεδο του Φράνκο. Όχι χωρίς κέρδος! Είχαν ένα πραγματικό πεδίο μάχης για να δοκιμάσουν τα όπλα τους και ειδικά την αεροπορία τους.

Μεγάλη δύναμη πυρός,μεγάλη ταχύτητα, συνεχή κίνηση. Ο αντίπαλος δεν είχε χρόνο ούτε να σκεφτεί τον παραμικρό τρόπο αντίδρασης. Κι όσοι αντέδρασαν γρήγορα πνίγηκαν στο αίμα. Ο κεραυνοβόλος πόλεμος απαιτούσε άμεση και απόλυτη υποταγή. Χρειάστηκαν χρόνια μέχρι να συνέλθουν οι σύμμαχοι και τα θύματα. Όταν έγινε, η Γερμανία έχασε πανηγυρικά τον πόλεμο. Μόνο που όλη η Ευρώπη είχε καταστραφεί.

Την ίδια περίπου τακτική το Βερολίνο ακολουθεί στην πολιτική “οικονομικού εθνικισμού” που τα τελευταία χρόνια ακολουθεί. Στην Ελλάδα το ζήσαμε πολλές φορές και μία απ΄ αυτές ήταν μόλις πριν από μερικές μέρες. Μαραθώνια συνάντηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό στις Βρυξέλλες και μετά αγώνας δρόμου για να περάσουν όσα απαιτεί το Βερολίνο σε μορφή νομοσχεδίων.

Η αποθέωση του οικονομικού “κεραυνοβόλου πολέμου” της Γερμανίας ήταν βέβαια στην περίπτωση της Κύπρου. Μια χώρα που επί 39 χρόνια λειτουργούσε με ένα οικονομικό μοντέλο με το οποίο κατέληξε να είναι ένα από τα πιο σημαντικά “χρηματοκιβώτια” του κόσμου. Και μέσα σε 10 ώρες απαίτησαν απ΄ αυτή τη χώρα να αλλάξει μοντέλο!

Σε ότι μας αφορά ο δημοσιογράφος David Dayen, περιγραφει στο Sputnik πολύ χαρακτηριστικά με τι έμοιαζε το “τελεσίγραφο” που έδωσαν στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα: “Η συμφωνία έμοιαζε με μία συμφωνία παράδοσης χώρας που έχει χάσει πόλεμο”!

Η Γερμανία παρομοιάζεται από τον δημοσιογράφο ως “αυτοκρατορία που θέλει να στειλει μήνυμα προς όλους στην Ευρώπη: αν προσπαθήσετε να να αντιταχθείτε στην ατζέντα λιτότητας θα ταπεινωθείτε και θα ζητάτε συγχώρεση”.

Η αποτυχία και τελικά η καταστροφή της ΕΕ αν συνεχίσει να επικρατεί η γερμανική λογική είναι δεδομένη σύμφωνα με τον Dayen ο οποίος επισημαίνει ότι “στην πραγματικότητα, το όνειρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης δεν ήταν ποτέ ρεαλιστικό… Αντί για Ενωμένη Ευρώπη “χτίστηκε” μια ένωση στην οποία η Γερμανία ήταν ο άρχοντας και οι υπόλοιποι κράτη-πελάτες”.

Ποιος θα είναι ο επόμενος;

Η Ελλάδα είναι το μόνιμο πειραματόζωο αυτής της πρακτικής. Δυστυχώς χωρίς κανένα θετικό αποτέλεσμα.

Το 2010, το χρέος ήταν € 110 δισεκατομμύρια, περίπου 130% του ΑΕΠ. Το 2014, με τα “προγράμματα διάσωσης” που είχαν επιβληθεί έφθασε στα € 315 δισεκατομμύρια και στο 170% του ΑΕΠ. Με την τελευταία …διάσωση, θα φθάσει τα € 400.000.000.000, πάνω από 200%του ΑΕΠ!

Θα πρέπει να σημείωσουμε ότι οι αντιδράσεις για τις γερμανικές καταστροφικές εμμονές είναι αξιοπρόσεκτες, αλλά δεν νομίζουμε ότι είναι αρκετές για να δημιουργήσουν ένα αποτελεσματικό “μέτωπο αντίστασης”. Γιατί πολλές ισχυρές και μεγάλες χώρες ανησυχούν ότι…θα είναι το επόμενο θύμα της γερμανικής οικονομικής επεκτατικότητας. Με κύριο όπλο το χρέος.

Βορράς και νότος στην Ευρώπη διαχωρίζονται πλήρως από τα ποσοστά χρέους.

Η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία έχουν τεράστιο δημόσιο χρέος. Σε αντίθεση με την Γερμανία και κάποιους δορυφόρους της.

Η Γαλλία, ανησυχεί ότι είναι θέμα χρόνου το Βερολίνο να απαιτήσει δραματικές περικοπές στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας και γενικώς στα δημοσιονομικά του.Η Ιταλία έχει τις ίδιες ανησυχίες. Και οι δύο χώρες έχουν κάνει μεταρρυθμίσεις και περικοπές αλλά τίποτα δεν είναι αρκετό για το Βερολίνο.

H Ουάσιγκτον έχει θορυβηθεί από την γερμανική αδιαλλαξία και γι΄ αυτό μέσω ΔΝΤ έστειλε τελεσίγραφο για το ελληνικό χρέος. Οι ΗΠΑ ανησυχούν για την διάλυση της ΕΕ, για λόγους γεωπολιτικούς κι επειδή πιστεύει ότι μια “κατακερματισμένη Ευρώπη”, θα έχει επιπτώσεις και στο NATO.

Η Αμερική μάλλον μυρίζει το “μπαρούτι” σε αντίθεση με την Γερμανία.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ποιοι μπαίνουν, ποιοι φεύγουν με τον ανασχηματισμό. Γιατί ο πρωθυπουργός «σήκωσε το γάντι» που του πέταξαν οι 39 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί απορρίπτει σενάρια διακομματικής κυβέρνησης ειδικού σκοπού. Ζητείται από τη Ζωή να παραιτηθεί.

Γράφει η Μαρίνα Μάνη

Ο Αλέξης Τσίπρας «σήκωσε το γάντι» που του πέταξαν οι 39 βουλευτές του, ξεκαθάρισε σε «κύκλους» εντός κι εκτός της χώρας ότι δεν προτίθεται να ηγηθεί νέας κυβέρνησης εθνικής ενότητας και, ουσιαστικά, προανήγγειλε εκλογές μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας.

«Είμαι υποχρεωμένος να συνεχίσω με κυβέρνηση που θα στηρίζεται σε μειοψηφικό αριθμό βουλευτών», ανέφερε στο επιτελείο του, μετά τη μαραθώνια σύσκεψη στο Μαξίμου που ολοκληρώθηκε αργά το βράδυ χθες.

Κατά τις πληροφορίες δε, τη θέση του τη γνωστοποίησε με επιστολή του στο σύνολο των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

Στη σύσκεψη συμμετείχαν οι Ν. Παππάς, Ευ. Τσακαλώτος, Γ. Δραγασάκης, Γ. Σταθάκης, Αλ. Φλαμπουράρης, Γ. Σακελλαρίδης, Ν. Φίλης, ο γραμματέας της Κ.Ο. Χ. Μαντάς και, από πλευράς ΑΝΕΛ, ο υφυπουργός Επικρατείας Τ. Κουίκ.

Σήμερα μάλιστα θα προχωρήσει στον ανασχηματισμό, ο οποίος αναμένεται να είναι σαρωτικός και να μην περιορισθεί στην κάλυψη των κενών θέσεων που προέκυψαν από τους υπουργούς οι οποίοι διαφοροποιήθηκαν στην προχθεσινή ψηφοφορία στη Βουλή.

Η... αντιπολιτευόμενη συμπολίτευση

Ο πρωθυπουργός και τα στελέχη της κυβέρνησης που μετείχαν στη χθεσινή σύσκεψη κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η εικόνα της... αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης που παρουσιάζει το ένα τρίτο των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να συνεχισθεί για πολύ.

Συμφώνησαν επίσης στη θέση πως δεν θα «υποκύψουν» στις πιέσεις που ασκούνται (από τη διαπλοκή) για συγκρότηση κυβέρνησης ειδικού σκοπού ή εθνικής ενότητας υπό τον κ. Τσίπρα.

Ως εκ τούτου, δεν θα προχωρήσει (ακόμα, τουλάχιστον) η ηγεσία του κόμματος σε διαγραφές των 39 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς αυτή είναι... η προαπαιτούμενη κίνηση για την απώλεια της δεδηλωμένης και την υποχρεωτική, πλέον, κυβερνητική σύμπραξη με ΝΔ, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ - ή τμήμα τους.

«Θεωρείτε ακόμα πλαστό τον εκβιασμό;»

Την ίδια στιγμή, όμως, κάλεσαν τους 39 βουλευτές «και όσους σκέφτονται να τους μιμηθούν», να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Ο κ. Τσίπρας, υπενθύμισε χθες ότι την Τετάρτη, πριν από την ψηφοφορία στη Βουλή, ζήτησε από την κοινοβουλευτική ομάδα και το κάθε μέλος της ξεχωριστά να τοποθετηθούν στο ερώτημα εάν ο εκβιασμός (σ.σ. των εταίρων) είναι αληθινός ή πλαστός.

«Ζήτησα να αποφασίσουμε μαζί: αν είναι πλαστός, να ψηφίσουμε όλοι ΟΧΙ, αν όμως αποφανθούμε ότι είναι αληθινός, να μοιραστούμε όλοι μαζί την ευθύνη», είπε.

Και συνέχισε: «Το γεγονός ότι δεν εκφράστηκε ουσιαστική και τεκμηριωμένη αντίρρηση περί της αληθινής ισχύος του εκβιασμού, καθιστά την επιλογή 32 βουλευτών της ΚΟ να μη μοιραστούν την ευθύνη, τόσο με εμένα προσωπικά όσο και με τους υπόλοιπους 110 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ως μια επιλογή που έρχεται σε σύγκρουση με τις αρχές της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης και σε μια κρίσιμη ώρα δημιουργεί ένα ανοιχτό τραύμα στο εσωτερικό μας».

«Δεν επιτρέπω σε κανέναν...»

Κατόπιν τούτων, ο κ. Τσίπρας σήκωσε τους τόνους και σε πρώτο ενικό πρόσωπο πρόσθεσε: «Προσωπικά δεν δύναμαι να επιτρέψω σε κανένα, μετά τα όσα πέρασα έξι μήνες, να θεωρεί ότι έχει ισχυρότερο δίλημμα συνείδησης έναντι των κοινών μας αρχών, αξιών, θέσεων και ιδεολογικών αναφορών».

Το διά ταύτα; Ο κ. Τσίπρας χαρακτήρισε «έωλη» τη στήριξη που παρείχαν φραστικά «στην πρώτη στην ιστορία του τόπου κυβέρνησης της Αριστεράς» και στον ίδιον οι 39 βουλευτές (με πρώτον τον Παναγιώτη Λαφαζάνη). Και κατέστησε σαφές: «Είμαι αναγκασμένος να συνεχίσω μέχρι και την ολοκλήρωση της συμφωνίας, με κυβέρνηση που θα στηρίζεται σε μειοψηφικό αριθμό βουλευτών σε σχέση με το συνολικό αριθμό των 300 αντιπροσώπων».

Όπερ σημαίνει εκλογές σε περίπου δύο μήνες...

«Ζωή, παραιτήσου»

Κατά τις πληροφορίες, γίνεται «σοβαρή συζήτηση» με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να παραιτηθεί από Πρόεδρος της Βουλής. Σε μία τέτοια περίπτωση, συζητείται να τη διαδεχθεί ο νυν υπουργός Εσωτερικών Νίκος Βούτσης.

Εάν η ίδια επιμείνει να παραμείνει στη θέση της «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα προχωρήσει σε πρόταση μομφής εναντίον της».

Σαρωτικός ανασχηματισμός

Όσο για τον ανασχηματισμό που αναμένεται να γίνει σήμερα, θα υπάρξουν πολλές αλλαγές ρόλων και ένταξη νέων προσώπων στο υπουργικό συμβούλιο - όχι κατ' ανάγκην από την κοινοβουλευτική δεξαμενή.

Στο νέο σχήμα δεν θα μετέχουν, φυσικά, τα «σκληρά» στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας (σ.σ. γίνονται συζητήσεις με «διαλλακτικούς»), ενώ θα αντικατασταθούν οι μετέχοντες στην κυβέρνηση Λαφαζάνης, Στρατούλης, Ησυχος, Χουντής και η Νάντια Βαλαβάνη.

Ο Πάνος Σκουρλέτης θέλει να αποχωρήσει από το υπουργείο Εργασίας (καθώς το νομοσχέδιό του για τις εργασιακές βελτιώσεις θα μείνει στο συρτάρι) και θεωρείται πολύ πιθανό να αντικαταστήσει τον κ. Βούτση στο Εσωτερικών (αν δεν μετακινηθεί εκεί ο Γιώργος Κατρούγκαλος) ή τον κ. Λαφαζάνη στο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης.

Για το Εργασίας συζητείται ο Σάββας Ρομπόλης, αν και είχε διαφωνήσει με τη διενέργεια δημοψηφίσματος και με το «όχι».

Ο βουλευτής Γιώργος Βαρεμένος συζητείται για αναπληρωτής υπουργός Άμυνας (στη θέση του Κώστα Ήσυχου) και ο νυν κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης στο υπουργείο Οικονομικών, στη θέση της κ. Βαλαβάνη.

Για το ρόλο του κυβερνητικού εκπροσώπου ακούγεται δημοσιογράφος (με πρώτο τον Νίκο Φίλη).

Βέβαιη θεωρείται και η μετακίνηση του Θοδωρή Δρίτσα από το Ναυτιλίας καθώς, παρότι υπερψήφισε τα μέτρα, διαφωνεί με την αποκρατικοποίηση του ΟΛΠ.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα προβλήματα της ευρωζώνης έχουν γίνει ολοφάνερα από την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης. Ταυτόχρονα όμως διαψεύστηκαν όσοι ποντάρησαν στη διάλυσή της. Το τι θα γίνει με την ευρωζώνη θα φανεί στην επόμενη μεγάλη δυσκολία.

Tου Ralph Atkins
Financial Times


Όταν η κρίση χρέους της ευρωζώνης κλιμακώθηκε πριν από τέσσερα χρόνια, οι επενδυτές πωλούσαν ό,τι περιουσιακά στοιχεία είχαν στη ζώνη του κοινού νομίσματος και ... πήραν τα βουνά, φοβούμενοι επικείμενη κατάρρευση της νομισματικής ένωσης. Το ευρώ υποχώρησε κατά σχεδόν ένα τέταρτο έναντι του δολαρίου από το Μάιο του 2011 και 2012. Καθώς τα χρήματα εισέρρεαν στην Ελβετία, η κεντρική τράπεζα της χώρας υποσχέθηκε να κάνει τα πάντα ώστε να τεθεί ένα ανώτατο όριο στην άνοδο του ελβετικού φράγκου.

Φέτος τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι επενδυτές σε όλο τον κόσμο έχουν μάθει από το 2011-2012 ότι υπάρχουν ισχυρές δυνάμεις που ενώνουν τη ζώνη του ευρώ κι ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα υπερασπιστεί την ακεραιότητα της νομισματικής ένωσης. Ενώ λοιπόν οι πολιτικοί τρέχουν πανικόβλητοι για να εξασφαλίσουν ότι μια Ελλάδα με επικεφαλής ριζοσπάστες της αριστεράς τελικά θα παραμείνει στη νομισματική ένωση, το ευρώ έχει παραμείνει σε γενικές γραμμές σταθερό. «Το σύστημα είναι σε θέση να απορροφήσει τον ιό», μου είπε αυτή την εβδομάδα ένας πρώην ιθύνων στη χάραξη πολιτικής της ζώνης του ευρώ.

Συνεπώς ποια είναι τα διδάγματα που αντλήθηκαν από την τελευταία κρίση - και, το κυριότερο, μπορούν να δικαιολογήσουν την ήρεμη απάντηση των χρηματοπιστωτικών αγορών;

Ένα πρώτο μάθημα είναι, πράγματι, ότι οι δυνάμεις που κρατούν την ευρωζώνη ενωμένη παραμένουν ισχυρές. Από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, το εγχείρημα του ευρώ ήταν πάντοτε εγχείρημα πολιτικής φύσεως. Ο Χέλμουτ Κολ, τότε καγκελάριος, προσπάθησε να «κλειδώσει» τη Γερμανία μέσα σε μια ενοποιημένη Ευρώπη. Ο δε Φρανσουά Μιτεράν της Γαλλίας ήθελε να περιορίσει την οικονομική δύναμη της πρόσφατα ενοποιημένης Γερμανίας. Στην έκτακτη ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής του περασμένου Σαββατοκύριακου, η Άγκελα Μέρκελ παρέμεινε πιστή σε αυτήν την κληρονομιά. Παρέκαμψε τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υπουργό Οικονομικών της, ο οποίος σκεφτόταν ένα «Grexit» ή αλλιώς την εκδίωξη της Ελλάδας από την ΟΝΕ. Οι επενδυτές που είχαν ποντάρει στο Grexit έκαναν λάθος. Δεν το έκαναν πολλοί, κι έτσι οι κινήσεις ανακούφισης αυτή την εβδομάδα στα ομόλογα της ζώνης του ευρώ και τις μετοχές υπήρξε μέτριοπαθής.

Μια όμως ανησυχία είναι πως οι δυνάμεις που ενώνουν την ζώνη του ευρώ, δεν είναι τόσο ισχυρές όσο υποθέτουν αγορές. Η κ. Μέρκελ ήρθε επικίνδυνα κοντά στο να δώσει τη συγκατάθεσή της σε ένα Grexit. Ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος παραιτήθηκε από υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας, δήλωσε στο New Statesman ότι η κυβέρνηση της Αθήνας που εξελέγη τον Ιανουάριο είχε εξετάσει το ενδεχόμενο αυτό από την πρώτη μέρα. Ένα ταμπού έχει σπάσει.

Ένα δεύτερο μάθημα είναι ότι πράγματι η γερμανική νοοτροπία έχει επικρατήσει, ανεξάρτητα από τις ελπίδες της Γαλλίας στη δεκαετία του 1990 ή σήμερα. Ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ μπορεί να αρέσκεται σε μια συνεργατική ευρωζώνη, στην οποία οι ισχυροί θα βοηθούσαν τους αδύναμους, αλλά η ευρωζώνη παραμένει δέσμια από κανόνες που ευνοούν τη δημοσιονομική σύνεση, ή τη λιτότητα. «Η Ελλάδα αντιμετωπίστηκε ως πιόνι στη σκακιέρα», λέει ο Alberto Gallo, επικεφαλής της μακροοικονομικής πιστωτικής έρευνας της RBS.

Ένα τρίτο δίδαγμα είναι ότι η ΕΚΤ, η οποία συνεδριάζει την Πέμπτη, είναι εξαιρετικά ισχυρή. Περισσότερο από την Ελλάδα, το μεγαλύτερο γεγονός της ευρωπαϊκής αγοράς του 2015 ήταν η «ποσοτική χαλάρωση» και η αποφασιστικότητα του Mario Draghi, του προέδρου της, να δοθεί ώθηση στην ανάπτυξη και τον πληθωρισμό μέσω της αποδυνάμωσης του ευρώ. Η προσδοκία του QE οδήγησε στην πτώση του ευρώ κατά ένα τέταρτο μέσα σε δέκα μήνες έως τον Μάρτιο. Με τον καιρό, η Εθνική Τράπεζα ΕΤΕ +5,26% της Ελβετίας εγκατέλειψε την προσπάθεια να περιορίσει την άνοδο του φράγκου.

Τον Ιούνιο του 2012 υπήρξε μια αλλαγή καθεστώτος. Ο κ. Draghi υποσχέθηκε να κάνει «ό,τι χρειάζεται» για να αποφευχθεί η διάλυση της ζώνης του ευρώ. Ο κίνδυνος μετάδοσης από ένα Grexit έχει περιοριστεί φέτος σε μεγάλο βαθμό επειδή οι αγορές υποθέτουν ότι η ΕΚΤ θα εντείνει τις αγορές ομολόγων, αν αυτό χρειαστεί.

Αλλά η ΕΚΤ λειτουργεί εντός των κανόνων της ευρωζώνης. Σχεδόν στραγγάλισε την Ελλάδα, κλείνοντας τις τράπεζες και διακινδυνεύοντας ένα Grexit, στην περίπτωση που η Αθήνα δεν συμφωνούσε με τους διεθνείς πιστωτές της. Σε όλη την διάρκεια της ως τώρα οικονομικής ιστορίας, οι κεντρικές τράπεζες προσέτρεξαν υπέρ της διάσωσης των κυβερνήσεων που πλήττονταν από κρίσεις. Η άρνηση της ΕΚΤ να ενεργήσει ως δανειστής έσχατης ανάγκης στην Ελλάδα είναι μια προειδοποίηση για τα άλλα κράτη μέλη, όταν αυτά βρεθούν σε μπελάδες.

Θα αναδυθεί ισχυρότερο το ευρώ από τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων; Ενδεχομένως, αν πιστεύετε ότι η γερμανική πολιτική της τάξης, δηλ. αυτή που βασίζεται σε κανόνες, παράγει μακροπρόθεσμα καλύτερη ανάπτυξη. Αλλά ακόμη και αν μια συμφωνία διάσωσης έχει επιτευχθεί τωρα πια για την Ελλάδα, η δύσκολη οικονομική κατάσταση στη χώρα θα τραβήξει εις μάκρος: οι ανησυχίες για Grexit δεν θα υποχωρήσουν. Τα σημάδια που αφήνει η κρίση σε όλη την Ευρώπη θα απαιτούν για καιρό από την ΕΚΤ να διατηρήσει μια εξαιρετικά χαλαρή νομισματική πολιτική.

Πέρα από αυτό, μετά από την κρίση της Ελλάδας, η ζώνη του ευρώ δείχνει να είναι μια αναμφισβήτητα ακόμη πιο εύθραυστη κατασκευή απ' ό,τι πριν. Οι οικονομικές ιστορίες ανάκαμψης στην «περιφέρεια» της ευρωζώνης - στην Ισπανία και την Ιρλανδία, για παράδειγμα – δείχνουν ότι τα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων μπορούν να λειτουργήσουν, και θα μπορούσαν να έχουν ενθαρρύνει την εμβάθυνση της ενότητας στη ζώνη του ευρώ. Ο θυμός που προκλήθηκε από την Αθήνα, θα καταστήσει κάτι τέτοιο πιο δύσκολο.

Αυτές οι διαρθρωτικές αδυναμίες θα μπορούσαν γρήγορα να επανεμφανιστούν όταν η ζώνη του ευρώ αντιμετωπίσει και πάλι σοβαρές δυσχέρειες - ή όταν έρθει πράγματι η ώρα να πάρουμε τα βουνά.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Αρχή να αναδείξει επιτέλους τον άνδρα

Του Αναγνώστη Λασκαράτου

Δεν είναι λέει η κα Βαλαβάνη αυτή που έκανε ότι έκανε με τα λεφτά της, παραιτήθηκε καθαρά από ευαισθησία ασυνήθιστη για πολιτευόμενο της Αριστεράς, αλλά κανείς στο ΣΥΡΙΖΑ δεν ενδιαφέρθηκε να ρωτήσει ποιος υπουργός είναι ο δράστης.

Ταυτόχρονα το παρδαλό τσίρκο των Βαρουφάκη-Λαφαζάνη-Κωνσταντοπούλου, που έδωσε τόσες πολυέξοδες και αδιέξοδες παραστάσεις για την προσωπική προβολή του (ο εξ αυτών ανεπάγγελτος για τα ιδεοληπτικά του συμπλέγματα), κάνει το κορόιδο και δεν μας λέει πως θα διαμορφωθεί και το κυριότερο πως θα αντιμετωπιστεί η περίπτωση της δραχμής, που με τόση επαναστατική εμμονή λανσάρει.

Αυτή η δημιουργική ασάφεια μαζεύει πολύ κόσμο στο μπουλούκι τους και κυρίως όσους θέλουν να δουν να καταστρέφεται μαζί τους και η υπόλοιπη κοινωνία και όσους βυθισμένοι στα χρέη τους, ελπίζουν πως αυτά θα τα πληρώσουν οι πολίτες που δεν χρωστούν και που δεν τα έστειλαν στο εξωτερικό σαν στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, αφού φαίνεται πως οι Λετονοί συνταξιούχοι αρνούνται να το κάνουν.

Η φιλάνθρωπη Εκκλησία παραμένει επιμελώς αφορολόγητη, επιδοτούμενη και ατιμώρητη, με τα λεφτά που έχει μέρα μεσημέρι ληστέψει να παραμένουν στα αζήτητα από τους κυβερνώντες επαναστάτες και με τον πισινούχο μπαρουφολόγο να εξηγεί στους ενοχλητικούς Ευρωπαίους που ρωτούν (‘Charlie Hebdo’) το γιατί, πως δεν της έβαλε ΕΝΦΙΑ γιατί δεν έχει εισοδήματα από τα ακίνητά της.

Δυο μεγάλα ψέματα συμπυκνωμένα σε μια φράση, για να κοροϊδέψει τον κουτόφραγκο που δεν είναι σε θέση να ξέρει σε βάθος την πραγματικότητα του τσίρκου μας.

Με περισσή υποκρισία ο θίασος καταψηφίζει αλλά στηρίζει, ένα μόνο πράγμα δεν κάνει, να προτείνει το ελάχιστο εναλλακτικό μέτρο ή να σχεδιάσει με σαφήνεια μια εναλλακτική πορεία.

Παίζουν με τις φρούδες ελπίδες των απελπισμένων, υποδαυλίζουν τη τυφλή αντιευρωπαϊκή οργή των φανατισμένων, υποθάλπουν την ατιμωρησία της Χ.Α. αλλά η προχειρότητά τους, η αμάθειά τους, η τεμπελιά τους, το πάθος για προσωπική καλοπέραση που δεν έκανε ούτε έναν τους να φιλοτιμηθεί να ζητήσει περικοπή των βουλευτικών απολαβών, δεν κρύβονται.

Έφεραν τη χώρα, μέσα από την πεντάμηνη παρανοϊκή άρνηση διακυβέρνησης με τη χαριστική βολή της ιλαροτραγωδίας του «δημοψηφίσματος» που η απάντησή του διαβάστηκε ανάποδα, στο χείλος της Αβύσσου.

Κακά προαισθήματα διακατέχουν κάθε λογικό άνθρωπο. Το πιο άχρηστο, παρανοϊκό και ιδεοληπτικό κομμάτι του πολιτικού κόσμου κυβερνάει αυτή τη στιγμή τη χώρα. Μόνο η απόγνωση κάνει κάποιους να ελπίζουν στον αρχηγό τους που τον θέλουν εν δυνάμει διαφορετικό από τους άλλους, ή έστω ικανό να γίνει από έφηβος άντρας σε μια νύχτα. Ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του, αλλά δεν υπάρχει τώρα και άλλη ελπίδα.

Ήδη ο λογαριασμός είναι ασήκωτα βαρύς, η ΕΕ έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά, αν ο τρώσας δεν ιάσεται τότε η τραγωδία θα κορυφωθεί και ο από μηχανής θεός δεν θα έρχεται...

Πηγή Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σκοπός η συνδρομή της αστυνομίας στη μεταναστευτική ροή

Ο στρατός της ΠΓΔΜ θα συνδράμει στις προσπάθειες της αστυνομίας για τον έλεγχο των αυξημένων μεταναστευτικών ροών δήλωσε ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ Γκιόργκι Ιβάνοφ κατά τη διάρκεια επίσκεψής του σήμερα στην πόλη Γευγελή (στο νότιο τμήμα της ΠΓΔΜ, κοντά στους Ευζώνους).

Ο κ. Ιβάνοφ ενημερώθηκε, στη συνοριακή διάβαση της χώρας του με την Ελλάδα, από αξιωματικούς της αστυνομίας για την κατάσταση στην περιοχή σχετικά με το μεταναστευτικό ρεύμα.

«Εμείς συμμεριζόμαστε την τύχη αυτών των ανθρώπων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις χώρες τους, λόγω του πολέμου. Τους βοηθάμε και τους παρέχουμε όλα όσα είναι απαραίτητα» ανέφερε ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ.

Σημείωσε ότι από την ημέρα της ψήφισης του νόμου στην ΠΓΔΜ για το άσυλο (στις 18 Ιουνίου 2015), σύμφωνα με τον οποίο όποιος μετανάστης εισέρχεται στην ΠΓΔΜ λαμβάνει αυτομάτως τριήμερη άδεια παραμονής, κατά τη διάρκεια της οποίας μπορεί να κινείται ελεύθερα και στο τέλος να εγκαταλείπει τη χώρα, περισσότεροι από 14.000 μετανάστες έχουν εισέλθει στην ΠΓΔΜ από την Ελλάδα, μέσω της συνοριακής γραμμής μεταξύ των δύο χωρών, που απλώνεται σε μήκος 50 χλμ.

«Η κυβέρνηση και εγώ προσωπικά πρέπει να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για να συνδράμει ο στρατός στις αστυνομικές δυνάμεις για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης. Ο στρατός θα αναπτυχθεί στη νότια μεθόριο, αλλά και στη βόρεια συνοριακή γραμμή (με Σερβία)», πρόσθεσε ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ, ο οποίος σύμφωνα με το Σύνταγμα είναι και ο ανώτατος διοικητής των ενόπλων δυνάμεων της χώρας.

Υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ΠΓΔΜ, αλλά και η Διεθνής Αμνηστία έχουν κατηγορήσει τελευταία την αστυνομία της ΠΓΔΜ ότι εμποδίζει, με τη βία, μετανάστες, που βρίσκονται συνωστισμένοι στην ουδέτερη ζώνη με την Ελλάδα, να εισέλθουν στην επικράτεια της ΠΓΔΜ, με σκοπό να συνεχίσουν το ταξίδι τους στη Σερβία και από εκεί στην Ουγγαρία, με τελικό προορισμό κάποια χώρα της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου