Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Φεβ 2017


Η Ελλάδα βρίσκεται προ των πυλών μίας νέας εκλογικής διαδικασίας; Σύμφωνα με άρθρο του Economist, ναι, μία απάντηση που προκύπτει βάσει τριών πολύ συγκεκριμένων λόγων, οι οποίοι αποτελούν «δείκτη» πολιτικής αναταραχής σε κάθε περίπτωση.

Όπως αναφέρεται σχετικά στο άρθρο και αναδημοσιεύει το Πρώτο Θέμα, η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα, με την καθυστέρηση της ολοκλήρωσης της δεύτερης αξιολόγησης και των νέων απαιτήσεων που προβάλουν οι δανειστές, σε συνδυασμό με τις πιέσεις που δέχονται πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις από τόσο από τις ακροδεξιές επιρροές, όσο και από πολλά κινήματα ευρωσκεπτικιστών, που αυξάνουν τις δυνάμεις τους, συνθέτουν ένα εκρηκτικό για την Ελλάδα μείγμα, καθώς όσα ζητά ως αντάλλαγμα η ελληνική κυβέρνηση, περνά μέσα από την έγκριση των ευρωπαϊκών κοινοβουλίων. Τρίτος παράγοντας είναι η διαφωνία μεταξύ Ευρωπαίων και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την υφή των μέτρων που πρέπει να ληφθούν και ειδικότερα για τη βιωσιμότητα ή όχι του χρέους.

Πιο συγκεκριιμένα, ο Economist αναφέρει ως πρώτο λόγο την αδυναμία της κυβέρνησης να περάσει τα μέτρα που απαιτούνται για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης. Στο άρθρο αναφέρεται ως «σχεδόν αδύνατο», καθώς υπάρχουν μεγάλες αντιδράσεις από τα μέτρα που ήδη έχουν ληφθεί, ενώ και η κοινωνία βρίσκεται στα όριά της.

Ο δεύτερος λόγος αναφέρεται στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες δέχονται μεγάλες πολιτικές πιέσεις, ενόψει και των εκλογών που έρχονται, ώστε να δοθεί ένα τέρμα στη βοήθεια προς την Ελλάδα. Μεγάλο ποσοστό πολιτών στην Ευρώπη, θεωρούν ότι κακώς δίδεται οικονομική ενίσχυση στην Αθήνα και ότι η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει πρωτίστως να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται, ώστε να επανεκκινηθεί η οικονομία της μέσω αυτών και όχι μέσω χρημάτων που προέρχονται από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους.

Τρίτος λόγος και ιδιαιτέρως σημαντικός, είναι η μακροχρόνια διαφωνία μεταξύ Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και Ευρωπαίων. Το ΔΝΤ εξακολουθεί να επιμένει ότι η συμφωνία για την Ελλάδα δεν έχει ουσιαστικό αντίκρισμα, καθώς το χρέος της χώρας είναι μη βιώσιμο. Η Ευρώπη δεν το αποδέχεται αυτό, καθώς σε αυτήν την περίπτωση, θα πρέπει να προχωρήσει σε γενναίο haircut, μία διαδικασία η οποία είναι απίθανο να γίνει αποδεκτή από τα κοινοβούλια και τους λαούς της Γηραιάς Αλβιόνας. Ως εκ τούτου, ιδιαίτερ στο τρίτο αυτό σκέλος, υπάρχει το απόλυτο αδιέξοδο.

Ο Economist κάνει αναφορά στις δηλώσεις του Κλάους Ρέγκλινγκ, στις 30 Ιανουαρίου, ο οποίος τόνισε ότι η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί πριν τη λήξη της διορίας για την απελευθέρωση του ευρωπαϊκού πακέτουν στήριξης. Το ίδιο διάστημα θα πρέπει να έχουν γίνει αποδεκτοί και οι όροι της συμφωνίας από το ΔΝΤ, το οποίο επιβάλλεται να συμμετέχει ενεργά στο πρόγραμμα

Σημειώνεται επίσης, ότι το IMF θεωρεί εκτός πραγματικότητας το στόχο του 3,5% πλεονάσματος, ζητώντας αναπροσαρμογή των στόχων και προσαρμογή τους στα δεδομένα του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως επισημαίνεται, η Ελλάδα έχει απόλυτη ανάγκη το δανεισμό, καθώς έως τον Ιούλιο του 2017, καλείται να καταβάλει τουλάχιστον 6 δισ. ευρώ σε δανειακές υποχρεώσεις. Την ίδια στιγμή, Φιλανδία, Γερμανία και Ολλανδία πρωτοστατούν στις αντιδράσεις του περαιτέρω δανεισμού της ελληνικής οικονομίας, ενώ ακολουθούν εκλογές σε Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία και πιθανότατα στην Ιταλία.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η σημερινή συνάντηση της Καγκελαρίου της Γερμανίας, Angela Merkel, η οποία πραγματοποιεί επίσκεψη στην τουρκική πρωτεύουσα, με τον Πρόεδρο της Τουρκίας, Recep Tayyip Erdogan έφερε για μια ακόμη φορά στο προσκήνιο το ρήγμα στις σχέσεις Αγκυρας - Βερολίνου. Οι δυο πλευρές εξακολουθούν να διαφωνούν σε μια σειρά σημαντικών θεμάτων.

Σύμφωνα με την Καθημερινή, η κρύα ατμόσφαιρα στις διμερείς σχέσεις έκανε αισθητή την παρουσία της και στην κοινή συνέντευξη Merkel - Erdogan, με τον τελευταίο να αντιδρά στην τοποθέτηση της γερμανικής πλευράς και να απαιτεί δημοσίως την απόσυρση του όρου «ισλαμιστική τρομοκρατία».

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan και η καγκελάριος της Γερμανίας Angela Merkel συζήτησαν κυρίως τις εξελίξεις στη Συρία, το Ιράκ και το Αιγαίο κατά τη σημερινή συνάντησή τους, δήλωσε ο Erdogan σε κοινή συνέντευξη με την Merkel μετά τη συνομιλία τους στην Άγκυρα.

Ο κ. Erdogan δήλωσε ότι σε αυτά τα θέματα η χώρα του δεν πρόκειται να προχωρήσει σε παραχωρήσεις. Επίσης, ζητά από την Γερμανία να δείξει την αλληλεγγύη της στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Απαντώντας σε σχετικό ερώτημα Γερμανού δημοσιογράφου, ο Πρόεδρος Erdogan υπερασπίστηκε την συνταγματική αναθεώρηση.

A. Merkel: Υπογράμμισα στον T. Erdogan τη σημασία της ελευθερίας του Τύπου στην Τουρκία

Από την πλευρά της, η κ. Merkel επέλεξε να διατηρήσει αποστάσεις από τουρκικές θέσεις, στέλνοντας ταυτόχρονα στην Άγκυρα το μήνυμα ότι το Βερολίνο κατανοεί τις ευαισθησίες της τουρκικής πλευράς. Σε ότι αφορά το ενδεχόμενο της επιστροφή μελών του Κινήματος Gullen στην Τουρκία, η κ. Merkel υπογράμμισε την σημασία των τεκμηρίων και του γερμανικού κράτους δικαίου.

Ακόμη, η καγκελάριος της Γερμανίας Angela Merkel δήλωσε πως υπογράμμισε τη σημασία της ελευθερίας του Τύπου και της ελευθερίας της έκφρασης στην Τουρκία στη διάρκεια των συνομιλιών που είχε σήμερα στην Άγκυρα με τον τούρκο πρόεδρο Recep Tayyip Erdogan.
«Με την απόπειρα πραξικοπήματος, είδαμε πώς ο τουρκικός λαός υπερασπίσθηκε τη δημοκρατία και τους κανόνες της δημοκρατίας στην Τουρκία», δήλωσε η Merkel αναφερόμενη στην αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου.
«Ακριβώς γι' αυτό, σ' αυτή την αποφασιστική φάση, είναι σημαντικό η ελευθερία της έκφρασης να τηρείται και σε σχέση μ' αυτό μιλήσαμε για την ελευθερία του Τύπου», πρόσθεσε ενώ καθόταν δίπλα στον Erdogan.
«Η αντιπολίτευση είναι μέρος της δημοκρατίας», τόνισε η Merkel.

«Ο διαχωρισμός των εξουσιών και η ελευθερία της έκφρασης πρέπει να είναι εγγυημένοι» στη συνταγματική αναθεώρηση που θέλει ο Erdogan και η οποία θα υποβληθεί σε δημοψήφισμα τον Απρίλιο, υπογράμμισε ακόμη η καγκελάριος.
Οι σχέσεις μεταξύ της Άγκυρας και του Βερολίνου, δύο πυλώνων του ΝΑΤΟ, έχουν επιδεινωθεί μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου, την οποία ακολούθησε κύμα διώξεων, προκαλώντας την ανησυχία χωρών της Ευρώπης. Η Angela Merkel βρέθηκε στο επίκεντρο σφοδρής κριτικής στη Γερμανία αλλά και από την αντιπολίτευση στην Τουρκία για αυτό το ταξίδι της, λίγες μόλις εβδομάδες πριν από το δημοψήφισμα, που έχει προγραμματιστεί για τον Απρίλιο.
«Υπογράμμισα ότι ο διαχωρισμός των εξουσιών και η ελευθερία της έκφρασης πρέπει να είναι εγγυημένοι» στη συνταγματική αναθεώρηση που θέλει ο Edogan, τόνισε η Γερμανίδα καγκελάριος στην κοινή συνέντευξη τύπου με τον Τούρκο πρόεδρο.

Η Angela Merkel τόνισε επιπλέον ότι το δημοψήφισμα στην Τουρκία θα πρέπει να γίνει υπό την επιτήρηση αντιπροσωπείας του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).
«Η αντιπολίτευση είναι μέρος της δημοκρατίας», είπε η Μέρκελ.

Από την πλευρά του ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους απέρριψε την κριτική που διατυπώνουν τα στελέχη της τουρκικής αντιπολίτευσης, τα οποία εκφράζουν φόβους για το ενδεχόμενο κατάργησης του διαχωρισμού των εξουσιών εάν η συνταγματική αναθεώρηση, που θα ενισχύσει σημαντικά τις εξουσίες του, εγκριθεί.
«Αυτό δεν έχει απολύτως καμία βάση (...) Υπάρχει νομοθετικό σώμα, υπάρχει κυβέρνηση, υπάρχει η Δικαιοσύνη» δήλωσε ο Erdogan.
«Δεν τίθεται ζήτημα ότι τερματίζεται ο διαχωρισμός των εξουσιών» επέμεινε ο Τούρκος πρόεδρος.
Με την αναθεώρηση του Συντάγματος «το εκτελεστικό σώμα θα έχει περισσότερες ευκαιρίες να εργαστεί γρηγορότερα. Η δικαστική εξουσία θα διατηρήσει την ισχύ της και θα λειτουργεί όπως συνήθως με το νέο σύστημα» τόνισε ο ίδιος.

Οι δύο ηγέτες συζήτησης επίσης τη συμφωνία για το μεταναστευτικό που συνάφθηκε τον περασμένο Μάρτιο μεταξύ της Τουρκίας και της ΕΕ, όπως επίσης για την κατάσταση στη Συρία και το Ιράκ, αλλά και τις εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, σύμφωνα με τον T. Εrdogan.

Είναι η τρίτη φορά που η Merkel επισκέπτεται την Τουρκία από την 18η Μαρτίου του 2016, όταν η ΕΕ και η Άγκυρα σύναψαν την συμφωνία για το μεταναστευτικό.
«Το ζήτημα των προσφύγων είναι πολύ σημαντικό για την Τουρκία όπως επίσης για την ΕΕ και τη Γερμανία» υπογράμμισε η Γερμανίδα καγκελάριος, προσθέτοντας ότι η συμφωνία για τους πρόσφυγες στηρίζεται σε «κοινό συμφέρον».

Κυπριακό: Επιτάχυνση στις διαπραγματεύσεις, το μήνυμα Merkel

Όσον αφορά το μέτωπο του Κυπριακού, η καγκελάριος της Γερμανίας στις δηλώσεις της μετά τη συνάντησή της με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ ανέφερε πως θεωρεί ότι είναι ανάγκη να επιταχυνθεί η διαδικασία διαπραγμάτευσης.

Από την πλευρά του ο Γιλντιρίμ δήλωσε πως η λύση του Κυπριακού και η επανένωση της νήσου είναι η μεγαλύτερη επιθυμία της τουρκικής κυβέρνησης.

Με πληροφορίες από kathimerini.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ανθρωποδαίμονες!
Σκοτώσατε την εθνική συνείδηση μέσα στα παιδιά της Ελλάδος, ώστε να μην αναγνωρίζουν πατρίδα. Καταργήσατε τις εθνικές γιορτές στα σχολεία -τύποις υπάρχουν, όπου υπάρχουν.

Κατεβάσατε τις φωτογραφίες των ηρώων του '21 που κοσμούσαν τους τοίχους σε όλα τα σχολεία και όλα τα αρχαία ρητά “Αιέν αριστεύειν”, “Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης” και τόσα άλλα.

Ξαναγράψατε την πρόσφατη Ιστορία των Ελλήνων κατά τα κελεύσματα των αφεντάδων σας. Τώρα προσπερνάτε διδακτικά επί τροχάδην και την ευκλεά αρχαία Ιστορία μας, μέχρις ότου την καταργήσετε και αυτήν.

Εξαϋλώσατε τον “Επιτάφιο” και την “Αντιγόνη”, τα πήρατε όλα σβάρνα και δεν αφήσατε τίποτα όρθιο.

Θάψατε τη γλωσσική συνείδηση των παιδιών μας, ώστε ο Έλληνας να μην μπορεί να σκέφτεται, αφού γλώσσα και σκέψη είναι αδέρφια δίδυμα.

Διαστρέψατε την ελληνική γλώσσα, μέχρι να γίνει αγνώριστη, (όπως αυτήν που ακούμε από τις τηλεοπτικές περσόνες).

Καταργήσατε την πολυτονία, τη γραμματική, το συντακτικό, πετάξατε τα διαμάντια της δημοτικής μας ποίησης από τα σχολεία και αξιόλογα κείμενα Ελλήνων συγγραφέων. Αντ' αυτών, τα παιδιά μαθαίνουν ανάγνωση και “κατανόηση”, διαβάζοντας δαιμονικά σκουπίδια: “Ο Αη-Βασίλης που απλώνει τα εσώρουχά του να στεγνώσουν...”

Αυτό και τα παρόμοια κείμενα στα σχολικά βιβλία αναδεικνύουν όλη τη γελοιότητά σας και το μίσος σας εναντίον του σύνολου Ελληνισμού. Ο Μέγας Άγιος Βασίλειος απλώνει τα εσώρουχά του! Αλλά θέλετε να ταυτίσετε μέσα στη συνείδηση των παιδιών τον Μέγα αυτόν με μια γενειοφόρο, ασπροκόκκινη καρικατούρα.

Σκοτώνετε τη θρησκευτική συνείδηση στα παιδιά μας. Σας ενοχλεί ακόμα και να ξεκινήσουν τη μέρα τους με Θεό και καταργήσατε την πρωινή προσευχή. Αλλά αν η μέρα δεν ξεκινάει με Θεό, αν η ζωή δεν ξεκινάει με Θεό, τότε ξεκινάει με δαίμονες σαν τα μούτρα σας, στους οποίους προσπαθείτε να παραδώσετε όλη την ελληνική κοινωνία.

Τώρα προσπαθείτε να σκοτώσετε την αθωότητα μέσα στα παιδιά, την αυθόρμητη και υγιή ψυχικά ταύτιση με το εκ γενετής φύλο τους, επιχειρώντας να τα διδάξετε την “ελευθερία” επιλογής του φύλου τους, γιατί εκεί τελικά το πάτε, εσείς, εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας και των Ελλήνων.

Έχοντας σκοτώσει όλες τις ταυτότητες που σταθεροποιούν την προσωπικότητα του παιδιού (του μελλοντικού ανθρώπου), τώρα επιτίθεστε στην τελευταία που του έχει απομείνει: την ισχυρή, την πηγαία, την αυθεντική ταυτότητα του φύλου του.

Και δεν κινδυνεύουν μόνον να γίνουν οι αυριανοί κίναιδοι και αρσενοκοίτες, όπως τους χαρακτηρίζουν οι Απόστολοι του Χριστού ή αμφίφυλα “παρδαλά” υβριδικά “μη-όντα”, κινδυνεύουν να διαταραχθεί ολόκληρη η προσωπικότητά τους. Όχι κινδυνεύουν, είναι σίγουρο ότι θα διαταραχθεί.

Επειδή το παιδί για να αναπτύξει σωστά την προσωπικότητά του έχει ανάγκη από “στηρίγματα”, από ισχυρές ταυτότητες.

Από την ταυτότητα που του δίνει η οικογένειά του, το “επώνυμό” του, οι πρόγονοί του και η ιστορία τους. Όσο πιο “καθαρή” και δυνατή είναι αυτή η ταυτότητα και κάθε άλλη, τόσο καλύτερα για το παιδί. Η “θολούρα” το βλάπτει!

Από την ταυτότητα που του προσφέρει η σχέση του με το Θεό, όπως του την δίνει η οικογένεια, το περιβάλλον (ως ομόθρησκη συνάθροιση/συλλογικότητα), το σχολείο, έστω και...λειψά. Αν υπάρχει ρίζα, μπορεί ως ενήλικας ν' αναζητήσει την ολοκλήρωση ή και την απόρριψη αυτής της ταυτότητας, είναι δικό του θέμα. Ο “άρριζος” όμως ούτε αυτό δεν μπορεί να κάνει, αφού του είναι εντελώς ξένες οι έννοιες του Θείου και του Ιερού.

Από την ταυτότητα που του δίνει η πατρίδα του με όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της θετικά ή αρνητικά, δεν κρίνουμε την ποιότητα αλλά την ισχυρή εθνική ταυτότητα ως τέτοια. Αυτή γεννάει και την αγάπη προς την Πατρίδα και συνεπώς την έφεση προς ολοκλήρωση του εθνικού προτύπου, απαλείφοντας τα αρνητικά στοιχεία. Γι' αυτό και τα παιδιά έχουν ανάγκη από τα μεγάλα εθνικά Πρότυπα.

Από την ταυτότητα, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, της γλώσσας. Όσες γλώσσες και αν μιλήσει ο άνθρωπος, με μία είναι ταυτισμένος εσωτερικά, με τη μητρική του γλώσσα. Κι όσοι δεν έχουν ισχυρή αυτήν την ταυτότητα, δεν μπορούν να πάνε “πολύ μακριά” στη ζωή, για το λόγο ότι και η σκέψη τους είναι αδύναμη. Δεν μπορούν να ανέβουν στις κορυφές κυρίως του Στοχασμού και της Τέχνης ή και της επιστήμης.

Νεοταξίτικα ανθρωπάρια, αφού τσακίσατε μέσα στο παιδί όλες αυτές τις ταυτότητες, έρχεσθε τώρα να μπείτε στο πιο άδυτο οχυρό της προσωπικότητάς του: στην ταυτότητα του φύλου του. Κι αν μπορέσετε να εφαρμόσετε το πρόγραμμά σας, το παιδί θα αιωρείται χωρίς “βεβαιωμένη” ταυτότητα φύλου και θ' αναρωτιέται: τι είμαι; είμαι αγόρι, είμαι κορίτσι, είμαι και τα δύο;

Είναι ο ασφαλέστερος δρόμος να οδηγήσετε τα παιδιά στην τρέλα. Κι αν όχι στην τρέλα, οπωσδήποτε σε αστάθεια προσωπικότητας, με όλες τις ψυχο-σωματικές διαταραχές που αυτό συνεπάγεται.

Ανθρωποδαίμονες, κάτω τα χέρια από την αθωότητα και την ψυχική υγεία των παιδιών των Ελλήνων. Αρκετά σας ανεχτήκαμε. Κι αν εσείς είστε τέκνα του σκότους, υπάρχουν και τέκνα Φωτός σ' αυτή τη χώρα και ώρα είναι να σας νικήσουμε.

Καλούνται , ως εκ τούτων, να λάβουν θέση επί του θέματος:

Α. Ο Αρχιεπίσκοπος , η Ιερά Σύνοδος και οι επίσκοποι ένας προς ένας, ώστε να γνωρίζει το ποίμνιό τους ποια θέση πήραν -ή δεν πήραν!

Σεβαστοί πατέρες (συγγνώμη, αλλά το “άγιος” το κρατώ μόνον για τον Θεό και τους κεκοιμημένους αγίους Του), δεν είναι μόνον το μάθημα των θρησκευτικών “Θρησκεία”. Θρησκεία για το παιδί είναι τα πάντα: πώς αναπτύσσεται, τι μαθαίνει, πώς στεριώνει μέσα στη Θεία Χάρη και μέσα στην κοινωνία. Μπορείτε να μην διδάξετε ούτε μια αράδα “θρησκευτικών μαθημάτων” κι όμως να εκμαιεύσετε μέσα στο παιδί την πηγαία θρησκευτικότητα και την έφεση προς το αγνό και το άγιο, που από την παιδική φύση του έχει.

Ο Ιησούς Χριστός έστησε ένα παιδί στη μέση και είπε: “Αν δε γίνετε σαν αυτό, δεν μπορείτε να μπείτε στην βασιλεία των Ουρανών”.
Τώρα οι ανθρωποδαίμονες επιχειρούν το αντίστροφο: να βάλουν το παιδί μέσα στην κόλαση μέσα στην οποία οι ίδιοι ζουν και την οποία προορίζουν για όλη την ανθρωπότητα.
Δεν θα αντιδράσετε σε αυτό; Αν όχι, τα αποτελέσματα δεν θα είναι ευχάριστα για κανέναν και θα τα υφιστάμεθα “ες αεί”...

Έχετε την εντύπωση ότι αν τους επιτρέψουμε να αρχίσουν, θα σταματήσουν πριν εκφυλίσουν (βγάλουν από το φύλο τους) αμετάκλητα τα Ελληνόπαιδα; Και τι ποίμνιο θα έχετε τότε καλοί ποιμένες; Το μεν εκφυλισμένο, το δε με τέτοια μομφή προς εσάς ώστε να διαρρηγνύεται η αμοιβαία σχέση εμ-πιστ(η/ο)-σύνης, που ήδη παραπαίει, ιδίως στους νέους ανθρώπους.

Β. Όλοι οι θεολόγοι της Ελλάδος, είτε διδάσκουν είτε όχι.

Γ. Όλοι οι εκπαιδευτικοί σύλλογοι της πατρίδος μας.

Δ. Όλοι οι σύλλογοι γονέων.

Ε. Οι σύλλογοι εισαγγελέων και δικαστών και οι νομικοί σύλλογοι,

επειδή αυτό που επιχειρείται από τον Γαβρ-όγλου (“αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψης” ) είναι αντισυνταγματικό και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. (Και ο Γαβρ-όγλου δεν είναι βουλευτής!).

Ζ. Καλείται τέλος κάθε άνθρωπος, που κρατάει μέσα του ζωντανή έστω λίγη από την Ελλάδα που μας παρέδωσαν οι γονείς και οι προ-γονείς μας, να χρησιμοποιήσει ή να διαδώσει αυτό το κείμενο με όποιον τρόπο επιθυμεί.

Η. Θα πρόσθετα τους βουλευτές, αλλά τι να περιμένει κανείς από “πουλημένες ψυχές”; (και να πεις ότι ζήτησαν κάποιο σπουδαίο τίμημα, ένα μισθούλη των 6χιλ. Ευρώ, άντε 20 μαζί με τα τυχερά). Τίποτα δεν μπορεί να περιμένει το καλό, το υψηλό , το ευγενές, το ωραίο... Σκύβαλα, κοπριά μόνον!

“Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα”... αλλά η σωτηρία της ψυχής των παιδιών μας -η ψυχική τους υγεία εν προκειμένω- ακόμα μεγαλύτερο! Ας δώσουμε όλοι μαζί τον αγώνα για χάρη τους.

Υ.Γ. Επειδή πιο σημαντική από όλες θεωρώ την αντίδραση της Εκκλησίας της Ελλάδος και των δικαστών-εισαγγελέων, θα στείλω αυτό το κείμενο προς τον Αρχιεπίσκοπο, την Ιερά Σύνοδο και τους συλλόγους δικαστών και εισαγγελέων.

Μια Ελληνίδα μητέρα



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι μεγάλοι χαμένοι του ριζικού μετασχηματισμού των Η.Π.Α. από τον κ. Trump, θα είναι οι πρώην εχθροί της υπερδύναμης και οι μετέπειτα ηττημένοι του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου: κυρίως η Γερμανία και δευτερευόντως η Ιαπωνία.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
"Η Γερμανία, η οποία διενέργησε δύο παγκοσμίους πολέμους, αιματοκύλισε την Ευρώπη, «γαλούχησε» το ναζισμό και δρομολόγησε το Ολοκαύτωμα, όπου αντί να τιμωρηθεί της χαρίστηκε το 50% των χρεών της, η πληρωμή των υπολοίπων με ρήτρα ανάπτυξης, τα κλοπιμαία, καθώς επίσης ένα σχέδιο Μάρσαλ, ενώ της επετράπη να ενωθεί ξανά, έχει το θράσος να κατηγορεί τις Η.Π.Α. – εκείνη τη χώρα δηλαδή που κυριολεκτικά της χάρισε τα πάντα, χωρίς ουσιαστικά κανένα αντάλλαγμα, εκτός από το ότι αποτέλεσε το δυτικό ανάχωμα στον ψυχρό πόλεμο. 
Προφανώς λοιπόν πρόκειται για το πιο αχάριστο κράτος του πλανήτη, χωρίς απολύτως καμία διάθεση υπερβολής – για μία χώρα που δεν διστάζει να εκμεταλλευθεί τους πάντες και τα πάντα, για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά και μόνο τα δικά της συμφέροντα".

Ανάλυση

Μετά την Κίνα και τη Γερμανία (άρθρο), οι οποίες κατηγορήθηκαν από τις Η.Π.Α. για τη χειραγώγηση της ισοτιμίας των νομισμάτων τους, με στόχο τα υπερβολικά εμπορικά πλεονάσματα εις βάρος των άλλων χωρών, για μερκαντιλισμό ουσιαστικά, σειρά είχε η Ιαπωνία – με την ίδια κατηγορία, παρά το ότι το πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της είναι σχετικά χαμηλό στο 2,9% του ΑΕΠ της, όπως περίπου της Κίνας (γράφημα), σε σύγκριση με το τερατώδες της Γερμανίας (8,8% το 2015).

Επεξήγηση γραφήματος: Ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Ιαπωνίας (γαλάζιες στήλες, αριστερή κάθετος), σε σύγκριση με την Κίνα (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος)

Βέβαια αυξήθηκε το πλεόνασμα της το 2015, ενώ το γεγονός ότι, τυπώνει συνεχώς νέα χρήματα ως αποτέλεσμα του μεγαλύτερου νομισματικού πειράματος όλων των εποχών, προφανώς αδυνατίζει την ισοτιμία του γεν – οπότε λογικές οι αναφορές στη χειραγώγηση του.
Εν τούτοις, ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας αρνήθηκε τις κατηγορίες κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο κοινοβούλιο – τονίζοντας πως οι αγορές καθορίζουν την ισοτιμία και όχι η κεντρική τράπεζα της χώρας του, οπότε ασφαλώς δεν τη χειραγωγεί. Η Κίνα, αντίθετα, δεν αντέδρασε καθόλου στην αναφορά του προέδρου Trump, σύμφωνα με την οποία τα εξής:
«Βλέπετε τι κάνει η Κίνα, βλέπετε τι έκανε η Ιαπωνία όλα αυτά τα χρόνια. Παίζουν με τις αγορές χρήματος, παίζουν με τις υποτιμήσεις και εμείς καθόμαστε εδώ σαν μία ομάδα ηλιθίων. Οι άλλες χώρες χρησιμοποιούν τις Η.Π.Α. με τα νομίσματα τους, με την προσφορά νέου χρήματος και με τις υποτιμήσεις τους«.
Περαιτέρω, ο κ. Trump δεν επιτίθεται στην Ιαπωνία μόνο εξαιτίας της υποτίμησης του νομίσματος της – αλλά, επίσης, λόγω των εμποδίων που θεωρεί πως τοποθετεί στις εισαγωγές αμερικανικών αυτοκινήτων. Στο στόχαστρο του είναι τα διμερή εμπορικά ελλείμματα μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ιαπωνίας, τα οποία είναι της τάξης των 69 δις $ – αφού οι Η.Π.Α. εξάγουν στην Ιαπωνία εμπορεύματα αξίας 62 δις $ και εισάγουν 131 δις $ (πηγή).

Εν τούτοις, η Ιαπωνία «συμβάλλει» μόνο με 9% στα συνολικά εμπορικά ελλείμματα των Η.Π.Α., από σχεδόν 50% τη δεκαετία του 1990 – όπου υπενθυμίζουμε πως της επέβαλλε έμμεσα η υπερδύναμη μία τρομακτική ανατίμηση του νομίσματος της, με αποτέλεσμα τότε να σπάσει η διπλή φούσκα του χρηματιστηρίου και των ακινήτων της, καθώς επίσης να βυθιστεί σε μία ύφεση ισολογισμών, από την οποία δεν έχει ακόμη ξεφύγει.

Για σύγκριση, η Κίνα συμβάλλει με περίπου 45% στα συνολικά εμπορικά ελλείμματα των Η.Π.Α., αφού εισάγει εμπορεύματα αξίας 116 δις $ και εξάγει 483 δις $ (πηγή) – οπότε η συμμετοχή της  είναι της τάξης των 367 δις $, στα περίπου 800 δις $ που είναι το συνολικό έλλειμμα της υπερδύναμης. Όσον αφορά τη Γερμανία, εξάγει περί τα 125 δις $ στις Η.Π.Α. και εισάγει μόλις 50 δις $ (πηγή) – οπότε το πλεόνασμα της είναι περί τα 75 δις $, ελαφρά υψηλότερο από αυτό της Ιαπωνίας, αλλά συντριπτικά χαμηλότερο από της Κίνας.

Η κατηγορίες της χειραγώγησης

Συνεχίζοντας, η Ιαπωνία ναι μεν δεν επεμβαίνει απ’ ευθείας στις αγορές συναλλάγματος (η τελευταία φορά ήταν το 2011), αλλά χρησιμοποιεί έμμεσες μεθόδους υποτίμησης του νομίσματος της – όπως η Γερμανία υποτιμάει συνεχώς το ευρώ, ξεκινώντας με την ευρωπαϊκή κρίση χρέους που η ίδια πυροδότησε μέσω της Ελλάδας, καθώς επίσης με τα πακέτα ποσοτικής διευκόλυνση (QE), τα οποία δεν έχει σταματήσει η ΕΚΤ παρά το ότι το έκανε η Fed πριν από αρκετούς μήνες.

Λογικά λοιπόν υποθέτει η Ιαπωνία πως ο βασικός στόχος του αμερικανού προέδρου είναι η νομισματική πολιτική της κεντρικής της τράπεζας – η οποία αγοράζει από το 2013 τεράστιες ποσότητες ομολόγων που, σε συνδυασμό με τα αρνητικά επιτόκια, προκαλεί ασφαλώς την (τεχνητή) υποτίμηση του γεν. Βέβαια ισχυρίζεται ότι, η αιτία της πολιτικής της είναι η καταπολέμηση του αποπληθωρισμού, όπως συμβαίνει επίσης με την ΕΚΤ – κάτι που όμως δεν γίνεται αποδεκτό από την κυβέρνηση των Η.Π.Α., η οποία ασφαλώς δεν είναι ανόητη, κρίνοντας από τη στελέχωση της (εικόνα).


Σε κάθε περίπτωση, η ισοτιμία του γεν απέναντι στο δολάριο είναι κατά 30% περίπου χαμηλότερη σε σχέση με το 2013, όπου ανέλαβε ο νέος πρωθυπουργός της Ιαπωνίας τα καθήκοντα του – αν και ανατιμήθηκε κατά 18% το περασμένο έτος, παρά τη μαζική εκτύπωση νέων χρημάτων. Όταν όμως εξελέγη πρόεδρος ο Trump, με αποτέλεσμα να αναμένεται μεγαλύτερη ανάπτυξη στις Η.Π.Α., η κατάσταση άλλαξε – οπότε το γεν άρχισε ξανά να υποτιμάται.

Περαιτέρω, ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας (Abe), στη συνάντηση που θα έχει με τον κ. Trump, σχεδιάζει να τον ενημερώσει σχετικά με το πόσο έχουν συμβάλλει οι επενδύσεις των εταιρειών της χώρας του στις Η.Π.Α., τόσο στην ανάπτυξη, όσο και στη δημιουργία θέσεων εργασίας – ενώ η Κίνα, την οποία κατηγόρησε ο κ. Trump ότι βιάζει την πατρίδα του, ενώ χειραγωγεί το νόμισμα της για να πουλάει φτηνά τα εμπορεύματα της στην αμερικανική αγορά, απειλώντας την με δασμούς της τάξης του 45%, δεν φαίνεται να έχει την πρόθεση να ενεργήσει ανάλογα με την Ιαπωνία, ούτε πανικοβλήθηκε.

Εν τούτοις, η κινεζική κυβέρνηση θεωρεί πως οι Η.Π.Α. θα πραγματοποιήσουν τις απειλές τους, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένας εμπορικός πόλεμος μεταξύ των δύο χωρών – αναζητώντας τη στήριξη της Γερμανίας. Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό της (Li Keqiang), ο οποίος επικοινώνησε με την καγκελάριο, οι δύο χώρες πρέπει από κοινού να εκπέμψουν «σήματα σταθερότητας» σε ολόκληρο τον πλανήτη, σε σχέση με τους «κομπασμούς» του κ. Trump – οπότε αρκετοί θεωρούν πιθανό το σχηματισμό ενός γερμανοκινεζικού μετώπου απέναντι στις Η.Π.Α., επιδιώκοντας τη συνεργασία και άλλων κρατών.

Όσον αφορά πάντως τη χειραγώγηση του νομίσματος της, οι Η.Π.Α. έχουν άδικο – αφού ναι μεν ήταν ο βασιλιάς της υποτίμησης από το 2003 έως το 2014, αγοράζοντας περί τα 300 δις $ ετήσια για να υποτιμάει το γουάν, αλλά έκτοτε η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά.

Ειδικότερα, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, μεταξύ των ετών 2003 και 2014, η κεντρική τράπεζα της Κίνας (PBoC) επενέβαινε πράγματι στην αγορά συναλλάγματος – αγοράζοντας μεγάλες ποσότητες ξένων νομισμάτων για να μην αυξηθεί η ισοτιμία του γουάν, ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα των πλεονασμάτων της (κάτι που επιτυγχάνει έμμεσα η Γερμανία, διαθέτοντας το ευρώ).

Επεξήγηση γραφήματος: Αλλαγές σε σύγκριση με τον προηγούμενο μήνα σε $, «ολισθήσεις» τρίμηνων μέσων όρων (Πηγή: PBoC, FRED). Στην επισκιασμένη επιφάνεια τα συναλλαγματικά αποθέματα της Κίνας, με την κόκκινη καμπύλη η ισοτιμία δολαρίου/γουάν.


Σύμφωνα δε με μελέτες (πηγή), η συγκεκριμένη πολιτική αύξανε την ανταγωνιστικότητα της στο ζενίθ των παρεμβάσεων, μεταξύ 30% και 40% – κάτι που όμως έπαψε να συμβαίνει μετά το καλοκαίρι του 2014, όπου η Κίνα πουλάει πλέον τις συναλλαγματικές της ρεζέρβες, όπως φαίνεται καθαρά από το γράφημα, για να μην υποτιμηθεί το νόμισμα της (μεταξύ άλλων, λόγω των μεγάλων εκροών κεφαλαίων).

Μετά το 2014 λοιπόν η Κίνα δεν αγοράζει πλέον δολάρια για να υποτιμήσει το νόμισμα της – αλλά, αντίθετα, πουλάει δολάρια για να μην υποτιμηθεί, ως αποτέλεσμα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η οικονομία της (άρθρο). Ως εκ τούτου έχουν μειωθεί κατά 10% τα συναλλαγματικά της αποθέματα, με κίνδυνο να πέσουν κάτω από τα 3 τρις $ – ενώ η Κίνα ισχυρίζεται πως το νόμισμα της είναι πια σημαντικά υποτιμημένο.

Η γερμανική πλευρά

Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τον πρώην υπουργό εξωτερικών της Γερμανίας J. Fischer, οι μεγάλοι χαμένοι του ριζικού «μετασχηματισμού» των Η.Π.Α. από το νέο πρόεδρο, θα είναι οι πρώην εχθροί της υπερδύναμης και οι μετέπειτα ηττημένοι του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου: πρώτα η Γερμανία και αμέσως μετά η Ιαπωνία, αν και λιγότερο λόγω της γεωπολιτικής της θέσης στο «περιθώριο» του πλανήτη.

Και οι δύο αυτές μεγάλες δυνάμεις υπέστησαν μία ήττα κατά κράτος, ολοκληρωτική, ενώ κατόρθωσαν να ανακάμψουν μόνο κάτω από δύο προϋποθέσεις: (α) τη ριζική απόρριψη κάθε μορφής στρατιωτικής ισχύος, με αποτέλεσμα να έχει ριζώσει ο φιλειρηνισμός σε αμφότερες μετά το 1945 και (β) τη μετατροπή τους σε εμπορικά κράτη, την ασφάλεια των οποίων εγγυάται έκτοτε η νικήτρια υπερδύναμη, καθώς επίσης το διεθνές σύστημα που έχει η ίδια κατασκευάσει.

Ως εκ τούτου, εάν οι Η.Π.Α. καταρρεύσουν, πόσο μάλλον μαζί με το διεθνές σύστημα που έχουν οικοδομήσει, τότε οι δύο αυτές οικονομικές δυνάμεις θα αντιμετωπίσουν σημαντικά προβλήματα ασφάλειας – όπου μπορεί μεν η Ιαπωνία να θεωρεί ότι θα έχει λιγότερα, αφού βρίσκεται στο περιθώριο του πλανήτη, αλλά τυχόν πτώση των Η.Π.Α. θα αύξανε κατά πολύ τους κινδύνους συγκρούσεων στην ανατολική Ασία. Σε μία περιοχή δηλαδή που πολλά κράτη διαθέτουν πυρηνικά όπλα, ενώ η Κίνα φιλοδοξεί να αναδειχθεί στον απόλυτο κυρίαρχο.

Οφείλουμε επίσης να λάβουμε υπ’ όψιν το γεγονός ότι, τόσο η Γερμανία, όσο και η Ιαπωνία, ισχυροποιήθηκαν οικονομικά σε τέτοιο βαθμό επειδή αφενός μεν στηρίχθηκαν από τις Η.Π.Α., αφετέρου επιβαρύνθηκαν ελάχιστα με εξοπλιστικό κόστος – κάτι που φυσικά δεν θα συνεχισθεί, εάν αποσυρθεί η υπερδύναμη, παύοντας να εγγυάται την ασφάλεια των συνόρων τους.

Περαιτέρω, η Γερμανία βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης, περιτριγυρισμένη από γείτονες που τον 20ο αιώνα ήταν όλοι εχθροί της – ενώ έχει μεν το μεγαλύτερο πληθυσμό όλων και είναι η ισχυρότερη οικονομικά, αλλά παραμένει εξαρτημένη μετά το ξεκίνημα του ψυχρού πολέμου από τις Η.Π.Α., οι οποίες εγγυώνται την ασφάλεια της.

Παράλληλα είναι μέλος ενός πολυεθνικού, υπερατλαντικού και ευρωπαϊκού δικτύου που βασίζεται στο διεθνές δίκαιο, καθώς επίσης ενός συστήματος ελευθέρου εμπορίου –  τα οποία φαινόταν να καθιστούν περιττή την ύπαρξη μίας ισχυρής γερμανικής κρατικής οντότητας, με τις δικές της ζώνες επιρροής. Ταυτόχρονα δεν διαθέτει ούτε καν θεωρητικά την επιλογή της επανεθνικοποίησης της πολιτικής που αφορά τη στρατιωτική της άμυνα – αφού κάτι τέτοιο θα διέλυε κυριολεκτικά την Ευρώπη, προκαλώντας τεράστια ανασφάλεια σε όλα τα κράτη της.

Εδώ δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι, η παλαιά πια παγκόσμια και περιφερειακή τάξη πραγμάτων, την οποία οικοδόμησαν οι Η.Π.Α. μετά το 1945, εξυπηρετούσε πάνω από όλα την ενσωμάτωση των δύο μεγάλων εχθρικών δυνάμεων, της Γερμανίας και της Ιαπωνίας – για να εξασφαλισθεί η διαρκής ασφάλεια όλων.

Στα πλαίσια αυτά η Γερμανία, λόγω της γεωπολιτικής της θέσης, καθώς επίσης του ειδικού βάρους της, λογικά δεν έχει άλλη επιλογή εκτός από την ευρωπαϊκή της προοπτική – σε μία ήπειρο που όμως δεν θα κυριαρχείται ηγεμονικά από κανέναν, αλλά θα αποτελείται από χώρες ενωμένες, ενσωματωμένες και με ίσα δικαιώματα μεταξύ τους, χωρίς να απειλείται η ειρήνη.

Εν τούτοις, η κυβέρνηση της χώρας φαίνεται να έχει εντελώς διαφορετικές προθέσεις – με την έννοια ότι, μη έχοντας τη δυνατότητα της στρατιωτικής ισχύος, χρησιμοποιεί την οικονομική δύναμη και τα υπόλοιπα όπλα της, όπως είναι οι τερατώδεις επιχειρήσεις (Lidl, Bayer, Siemens κλπ.), καθώς επίσης οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί που έχει η ίδια κατασκευάσει και ελέγχει (ESM, Euro Group, ΕΚΤ κλπ.), για να κυριαρχήσει στην Ευρώπη.

Εκτός αυτού, αντιμετωπίζοντας ανέκαθεν ως μοναδικό αντίπαλο δέος της στην ήπειρο μας τη Ρωσία, κάνει ότι μπορεί για να τη διατηρήσει στο περιθώριο – όπως στο θέμα της Ουκρανίας, της Κριμαίας, των κυρώσεων κοκ.

Προφανώς λοιπόν η νέα κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει συνειδητοποιήσει τον οικονομικό ιμπεριαλισμό της Γερμανίας (άρθρο), μέσω του οποίου σκοπεύει να ανακτήσει την ανεξαρτησία της από την υπερδύναμη, οπότε λογικά της επιτίθεται – κάτι που δεν θα αποφύγει ούτε ο βασικότερος της σύμμαχος, η Τουρκία, ειδικά εάν τελικά οι Η.Π.Α. συνεργασθούν γεωπολιτικά με τη Ρωσία.

Κλείνοντας, το μειονέκτημα της Γερμανίας είναι το ότι δεν μπορεί να «αποχαιρετήσει» τις δομές της συλλογικής ασφάλειας, όπως δεν μπορούν ούτε οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι – αφού η δική της ασφάλεια δεν εξασφαλίζεται χωρίς την Πολωνία, της Γαλλίας επίσης όχι χωρίς τη Γερμανία, της ΕΕ χωρίς το ΝΑΤΟ κοκ. Επομένως, δεν είναι καθόλου εύκολο για την πιο αχάριστη χώρα του πλανήτη να πραγματοποιήσει τα ύπουλα σχέδια της – πόσο μάλλον αφού κανένας Ευρωπαίος δεν πρόκειται να ανεχθεί την ηγεμονία της, ενώ οι Η.Π.Α. γνωρίζουν πια τις ανίερες προθέσεις της κυβέρνησης της.

Επίλογος

Λογικά συμπεραίνεται ότι, μόνο οι γεωπολιτικές και οι οικονομικές συνέπειες της νέας πολιτικής που εγκαινιάζει η κυβέρνηση του κ. Trump, όσον αφορά τον προστατευτισμό, καθώς επίσης τον περιορισμό της παγκοσμιοποίησης εκ μέρους μίας χώρας που αποτελεί επί δεκαετίες την ατμομηχανή του ελεύθερου εμπορίου, προς όφελος των στενών της εθνικών συμφερόντων, θα επηρεάσουν σημαντικά την πορεία του πλανήτη – σε βαθμό που κανένας δεν μπορεί σήμερα να προβλέψει.

Η τελευταία φορά πάντως που ο πλανήτης βρέθηκε σε μία ανάλογη θέση ήταν η δεκαετία του 1930 – με τα γνωστά αποτελέσματα. Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, η παλαιά τάξη πραγμάτων και ειδικά η PAX AMERICANA θα πάψουν να υπάρχουν – ενώ η μορφή της νέας τάξης πραγμάτων δεν μπορεί ακόμη να συγκεκριμενοποιηθεί.

Ολοκληρώνοντας όπως όλα δείχνουν, θα ακολουθήσουν ταραχώδεις και χαοτικές εποχές στο εγγύς μέλλον – ενώ καμία χώρα δεν θα μείνει «απρόσβλητη», πόσο μάλλον η Ελλάδα, η οποία βιώνει τη χειρότερη εποχή στη μακραίωνη ιστορία της (αν και η πιθανότατη ήττα της Γερμανίας θα ήταν προς όφελος της). «Προσδεθείτε λοιπόν», θα ήταν η μοναδική παραίνεση, αναμένοντας τις εξελίξεις – οι οποίες δεν θα είναι καθόλου ομαλές, χωρίς όμως να είναι κανείς απαισιόδοξος.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Έβγαλε ανακοίνωση για τα Ίμια το κόμμα του Σημίτη και δεν περιλαμβάνει καν τη λέξη Τουρκία. Όνειδος...

Πώς θα σας φαινόταν το διοικητικό συμβούλιο της Λέμαν Μπράδερς, της αμερικανικής επενδυτικής τράπεζας που βάρεσε κανόνι το 2008, να εκδώσει ανακοίνωση με υποδείξεις και συμβουλές για την οικονομία των ΗΠΑ και του κόσμου ολόκληρου; Μήπως θα φάνταζε αστείο; Μήπως και τραγικό;

Πιθανότατα και τα δυο. Δεν είναι απίθανο να συμβεί. Εδώ η πασοκάρα έβγαλε ανακοίνωση για τα Ίμια! Ναι, στο σπίτι του κρεμασμένου έκαναν πενθήμερο συνέδριο με κύριο θέμα «Το σκοινί και οι χρήσεις του»! Συγκεκριμένα, ο τομέας Άμυνας του ΠΑΣΟΚ (υπάρχει ακόμα τέτοιος τομέας στο κίνημα δίχως την αρωγή του Άκη) έδωσε στη δημοσιότητα δελτίο Τύπου για τη μαύρη ημέρα των Ιμίων, που έγραφε τα ακόλουθα: «Τιμούμε τους ήρωες αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού που σαν σήμερα έπεσαν στα Ιμια. Οι καλές γειτονικές σχέσεις, μόνιμη επιδίωξη των Ελλήνων, δεν μπορούν να δομηθούν έξω από το πλαίσιο των διεθνών συνθηκών και του διεθνούς δικαίου».

Παρατήρηση πρώτη: Οι ήρωες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού, οι οποίοι αποτελούσαν το πλήρωμα του ελικοπτέρου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, που απονηώθηκε από τη φρεγάτα «Ναυαρίνο» για να ελέγξει την πληροφορία της παρουσίας Τούρκων στη δυτική Ιμια, είχαν και ονόματα και βαθμούς υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης (προήχθη μετά θάνατον στον βαθμό του αντιπλοιάρχου), υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος (προήχθη μετά θάνατον στον βαθμό του αντιπλοιάρχου), αρχικελευστής Εκτορας Γιαλοψός (προήχθη μετά θάνατον σε σημαιοφόρο).

Παρατήρηση δεύτερη: Το εναγές κόμμα που οφείλει να σιωπά, να αισχύνεται και να λογοδοτεί μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία για τον διασυρμό των Ιμίων, τη δολοφονία των ηρωικών αξιωματικών από τους Τούρκους και το άγος της υποστολής της σημαίας από εθνικό έδαφος είναι το ΠΑΣΟΚ.

Από την ημέρα των Ιμίων και έπειτα η λέξη ΠΑΣΟΚ αποτελεί το αρκτικόλεξο της εθνικής ντροπής. Κανείς, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν πρόκειται να ξεχάσει το «Ευχαριστούμε την κυβέρνηση των ΗΠΑ» και το «πες ότι πήρε τη σημαία ο αέρας».

Σε αντίθεση με ό,τι συνιστούσε η γνωστή διαφήμιση, το ΠΑΣΟΚ και μασάει και μιλάει.

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Τσίπρας φοβάται πλέον!
Και δεν φοβάται τον… «κόφτη» κι όλα αυτά που κυκλοφορούν από τα φλύαρα ΜΜΕ.
Ούτε λύνεται το πρόβλημα της αξιολόγησης με συνηθισμένα παζάρια «μικρών υποχωρήσεων» με «λογικές αντιπαροχές» (σου δίνω λίγο «εργασιακά» μου δίνεις λίγο από «αφορολόγητο» κλπ.)
Αυτά όλα θα μπορούσε να τα αντιμετωπίσει σχετικά εύκολα!
Αλλά δεν πρόκειται γι’ αυτά πια…

Ο Τσίπρας φοβάται, πρώτον: ότι ακόμα κι αν βρεθεί «συμβιβασμός» με τους Ευρωπαίους (δηλαδή με τον κ. Μοσκοβισί, που όμως δεν έχει σημαντικό «λόγο» στην υπόθεση – γιατί το Eurogroup δανείζει, όχι η Κομισιόν), το ΔΝΤ δεν έχει πει την τελευταία του λέξη! Και το ΔΝΤ ζητάει μέτρα τώρα! Όχι μόνο μέτρα για το «απώτερο μέλλον» (οπότε… «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει»). Μέτρα από τώρα! Και σκληρά μέτρα!
Από αυτά που ο Τσίπρας λέει πως «δεν πρόκειται να πάρει»…
Αλλά ας υποθέσουμε πως, για μια φορά ακόμα, θα καταπιεί τη γλώσσα του και θα τα πάρει. Αμ δεν είναι μόνον αυτά…

Ο Τσίπρας φοβάται, δεύτερον: ότι ακόμα κι αν πάρει τέτοια μέτρα (π.χ. μείωση του αφορολόγητου στις 6 χιλιάδες) και πάλι δεν ξεμπερδεύει με το ΔΝΤ. Το οποίο θα ζητήσει από τώρα αλλαγή της εργασιακής νομοθεσίας (ελεύθερες ομαδικές απολύσεις μέχρι 10% και δικαίωμα «ανταπεργίας»). Άμεσα! Εδώ και τώρα…
Αυτά χτυπούν κατευθείαν στον πυρήνα του «ιδεολογικού» DNA των αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στον πυρήνα του συντεχνιακού DNA της μεγάλης μάζας των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ (όσων του έχουν μείνει, τέλος πάντων). Δεν το αντέχουν αυτό!
Αλλά, ας υποθέσουμε πως… καταπίνουν ένα μαγκάλι κάρβουνα και το περνάνε κι αυτό. Δεν τελειώνει εδώ. Για την ακρίβεια, δεν άρχισαν ακόμα τα χειρότερα…

Τρίτον, ο Τσίπρας φοβάται, πως για να μείνει το ΔΝΤ στο Πρόγραμμα, θα ζητήσει και τριετές (τουλάχιστον) Μεσοπρόθεσμο. Αυτό είναι must!
Δεν μπαίνει το ΔΝΤ σε Πρόγραμμα χωρίς «μεσοπρόθεσμο». Ως τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ απέφυγε «μεσοπρόθεσμο», γιατί απλούστατα το ΔΝΤ δεν συμμετείχε ακόμα τυπικά στο Τρίτο Μνημόνιο…
Αλλά τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια το ψήφισαν το καλοκαίρι του 2015, με την προϋπόθεση ότι το ΔΝΤ θα συμμετάσχει οπωσδήποτε! Και επειδή τώρα είναι η στιγμή που είτε θα συμμετάσχει είτε όχι (κι αν όχι, καταρρέει το Πρόγραμμα και δεν έχει άλλη εκταμίευση), τώρα θα χρειαστεί και Μεσοπρόθεσμο!
Και στον υπολογισμό θα μπουν τα πλεονάσματα με τον τρόπο που τα υπολογίζει το ΔΝΤ. Δηλαδή χωρίς να διογκώνονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του δημοσίου, όπως συμβαίνει ως τώρα με τα «πλεονάσματα» του Τσίπρα. Πράγμα που σημαίνει πως μάλλον θα αμφισβητηθούν ευθέως και οι ως τώρα «επιτυχίες» του! Και θα του ζητήσουν και πρόσθετα «διορθωτικά μέτρα»…
Μ’ άλλα λόγια, αν μπει το ΔΝΤ στο Πρόγραμμα, οι δυσκολίες του Τσίπρα θα είναι πολύ μεγαλύτερες απ’ ό,τι έχει αντιμετωπίσει ως τώρα…
Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει με χίλια ζόρια και με την ψυχή στο στόμα να περάσει όλα τα προαπαιτούμενα για τη δεύτερη αξιολόγηση κι ύστερα ΠΡΙΝ εισπράξει την εκταμίευση να του σερβίρουν κι ένα «Μεσοπρόθεσμο» (από το ΔΝΤ) όλο «φωτιά». Αυτό δεν θα το αντέξει!

Τέταρτον, φοβάται ακόμα, πως το Μάρτιο μπορεί να αντιμετωπίσει πρόσθετο πρόβλημα (πέρα και πάνω απ’ όλα αυτά) με τις τράπεζες. Που μάλλον θα χρειαστούν νέα ανακεφαλαίωση (το υπονοεί αυτό, σαφώς πια, το ίδιο το ΔΝΤ).
Κι αυτό θα σημάνει πλέον κούρεμα καταθέσεων!
Κι αν συμβεί αυτό, θα είναι η «χαριστική βολή» για τον ίδιο, για την κυβέρνησή του και για την «πρώτη (και τελευταία) φορά αριστερά»!
Αλλά δεν τελειώσαμε. Έχει πολύ ακόμα…

Πέμπτον, φοβάται, πως κι αυτά αν μπορούσε - με κάποιο «μαγικό» τρόπο - να ξεπεράσει, και πάλι δεν είναι βέβαιο ότι τελικά θα έμπαινε το ΔΝΤ στη Συμφωνία!
Γιατί εκκρεμεί πάντα η τελευταία του έκθεση, που θεωρεί το Ελληνικό Χρέος εξαιρετικά ΜΗ βιώσιμο! (Και θεωρεί ευθέως πλέον, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υπεύθυνη που το κατέστησε ΜΗ βιώσιμο…)
Κι αυτό «απαγορεύει» στο ΔΝΤ να συμμετάσχει στο Πρόγραμμα! Από το Καταστατικό του…
Η λέξη «εξαιρετικά» προστέθηκε ακριβώς για να αποκλείσει εκ των προτέρων κάθε προσπάθεια για φραστικό συμβιβασμό με «λεκτικό… μπαλαμούτι»!
Για να ξεπεραστεί κι αυτός ο «σκόπελος» πλέον, πρέπει «κάτι» να δώσουν οι Ευρωπαίοι (π.χ. κούρεμα ονομαστικού χρέους) ή «κάτι» να δώσουν οι Έλληνες (να μειώσουν οι ίδιοι το χρέος τους μέσα από – πρόσθετο – κούρεμα καταθέσεων).
Κι επειδή οι Ευρωπαίοι αποκλείεται να δώσουν τώρα ονομαστικό κούρεμα (το απαγορεύουν οι εκλογές που γίνονται και οι συσχετισμοί που έχουν διαμορφωθεί πλέον και είναι δυσμενείς για την Ελλάδα), δεν μένει παρά να ζητηθεί από τους Έλληνες να δώσουν «κάτι» για να μειωθεί το χρέος τους: Δηλαδή να τους κουρευτούν οι καταθέσεις κι άλλο (πέρα και πάνω από το «κούρεμα» για ανακεφαλαίωση των τραπεζών)!
Πράγμα εφιαλτικό για το ΣΥΡΙΖΑ! Γιατί θα το «φορτωθεί» στο ακέραιο…
Αλλά δεν τελειώνουν οι φόβοι του Τσίπρα εδώ…

Έκτον, φοβάται, πως ακόμα κι αν βρεθεί τρόπος να τα αποφύγει όλα αυτά, τότε και πάλι υπάρχει ο κίνδυνος να μην υπάρξει συμφωνία και να αφεθεί να «σαπίζει»! Με το «ορόσημο» του Ιουλίου να πλησιάζει (θα χρειαστεί να πληρώσει η χώρα 7,3 δισεκατομμύρια τότε), χωρίς συμφωνία για αξιολόγηση, χωρίς εκταμίευση, με τις αγορές σε συναγερμό για «επικείμενη χρεοκοπία» της Ελλάδας και με τα δημοσιεύματα στον ξένο τύπο να οργιάζουν.
Στις συνθήκες αυτές, θα αναγκαστεί να συρθεί σε εκλογές και να συντριβεί στις κάλπες. Με ποσοστά πολύ μικρότερα πλέον απ’ ό,τι του δίνουν και οι χειρότερες ως σήμερα δημοσκοπήσεις…
Με τους βουλευτές του, όχι μόνο να μην παραμένουν «γαντζωμένοι στην εξουσία», αλλά να… παρακαλάνε «να τελειώσει αυτό το μαρτύριο»! Και μερικοί να τον εληνολογούν δημόσια πια, για να γλιτώσουν οι ίδιοι την κατακραυγή αμέσως μετά…
Ήδη το ευρωβουλευτής του Κούλογλου το είπε καθαρά προχθές:
- Από το να συντριβούμε αύριο-μεθαύριο, καλύτερα εκλογές τώρα κι ό,τι κρατήσουμε!

Ο Τσίπρας όμως, φοβάται κι αρκετά άλλα:

- Να βρεθούμε λίγους μήνες αργότερα, με πολύ δυσμενείς συσχετισμούς στην Ευρώπη: με την Ολλανδία και τη Γαλλία και την Ιταλία να έχουν περάσει στους λαϊκιστές εχθρούς της ευρωζώνης! Και να ζητούν να φύγουν…
Μόνο που εκείνες το «αντέχουν», ενώ εμείς όχι…
Και με την Ελλάδα του Τσίπρα να μην έχει καμιά ελπίδα να ακουστεί, στο παραμικρό πια…

- Ή να «σκάσει» η ευρωζώνη λίγους μήνες αργότερα (κι αυτό είναι κάτι που ο Κούλογλου είπε πως έχει πια πιθανότητα 50-50!) λόγω σύγκρουσης με τον Τράμπ, ή λόγω εκλογικών αποτελεσμάτων σε Ολλανδία, Γαλλία ή Ιταλία! Ή ακόμα για άλλους λόγους…

Οπότε θα βρεθούμε εκτός ευρώ, όχι λόγω grexit πια, αλλά διότι δεν θα υπάρχει ευρώ! Και τότε θα συμβεί ο… «Αρμαγεδδώνας» τον οποίο ο ίδιος ο Τσίπρας προέβλεψε ήδη από τον Ιούλιο του 2015!

- Ή ακόμα φοβάται μια σοβαρή κρίση με την «απρόβλεπτη» Τουρκία!

- Ή μια αναζωπύρωση του μεταναστευτικού, εξ αιτίας της Τουρκίας ή ανεξάρτητα κι απ’ αυτήν…

Όλα τα παραπάνω, το καθένα από μόνο του ή όλα μαζί συνδυαστικά (και «σωρευτικά») μπορούν να προκαλέσουν εσωτερική εξέγερση και εθνική καταστροφή! Και τότε:

- Στην καλύτερη περίπτωση θα φύγει να διασωθεί ο ίδιος με ελικόπτερο! (Αλίμονο, στους δικούς του που ΔΕΝ θα προλάβουν!)

- Ή θα παραπεμφθεί σε Ειδικό Δικαστήριο για πολύ βαριές κατηγορίες!

Κι αν έχει ήδη συμβεί το «κακό», αν επί των ημερών του έχει τρέξει το «αίμα» που ο ίδιος προέβλεψε, τότε δεν τον σώζει καμία συνταγματική πρόβλεψη περί «παραγραφής».

Η Ελλάδα θα βρεθεί σε συνθήκες μεταπολίτευσης!

Και κάθε μεταπολίτευση στεριώνει με την «τιμωρία των ενόχων» της συμφοράς που την προκάλεσε.

Με δύο λόγια:

Ο Τσίπρας φοβάται πλέον τα ελικόπτερα και τα Ειδικά Δικαστήρια!
Τώρα ήλθε η ώρα του φόβου για τον Τσίπρα!

Και δεν «φτουράνε» πια ούτε «επικοινωνιακές» πομφόλυγες, ούτε διχαστικά δημοψηφίσματα, ούτε 180 ψήφοι στη Βουλή για να περάσουν τα μέτρα, ούτε 180 ψήφοι για να ΜΗ περάσουν τα μέτρα, ούτε ερωτήματα του τύπου: «εσείς τι θα κάνατε;»…

Αυτά όλα είναι για διαχείριση κρίσεων υπό «κανονικές συνθήκες»…

Αυτά που φοβάται ο Τσίπρας, για το άμεσο μέλλον των επόμενων εβδομάδων (ή, έστω, ολίγων μηνών), δεν είναι «κανονικές συνθήκες» πλέον…

Και το μόνο που μπορεί να τον σώσει, είναι δύο πράγματα – τώρα, όχι «μετά από λίγο», γιατί θα είναι αργά:

- Είτε να κάνει μια σπαραξικάρδια έκκληση για «εθνική ενότητα» και «εθνική ομοψυχία» παραδίδοντας σε Οικουμενική Κυβέρνηση…

- Είτε να προκηρύξει άμεσα εκλογές.


Το πρώτο μπορεί να το προσπαθήσει! Μπορεί και όχι… Έτσι κι αλλιώς, όπως τα κατάφερε, δεν θα «τσιμπήσει» σχεδόν κανείς. Μόνος του έχει κάψει όλες τις «γέφυρες»…

Το δεύτερο – οι άμεσες εκλογές - είναι μονόδρομος…

Κι ας πέσει χαμηλά. Κάτω από 20%...


Αλλιώτικα, τον περιμένουν είτε ελικόπτερα για να τον σώσουν, είτε «εδώλια» για να καθίσει να τον δικάσουν!

AntiNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κώστα Βενιζέλου

Η μακρά κατ’ ιδίαν συνάντηση του Προέδρου Αναστασιάδη και του κατοχικού ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί είχε ως αποτέλεσμα την εξαγγελία σύγκλησης νέας πενταμερούς διάσκεψης, που χρονικά τοποθετείται στις αρχές Μαρτίου.

Το θέμα, όπως συναφώς πληροφορούμαστε, είχε εγείρει ο κ. Ακιντζί την περασμένη εβδομάδα στη συνάντηση με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ωστόσο ο τελευταίος δεν είχε αντιμετωπίσει θετικά το ζήτημα τούτο. Χθες, φαίνεται πως το θέμα της σύγκλησης το συντομότερο νέας πενταμερούς συζητήθηκε ενδελεχώς στην κατ’ ιδίαν συνάντηση και προέκυψε συμφωνία. Η κίνηση αυτή έγινε παρά την αποτυχία της Γενεύης και του Μοντ Πελεράν, ενώ είναι σαφές πως με βάση τα σημερινά δεδομένα το ενδεχόμενο να επαναληφθεί η Γενεύη 1 και να αποτύχει το εγχείρημα είναι πολύ ορατό. Τα Ηνωμένα Έθνη, πάντως, δεν αιφνιδιάστηκαν από την εξέλιξη, όπως ανέφερε πηγή του Διεθνούς Οργανισμού. Όπως και στη «Συμφωνία του Δείπνου», χθες καθορίστηκε μίνι οδικός χάρτης.

Με βάση το ανακοινωθέν του Ειδικού Συμβούλου του Γενικού Γραμματέα, Έσπεν Μπαρθ Άιντα, οι Αναστασιάδης και Ακιντζί συμφώνησαν τα εξής:

Πρώτο, θα συναντώνται εβδομαδιαίως κατά τον μήνα Φεβρουάριο για αντιμετώπιση των εκκρεμούντων θεμάτων (9, 16 και 23).
Δεύτερον, οι δυο διαπραγματευτές θα συνεχίσουν τις τακτικές τους συναντήσεις.
Τρίτον, οι ηγέτες ζήτησαν από τα Ηνωμένα Έθνη να προετοιμαστούν, σε διαβούλευση με τις εγγυήτριες δυνάμεις, για τη συνέχιση της διάσκεψης για την Κύπρο σε πολιτικό επίπεδο στις αρχές Μαρτίου.
Σημειώνεται συναφώς πως μετά την αποδοχή της πενταμερούς και πριν τη Γενεύη, υπήρξαν συζητήσεις, διαβήματα, παρεμβάσεις για το ποιος συγκαλεί τη διάσκεψη και ποιοι συμμετέχουν. Τώρα, με βάση τη συμφωνία, οι ηγέτες των κοινοτήτων ζητούν τη σύγκληση. Στην εικόνα ΟΗΕ και εγγυήτριες δυνάμεις, πουθενά και πάλι η Κυπριακή Δημοκρατία.

Είναι, επίσης, προφανές πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ενημέρωσε εκ των υστέρων την ελληνική κυβέρνηση, η οποία αιφνιδιάστηκε για μια ακόμη φορά. Επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Έλληνα Πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, και τον ενημέρωσε. Όσον αφορά στο επίπεδο συμμετοχής, δεν είναι ξεκάθαρο κατά πόσο θα είναι σε αυτό των υπουργών Εξωτερικών των εγγυητριών δυνάμεων ή σε επίπεδο Πρωθυπουργών.

Ο κατοχικός ηγέτης, Μουσταφά Ακιντζί, σε δηλώσεις του ανέφερε ότι η διαδικασία θα ολοκληρωθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αφού η ε/κ πλευρά, όπως είπε, εισέρχεται τους επόμενους μήνες σε προεκλογική περίοδο, ενώ θα γίνονται και έρευνες για φυσικό αέριο. Ο κ. Ακιντζί είπε ότι υπάρχει ένα φυσικό χρονοδιάγραμμα και ότι οι εξελίξεις δείχνουν ότι το θέμα θα ολοκληρωθεί στη διαδικασία αυτή ή θα παραμείνει σε εκκρεμότητα για πιο μετά, το νωρίτερο το 2018, μετά τις προεδρικές εκλογές «στον νότο». Ανέφερε ότι ο Ειδικός Σύμβουλος του ΓΓ του ΟΗΕ για την Κύπρο θα έχει επαφές σε Ελλάδα, Τουρκία και Βρετανία. Η διάσκεψη, είπε ο κ. Ακιντζί, δεν είναι μόνο για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις. Αλλά, είπε, είναι μια διάσκεψη για την Κύπρο, που σημαίνει ότι το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων θα συζητηθεί σε πενταμερή συνάντηση και τα άλλα θέματα συζητούνται όταν γίνονται οι συναντήσεις των δύο πλευρών.
Δεν συζητήθηκαν οι τέσσερις ελευθερίες

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ερωτηθείς αν συζητήθηκε το θέμα των τεσσάρων ελευθεριών είπε ότι «δεν έχει συζητηθεί ποσώς. Έχουμε συζητήσει για τη μεθοδολογία της παραπέρα πορείας».

Σε ερώτηση αν έχει τεθεί το θέμα των δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων, ο Πρόεδρος είπε ότι «έχω εγείρει το θέμα και κατά την προχθεσινή συνάντηση (με τον Ειδικό Σύμβουλο του ΓΓ των ΗΕ) και κατά τη χθεσινή συνάντηση ότι, όσα λιγότερα λέγονται τόσο καλύτερα μπορεί να συμβάλουν στο θετικό κλίμα που θέλουμε να επικρατεί στον ενδοκυπριακό διάλογο και συνεπώς οι οποιεσδήποτε δηλώσεις γίνονται είτε υπεραισιόδοξες είτε κατά την αντίθετη φορά δεν συμβάλλουν σε αυτό που οι δύο κοινότητες τουλάχιστον, οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων επιδιώκουν».   Τέλος, ερωτηθείς αν τον ανησυχεί η ένταση των τελευταίων ημερών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε ότι «είναι ένας αρνητικός παράγοντας, αλλά θέλω να ελπίζω ότι θα ξεπεραστούν τα προβλήματα».  Με Κοτζιά σήμερα ο Χριστοδουλίδης

Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Νίκος Χριστοδουλίδης θα έχει σήμερα στην Αθήνα συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Κοτζιά με τον οποίο θα συζητήσουν τις εξελίξεις στο Κυπριακό και μετά τα νέα δεδομένα που διαμορφώθηκαν χθες. Ο κ. Χριστοδουλίδης είχε χθες συνάντηση και με τον αναπληρωτή ΥΠΕΞ, Γιώργο Κατρούγκαλο, που έχει αρμοδιότητα στα ευρωπαϊκά. Ο Εκπρόσωπος μίλησε χθες σε εκδήλωση που οργάνωσαν Ν.Δ. και ΔΗΣΥ Ελλάδος.

Επικοινωνία Τσίπρα με Μέρκελ

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, συνομίλησε τηλεφωνικά με τη Γερμανίδα Καγκελάριο, `Αγγελα Μέρκελ, εν όψει της σημερινής επίσκεψής της στην Τουρκία. Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα με το γραφείο Τύπου του πρωθυπουργού, συνομίλησαν για Κυπριακό, ευρωτουρκικές σχέσεις και προσφυγικό, καθώς και για την ανάγκη η γείτονα να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο και να τερματίσει τις προκλήσεις στο Αιγαίο.

ΑΠΟΨΗ: Κάτι θα ξέρουν στη Λευκωσία

Η Άγκυρα επιλέγει την οδό της έντασης στο Αιγαίο, την οποία κλιμακώνει βαθμηδόν. Δεν είναι η πρώτη φορά, ωστόσο, φαίνεται πως τώρα η επιλογή του καθεστώτος Ερντογάν είναι όπως συντηρήσει το κλίμα αυτό ενώ, όπως ανέφερε ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδος, δεν αποκλείεται και προβοκάτσια από πλευράς των Τούρκων. Το σκηνικό στα ελλαδοτουρκικά επηρεάζει το Κυπριακό; Λογικά επηρεάζεται το Κυπριακό κι αυτό επιβεβαιώθηκε διαχρονικά. Με βάση, ωστόσο, τη λογική της Λευκωσίας όχι. Γι αυτό ανεξαρτήτως τι γίνεται στο Αιγαίο, συγκαλείται στις αρχές Μαρτίου νέα πενταμερής διάσκεψη. Προφανώς κάτι θα ξέρουν περισσότερο από τους υπόλοιπους και από την Αθήνα οι διαχειριστές του Κυπριακού στη Λευκωσία.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σύμφωνα με τα γερμανικά ΜΜΕ (πηγή), ο πρόεδρος Trump ξεκίνησε τον εμπορικό πόλεμο με τη Γερμανία – εν πρώτοις με επιθετικές, «σκληρές» δηλώσεις, τις οποίες θα ακολουθήσουν πολύ σύντομα πράξεις, ενώ η Γερμανία δεν είναι καθόλου καλά προετοιμασμένη για να αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο.

Έχοντας αναφερθεί ήδη στη σύγκρουση της πλέον αυταρχικής δύναμης της Ευρωζώνης με τις Η.Π.Α. αναλυτικά (άρθρο), τεκμηριώνοντας πως ο αμερικανός πρόεδρος έχει απόλυτο δίκιο, θεωρούμε σωστή τη δήλωση του συμβούλου του (Navarro) – με βάση την οποία η Γερμανία χρησιμοποιεί ένα υποτιμημένο ευρώ, ως αποτέλεσμα της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους που η ίδια πυροδότησε μέσω της Ελλάδας, για να αυξήσει τα πλεονάσματα της εις βάρος τόσο των εταίρων της, όσο και των Η.Π.Α., καθώς επίσης του υπόλοιπου πλανήτη.

Λογικά επίσης χαρακτήρισε το ευρώ ως ένα σιωπηλό γερμανικό μάρκο, μέσω του οποίου η χώρα χρησιμοποιεί ένα αθέμιτο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για να αισχροκερδεί εις βάρος των εμπορικών της εταίρων – ένας λόγος για τον οποίο οι Η.Π.Α. σταμάτησαν τις διαπραγματεύσεις για τη διμερή συμφωνία ΤΤΙΡ με την Ευρώπη, έχοντας φυσικά το πλεονέκτημα της CETA.

Το πλέον ενδιαφέρον βέβαια είναι οι αμερικανικές κατηγορίες, σύμφωνα με τις οποίες η Γερμανία είναι υπεύθυνη για την οικονομική ετερογένεια εντός της Ευρωζώνης – λόγω της οποίας η νομισματική ένωση κινδυνεύει πολύ σοβαρά να διαλυθεί.

Περαιτέρω η απάντηση της καγκελαρίου, κατά την οποία πάντοτε ζητούσε από την ΕΚΤ να ακολουθεί μία ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, οπότε δεν ήταν και δεν είναι σε θέση η χώρα της να επηρεάσει την ισοτιμία του ευρώ, απευθύνεται μάλλον σε ανόητους – αφού έχουμε τεκμηριώσει πως η πολιτική της ΕΚΤ ήταν ανέκαθεν μονομερώς προς όφελος της Γερμανίας (ανάλυση). Πόσο μάλλον όταν ήδη από το 2000, με την ατζέντα 2010, έχει υιοθετήσει ένα μισθολογικό (και τιμολογιακό οι επιχειρήσεις της) dumping, το οποίο δεν είναι διαφορετικό από την κήρυξη ενός σιωπηλού οικονομικού πολέμου εις βάρος των υπολοίπων κρατών.

Ο γερμανικός μερκαντιλισμός άλλωστε δεν είναι τίποτα άλλο, από μία μορφή ύπουλου οικονομικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος είναι κατά πολύ πιο επικίνδυνος από το στρατιωτικό – αφού, με τη βοήθεια των οικονομικών όπλων που σπάνια γίνονται αντιληπτά, οδηγούνται οι «αντίπαλοι» είτε στη χρεοκοπία, στη λεηλασία κοκ. όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, είτε απ’ ευθείας στην κατοχή (Πορτογαλία).

Ακόμη χειρότερα, όταν τα κράτη υπερχρεώνονται και εξαγοράζονται τα περιουσιακά τους στοιχεία σε εξευτελιστικές τιμές, δεν είναι σε θέση να αντιδράσουν – δημιουργώντας ίσως αντιστασιακές ομάδες, όπως στην περίπτωση της στρατιωτικής κατοχής τους. Επομένως, ο οικονομικός ιμπεριαλισμός είναι πολύ πιο αποτελεσματικός από κάθε πλευρά – ενώ το γεγονός ότι, διεξάγεται από την πιο αχάριστη χώρα του πλανήτη, η ιστορία της οποίας μοιάζει με ποινικό μητρώο, με επιχειρήσεις που θυμίζουν εγκληματικές συμμορίες, όπως η Deutsche Bank, σωστά προκάλεσε την αντίδραση της υπερδύναμης.

Ολοκληρώνοντας, ελπίζουμε πως ο πρόεδρος Trump θα βάλει στη θέση της εκείνη τη χώρα, την οποία οι Η.Π.Α. βοήθησαν το 1953 να διαγράψει το 50% των χρεών της πληρώνοντας τα υπόλοιπα με ρήτρα ανάπτυξης – ενώ της προσέφεραν το Marshall Plan, της επέτρεψαν τη χρήση των κλοπιμαίων (ανάλυση), καθώς επίσης τη βοήθησαν να ενωθεί το 1990, δυστυχώς χωρίς να τηρήσει τις συμβατικές υποχρεώσεις της (πολεμικές επανορθώσεις).

Εάν δεν το κάνει, σύντομα η Ευρωζώνη και η ΕΕ, μαζί με την ειρήνη στην Ευρώπη και τη Δημοκρατία, θα αποτελέσουν παρελθόν – αφού η χώρα αυτή ούτε βάζει μυαλό, ούτε αλλάζει.

AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Marc Pierini
Carnegieeurope


Μιλώντας στις 16 Ιουλίου του 2016, ο Τούρκος πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan δήλωσε πως το αποτυχημένο πραξικόπημα της προηγούμενης νύχτας ήταν ένα "δώρο από το Θεό" που θα του επέτρεπε να καθαρίσει τον στρατό και το δημόσιο από τρομοκράτες. Η εκκαθάριση μετά το πραξικόπημα είχε την πιο εκτεταμένη εμβέλεια που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Στο στόχαστρο δεν βρέθηκαν μόνο οι "επαναστάτες" αξιωματούχοι, αλλά και αρκετοί αντίπαλοι –πραγματικοί ή υποτιθέμενοι- στην τοπική αυτοδιοίκηση, στα ΜΜΕ, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, στον πολιτισμό και στις επιχειρήσεις. Επιπλέον, η κυβέρνηση έθεσε σε εφαρμογή μια μαζική καταστολή αντιφρονούντων και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, και οι αποκαλούμενοι εχθροί του κράτους από το εσωτερικό και το εξωτερικό, ήταν συνηθισμένο να αποκηρύσσονται.

Αφού ελήφθησαν μέτρα ως απάντηση στην απόπειρα πραξικοπήματος τα οποία μετατράπηκαν σε μια ολοκληρωτική εκκαθάριση, μια δεύτερη οπορτουνιστική κίνηση είναι τώρα στον ορίζοντα: μια ριζική μεταμόρφωση του τουρκικού κράτους.

Οι ακραίες εντάσεις που δημιουργήθηκαν από το αποτυχημένο πραξικόπημα, καθώς και από τις περιφερειακές κρίσεις, ήταν καθοριστικές στο να βοηθήσουν την ηγεσία της χώρας να επισπεύσει μια συζήτηση για ένα νέο σύνταγμα που θα παρέχει εκτεταμένες εκτελεστικές εξουσίες στον πρόεδρο, με πολύ περιορισμένους ελέγχους και ισορροπίες. Η Τουρκία, υποστηρίζει η κυβέρνηση, χρειαζόταν έναν ισχυρό άνδρα στο τιμόνι και θα πρέπει να ζητείται η γνώμη των πολιτών κάθε πέντε χρόνια. Στις 21 Ιανουαρίου, οι βουλευτές ψήφισαν την έγκριση του προσχεδίου, το οποίο τώρα θα τεθεί σε δημοψήφισμα, πιθανώς στις 2 Απριλίου, εκτός και αν ευοδωθεί μια προσπάθεια της αντιπολίτευσης να το μπλοκάρει στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας.

Το ζήτημα είναι εξαιρετικά διχαστικό –ακόμη και στους κύκλους του ΑΚΡ- όπως απεικονίζεται από την πολύ έντονη συζήτηση στο κοινοβούλιο. Η μυστική ψηφοφορία αντικαταστάθηκε στην πράξη από την ανοιχτή ψηφοφορία στη βουλή, υποδηλώνοντας μια στρατηγική συσπείρωσης στο ΑΚΡ. Επειδή αρκετοί βουλευτές του φιλοκουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP) είναι στην φυλακή περιμένοντας τη δίκη τους, όλη η κοινοβουλευτική ομάδα απείχε ε ένδειξη διαμαρτυρίας. Τώρα, το δημοψήφισμα είναι το τελευταίο εμπόδιο προτού η Τουρκία εγκρίνει επισήμως ένα σύστημα one-man-rule.

Εάν εγκριθεί, το νέο σύνταγμα θα εισάγει δραστικές αλλαγές στη διακυβέρνηση της χώρας. Η θέση του πρωθυπουργού θα εξαφανιστεί και ο πρόεδρος θα διορίζει αντιπροέδρους και υπουργούς. Έχοντας το δικαίωνα να κυβερνά με διατάγματα, ο επικεφαλής του κράτους θα παραμείνει στο τιμόνι του πολιτικού του κόμματος, διαμορφώνοντας την πολιτική του ομάδα στο νομοθετικό σώμα, αποφασίζοντας ποιος από το κόμμα του μπορεί να είναι υποψήφιος για βουλευτής. Ο πρόεδρος θα έχει επίσης μια πιο άμεση εξουσία στο Ανώτατο Συμβούλιο των Δικαστών και των Εισαγγελέων –το σώμα που διορίζει τα μέλη του δικαστικού σώματος- διορίζοντας τέσσερα από τα μέλη ο ίδιος ενώ το κοινοβούλιο εκλέγει άλλα επτά μέλη, και έχοντας μόνιμο εκπρόσωπο στο Συμβούλιο, τον υφυπουργό Δικαιοσύνης.

Με βάση το νέο σύνταγμα, οι προεδρικές και οι κοινοβουλευτικές εκλογές θα λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα, κάθε πέντε χρόνια, δίνοντας έναν ηγετικό ρόλο στον πρόεδρο, ο οποίος στην πραγματικότητα θα διεξάγει την κύρια εκστρατεία. Στο μεταξύ, η Βουλή θα χάσει τις εξουσίες της για τις επερωτήσεις και τον έλεγχο της κυβέρνησης.

Η πλειοψηφική λογική ενός τέτοιου συστήματος ήταν σαφής από την προεδρική προεκλογική εκστρατεία του Erdogan το 2014. Σύμφωνα με την άποψη του προέδρου, επειδή εξελέγη άμεσα από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, έχει πλήρη νομιμοποίηση, που σημαίνει ότι οι πολιτικές του δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από το νομοθετικό ή δικαστικό σώμα -πόσο μάλλον από την κοινωνία των πολιτών ή από ομάδες συμφερόντων. Όπως εξήγησε η κυβέρνηση μετά από τις εκλογές του 2014, το σύνταγμα της Τουρκίας ευθυγραμμίζεται τώρα με την πολιτική πραγματικότητα της χώρας.

Εάν περάσει, αυτή η νέα αρχιτεκτονική εξουσίας θα επιτρέψει στον Erdogan όχι μόνο να κατέχει όλους τους μοχλούς εξουσίας αλλά επίσης να επιβάλει μια θρησκευτική-συντηρητική κοινωνία που αντανακλά τις απόψεις των μισών περίπου Τούρκων πολιτών. Αυτό θα σήμαινε τον θρίαμβο της ρητορικής του ΑΚΡ "είναι η σειρά μας”. Οι θρησκευτικοί συντηρητικοί της Τουρκίας, οι οποίοι έχουν υποστεί καταστολή και καταπίεση από τον κεμαλισμό, από το 1923, θα διαμορφώσουν την τουρκική κοινωνία σύμφωνα με το δικό τους τρόπο. Αυτό θα εξάλειφε το μήνυμα που έστειλαν οι ψηφοφόροι στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2015, στις οποίες μία σημαντική πλειοψηφία των ψηφοφόρων απέρριψε τις πολωτικές πολιτικές του Τούρκου προέδρου, επιλέγοντας άλλα κόμματα.

Εάν ο Erdogan πετύχει τον στόχο του, θα διαλύσει σε μεγάλο βαθμό τα θεμέλια της τουρκικής κοσμικής δημοκρατίας που ανακηρύχθηκε το 1923 από τον Kemal Ataturk, ο οποίος έστρεψε την χώρα στα δυτικά νομικά, ενδυματολογικά και πολιτισμικά πρότυπα, αλλάζοντας ακόμη και τα ονόματα των πολιτών και το αλφάβητο που χρησιμοποιούνταν στην τουρκική γλώσσα. Οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες της απομάκρυνσης από το σύστημα που καθιερώθηκε πριν από 94 χρόνια, θα είναι βαθιές και απρόβλεπτες.

Για τον Erdogan, το 2017 είναι ένας χρόνος πολλαπλών δοκιμασιών. Μέσα σε ένα δεινό πλαίσιο, σε ό,τι αφορά την οικονομία και την ασφάλεια, με λίγους φίλους να έχουν απομείνει στο εξωτερικό, θα είναι εξαιρετικά δαπανηρό για τον πρόεδρο να πετύχει τους δύο γενικούς πολιτικούς του στόχους: μια θρησκευτική-συντηρητική κοινωνία και ένα σύστημα one man.

Για να πετύχει τους σκοπούς του, ο ηγέτης της Τουρκίας πιθανώς θα πρέπει να συνεχίσει να εξαρτάται από τις θεωρίες συνωμοσίας -εσωτερικές και εξωτερικές- για να εξηγήσει τις δυσκολίες της χώρας, την περαιτέρω καταστολή στο φιλελεύθερο μισό της Τουρκίας, στην απόρριψη οποιασδήποτε μελλοντικής συνύπαρξης με τους Κούρδους της χώρας και την προώθηση ενός προσχεδίου για το σύνταγμα μέσω μιας δυναμικής εκστρατείας για το δημοψήφισμα. Αυτό δεν φαίνεται να οδηγεί την Τουρκία σε ένα ειρηνικό μέλλον, αν και το κλίμα που παίρνει κάποιος από ορισμένους παρατηρητές μετά από την ψηφοφορία στη Βουλή της 21ης Ιανουαρίου, είναι αυτό της παραίτησης παρά της σφοδρής αντιπολίτευσης.

Σε διεθνές επίπεδο, η ΕΕ και οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι μια Τουρκία μετά το δημοψήφισμα ίσως να μην είναι πλέον ένας σύμμαχος που εκτιμά την εθνική, κοινωνική και θρησκευτική ποικιλομορφία της. Ένα αυταρχικό καθεστώς θα έβαζε την Τουρκία σε αντιδιαστολή με τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ και στο Συμβούλιο της Ευρώπης και θα έστελνε την προσπάθεια ένταξης στην ΕΕ σε ένα μη αναστρέψιμο κώμα. Αυτές είναι βαρυσήμαντες συνέπειες που θα γίνουν περισσότερο αισθητές στην οικονομική αρένα.

Ορισμένοι παρατηρητές εκτιμούν ότι ένα τέτοιοι βαθύ χάσμα μεταξύ της Τουρκίας και της Δύσης θα προκαλούσε χαρά σε ορισμένους Ευρωπαίους ηγέτες, καθώς θα περιόριζαν την σχέση τους με τον Erdogan σε μια απλή συζήτηση σχετικά με το εμπόριο, την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, και τους πρόσφυγες. Αντιθέτως, ο Τούρκος πρόεδρος θα ήταν υποθετικά πρόθυμος να απαλλαγεί από τα πρότυπα του κανόνα-δικαιου της ΕΕ, τα οποία εάν εφαρμοστούν στην Τουρκία, θα εμπόδιζαν την εξουσία του. Εάν αυτό είναι το σκηνικό, και οι δύο πλευρές θα έρθουν σύντομα αντιμέτωπες με τις αρνητικές συνέπειες ενός τέτοιου διαζυγίου.

Όταν θα προσφύγουν στην κάλπη για το συνταγματικό δημοψήφισμα αυτή την άνοιξη, οι πολίτες της Τουρκίας θα επωμιστούν μια ευθύνη ιστορικών διαστάσεων, μακράν την μεγαλύτερη από την ανακήρυξη της δημοκρατίας το 1923.

Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Μιχάλη Ιγνατίου

Η κατάσταση με την Τουρκία στο Αιγαίο Πέλαγος είναι στη φάση που ξεπέρασε τα όρια της διπλωματικής ρητορικής. Και ως γνωστόν, όταν σε μία παρόμοια κατάσταση δεν επέμβουν αμέσως οι “σοβαροί” της χώρας για να συγκρατήσουν τους ασυγκράτητους, τα πράγματα οδηγούνται στο επόμενο βήμα, που αναλαμβάνουν οι στρατηγοί, αλλά την ευθύνη έχουν πάντα οι πολιτικοί.

Λέγοντας τα παραπάνω και επειδή σίγουρα τίθεται το ερώτημα εάν η Ελλάδα και η Τουρκία βρίσκονται ενώπιον πολεμικού επεισοδίου, θα σπεύσω να απαντήσω ότι οι πιθανότητες για να επικρατήσουν οι λογικοί ή να επιβάλουν την άποψή τους οι τρελοί, είναι ίσες. “Είναι 50-50” θα έλεγε στην γλώσσα του ένας Αμερικανός στρατηγός, εάν τον βρίσκαμε να τον ρωτήσουμε βεβαίως, κάτι που είναι αδύνατο αυτές τις μέρες στην αμερικανική πρωτεύουσα. Και είναι δύσκολο επειδή, δυστυχώς, έχουν άλλα θέματα, πιο σοβαρά, να ασχοληθούν και άλλους πολέμους να …ξεκινήσουν και να …σταματήσουν. Η δημόσια απειλή του Λευκού Οίκου εναντίον του Ιράν πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψιν… Διότι στο αμερικανικό διπλωματικό και πολιτικό παιγνίδι παίζει δυνατά ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου και Ισραηλινοί παράγοντες με ακροδεξιές ιδέες.

Με ανησυχεί επίσης πολύ ότι η τουρκική επιθετικότητα κλιμακώνεται σε μία στιγμή που η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τράμπ είναι στα πρώτα στάδια της διαμόρφωσής της. Να φανταστείτε μόλις χθες το βράδυ ορκίστηκε ο νέος υπουργός Εξωτερικών. Εάν έχουν ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο ποιος θα ασχοληθεί και ποιος θα παρέμβει; Οι φίλοι, σύμμαχοι και εταίροι Ευρωπαίοι, οι οποίο το μόνο που γνωρίζουν είναι να επιβάλλουν μέτρα και λιτότητα;

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, δεν έχει εκφραστεί η νέα αμερικανική πολιτική για την Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο, από κανένα Αμερικανό αξιωματούχο. Ότι λέγεται και γράφεται είναι αποκύημα της φαντασίας “δημοσιογράφων” και “αναλυτών” οι οποίοι ζουν εκτός της Ουάσιγκτον και αυτοπαρουσιάζονται στην Αθήνα, τη Λευκωσία και την Άγκυρα ως οι γνωρίζοντες και την ώρα κατά την οποία αποσύρεται στην κρεβατοκάμαρα του ο Πρόεδρος Τραμπ. Έχουν τρικυμία στο μυαλό και δεν έχουν να επιδείξουν καμία υπευθυνότητα στη δουλειά τους.


Δεν γνωρίζουμε, λοιπόν, τη νέα αμερικανική θέση για τις τρεις χώρες που μας ενδιαφέρουν. Υποθέτουμε, μόνο, ότι επειδή ο νέος πλανητάρχης επέλεξε το Ισραήλ και την Αίγυπτο ως τους ακρογωνιαίους λίθους της στρατηγικής του στη Μεσόγειο, δεν “θα παίξει μπάλα με την Τουρκία”, όπως οι προηγούμενοι Αμερικανοί πρόεδροι. Είναι μόνο μία υπόθεση και ευχόμαστε να είναι αληθινή, διότι η πολιτική των δύο μέτρων και των δύο σταθμών μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική για την Ελλάδα και την Κύπρο. Θα το γράφω όσο πιο απλά μπορώ: Είναι κάτι που δεν γνωρίζει κανείς…

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι εάν ο Ταγίπ Ερντογάν είναι έτοιμος ψυχολογικά να μεταφέρει τον πόλεμο από τη Συρία, το Ιράκ και το Κουρδιστάν, στο Αιγαίο Πέλαγος. Το δεύτερο ερώτημα είναι αν σχεδιάζει να κτυπήσει κάποια από τα νησιά και δη τα ακατοίκητα, ώστε να μην προκληθεί αιματοχυσία, αλλά να έχει κέρδη στο στρατιωτικό πεδίο.

Έχουμε να κάνουμε με ένα άνθρωπο που κυριαρχείται με τις ψυχασθένειές του, που παίρνει χούφτες χάπια για τις διάφορες αρρώστιες που τον ταλαιπωρούν, που καθοδηγείται από τον άκρατο εθνικισμό του και τον κακό ισλαμισμό. Οι άπιστοι είναι εχθροί του. Και οι Έλληνες και οι Ελληνοκύπριοι είναι πιο εχθροί από τους εχθρούς του. Συμβαίνει και κάτι άλλο: Θεωρεί ότι οι ελληνικές αντιστάσεις είναι μηδενικές, αν και στην πραγματικότητα ο στρατός του δυσκολεύεται με τους “ξυπόλητους” της Συρίας, πόσο μάλλον να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο. Ερντογάν είναι αυτός, βέβαια, απρόβλεπτος είναι, ψυχιατρικά προβλήματα έχει, γιατί να μην προχωρήσει σε μία απονενοημένη επίθεση εναντίον της Ελλάδας.

Οι επιθετικές κινήσεις στην περιοχή των Ιμίων είναι συνεχείς και έχουν στόχο και σκοπό. Ούτε ο στόχος, ούτε ο σκοπός, έχουν την παραμικρή σχέση με το εσωτερικό μέτωπο της Τουρκίας. Είναι μύθος ο ισχυρισμός και έρχεται από αναλυτές που δεν μελετούν ποτέ στη ζωή τους. Έχουν αυτή τη βλακώδη θεώρηση των πραγμάτων ότι δήθεν στο τέλος “επικρατεί η λογική”. Αυτό συμβαίνει μόνο στις δυτικές χώρες. Σε όλο τον άλλο τον πλανήτη την εντολή δίνουν παρανοϊκοί ηγέτες ή πολιτικοί που δεν έχουν πρόβλημα “να κάνουμε και ένα πόλεμο για να τον …έχουμε”. Ο Ταγίπ Ερντογάν παίζει άνετα και τους δύο ρόλους. Δυστυχώς.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Φιντικάκη

Ακούγοντας χθες τον αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα Geoffrey Pyatt να κατηγορεί την Μόσχα ότι χειραγωγεί τις χώρες με όπλο την ενέργεια, θα έλεγε κανείς ότι νικητής στις αμερικανικές εκλογές ανακηρύχθηκε τελικά η Hillary, και όχι ο Trump. Δηλαδή ένας συνεχιστής της πολιτικής Obama, παρά ο άνθρωπος που ουκ ολίγες φορές έχει προαναγγείλει κινήσεις ολικής προσέγγισης της Ουάσινγκτον με την Μόσχα.

Εκτός και αν δηλώσεις σαν του Pyatt, πρέπει να αξιολογηθούν με δεδομένη την περιδίνηση στην οποία βρίσκεται η αμερικανική εξωτερική πολιτική, κατάσταση που δεν συμβαίνει μόνο σε μικρές και αδύναμες χώρες σαν την Ελλάδα, αλλά ενίοτε και στις υπερδυνάμεις.

"Είναι βασικό να μην είσαι όμηρος σε ένα πάροχο, η Gazprom αποτελεί απειλή για την ενεργειακή ανεξαρτησία της ΕΕ, ο πρόεδρος Trump το ξέρει", είπε μεταξύ άλλων ο Pyatt, που σημειωτέον είναι διπλωματης καρριέρας, και όχι πολιτικά διορισμένος σαν τον Μάικλ Σωτήρχος, που σίγουρα τον θυμούνται οι παλαιότεροι.

Σε πρώτη ανάγνωση τα λόγια του αμερικανού διπλωμάτη από το βήμα του ενεργειακού συνεδρίου Athens Energy Forum 2017, μεταφράζονται στην θέση ότι δεν θα αλλάξουν και πολλά ως προς την πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στην Ρωσία. Ή για να το διατυπώσουμε διαφορετικά, άλλο η ρητορική Trump και άλλο η ουσία της εξωτερικής πολιτικής του νέου προέδρου των ΗΠΑ.

Σε δεύτερη όμως ανάνωση, που μάλλον είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, το νέο επίσημο δόγμα των ΗΠΑ ως προς τη Ρωσία δεν έχει ακόμη διατυπωθεί. Δεν έχει ακόμη δημοσιοποιήσει η νέα διακυβέρνηση στην Ουάσινγκτον την πολιτική της στα γεωοπολικτικά και στην ενέργεια. Ούτε γνωρίζουν οι ανά τον κόσμο αμερικανικές πρεσβείες, αρμόδιες να εφαρμόσουν το αμερικανικό δόγμα ποια είναι η γραμμή που θα ακολουθήσουν οι ΗΠΑ απέναντι στην Ρωσία. Ούτε επίσης έχει αναλυθεί, και συζητηθεί το νέο στάτους ή έχουν ακόμη τοποθετηθεί στα κρίσιμα πόστα οι άνθρωποι της νέας διακυβέρνησης που αποφασίζουν για τις δουλειές, αφού ακόμη φεύγουν οι παλιοί.

Υπό αυτή την έννοια, ένα ήσσονος σημασίας γεγονός, όπως οι δηλώσεις ενός αμερικανού πρέσβη από το βήμα ενός συνεδρίου σε μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα, μπορεί να δείχνει αυτήν ακριβώς την πρωτοφανή για την ιστορία των ΗΠΑ πολιτική αβεβαιότητα.

"Απουσία νέας επίσημης γραμμής, ισχύει η προηγούμενη"

Επικρατεί με άλλα λόγια ακόμη ένα πολιτικό κενό, όσο κακές εντυπώσεις κι αν αυτό προκαλεί. Νέο ακόμη δόγμα δεν υπάρχει, γιατί πολύ απλά είτε δεν έχει οριστικοποιηθεί, είτε δεν έχει κοινοποιηθεί σε αυτούς που πρέπει να κοινοποιηθεί. "Και επομένως η μόνη επίσημη γραμμή είναι η προηγούμενη", σύμφωνα με συνομιλητή μας που γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα. Τόσο απλά. Υπό αυτή την ερμηνεία, δεν θα έπρεπε να ξενίσει, όσα σχόλια και αν αυτό προκαλούσε, αν ύστερα από μερικούς μήνες, ακούγαμε τον Pyatt (ή τον διαδοχό του), να απαλείφει, αναφερόμενος στον ενεργειακό ρόλο της Ρωσίας εκφράσεις όπως για παράδειγμα "χειραγωγήση" και "ομηρία".

Το κενό αυτό ή για να το πούμε πιο κομψά η αβεβαιότητα ως προς προς τα που θα γείρουν οι ΗΠΑ φαίνεται ακόμη πιο έντονα στα ενεργειακά. Τομέα με σαφή μέχρι πρότινος γραμμή, η οποία όμως με την έλευση Trump φάνηκε να ανατρέπεται ή τουλάχιστον να εξελίσσεται σε κάτι καινούργιο.

Ακριβώς αυτός ήταν ο λόγος, που δίχως να έχει αλλάξει κάτι στη στάση των Βρυξελλών ως προς την απεξάρτηση της Ευρώπης από τη ρωσική ισχύ, εντούτοις κάποιοι στη κυβέρνηση θεώρησαν (και θεωρούν) ότι η εκλογή Trump στην προεδρία των ΗΠΑ ανοίγει στην Αθήνα χαραμάδες για ενεργειακές-και όχι μόνο-προσεγγίσεις με τη Μόσχα.

Στηρίζουν τη συλλογιστική τους τόσο στις πρώτες δηλώσεις Trump για την ανάγκη ανάπτυξης "δίαυλων επικοινωνίας με τη Μόσχα" (που μένει φυσικά να γίνουν πράξη), όσο και στην ανάληψη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ από τον Rex Tillerson, τον μέχρι πρότινος CEO της Exxon Mobil, η οποία και διατηρεί μεγάλες δουλειές με τη Rosneft στη Ρωσία.

Ακόμη όμως και αν η νέα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ κινηθεί πιο ευέλικτα απέναντι στη Μόσχα (π.χ. ως προς τις κυρώσεις), αυτό δεν σημαίνει ότι θα αλλάξει και η στάση των Βρυξελλών απέναντι στον Putin. Η κοινοτική ντιρεκτίβα ήταν και είναι σαφής, η τροφοδοσία με ρωσικό αέριο πρέπει να μειωθεί.

Και εδώ ακριβώς έρχονται οι χθεσινές δηλώσεις Pyatt να μπερδέψουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Ο αμερικανός διπλωμάτης τάχθηκε ευθέως κατά των ρωσικών συμφερόντων αγωγών, τόσο αυτού που προωθούν με την διακριτική υποστήριξη της κυβέρνησης οι ΔΕΠΑ και Edison (παραλλαγή του Turkish Stream με χρήση του παλαιού σχεδίου του ελληνο-ιταλικού ITGI), όσο και του North Stream 2, σημειώνοντας ότι αμφότεροι ενισχύουν το μονοπωλιακό ρόλο της Gazprom.

Δεν έκρυψε βέβαια ο πρέσβης την ένθερμη στήριξη των ΗΠΑ στα ενεργειακά έργα των αγωγών ΤΑP, IGB και του σχεδίου για δημιουργία σταθμού υγροποιημένου αερίου (LNG) στην Αλεξανδρούπολη, καλώντας μάλιστα εμμέσως πλην σαφώς την κυβέρνηση να τα προστατέψει από αγωγούς όπως η αναβίωση του Turkish Stream, που υπό μια έννοια θα μπορούσε να θεωρηθεί ανταγωνιστικός του TAP.

Στοιχεία συνέχειας ή μετεξέλιξης παρά ανατροπής

Οπως και να έχει, το νέο αμερικανικό δόγμα στα ενεργειακά ακόμη αγνοείται. Εκτός και αν αληθεύει η ερμηνεία, πως μια προσεκτικότερη ματιά στα όσα έχει πει ο Donald Τραμπ για θέματα εξωτερικής πολιτικής δείχνει ότι πίσω από την καταπάτηση κάθε διπλωματικής πολιτικής ορθότητας, υπάρχουν στοιχεία περισσότερο συνέχειας ή μετεξέλιξης παρά ανατροπής.

Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, πίσω από τον εκκεντρικό τρόπο των δημοσίων τοποθετήσεών του, ο Trump, επιδιώκει μια συνολική προσέγγιση με τη Ρωσία, προκειμένου να διαπραγματευθεί από θέση ισχύος με την Κίνα. Εχει άλλωστε κάνει σαφές πόσο μεγάλη απειλή θεωρεί την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ.

Υπό αυτή την έννοια, μια προσέγγιση ΗΠΑ-Ρωσίας θα μπορούσε να απονευρώσει τον ανταγωνισμό των δύο στα Βαλκάνια και την Ν.Α. Ευρώπη, ανοίγοντας πράγματι ενεργειακές χαραμάδες στην Αθήνα. Το σημαντικότερο όμως, όπως λένε κάποιοι ενεργειακοί αναλυτές, είναι ότι μια συμφωνία Trump-Putin για κοινή πολιτική στη Μέση Ανατολή, θα μπορούσε να δημιουργήσει νέα δεδομένα για τα κυπριακά κοιτάσματα φυσικού αερίου. Και αυτό καθώς θα μείωνε τα περιθώρια ελιγμών της Τουρκίας, που χρησιμοποιεί συστηματικά την διάσταση απόψεων Ουάσινκτον-Μόσχας για την επόμενη ημέρα στη Συρία, άρα και για τον ρόλο της στην περιοχή.

Ολα αυτά βέβαια για την ώρα δεν είναι παρά σενάρια ή και αποκυήματα της φαντασίας διαφόρων σεναριογράφων. Το μόνο βέβαιο και ταυτόχρονα εντυπωσιακό για τα δεδομένα μιας υπερδύναμης, είναι το απόλυτο κενό ως προς το ποια ακριβώς η νέα επίσημη γραμμή γύρω από τα γεωοπολιτικά στην περιοχή μας.

Οσο μάλιστα ο Trump δεν ξεκαθαρίζει τι θέλει, τόσο κάποιοι στην κυβέρνηση θα κρατούν ζωντανά τα δικά τους ρωσικά σχέδια, και ας φωνάζει όσο θέλει ο πρέσβης Geoffrey Pyatt.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



H ρίψη – για να ακριβολογούμε – και όχι κατάθεση, στεφάνου στα Ίμια από τον υπουργό Άμυνας αποτέλεσε μια πράξη τιμής και αναγνώρισης της θυσίας των τριών νεκρών αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού που έπεσαν εκείνο το μοιραίο βράδυ του 1996. Ακόμα και η ρίψη όμως ενόχλησε τους Τούρκους που φαίνεται πως την περίμεναν και για αυτό είχαν, πάνω από μισή ώρα νωρίτερα, στείλει F-16 στην περιοχή, σύμφωνα με ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ. Τα υπόλοιπα περί κόλπων παραπλάνησης είναι γελοία, διότι αν τα χρειάζεται ο ΥΠΕΘΑ για να κινηθεί στην Ελλάδα, να το ξέρουμε μπας και αλλάξουμε χώρα.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η νέα σειρά προκλήσεων της Τουρκίας συνδέεται αποκλειστικά με την άρνηση έκδοσης από την Ελλάδα των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών που η Άγκυρα κατηγορεί ως πραξικοπηματίες. Φυσικά ο λόγος δεν είναι αυτός. Τουλάχιστον όχι μόνο αυτός, εκτός αν δεχτούμε ότι τυχαία η Τουρκία στοχοποίησε την περιοχή των Ιμίων από το 1996 και συνεχίζει το ίδιο βιολί μέχρι σήμερα, 21 χρόνια μετά.

Ούτε καν το Κυπριακό δεν είναι πλέον ο λόγος της τουρκικής προκλητικότητας. Είναι όμως όλα μαζί και κάτι παραπάνω, η απόφαση δηλαδή του Ερντογάν, όπως εκφράστηκε με τις δηλώσεις του περί Συνθήκης Λωζάννης, να αλλάξει το status quo σε όλο το μήκος των συνόρων της χώρας του με τον Ελληνισμό.

Βασικός του σύμμαχος στην αναθεωρητική του αυτή απόπειρα, που είναι δυνατό να κλιμακωθεί, είναι η κατάντια της Ελλάδας του σήμερα. Και οι Τούρκοι έχουν ιστορικά αποδείξει ότι εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις φάσεις αδυναμίας των αντιπάλων τους. Πολλώ δε μάλλον των Ελλήνων, για θυμηθείτε τις συνθήκες που επικρατούσαν σε καθεμιά από τις ελληνοτουρκικές κρίσεις…

Τί να πρωτοθυμηθείς; Τη χούντα σε συνδυασμό με το Κυπριακό, ή μια που μιλάμε για τα Ίμια τη διαδοχή στην ηγεσία από τον «σκληρό Ανδρέα», στον «αφελή Σημίτη» που διαφήμιζε στο βιβλίο του μείωση των αμυντικών δαπανών και είχε αλλεργία σε οτιδήποτε σχετιζόμενο με την εθνική ασφάλεια;

Η Τουρκία ουδέποτε έπαψε να είναι αναθεωρητική δύναμη και σήμερα ο αναθεωρητισμός της έχει βάσεις, ή τουλάχιστον έτσι θεωρεί η Άγκυρα. Οι Τούρκοι, δεδομένου ότι στην Ουάσινγκτον υπάρχει μια νέα και «άψητη» κυβέρνηση και στη Μόσχα το κλίμα είναι -προς το παρόν έστω- θετικό, πιθανότατα να θεωρούν την συγκυρία ιδανική για να θέσουν, «πρακτικά»-στρατιωτικά ζητήματα σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο. Να προχωρήσουν άλλο ένα βήμα τον σχεδιασμό τους.

Έτσι η Ελλάδα μπορεί ξαφνικά να βρεθεί ενώπιον λίαν δυσάρεστων καταστάσεων αντιμετωπίζουσα μια κρίση μεγαλύτερη αυτής των Ιμίων, ακόμα και αν η Αθήνα εξακολουθεί να διατηρεί χαμηλά τους τόνους. Άλλωστε η ανόητη πολιτική του «δε διεκδικούμε» που έχει καταστεί εδώ και πολλά χρόνια φετίχ στη χώρα, έχει προσδώσει στον αντίπαλο την απόλυτη στρατηγική πρωτοβουλία.

Ο ίδιος ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας Δημήτρης Βίτσας μίλησε για πιθανότητα τουρκικής προβοκάτσιας. Δεν θα συμμεριστούμε απόλυτα την άποψή του. Προβοκάτσιες ήταν η βόλτα της ανωτάτης ηγεσίας των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στα Ίμια, οι εικονικές «ναυμαχίες» για τις οποίες έκαναν λόγο τα τουρκικά μέσα, οι σημερινές παραβιάσεις την ώρα που ο κ. Καμμένος έριχνε το στεφάνι.

Αυτό που πιθανόν ετοιμάζουν οι Τούρκοι θα είναι κάτι, ενδεχομένως, σοβαρότερο, το οποίο, οι έως τώρα μαζικές προβοκάτσιες των τελευταίων ημερών, απλώς προετοιμάζουν. Υπάρχει σαφώς και ο αντίλογος, ότι δεν θα γίνει απολύτως τίποτε διότι το δυνητικό κόστος, λόγω της συνολικής αναταραχής και της ρευστής κατάστασης θα διαχυθεί σε πολλαπλά επίπεδα.

Διότι μετά από τόσα καψόνια στο ΝΑΤΟ, το να αποσταθεροποιήσει και έμπρακτα την Νοτιοανατολική του Πτέρυγα σε μια τόσο δύσκολη μεταβατική μετά-μεταψυχροπολεμική φάση της πορείας της ανθρωπότητας, τη στιγμή που ήδη έχει εκνευρίσει υπερβολικά τόσους πολλούς, θα μπορούσε να αποδειχθεί μοιραία επιλογή.

Εν ολίγοις, όσο κίνητρο μπορεί αν συνιστά το σημερινό περιβάλλον, άλλο τόσο μπορεί να είναι και αντικίνητρο. Οπότε το ενδιαφέρον στρέφεται στο αν είναι ορθολογικός δρων ο Ερντογάν για να λάβει τις αποφάσεις του «ζυγίζοντας» προσεκτικά τα δεδομένα του προβλήματος. Ούτε αυτό φτάνει όμως. Διότι εξαρτάται ποιος είναι ο αντικειμενικός σκοπός! Διότι αν είναι «εθνικός» είναι διαφορετική ανάγνωση των στοιχείων που θα κάνει από το αν είναι «ιδιοτελής-πολιτικός».

Ηθικόν δίδαγμα, δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο για ασφαλείς προβλέψεις και εφησυχασμό. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα. Διότι πέραν των στρατηγικών υπολογισμών, το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι τεκμηριωμένα, η γεωγραφία μας καταδίκασε να ζούμε με έναν κακό, έναν πολύ κακό γείτονα… και το πλέον θετικό σενάριο για εμάς, δεν είναι άλλο από τη συνέχιση και ίσως ενίσχυση της ασφυκτικής πίεσης, αφού επιδιώκουν και είναι θεμιτό την επικράτηση του δικού τους πιο θετικού σεναρίου: Το να κερδίσουν τον πόλεμο δίχως μάχη.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κώστα Ράπτη

Την ώρα που οι φιλελεύθεροι της Δύσης καταγγέλλουν για "ισλαμοφοβία” τον Donald Trump μετά το προεδρικό του διάταγμα που μεταξύ άλλων απαγορεύει προσωρινά την είσοδο των πολιτών επτά μεσανατολικών κρατών στο αμερικανικό έδαφος, στην Τουρκία, που μάλιστα κυβερνάται από ένα κόμμα του πολιτικού Ισλάμ, οι δημόσιες αντιδράσεις είναι εξαιρετικά συγκρατημένες.

Αν εξαιρέσει κανείς τις προσεκτικά διατυπωμένες δηλώσεις του πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, οι Τούρκοι ιθύνοντες δείχνουν ότι δεν επιθυμούν να έρθουν σε αντιπαράθεση με τον νέο ένοικο του Λευκού Οίκου. Ο Tayyip Erdogan σιωπά, τα επικριτικά δημοσιεύματα κινούνται εντός ενός πλαισίου ρουτίνας, ενώ οι αρθρογράφοι της μιντιακής του "αυτοκρατορίας” επιμένουν να επιχειρηματολογούν ότι όλα τα δεινά της περιοχής οφείλονταν στην κυβέρνηση Obama και τώρα θα βελτιωθούν.

Όπως επισημαίνει ο Mustafa Akyol στο al-monitor.com, η στάση αυτή χαρακτηρίζει και άλλες ισχυρές μουσουλμανικές χώρες, όπως η Αίγυπτος ή η Σαουδική Αραβία (πρβ. την εγκάρδια τηλεφωνική επικοινωνία του Trump με τον μονάρχη Σαλμάν την επομένη της έκδοσης του επίμαχου διατάγματος), που έχουν επενδύσει πολιτικά στις αλλαγές της νέας αμερικανικής κυβέρνησης στην μεσανατολική της πολιτική. Έτσι και η Τουρκία προσδοκά την έκδοση του εγκατεστημένου στις ΗΠΑ ιεροκήρυκα Fethullah Gulen, ο οποίος φέρεται ως ο εγκέφαλος του αποτυχημένου πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, καθώς και την αλλαγή στάσης των ΗΠΑ έναντι του κουρδικού στοιχείου της Συρίας.

Επιπλέον, κατά τον ίδιο αρθρογράφο, οι κυβερνώντες στην Τουρκία αισθάνονται να τους συνδέει και ιδεολογική συγγένεια με τον Donald Trump: πολιτική πυγμής, εθνικιστική και λαϊκιστική απαρέσκεια προς την παγκοσμιοποιιημένη τάξη πραγμάτων, ροπή προς τη συνωμοσιολογία κ.ο.κ. Το ότι ο Erdogan είναι ισλαμιστής, ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος εμφανίζεται ισλαμόφοβος δεν αναιρεί την βαθύτερη σύνδεσή τους.

Όμως το φλερτ προορίζεται να τερματισθεί γρήγορα και απότομα. Τουλάχιστον αν αληθεύουν όσα δήλωσε προς το Γαλλικό Πρακτορείο ο Talal Sello, εκπρόσωπος των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, ήτοι του αραβο-κουρδικού μετώπου της βόρειας Συρίας.

Σύμφωνα με αυτόν, η αμερικανική υποστήριξη προς τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις αναβαθμίστηκε από την αποστολή πυρομαχικών και ελαφρού οπλισμού στην αποστολή για πρώτη φορά τεθωρακισμένων οχημάτων – και αυτό συνέβη μετά την αλλαγή της εξουσίας στις ΗΠΑ. Έχουμε συνομιλήσει με απεσταλμένους της νέας αμερικανικής κυβέρνησης και μας υποσχέθηκαν επιπλέον βοήθεια” τονίζει ο Sello.

Ούτως ή άλλως, ο υπό τις ΗΠΑ διεθνής συνασπισμός κατά του Ισλαμικού Κράτους ενισχύει της Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις με κομάντος σε ρόλο συμβούλων, καθώς και με αεροπορική υποστήριξη σε μάχες εναντίον των τζιχαντιστών. Επιπλέον, θεωρείται πιθανό η ασαφής και αμφιλεγόμενη ιδέα του Donald Trump για την δημιουργία "ασφαλών ζωνών” για τους πρόσφυγες στη Συρία, που απηχεί πάγια πρόταση της Άγκυρας, να αφορά στην πραγματικότητα τις κουρδοκρατούμενες περιοχές, ενισχύοντας την αυτονόμησή τους.

Σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά μπορεί να αποτελούν αντικείμενο συνομιλίας του Αμερικανού προέδρου λ.χ. με τον Σαουδάραβα βασιλιά Σαλμάν, όχι όμως και με τον Erdogan ο οποίος έως τώρα δεν έχει συμπεριληφθεί στη λίστα των διεθνών επαφών του Donald Trump. Η Τουρκία που διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, που επιχειρεί ήδη εντός συριακού εδάφους, που μοιράζεται με την Συρία σύνορα 900 χιλιομέτρων και φιλοξενεί τρία εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες, βρίσκεται ακόμη εκτός της συζήτησης – ενώ επιμένει ότι αντιμετωπίζει υπαρξιακή απειλή όχι μόνο από τους τζιχαντιστές αλλά και από το κουρδικό στοιχείο.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου