Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαρ 2011

Τώρα εδώ που τα συζητάμε, αντί να ασχολούμαστε με τη Νέα Δημοκρατία, θα ήταν ευχής έργον η χώρα να αποκτήσει Κυβέρνηση, ή κατά μια άλλη έννοια, αυτοί που είναι στην Κυβέρνηση να αποφασίσουν ότι δεν είναι αρκετό να είναι μόνο εκεί, αλλά και να κάνουν κάτι ώστε να δικαιολογήσουν και το… μισθό τους.

Όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν-και σωστά-
απασχολημένοι με τη Σύνοδο Κορυφής, αλλά την ίδια στιγμή είναι εμφανές ότι έχουν χάσει την επαφή τους με την ελληνική πραγματικότητα. Πλήρης αρρυθμία που έχει ως αποτέλεσμα να υπολειτουργεί το δημόσιο, ενώ κανένας στόχος δεν έχει επιτευχθεί γεγονός που αναπόφευκτα οδηγεί στη λήψη και νέων μέτρων.

Η κυβερνητική αδράνεια οφείλεται κατά κύριο λόγο στην έλλειψη πολιτικής βούλησης, αφού τα μέτρα που είναι αναγκαία εξαγγέλλονται αλλά δεν προωθούνται γιατί η κυβέρνηση δεν τα πιστεύει. Η Κυβέρνηση δεν πιστεύει στις ιδιωτικοποιήσεις, άρα δεν μπορεί να τις εξηγήσει πολιτικά και ιδεολογικά, δεν πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις και μοιραία καταφεύγει σ’ αυτό που ξέρει καλύτερα προκειμένου να

αυξήσει τα έσοδα. Αύξηση φορολογίας που όμως δεν αποφέρει παρά ελάχιστα αφού δεν υπάρχει ρευστότητα στην αγορά και επιπλέον μέτρα τα οποία θα επιτείνουν την ύφεση.

Ένας επιπλέον λόγος που έχει παραλύσει τη λειτουργία της κρατικής μηχανής είναι ότι το κυβερνητικό σχήμα αποδεικνύεται δυσκίνητο και συνεπώς αναποτελεσματικό. Ο Πρωθυπουργός πρέπει να έχει καταλάβει ότι το «βαρύ» σχήμα δεν ανταποκρίνεται στους γρήγορους ρυθμούς που χρειάζεται η οικονομία. Χρειάζεται ένα μικρό και ευέλικτο σχήμα, που θα παίρνει γρήγορες αποφάσεις και θα τις υλοποιεί. Αυτό σημαίνει ανασχηματισμός και μάλιστα δομικός.

Ο Γιώργος Παπανδρέου οφείλει να αντιληφθεί ότι τα χρονικά περιθώρια έχουν εξαντληθεί, όπως έχει εξαντληθεί και η υπομονή της κοινωνίας.

Χρειάζεται να κινηθεί με γρήγορες και αποφασιστικές κινήσεις, αν φυσικά δεν έχει κάτι άλλο στο μυαλό του.

Και το μόνο που υποψιαζόμαστε ότι μπορεί να έχει είναι οι εκλογές.

Που ασφαλώς θα είναι καταστροφικές για τη χώρα, αλλά μήπως το ίδιο καταστροφική δεν είναι και η αδράνεια της Κυβέρνησής του;






Η προσπάθεια αυτή, είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή, στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνόταν, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.

Έτσι ξανά και ξανά, μια οργή ποτισμένη με μίσος, ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά (για κάθε εποχή), ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του.

Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των οποίων η ιστορική αίγλη υπήρξε τόσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα, και οι οποίοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος.

Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους, δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα, να απαλλαγούμε απ’ αυτούς.

Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους, έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή, να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.

Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες.

Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι, οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα, όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών, είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους (Έλληνες), οι οποίοι τελικά αθλούνται, οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα»!!!


Μας έσωσαν! Μας έ-σω-σαν! Τώρα μπορείτε να κοιμηθείτε ήσυχα στον κόρφο της διατεταγμένης ενημέρωσης. Μην σας απασχολεί το γεγονός ότι πουλάμε 50 δισ. ευρώ πε­ριουσία για να μας χαρίσουν, υποτίθε­ται, 6 δισ. ευρώ από τους τόκους που θα μπορούσαν να μας πάρουν επιπλέ­ον. Μην ανησυχείτε που θα πρέπει να υποστούμε επίσημα7,5 χρόνια μνημο­νίων, έστω κι αν τους πρώτους 8 μήνες οδήγησαν τα εισοδήματα, την εργασία, την οικονομία και την κοινωνία της χώ­ρας στη μεγαλύτερη καθίζηση ολόκλη­ρης της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Μην σας προβληματίζει ότι, εκτός από τη δανειακή σύμβαση και το μνη­μόνιο, μας έρχεται και το«σύμφωνο του ευρώ». Ούτε να εκπλήσσεστε από το γεγονός ότι, την ώρα της μεγάλης νίκης, η κυβέρνηση προτίμησε να ακυ­ρώσει τη νέα έκδοση εντόκων γραμ­ματίων που προγραμματιζόταν για την αρχή αυτής της εβδομάδας. Φαίνεται ότι ήταν τέτοια η χαρά των αγορών που μας έ-σω-σαν, ώστε η κυβέρνηση σκέ­φτηκε να μην δοκιμάσει την τύχη της!

Σύμφωνο προσάρτησης
Ας σοβαρευτούμε όμως. Η αλήθεια είναι ότι η έκτακτη σύνοδος των ηγε­τών της ευρωζώνης της 11ης Μαρτίου δεν έσωσε ούτε την Ελλάδα ούτε το ευρώ. Ούτε φυσικά «έδωσε ανάσα» στην Ελλάδα, όπως ισχυρίστηκαν ορισμένοι. Κι αυτό διότι η δημοσιονομική βόμβα του 2011 παραμένει άθικτη, ενώ το χρέος συνεχίζει να αυξάνει ακάθεκτο. Τι πέτυχε η σύνοδος; Απλά να πάρει μια παράταση η βαθιά κρίση της ευρωζώνης έως την 25η Μαρτίου.

Η κατάστα­ση παραμένει το ίδιο κρίσιμη όπως και πριν από τη σύνοδο. Τόσο για την ευρω-ζώνη όσο και για την Ελλάδα. Όλα τα ενδεχόμενα εξακολουθούν να μένουν ανοιχτά.
Ο πίνακας απεικονίζει τις χρεωστικές απαιτήσεις που διαθέτουν στα χέρια τους διάφορες χώρες απέναντι στην Ελλάδα. Όχι μόνο ως προς το δημόσιο χρέος, αλλά και ως προς το ιδιωτικό. Από ένα συνολικό χρέος σχεδόν 278 δισ. δολ., που είναι απαιτητό στο εξω­τερικό, τη μερίδα του λέοντος κατέχουν η Γερμανία και η Γαλλία, οι οποίες μαζί κατέχουν το 60%. Μάλιστα είναι χαρα­κτηριστικό ότι η Γερμανία «εξειδικεύε­ται» στη χρηματοδότηση του δημόσιου τομέα, ενώ η Γαλλία, λόγω κυρίως της διείσδυσής της στο εγχώριοτραπεζικό σύστημα, έχει επικεντρωθεί στη χρη­ματοδότηση του ιδιωτικού τομέα, αλλά και της κερδοσκοπίας με παράγωγα και άλλες πιστωτικές διευκολύνσεις.

Από μόνη της η Γαλλία κρατά στα χέρια της το 49% του συνολικού ιδιω­τικού μη τραπεζικού χρέους της Ελλά­δας από το εξωτερικό. Ενώ η Γερμανία και η Γαλλία μαζί κρατούν το 64% του δημόσιου χρέους της Ελλάδας που βρί­σκεται στο εξωτερικό. Τα δεδομένα αυ­τά επιτρέπουν στη Γερμανία πρώτα και κατόπιν στη Γαλλία να επιβάλουν τους όρους τους στις χώρες υπό χρεοκοπία, αλλά και στην ευρωζώνη γενικά. Έτσι μας προέκυψε το «σύμφωνο του ευρώ». Πρόκειται ουσιαστικά για την προ­σάρτηση των οικονομιών της ευρωζώνης στην εξαγωγική μηχανή της Γερμα­νίας και ταυτόχρονα στις τοκογλυφικές επιχειρήσεις της Γαλλίας.

Ωστόσο το «σύμφωνο του ευρώ» δεν είναι μια απλή ιστορία. Είναι η με­τεξέλιξη της ευρωζώνης σε μια τερά­στια εταιρεία με επικεφαλής το καρ­τέλ των τραπεζών της ΕΚΤ και τους ευρωκράτες των κεντρικών οργάνων. Τα κράτη - μέλη χάνουν τη δημοσιο­νομική, οικονομική και πολιτική τους υπόσταση προκειμένου να στηριχθεί το κοινό νόμισμα. Μετατρέπονται σε παραρτήματα αυτής της υπερεθνικής εταιρείας, μεμοναδική υποχρέωση τη συμμόρφωσή τους στις κεντρικές οδη­γίες και κατευθύνσεις.

Πρόκειται για ένα νέο είδος «σωμα­τειακής οικονομίας» σε υπερεθνικό επίπεδο, σαν αυτό που οικοδόμησαν ο φασισμός και ο ναζισμός στα πλαί­σια της Ιταλίας και της Γερμανίας. «Η σωματειακή οικονομία», έγραφε στα 1930 ένας από τους εγχώριους θια­σώτες του ιταλικού φασισμού, «θέλει λοιπόν να πραγματοποιήση, δηλαδή να κατακτήση την οικονομικήν ενότη­τα του Έθνους εν αμοιβαία και αδιαιρέτω εξαρτήσει της ηθικής και πολιτικής ενότητός του».

Όπως ο φασισμός και ο ναζισμός απέσπασαν το Έθνος από τον φυσικό του φορέα, τον εργαζόμενο λαό, για να το παραδώσουν στις πιο αντιδραστικές δυνάμεις της οικονομίας και της πολιτι­κής ώστε να επιβάλουν την πιο στυγνή δικτατορία, το ίδιο συμβαίνει σήμερα και με την ευρωζώνη. Είναι τέτοια η δύναμη του καρτέλ των τραπεζών και των ευρωκρατών, ώστε επιχειρούν μια ανάλογη με τη φασιστική ενότητα του Έθνους, μόνο που αυτή τη φορά το κά­νουν απευθείας σε υπερεθνικό επίπε­δο. Αυτό το νόημα έχει η οικονομική και πολιτική ενότητα που επιχειρούν να επιβάλουν στην Ε.Ε. Εκεί όπου ο φα­σισμός και ο ναζισμός απέτυχαν, γιατί ηττήθηκαν από τον αγώνα των λαών, έρχεται να αναδυθεί ο σύγχρονος ολο­κληρωτισμός. Υπηρετώντας πάντα τις ίδιες αντιδραστικές δυνάμεις, τα ίδια οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα.

Όπως την εποχή του φασιστικού ολοκληρωτισμού, έτσι και σήμερα, δυο είναι οι βασικοί πυλώνες της «σωμα­τειακής οικονομίας»: Η κατάλυση κά­θε έννοιας ανεξαρτησίας των λαϊκών στρωμάτων και τάξεων, καθώς και η συλλογική τιμωρία των λαών. Σ’ αυτό το πνεύμα οι υπουργοί Οικονομικών της Ε.Ε. (Ecofin) συμφώνησαν την Τρί­τη σε ένα αυστηρότερο πλαίσιο για την οικονομική διακυβέρνηση, έστω κι αν ο πρόεδρος της ΕΚΤ Ζαν-Κλοντ Τρισέ εξέφρασε τη διαφωνία του λέγοντας ότι δεν είναι αρκετά αυστηρό ώστε να περιορίσει τις ανησυχίες για το μέλλον του ευρώ.

Αλαλούμ
Το πακέτο της οικονομικής διακυ­βέρνησης προβλέπει «ημι-αυτόματες» κυρώσεις για τα δημοσιονομικά απεί­θαρχα κράτη και περιλαμβάνει κανόνες για τα ελλείμματα και τα κρατικά χρέη, καθώς και για τις επικίνδυνες μακροοι­κονομικές ανισορροπίες, όπως τα υψη­λά ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών και τα υπερβολικά επίπεδα ιδιωτικού δανεισμού. Η τελική μορφή των κανό­νων ενδέχεται να αλλάξει, καθώς το Ευρωκοινοβούλιο μέχρι την περασμέ­νη εβδομάδα είχε ήδη κάνει πάνω από 2.000 τροποποιήσεις στο αρχικό κείμε­νο των προτάσεων που είχε παρουσιά­σει η Κομισιόν.

Οι τροποποιήσεις προβλέπουν αυ­στηρότερες και ταχύτερες ως προς την εφαρμογή τους κυρώσεις σε βά­ρος των χωρών με υψηλό έλλειμμα και χρέος. Κυρώσεις θα επιβάλλονται και στις χώρες εκείνες που δεν καταβάλλουν προσπάθειες για να μειώσουν τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχου­σών συναλλαγών. Ακόμη εφεξής οι κυ­βερνήσεις θα καταθέτουν προς έγκρι­ση τους προϋπολογισμούς τους στις Βρυξέλλες, που θα ελέγχουν και τους δημοσιονομικούς σχεδιασμούς ώστε υποτίθεται να αποφευχθεί στο μέλλον μία νέα κρίση χρέους.

Το νομοθετικό πακέτο της Κομισιόν ενισχύει το Σύμφωνο Σταθερότη­τας και Ανάπτυξης και στο σημείο που αφορά το μέγεθος του δημοσίου χρέ­ους. Κυρώσεις θα επιβάλλονται ακόμη και όταν το κρατικό χρέος ξεπερνά το 60% του ΑΕΠ. Τα πρόστιμα που θα επι­βάλλονται θα διοχετεύονται στο ταμείο του μηχανισμού στήριξης EFSF και από το 2013 στον μόνιμο μηχανισμό ESM. Οι υπουργοί συμφώνησαν ότι μια χώ­ρα που δεν μπορεί να κλείσει την ψα­λίδα ανάμεσα στο επίπεδο του χρέους της και στο ανώτατο όριο που έχει τε­θεί (60% του ΑΕΠ) κάθε χρόνο κατά 5% θα της επιβάλλεται πρόστιμο της τάξης του 0,2% επί του ΑΕΠ της.

Αν όλο αυτό το πλαίσιο δεν αποτελεί συλλογική τιμωρία λαών και χωρών, τό­τε τι είναι; Από πότε η οικονομία υπα­κούει σε εντολές, ντιρεκτίβες, ανελα­στικά πλαίσια, σταθερά όρια και ρή­τρες; Από πότε τα προβλήματα της οι­κονομίας είναι ζήτημα ποινών και προ­στίμων; Έτσι μπορεί να σκέφτεται μόνο εκείνος που φαντάζεται ότι τα προβλή­ματα της οικονομίας, αλλά και οι κρί­σεις, είναι προϊόντα λανθασμένων επι­λογών ή κακής συμπεριφοράς.

Η σημερινή οικονομία του ευρώ βρί­σκεται σε τέτοια απόσταση από τις κοινωνικές ανάγκες, ώστε οι θιασώ­τες και οι αρχιτέκτονές της αναγκάζο­νται να την αποστειρώσουν από κάθε έννοια κοινωνικής ευημερίας για τους πολλούς.

Το πρώτο βήμα
Το ερώτημα βέβαια είναι το εξής: Με ποιο δικαίωμα η κυβέρνηση υιοθέτη­σε το «σύμφωνο του ευρώ»; Ποιος της έδωσε αυτή την εξουσιοδότηση; Από πού είχε τη νομιμοποίηση να υποτάξει τη χώρα και τον λαό της στον φασισμό της ευρωζώνης; Θα μου πείτε ότι πέ­τυχε να πάρει την επιμήκυνση και έτσι γλίτωσε η χώρα την επίσημη πτώχευ­ση. Παραμύθια.

Η αλήθεια είναι ότι η επιμήκυνση εί­χε ήδη ανακοινωθεί ότι θα δοθεί από την εποχή που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε βγάλει την έκθεση προόδου του μνημονίου.

Κι αυτό το έκανε για τρεις βασικούς λόγους:

Διότι έτσι γίνεται το πρώτο αποφα­σιστικό βήμα για την άμεση ανα­διάρθρωση του δημόσιου χρέους της χώρας. Μην ξεχνάμε ότι η επιμήκυνση είναι μια κλασική συνταγή αναδιάρ­θρωσης χρέους. Το χρονικό περιθώριο που δόθηκε στην Ελλάδα για την έναρ­ξη αποπληρωμής των δανείων από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ θεωρείται ικανό για να προχωρήσει άμεσα η αναδιάρθρωση του κυρίως δημόσιου χρέους της χώ­ρας εκεί που πιέζεται περισσότερο. Δηλαδή στα 3ετή και 5ετή ομόλογα, των οποίων τα επιτόκια στη δευτερο­γενή αγορά έχουν φτάσει στα ύψη, πά­νω από 14%.

Με άλλα λόγια η Ε.Ε. απεγκλώβισε το δικό της δάνειο από μια άμεση εν­δεχόμενη αναδιάρθρωση του ελληνι­κού χρέους μέσα από την έκδοση νέων ομολόγων που θα αντικαταστήσουν τα 3ετή και 5ετή ομόλογα της δευτερογε­νούς αγοράς, τα οποία πρόκειται να αρ­χίσουν να εξοφλούνται μαζικά από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο αυτού του χρόνου έως τα τέλη του 2013. Πράγ­μα που σημαίνει ότι η κίνηση αυτή της επιμήκυνσης από τη σύνοδο κορυφής ενίσχυσε τις τάσεις και τις πιέσεις για γρήγορη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, όπως άλλωστε φαίνεται και από τις κινήσεις των αγορών.

Διότι το μνημόνιο, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο, δεν ελαφρύ­νει το βάρος του χρέους, αλλά το επι­δεινώνει. Η προοπτική ενός παντελώς ανεξέλεγκτου χρέους μέσα στο 2011 και το 2012, που είναι πολύ πιθανόν να ξεπεράσει την οροφή του 160% επί του ΑΕΠ, δεν άφησε περιθώρια στην τρόικα. Έπρεπε να δεσμεύσει τη χώρα για περισσότερα χρόνια, γιατί η έκρηξη του χρέους ασκεί ήδη τρομακτικές πιέ­σεις στην υπό χρεοκοπία Ελλάδα. Έτσι η επιμήκυνση εξασφαλίζει ότι η Ελλά­δα θα τελεί υπό καθεστώς μνημονίου και δανειακής σύμβασης για 2,5 επι­πλέον χρόνια.

Όσο για την ελάφρυνση, αυτή είναι αποκύημα της επίσημης προπαγάνδας. Εκεί όπου τα 80 δισ. ευρώ δάνειο με το αρχικό επιτόκιο θα μας κόστιζε περί­που 97 δισ., τώρα με την επιμήκυνση, παρά το μειωμένο επιτόκιο, θα μας κο­στίσει συνολικά 103 δισ. ευρώ. Με άλ­λα λόγια, δεν κερδίζουμε 6 δισ., όπως λένε τα παπαγαλάκια, αλλά χάνουμε τουλάχιστον άλλα 6 δισ. ευρώ. Αν προ­σθέσει κανείς και την επιμήκυνση του δανείου του ΔΝΤ, το οποίο θα μας κο­στίσει επιπλέον 2 δισ. ευρώ, τότε το συνολικό πρόσθετο κόστος της επιμή­κυνσης ανεβαίνει στα 8 δισ. ευρώ για τα 7,5 χρόνια. Και μόνο αυτό το γεγονός θα κάνει τα spreads και τα επιτόκια στο επόμενο διάστημα να πετάνε στα ου­ράνια.

Διότι η όλη ιστορία στήθηκε για να έρθουν να μας πουν ότι αν που­λήσουμε θα γλιτώσουμε μειώσεις μι­σθών δεκαετίας (Όλι Ρεν, «Πρώτο Θέ­μα», 13.3). Όποιος έχει παρακολου­θήσει αυτές τις σελίδες γνωρίζει ήδη πως από τον περασμένο Μάρτιο προ­ειδοποιούσαμε για το γεγονός ότι το κυρίως μενού των δανειστών δεν ήταν οι μισθοί και οι συντάξεις, αλλά το ξε­πούλημα της χώρας. Ένα ξεπούλημα που ουσιαστικά θα αφήσει τη χώρα ερείπιο. Αυτό που μάθαμε τώρα είναι το νομικό εργαλείο με το οποίο θα ξε­πουληθεί η χώρα. Κι αυτό είναι ο θε­σμός της επιφανείας.

Με βόμβα... επιφανείας στο ιδιοκτησιακό θα γίνει το ξεπούλημα
Ο θεσμός της επιφανείας στοιχειοθετεί εμπράγ­ματο δικαίωμα (κυρίως κυριότητα) πάνω σε οι­κονομικά αγαθά, χωρίς απαραίτητα να υπάρχει ιδιοκτησία. Με άλλα λόγια, οτιδήποτε ανήκει στη χώρα, δημόσια περιουσία, εθνικό έδαφος, φυσικός πλούτος, υποδομές, οικονομικό προϊόν κ.ο.κ., μπορεί να παραχωρηθεί σε οποιονδήποτε (πολυεθνική, επενδυτή ή κράτος) χωρίς να θιχτεί τυπικά το ιδιοκτησιακό του καθεστώς. Ωστόσο ο παραχωρησιούχος αποκτά εμπράγματα δικαιώ­ματα (κυριότητα, υποθήκη, δουλείες) πάνω στο οικονομικό αγαθό, έστω κι αν δεν του ανήκει. Αυ­τό τον διασφαλίζει έναντι οποιασδήποτε πολιτι­κής αλλαγής, που ενδεχομένως να αναθεωρούσε την παραχώρηση.

Ο θεσμός της επιφανείας είναι ένα κατάλοιπο του μεσαίωνα και της μοναρχίας. Προέρχεται από τον θεσμό του socage, με βάση το οποίο ο θρό­νος, ενώ διατηρούσε την ιδιοκτησία των εδαφών, τα παραχωρούσε σε άρχοντες ή ανεξάρτητους καλλιεργητές έναντι ορισμένων υποχρεώσεων. Ο θεσμός αυτός υπάρχει και επιβιώνει ακόμη και σήμερα σε κράτη όπου ο θρόνος συνεχίζει να κα­τέχει το έδαφος, όπως π.χ. στην Αγγλία.

Την εποχή της αποικιοκρατίας ο θεσμός αυ­τός χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τους αποι­κιοκράτες για την αξιοποίηση των αποικιών, οι οποίες δεν έπαυαν να ανήκουν στον θρόνο. Αυ­τό έγινε με τους Βρετανούς, τους Βέλγους, τους Ολλανδούς κ.ο.κ. Στην Ελλάδα ο θεσμός αυτός ήρθε μαζί με τους Βρετανούς και συνόδευε τη βαυαρική μοναρχία. Με βάση τον θεσμό της επιφανείας, οι Βρετανοί διεκδίκησαν στα μέσα του 19ου αιώνα το πέρασμα του Μοριά στην επικυρι­αρχία τους, δίχως να θιγεί η τυπική κυριαρχία του ελληνικού κράτους. Ο θεσμός αυτός διευκόλυνε επίσης τη διατήρηση των μεγάλων τσιφλικιών έως και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1946 καταργήθηκε με την έκδοση του Αστικού Κώδικα της εποχής.

Ωστόσο έγιναν δυο προσπάθειες επαναφοράς του. Η πρώτη ήταν επί χούντας, καθώς οι δικτάτο­ρες ήθελαν να παραδώσουν τον φυσικό πλούτο της χώρας, το Αιγαίο, την υφαλοκρηπίδα και την επιφάνεια εθνικού εδάφους σε μερικές πολυε­θνικές με σκοπό την αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου, όπως έλεγαν τότε. Το ξεπούλημα αυτό σταμάτησε με τη μεταπολίτευση. Το 1980 επιχειρήθηκε ξανά από την κυβέρνηση της Ν.Δ. να επανέλθει ο θεσμός με σκοπό την παράδοση ζω­τικών πλουτοπαραγωγικών πηγών στην τότε ΕΟΚ. Ήταν στο πακέτο της προίκας που είχε υποσχεθεί η ηγεσία της Ν.Δ. για να μπούμε στον «παράδει­σο» της ΕΟΚ.

Η πολιτική αλλαγή του 1981 σταμάτησε την όλη υπόθεση και έβαλε όλη την προεργασία για την επαναφορά αυτού του θεσμού στο αρχείο. Εκεί δηλαδή που τον βρήκαν ο κ. Παμπούκης και η κυβέρνηση Παπανδρέου σήμερα. Επαναφέρο­ντας αυτόν τον παρωχημένο θεσμό της φεουδαρ­χίας και της αποικιοκρατίας σε συνδυασμό με το γνωστό fast track ορέγονται να ξεπουλήσουν τη χώρα, να την παραδώσουν στα πιο αδίστακτα συμφέροντα της διεθνούς αγοράς.





Γιαουρτώνουμε τον Αλαβάνο, δέρνουμε τον Χατζηδάκη, “την πέφτουμε” στον Πάγκαλο, βρίζουμε τον Χ , Ψ υπουργό ή πρώην Υπουργό μόλις τον εντοπίσουμε, πετάμε ντομάτες και γιουχάρουμε τον Γιωργάκη…
Ε, και;
Εισβάλλουμε στο γήπεδο πλακώνουμε στις φάπες τους παίκτες των αντιπάλων , της ομάδας μας, τον προπονητή, τον φυσιοθεραπευτή, δερνόμαστε μεταξύ μας.
Μπαίνουμε στο μετρό και δεν πληρώνουμε, στα διόδια σηκώνουμε τις μπάρες, καταλαμβάνουμε σχολεία, δρόμους, δημόσια κτίρια.
Μουτζουρώνουμε προσόψεις, αγάλματα, τα βαγόνια του προαστιακού.
Στις διαδηλώσεις ξηλώνουμε μάρμαρα και τα πετάμε στους αστυνομικούς, πετάμε μολότωφ, εσχάτως και βέλη.
Ε, και;
Τι ακριβώς εκφράζουμε με αυτές τις συμπεριφορές;
Τη μαγκιά μας;
Το δημοκρατικό μας ήθος;
Την αγωνιστικότητα μας;
Την αγάπη μας στην ομάδα;
Την πίστη μας σε αρχές;
Την αισθητική μας;
Μπούρδες!
Τι ακριβώς πετυχαίνουμε;
Να πείσουμε για το δίκιο μας;
Καταφέρνουμε να αλλάξει η πολιτική της κυβέρνησης;
Καταφέρνουμε να γίνει καλύτερη η αντιπολίτευση;
Καταφέρνουμε να αρχίσει η ομαδάρα μας να ρίχνει “πεντάρες”;
Καταφέρνουμε να αποκαταστήσουμε το υποβαθμιζόμενο βιοτικό επίπεδο μας;
Μήπως καταφέρνουμε να κάνουμε καλύτερη τη ζωή μας;
Μπούρδες!
Κάνουμε απλώς “το δικό μας”. Νομίζουμε ότι αντιστεκόμαστε.
Κρυμμένοι στο πλήθος και δικαιολογημένα βέβαιοι για την ατιμωρησία μας αισθανόμαστε μάγκες και προσπαθούμε να γιατρέψουμε τις προσωπικές μας ανασφάλειες.
Προσπαθούμε να υποκαταστήσουμε τα προσωπικά μας ελλείμματα με κάποιες στιγμές “ηρωισμού”. Παίζοντας πολλές φορές με τις ζωές και την σωματική ακεραιότητα των άλλων. Καταστρέφοντας πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε ότι είναι και δικά μας.
Και βεβαίως χωρίς να πετυχαίνουμε τίποτα.
Γιατί το να πετύχουμε οτιδήποτε, από ένα γκολ μέχρι μια αλλαγή πολιτικής θέλει προσπάθεια. Θέλει γνώση.
Χρειάζεται να χτίσουμε.
Χρειάζεται να μπορούμε να πούμε “Ναι!”.
Να αναλάβουμε προσωπική ευθύνη.
Η ευκολία του “Δεν μου αρέσει ! Το γκρεμίζω και μετά βλέπουμε...” δεν υπάρχει.
Πρέπει να έχουμε πρόταση, πρόταση που να πείθει και άλλους εκτός από την παρέα μας.
Θέλει υπομονή, θέλει να ξέρουμε το πως, κι αν δεν το ξέρουμε να το μάθουμε.
Θέλει προσωπικές θυσίες.
“Δύσκολα πράγματα!” θα μου πείτε.
Ε, ναι!
Είναι η διαφορά που χωρίζει τους αυτοκαταστροφικούς και τελικά αστείους ψευτόμαγκες από τους πραγματικούς μάγκες που πρέπει να γίνουμε.


Μέχρι που μπορεί να φτάσει η κυβέρνηση Παπανδρέου;
Για πόσο ακόμη η αντιπολίτευση θα σιωπά ένοχα;
Μέχρι πότε τα media θα ασχολούνται με δημοσκοπήσεις αντί με θέματα που άπτονται των σοβαρότερων πολιτικών, οικονομικών και εθνικών ζητημάτων που έχουν προκύψει;
Η πρόκληση των Τούρκων στο Καστελόριζο είναι μία ενέργεια που πραγματοποιήθηκε κατόπιν άδειας-εντολής στο ανώτατο επίπεδο. Την υπέγραψαν ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν και ο αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ πριν την εκτέλεσή της ενημερώθηκε, ως είθισται, ο πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ. Οι πληροφορίες προέρχονται από σοβαρό συνάδελφο με έδρα την Άγκυρα, ο οποίος θεωρείται αξιόπιστος και ο οποίος στο παρελθόν έδωσε σοβαρές και αξιόπιστες πληροφορίες που αφορούσαν το φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν και την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.

Άλλωστε, δεν χρειάζεται καν αυτή η πληροφόρηση για να γνωρίζει κανείς ότι τέτοιες πράξεις λαμβάνονται μόνο με απόφαση της τουρκικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Οι αρμόδιοι στην Αθήνα γνώριζαν για την απαράδεκτη τουρκική πρόκληση, απάντησαν με διάβημα, αλλά δεν ένιωσαν την ανάγκη να πληροφορήσουν τον ελληνικό λαό. Και εάν δεν ενημέρωνε την κοινή γνώμη η εφημερίδα “Αυγή” δεν θα γνωρίζαμε ότι τουρκική κορβέτα παρενόχλησε ιταλικό σκάφος που έπλεε -εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας- στην περιοχή του Καστελόριζου με άδεια της ελληνικής κυβέρνησης. Οι Τούρκοι είπαν στον Ιταλό πλοίαρχο ότι πρέπει να αποχωρήσει πάραυτα διότι βρισκόταν σε... τουρκική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)!

Ουδείς πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι οι Τούρκοι θα προστατεύσουν αυτά που θεωρούν συμφέροντά τους στη Μεσόγειο. Ουδείς πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι θα προχωρήσουν και στη δημιουργία κρίσης στο Αιγαίο εάν θεωρήσουν ότι παρόμοιες ενέργειες, όπως η περίπτωση του ιταλικού πλοίου, ενδυναμώνουν ακόμα περισσότερο τις ελληνικές θέσεις. Το ζήτημα δεν είναι αυτό, διότι στην πράξη απέδειξαν ότι όχι μόνο παλεύουν για τα συμφέροντά τους, αλλά μάχονται και για θέματα στα οποία δεν έχουν ίχνος δικαίου. Το ερώτημα που τίθεται είναι τι πράττει η Ελλάδα για να προστατεύσει τα δικά της συμφέροντα.

Δυστυχώς η Αθήνα αδρανεί και η ευθύνη δεν ανήκει στον υπουργό των Εξωτερικών της Ελλάδας, αλλά στον πρωθυπουργό. Αυτός έλαβε την απόφαση να “θάψει” το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ, και δικό του δόγμα είναι η πορεία προσέγγισης με την Τουρκία ανεξάρτητα από προκλήσεις και παραβιάσεις των ελληνικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.

Πρέπει να είμαστε σαφείς και απόλυτοι: Και να ήθελε ο κ. Δρούτσας να οριστεί η ελληνική ΑΟΖ, ο κ.Παπανδρέου δεν θα το επέτρεπε. Η πολυπολιτισμική θεωρία από την οποία κυριαρχείται απαγορεύει ακόμα και τις πολιτικές συγκρούσεις, εκτός αν πρόκειται για αδύνατα χαμηλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ που διαγράφονται στο δευτερόλεπτο επειδή αμφισβητούν την οικονομική πολιτική. Η θεωρία απαγορεύει ειδικά τις συγκρούσεις με τους γείτονες. Και αποτελεί μία μεγάλη αλήθεια αυτό που υποστηρίζουμε πολλοί ότι εάν δεν τον καθήλωνε η οικονομική κρίση, θα έκανε προσπάθεια να κλείσει όλα τα θέματα που έχει η Ελλάδα στην ταραγμένη γειτονιά των Βαλκανίων και της ανατολικής Μεσογείου.

Το μέγα ερωτηματικό, που διακινεί ως εκφοβιστικό εργαλείο ο πρωθυπουργός, αποτελεί πάντα η αντίδραση της Τουρκίας. Πώς θα αντιδράσει στην πράξη σε εκείνη την περίπτωση που η ελληνική κυβέρνηση ορίσει τις οικονομικές της ζώνες. Και το ερώτημα είναι ένα και μοναδικό: Θα κηρύξει πόλεμο; Ό,τι και να πράξει -και ο πόλεμος πρώτα και πάνω απ’ όλα δεν συμφέρει στην ίδια την Τουρκία- η Ελλάδα έχει δικαιώματα και πρέπει να τα ασκήσει και να τα προστατεύσει. Ο τρόπος άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής στο συγκεκριμένο θέμα της ΑΟΖ είναι μη παραδεκτός και η ευθύνη ανήκει μόνο στον πρωθυπουργό της Ελλάδας...

ΕΡΩΤΗΣΗ στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας
Είναι δυνατόν να εμπιστεύεστε τις σκέψεις σας στην πολυτάλαντη σύμβουλο του Έλληνα πρωθυπουργού; Δεν γνωρίζατε ότι δεν κρατά το στόμα της κλειστό; Δεν είχατε πληροφορηθεί τα προβλήματα που δημιουργούσε πυκνά-συχνά στον μακαρίτη τον Τάσσο;
Έχω και μία άλλη απορία κύριε Πρόεδρε: Ποια είναι η κυρία για να χάνετε τόσο πολύτιμο χρόνο για να ακούτε τις αμπελοφιλοσοφίες της; Σύμβουλος του πρωθυπουργού της Ελλάδος, θα πείτε. Και επειδή συμβουλεύει τον κ. Παπανδρέου εσείς πρέπει να της αποκαλύπτετε σκέψεις που φαντάζομαι δεν μοιράζεστε ούτε με τους συνεργάτες σας;
Με την ευκαιρία, μπορεί να μας πει ο αγαπητός Στέφανος ποιοι άλλοι παραβρέθηκαν στη συνάντηση του Προέδρου Χριστόφια με την εν λόγω κυρία;

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 27/03/2011
Το πρώτο που απαιτείται για να αντιμετωπιστεί μια κρίση είναι να ανατεθεί ο χειρισμός της στους καλυτέρους. Το ίδιο ισχύει για τις χώρες, τις κυβερνήσεις και τις εθνικές οικονομίες. Είναι λογικό. Όταν πρέπει να αντιμετωπιστούν προβλήματα υψηλών απαιτήσεων, αναζητείται ό,τι καλύτερο σε ανθρώπινο δυναμικό. Επιστρατεύονται τα καλύτερα μυαλά. Πρόσωπα με κύρος, γνώση, αντίληψη των κοινωνικών συνθηκών και της διεθνούς συγκυρίας. Και προπάντων με πολιτική οξυδέρκεια και συναίσθηση καθήκοντος και ευθύνης.

Σε τέτοιες συνθήκες έκτακτης ανάγκης στην κυβέρνηση πρέπει να μετέχουν τα καλυτέρα πολιτικά στελέχη τους κυβερνώντος κόμματος. Στα επιτελεία οι διαπρεπέστεροι επιστήμονες που διαθέτει η χώρα. Στη διοίκηση οι πιο έμπειροι διαχειριστές κατά τομέα. Ο αφρός του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας αναλαμβάνει να οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση. Το διακήρυσσε άλλωστε προεκλογικά ο πρωθυπουργός: «Θα χρησιμοποιήσουμε τους άριστους, όχι τους αρεστούς». Δεν το έκανε. Η «κοινωνία των κολλητών»- για να ανασύρουμε έναν όρο που είχε χρησιμοποιήσει παλιά ο σημερινός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Πέτρος Ευθυμίου -είναι εδώ. Διάχυτη στο σύστημα διακυβέρνησης.

Προκαλεί η απογοήτευση η διαπίστωση ότι στο χειρισμό μιας τόσο κρίσιμης κατάστασης εμπλέκονται σε πολλές περιπτώσεις χέρια τουλάχιστον ακατάλληλα. Πρόσωπα χωρίς πολιτική εμπειρία, χωρίς ιδεολογική συνάφεια με το κυβερνητικό κόμμα, χωρίς επαφή με την κοινωνία και τελικά χωρίς αίσθηση των πραγμάτων. Ένας αριθμός άξιων και αποφασισμένων που μετέχουν στη διακυβέρνηση με διάφορους ρόλους, ασφυκτιούν όταν δίπλα τους κάποιοι απλώς κάνουν καριέρα στην πολιτική. Κομπορρημονούν, ενώ αδυνατούν να βάλουν τη μια πέτρα πάνω στην άλλη. Ερασιτεχνισμός και ελαφρότητα. Η απόλυτη δικαίωση μιας ατάκας του Τάσου Σεχιωτη: «Δεν ανήλθαμε εμείς στα αξιώματα, τα αξιώματα κατέβηκαν σε εμάς».

Όσο και να διατρέξει ο Γ. Παπανδρέου την υφήλιο οριζοντίως και καθέτως, το κεντρικό πρόβλημα της χώρας δεν θα αντιμετωπιστεί αν ικανά πολιτικά στελέχη, σημαντικοί επιστήμονες, έντιμοι και αποτελεσματικοί παράγοντες του δημόσιου βίου της επιστήμης και της διανόησης μένουν παραγκωνισμένοι, όταν δεν αντιμετωπίζονται και με εχθρότητα. Αντί να κατέβουν οι καλύτεροι στο γήπεδο, μπαίνουν στην ομάδα πρόσωπα που απλώς δεν μπορούν. Όσοι χρειάζονται «συντονισμό» για να κάνουν τη δουλειά τους δεν θα την κάνουν ποτέ. Γιατί δεν κάνουν για τη δουλειά και κακώς την πήραν.

Σημεία των καιρών άλλωστε: στο υπουργικό Συμβούλιο, στη Βουλή, στην Ευρωβουλή, στους δημόσιους οργανισμούς, στην αυτοδιοίκηση και στη διοίκηση, στη διεθνή εκπροσώπηση, αξιώματα καταλαμβάνονται κατ’ επιλογήν και όχι κατ αξία. Ιδιότυπες φιγούρες χωρίς πολιτικό εκτόπισμα - αλλά με «τουπέ» σε πολλές περιπτώσεις- στη θέση ανθρώπων που θα ήταν χρήσιμοι. Οι καλύτεροι έχουν αποκλειστεί. Οι πιο σοβαροί της κυβερνητικής μηχανής απελπίζονται με το αλαλούμ που τους περιβάλλει. Οι άσχετοι το απολαμβάνουν.

Η κρίση των πραγμάτων είναι πρωτίστως η κρίση των προσώπων. Γι’ αυτό όλο και περισσότεροι παρατηρητές διαπιστώνουν ότι ανεξάρτητα από το είδος της πολιτικής που επιλέγεται κάθε φόρα συνολικά ή κατά τομέα, από την κυβέρνηση, προκύπτει τεράστιο έλλειμμα στη διαχείρισή της. Όταν το ανθρώπινο δυναμικό είναι κατώτερο, το καταπίνουν τα προβλήματα. Αντί να τα λύνουν τα επιδεινώνουν. Και καταλήγουν να είναι το υστερόγραφο της κρίσης, όχι ο πρόλογος της εξόδου από αυτή. Γιατί απλούστατα σε αυτό που ανάλαβαν να κάνουν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο δεν είναι οι καλύτεροι.

Σήμερα, κανένας πια δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η οικονομική κρίση που πλήττει την ευρωζώνη, αλλά και όλες τις χώρες και τους λαούς του πλανήτη, είναι προϊόν μιας νέας δομικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.

Παρά τη σύγχυση που επικρατεί στα μυαλά αστών και «μαρξιστών» οικονομολόγων το σήμα που εκπέμπεται από παντού είναι πανομοιότυπο. Το σύστημα καταρρέει

Ογδόντα χρόνια μετά την κρίση του 29-30 είναι πια φανερό ότι η τωρινή κρίση-ύφεση αποτελεί κάτι παραπάνω από ένα υφεσιακό κύκλο. Αυτό που είναι σημαντικό είναι το γεγονός ότι αντιστοιχεί σε μια νέα, τρομακτικά μεγαλύτερη φάση από του 29-30, διαρθρωτικής αλλαγής στη συγκεντροποίηση και κυριαρχία του πλασματικού χρηματιστικού κεφαλαίου.

Η κρίση αυτή είναι αποτέλεσμα, συνέχεια, και ολοκλήρωση της κρίσης του 70-73 και των μέτρων που πάρθηκαν τότε για το ξεπέρασμα της. Αλλά πάνω απ όλα χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι η κρίση του70-73 σηματοδοτεί την αλλαγή μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου. Σηματοδοτεί το πέρασμα από ένα μακρύ κύμα ανάπτυξης, το οποίο ξεκινάει από το τέλος του 2ου παγκόσμιου πόλεμου, στη μετάβαση ενός πολύ μακρού κύματος ύφεσης που κρατάει μέχρι σήμερα.

Οι δυο αυτές περίοδοι χαρακτηρίζονται από μια ουσιώδη διαφορά.

Η πρώτη περίοδος μετά από κάθε εξάχρονο η δεκάχρονο υφεσιακό κύκλο, παρουσίαζε μια αύξηση, η τουλάχιστον ισόποση επένδυση κεφαλαίων με τον προηγούμενο κύκλο. Μια μείωση ανεργίας η απορρόφηση μεγάλου τμήματος της που δημιουργούσε ο προηγούμενος κύκλος, (κρατώντας ένα στάνταρτ ασφαλείας 3% με 5 %, για τον εσωτερικό ανταγωνισμό στους κόλπους της εργατικής τάξης). Μια αύξηση η έστω σταθεροποίηση της κατανάλωσης.

Η δεύτερη περίοδος η οποία ξεκίνησε μετά το 73, παρουσίαζε τελείως διαφορετικά συμπτώματα. Μετά από κάθε υφεσιακό κύκλο, η φάση ανάπτυξης χαρακτηριζόταν από μείωση των επενδύσεων του προηγούμενου κύκλου, μη απορρόφησης και κατ' επέκταση αύξησης της ανεργίας. Σαν συνέπεια, μαζί με μια σειρά περιοριστικά μέτρα που άρχισαν να επιβάλλονται ενάντια στην εργασία, επέφεραν μια συνεχή μείωση της κατανάλωσης.

Από τότε κιόλας άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα δείγματα της κόπωσης του συστήματος για την όλο ένα και μεγαλύτερη επέκταση του, την όλο ένα και μεγαλύτερη αδυναμία της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Από τότε κιόλας άρχισε να φαίνεται η αδυναμία εξισορρόπησης της πτωτικής τάσης του ποσοστού του κέρδους. Η εμφάνιση πλεονασματικού κεφαλαίου μη δυνάμενου να επενδυθεί άρχισε από τότε να καθορίζει την πορεία της παραγωγής.

Έτσι, όλη η συσσώρευση της προηγούμενης ανάπτυξης άρχισε να δένει τη θηλιά γύρο απ' το λαιμό του συστήματος.

Με την κατάργηση του «χρυσού κανόνα» η αλλιώς της συμφωνίας του Μπρέτον Γουντς, (της σταθερής ισοτιμίας χρυσού-δολαρίου στα 33 δολάρια η ουγκιά ποσό που αντιστοιχούσε στο αποθεματικό των ΗΠΑ,) μαζί με την κατάργηση των περιοριστικών νόμων για την ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων, το χρηματιστικό κεφάλαιο άρχισε για άλλη μια φορά να παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία της παραγωγής. Η ισορροπία του βιομηχανικού με το χρηματιστικό κεφάλαιο που καθόριζε την μέχρι τότε ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων έπαψε να υφίσταται. Ταυτόχρονα, ξεκίνησε και η ανισορροπία μεταξύ σταθερού και μεταβλητού κεφαλαίου που καθόριζε την παραγωγή υπεραξίας.

Η υπέρ εκμετάλλευση της εργασίας που επέβαλαν οι νέες τεχνολογίες δεν κατόρθωναν να εξισορροπήσουν την αλματώδη πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους. Η Περίοδος της κρίσης είχε ξεκινήσει.
Η αδυναμία να κατανοηθεί αυτή η πραγματικότητα ακόμα και σήμερα από μαρξιστές αναλυτές βασίζεται στο γεγονός, ότι όλη αυτή η πορεία ήταν τρομακτικά μακρόχρονη και χωρίς απότομες αλλαγές. Όλη η προηγούμενη πορεία ανάπτυξης και η συσσώρευση που είχε δημιουργήσει, λειτουργούσε σαν μαξιλάρι σε κάθε υφεσιακό κύκλο, ρίχνοντας την κρίση στα μαλακά.

Ταυτόχρονα η κερδοφορία του κεφαλαίου μέσω μιας σειράς μηχανισμών (χρηματιστήριο αύξηση παραγωγής και τιμής τίτλων κλπ) παράγοντες που πρόσθεταν πλασματικό κεφαλαίο στο ενεργητικό του, δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση, ότι αφού υπάρχει κερδοφορία (του κεφαλαίου) υπάρχει και ανάπτυξη. Έτσι ενώ η κρίση είχε ξεκινήσει όλοι αυτοί οι παράγοντες την έκαναν δυσδιάκριτη.

Μια σειρά μέτρα που πάρθηκαν στην συνέχεια την έκαναν ακόμα πιο μακρόχρονη και ταυτόχρονα ακόμα πιο δυσδιάκριτη.

Τα μέτρα αυτά περιλάμβαναν:

α) την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, με την εφαρμογή μιας σειράς νέων τεχνολογιών αλλά και την ένταση και εξοικονόμηση εργασίας. Αυτό μαζί με την επιστράτευση των παγκόσμιων πλεονασματικών χεριών, που επέτεινε τον ανταγωνισμό στους κόλπους της εργατικής τάξης, είχε σαν αποτέλεσμα μια παγκόσμια συμπίεση των μισθών με συνέπεια μια πιο αργή πτώση του ποσοστού του κέρδους

β) Υπονόμευση του προηγούμενου σταδίου του (εθνικού) μονοπωλιακού καπιταλισμού και το άνοιγμα του σε ένα ακόμα πιο άγριο διεθνή ανταγωνισμό, είχε σαν αποτέλεσμα την μεταφορά μεγάλου τμήματος της παραγόμενης παγκόσμιας υπεραξίας στο κέντρο μέσω του κλεισίματος μιας σειράς τομέων της παραγωγής και κατάρρευσης της περιφέρειας. Και ενώ αυτό φαινομενικά έδινε αύξηση των κερδών μέσω του χρηματιστηρίου, στην πραγματικότητα μείωνε την κερδοφορία, μείωνε της επενδύσεις και αύξανε την ανεργία. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της καταλήστευσης της περιφέρειας όλα αυτά τα χρόνια σήμερα γίνεται δυναμίτιδα στα θεμέλια του παγκόσμιου καπιταλισμού

γ) Την μεταφορά και εγκατάσταση στην περιφέρεια, (Κίνα Ινδία και αλλού), μιας σειράς βιομηχανικών μονάδων του κέντρου (Αμερική Ευρώπη), για την εκμετάλλευση μιας εργατικής τάξης με στοιχειώδη μεροκάματα και ανύπαρκτη συνδικαλιστική δομή. Και ενώ έδειχνε και αυτό μια χρηματιστηριακή κερδοφορία, στην πραγματικότητα λειτουργούσε καταλυτικά στην πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους με δυο τρόπους. Ένα αύξανε την ανεργία στο εσωτερικό αργά αλλά σταθερά στην αρχή, και με αλματώδεις ρυθμούς σήμερα, η ανεργία πίεζε τους μισθούς και τα δύο μαζί μείωναν την κατανάλωση. Και δυο, αύξανε την πίεση στην εσωτερική βιομηχανία μέσω του ανταγωνισμού από τα φτηνότερα εισαγόμενα προϊόντα της περιφέρειας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη συμπίεση των ημερομίσθιων, το κλείσιμο μιας σειράς βιομηχανιών και ξανά, την αύξηση της ανεργίας και την πτώση της κατανάλωσης . Τα αποτελέσματα αυτού του φαύλου κύκλου των μέτρων την εισπράττει σήμερα ο καπιταλισμός με μια ένταση των διεθνών εμπορικών ανταγωνισμών και με μια αλλαγή στην σκακιέρα των γεωστρατηγικών ισορροπιών.

δ) Με την κατάργηση των νόμων για την κίνηση κεφαλαίων και την ενίσχυση μέσω των ηλεκτρονικών αγορών της κίνησης του χρηματιστικού κεφαλαίου, και για να αντισταθμιστούν οι χαμηλές αποδόσεις στο ποσοστό του κέρδους στην παραγωγή, δημιούργησαν μια σειρά από φούσκες στην αγορά (παράδειγμα η φούσκα των ακινήτων). Η δημιουργία τους τροφοδοτήθηκε από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και διευκολύνθηκε από μια σειρά εκτεταμένες χρηματοπιστωτικές καινοτομίες, όπως τα παράγωγα και οι τίτλοι εγγυημένων δανειακών υποχρεώσεων, ταυτόχρονα, για την απορρόφηση όλων αυτών των ρίσκων, δημιούργησαν μια καινοφανή αγορά, την αγορά εικονικού κεφαλαίου, τζογάριζαν δηλαδή στο χρηματιστήριο και στις διεθνείς κεφαλαιαγορές καταγράφοντας κέρδη με εικονικά κεφάλαια

ε) Και τέλος, ζώντας σε ένα συνεχώς αυξανόμενο πέλαγος πλασματικού κεφαλαίου, και ευτυχίας με την κερδοφορία των τίτλων, την τελευταία δεκαπενταετία, προσπαθώντας να ενισχύσουν την παραγωγή, πέρασαν σε ένα τεράστιο πρόγραμμα ενίσχυσης της ζήτησης με την ώθηση της οικονομίας του χρέους, κρατικού, εταιρικού και του χρέους των νοικοκυριών.

Οι μάγοι των αγορών πίστευαν ότι είχαν βρει το φάρμακο για όλες τις ασθένειες του συστήματος. Είχαν απόκτηση το κλειδί που τους οδηγούσε στον παράδεισο. Το σύστημα είχε σωθεί, κρίσεις τέλος. Τα παράγωγα οι τίτλοι και οι αγορές εικονικών κεφαλαίων ήταν η λύση.

Η σαραντάχρονη αυτή πορεία δημιούργησε μια τόσο τρομακτικά μεγάλη συσσώρευση πλασματικού κεφαλαίου που παρόμοια της δεν δημιούργησε όλη μαζί η προηγούμενη καπιταλιστική ιστορία. Αστοί, αλλά και «μαρξιστές» οικονομολόγοι κολυμπώντας σ' αυτό το πέλαγος της πλασματικής κερδοφορίας αποδείχτηκαν ανίκανοι να προβλέψουν αυτό που ερχόταν.

Και όταν η καταιγίδα ξέσπασε με την κατάρρευση της φούσκας των ακίνητων στην Αμερική, σαρώνοντας όλο τον ανεπτυγμένο καπιταλισμό και οδηγώντας το σύνολο σχεδόν των τραπεζών στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, αστοί, μαρξιζοντες, αλλά και «μαρξιστές» οικονομολόγοι άνοιγαν κατάπληκτοι το στόμα τους μπροστά σ' αυτό το παράδοξο φαινόμενο. Πως μπορεί να συμβαίνει κάτι που η σοφία τους δεν μπόρεσε να προβλέψει? Και τότε άρχισαν κάτι να ψελλίζουν για την τοξικότητα των ομολόγων, κάτι για της λάθος ενέργειες των τραπεζών, κάτι για τον Μαρξ και τις αναλύσεις του στον τρίτο τόμο, κάτι για το Κέινς, και πάει λέγοντας.

Ο τρόμος της επικράτησης του κομμουνισμού και της παγκόσμιας επανάστασης φώλιασε για τα καλά στους διαδρόμους και τα γραφεία της Γουόλτ στρήτ και του Σιτι. Σε αυτούς τους πρώτους μήνες του πανικού, τρομοκρατημένες κυβερνήσεις, ανέσυραν μια σειρά μέτρα από την φαρέτρα του Κέινς. Μπροστά στον κίνδυνο γενικής κατάρρευσης μια σειρά τράπεζες και ασφαλιστικοί οργανισμοί κρατικοποιήθηκαν και τα κράτη ανέλαβαν με την παροχή εγγυήσεων την ομαλή λειτουργία των τραπεζών.

Οι τοκογλύφοι και οι τραπεζίτες ανάσαναν, τα κράτη είχαν αναλάβει όλη την βρώμικη δουλειά. Με μοχλό την αύξηση του δημόσιου χρέους ένας πακτωλός χρήματος μπήκε στης τράπεζες και μεγάλη μερίδα τοξικών τίτλων ξεπλύθηκαν στο καθαρτήριο μιας αλόγιστης κρατικής παρέμβασης.

Υπολογίζεται ότι μόνο το αμερικανικό δημόσιο, τους πρώτους μήνες της κρίσης, παρείχε εγγυήσεις για πάνω από 200 τρισεκατομμύρια δολάρια. Παρόλο που σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ οι απώλειες στις αξίες των τίτλων το 2009 ανήλθε σε περίπου 55 τρισεκατομμύρια δολάρια και άλλο τόσο το 2010, (ποσό που ισοδυναμεί με δυο χρόνων παραγόμενο παγκόσμιο ακαθάριστο προϊόν), ένας ωκεανός χρήματος ψάχνει εναγωνίως αποδόσεις σε μια όλο ένα και περισσότερο συρρικνούμενη παραγωγική βάση. Υπολογίζεται ότι πάνω από το ένα τρίτο της παγκόσμιας παραγωγής είναι σήμερα εκτός λειτουργίας.

Μια τεράστια υπερσυσσώρευση χρηματιστικού παρασιτικού κεφαλαίου, που υπολογίζεται ότι φθάνει τα 700 τρις δολάρια, προσπαθεί να βρει διέξοδο σε ένα παγκόσμιο ακαθάριστο προϊόν κατ' έτος που μόλις ανέρχεται στα 55 τρις δολάρια.

Όλος αυτός ο ωκεανός πληθωριστικού χρήματος ο οποίος τείνει να μην εκφράζει πια ούτε την αξία του χαρτιού που είναι τυπωμένος, σπρώχνει μέσω του χρηματιστηρίου τις τιμές των πρώτων υλών και των τροφίμων σε αστρονομικά ύψη, οδηγώντας εκατομμύρια καταναλωτές στην φτώχια και την πείνα.

Η ανάλυση του Μαρξ για την μεταβολή της αξίας των προϊόντων αντιστρόφως ανάλογα με την αξία του γενικού τους ανταλλάξιμου, του χρήματος, παίρνει σήμερα ένα δραματικό χαρακτήρα. Ένα χωρίς αξία γενικό ανταλλάξιμο σπρώχνει στα ύψη τις αξίες όλων των υπόλοιπων εμπορευμάτων εκτός του εμπορεύματος της εργασίας, αυτή πρέπει να πέσει θυσία στο βωμό της πτωτικής τάσης του ποσοστού του κέρδους.

Τι μας επιφυλάσσει το μέλλον? Εάν επιστρέψουμε ξανά σε ένα ρυθμό ανάπτυξης της τάξεως του 3% παγκόσμια, αυτό σημαίνει δυνατότητα επικερδών επενδυτικών ευκαιριών σε μόνο 1,6 έως 2 τρις δολάρια, τα υπόλοιπα?

Σήμερα, μετά το πρώτο σοκ, το τέρας του νεοφιλελευθερισμού είναι πάλι εδώ. Η μόχλευση (υπερβολική χρήση δανειακού χρήματος) που μας οδήγησε στην προηγούμενη κρίση επαναλαμβάνεται και σήμερα σε ακραίο βαθμό, καινούργιοι τρόποι αγοράς και πώλησης εικονικών κεφαλαιακών χρεών εφευρίσκονται. Οι εικονικές άξιες είναι πάλι εδώ! Όμως η κατάσταση έχει αλλάξει, οι συνθήκες δεν είναι πια ίδιες.

Η προηγούμενη αυταπάτη που στήριζε την αύξηση της κατανάλωσης και με αυτό τον τρόπο την αύξηση της παραγωγής μέσω του χρέους, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ο φόβος των επισφαλειών έχει γίνει κυρίαρχος, τα ρίσκα λιγοστεύουν μαζί με το κλείσιμο της στρόφιγγας των δανείων με αποπληρωμή ένα αβέβαιο μέλλον. Οι τίτλοι, τα ομόλογα και η χαρτούρα δεν βοηθάει στην καταγραφή πραγματικών κερδών στο ενεργητικό των τραπεζών, αλλά πάνω απ΄ όλα είναι δυναμίτης έτοιμος να σκάσει στα χέρια των διεθνών τζογαδόρων του χρηματιστηρίου και των παραγώγων. Τα ρίσκα πρέπει να λιγοστέψουν, και τα χαρτιά να μετατραπούν σε πραγματικές αξίες.

Έτσι η κρίση παίρνει σήμερα ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα, τα χαρτιά πρέπει να μετατραπούν σε εμπράγματες η έστω ενυπόθηκες αξίες. Η ΚΡΙΣΗ ΠΙΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΕ ΣΕ ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ

Έτσι στο βωμό της εξυπηρέτησης αυτού του τεράστιου πλεονάσματος, και με αιτιολογία την εξυπηρέτηση του χρέους πνίγεται η ανάπτυξη της παραγωγής και λειτουργεί ο ακραίος ιμπεριαλισμός των «αγορών». Οι προηγούμενες δυνατότητες αναπαραγωγής του κεφαλαίου μέσω της τεχνολογικής επανάστασης και της υπερεκμετάλλευσης της εργασίας που αυτή επέφερε έχουν πια εξαντληθεί.

Μέτρα όπως το πάγωμα των μισθών και η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων δεν είναι πια αρκετά. Για να μετατραπούν τα άχρηστα χαρτιά σε πραγματικές αξίες πρέπει να παρθούν δραστικά μέτρα.

Βασικό εργαλείο για αυτό το σκοπό είναι να βρεθούν υπάκουες και ελεγχόμενες κυβερνήσεις, οι οποίες χρησιμοποιώντας το δόγμα του «σοκ και δέος» και αφαιρώντας βασικά δημοκρατικά δικαιώματα οπό τους λαούς τους, να προσπαθήσουν να μετατρέψουν το χρέος σε υλικό κέρδος. Χρειάζεται έλεγχος όχι μόνο πια των αδύναμων και ανίσχυρων κρατών και λαών αλλά του συνόλου των κρατών τα οποία μέσω του δανεισμού των, έφθασαν στο σημείο, να μη μπορούν να εξασφαλίσουν πια τα ληστρικά τοκοχρεολύσια.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, πρέπει να θυσιαστούν στο μολοχ του κέρδους των διεθνών τοκογλύφων τα πάντα. Δεν έχουν άλλη λύση παρά να περάσουν σε μια νέα φάση. Πρέπει να εξαγοράσουν δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες και εκμεταλλεύσεις με εξευτελιστικά τιμήματα.

Ακόμα και με δικαιολογία τα δημοσιονομικά ελλείμματα, οι κοινωνικές παροχές που κατακτήθηκαν με αίμα την προηγούμενη περίοδο πρέπει να καταργηθούν. Οι υπηρεσίες του κράτους (υγεία, παιδεία, συγκοινωνίες κλπ) πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν. Το μερίδιο της υπεραξίας που παρεχόταν στην κοινωνία μέσω του «κοινωνικού κράτους, πρέπει να μπει στην υπηρεσία της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Τα δικαιώματα, οι συνθήκες εργασίας και οι αμοιβές των εργαζομένων, πρέπει να καταργηθούν για να μεταφερθεί ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα της παραγόμενης υπεραξίας στην εξυπηρέτηση του κέρδους. Ένας ανελέητος και ολοκληρωτικός πόλεμος, όχι μόνο ενάντια στην εργατική τάξη αλλά στο σύνολο της κοινωνίας έχει ξεσπάσει.

Έτσι στην προσπάθεια τους οι αγορές να γίνουν απόλυτα κυρίαρχες του συνόλου της παγκόσμιας περιουσίας μιας σειράς κρατών και λαών και να καρπωθούν το μέγιστο μέρος του παραγόμενου πλούτου, δεν λογαριάζουν αν η υποχρεωτική ροή χρήματος στην εξυπηρέτηση τόκων, αποστερεί τα κράτη από αναγκαίους πόρους.

Σε όλο τον κόσμο παρακολουθούμε μια διελκυστίνδα αύξησης των φόρων, αύξηση στις τιμές αγαθών και υπηρεσιών, μείωσης των μισθών. Ενέργειες που το μόνο που κάνουν είναι να τροφοδοτούν την ύφεση. Η ύφεση σαν συνέπεια, δημιουργεί ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, και αυτοί με τη σειρά τους νέους φόρους νέες περικοπές και επιδείνωση της ύφεσης.

Μέσα σ' αυτό, το φαύλο κύκλο είναι φανερό ότι η παραγόμενη πίττα διαρκώς μικραίνει, επομένως θα αφαιρεθεί η δυνατότητα έλεγχου της παραγωγής από μια μεγάλη μερίδα μικρού και μεσαίου κεφαλαίου, ενώ ακόμη μέσω καταστροφής θα χαθεί και ένα μέρος του μεγάλου και μεσαίου παραγωγικού κεφαλαίου.

Στρατιές ανέργων προερχόμενες από τη μεσαία τάξη θα προστεθούν στον κατάλογο των ήδη υπαρχόντων.

Η εξέλιξη αυτή σαν φυσικό επακόλουθο, οδηγεί τις διεθνείς ισορροπίες σε νέες ανακατατάξεις. Η ανάγκη για έλεγχο ή ξαναμοίρασμα των αγορών σπρώχνει τους ιμπεριαλιστικούς κύκλους σε απίστευτης αγριότητας καταστροφές και τους λαούς σε αριθμούς «ασύμμετρων απωλειών».

Ένας διεθνής εμπορικός πόλεμος είναι ήδη σε εξέλιξη, με απρόβλεπτο μέλλον για μια σειρά χώρες.
Ο πόλεμος αυτός εκφράζεται πλέον μέσω των έντονων νομισματικών διαταραχών. Οι πιέσεις της Αμερικής για ανατίμηση του γουαν και η άρνηση της Κίνας να το κάνει. Η πρόταση της Ρωσίας να δημιουργηθεί μια ενιαία ευρωπαϊκή αγορά μέχρι τα Ουράλια στην προσπάθεια της να στηρίξει το Ρούβλι σε μια μεγαλύτερη αγορά.

Η αδυναμία του ευρώ, ενός καθαρά τραπεζικού και όχι κρατικού, η διακρατικού νομίσματος, χωρίς πολιτική, και πάνω απ' όλα στρατιωτική κάλυψη, βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Για να αντέξει στην τρικυμία, προσκολλάται στο άρμα του δολαρίου ακολουθώντας την υποτίμηση του με μια σημαντική διαφορά οι ΗΠΑ τυπώνουν δολάρια ενώ η ΕΚΤ δεν τυπώνει ευρώ.

Η Ευρώπη μπαίνει ξανά σε μια νέα φάση αβεβαιότητας και αναταραχής. Όλες οι μεγαλοστομίες για ενωμένη Ευρώπη κάτω απ' το άρμα του καπιταλισμού τινάζονται στον αέρα. Οι χώρες της περιφέρειας της ευρωζώνης, πληρώνουν με ένα πολύπλευρο τρόπο το τίμημα. Με κατεστραμμένες παραγωγικές βάσεις, σαν αποτέλεσμα του δεσίματος τους στο άρμα του εύρο, με ελλειμματικό ισοζύγιο συναλλαγών, με ελλειμματικούς προϋπολογισμούς και με τεράστια χρέη και δυσβάσταχτα επιτόκια δανειακών υποχρεώσεων.

Όλες οι εφαρμοσθείσες πολιτικές των μηχανισμών στήριξης δεν κατάφεραν να κατευνάσουν τις περιβόητες «αγορές» και τα επιτόκια δανεισμού τινάζονται συνεχώς στα ουράνια. Η συζητούμενη έκδοση ευρωομολόγων δεν εγγυάται άλλη εξέλιξη, παρά μόνον μια προσωρινή ρύθμιση. Με πολιορκητικό κριό την Γερμανία, τη χώρα με τα μεγαλύτερα πλεονάσματα, οδηγούν το σύνολο των ευρωπαϊκών κρατών μέσω του συμφώνου σταθερότητας, στη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Οι περικοπές μισθών, το κοινωνικό κράτος, το σύνολο των κατακτήσεων της προηγούμενης πεντηκονταετίας μπαίνουν πια στην κλίνη του Προκρούστη για να εξασφαλιστεί ότι η χαρτουρα των τραπεζών θα ποτιστεί με το αίμα των εργαζόμενων ώστε να ανθοφορήσει το κέρδος των τοκογλύφων.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί παντού. Οι χώρες της λεκάνης της μεσογείου, της Ασίας, της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής αλλά και των ΗΠΑ μη εξαιρουμένων, βρίσκονται στην ίδια μοίρα.

Ο κατήφορος αυτός έχει τέλος? Οι αστικές τάξεις έχουν απάντηση? Αυτή η θηλιά που έχει δέσει στο λαιμό τους το τεράστιο πλεόνασμα κεφαλαίου και τους οδηγεί, μαζί με το σύνολο της κοινωνίας στον όλεθρο, έχει απάντηση? Παρόλο που όλες οι πολιτικές ανάσχεσης της κρίσης, αντί να μειώνουν, αντίθετα μεγαλώνουν τον όλεθρο και μαζί τη θηλιά για να κρεμαστεί το σύστημα, η απάντηση δεν είναι εύκολη. Οι εξελίξεις και μαζί και οι αγώνες που ξεκινούν σε αυτή τη νέα φάση, θα καθορίσουν το μέλλον .

Και η εργατική τάξη? Πως αντιμετωπίζει η εργατική τάξη τη δυναμική αυτής της κρίσης? Πως αντιμετωπίζει ιδιαίτερα η ευρωπαϊκή εργατική τάξη, η φορτωμένη με τόση ιστορική πείρα, αυτή την κατάσταση?

Και η αριστερά? Πως απαντούν τα κόμματα της εργατικής τάξης σ' αυτή τη κρίση? Σε καιρούς κρίσης ο παραλογισμός του καπιταλισμού είναι εξόφθαλμα φανερός. Σε μια εποχή που το πλεονάζον κεφάλαιο και η πλεονάζουσα εργασία είναι το κυρίαρχο και δεν υπάρχει πια πιθανότητα να συνδυαστούν ξανά στην παραγωγική διαδικασία.

Σε μια εποχή που το σύνολο της κοινωνίας πέφτει όλο ένα και πιο βαθιά στην εξαθλίωση και οι απαντήσεις θα έπρεπε να είναι αυτονόητες, η σύγχυση και η αδράνεια είναι ο κανόνας. Το δικαίωμα στην τεμπελιά, η καταπληκτική μπροσούρα που εκατόν είκοσι τόσα χρόνια είναι γραμμένη από τον Λαφάργκ, φαντάζει αδιανόητο ότι μπορεί να εφαρμοστεί σήμερα.

Το σύνολο σχεδόν της αριστεράς προτιμά να παπαγαλίζει τις αρλούμπες των αστών οικονομολόγων παρά να στύψουν το κεφάλι τους για πρακτικές απαντήσεις στη σημερινή ιστορική συγκυρία.
Μια προσέγγιση του παρελθόντος για την προσπάθεια να δοθούν όσο το δυνατόν το δυνατόν «σωστές» απαντήσεις στο παρόν, είναι εδώ απαραίτητη. Ξέρουμε βέβαια ότι στο πεδίο των κοινωνικών αγώνων δίνονται όλες οι απαντήσεις. Το μάκρος και η δυσκολία των αγώνων όμως, εξαρτώνται από την κατανόηση αυτού του παρελθόντος.

Η μεταπολεμική περίοδος χαρακτηρίζεται από μια άνευ προηγουμένου ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, που παρόμοια της δεν είχε υπάρξει ποτέ στο παρελθόν.

Ορισμένα αλλά βασικά στοιχεία που καθόρισαν αυτή την ανάπτυξη είναι:

α) Αμέσως μετά το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου, η εξάπλωση της ευρωπαϊκής, και κατ' επέκταση της παγκόσμιας επανάστασης, χτυπούσε την πόρτα για άλλη μια φορά στον καπιταλισμό. Το φάντασμα του κομμουνισμού και παρά της συμφωνίες της Γιάλτας, είχε αρχίσει να πλανάται ξανά πάνω απ' την Ευρώπη. Αυτό οδήγησε τον καπιταλισμό σε αναδίπλωση.

β) Η ανασυγκρότηση της κατεστραμμένης βιομηχανικής βάσης της Ευρώπης λειτούργησε σαν μοχλός ανάπτυξης όλου του συστήματος, απορροφώντας μεγάλα ποσά αργούντος κεφαλαίου.
γ) οι τεχνολογικές ανακαλύψεις του πόλεμου αλλά και όλης της προηγούμενης περιόδου μπήκαν με ένα επαναστατικό τρόπο στην παραγωγή. Μια σειρά νέοι βιομηχανικοί κλάδοι ξεπήδησαν, όπως η βιομηχανία πλαστικών, η ηλεκτρονική βιομηχανία, η χημική βιομηχανία και άλλες. Αυτά ήταν τα άλογα κούρσας που άρχισαν να σέρνουν το άρμα της ανάπτυξης.

δ) Μια σειρά αλλαγές στην οργάνωση της λειτουργίας της παραγωγής πραγματοποιήθηκαν μετά την εφαρμογή των νέων τεχνολογιών, πράγμα που έκανε την εκμετάλλευση της εργασίας και μαζί την αύξηση της κερδοφορίας να τιναχτεί στα ύψη.

ε) τέλος, με αφορμή και σε συνδυασμό όλων των παραπάνω, έγινε δυνατή η εφαρμογή μιας πολιτικής απορρόφησης της ανεργίας και αύξησης των μισθών. Οι βάσεις που μπορούσε επιτέλους να στηθούν οι θεωρίες του Κεινς είχαν μπει. Η αύξηση μιας τεράστιας εσωτερικής αγοράς μέσω της αύξησης της ζήτησης μπήκε σε κίνηση. Η «θεωρία» της καταναλωτικής κοινωνίας γεννήθηκε. Η ανεργία κρατήθηκε στο μέσο ανεκτό επίπεδο του 3%.

Χρησιμοποιώντας την διακρατική μετανάστευση σαν μοχλό, έδινε ανάσα στις χώρες του περιφερειακού καπιταλισμού (όπως η Ελλάδα η Ιταλία και άλλες) με ένα διπλό τρόπο. Από τη μια τις ανακούφιζαν από το πλεονάζον εργατικό δυναμικό, ρίχνοντας την ανεργία σε ανεκτά επίπεδα, και από την άλλη τις βοηθούσαν μέσω των εμβασμάτων, στις επενδύσεις και την ανάπτυξη της παραγωγής τους. Ταυτόχρονα, επενδύσεις σε μια σειρά κλάδους πραγματοποιήθηκαν και στην περιφέρεια σαν αποτέλεσμα της ένταξης τους στον νέο παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας.
Να σημειώσουμε εδώ, ότι τίποτε από τα παραπάνω δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, χωρίς την βοήθεια της Σταλινικής γραφειοκρατίας της Σοβιετικής Ένωσης και των πρακτορείων της των κομμουνιστικών κομμάτων της Ευρώπης. Μόνο με την δική τους συμβολή έγινε δυνατόν να πραγματοποιηθεί όλη η παραπάνω κίνηση.

Έτσι, οι παράγοντες για να μπούμε σε ένα μακρύ κύμα ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων είχαν μπει ήδη σε κίνηση, και μαζί με αυτούς, οι συνθήκες που γενούν τις αυταπάτες φυτεύτηκαν. Να σημειώσουμε εδώ, ότι όλα αυτά πραγματοποιήθηκαν σε συνθήκες που η μισή σχεδόν παγκόσμια αγορά, μετά και την κινέζικη επανάσταση, είχε φύγει από τον έλεγχο του καπιταλισμού.

Οι παραχωρήσεις του καπιταλισμού, βασισμένες στο φόβο της επανάστασης, στην αρχή και στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στη συνέχεια, τροφοδότησαν τον ρεφορμισμό, και καλλιέργησαν σε όλες τις επερχόμενες γενιές των εργατών, την αυταπάτη της δύναμης και του αδιαφιλονίκητου του συστήματος. Ο καταναλωτισμός και η πίστη ότι αυτός δεν θα τελειώσει ποτέ μπόλιασε τη συνείδηση πολλών γενεών εργαζομένων.

Οι επαναστατικές παραδόσεις ξεχάστηκαν, ο μαρξισμός πετάχτηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και ο εφησυχασμός για το απεριόριστο των δυνατοτήτων του συστήματος εδραιώθηκε στην συνείδηση τους. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες που αναδείχτηκαν εκείνη την περίοδο στόμωσαν τις επαναστατικές διεκδικήσεις του παρελθόντος και στην συνέχεια μετατράπηκαν σε πειθήνια όργανα των εργοδοτών με το αζημίωτο.

Γενιές ολόκληρες συνδικαλιστών ηγετών διαφθάρηκαν χρηματιζόμενοι, παίζοντας τα παιχνίδια της εξουσίας στην καμαρίλα της γραφειοκρατίας και τους διαδρόμους της κυβερνητικής εξουσίας.

Ο συνδικαλισμός έτσι μετατράπηκε σε σκαλοπάτι πλουτισμού και προσωπικής ανέλιξης στην κοινωνική ιεραρχία. Τα κόμματα αποστεώθηκαν. Η υπεράσπιση των στενών γραφειοκρατικών τους συμφερόντων έγινε κανόνας και η υπεράσπιση των εργατικών διεκδικήσεων, υπόθεση συναλλαγών με την εξουσία.

Οι έτσι και αλλιώς κακές τους σχέσεις με το μαρξισμό ολοκληρώθηκαν. Νέες θεωρίες για την ικανότητα της μακροβιότητας του καπιταλισμού γεννήθηκαν. Θεωρίες όπως η «κατάργηση της πάλης των τάξεων» και των ελλείψεων στη θεωρία του Μαρξ για την αξία, έγιναν κυρίαρχες, και τα κόμματα ανέλαβαν εργολαβικά την υπεράσπιση τους.

Ο ρεφορμισμός στο μεγαλείο του! Μια αλληλεξάρτηση του ρεφορμισμού της τάξης και των ηγετών της έγινε τόσο αξεδιάλυτη, που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις πια ποιος επηρέαζε ποιόν

Κομμάτια ανεξάρτητων αγωνιστών που προσπάθησαν να απεγκλωβιστούν από τη μέγγενη του ρεφορμισμού, πιεσμένα από το μέγεθος και την αποδοχή της εργατικής τάξης και των επισήμων κομμάτων της από τη μια, και αναμασώντας επαναστατικά τσιτάτα σε μια εργατική τάξη που ο ρεφορμισμός ήταν κυρίαρχος από την άλλη, χωρίς θεωρητική επεξεργασία και κατανόηση της εποχής, απομονώθηκαν στο περιθώριο και κατρακύλησαν στον σεκταρισμό. Οι διαφωνίες, οι διασπάσεις και οι προσωπικές έριδες μεταξύ τους, τροφοδοτούσε την καθημερινότητα τους

Αυτή η κατάσταση κυριαρχούσε όλη την προηγούμενη περίοδο μέχρι τις μέρες μας. Έτσι στην μεγάλη στροφή της νέας περιόδου, η εργατική τάξη βρέθηκε απροετοίμαστη και άοπλη. Τα συνδικάτα και τα κόμματα της αποδείχτηκαν ανίκανα να αντεπεξέλθουν στα καθήκοντα των νέων καιρών.

Η λαίλαπα της κρίσης που χτύπησε με ιδιαίτερη σφοδρότητα και για ιδιαίτερους λόγους την Ελλάδα, την βρήκε παντελώς απροετοίμαστη για τις νέες συνθήκες








Τις θέσεις της κίνησης πολιτών "Σπίθα" στην Κρήτη παρουσίασε το βράδυ του Σαββάτου στο Ηράκλειο ο κορυφαίος Έλληνας μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης σε ομιλία του στο κλειστό στα Δύο Αοράκια, το χώρο στον οποίο χθες πραγματοποιήθηκε η εντυπωσιακή συναυλία της Μαρίας Φαραντούρη και του Πέτρου Πανδή, παρουσία του ίδιου του συνθέτη.

Όπως ανέφερε ο Μ. Θεοδωράκης η ομιλία του και η συζήτηση έγινε για να ακούσει η γενέτειρα του, η Κρήτη, τις θέσεις του. Ζήτησε να κλείσει η βάση της Σούδας, ενώ μίλησε για "κλέφτες με γραβάτα που κλέβουν τον πλούτο της χώρας παραμένοντας ατιμώρητοι".

"Ακούμε, είπε, από τα κυβερνητικά χείλη τη δήλωση, που αναπαράγεται άκριτα από τα μεγάλα συστημικά μέσα ενημέρωσης, ότι ο ρόλος της χώρας μας είναι απλώς... υποστηρικτικός στις επιχειρήσεις κατά της Λιβύης. Λίγο ακόμα θα μας πουν ότι η μία φρεγάτα, το ιπτάμενο ραντάρ, τα δύο ελικόπτερα Σούπερ Πούμα και τα 4 αεροσκάφη F-16 που έθεσε η κυβέρνηση στη διάθεση των συμμαχικών δυνάμεων για την επιβολή της Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσεων, πετάνε... λουλούδια εναντίον του Καντάφι και ότι στη Σούδα υπάρχει ένας απέραντος ανθόκηπος...".

Ο κ. Θεοδωράκης κάλεσε τον Πρωθυπουργό να κλείσει τώρα την αμερικανική Βάση της Σούδας, λέγοντας ότι "μόνο έτσι θα πάψει η κυβέρνηση να είναι συνένοχη στις ...ανθρωπιστικές δολοφονίες που διαπράττουν αγγλοαμερικάνοι και Γάλλοι σταυροφόροι του πετρελαίου".

Παράλληλα ο κ. Θεοδωράκης ανέφερε ότι "από τη μια μεριά με τα μνημόνια, τις τρόικες και τα Δου-Νου-Του μας πίνουν το αίμα, απ' την άλλη ο αρχηγός μας, σαν ίσος προς ίσον με την Μέρκελ, τον Σαρκοζί και τον Μπους, μάς διατάζει εμάς τους ξεζουμισμένους να πάμε να ξεζουμίσουμε άλλους λαούς φτωχότερους και όπως λέει και το τραγούδι του προ-προ-προπάππου μου, Στέφανου Χάλη, να κάνουμε "μάνες δίχως γιους, γυναίκες δίχως άντρες...".

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Μίκης Θεοδωράκης ανέφερε: "Τώρα το ΝΑΤΟ και η Ευρώπη δεν είναι πια "συνδικάτο". Κι εμείς καταντήσαμε ένα υπερήφανο προτεκτοράτο που δέχεται να μας διοικούν ουσιαστικά οι ξένοι, να μας βυθίζουν στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, να μας αρπάζουν την εθνική μας περιουσία κι εμείς να τους λέμε όχι μονάχα "ευχαριστώ" αλλά και να στέλνουμε τα παιδιά μας στους πολέμους και τους ναυτικούς μας να βάψουν κι αυτοί τα χέρια τους με αίμα σαν τον παλιό καλό καιρό που κάποιοι λέγανε "σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω"".

Όπως είπε ο κορυφαίος μουσικοσυνθέτης οραματίζεται "μια Ελλάδα κατ' αρχήν ανεξάρτητη χωρίς ξένες στρατιωτικές βάσεις και ξένους προστάτες. Ανεξάρτητη, Αυτοδύναμη και Ασφαλή, με οικονομική, κοινωνική και μορφωτική ανάπτυξη και πολιτιστική ακτινοβολία".
# Όπως ανέφερε ο κ. Θεοδωράκης δημιουργείται επιστημονική επιτροπή επί κεφαλής τον Συνταγματολόγο Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιώργο Κασιμάτη επιφορτισμένη να επεξεργαστεί ένα νέο Σύνταγμα, καθώς και νέους θεσμούς, που θα επιχειρήσουν να προσαρμόσουν όσο γίνεται περισσότερο πιστά την αρχή της Άμεσης Δημοκρατίας μέσα σε ένα σύγχρονο κράτος.

Περιγράφοντας τους στόχους της οργάνωσης "Σπίθα" επεσήμανε ότι τα μέλη της "δεν θα αρκεστούν στο να διαπαιδαγωγούν και να μορφώνουν εαυτούς και αλλήλους, αλλά κάθε "Σπίθα" θα αποτελεί μια μάχιμη κοινωνική ομάδα" διευκρινίζοντας "ότι θα πρέπει κατ' αρχήν να είναι φυτεμένη-φυτρωμένη επάνω στον τόπο και την κοινωνία όπου κατοικεί και εργάζεται. Να είναι άγρυπνη για κάθε τι που συμβαίνει γύρω της. Άγρυπνη και υπεύθυνη. Από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο. Από το τοπικό έως το εθνικό" όπως είπε.

Τέλος κάνοντας αναφορές στον Καζαντζάκη κατάληξε χειροκροτούμενος: "Για να είσαι άξιος να λογιάζεσαι ελεύθερος, πρέπει να είσαι έτοιμος να θυσιάσεις τη ζωή σου για να κάνεις πάντα αυτό που δεν μπορείς!".
Σπουδαγμένος στην Αμερική, νεοφιλελεύθερος και μάλιστα της απολύτης εμπιστοσύνης των ΗΠΑ, ο Μαχμούντ Τζιμπρίλ είναι μία προσωπική επιλογή του Νικολά Σαρκοζί ως ο πολιτικός της Λιβύης, ο οποίος καλείται να διαδραματίσει ρόλο «Αντικαντάφι» στην παρούσα κρίση.

Την επιλογή των Ηλυσίων Πεδίων φαίνεται πώς στηρίζει και η Μεγάλη Βρετανία ενώ αναμφίβολα οι πετρελαϊκές εταιρείες της Δύσης δεν θα είχαν αντίρρηση να πριμοδοτήσουν μία τέτοια επιλογή.

Στα χέρια του Αλί Ταρκούνι, πρώην καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, εναποτίθεται ο οικονομικός τομέας της κυβέρνησης των αντικαθεστωτικών, αφού αναλαμβάνει καθήκοντα Υπουργού επί των Οικονομικών της σπαρασσόμενης χώρας. Αμερικανοσπουδαγμένος και προφανώς με σαφή αρνητική θέση έναντι της Τζαμαχιρία του Μουαμάρ Καντάφι, ο Αλί Ταρκούνι αποτελεί και αυτός εγγύηση για την δυτικόστροφη και κυρίως μη ισλαμιστικού τύπου στροφή της Λιβύης των εξεγερμένων.

Αν και η κυβέρνηση που σχηματίστηκε στην Βεγγάζη θα έπρεπε λογικά να απηχεί τις απόψεις τουλάχιστον των δύο από τις τρεις αντιπολιτευόμενες φράξιες δηλαδή τους δυτικόστροφους αντικανταφικούς, τους ριζοσπάστες ισλαμιστές και τέλος τους καθοδηγούμενος από την Αλ Κάϊντα του Μπαχρέμπ, εν τούτοις τα δύο πρώτα ονόματα του κυβερνητικού σχηματισμού έχουν οσμή… απόλυτα δυτική.

Ποιος είναι ο Μαχμούντ Τζιμπρίλ

Το αντίπαλο δέος του Muammar Gaddafi γεννήθηκε το 1952 στη Λιβύη. Το 1975 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Καΐρου και συγκεκριμένα από τη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών.

Ένθερμος υποστηρικτής του νεοφιλελευθερισμού, αποφάσισε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 να διευρύνει τον κύκλο σπουδών του, κάνοντας μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες, ενώ το 1984 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο αντικείμενο του στρατηγικού σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ στις Η.Π.Α..

Την περίοδο 1987-1988 ήταν εκείνος που διοργάνωσε τις πρώτες δύο Συνόδους Κορυφής των αραβικών χωρών, ενώ φαίνεται ότι διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο από τη θέση του συμβούλου σε θέματα διοίκησης και διακυβέρνησης, ένα αξίωμα που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό σε αρκετούς από τους ηγέτες τους αραβικού κόσμου, οι οποίοι τον εμπιστεύθηκαν.

Άνθρωπος βαθιά μορφωμένος, ο Τζιμπρίλ βρήκε θέση στο στρατοκρατικό καθεστώς της Λιβύης, όταν το 2007 ο ίδιος ο συνταγματάρχης Καντάφι τον έχρισε πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου Οικονομικής Ανάπτυξης, θέση-κλειδί από την οποία, ωστόσο, βοήθησε τόσο τις Η.Π.Α. όσο και τη Βρετανία να διεισδύσουν οικονομικά, μέσω επενδύσεων, στη χώρα.

Με το ξέσπασμα της πολιτική κρίσης στη Λιβύη, στις αρχές του 2011, έθεσε εαυτόν στην υπηρεσία των αντικαθεστωτικών δυνάμεων, οι οποίες τον ανέδειξαν πρόεδρο του Μεταβατικού Επαναστατικού Συμβουλίου και ταυτόχρονο πρόεδρο της Λιβυκής Δημοκρατίας.

Θέση κλειδί αναλαμβάνει και ο λέκτορας Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, Αλί Ταρχούνι, καθώς αναμένεται να διοριστεί ως ο υπουργός οικονομικών. Να σημειωθεί ότι ο Ταρχούνι ήταν πολιτικός συντονιστής για το εθνικό συνέδριο της Λιβυκής αντιπολίτευσης.

Πηγή






Δυο επαγγέλματα έχουν πρόβλημα σοβαρό να κυκλοφορήσουν πολύ ελεύθερα μπροστά στο κοινό! Οι διαιτητές και οι πολιτικοί! Γιατί; Τι να σας εξηγώ εγώ, είναι οφθαλμοφανές! Και των δυο οι αποφάσεις είναι από ύποπτες έως πολύ βρώμικες! Παλιότερα δε, είχα μια απορία για τους διαιτητές. Με τόσο βρίσιμο που τρώνε πώς στο καλό πάνε και διαλέγουν αυτό το χόμπι, άθλημα, επάγγελμα, βίτσιο τέλος πάντων…;

Τώρα σίγουρα πολλοί από εσάς θα αναρωτιέστε το ίδιο για τους πολιτικούς! Πώς διάολο αντέχουν να είναι συνέχεια στην τσίτα, μην τους έρθει κανένα πρόβειο στη μάπα, ή να φάνε κανένα γιουχάισμα ξεγυρισμένο; Και ξέρετε μπορεί να είναι κάποιες μικρές ομάδες (ακόμα ) αυτοί που γιουχάρουν, αλλά να είστε σίγουροι ότι απηχούν τα αισθήματα του περισσοτέρου Ελληνικού λαού!

Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, οι αγαπητοί και εκλεκτοί του λαού αν ήταν πραγματικά, κανείς δεν θα τολμούσε ούτε να
ξεστομίσει λέξη εναντίον τους! Θα ήταν περιθωριακός, ψυχασθενής, γραφικός τουλάχιστον και φυσικά καταδικαστέος! Τώρα;

Μου έλεγε μια συγγενής μου, δημοτική σύμβουλος σε δήμο της Αθήνας, ότι ετοιμαζότανε να πάει στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, και ντύθηκε όσο πιο σεμνά μπορούσε, για να μην δώσει στόχο και έρθει κατά πάνω της κανένα γιαούρτι Τομαχοκ…

Και μπορεί να μην έχει κάνει τίποτε απολύτως η συγκεκριμένη, όπως και πολλοί άλλοι, αλλά έλα όμως που είναι τόσο αγριεμένος ο κόσμος, που όποιον βλέπει να κάθεται σε οποιαδήποτε καρέκλα πολιτική, του φταίει μόνο και μόνο που τον βλέπει!
Για τον πολίτη ο οποιοσδήποτε πολιτικός εκπροσωπεί το ναυάγιο της χώρας πλέον!

Και εν μέρει έχει δίκιο! Γιατί αυτή η κατάσταση δεν καταπίνεται με τίποτε!

Δεν φταίει αυτός, δεν φταίει εκείνος, δεν φταίει ο άλλος!
Ποιος φταίει ρε γαμώτο; Ο εργάτης που ήταν πάνω στη σκαλωσιά και καλούπωνε το γιαπί; Ο σερβιτόρος που σου σέρβιρε τον καφέ, η ο καθηγητής που με πέντε πονοκεφάλους την ημέρα προσπαθεί να μεταδώσει κάποιες γνώσεις;

Για αυτό που συμβαίνει κάποιος φταίει!


Και ο κόσμος δεν είναι χαϊβάνια να του λέει ο τάδε πολιτικός ότι μαζί τα φάγαμε! Ο πολίτης αν δεν ξέρει σίγουρα ,έχει βάσιμες υποψίες για το ποιος φταίει, και η ευθύνη βαραίνει αυτούς που κυβερνούσανε τον τόπο, και τον τόπο τον κυβερνούσανε πολιτικοί, όχι φουρναραίοι…

Οπότε μεγαλειότατοι μου, αγοράστε κανένα καπελάκι, κανένα μαύρο γυαλί, και καμιά περούκα γιατί όχι, και η ομπρέλα απαραίτητη, βρέξει δεν βρέξει…


Οι καιροί που βγαίνατε στις πλατείες και σηκωνότανε όρθιοι οι πολίτες ανεξαρτήτως κόμματος για να σας χαιρετήσουν, πάει περάσανε! Τώρα αν περάσετε και εσείς από την πλατεία, κοιτάξατε να μην υπάρχει εκεί τριγύρω κανένα γαλατάδικο.

Αν και αυτά τα κλείσατε όλα με τον τρόπο σας, για να ανοίξουν τεράστια πολυκαταστήματα, να βολέψετε και εκείνους που τα πίνατε παρέα στα κότερα!

Πέντε αγελαδινά και τα ρέστα σε πρόβειο! "Έρχομαι τον τοίχο-τοίχο, χαλασιά σου κι αν σε πετύχω" Τραγουδάκι δημοτικό από την πατρίδα μου τα Γιάννενα!




Αθωράκιστο παραμένει το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα, διαπιστώνει ανεπίσημη έκθεση του ΔΝΤ, επισημαίνοντας ότι δεν έχει αναπτυχθεί διεθνώς ένα μοντέλο αναδιάρθρωσης των χρηματοπιστωτικών ομίλων προκειμένου σε περιόδους κρίσεων να μην πληρώνουν οι φορολογούμενοι το μάρμαρο, αλλά οι επενδυτές.

Οι συντάκτες της έκθεσης, η οποία έχει χαρακτήρα ενός non paper, υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να απλοποιηθεί η δομή των μεγάλων επενδυτικών ομίλων, να περιοριστεί το πεδίο των δραστηριοτήτων τους και να ενισχυθεί η κεφαλαιακή τους βάση. Κάτι τέτοιο όμως δεν έχει συμβεί ακόμη, παρατηρούν οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ. Οι μεγάλοι υπερεθνικοί χρηματοπιστωτικοί όμιλοι εξακολουθούν να συνιστούν και σήμερα απειλή για την σταθερότητα του συστήματος.

Τα τεράστια ποσά που δαπάνησαν τα εθνικά κράτη προκειμένου να διασώσουν τις προβληματικές τράπεζες κατά την πρόσφατη χρηματοοικονομική κρίση προκάλεσαν σοκ στους φορολογούμενους. Οι κυβερνήσεις «είδαν» τις δραματικές συνέπειες που θα είχε η κατάρρευση μεγάλων τραπεζών και αποφάσισαν να δράσουν.

Τώρα όμως ο κίνδυνος έχει αυξηθεί, καθώς πολλές μεγάλες τράπεζες έγιναν μεγαλύτερες.





  • Το μπαλάκι της κόντρας στον πρωθυπουργό

Αντιμέτωπος με τη μεγαλύτε­ρη ως τώρα εσωτερική πρό­κληση θα βρεθεί από Δευ­τέρα ο Γιώργος Παπανδρέου και με δεδομένο ότι όλα έχουν εξελι­χτεί βάσει σχεδιασμού στη Σύνοδο Κο­ρυφής...

Έτσι, ο πρωθυπουργός θα πρέπει να δει πώς θα αντιμετωπίσει την αυξανόμενη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό της κυβέρνησής του απέ­ναντι στον υπουργό Οικονομικών Γιώρ­γο Παπακωνσταντίνου.

Σχεδόν ομόφωνα οι συνάδελφοί του υπουργοί τον κατηγορούν για δεσμεύ­σεις με την τρόικα, αλλά και εισηγή­σεις στον πρωθυπουργό, για θέματα που άπτονται των αρμοδιοτήτων τους, χωρίς ουσιαστική διαβούλευση και συ­νεργασία μαζί τους.

Συνεργάτες του πρωθυπουργού επι­μένουν ότι ανασχηματισμός «δεν παί­ζει» αυτή την ώρα, αλλά επισημαίνουν ότι από Δευτέρα θα πέσει με τα μού­τρα στην προσπάθεια συντονισμού της κυβέρνησης, επιτάχυνσης του κυ­βερνητικού έργου με... κυνηγητό των υπουργών και άμβλυνση των αντιπα­ραθέσεων με διυπουργικές συσκέψεις παρουσία του, ώστε να επικυρωθούν οι συμφωνίες περικοπών δαπανών των υπουργείων.

Μάλιστα στο χτεσινό Υπουργικό Συμβούλιο αναμενόταν να συσταθεί γραμματεία Δημόσιας Περιουσίας στο υπουργείο Οικονομικών, που θα τρέ­ξει το πρότζεκτ της αξιοποίησης των 50 δισ.

Ο υπουργός Οικονομικών εμφανί­στηκε μόλις προχτές να επιχειρεί να αμβλύνει τις εντυπώσεις λέγοντας πως από κοινού με τα υπουργεία σχεδιάζε­ται η αξιοποίηση της περιουσίας και η περικοπή δαπανών, δημοσιοποιώ­ντας όμως παράλληλα την απειλή του ότι αν δεν συμβεί αυτό, θα πρέπει να ληφθούν οδυνηρά μέτρα, υπονοώντας ότι θα υπάρξει ένα ακόμα κύμα περι­κοπών εισοδημάτων σε μισθωτούς και συνταξιούχους.

Οι εσωκυβερνητικοί αντίπαλοί του επισημαίνουν από την άλλη ότι η πλή­ρης αποτυχία στα έσοδα το πρώτο δί­μηνο του 2011 αποτελεί ομολογία αποτυχίας όχι μόνο των εισπρακτικών μηχανισμών, αλλά και των προβλέψε­ων για έσοδα που συμφώνησε με την τρόικα στο μνημόνιο, αφού η ύφεση έχει στραγγίξει πλήρως τα μικρομεσαία νοικο­κυριά, που αποτελούν και τον κύριο αιμοδότη των κρατικών ταμείων.

Σε πρόσφατη άτυπη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου εισέπραξε την αντί­δραση των υπουργών στην πρότασή του για κάθετη περικοπή των δαπανών ανά υπουργείο σε επίπεδο 10% με 15%, προκειμένου να μην αναγκαστεί να καταφύγει σε απολύσεις στο Δημό­σιο, όπως πιέζεται από την τρόικα. Η τελευταία αυτή αποστροφή προκάλε­σε μεγάλη αίσθηση.

Μάλιστα πολλοί λένε ότι υπάρχει στο υπουργείο Οικονομικών σενάριο «έσχατης λύσης» για απομάκρυνση από το Δημόσιο υπαλλήλων από υπη­ρεσίες που θα καταργηθούν αντί της μετάταξής τους σε άλλες υπηρεσί­ες, που έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση. Μάλιστα οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι στην πλειονότητά τους εργάζονται με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου και μπορούν να απολυθούν χωρίς νομικές εμπλοκές που αφορούν στους μόνιμους δημοσίους υπαλλή­λους.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου διαρ­ρέει ότι όλα τα υπουργεία εμφανίζο­νται εξαιρετικά απρόθυμα να περά­σουν σε περικοπές δαπανών και να επανεξετάσουν όλους τους κωδικούς δαπανών τους, με μια αντίληψη κεκτη­μένων, που δεν μπορούν να διασαλευ­τούν. Όπως λέει σε συνεργάτες του, εκτός ίσως από τον υπουργό Υγείας Ανδρέα Λοβέρδο και την Άννα Διαμαντοπούλου στο υπουργείο Παιδείας με τις συγχωνεύσεις των σχολείων κανέ­να άλλο υπουργείο δεν έχει προ­χωρήσει ακόμα αποτελεσματι­κά σε περικοπή δαπανών.

Υπουργοί μαινόμενοι...

Από την άλλη πλευρά, οι υπουρ­γοί σε κατ' ιδίαν συνομιλίες τους, αλλά και στις συνεδρι­άσεις του Υπουργικού Συμβουλίου, δεν κρύβουν την ενόχλησή τους από το... σεντράρισμα του συναδέλ­φου τους υπουργού Οικονομι­κών, επισημαίνουν ότι οι πιέ­ι σεις είναι συνεχείς, ενώ οι ίδιοι επιχειρούν με πολλές δυσκο­λίες να ακροβατήσουν μεταξύ της απρόσκοπτης λειτουργίας των πεδίων ευθύνης τους και των συνεχών περικοπών που υφίστανται στους προϋπολογισμούς των υπουργείων τους.

Και επιμένουν ότι η πηγή του κα­κού είναι η πλήρης αδυναμία του ει­σπρακτικού μηχανισμού να συλλάβει τη φοροδιαφυγή αλλά και τα καταλο­γισμένα έσοδα που αδυνατούν να εισπράξουν οι υπηρεσίες του Παπακων­σταντίνου.

Υπουργοί επισημαίνουν ότι ο υπουρ­γός Οικονομικών σφίγγει πλήρως τη θηλιά στον λαιμό των πολιτών για να καλύψει την προφανή αδυναμία του να ελέγξει το υπουργείο του.

Στη συνεδρίαση του περασμένου Σαββάτου μια σειρά υπουργοί, με πρώτη την Άννα Διαμαντοπούλου, εξέφρασαν τις επιφυλάξεις τους από το σχέδιο περικοπών.

Η Λούκα Κατσέλη, σύμφωνα με πληροφορίες μας, απέστειλε επιστο­λή στον πρωθυπουργό ζητώντας του να αλλάξει το μίγμα οικονομικής πο­λιτικής και να υπάρξει μια στροφή προς το κοινωνικό κράτος και κυρίως να προχωρήσει σε άμεσα μέτρα αντι­μετώπισης της ανεργίας και της ανά­πτυξης.

Επίσης πολλοί υπουργοί εκφράζουν συνεχώς την ανησυχία τους αλλά και την αντίδρασή τους στον τρόπο που οργανώνεται το ζήτημα της αξιοποί­ησης της περιουσίας του Δημοσίου. Μάλιστα, όπως επισημαίνουν πολλοί, πρέπει να γίνουν λεπτοί χειρισμοί στο θέμα των ΔΕΚΟ, αφού η εγκατάλειψη της πάγιας θέσης περί παραμονής του πλειοψηφικού πακέτου στις Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας στρα­τηγικού χαρακτήρα αποτελεί παραβί­αση βασικής προεκλογικής δέσμευ­σης του ΠΑΣΟΚ αλλά και ιστορικής ιδεολογικής θέση του.

Δημόσιες τοποθετήσεις για την ανάγκη να μείνουν κρίσιμες ΔΕΚΟ στα χέρια του Δημοσίου έκαναν πρόσφα­τα τόσο η Λούκα Κατσέλη όσο και η Τίνα Μπιρμπίλη, η οποία είπε ότι δεν μπορούν να ιδιωτικοποιηθούν πλή­ρως τα δίκτυα.

Αν υπαναχωρήσει απ' αυτή τη θέ­ση θα υπάρξει κλυδωνισμός στο κυ­βερνών κόμμα, επισημαίνουν πολλοί υπουργοί, που τονίζουν ότι στην παρούσα φάση το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να απολέσει μια από τις τελευταίες σο­σιαλιστικές θέσεις που είναι σημαία του.

Μάλιστα την άποψη αυτή φρόντισαν να διατυπώσουν πολύ ηχηρά και βου­λευτές του κυβερνώντος κόμματος με παρέμβασή τους στο γραφείο του Βα­σίλη Έξαρχου και της Ρεγγίνας Βάρτζελη, με την υποσημείωση ότι δεν μπορούν να συμφωνήσουν με όποιο πακέτο αξιοποίησης έρθει στη Βουλή προς επικύρωση. Κάτι που είναι υπο­χρεωτικό να συμβεί ως το τέλος Μαΐ­ου. Να σημειώσουμε εδώ ότι βουλευ­τές επισημαίνουν ότι όλες οι διαδικα­σίες αξιοποίησης πρέπει να είναι από­λυτα διαφανείς προκειμένου να περάσουν. Με δεδομένη την υποδοχή που επεφύλαξαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στην περίφημη τροπολογία του Παπακωνσταντίνου για τη διαγραφή των 28 δισ. ευρώ ανείσπρακτων οφειλών από το Δημόσιο, ο υπουργός Οικονομικών είναι σίγουρο ότι θα περάσει δύσκο­λες ώρες.

Παρότι στην παρούσα φάση κανείς από την κυβέρνηση δεν θέτει ανοιχτά θέμα αντικατάστασης του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, συνεργάτες του πρωθυπουργού επισημαίνουν ότι ο Παπανδρέου θα πρέπει τις επόμενες μέρες «να αποκαταστήσει την τάξη» εντός της κυβέρνησης.

Κανείς όμως αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζει σε ποιο επίπεδο είναι αποφασισμένος να σηκώσει την ένταση ο πρωθυπουργός και αν αυτό μείνει στο επίπεδο γενικών παραινέσεων ή θα ακολουθήσουν και συστάσεις στις κατ' ιδίαν συναντήσεις του πρωθυπουργού με τους υπουργούς.

Πάντως στελέχη του ΠΑΣΟΚ επιμέ­νουν ότι η κατάσταση ως έχει δεν μπο­ρεί να συνεχιστεί άλλο και από Δευτέ­ρα ο πρωθυπουργός θα πρέπει να πά­ρει την κατάσταση στα χέρια του. Για το ζήτημα των βουλευτών, συ­νεργάτες του πρωθυπουργού επισημαίνουν ότι εκτός της απειλής για εκλογές και την επίκληση της κομ­ματικής πειθαρχίας, που είναι πάντα όπλα στα

χέρια του Γ. Παπανδρέου, σ' αυτό που δίνει προτεραιότητα είναι η καλή προ­ετοιμασία του προγράμματος αξιοποί­ησης της δημόσιας περιουσίας και σε πειστικά επιχειρήματα που θα δίνουν απαντήσεις στα ερωτήματα των μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και δεν θα δημιουργούν απορίες και προβλή­ματα.

Ο πρωθυπουργός, λένε οι συνεργά­τες του, εκτιμά ότι το θέμα της αξιο­ποίησης της δημόσιας περιουσίας εί­ναι μια μεγάλη αναπτυξιακή πρόκλη­ση μακριά από το μνημόνιο και τις διε­θνείς δεσμεύσεις της χώρας και αν γί­νει με σωστό τρόπο, θα βάλει τη χώρα σε άλλη τροχιά, αλλά μένει να γίνουν οι κατάλληλοι χειρισμοί.

Φουλ επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ...

Κλείνοντας να σημειώσουμε ότι τα κυβερνητικά στελέχη είναι ευ­θυγραμμισμένα πια πλήρως με τη γραμμή Πάγκαλου και δεν πρό­κειται να καταστείλουν τη σημαία του αντι-ΣΥΡΙΖΙΚΟΥ αγώνα, αφού θεωρούν σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι την προσπάθεια ομάδας 150 ατόμων να ματαιώσουν την επίσκεψη του πρωθυπουργού στη Σύρο. Κατά τη διάρκεια του πρωι­νού καφέ προχτές τα στελέχη που μετέχουν αποφάσισαν (ο πρωθυ­πουργός που ενημερώθηκε συμφώνησε) ότι πρέπει η κυβέρνηση να επιλέξει έναν αντίπαλο προκει­μένου να «μαζευτεί» η ιστορία των διαμαρτυριών σε κάθε εκδήλωση με παρουσία κυβερνητικού παρά­γοντα και να επιχειρηθεί συσπεί­ρωση των οπαδών του ΠΑΣΟΚ με την ενοχοποίηση του συγκεκριμένου χώρου. Μάλιστα ακούστη­καν φωνές «αυτοκριτικής» για την ασπίδα προστασίας που έβαλε το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην επίθεση της Ν.Δ. μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008. Στη σύ­σκεψη σημειώθηκε ότι η Ν.Δ. αν δεν... διευκολύνει τις διαμαρτυρί­ες σίγουρα επιχαίρει και γι' αυτό θα πρέπει η κυβέρνηση να αντι­δράσει δυναμικά. Στο συγκεκριμέ­νο θέμα θα υπάρξει και συνέχεια με ακόμα υψηλότερους τόνους, όπως απειλούν τα κυβερνητικά στελέχη, επισημαίνοντας ότι συ­γκεντρώνονται συστηματικά πλέ­ον στοιχεία που θα αποδεικνύουν ποιοι επιδιώκουν λιντσάρισμα των κυβερνητικών στελεχών. Το σίγου­ρο είναι ότι μ' αυτά και μ' αυτά δεν θα πλήξουμε καθόλου τους επό­μενους μήνες...

Πηγή



Από τα πλέον αρμόδια χείλη του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, μετά από αυτά του Πρόεδρου του κόμματος, δηλαδή από τα χείλη του Γ.Γ. του κόμματος κ. Α. Λυκουρέντζου, ακούσαμε σε συνέντευξη που έδωσε στην Real News, ότι τάσσεται κατά των πρόωρων εκλογών.

Ως αιτιολογία έφερε το ότι δήθεν θα δημιουργηθεί αβεβαιότητα.

Δηλαδή (λέμε εμείς) στην Ιρλανδία που έγιναν εκλογές τι συνέβη;

Ή στην Πορτογαλία που παραιτήθηκε η κυβέρνηση και πάλι τι συνέβη;

Μήπως νομίζει ο κ. Λυκουρέντζος ότι μετά το ΠΑΣΟΚ θα έρθει το χάος;

Μήπως νομίζει ότι η Δημοκρατία έχει αδιέξοδα και ότι η ενσάρκωση της δημοκρατίας στη χώρα μας είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ;

Τότε λυπούμαστε πολύ για την νευραλγική θέση που κατέχει.

Μάλιστα ο κ. Λυκουρέντζος (αν είναι δυνατόν!!!), κάλεσε το ΠΑΣΟΚ να εφαρμόσει την πολιτική της Νέας Δημοκρατίας!!! Αυτό ομολογουμένως αποτελεί διεθνή πατέντα.

Δηλαδή η αξιωματική αντιπολίτευση, δεν επιδιώκει, όπως π.χ. στην Ιρλανδία ή στην Πορτογαλία να ρίξει την κυβέρνηση και να εφαρμόσει το δικό της πρόγραμμα, αλλά θέλει να κυβερνά το ΠΑΣΟΚ, πλήν όμως να εφαρμόσει τη δική της πολιτική!!!

Εύλογα οι πολίτες που προσεγγίζουν τα όριά τους, (μερικοί μάλιστα τα έχουν φτάσει και άλλοι τα έχουν ξεπεράσει αυτοκτονώντας) αναρωτιούνται, τι… επιτέλους συμβαίνει με τη Νέα Δημοκρατία;

Α) Ασκεί υπεύθυνη (sic) αντιπολίτευση;

Β) Φοβάται μήπως χάσει τις εκλογές;

Γ) Φοβάται να κυβερνήσει; Δηλαδή φοβάται μήπως γίνει καμία στραβή και κληθεί να εφαρμόσει το μνημόνιο;

Δ) Συναινεί απόλυτα με το ΠΑΣΟΚ και απλά παίζει θεατρικό αντιπολιτευτικό ρόλο για να κρατήσουν από κοινού το λαό σε καταστολή, ή

Ε) Αφήνει ανεύθυνα το ΠΑΣΟΚ να διαλύσει την κοινωνία και στη συνέχεια να έρθει η ίδια στην κυβέρνηση με τη λογική του «ώριμου φρούτου»;

Όμως:

Α) Υπεύθυνη αντιπολίτευση είναι εκείνη που είτε συναινείς απόλυτα με την κυβέρνηση και την συνδράμεις να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο, καλώντας το λαό να συσπειρωθεί γύρω από την κυβέρνηση, είτε ζητάς να παραιτηθεί προκειμένου να εφαρμόσεις εσύ το δικό σου πρόγραμμα που θεωρείς σωστό.

Β) Αν φοβάται τις εκλογές, αυτό σημαίνει ότι οι δημοσκοπήσεις που έχει στα χέρια της δεν την ευνοούν.

Γ) Αν φοβάται την εξουσία, αυτό σημαίνει ότι δεν διαθέτει πραγματική εναλλακτική πρόταση εξουσίας, δηλαδή εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.

Δ) Αν συναινεί απόλυτα με την εφαρμοζόμενη από το ΠΑΣΟΚ πολιτική, τότε να έχει το θάρρος να το πει στο λαό, ώστε να πάρει και ο λαός τις αποφάσεις του και όχι να τον κρατάει σε καταστολή και να του πουλάει ελπίδα.

Ε) Αν τέλος, αφήνει ανεύθυνα το ΠΑΣΟΚ να διαλύει την κοινωνία και να παραδίδει την Εθνική Κυριαρχία, τότε είναι πιο επικίνδυνη από το ΠΑΣΟΚ.

Εσείς τι πιστεύετε ότι συμβαίνει από τα πέντε;

Πάντως, αν η Νέα Δημοκρατία συνεχίσει με τέτοια μυαλά και με αυτή την light πολιτική, τότε σε λίγο καιρό, το 20% που εμφανίζει σήμερα στις δημοσκοπήσεις θα φαντάζει άπιστο όνειρο.