Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Φεβ 2012

Μέσα σε δύο χρόνια η χώρα μας έχει στην κυριολεξία εξοντωθεί. Ως παράγων στην ευρύτερη περιοχή έχει γεωπολιτικά αδρανοποιηθεί

Το οικονομικό πρόγραμμα που έχει επιβληθεί μέχρι τώρα στην Ελλάδα, αντί να οδηγήσει στη «διάσωσή» της, την έχει φέρει στα πρόθυρα της επίσημης χρεοκοπίας. Αντί οι δανειστές να διορθώσουν αυτά που εμφανώς έχουν οδηγήσει μέχρι εδώ, ζητούν και άλλα μέτρα, στην ίδια λογική, που βεβαίως θα οδηγήσουν προς την ίδια κατεύθυνση.

Έπειτα από τόσα μέτρα τα οποία εκμηδένισαν το εισόδημα, ισοπέδωσαν την αγορά και εξαθλίωσαν εκατομμύρια Έλληνες, το δημοσιονομικό όφελος είναι ανύπαρκτο. Το έλλειμμα για το 2011, έναντι πρόβλεψης 9% του ΑΕΠ, διαμορφώθηκε στο 9,3%-9,4%, το πραγματικό όμως είναι περίπου 10,5%, όσο ήταν το 2010. Ύστερα από ένα χρόνο μέτρων πρωτοφανούς αγριότητας, το αποτέλεσμα είναι μηδενικό και αντί η συνταγή να διορθωθεί, επαναλαμβάνεται με μεγαλύτερη ένταση.

Οι μακροπρόθεσμες προβλέψεις τους για το χρέος είναι τόσο έγκυρες όσο ήταν και αυτές για το έλλειμμα και την ύφεση. Έχουν ήδη παραδεχθεί ότι ο στόχος για χρέος 120% του ΑΕΠ το 2020 δεν είναι εφικτός με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, αλλά ακόμη και αν ήταν μιλάμε για ποσοστό χρέους περίπου όσο ήταν και όταν μπήκαμε στο Μνημόνιο. Άρα, έπειτα από δέκα χρόνια οικονομικής γενοκτονίας και οικονομικο-πολιτικής κατοχής της χώρας, θα βρισκόμαστε εκεί όπου ήμασταν όταν ο Γιώργος Παπανδρέου μεθόδευσε την είσοδό μας στο Μηχανισμό.

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα βρίσκεται στην εξής θέση: Ή θα αποδεχθεί τα νέα μέτρα που απαιτούν οι δανειστές και θα οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια σε επίσημη χρεοκοπία και σε δεύτερη φάση σε έξοδο από το ευρώ ή θα αρνηθεί να υποστεί ακόμα μία μάταιη βιαιότητα και θα οδηγηθεί πάλι στο ίδιο αποτέλεσμα, χρεοκοπία, με τους δανειστές να φορτώνουν την ευθύνη για την κατάληξη στην ίδια τη χώρα. Γι’ αυτό και ήδη δυσφημούνται οι Έλληνες διεθνώς ως «ειδική περίπτωση», αρνούμενοι να συνεργαστούν και απρόθυμοι να προωθήσουν τις «μεταρρυθμίσεις». Ακόμα και ο Λουκάς Παπαδήμος, ο οποίος έσπευσε να δηλώσει ότι δεν υπάρχουν «κόκκινες γραμμές» μεταφέροντας την πίεση της Τρόικας στο εσωτερικό αντί τα ελληνικά επιχειρήματα στην Τρόικα, αρχίζει να υποψιάζεται ότι οι ξένοι διατυπώνουν απαιτήσεις που προφανώς αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές χωρίς να υπάρξουν πολιτική κατάρρευση και κοινωνική έκρηξη, και μάλιστα πριν από τη χρεοκοπία.

Επειδή κανείς που χειρίζεται τέτοια θέματα δεν είναι -ή δεν θα έπρεπε να είναι- τόσο άσχετος ώστε να μη βλέπει ότι το πρόγραμμα έχει αποτύχει και έχει δολοφονήσει την οικονομία και την κοινωνία, προφανώς κάτι άλλο συμβαίνει.

Αν κάποιος πάρει τα πράγματα από το τέλος προς την αρχή, από το αποτέλεσμα αναζητώντας το κίνητρο, ίσως βγάλει ασφαλέστερα συμπεράσματα για τη φαινομενικά ανορθολογική συμπεριφορά κυρίως των Γερμανών.

Η Ελλάδα, μέσα σε δύο χρόνια έχει στην κυριολεξία εξουδετερωθεί. Ως παράγων στην ευρύτερη περιοχή έχει γεωπολιτικά αδρανοποιηθεί. Στην κατάσταση όπου βρίσκεται, τα περιθώριά της να οργανώσει τη συμμετοχή της στις εξελίξεις και να διεκδικήσει θέση στο αναδυόμενο τοπίο έχουν συρρικνωθεί δραματικά. Μια χώρα η οποία έχει ήδη απολέσει σημαντικό μέρος της κυριαρχίας της, με τι αποθέματα να διεκδικήσει ρόλο; Η επίσημη χρεοκοπία, αν επέλθει, θα ολοκληρώσει την ακύρωσή της.

Το Μνημόνιο είχε εξαρχής συνοχή, συνέχεια και συνέπεια σε αυτά που προέβλεπε και τα οποία οδήγησαν την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση. Από τη σκοπιά της δημοσιονομικής λογικής το πρόγραμμα δεν βγάζει νόημα. Ως εργαλείο γεωπολιτικής εξουδετέρωσης μιας χώρας, όμως, τελικά αποδεικνύεται επιτυχημένο. Χρειάστηκε, βέβαια, προεργασία και εκ των έσω βοήθεια από «χρήσιμους ηλίθιους», ιδεοληπτικούς ή απλώς «πρόθυμους» για τους δικούς τους λόγους. Ετσι, μπαίνουν στη θέση τους και πολλές ψηφίδες από την πρώιμη περίοδο, αμέσως μετά τις εκλογές, όταν ακόμη «λεφτά υπήρχαν».

Το ελληνικό δράμα που λέγεται «πρόγραμμα διάσωσης» οδηγείται στην κορύφωσή του, αλλά δυστυχώς όχι στο τέλος του. Γίνεται σαφές όμως και στον πλέον δύσπιστο, ιδιαίτερα μετά τη συμπεριφορά της Τρόικας και των Γερμανών τις τελευταίες ημέρες, ότι το σχέδιο δεν ήταν «διάσωσης» αλλά δολοφονίας. Και όπως γίνεται σε όλα τα εγκλήματα θα πρέπει να αναζητηθούν ο ένοχος και οι συνεργοί. Αρα, η διερεύνηση από Εξεταστική Επιτροπή των συνθηκών υπό τις οποίες δολοφονήθηκε η χώρα είναι ευθύνη και καθήκον των πολιτικών δυνάμεων. Πρωτίστως αυτών που διεκδικούν την εξουσία.

Μετατροπή σε αποικία και αφανισμός μεσαίας τάξης και ιδιοκτησίας

Οικονομικά έχει καταστραφεί και αυτά που ακολουθούν, επί ερειπίων, είναι εισβολή και κατοχή διαρκείας από ξένες οικονομικές δυνάμεις. Για να επιτευχθεί αυτό έπρεπε προηγουμένως να συνθλιβούν η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, οι μικρομεσαίες αλλά και μεγαλύτερες επιχειρήσεις, ώστε τη θέση τους να καταλάβουν οι επικυρίαρχοι. Δεν αρκεί, δε, οι ιδιοκτήτες να μεταβληθούν σε υπαλλήλους, ώστε να σταματήσει η Ελλάδα να είναι η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοαπασχολουμένων στην Ευρώπη. Πρέπει οι ιδιοκτήτες να μεταβληθούν σε φθηνούς υπαλλήλους, μαζί με τους προϋπάρχοντες, ώστε να διαμορφωθεί ένα ελκυστικό επενδυτικό πακέτο, προδιαγραφών αποικίας.

Κάτι άλλο που επίσης φρόντισε η Τρόικα να εκλείψει είναι μία ακόμη ελληνική «ιδιαιτερότητα»: Η ειδική σχέση του Ελληνα με την ακίνητη περιουσία, με το σπίτι του. Εχοντας υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης και γενικώς ιδιοκτησίας, εξασφάλιζε μια σχετική «αυτονομία» υπό την έννοια ότι μπορούσε να διαχειριστεί τα ακίνητά του είτε επενδυτικά είτε ως πηγή εισοδήματος είτε ως «μαξιλάρι» σε μια δύσκολη συγκυρία. Οι δανειστές, με την αμέριστη συνεργασία πρώτα του Γιώργου Παπακωνσταντίνου και στη συνέχεια του Ευάγγελου Βενιζέλου, οδηγούν σε έμμεση δήμευση της ακίνητης ιδιοκτησίας μέσω της υπερφορολόγησης (τέλη, αύξηση αντικειμενικών αξιών, «έκτακτα» χαράτσια). Ετσι, μαζί με τη δημόσια περιουσία και τον ορυκτό πλούτο της χώρας που βάζουν στο χέρι μέσω των εγγυήσεων, στερούν και την ιδιωτική περιουσία ώστε να μην υπάρχει δίχτυ ασφαλείας ούτε σε προσωπικό επίπεδο.

Σε ό,τι αφορά το PSI, το «κούρεμα» που θα υποστούν οι τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία είναι τέτοιο που -κυρίως τα δεύτερα- δεν θα συνέλθουν ποτέ και το πιθανότερο είναι ότι οι συντάξεις θα οδηγηθούν σε επίπεδο ημερομισθίου.

Από άρθρο του Λάμπρου Καλαρρύτη στον “Τύπο της Κυριακής”




Για μία νέα Ελλάδα, αρχών και αξιών


Είναι πλέον αποδεδειγμένο και γενικός αποδεκτό από όλους τους Έλληνες πολίτες πως το σημερινό πολιτικό μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας μας, έχει αποτύχει. Οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή την αποτυχία είναι πάρα πολλοί, αλλά ο σπουδαιότερος είναι η αναξιοπιστία εκείνων που ενεπλάκησαν ή εμπλέκονται ακόμη και σήμερα στην πολιτική σκηνή, που αναλαμβάνουν να διαχειρισθούν με πακτωλούς χρημάτων το μέλλον της χώρας και τελικά κατορθώνουν να γίνονται θύματα της πολιτικής τους ματαιοδοξίας ή άλλων προσωπικών τους παθών, αφού στο τέλος συναλλάσσονται και συνδιαλέγονται με όλους εκτός από τον λαό.

Η Νέα Ελλάδα, έχοντας επισημάνει προ καιρού, αλλά έχοντας καταγράψει και στην Ιδρυτική της Διακήρυξη το πρόβλημα, έρχεται σήμερα να τοποθετηθεί στο πως μπορεί να κυβερνηθεί η χώρα και στο πως οι πολίτες μπορούν να λειτουργούν άμεσα στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Σήμερα σας παρουσιάζουμε ένα μοντέλο αμεσοδημοκρατίας το οποίο προτείνουμε και έχουμε σκοπό να λειτουργήσουμε στην πράξη, προκειμένου η Δημοκρατία να επανακτήσει την αίγλη της, αλλά και να μην υπάρχουν πλέον επαγγελματίες πολιτικοί και οικογένειες που θα δυναστεύουν την χώρα.

Πιστεύουμε πως ένα «τρίγωνο εξουσίας» μπορεί να σταθεί ικανό απέναντι στις ανάγκες που σήμερα υπάρχουν. Να τονίσουμε, όμως, πως θεωρούμε ως αυτονόητη την ανεξαρτησία και την αυτοδιαχείριση της πατρίδας μας. Την διακυβέρνηση της χώρας από Έλληνες προς Έλληνες, με ευθύνη εκείνων που θα θελήσουν να την αναλάβουν, αλλά και έλεγχο από την βάση, από τον λαό.

Βουλή Αιρετών. Θα εκλέγεται από εκλογές που θα γίνονται σε ολόκληρη την Ελλάδα. Σε αυτές τις εκλογές θα μετέχουν πρόσωπα και όχι κόμματα ή άλλοι οργανισμοί. Θα εκλέγονται δύο εκπρόσωποι από κάθε νομό, ενώ για τα μεγάλα αστικά κέντρα θα υπάρχει αναλογία 2 αιρετών ανά 100.000 ψηφοφόρους. Όσοι εκλέγονται στην Βουλή των αιρετών, θα συμμετέχουν σε νομοπαρασκευαστικό έργο. Επίσης, θα μπορούν να εκλέγονται για μία ακόμη φορά, ενώ το δικαίωμα συμμετοχής σε εκλογικές διαδικασίες για το Κοινοβούλιο θα χάνεται μέχρι και δεύτερης γενεάς. Ο συνολικός αριθμός των μετεχόντων στην Βουλή των αιρετών δεν θα μπορεί να ξεπεράσει σε σύνολο τα 150 άτομα. Ο μισθός όσων μετέχουν θα είναι ίσος με του ανειδίκευτου εργάτη, ενώ θα του παρέχονται υπηρεσίες σίτισης, ένδυσης, υπόδησης, μεταφοράς στον τόπο κατοικίας του και φιλοξενίας, με πάγια ποσά που θα αποφασισθούν από την Βουλή των Δημογερόντων και την Βουλή των Πολιτών. Θα τους προσφέρεται επίσης ιατροφαρμακευτική κάλυψη ΙΚΑ. Επίσης, θα ψηφίζουν μεταξύ τους 5 άτομα για συμμετοχή στην κυβέρνηση.

Βουλή Δημογερόντων. Οι μετέχοντες σε αυτήν θα είναι κληρωτοί πολίτες. Θα συμμετέχουν μόνο επιστήμονες και εν γένει πολίτες που έχουν ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η κλήρωσή τους για την συμμετοχή στην Βουλή των Δημογερόντων θα γίνεται μέσα από τα θεσμικά όργανα που μετέχει η επιστήμη την οποία έχουν σπουδάσει. Ο αριθμός των μετεχόντων δεν θα ξεπερνά τους 150, ενώ θα λειτουργούν σε θεματικές ομάδες, ανά επιστημονικό πεδίο. Μέσα στα πλαίσια λειτουργίας της Βουλής των Δημογερόντων, θα είναι και ο συμβουλευτικός ρόλος σε νομοσχέδια που θα μελετά η Βουλή των Αιρετών. Επίσης, θα υπάρχει θεσμικός ρόλος στον έλεγχο της κυβερνητικής πολιτικής και πάλι ανά επιστημονικό πεδίο. Οι μετέχοντες των ελέγχων επί της κυβερνήσεως, θα κληρώνονται. Όσοι κληρώνονται, δεν θα μπορούν να μετέχουν στην επόμενη κλήρωση. Οι χρηματικές αποζημιώσεις και άλλα βοηθήματα θα είναι ίδια με εκείνων που μετέχουν στην Βουλή των Αιρετών, ενώ ιατροφαρμακευτική και ασφαλιστική κάλυψη θα παραμένει εκείνη που είχαν πριν μετάσχουν στην Βουλή των Δημογερόντων. Τα μέλη της Βουλής των Δημογερόντων θα μπορούν να μετέχουν στο όργανο έως το πολύ δύο φορές, εφόσον φυσικά κληρωθούν. Τέλος, θα ψηφίζουν μεταξύ τους 5 άτομα για συμμετοχή στην κυβέρνηση.

Βουλή Πολιτών. Θα μετέχουν κληρωτοί πολίτες, οι οποίοι έχουν ζητήσει να μετέχουν της κληρώσεως. Θα υπάρχουν συνολικά 350 κληρωτοί πολίτες, από όλη την χώρα. Πέντε (5) ανά νομό της περιφέρειας και αναλογικά θα προστίθενται τρεις ανά 100.000 κατοίκους, από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Οι μετέχοντες κληρωτοί πολίτες θα αποζημιώνονται οικονομικά με τον μισθό του κατώτατου ανειδίκευτου εργάτη, ενώ θα έχουν ασφαλιστικές εισφορές ΙΚΑ και τα ίδια βοηθήματα (ένδυσης, υπόδησης, σίτισης κ.α.) με όσους μετέχουν στην Βουλή των Αιρετών και στην Βουλή των Δημογερόντων. Οι κληρωτοί πολίτες θα ασκούν εποπτικό έλεγχο στο κυβερνητικό έργο, με τη βοήθεια μελών της Βουλής των Δημογερόντων. Θα εναλλάσσονται, προκειμένου να μην «γνωριστούν» με τους ελεγχόμενους, ενώ μετά το τέλος της θητείας τους, θα μπορούν εφόσον κληρωθούν να μετέχουν και πάλι στην Βουλή των Πολιτών, για μία ακόμη φορά. Επίσης, θα ψηφίζουν μεταξύ τους 5 άτομα για συμμετοχή στην κυβέρνηση.

Ο Δήμος: Το ανώτατο όργανο όμως θα είναι οι υπόλοιποι Έλληνες πολίτες, οι οποίοι θα μπορούν να μετέχουν σε όλες τις διαδικασίες, έως και της ψηφίσεως νομοσχεδίων, μέσω ειδικών υποδομών που θα δημιουργηθούν σε ολόκληρη την Επικράτεια. Να σημειώσουμε πως το κόστος αυτής της υποδομής δεν είναι μεγαλύτερο από το κόστος μίας εκλογικής διαδικασίας. Ο Δήμος, θα αποτελείται από πολίτες που δεν θα είναι μικρότεροι των 18 και ούτε μεγαλύτεροι των 80 ετών. Ο Δήμος, δηλαδή οι απλοί πολίτες, θα μπορούν να μετέχουν και σε ψηφοφορίες για την ικανότητα της κυβερνήσεως, οι οποίες θα γίνονται μηνιαίως, μέσω ειδικής ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Τα μέλη του Δήμου θα ψηφίζουν επίσης εκείνους τους πολίτες που θα ενδιαφερθούν να μετάσχουν στην τοπική αυτοδιοίκηση και θα έχουν κληρωθεί για συμμετοχή σε αυτήν. Αφού γίνει η κλήρωση, θα ακολουθεί η εκλογή από τα μέλη του κάθε Δήμου. Επίσης, ο Δήμος θα μπορεί να μετέχει σε δημοψηφίσματα, τα οποία θα προωθούνται στην Βουλή των Αιρετών μέσω της Βουλής των Πολιτών.

Η κυβέρνηση θα δημιουργείται αρχικά με κλήρωση των τριών μερών (Αιρετοί, Πολίτες, Δημογέροντες) και στη συνέχεια με ψηφοφορία μεταξύ εκείνων που θα μετέχουν σε αυτήν. Δεν θα υπάρχει πρωθυπουργός, αλλά συντονιστής των υπουργείων, ενώ η Δημοκρατία θα είναι Προεδρική.

Ο Πρόεδρος θα προκύπτει με ψήφο από τους Έλληνες πολίτες (Δήμο), που με τη σειρά τους θα επιλέγουν – ψηφίζουν έναν από τους προτεινόμενους – εκλεγμένους των μελών της κυβερνήσεως, όπως αυτή θα προκύπτει από την ψηφοφορία που θα προηγείται. Οι προτεινόμενοι για τη θέση του Προέδρου, προς ψήφιση από τον Δήμο, θα είναι πέντε (5) στον συνολικό αριθμό. Ο δεύτερος σε ψήφους θα ορίζεται ως συντονιστής της κυβέρνησης, ενώ ο τρίτος θα είναι ο αντικαταστάτης του Προέδρου σε περίπτωση ανάγκης (θανάτου, σοβαρής ασθένειας).

Τέλος, οι μετέχοντες στη διοίκηση του κράτους –παντί τρόπω- θα παραδίδουν την περιουσία τους στο κράτος και αυτή θα τους επιστρέφεται στο τέλος της θητείας τους και αφού θα έχει προηγηθεί εξονυχιστικός έλεγχος για τον καθένα από αυτούς ξεχωριστά. Οι έλεγχοι θα γίνονται εντός και εκτός της χώρας. Όσοι θα βρίσκονται με αδικαιολόγητα χρήματα, θα χάνουν αυτομάτως ΟΛΟΚΛΗΡΗ την προσωπική περιουσία τους, αλλά και αυτή των απογόνων τους που αποκτήθηκε κατά το διάστημα της υπηρεσίας τους στη χώρα.


Το παραπάνω κείμενο αποτελεί περίληψη του βασικού κορμού – σχεδίου αλλαγής του Συντάγματος για την εκλογή βουλευτών και διακυβέρνησης της χώρας, στο οποίο η Νέα Ελλάδα εργάζεται συνεχώς και το οποίο σύντομα θα παρουσιάσει πλήρες και αναλυτικά σε ειδική εκδήλωση που θα διοργανώσει στην Αθήνα. Επίσης, στην ίδια εκδήλωση θα παρουσιαστεί και το μοντέλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, το οποίο θα κινείται σε παρόμοιους άξονες με τις αναγκαίες τροποποιήσεις.

Φυσικά, κι επειδή κανείς δεν μπορεί να είναι παντογνώστης και ούτε μπορεί να επικαλεσθεί το αλάθητο, το σχέδιο αυτό παρουσιάζεται στους Έλληνες πολίτες οι οποίοι μπορούν να αποστέλλουν τις προτάσεις τους για την το δυνατόν βελτιστοποίησή του. Σημειώνουμε πως αυτό το σχέδιο απαιτεί την αλλαγή την λανθάνουσας νοοτροπίας που μπόρεσε να εισάγει στην Ελληνική κοινωνία το μη υγιές πολιτικό προσωπικό που επί δεκαετίες λειτουργούσε με ανορθόδοξες μεθόδους, τα αποτελέσματα των οποίων σήμερα βιώνει η χώρα.

Σημειώνουμε τέλος, πως είναι πεποίθησή μας ότι οποιοσδήποτε Έλληνας πολίτης θα μπορούσε να εργαστεί πολύ αποδοτικότερα σε οποιαδήποτε κυβερνητική θέση, από όλους αυτούς που μέχρι σήμερα είχαν κάνει επάγγελμα την πολιτική και μέσα από αδιαφανείς διαδικασίες διαιώνιζαν την ανικανότητά τους σε θέσεις τόσο της νομοθετικής όσο και της εκτελεστικής εξουσίας.

Από την Διοικούσα Επιτροπή

και την Επιτροπή Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Ελλάδας


‘’Άλλα θέλω κι άλλα κάνω
Πώς να σου το πω
Έλεγα περνούν τα χρόνια
Θα συμμορφωθώ’’

Ο κ. Παπανδρέου έχει κάτι το κωμικό και το τραγικό ταυτόχρονα. Η πορεία του στα πολιτικά πράγματα, θυμίζει εκείνα τα βουτυρόπαιδα των παλιών μεγαλοαστικών οικογενειών, που αν και παντελώς σκράπες, τα έσπρωχναν με τη βία σε καλά πανεπιστήμια, καλές δουλειές, καλές καριέρες.

Από μικρός ήταν το παιδί της μαμάς του και μάλιστα μιας μαμάς ιδιαίτερα φιλόδοξης, που η μοίρα την στοίχειωσε, να χάσει ξαφνικά όλα τα προνόμια της πρωθυπουργικής συζύγου και να δει τη θέση της να καταλαμβάνεται από μια λαϊκή παιδούλα. Η Μαμά, ποτέ δε συνήλθε από το ισχυρό σοκ, ποτέ δε συγχώρεσε το μακαρίτη και κυρίως ποτέ δε συγχώρησε αυτό τον άκαρδο λαό, που όχι μόνο δεν λοιδόρησε την άνομη πράξη του ανδρός, αλλά μάλλον του έκλεισε πονηρά το μάτι.

Ο γιος της Μαμάς, αυτός ο φοβερός και τρομερός Πριγκιπέσος, ήταν η στιβαρή απάντηση στη χλεύη των μουζίκων. Αυτή η ηθική βόμβα θα ξέπλενε τη ντροπή, με το καλοσυνάτο καθωσπρέπει στυλάκι, τον υγιεινισμό και την πληθωρική αμερικανιά.

Ο Πριγκιπέσος υπήρξε στα μικράτα του ακόμα ένας ανεπάγγελτος σωτήρας, αυτό το καταραμένο είδος που ευδοκιμεί στην ελληνική πολιτική σκηνή και δε σταματάει τις γκάφες παρά μόνο μετά θάνατον. Ο μακαρίτης, που παρά τα μειονεκτήματα και τον οπορτουνισμό του είχε εγκαίρως εντοπίσει τις αδυναμίες του μικρού και απέφυγε να τον εκθέσει στα δύσκολα, αναθέτοντάς του ασήμαντα πόστα στις κυβερνήσεις του.

Ουσιαστικά η πραγματική πολιτική καριέρα του Giorgos ξεκίνησε στο υπουργείο Εξωτερικών, όπου ως δεύτερος του ογκώδους Πάγκαλου, ήρθε αντιμέτωπος με την καυτή πατάτα Οτσαλάν.

Ο δυστυχής Κούρδος ηγέτης, που ακόμα σαπίζει στις τουρκικές φυλακές, είναι ο πρώτος που δοκίμασε τις ‘’ικανότητες’’ του. Εκ των υστέρων όλοι οι Έλληνες είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τα συναισθήματά του. (Η έκπληξη της ανάληψης της αντιπροεδρίας από τον – εκείνη την εποχή αραχνιασμένο- κ. Πάγκαλο, οφείλεται όπως φαντάζομαι κυρίως στις λεπτομέρειες που αυτός γνωρίζει αναφορικά με αυτή την εθνική ήττα).

Έκτοτε ο τέως πρωθυπουργός κινήθηκε σε χαμηλούς τόνους και έκτισε μεθοδικά το προφίλ ενός σύγχρονου πολιτικού που ταυτόχρονα είναι ένας σύγχρονος ευαισθητοποιημένος πολίτης, λάτρης του ποδηλάτου, θαμώνας των γυμναστηρίων, computer freak, fun της ανακύκλωσης, του κασκόλ, της αναθεώρησης της ιστορίας, της ‘’εμβάθυνσης’’ των ελληνοτουρκικών σχέσεων και γενικότερα, ότι οι image makers της ξεπερασμένης εκείνης εποχής θεωρούσαν σωστό για το προφίλ ενός μοντέρνου σισιαλδημοκράτη, πλην νεοφιλελεύθερου, ηγέτη.

Αναμφίβολα η κορυφαία στιγμή της καριέρας του ως υπουργού εξωτερικών υπήρξε η ζεϊμπεκιά (άτεχνη δυστυχώς) με τον Ισμαήλ και η κορυφαία του ατάκα το περιβόητο ‘’λεφτά υπάρχουν’’.

Και ήρθε η αποφράδα ημέρα που ένας κακός άνεμος έσπρωξε τον κ. Σημίτη να τον διορίσει πρόεδρο του παραπαίοντος ΠΑΣΟΚ.

Ο Giorgos αμέσως μετά την ανάληψη της προεδρίας και, αφού αισθάνθηκε ανασφάλεια από τον τρόπο της διαδοχής, θεώρησε σκόπιμο να δώσει μια δημοψηφισματική χροιά στην ‘’εκλογή’’ του, στήνοντας τη γνωστή φιέστα με τις εσωκομματικές κάλπες του ενός υποψηφίου, φιέστα που οπωσδήποτε θα ζήλευαν ένας Σαντάμ και ένας Καντάφι.

Βαθιά μέσα του πίστευε, πως όντας πρωθυπουργός, θα αναμορφώσει τη συντηρητική πατρίδα του και θα προσδώσει στη διακυβέρνησή του μια εκσυχρονιστική δυναμική, όχι τόσο στην οικονομία που τη θεωρούσε στρωμένη, όσο στην πολιτική καθημερινότητα, την οποία ήθελε πιο αβανγκαρντ, πιο κοντά δηλαδή στην αισθητική των γκουρμέ εστιατορίων που ο ίδιος σύχναζε, μακριά από την τσίκνα του Καραμανλικού κουτουκιού. Για το μεγάλο αυτό μυαλό, η διαδικασία ενός opengov κατείχε υψηλότερη θέση προτεραιότητας από την είσπραξη των εσόδων ή την τιθάσευση των spreads.

Η πραγματικότητα προσγείωσε γρήγορα τον Πριγκιπέσο και τον έφερε αντιμέτωπο με μια δύσκολη συγκυρία: Έπρεπε να πάρει μια δύσκολη απόφαση, είτε δηλαδή να ξεκινήσει μια άνευ προηγουμένου μείωση των δαπανών, είτε να τινάξει το έλλειμμα στον αέρα και ότι γίνει. Τελικά τα κατόρθωσε όλα:

  • Να ξετινάξει τον προϋπολογισμό με πρόχειρα επιδόματα και κατάρρευση των εσόδων
  • Να μαγειρέψει τα στοιχεία, για να κατηγορήσει τους προηγούμενους
  • Να ανοίξει την κερκόπορτα στο ΔΝΤ
  • Να υπογράψει με συνοπτικές διαδικασίες ένα μνημόνιο και μια αποικιοκρατική σύμβαση
  • Να εκτινάξει το χρέος σε απαράδεκτα επίπεδα
  • Να ισοπεδώσει, κυριολεκτικά, την πραγματική οικονομία
  • Να πριμοδοτεί σκανδαλωδώς τον τραπεζικό τομέα
  • Και τελικά να οδηγήσει τη χώρα σε ουσιαστική χρεοκοπία, λίγο πριν ο ίδιος παραιτηθεί, αδυνατώντας να ελέγχει την άνετη κυβερνητική του πλειοψηφία, πράγμα πρωτοφανές στα μεταπολιτευτικά χρονικά

Σήμερα ο Giorgos, που άλλα θέλει κι άλλα κάνει, προσπαθεί να ωραιοποιήσει τα πεπραγμένα του και να απεμπολήσει τις όποιες ευθύνες φέρει για την εθνική καταστροφή. Η επίσημη πολιτεία τον κατηγορεί ευθέως ότι συνέπραξε στη λογιστική αλχημεία του ελλείμματος, πράξη που ξεσήκωσε μια αλληλουχία καταστροφικών καταστάσεων που οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στον όλεθρο, κράτος και πολίτες.

Ήταν ένα αναμενόμενο τέλος για έναν υπερεκτιμημένο πολιτικό, που πίστεψε ότι μπορούσε να προσφέρει στη χώρα του, παρά τις εγγενείς αδυναμίες του. Είθε η επικείμενη δίκη του, να αποτρέψει τους επίδοξους μιμητές και να στερήσει την πατρίδα μας από νέους αυτόκλητους σωτήρες, σπορείς της καταστροφής.

Κακοφωνίξ

*Δρ. Πασοκολογίας – Παπανδρεολογίας




Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Οικονομολόγος


Η Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012 πρέπει να χαρακτηρισθεί ως μια ακόμα αποφράδα ημέρα για τον Ελληνισμό, μετά την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης που απέρριψε τις διεκδικήσεις των Ελληνικών θέσεων για χρηματικές αποζημιώσεις από το Γερμανικό κράτος για τις θηριωδίες που διέπραξαν τα γερμανικά ναζιστικά στρατεύματα κατοχής κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο και τάχθηκε κατά των αποφάσεων των Ιταλικών δικαστηρίων που είχαν συνταχθεί με την απόφαση του Ελληνικού Πρωτοδικείου. Έτσι έληξε άδοξα ο δικαστικός αγώνας που ξεκίνησε το 1995 από την Νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Βοιωτίας.

Όμως, παρά την απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης, ο πολιτισμένος κόσμος, ποτέ δεν θα ξεχάσει πως οι πρόγονοι της «πολιτισμένης» κ. Μέρκελ σε αντίποινα για απώλειες του στρατού τους προέβησαν σε απάνθρωπη και κτηνώδη σφαγή των κατοίκων του Διστόμου. Ποτέ δεν θα ξεχάσει πως η μανία τους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δεν ξεχώρισαν από το μακελειό ούτε τα γυναικόπαιδα ούτε τους ηλικιωμένους. Τον ιερέα του χωριού τον αποκεφάλισαν, θανάτωσαν βρέφη και βίασαν γυναίκες πριν τις θανατώσουν. Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν και κατά την επιστροφή των Γερμανών στην βάση τους, καθώς σκότωναν όποιον άμαχο έβρισκαν στον δρόμο τους. Οι νεκροί του Διστόμου έφτασαν τους 228, εκ των οποίων οι 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσά τους 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων. Η σφαγή σταμάτησε μόνον όταν νύχτωσε και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Λειβαδιά, αφού πρώτα έκαψαν τα σπίτια του χωριού. Στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο οι αιμοσταγείς πρόγονοι της κ. Μέρκελ αφάνισαν το 13% του Ελληνικού πληθυσμού. Άλλοι από αυτούς χάθηκαν στη μάχη, άλλοι χάθηκαν από την πείνα και πολλοί έπεσαν θύματα των εγκλημάτων πολέμου των βαρβάρων.

Πως, όμως φθάσαμε σε αυτή την απόφαση του Διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης; Υπήρξαν παραλείψεις από πλευράς Ελληνικών Κυβερνήσεων; Έχουν κάποιοι ευθύνες γι΄αυτή την απόφαση;

Παρακάτω θα σας παραθέσω ένα μέρος του άρθρου μου «το αδίκημα της απιστίας και οι αποζημιώσεις» που έγραψα στις 19 Ιανουαρίου 2011 και απέδιδα σε αυτούς που έπρεπε τις τεράστιες ευθύνες τους.

«1. Γιατί το Ελληνικό δημόσιο δεν εκτέλεσε το 1997 την απόφαση
του πολυμελούς Πρωτοδικείου Λειβαδιάς, με την οποία δικαιώνονται οι κάτοικοι του Διστόμου;

2. Γιατί οι διατελέσαντες υπουργοί Δικαιοσύνης, όλων των Ελληνικών κυβερνήσεων, Μιχάλης Σταθόπουλος, Φίλιππος Πετσάλνικος (24/10/01-10/03/04), Αναστάσιος Παπαληγούρας, Σωτήρης Χατζηγάκης, Νίκος Δένδιας και Χάρης Καστανίδης, αρνήθηκαν να δώσουν την σχετική άδεια κατάσχεσης;

3. Γιατί όλες οι κυβερνήσεις της Ελλάδος, δεν προσπάθησαν να δώσουν πολιτική λύση, στο τεράστιο πρόβλημα των αποζημιώσεων, από την στιγμή που επικαλούνται πως δεν ήθελαν να διαταράξουν τις σχέσεις τους με την κραταιά οικονομική δύναμη της Ευρώπης, την Γερμανία, εκτελώντας τις δικαστικές αποφάσεις; Δηλαδή, δεν μπορούσαν να πιέσουν τις κυβερνήσεις της Γερμανίας, μέσω της διπλωματικής οδού για πολιτική συναπόφαση υπέρ των συμφερόντων της χώρας μας και των πολιτών της;
Θα ήθελα βέβαια να επισημάνω, πως τις μεγαλύτερες ευθύνες, έχει ο κ. Σημίτης, ο κ. Σταθόπουλος και ο κ. Πετσάλνικος. Προ αυτών των τεράστιων ευθυνών, έχει αρχίσει αγώνας αλληλοκατηγοριών μεταξύ των πρωταγωνιστών της εποχής εκείνης. Έτσι, ο πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης, επί κυβερνήσεως Σημίτη, κ. Σταθόπουλος, επιρρίπτει τις ευθύνες στον διάδοχό του και σημερινό Πρόεδρο της Ελληνικής Βουλής, κ. Πετσάλνικο, λέγοντας: « Ο Υπουργός που αρνήθηκε να δώσει την άδεια δεν ήμουν εγώ. Ποτέ δεν μου είχε ζητηθεί όσον ήμουν στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Από το Υπουργείο Δικαιοσύνης έφυγα τον Οκτώβριο του 2001. Με διαδέχθηκε ο κ. Πετσάλνικος. Αν είχε δώσει την άδεια, θα είχε γίνει η εκτέλεση και θα είχε προχωρήσει η υπόθεση (14/01/11 ράδιο 9) ».
Αξίζει να σημειώσουμε, επίσης, πως ο τότε Πρωθυπουργός, κ. Σημίτης, είναι γερμανοανατραφής ενώ η σύζυγος του κ. Πετσάλνικου είναι Γερμανίδα και ίσως είχαν κάθε λόγο για να μην θέλουν να διαταράξουν τις σχέσεις τους με την Γερμανία.

4. Στο άρθρο 7 της δανειακής σύμβασης αναφέρεται επί λέξει: «όλες οι πληρωμές που θα πραγματοποιηθούν από τον δανειολήπτη καταβάλλονται στο ακέραιο, χωρίς μείωση λόγω συμψηφισμού ή ύπαρξης ανταπαίτησης…»

Γιατί λοιπόν ο κ. Παπανδρέου, πέραν των άλλων δεν διαπραγματεύθηκε ιδιαίτερα αυτό το άρθρο του κατάπτυστου μνημονίου, από την στιγμή που τον φάκελο υποβολής παρέμβασης για την υπόθεση του Διστόμου στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης επεξεργάζονταν τα συναρμόδια υπουργεία Εξωτερικών και Δικαιοσύνης επί μήνες (κατά δήλωση του ιδίου) και απεμπόλησε το δικαίωμα του συμψηφισμού ή της ανταπαίτησης, που είναι μία συνήθης εμπορική και συμφέρουσα πρακτική;

Γιατί να «τρέχει» να εισπράξει τα ποσά των αποζημιώσεων σε περίπτωση δικαίωσης από το δικαστήριο της Χάγης;

Μήπως, η κυβέρνηση έδρασε υποκριτικά και παίζει επικοινωνιακό παιχνίδι με την παρέμβασή της στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης;

Μήπως ο κ. Παπανδρέου δεν ενήργησε «με μοναδικό γνώμονα την εξυπηρέτηση του Εθνικού συμφέροντος» κατά την υποβολή της προσφυγής, όπως ο ίδιος πρόσφατα δήλωσε;

Μήπως, συνειδητά, όπως φαίνεται, όλοι οι Πρωθυπουργοί της χώρας και οι Υπουργοί Δικαιοσύνης του διαστήματος αυτού δεν διεκδίκησαν τα αυτονόητα δικαιώματα του λαού μας που πηγάζουν από τις δικαστικές αποφάσεις;

Μήπως, λοιπόν διέπραξαν το ατιμωτικό αδίκημα ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ κατά του ελληνικού δημοσίου;

Πάντως ακόμα και τούτη την ύστατη στιγμή, προτρέπω τον Πρωθυπουργό της χώρας να παραστεί ο ίδιος αυτοπροσώπως την ημέρα εκδίκασης της υπόθεσης στη Χάγη και να υπερασπισθεί τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού, όπως οφείλει προς την πατρίδα και τους Συνέλληνες».

Μετά, λοιπόν, την απόφαση της Χάγης, θα αποδοθούν ποτέ ευθύνες σε όλους τους πολιτικούς που παραπάνω αναφέρω και οι οποίοι είναι υπεύθυνοι με τις παραλήψεις τους, την αναποτελεσματικότητά τους και ίσως της δουλικότητά τους για αυτή την απόφαση;
Θα αποδοθούν ποτέ ευθύνες, στην σημερινή μειοδοτική κυβέρνηση του ανθρώπου των τραπεζιτών, του δοτού Πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου και των κομμάτων που στηρίζουν αυτή την κυβέρνηση;
Θα τους αποδοθούν ευθύνες γιατί δεν βρήκαν χρόνο να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο θέμα, ενώ αντίθετα ξοδεύουν απεριόριστο χρόνο για να εξαθλιώνουν τον Ελληνικό λαό και να απεμπολούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδος μας, υπηρετώντας και εκτελώντας της εντολές της απογόνου του Γ΄Ράιχ;
Θα τους αποδοθούν ποτέ ευθύνες για το έσχατο σημείο εξαθλίωσης που έχουν φέρει τον Ελληνικό λαό, όταν εκατοντάδες συμπολίτες μας περιμένουν καρτερικά επί ώρες για ένα πιάτο φαί στις ουρές των διανεμομένων συσσιτίων, όταν εκατοντάδες Ελληνόπουλα λιποθυμούν στα σχολεία από υποσιτισμό;
Θα αποδοθούν ποτέ εναντίων όλων αυτών ευθύνες, προκειμένου να «δικαιωθούν» τα θύματα που σφαγιάσθηκαν απάνθρωπα από τους ναζιστές για να ησυχάσει, επιτέλους, το πνεύμα τους;

Θεέ μου, θα τιμωρηθούν ποτέ οι Πάγκαλοι και οι Βενιζέλοι, των οποίων το λίπος της καλοπέρασης και της ξετσιπωσιάς ξεχειλίζει;


Δεν έχουν περάσει παρά λίγες ημέρες από την παρουσία των επικεφαλής των ταμείων των δύο μεγάλων (;) κομμάτων στο Κοινοβούλιο σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσουν ότι δεν θα περικοπεί η τροφοδότησή τους από τον προϋπολογισμό, καθώς σε αυτό το ενδεχόμενο η χρεοκοπία θα ήταν η νομοτελειακή εξέλιξη.

Τι έχει γίνει όμως; Όπως έχει γίνει γνωστό, τα κόμματα λάμβαναν δάνεια από τις τράπεζες δεσμεύοντας – προεξοφλώντας επί της ουσίας τις «δεδομένες» επιχορηγήσεις τους από το Κοινοβούλιο. Δεν θα σταθούμε στο ότι αυτοί που αποδείχθηκαν εντελώς ανίκανοι να διαχειριστούν τα του οίκου τους προβάλλουν ως «σωτήρες» στο οικονομικό αδιέξοδο της χώρας, το οποίο ουσιαστικά οι ίδιοι δημιούργησαν. Θα προβούμε σε έναν απλό παραλληλισμό με το τι συμβαίνει με τον απλό καθημερινό δανειολήπτη και θα καταλήξουμε σε κάποια λογικά – ελπίζουμε – συμπεράσματα.

Όταν ένας πολίτης πήγαινε στην τράπεζα και κατέθετε αίτηση για τη χορήγηση δανείου, οι τραπεζικοί υπάλληλοι και το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα λάμβαναν την θετική ή αρνητική τους απόφαση με βάση τα στοιχεία που προσκόμιζε ο ενδιαφερόμενος, τα οποία αποτελούσαν τεκμήριο της ικανότητάς του να αποπληρώσει το δάνειο.

Εάν κάτι συνέβαινε και ο δανειολήπτης αποδεικνυόταν αφερέγγυος, τότε η τράπεζα κινούσε τις διαδικασίες κατάσχεσης του αγαθού – περιουσιακού στοιχείου (αυτοκίνητο, σπίτι, κ.λπ.) που είχε αγοράσει με τα χρήματα που δανείστηκε ο πελάτης. Υπάρχουν βέβαια και κάποια περιθώρια ρύθμισης του χρέους με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής που συνεπάγεται μείωση της μηνιαίας δόσης και άλλα παρόμοια.

Όπως όμως στα κόμματα που διαπίστωσαν ότι η «δεδομένη» κρατική επιχορήγηση δεν ήταν και τόσο δεδομένη, έτσι και οι Έλληνες πολίτες διαπίστωσαν ότι οι μισθοί τους δεν ήταν τόσο δεδομένοι όσο οι ίδιοι πίστευαν ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΑΠΟΔΕΧΘΗΚΑΝ. Κατά συνέπεια, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι υφίσταται ενός είδους συνυπευθυνότητα για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η εξυπηρέτηση του χρέους. Για ποιο λόγο το «μάρμαρο» να το πληρώσει μόνο ο πελάτης και όχι και η τράπεζα; Αυτό ισχύει και στην περίπτωση των κομμάτων, αλλά και στην περίπτωση των πολιτών.

Για ποιο λόγο οι υποτιθέμενες «φιλολαϊκές» κυβερνήσεις αδυνατούν να κατανοήσουν ότι από τη στιγμή που «κουρεύτηκαν» κατά ένα συγκεκριμένο ποσοστό οι μισθοί – αποδοχές, θα πρέπει αντίστοιχο «κούρεμα» να επέλθει και στις δανειακές τους υποχρεώσεις; Όταν αποφάσιζαν οι τράπεζας να χορηγήσουν το δάνειο δεν το έπρατταν επί τη βάση της παραδοχής της εγκυρότητας των προσκομισθέντων στοιχείων; Άρα αμφότερες οι πλευρές γνώριζαν τα «δεδομένα της εξίσωσης» και την αποδέχτηκαν, άρα υφίσταται συνυπευθυνότητα.

Θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει ότι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν είχαν την παραμικρή βεβαιότητα ούτε για τη μονιμότητα της θέσης εργασίας που καταλάμβαναν ούτε για τους μισθούς που εισέπρατταν. Θα απαντήσουμε ότι και οι τράπεζες το γνώριζα. Στην περίπτωση των δημοσίων υπαλλήλων όμως, όσο κι αν δεν έχουμε καμία δυσκολία να αποδεχτούμε ότι σε πλειάδα θέσεων το όργιο σπατάλης και των μισθών που σε καμία περίπτωση δεν αντιστοιχούσαν στο είδος και την αξία της παρεχόμενης εργασίας (δε χρειάζεται καν να αναφέρουμε παραδείγματα, είναι πλέον όλα γνωστά από τον Τύπο), υπήρχε η νομοθετημένη μονιμότητα η οποία αποτελούσε την καλύτερη εξασφάλιση για τις τράπεζες και για τον δανειολήπτη.

Μπορεί να έπαιρνε εντελώς παράλογα ένα υπάλληλος δύο, τρία πέντε, ή οχτώ χιλιάρικα ευρώ το μήνα, αυτό είναι όμως εντελώς αδιάφορο. Από τη στιγμή που «κουρεύτηκαν» αγρίως – ασχέτως του αν ήταν δίκαιο ή άδικο – οι αποδοχές τους είναι αυτονόητο ότι το κούρεμα θα πρέπει να αφορά και τα χρέη, αν θέλουν να μιλήσουμε για πραγματική ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ, αλλιώς πολίτες και νοικοκυριά θα οδεύσουν ολοταχώς προς τη χρεοκοπία.

Είναι όμως πάνω απ’ όλα ζήτημα στοιχειώδους δικαιοσύνης που θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρότατα από τους όποιους κυβερνώντες. Προς το παρόν συμβαίνει μια άλλη αθλιότητα: Μπορεί μεν να αναβάλλονται με κυβερνητικές διαταγές οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί, ωστόσο, τα επιτόκια συνεχίζουν να αυξάνονται και να καθιστούν σταδιακά μη εξυπηρετήσιμο το δάνειο. Δηλαδή δεν θα χρεοκοπήσεις σήμερα, αλλά κάποια χρονική στιγμή στο κοντινό μέλλον, αφού και το χρέος σου στη τράπεζα θα έχει πολλαπλασιαστεί.

Όλα αυτά πρέπει να ρυθμιστούν με γνώμονα την κοινωνική ευαισθησία και Δικαιοσύνη, προτού προκαλέσουν κοινωνικές εκρήξεις οι οποίες θα μπορούσαν αν καταστούν ακόμα και ανεξέλεγκτες.




Ιστοσελίδα "Τhe Voice of Russia"

Όπως ανακοινώθηκε από τις Βρυξέλλες, η ΕΕ εξετάζει την επιβολή απαγόρευσης της πώλησης τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού στο Ιράν, ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιηθεί από την ιρανική κυβέρνηση για την παρακολούθηση των ακτιβιστών της αντιπολίτευσης.

Η ΕΕ προτίθεται επίσης να διευρύνει την λίστα των αξιωματούχων του Ιράν, στους οποίους θα απαγορευθεί η είσοδος στο έδαφος της ΕΕ, καθώς επίσης και να παγώσει τους λογαριασμούς τους σε ευρωπαϊκές τράπεζες.

Οι νέες κυρώσεις προβλέπεται να επιβληθούν τον Απρίλιο, σαν απάντηση στην "παραβιαση", όπως τονίζεται στην ανακοίνωση της ΕΕ, "των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις ιρανικές αρχές".

Πριν από δέκα ημέρες, η ΕΕ ανακοίνωσε την πρώτη δέσμη των κυρώσεών της εναντίον του Ιράν, η οποία προβλέπει την απαγόρευση αγοράς ιρανικού πετρελαίου από τις χώρες της ΕΕ, και αποσκοπεί, σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές αρχές, στο να εξαναγκαστεί το Ιράν να αναστείλει το πυρηνικό του πρόγραμμα.




Θεόσταλτη ευκαιρία, είχε την περασμένη Δευτέρα ο Λουκάς Παπαδήμος για να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι και να ορθώσει τις ελληνικές «κόκκινες γραμμές». Μόλις είχε εκδηλωθεί η άγαρμπη πρόκληση του Βερολίνου με την επινόηση του «επιτρόπου λιτότητας» που έκανε ακόμη και τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης να…βγουν από τα ρούχα τους. Και στον διεθνή τύπο καταγράφονταν δεκάδες επικριτικές δηλώσεις από ξένους ηγέτες, ευρωβουλευτές ακόμη και εξέχοντα μέλη της ίδιας της γερμανικής αντιπολίτευσης.

Πολλοί από αυτούς που εξανέστησαν με το νεο-αποικιακό εφεύρημα της Μέρκελ, βρέθηκαν ομοτράπεζοι του κ. Λουκά, στην πρόσφατη σύνοδο. Και ο Ελληνας πρωθυπουργός, είχε όλες τις προυποθέσεις να εμφανιστεί θυμωμένος. Αντ΄αυτού προτίμησε τη σιωπή. Κι όταν ρώτησε δειλά-δειλά «που να απευθυνθεί», οι ισχυροί του ευρωπαικού διευθυντηρίου τον παρέπεμψαν στους θεσμικούς προισταμένους της τρόικας.

Είναι λίγος ο μεταβατικός πρωθυπουργός και αυτό αποδείχτηκε στη πράξη. Aς μην μας απειλεί λοιπόν με παραιτήσεις! Ούτε θέλει, ούτε μπορεί να υπερασπίσει τις θέσεις της χώρας του. Με αποτέλεσμα να φαίνεται περισσότερο σαν εντολοδόχος-κομιστής των απαιτήσεων που εγείρουν οι δανειστές, παρά σαν εγγυητής των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.

Ο «έμπειρος τραπεζίτης με τις ισχυρές διεθνείς διασυνδέσεις», είχε κάθε ρεαλιστική δυνατότητα να παζαρέψει την περασμένη εβδομάδα. Σε τουλάχιστον τρείς κατευθύνσεις.

Κατ’ αρχήν ως προς την ουσία του προβλήματος που δημιουργούν οι απαράδεκτες αξιώσεις των δανειστών. Στην ουσία τι μας λέει η τρόικα; Δεσμευθείτε για την οικονομική εξόντωση μεγάλου τμήματος του ελληνικού πληθυσμού, για να γίνετε…μια υπερχρεωμένη Βουλγαρία και ως αντάλλαγμα να μείνετε στη ζώνη του ευρώ. Σε αντίθετη περίπτωση θα γίνετε…Αλβανία και θα πάτε στη δραχμή.

Θα μπορούσε λοιπόν ο κ. Λουκάς να εξηγήσει ότι τέτοια εκβιαστικά διλήμματα δεν έχουν μονομερή διάσταση. Ούτε συνέπειες για έναν. Γιατί αν πάμε στη δραχμή, θα διαγράψουμε ΟΛΟ το δημόσιο χρέος. Ακόμη και τα περίπου 70 δις που έχουμε πάρει από το πρώτο μνημόνιο με σύμβαση, που υπάγεται μεν στο αγγλικό δίκαιο, αλλά φέρει μόνον την υπογραφή ενός ανεύθυνου και δυνητικά υπόδικου υπουργού, χωρίς να έχει την έγκριση της ελληνικής βουλής. Οσο για τα υπόλοιπα 300 δις ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Στο ελληνικό δίκαιο υπάγονται μέχρι σήμερα και εμείς αποφασίζουμε για τη τύχη τους…

Επομένως το ότι «η δραχμή δεν αποτελεί επιλογή», έπρεπε ο κ. Λουκάς να το πει και προς τα έξω. Για να καταστήσει σαφείς τις ενδεχόμενες παρενέργειες από την απόρριψη του εκβιασμού που εγείρεται εις βάρος της πατρίδας μας.

Έπρεπε επίσης ο μεταβατικός πρωθυπουργός να θίξει το ζήτημα των περικοπών στην άμυνα. Με την γλώσσα που καταλαβαίνουν οι Ευρωπαίοι. Πράγματι μπορεί να είμαστε ιδιάζουσα δημοσιονομική περίπτωση(σ.σ. και η Πορτογαλία δεν αισθάνεται τόσο καλά τελευταία…), είμαστε όμως και ιδιάζουσα περίπτωση από γεωστρατηγικής απόψεως. Γιατί είμαστε η μοναδική χώρα της ευρωζώνης που αντιμετωπίζει ανοιχτή και επίσημη «απειλή πολέμου» από γειτονική περιφερειακή δύναμη.

Ας μας δώσουν οι Ευρωπαίοι μια ad hoc και ξεκάθαρη εγγύηση των ανατολικών ελληνικών συνόρων, ας μας υπογράψουν και μία συμφωνία «άμεσης στρατιωτικής συνδρομής» σε περίπτωση επίθεσης και μετά, συζητάμε για τα ψαλίδια στους αμυντικούς προϋπολογισμούς.

Αυτά λοιπόν έπρεπε να πεί ο κ. Παπαδήμος. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να είναι αλα-κάρτ, όπως εξάλλου και το μαστίγιο. Ζητάμε έμπρακτη απόδειξη και σε αυτό, ελάχιστα επιχειρήματα μπορούν να αντιτείνουν οι Ευρωπαίοι.

Τέλος, αν ήθελε πράγματι να διαπραγματευτεί ο κύριος πρωθυπουργός, θα μπορούσε να το κάνει και στον τομέα του…γνωστικού του αντικειμένου. Να εκμεταλλευτεί την διχογνωμία στους κόλπους της Τρόικας και να απαιτήσει(όπως προτείνει το ΔΝΤ) κούρεμα και των ομολόγων, ονομαστικής αξίας 45 δις που έχει αγοράσει «σκοτωμένα» στη δευτερογενή αγορά η ΕΚΤ.

Αυτά τα ολίγα να είχε πράξει ο κ. Λουκάς θα διεκδικούσε μέχρι και τίτλο εθνοσωτήρα. Τώρα μοιάζει με τον καλόβολο θείο που κάθισε σε καρέκλα και φροντίζει για τις δημόσιες σχέσεις της συζύγου του…

(δημοσιεύεται στον “Τύπο της Κυριακής”)



Δανείστηκα τον τίτλο αυτού του άρθρου από το βιβλίου του προέδρου της Ιταλικού Κοινοβουλίου, προκειμένου να επιχειρήσω να προσεγγίσω το μέλλον της χώρας μου. Ο Τζιανφράνκο Φίνι ξεκίνησε το ταξίδι του στην πολιτική με μέντορα την φασίστα ηγέτη του Κοινωνικού Κινήματος Τζόρτζιο Αλμιράντε. Σήμερα ηγείται ενός κόμματος που κι αυτό έχει δανεισθεί την ονομασία του από το βιβλίο του Φίνι. Το «Μέλλον και Ελευθερία», έτσι ονομάζεται, μετέχει μαζί με τα κόμματα του Ρουτέλλι και του Καζίνι, στη κεντρώα παράταξη του «Τρίτου Πόλου».

Τι σημασία έχουν όλα αυτά για την Ελλάδα; Για κάποιους που δεν βλέπουν τη μεγάλη ανατροπή που έρχεται καμία. Για όσους όμως βλέπουν ότι μέσα από αυτή τη μεγάλη κρίση παρουσιάζεται μια μεγάλη ευκαιρία να επανιδρυθεί το κράτος, να ανακτήσει το κύρος της η χώρα και να αναγεννηθούν οι κομματικοί σχηματισμοί, όλα τα παραπάνω σημαίνουν πολλά. Διότι δεν μπορεί να υπάρξει «Μέλλον» χωρίς «Ελευθερία» και ασφαλώς δεν μπορεί η Δημοκρατία να αποκτήσει ποιότητα εφόσον τα κόμματα δεν προχωρήσουν με γρήγορες και αποφασιστικές κινήσεις στη μετεξέλιξή τους.

Έφερα ως παράδειγμα τον Φίνι, έναν εθνικιστή ή αν προτιμάτε μετά-φασίστα πολιτικό που μετεξελίχθηκε σε κεντροδεξιό, ώστε να καταδείξω ότι το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που κατορθώνουν να ξεπερνούν τα στερεότυπα του παρελθόντος. Ας μην έχουμε αυταπάτες κι ας πάψουμε να ζούμε με ψευδαισθήσεις. Η «Ελευθερία» θα είναι το όχημα που θα μας μεταφέρει στο μέλλον. Και η «Ελευθερία» δεν κάνει διακρίσεις με βάση τις «ετικέτες» του παρελθόντος. Κυρίως δεν αποκλείει κανέναν και καμία που θέλει να συμμετάσχει στο χτίσιμο του μέλλοντος.

Η Ελλάδα θα γυρίσει σελίδα και το ζητούμενο είναι αν θα αφήσουμε κάποιους άλλους να τη γυρίσουν για λογαριασμό μας ή θα τολμήσουμε- ξεπερνώντας διχαστικές αντιλήψεις που μας χωρίζουν- να τη γυρίσουμε εμείς. Με τις ιδέες μας, τα όνειρά μας, τις φιλοδοξίες μας, την περηφάνια μας, το φιλότιμό μας και πάνω απ’ όλα την πίστη μας ότι αυτή η χώρα μας χρειάζεται όλους για να τη ξαναγίνει πάλι κυρίαρχη δύναμη σε όλη την περιοχή. Το μέλλον δεν μπορεί και δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στη λαϊκιστική ρητορεία των «Άκρων», ούτε πρέπει να το αφήσουμε στα χέρια όλων αυτών που εκμεταλλεύονται την οργή και την απογοήτευση του λαού προκειμένου να τη στρέψουν εναντίον της Δημοκρατίας και του Κοινοβουλευτισμού.

Παρ’ ότι οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν τους όρους civitas popularis και republica, για να χαρακτηρίσουν το δικό τους δημοκρατικό πολίτευμα, ο ελληνικός όρος «Δημοκρατία» υιοθετήθηκε σε όλες τις γλώσσες για να συνδέει στο διηνεκές την έννοια της δημοκρατίας με την κοιτίδα της. Συνεπώς όσα συμβαίνουν τώρα, όσο δραματικά κι αν είναι, δεν πρέπει να μας πτοήσουν και να οδηγήσουν σε λανθασμένες επιλογές που θα αποβούν ολέθριες για την Ελευθερία και το Μέλλον. Είμαστε Ελεύθεροι, είμαστε Δημοκράτες, είμαστε Έλληνες. Ας κλείσουμε τ’ αυτιά μας σε όλους αυτούς που θέλουν να μας κάνουν «Αλβανία του Χότζα»- μια περιθωριακή χώρα γκρινιάρηδων ξενόφοβων επιρρεπών στη συνωμοσιολογία- κι ας βοηθήσουμε με τη δύναμη της ελευθερίας κόμματα και πολιτικούς να ανανεωθούν ώστε όλοι μαζί να αλλάξουμε την Ελλάδα μέσα στην Ευρώπη. Γιατί εκεί είναι το Μέλλον της Ελευθερίας.




Οποιαδήποτε «μονομερής» ενέργεια της Ελλάδας θα ήταν μάλλον εσφαλμένη – ενώ η κυβέρνηση οφείλει να κατανοήσει ότι, «όσο υποκύπτει κανείς στους εκβιασμούς και στους εκβιαστές, τόσο χειροτερεύει τη θέση του»
Είτε το θέλουμε, είτε όχι, το πείραμα του ευρώ βρίσκεται στο τέλος του. Υπάρχουν πλέον δύο μόνο ρεαλιστικοί δρόμοι:

(α) η δημοσιονομική (πολιτική) ένωση της Ευρωζώνης και

(β) η επιστροφή όλων μαζί στην προηγούμενη εποχή (ECU, 1979-1998) - όπου τα νομίσματα των χωρών ήταν κατά κάποιον τρόπο συνδεδεμένα με το «νομισματικό καλάθι» (ecu), με επιτρεπόμενες αποκλίσεις.

Η ελεγχόμενη επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, με μία «ισοτιμία διευκόλυνσης» 1:1 με το σημερινό ευρώ, θα είχε σαν αποτέλεσμα την υποτίμηση/ανατίμηση κάποιων – οπότε τη μεσοπρόθεσμη καταπολέμηση του σημαντικότερου προβλήματος της Ευρωζώνης: της μη ισορροπημένης κατανομής ελλειμμάτων και πλεονασμάτων στα ισοζύγια εξωτερικών συναλλαγών, μεταξύ άλλων λόγω της πολύ διαφορετικής ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών οικονομιών.

Στα πλαίσια αυτά, οποιαδήποτε «μονομερής» ενέργεια της Ελλάδας θα ήταν μάλλον εσφαλμένη – ενώ η κυβέρνηση οφείλει να κατανοήσει επιτέλους ότι, «όσο υποκύπτει κανείς στους εκβιασμούς και στους εκβιαστές, τόσο χειροτερεύει τη θέση του». Η χώρα μας είχε ανέκαθεν τεράστια διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα τα οποία, παρά το ότι έχουν ανόητα «σπαταληθεί» σε μεγάλο βαθμό, συνεχίζουν να υπάρχουν – ενώ το μοναδικό της πρόβλημα ήταν και είναι η Πολιτική.

Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα, μη έχοντας το απαραίτητο «κρίσιμο μέγεθος ανεξάρτητης επιβίωσης» (γεωπολιτικά, οικονομικά), οφείλει να είναι «μέλος» μίας ένωσης ισότιμων μεταξύ τους κρατών – εάν δεν επιθυμεί τη μετάλλαξη της σε προτεκτοράτο των εκάστοτε ισχυρών. Εάν κάποια στιγμή η ένωση αυτή δεν είναι η Ευρωζώνη, αλλά τα Βαλκάνια ή κάποια άλλη, ίσως δεν θα ήταν τόσο επώδυνο, όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά.

ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ

Στις 30 Απριλίου του 2010, στο κείμενο μας «Η προδοσία της Ευρώπης», είχαμε κάνει τις παρακάτω, δυστυχώς δυσοίωνες προβλέψεις:

(α) Ένα από τα ενδεχόμενα είναι χωρίς καμία αμφιβολία η απομάκρυνση της κυβέρνησης, αφού πιθανολογούμε ότι, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αιτιολογήσει στους Έλληνες Πολίτες τόσο τα σφάλματα, όσο και, κυρίως, τη συμπεριφορά της (συνθηκολόγηση).
Η «διάδοχος» όμως κατάσταση δεν είναι καθόλου εύκολο να προβλεφθεί, αφού αρκετές πολιτικές δυνάμεις της χώρας «συμμετείχαν» έμμεσα στη «παράδοση» (το ΔΝΤ ποτέ δεν αρκείται στην «εξαγορά» ενός μόνο πολιτικού ηγέτη). Επομένως, πιθανότατα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με συνθήκες «ακυβερνησίας», με όλα όσα δεινά κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

(β) Ένα επόμενο είναι ο «αποπληθωρισμός» - μία τεράστια ασθένεια, την οποία οι ξένες δυνάμεις που διοικούν πλέον τη χώρα «απολυταρχικά», προσπαθούν να μας την παρουσιάσουν σαν «φάρμακο». Φυσικά, στις σημερινές συνθήκες που «προγραμματίζονται», ο αποπληθωρισμός θα προέλθει από τη μείωση των αμοιβών των εργαζομένων, καθώς επίσης από την ανεργία (προβλέπεται να ξεπεράσει το 20%) – γεγονότα που θα συμβάλλουν στην τεράστια μείωση της ζήτησης, η οποία με τη σειρά της θα περιορίσει το ΑΕΠ, αυξάνοντας τη σχέση του δημοσίου χρέους προς αυτό, ενώ θα μηδενίσει τις νέες επενδύσεις, «υποτιμώντας» τις ήδη υπάρχουσες.
Σε τελική ανάλυση, η χώρα μας θα οδηγηθεί σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο χωρίς επιστροφή, από τον οποίο πολύ δύσκολα θα ξεφύγει. Φυσικά η μείωση όλων των αξιών είναι δεδομένη, ειδικά αυτή των ακινήτων, η οποία θα εντείνει ακόμη περισσότερο την κρίση – με κίνδυνο να οδηγηθεί η χώρα τελικά στη πτώχευση, παρά τα όσα μέχρι τότε θα αναγκασθούν να υποστούν οι πολίτες της.

(γ) Ένα τρίτο ενδεχόμενο θα είναι η «μετάλλαξη» μας σε προτεκτοράτο, αφού ο δανεισμός μας όχι μόνο δεν θα αποπληρωθεί, αλλά θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο, σαν αποτέλεσμα της λεηλασίας του εθνικού πλούτου μας (δημόσιου και ιδιωτικού), από τους εισβολείς.

(δ) Επομένως, το τέταρτο ενδεχόμενο είναι η λεηλασία της χώρας με διάφορες μεθόδους αφού, όπως έχουμε ήδη αναφέρει,

“Το ΔΝΤ, ο μπράβος των τοκογλύφων δηλαδή, έχοντας ουσιαστικά σαν στόχο την εξόφληση των δανειστών της «υπό κατάληψη» χώρας, περιορίζει τα μέγιστα τις δαπάνες, αυξάνει τη φορολογία (κυρίως των χαμηλών εισοδηματικών τάξεων) και «εκποιεί» δημόσιο πλούτο - έτσι ώστε, αφενός μεν να μην «διογκώνεται» το χρέος από τα ελλείμματα, αφετέρου δε να αποπληρώνεται, τόσο από την υερφορολόγηση (δήμευση ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων), όσο και από την πώληση των παγίων του δημοσίου.

Όπως είναι κατανοητό, τόσο η μία μέθοδος, όσο και η άλλη, έχουν σαν αποτέλεσμα την ύφεση – άρα τη μείωση του ΑΕΠ. Με δεδομένο τώρα ότι η μείωση του ΑΕΠ αυξάνει το χρέος ως προς το ΑΕΠ, η χώρα εισέρχεται σε ένα ανατροφοδοτούμενο καθοδικό ρεύμα, με άγνωστη κατεύθυνση”.



  • Α/ΓΕΑ: "Κύριοι, δίνουμε τον υπέρ πάντων αγώνα και ο Θεός να μας βοηθήσει"...
Tραγικές αντιφάσεις αποκτά πλέον στην ελληνική πραγματικότητα όπως αυτή διαμορφώνεται από τον Μάϊο του 2010, το κορυφαίο ζήτημα της εθνικής ασφάλειας.

Πριν λίγες ώρες διά στόματος του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών Γ. Δελαβέκουρα, γινόταν παραδεκτό ότι η Τουρκία αποτελεί κορυφαία απειλή για την ασφάλεια της χώρας και γι’αυτό «η Ελλάδα διατηρεί στο ακέραιο την αποτρεπτική της ικανότητα, προκειμένου να διασφαλίζει την προάσπιση της εθνικής της κυριαρχίας».

Την ίδια στιγμή, στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, επικρατούσε «βαριά» ατμόσφαιρα» κατά την ενημέρωση γεω-πολιτικο-στρατιωτικής κατάστασης της περιοχής μας, των πρώην Αρχηγών του ΓΕΑ από το νυν Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ), Αντιπτέραρχο (Ι) Αντώνιο Τσαντηράκη.

«Τα πράγματα είναι δύσκολα» φέρεται να είπε ο Αρχηγός. «Δύσκολα σε όλα τα επίπεδα. Οι διαθεσιμότητες δεν είναι αυτές που θα θέλαμε (σ.σ. θα μας επιτραπεί για ευνόητους λόγους να μην μεταφέρουμε το τι ακριβώς ελέχθη, απλώς να δώσουμε περιγραφικά την όλη συζήτηση). Τα στελέχη αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα με ότι αυτό συνεπάγεται στην προσήλωση στο έργο τους. Ανησυχούμε. Κάνουμε ότι μπορούμε. Και ο υπουργός κάνει ότι μπορεί, αλλά τα πράγματα πολύ φοβάμαι ότι είναι δεδομένα».

Λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, στο υπουργείο Εξωτερικών, ο εκπρόσωπός του δήλωνε:

«Η Ελλάδα επιθυμεί τη βελτίωση των σχέσεων με τη χώρα αυτή και βελτίωση των σχέσεων μπορεί να προέλθει μόνο από το σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και της εθνικής κυριαρχίας της κάθε χώρας.
Περιμένουμε από την Τουρκία να έχει μια συμπεριφορά η οποία θα είναι σύμφωνη με το Διεθνές Δίκαιο.
Όμως, εξακολουθούν να υπάρχουν προκλήσεις, εξακολουθούν ενέργειες οι οποίες δημιουργούν ένταση και έτσι η Ελλάδα αναγκάζεται να προβαίνει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες, διπλωματικές και άλλες, προκειμένου να διαφυλάττει την εθνική της κυριαρχία και για τον λόγο αυτό η Ελλάδα διατηρεί στο ακέραιο την αποτρεπτική της ικανότητα».

Λίγες δεκάδες μέτρα μακριά από το υπουργείο Εξωτερικών, η τρόϊκα, ζητούσε να απολυθούν χιλιάδες στελέχη των Ε.Δ. «για να γίνουν οικονομίες».

Η θανάσιμη απειλή αναγνωρίζεται ακόμα και από το ΥΠΕΞ που εν πάση περιπτώσει δεν μπορούμε να πούμε ότι φημίζεται για την αγωνία του σε θέματα ασφάλειας της χώρας έναντι της τουρκικής απειλής, αλλά κατά τραγική ειρωνεία, ομολογείται από τον καθ’ύλην αρμόδιο Αρχηγό Γενικού Επιτελείου που κάθε μέρα σχεδόν οι άνδρες του έρχονται σε επαφή με τον εχθρό, ότι «είμαστε σε οριακή κατάσταση από όλες τις απόψεις» (άλλα είπε, αλλά κωλυόμεθα…).

Οι τραγικές αντιφάσεις σε θέματα ασφάλειας φέρνουν τραγικές καταστάσεις.

Αντιλαμβάνονται οι πολιτικοί μας ταγοί ότι οδηγούν την χώρα σε ακρωτηριασμό; Ή νομίζουν ότι «Θα μας σώσουν οι Αμερικανοί», όπως είθισται να ακούγεται στα σαλόνια της οικονομικής και πολιτικής ελίτ;

Οι οποίοι και να θέλουν «να μας σώσουν» δεν πρόκειται να σωθούμε αν εμείς δεν θέλουμε να σωθούμε…



Απογοήτευση. Τρόμος. Δόγμα του Σοκ... Ότι καλύτερο για όλους τους επαναστάτες του καναπέ. Η οργή διοχετεύτηκε στο facebook και στα blogs. Πήραν φωτιά τα πληκτρολόγια και όχι οι δρόμοι.

Μπροστά σε ότι συμβαίνει το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας στρουθοκαμηλίζει. Νομίζει ότι έτσι θα ξεφύγει από το πρόβλημα. Δηλαδή δεν το κοιτώ άρα δεν υπάρχει.

Και όμως το πρόβλημα είναι εκεί χρόνια ολόκληρα. Έκαψε τα σωθικά μιας γενιάς. Ψευτοαριστερά ιδεολογήματα κυριάρχησαν σε κάθε μορφής έκφανση της κοινωνικής ζωής. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τι να πρωτογράψει.

Και από την άλλη μεριά μια ενοχική δεξιά να προσπαθεί να προσδιοριστεί πάντα με ένα συνθετικό μπροστά. Φιλελεύθερη, Πατριωτική, Κεντρώα, Ότι να 'ναι, όπου κάτσει, αρκεί να πείσει ότι δεν είναι αυτό που θα ‘πρεπε να είναι…

Ακολούθησε και αυτή με από τη μεριά της όλα τα πιθανά και απίθανα γκρουμπούσκουλα του εκάστοτε lifestyle.

Έτσι λοιπόν μπήκαν όλα στο μπλέντερ. Ή μάλλον στο πλυντήριο.
Και τα ρούχα έγιναν εμπριμέ. Τι καλά…
Όλοι μια μεγάλη παρέα. Κάποιοι, οι λίγοι, από την παρέα έτρωγαν και κάποιοι άλλοι, οι πολλοί άλλοι, πίστευαν ότι θα μπορούσαν και αυτοί να φάνε από τα έτοιμα κι αδούλευτα.

Πρότυπο ζωής.

Φτάσαμε λοιπόν στο δια ταύτα.

Χρεοκοπήσαμε. Όχι μόνο οικονομικά.
Όσο και αν δεν θέλουμε να το δούμε είναι έτσι ακριβώς.

ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΑΜΕ. Και δυστυχώς μας αξίζει. Μην περιμένετε να δείτε να γεμίζουν οι δρόμοι της οργής. Μην περιμένετε να δείτε αποφασισμένους. Ο αποφασισμένος ξέρει ΠΟΥ και ΠΩΣ θέλει να πάει.

Το πολύ πολύ να δείτε μια ακόμη γενικόλογη αγανάκτηση για φραπέ στο Σύνταγμα, αν ο καιρός είναι καλός. Για να δούμε να ξανα-διαδηλώνουν πλάι πλάι η κυρία με το μαλλί από το κομμωτήριο των 50 Ευρώ την επίσκεψη, με τον/την εργαζόμενο/η των 500 Ευρώ και τον/την άνεργο/η με το πετσοκομμένο επίδομα ανεργίας. Βραχυκυκλωμένους νοικοκυραίους μαζί με αφασιακούς (και όχι μόνο....) μπαχαλάκηδες.

Οι οικονομικές αποφάσεις δυστυχώς πλέον δεν παίρνονται εντός των τειχών. Με ή χωρίς επιτροπεία το παιχνίδι το κάνουν άλλοι.

Υπάρχουν όμως και αποφάσεις που δεν αντιβαίνουν σε καμία απολύτως υποχρέωση αναληφθεί από τη χώρα και δεν είναι άλλες από την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων.
Όλων αυτών που έφεραν τη χώρα στο σημερινό τέλμα.
Όλων. Ανεξαιρέτως.
Αυτό θα είναι το πραγματικό ΣΟΚ.
Έτσι θα σταλεί το μήνυμα ότι τα πράγματα αλλάζουν.

Τότε θα πάρει μπροστά η υγιής εξωστρεφής επιχειρηματικότητα και θα εξαφανιστούν οι διαδρομιστές των πολιτικών γραφείων.

Ναι χρειάζεται flat rate στην φορολογία.
Ναι χρειάζεται ένα απλοποιημένο Δημόσιο, φιλικό στο επιχειρείν.
Ναι χρειάζονται κίνητρα για επενδύσεις.
Ναι η ΑΟΖ αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα.

Όλα χρειάζονται.

Αλλά πάνω από όλα χρειάζεται να καταρριφθεί ο μεγαλύτερος μύθος της μεταπολίτευσης.
Επιτέλους να καταλάβουν όλοι, ότι και στην Ελλάδα, ΟΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΤΟΥΣ, ΠΑΝΕ ΦΥΛΑΚΗ.

Μόνο τότε θα αλλάξουν τα κόζια…

Αλλιώς ας ετοιμάσουμε διαβατήρια. "Και στο Σιγάγο μέσα" ας ζήσουμε τη λεφτεριά, που έλεγε και ο Νίκος...

Ο Θεός μαζί μας.



Σφοδρή επίθεση στην Ελληνική κυβέρνηση εξαπολύουν οι Financial Times. Σε άρθρο τους που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή εκφράζουν την αποδοκιμασία τους για τις αντιρρήσεις των πολιτικών αρχηγών στα μέτρα, που ζητά η τρόικα.

Στο άρθρο που έχει τίτλο «Οι ηγέτες της Ελλάδας αντιτίθενται στα νέα μέτρα λιτότητας», η εφημερίδα αναφέρεται στο πολιτικό κλίμα, το οποίο επικρατεί στη χώρα μας και επιτίθεται σε Παπανδρέου, Σαμαρά και Καρατζαφέρη.

«Και οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί αντιτίθενται στα νέα μέτρα λιτότητας, που ζητούν οι δανειστές, αναγκάζοντας τους υπουργούς οικονομικών της Ευρωζώνης να αναβάλουν την έγκριση του νέου δανείου και οδηγώντας την Ελλάδα πιο κοντά στην απόλυτη χρεοκοπία».

Το άρθρο αναφέρει ότι εκπρόσωποι των τριών κομμάτων επιμένουν ότι δεν θα στηρίξουν τις απολύσεις στο Δημόσιο.

Στο κείμενο τονίζεται ότι «χωρίς την έγκριση της νέας βοήθειας μέσα σε λίγες μέρες, η Αθήνα κινδυνεύει να χρεοκοπήσει σε ένα ομόλογο 14,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, που λήγει στις 20 Μαρτίου. Πολλοί αξιωματούχοι της Ευρωζώνης φοβούνται πως μια τέτοιοα χρεοκοπία θα έσπερνε τον πανικό στις ευρωπαϊκές αγορές ομολόγων, θέτοντας την Ιταλία και την Ισπανία ξανά σε κίνδυνο».

Επισημαίνεται ακόμη ότι η αντιπαράθεση στην Αθήνα έχει εξοργίσει τους αξιωματούχους της Ευρωζώνης, ειδικά όσους προέρχονται από χώρες με αξιολόγηση ΑΑΑ- δηλαδή την Γερμανία,την Ολλανδία, την Φινλανδία και το Λουξεμβούργο- και θα σηκώσουν το μεγαλύτερο βάρος της νέας βοήθειας προς την Ελλάδα.



Και οι μάσκες έπεσαν. Σας το γράφαμε από την προηγούμενη εβδομάδα ότι ο - εκ πρώτης όψεως - «χαλαρός» Πολ Τόμσεν άρχισε την επιθετική πολιτική κατά της χώρας μας, σε σημείο που στο παρά πέντε μπλοκάρει όλες τις συμφωνίες που πάει να κλείσει η κυβέρνηση, τόσο με την τρόικα όσο και με τους ιδιώτες επενδυτές για το PSI.

Τα τελευταία δύο χρόνια το ΔΝΤ και ο Τόμσεν προσωπικά έπαιζαν άμυνα και εμφανίζονταν, μέσω διαρροών, να επικρίνουν την «ξεροκέφαλη» Ε.Ε. που επέμενε στη δημοσιονομική προσαρμογή, στην περικοπή μισθών και συντάξεων και στην αύξηση φόρων.

Επί της ουσίας όμως αυτό ήθελε το ΔΝΤ: Μια βαριά υφεσιακή χώρα, χωρίς μέλλον και διέξοδο πλην της τελικής και συνολικής πτώχευσης. Τις τελευταίες εβδομάδες, όταν η Ε.Ε. άρχισε να δηλώνει ότι ίσως το δημοσιονομικό μοντέλο προκάλεσε ασφυξία στη χώρα μας παρά ανάσα, το ΔΝΤ φανέρωσε το πραγματικό του πρόσωπο.

Όπως είναι σε θέση να αποκαλύψει το «Π», οι σχέσεις του Τόμσεν με τον Λουκά Παπαδήμο είναι από ψυχρές έως κάκιστες. Και αυτό διότι ο Παπαδήμος άρχισε να ρίχνει γέφυρες με την ΕΚΤ και τους Αμερικανούς εκπροσώπους στο ΔΝΤ παρακάμπτοντας τον αγαπητό Τόμσεν, που μετά την παραίτηση του διευθυντή του έχει βλέψεις για πολύ ψηλά. Και επειδή τα νέα συμφέροντα που επικρατούν στο Ταμείο είναι υπέρ της πτώχευσης της Ελλάδας, ο Τόμσεν έβγαλε δόντια.

Κοινώς, θέτει συνεχώς νέους όρους στο τραπέζι όλων των διαπραγματεύσεων και τορπιλίζει οποιαδήποτε προσπάθεια για συναίνεση από τα τρία κόμματα της συμπολίτευσης.

Ο «σκληρός»

Οι πραγματικές διαθέσεις του ΔΝΤ διαφαίνονται στη συνέντευξη που έδωσε ο τροϊκανός στην «Καθημερινή». Θέλει διάλυση και στις εργασιακές σχέσεις του ιδιωτικού τομέα και βεβαίως μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο. Και μπορεί τώρα όλοι να μιλούν για πιθανή διάσωση του 13ου και 14ου μισθού, η μνημονιακή ιστορία όμως αποδεικνύει ότι το θέμα πάντα βγαίνει στην επιφάνεια για να κολλήσει στο μυαλό του Έλληνα και να εκτελεστεί τρεις μήνες αργότερα, όταν πάλι τα νούμερα δεν θα βγαίνουν. Εν τω μεταξύ η ζύμωση στις συνειδήσεις θα γίνει...

Όμως, στο παρασκήνιο, ο Τόμσεν παίζει επικίνδυνη επίθεση. Οι τρικλοποδιές που βάζει συνεχώς το ΔΝΤ στις διαπραγματεύσεις για το PSI αφήνουν ανοικτά τα περιθώρια για πλήρη χρεοκοπία. Οι αγορές το έχουν μυριστεί και το κερδοσκοπικό πάρτι δίνει και παίρνει. Όταν την προηγούμενη εβδομάδα η ελληνική πλευρά συμφώνησε με τον Νταλάρα, το ΔΝΤ και η Γερμανία ήθελαν μεγαλύτερο κούρεμα, άνω του 68%. Με την επιστροφή του Νταλάρα στην Αθήνα το κούρεμα ανέβηκε στο 70% και όλοι ελπίζουν ότι η συμφωνία θα κλείσει.

Όμως αξιωματούχοι του Ταμείου διαρρέουν τώρα ότι ακόμη και το 70% δεν είναι αρκετό και ότι πρέπει να συμμετάσχει στο PSI και η ΕΚΤ, μέσω κουρέματος των ελληνικών ομολόγων που κατέχει. Κάτι τέτοιο θα ήταν ανήκουστο πριν από λίγους μήνες για την ΕΚΤ. Και βεβαίως, για να πραγματοποιηθεί, πρέπει να συμφωνήσουν όλοι οι κεντρικοί τραπεζίτες της ευρωζώνης.

Δεν αρκεί δηλαδή μόνο η καλή θέληση του προέδρου της, Ιταλού Μάριο Ντράγκι. Το θέμα συζητήθηκε στην προηγούμενη συνάντηση των κεντρικών τραπεζιτών στη Φρανκφούρτη, πριν από έναν μήνα περίπου, και 6 τραπεζίτες (του σκληρού πυρήνα) έβαλαν βέτο. Μήπως κάποια συμφέροντα έχουν προεξοφλήσει τη διάσταση απόψεων στους κόλπους της ΕΚΤ; Αλλά, ακόμη και αν συμφωνήσει η ΕΚΤ (ο Λ. Παπαδήμος κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση), παραμένουν τρία μεγάλα εμπόδια πριν η Ελλάδα πάρει τη μεγάλη δόση του νέου δανείου μέχρι τον Μάρτιο:

1. Να συμφωνήσει το 90% των ιδιωτών επενδυτών με την επίσημη πρόταση που αναμένεται να ανακοινώσει η Ελλάδα στις 13 Φεβρουαρίου για το PSI. Εάν δεν υπάρξει πλήρης συμμετοχή, τότε ένα νέο γαϊτανάκι εξελίξεων προς τη συνολική πτώχευση θα αρχίσει, αφού η χώρα μας θα αναγκαστεί να ενεργοποιήσει τις ρήτρες κινδύνου και το κούρεμα θα μετατραπεί σε υποχρεωτικό για μια μερίδια επενδυτών. Φανταστείτε τι θα γίνει στις αγορές.

2. Να λάβει η κυβέρνηση Παπαδήμου τις τρεις υπογραφές των Παπανδρέου, Σαμαρά, Καρατζαφέρη, που χρειάζεται για τα prior actions, τα νέα μέτρα που θα ληφθούν για να κλείσουν οι μαύρες τρύπες του ελλείμματος του 2011. Οι τρεις πρέπει να δεσμευθούν ότι θα τηρήσουν στο έπακρο και τους όρους της νέας δανειακής σύμβασης που θα έρθει, η οποία θα δεσμεύει τη χώρα για άλλα δέκα χρόνια.

3. Να περάσει η δανειακή σύμβαση από τη Βουλή, που τώρα θυμίζει ξέφραγο αμπέλι. Κοινώς, όποιος βουλευτής θυμηθεί να επαναστατήσει τώρα (με δύο χρόνια καθυστέρηση) θα μπλοκάρει τα πάντα. Και η άβουλη και άχρωμη κυβέρνηση Παπαδήμου προσφέρεται για όψιμους επαναστάτες.

Κοινώς, υπάρχει ακόμη ανοιχτό το ενδεχόμενο να πάρουν τα πράγματα μια ανεξέλεγκτη τροπή για τη χώρα μας. Και τα αγγλοσαξονικά συμφέροντα έχουν ήδη δείξει τις προθέσεις τους.

Τα μέτρα που έρχονται, θα είναι τόσο δυσβάσταχτα σε κοινωνικό και συνειδησιακό επίπεδο, ώστε μπορεί να φέρουν τα πάνω κάτω εντός της Βουλής.

Τελική συμφωνία

Κατά τους τροϊκανούς, μέχρι το έκτακτο Eurogroup της Δευτέρας πρέπει να έχουν κλείσει όλα τα μέτωπα και ο Βενιζέλος να ανηφορίσει στις Βρυξέλλες με έτοιμο σχέδιο που θα περιγράφει στους ομολόγους του τόσο την τελική συμφωνία για το κούρεμα όσο και επιπλέον μέτρα που αντιστοιχούν στο 2% του ΑΕΠ.

Πρέπει δηλαδή να βρεθούν 4,5 δισ. επιπλέον μόνο για να κλείσουν οι μαύρες τρύπες του 2011 και του 2012. Να υπογραμμίσουμε ότι αυτά τα μέτρα είναι επιπλέον και θα έρθουν επιπρόσθετα των όσων άλλων έχουμε δεσμευθεί για το 2012, δηλαδή επιπλέον των 7,5 δισ. ευρώ! Με άλλα λόγια, για άλλη μια φορά ο ελληνικός λαός θα πληρώσει τις υπεραισιόδοξες προβλέψεις του ΥΠΟΙΚ και της τρόικας για έλλειμμα και ύφεση.

Τα μέτρα αυτά είναι προϋπόθεση για να δεχθούν οι υπουργοί του Eurogroup να εγκρίνουν την τελική συμφωνία του PSI.

Ο Βενιζέλος θα πρέπει επίσης να δώσει χρονοδιάγραμμα για τις νομοθετικές ρυθμίσεις που εκκρεμούν και αφορούν τις επικουρικές, τα λουκέτα σε ΔΕΚΟ, τις απολύσεις και τις παρεμβάσεις σε φάρμακα, Υγεία, τράπεζες.

Ήδη από τη Βουλή ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι όλα αυτά προωθούνται άμεσα και άφησε το παραθυράκι ανοιχτό για τις απολύσεις στο Δημόσιο, που πρέπει να θεωρούνται δεδομένες.

Όλα αυτά μέχρι τη Δευτέρα. Εάν οι εταίροι ικανοποιηθούν, τότε θα αρχίσει το παζάρι για το μεγάλο μνημόνιο, το οποίο θα πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου, όταν θα αποφασιστεί από τους δανειστές μας εάν η Ελλάδα είναι σε θέση να λάβει την επόμενη δόση του δανείου.

Σκοπός του Βενιζέλου είναι να περάσουν όλα από τη Βουλή μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου, όταν η Ελλάδα θα καταθέσει την επίσημη πρόταση για το κούρεμα προς τους ιδιώτες επενδυτές. Τη στιγμή βέβαια που κυβέρνηση, δανειστές και τρόικα βλέπουν μπροστά τους μόνο αριθμούς, το πόρισμα της Eurostat για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας κόβει την ανάσα. Οι άνεργοι φθάνουν το ένα εκατομμύριο, με αδυναμία οποιασδήποτε απορρόφησής τους, αφού η ύφεση θα συνεχιστεί και το 2013.

Έρχονται μέρες απόλυτης φτώχειας

H ΕΣΕΕ, σε έκθεση που δημοσιοποίησε χθες, ανέλυσε τα στοιχεία της μείωσης της κατανάλωσης των ελληνικών νοικοκυριών το 2011 και προειδοποίησε την κυβέρνηση και τους δανειστές ότι σύντομα θα κληθούν να αντιμετωπίσουν στην Ελλάδα συνθήκες απόλυτης φτώχειας.

Η μείωση της κατανάλωσης σημαίνει μείωση του τζίρου, μείωση της φορολογητέας ύλης, μείωση των δημόσιων εσόδων, μείωση των εργοδοτών κατά 60.000 και των εργαζομένων στο εμπόριο κατά τουλάχιστον 100.000 μέσα στο 2012. Συγκεκριμένα, ο Δείκτης Κύκλου Εργασιών στο Λιανικό Εμπόριο, μη συμπεριλαμβανομένων των καυσίμων, σημείωσε πτώση 5,2% σε σχέση με τον Νοέμβριο του 2010, ενώ το αντίστοιχο μέγεθος, συμπεριλαμβανομένων των καυσίμων, υποχώρησε κατά 6,3%.

Τα καταστήματα ένδυσης και υπόδησης δέχθηκαν το μεγαλύτερο βάρος της λιτότητας ενώ ακολούθησαν τα καταστήματα καυσίμων και λιπαντικών αυτοκινήτων, τα καταστήματα επίπλων - ηλεκτρικών ειδών - οικιακού εξοπλισμού, τα καταστήματα τροφίμων και ποτών και τα καταστήματα φαρμακευτικών - καλλυντικών.

Αυτή η παρατήρηση, σε συνδυασμό με την υποχώρηση κατά 3,3% στα μεγάλα καταστήματα τροφίμων (παράλληλα με πρωτοφανή ανεργία, πτώση των καταθέσεων, καθυστερήσεις στις πληρωμές κ.ά.), φανερώνει πως πλέον οι καταναλωτές έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητές τους και έχουν περιορίσει τις δαπάνες τους στα απολύτως αναγκαία. Η καταναλωτική συμπεριφορά τείνει να αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα, οδηγεί σε αδιέξοδο, ανακυκλώνει την ύφεση και προκαλεί φτώχεια.

Ταυτόχρονα, η ανύπαρκτη ρευστότητα και η μηδενική ροή χρηματοδότησης ιδιωτών, επιχειρήσεων και επαγγελματιών έχουν «νεκρώσει» την αγορά.

Το σύνολο του τραπεζικού δανεισμού νοικοκυριών και επιχειρήσεων τον Δεκέμβριο του 2011 υποχώρησε στα 248,5 δισ., από τα 257,8 δισ. του Δεκεμβρίου του 2010. Από το σύνολο των οφειλών του ιδιωτικού τομέα τα 135,5 δισ. είναι επιχειρηματικά δάνεια και τα 113 δισ. είναι δάνεια των νοικοκυριών, ενώ τα επισφαλή δάνεια έχουν φτάσει το 15% των χορηγήσεων, δηλαδή πάνω από 37 δισ.

Αναμένεται ότι μέσα στο 2012 η πιστωτική επέκταση στο εμπόριο θα επιβραδυνθεί ακόμα περισσότερο από το -6% του Δεκεμβρίου του 2011, κυρίως λόγω της έλλειψης απαραίτητης ρευστότητας από τις τράπεζες.

Η υψηλή ανεργία, οι συνεχείς περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, η υπερφορολόγηση, οι ανατιμήσεις στα τρόφιμα, τα καύσιμα, οι αυξήσεις στη στέγαση και ιδιαίτερα στους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ, αλλά και οι δανειακές υποχρεώσεις έχουν περιορίσει ασφυκτικά τον προϋπολογισμό της μέσης ελληνικής οικογένειας και έχουν αναγκάσει περίπου 1.000.000 νοικοκυριά να συρρικνώσουν τις καταναλωτικές δαπάνες τους κάτω από τα όρια της αξιοπρέπειάς τους.




Οι Αμερικανοί, που δεν φημίζονται για την ιστορική παράδοση και το βάθος της κουλτούρας τους, έχουν καταγράψει δια μέσου των εποχών ανεκδοτολογικές μαρτυρίες, που τείνουν να χρησιμεύσουν ως κιβωτός εμπειριών. Και σοφίας.

Για παράδειγμα η φράση, «όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, μόνο οι σκληροί επιβιώνουν», η αυταπόδεικτη ορθότητα της οποίας μπορεί να επιβεβαιωθεί από πλείστα παραδείγματα στη ζωή του καθενός. Μια φράση που γυροφέρνει πάνω από το Μέγαρο Μαξίμου, την Αθήνα, την Ελλάδα, την ιστορική μνήμη μιας χώρας που αδικήθηκε από τους επιγόνους ενός παρελθόντος που θα έπρεπε, υπό κανονικές συνθήκες, να λειτουργήσει ως διαρκές παράδειγμα για να ξεπεραστεί από ένα μέλλον το οποίο… δεν ήρθε ποτέ.

Λίγες ώρες πριν ξεκινήσει ένα Σαββατοκύριακο το οποίο αναμένεται να κρίνει πολλά για τη συνέχιση της ιστορικής διαδρομής του τόπου, χωρίς… διαλείμματα, τα εκβιαστικά διλήμματα εκείνων που κάποτε ήταν εταίροι μας, και σήμερα απλώς δανειστές, βρίσκονται και πάλι μπροστά μας.

Όπως και η πρόδηλη αδυναμία όσων κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες αυτής της κρίσης, με όραμα και ρεαλισμό, κυρίως όμως με κατανόηση των ιδιαίτερων συνθηκών που επικρατούν στην Ελλάδα. Και η Ελλάδα είναι οι πολίτες της, μια κοινωνία σε διαρκή αναζήτηση του καλύτερου για το αύριο, έστω κι αν οι δυνάμεις μας δεν φτάνουν μέχρι εκεί.

Η Ελλάδα δεν είναι αριθμοί. Δεν είναι δημιουργική λογιστική, μια πρακτική που τόσο «φορέθηκε» στο παρελθόν, για να κρύψει κάτω από το χαλί τις εθνικές υστερήσεις μας. Δεν είναι μέγεθος, ιστορικό και πολιτικό, εύκολα διαχειρίσιμο. Η γονιδιακή κληρονομιά μας είναι εξαιρετικά ευμεγέθης, ώστε να μην την αντέχουν οι πλάτες του οποιουδήποτε.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η συγκεκριμένη οριακή στιγμή που διέρχεται η Ελλάδα, δεν χρειάζεται απλή, συνεσταλμένη και ηττοπαθή διαχείριση, όπως ζούμε το τελευταίο διάστημα. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται διαχειριστές. Χρειάζεται ηγέτες. Με εθνικές αναφορές, και κυρίως με τη δύναμη να παρακινήσουν, να εμπνεύσουν, να καθοδηγήσουν.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το μέλλον ανήκει σε εκείνους που το προετοιμάζουν. Όχι σε όσους δέχονται αδιαμαρτύρητα ένα παρόν που «μαγειρεύτηκε» άτσαλα, με τα λάθος υλικά, από τους λάθος ανθρώπους. Η Ελλάδα μετράει. Ακόμη…



Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, πάνω στο τραπέζι, με τον Παπαδήμο και τον Βενιζέλο απ’ την μια και τους Ευρωπαίους απ’ την άλλη, υπάρχει ένα περίστροφο. Το περίφημο πιστόλι του ΓΑΠ. Το θυμάστε;

Μόνο που όλες οι θαλάμες του είναι γεμάτες με σφαίρες. Και όχι με μία ή δύο σφαίρες για να παίξουμε Ρώσικη ρουλέτα με τον εαυτό μας.

Επικρατεί η λογική του Καραγκιόζη. Γράμματα χάνεις, κορώνα κερδίζω. Ότι και να πείτε λοιπόν, το περίστροφο θα εκπυρσοκροτήσει ή προς την Ελλάδα ή προς τους Έλληνες.

Έτσι το μόνο που έχουν να επιλέξουν αυτοί που μας κυβερνούν είναι το ποιος θα φάει την σφαίρα.

Επειδή όμως χώρα και κάτοικοι είναι ένα αλληλένδετο σύμπλεγμα, ο θάνατος ένας θάναι.

Δεν με τρομάζει η φτώχεια. Δεν την φοβάμαι την πείνα. Αυτά τα ξαναπεράσαμε. Κι αν μας αξίζουν, να τα ξαναπεράσουμε.

Την ξεφτίλα δεν αντέχω. Χωρίς περηφάνια, χωρίς αξιοπρέπεια. Τι σόι απόγονος τέτοιας βαριάς κληρονομιάς μπορώ να είμαι.

Με οδήγησαν σ’ αυτή την θέση οι ίδιοι που κόπτονται και κομπάζουν πως τάχα με διασώζουν. Αυτοί που μου απέκρυψαν την αλήθεια και μου την αποκρύπτουν.

Μια Ιφιγένεια, σε ένα βωμό. Για το μακρινό ταξίδι σε μια φανταστική Τροία Αλίμονο! Πάνω σε ζωές ανθρώπων, αναξιοπρέπειες, χαμένες αξίες και με δανεικά. ΔΕΝ χτίζεις σπιτικό. Ούτε επανιδρύεις ένα ξεχαρβαλωμένο έθνος διασκορπισμένο στους πέντε ανέμους.

Αλίμονο! Κάνετε πράγματα χωρίς την έγκριση του λαού.

Το μετά δεν το σκέπτεστε; Κάποτε θα ρθει η ώρα της πληρωμής. Ξέρω, θα λέτε «Έτσι το θεώρησα σωστό»

Σ΄έβλεπα υπουργέ των Οικονομικών στην βουλή να απαντάς στον Τσίπρα με περίσσεια δόση θράσους. Μ’ ένα βλέμμα αυστηρού κριτή καθηγητή.

Ναι κύριε. Η μόνη έντιμη και αποδεκτή λύση ήταν και είναι οι εκλογές. Όχι η θυσία.


Τα «Κόκκινα Φανάρια» με τις ανθρώπινες ιστορίες των οίκων ανοχής της Τρούμπας, έγιναν μια από τις πιο δημοφιλείς Ελληνικές Ταινίες. Ίσως γιατί ήταν απολύτως αντιπροσωπευτική μιας κοινωνίας που και τότε κρυβόταν επιμελώς από τον καθρέφτη της…

Από τότε άλλαξαν πολλά όχι όμως και η νοοτροπία του Νεοέλληνα Πολιτικού, που έχει εξελιχθεί ως ο σύγχρονος πολιτικός «Νταβατζής» της μεταπολιτευτικής πολιτικής μας ζωής… και την χειρίζεται ανάλογα…

Η ειρωνεία είναι ότι αυτό τον ρόλο, τον ανέδειξαν πάλι κάποια «Κόκκινα Φανάρια», της τροχαίας αυτή την φορά…, με πρωταγωνιστή όχι κάποιον ηθοποιό που υποδύεται τον νταβατζή, αλλά ένα σύγχρονο πολιτικό που συνελήφθη
επ’ αυτοφώρω -μετά τις ζωές μας- να παραβιάζει και τα κόκκινα φανάρια στην
σειρά…

Και ήταν τόσο πειστικός στον ρόλο του, που το γνωστό πλέον σύνθημα που χαρακτηρίζει την Βουλή ως «Μπουρδέλο», όχι μόνο μας φάνηκε ξαφνικά τόσο φυσικό και λογικό, (με το συμπάθιο για τα σοβαρά «μπουρδέλα»), αλλά μας έβαλε στον πειρασμό να σκεφτούμε και να απαριθμήσουμε πόσα άλλα συναφή «Μπουρδέλα» υπάρχουν στην δημόσια διοίκηση -και όχι μόνο -, όπως έχουν γίνει πλέον Υπουργεία, Οργανισμοί, Νοσοκομεία, Τράπεζες, Πινακοθήκες, ακόμη και Νεκροτομεία … ( πάλι με το συμπάθιο για τα σοβαρά «μπουρδέλα»)

Και όπως ήταν φυσικό μείναμε άφωνοι από το πόσους τύπους «μπουρδέλων» μπορέσαμε να καταγράψουμε …Έχουμε και λέμε:

• «Μπουρδέλο» τύπου Εθνικής Πινακοθήκης: «Όποιος προλάβει!!! Διαθέτουμε πίνακες του Πικάσο και άλλων γνωστών ζωγράφων. Όλοι αφύλακτοι, γιατί η ιδιωτική ασφάλεια κοστίζει και η αστυνομία φυλάει μόνο τους επώνυμους… και τους πολιτικούς «Νταβατζήδες» του συστήματος!!! Επιτυχία …απόπειρας σίγουρη και εξασφαλισμένη».
• «Μπουρδέλο» τύπου Τράπεζας της Ελλάδος: «Είμαστε μια εντελώς ιδιωτική Τράπεζα, διαχειριζόμαστε όλα τα αποθέματα του χρυσού της χώρας και τα αποθεματικά των ταμείων - δηλαδή τον κόπο και τον ιδρώτα όλων των εργαζομένων της χώρας- αλλά κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι οι μέτοχοι μας και λογαριασμό δεν δίνουμε πουθενά και σε κανένα …τι τα κάνουμε και που πουλάμε ….»
• «Μπουρδέλο» Τύπου Υπουργείου Παιδείας: « Στο ψηφιακό σχολείο της νέας γενιάς, τα βιβλία είναι συλλεκτικό είδος.Τα φέρνει δώρο ο Αη Βασίλης Τα Χριστούγεννα …»
• «Μπουρδέλο» Τύπου Υπουργείου Υγείας: «Στην Γ΄ Παθολογική κλινική του Νοσοκομείου που φέρει μάλιστα και το όνομα του ιδρυτή του …Ε.Σ.Υ Γ. Γεννηματά, εκτός των άλλων ευτράπελων και κωμικοτραγικών με τα αναλώσιμα, υπάρχουν ΜΙΚΤΑ δωμάτια ανδρών και γυναικών που μοιράζονται ΚΟΙΝΕΣ τουαλέτες…Ναι καλά ακούσατε!!! Γεγονός φυσικά που στα κανονικά «Μπουρδέλα» είναι αδιανόητο….
• «Μπουρδέλο» Τύπου Υπουργείου Οικονομίας: «ΣΟΚ! Ανακαλύφθηκε μετά από μεγάλη έρευνα… που κράτησε μάλιστα πάνω από τριάντα χρόνια ….πως η αιτία της φοροδιαφυγής έχει σχέση εκτός των άλλων και με καταθέσεις εκατομμυρίων σε λογαριασμούς εφοριακών καθώς επίσης με παρεμβάσεις «Άνωθεν» για να «τακτοποιηθούν» φορολογικές παραβάσεις υμετέρων»… (Άκου να δεις τώρα τι μπορεί να ανακαλύψει κάποιος μετά από 30 χρόνια)!!!
• «Μπουρδέλο» τύπου Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών: «Θεσμοθετούνται από τον αρμόδιο Υπουργό επιδόματα αναπηρίας για Παιδεραστές, Βιαστές και Επιδειξίες … την ίδια στιγμή που οι αρμόδιες επιτροπές κόβουν με «εντολή Άνωθεν», όσες συντάξεις και επιδόματα αναπηρίας Νεφροπαθών Καρδιοπαθών και άλλων Ευπαθών ομάδων είναι σε ποσοστό 67% και πάνω, και το αντικαθιστούν με το ποσοστό μέχρι 50%, ώστε οι δικαιούχοι να μην δικαιούνται πλέον σύνταξη!!!
• «Μπουρδέλο» τύπου Νεκροτομείου: «Ένα θύμα τροχαίου, τρία ληστείας και πέντε… «πολυπολιτισμικών» διαφορών, αναμένουν πλειοδότη. Στους τελευταίους κάνουμε έκπτωση στην προμήθεια 15% … Παρακαλούνται όλα τα συνεργαζόμενα γραφεία κηδειών να δώσουν τις …προσφορές τους, η εχεμύθεια θα εκτιμηθεί…»
• «Μπουρδέλο» τύπου Υπουργείου Δημόσιας Τάξης: «Η επαναλαμβανόμενη παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη, ο τραυματισμός αστυνομικού, η αντίσταση κατά της Αρχής, η λήξης της άδειας από πενταετίας και η οδήγηση χωρίς δίπλωμα, από εδώ και στο εξής θα συνοδεύεται από κέρασμα της αρεσκείας σας, χάπενιγκ και την παρουσία του Αρμόδιου διευθυντή της υπηρεσίας για “ know as better”. Όλα αυτά με την προϋπόθεση να ανήκετε στην ανώτερη πολιτική τάξη των ακριδοειδών… Οι υπόλοιποι θα αντιμετωπίζεστε κατά περίπτωση και ανάλογα με τις εντολές…»
• «Μπουρδέλο» τύπου Εθνικής Άμυνας: «Όταν την Σημαία δεν την παίρνει ο αέρας από Ελληνικό έδαφος με εντολή κάποιου Υπουργού, … Παίρνει και σηκώνει τους Αρχηγούς των Σωμάτων και τους άλλους Στρατιωτικούς. Καρατομούνται λίγο πριν την αναχώρηση της Κυβέρνησης, γιατί η «ευαίσθητη» μύτη του Υπουργού Άμυνας… «οσμίστηκε» Πραξικόπημα!!!»
• «Μπουρδέλο» τύπου «Δημόκριτου»: «Στον φορέα που κατ εξοχήν χειρίζεται την πυρηνική ενέργεια στην Ελλάδα, λόγω ελλείψεως συστημάτων ασφαλείας μπαινοβγαίνουν διαρρήκτες όποτε θέλουν, μένουν όσο θέλουν και ευτυχώς για όλους στερούνται επιστημονικού ενδιαφέροντος, εστιάζοντας μόνο στα μετρητά…»
• «Μπουρδέλο» τύπου Υπουργικού Συμβουλίου : «Κορυφαίοι Υπουργοί της κυβέρνησης 2 χρόνια μετά την ψήφιση του Μνημονίου που οδήγησε την χώρα στο γκρεμό και τους πολίτες στην απόγνωση, παραδέχονται «χαλαρά», ότι ναι μεν ψήφησαν το Μνημόνιο και δέσμευσαν την χώρα με επαχθείς όρους για τα επόμενα 50 χρόνια, αλλά αυτό συνέβη μόνο επειδή δεν το είχαν …διαβάσει !!!»
• «Μπουρδέλο» τύπου Θεσμών και διαφάνειας: «Με Υπουργούς «διαδόχους» που δηλώνουν δημόσια σε τηλεοπτικούς σταθμούς, ότι θα γίνει «Μακελειό» αν εφαρμοστούν οι νόμοι της Χώρας…σε πολιτικούς ή αρχηγούς κομμάτων, όπως εισηγούνται οι αρμόδιοι δικαστικοί λειτουργοί, χωρίς να ιδρώσει το αυτί κανενός !!!»
• «Μπουρδέλο» τύπου Υπουργείου Δικαιοσύνης: « Εκτός των παραπάνω, Δικαστικοί λειτουργοί καταγγέλλουν παρεμβάσεις στο έργο τους και στο τέλος «ζητείται ο λόγος» από τους καταγγέλλοντες …»
• «Μπουρδέλο» τύπου Στατιστικής Υπηρεσίας: Όπου τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ στην Ευρώπη, κρίνονται αξιόπιστα, μόνο μετά από την «στημένη» διόγκωση του Ελληνικού χρέους, που οδήγησε την χώρα εντελώς τυχαία στο Μνημόνιο, που εντελώς συμπτωματικά δεν είχε διαβάσει κανείς Υπουργός και βουλευτής πριν την ψηφοφορία …
• «Μπουρδέλο» τύπου ΥΠΕΧΩΔΕ, που αφήνουν εκτός σχεδίου για δεκαετίες οικόπεδα που ανήκουν σε νόμιμους συνεταιρισμούς βιοπαλαιστών που κατέχουν νόμιμα συμβόλαια και δεν έχουν πρώτη κατοικία, αναγκάζοντας τους ιδιοκτήτες να καταφεύγουν στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια για να δικαιωθούν και χρεώνοντας το Δημόσιο με εκατομμύρια αποζημιώσεων, την ίδια στιγμή που νομιμοποιούν αυθαίρετα πλούσιων επωνύμων σε καταπατημένες περιοχές φιλέτα, του Δημοσίου. Που αναθέτουν τα ταμεία Εθνικής οδοποιίας σε εταιρίες που συμμετέχουν με ένα ελάχιστο ποσοστό στο κόστος κατασκευής, αλλά εισπράττουν τσουχτερά διόδια και βάζουν αυξήσεις πριν παραδώσουν τον δρόμο και που μεταθέτουν την λήξη των συμάσεων για άλλα 30 χρόνια μετά την ολοκληρωτική εξόφληση των υποχρεώσεων του Δημοσίου σε αυτές…
• Και ακολουθεί ουκ έστι αριθμός «Μπουρδέλων» της συμφοράς… στην Δημόσια Διοίκηση, από όποιον τομέα κι αν επιλέξετε… Τέτοια και τόσα, που να επιτρέπουν επί 10 χρόνια σε μια «Μαφία Τοκογλύφων» με άκρες σε όλο το διεφθαρμένο «σύστημα», να καταβροχθίζουν εκατομμύρια ευρώ και ακίνητα από τα δύσμοιρα θύματά τους, να τα οδηγούν στην αυτοκτονία, να γεμίζουν με εκατομμύρια τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς και παραδόξως καμιά αρμόδια υπηρεσία να μη τους έχει πάρει είδηση, ούτε καν για να φορολογήσει τα χιλιάδες «κερδισμένα» δελτία που τόσο απλόχερα τους χάρισε η Θεά Τύχη …

Να λοιπόν που «Τα κόκκινα Φανάρια», -της τροχαίας να μην ξεχνιόμαστε- ήταν η αφορμή που με πρωταγωνιστή μια «παλιά δόξα» της πολιτικής, νοιώσαμε και πάλι στο πετσί μας αυτή την έννοια των «Πολιτικών Νταβατζήδων», που μπροστά τους το είδος που άνθιζε στα άλλα «Κόκκινα Φανάρια», των γραφικών «Μπουρδέλων» της Τρούμπας… θυμίζει αγγελούδια!

Θυμηθήκαμε πάλι αυτές της αλήστου μνήμης εποχές, με τις τόσο «επιφανείς» πολιτικές προσωπικότητες που διοίκησαν την χώρα από σοβαρούς υπουργικούς θώκους!!! Που Δημιούργησαν σχολή από την οποία αποφοίτησαν πανάξιοι διάδοχοι… αναλόγου διαμετρήματος για τους οποίους τόσο υπερήφανοι είμαστε σήμερα όταν τους φέρνουμε στην μνήμη μας για το τόσο χρήσιμο και ωφέλιμο για την χώρα έργο τους…

Πολιτικοί γίγαντες που με την σειρά τους «αξιοκρατικά» διοίκησαν την Ελλάδα και τους Έλληνες, χάρις σε μοναδικά διοικητικά προσόντα -όπως αυτό του συγκεντρωσιάρχη -… που τους προώθησαν τόσο στην ψηλά στην ιεραρχία καθιερώνοντας παράλληλα τόσο βαθιά και καταξιώνοντας πανηγυρικά, την νοοτροπία του πολιτικού «Νταβατζή». Αυτήν που μεταπολιτευτικά συνοδεύει πιστά την Δημοκρατία μας, πλάι σε κάθε είδους «κόκκινα φανάρια» που βρίσκονται και αυτοί από τους οποίους εκπορεύεται….

Πολιτικοί «Νταβατζήδες» -αλλά όχι μόνο- του τύπου: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε; Άκου ταυτότητα και δίπλωμα!!!» ή ακόμα πιο ζόρικα: «Ποιος είσαι συ ρε, που τολμάς να μην ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Να σου δώσω ρε ένα αυτόγραφο, μπας και κάνεις την τύχη σου;» ή ακόμη πιο προχωρημένα: «Μήπως ψωνίστηκες ρε; Επειδή σου δώσαμε και φόρεσες μια στολή και ένα όπλο, νομίζεις ότι κάτι είσαι;», «Ίσα ρε που πουλάς και μαγκιά σε μας !!! Άντε μην σε ξαναστείλουμε από κει που ήρθες για να μάθεις να φέρεσαι όπως πρέπει στην εξουσία …».

Θα μου πείτε τώρα γιατί τόση απαξίωση στον καταξιωμένο από αρχαιοτάτων χρόνων θεσμό του «Νταβατζή» και των «Μπουρδέλων»;

Γιατί τόση κατάκριση και απαξίωση για κάποιους που προσφέρουν επί αιώνες αποδεδειγμένα κοινωνικό και ψυχαγωγικό έργο;

Συμφωνώ, ότι με τέτοιου είδους συγκρίσεις, αδικούνται κατάφορα οι «κοινωνικές υπηρεσίες»,αυτών των ιδιαίτερα χρήσιμων και καθ όλα νόμιμων «κοινωνικών φορέων εξυπηρέτησης» των πολιτών …Γι αυτό άλλωστε είπα και με το «συμπάθιο» στα σοβαρά «μπουρδέλα» από την αρχή.

Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν όλοι γνωρίζουν ότι στα σοβαρά «Μπουρδέλα» υπάρχουν Κανόνες που τηρούνται αυστηρά, υπάρχει οργάνωση και προγραμματισμός, υπάρχει αξιοκρατία, πειθαρχία και σεβασμός.

Υπάρχει «Μπέσα»…, τηρούνται πάντα όλες οι συμφωνίες… Δεν γράφουν άλλα στην είσοδο και άλλα ζητούν στο ταμείο… Για ότι πληρώσεις σε ανταμείβουν με ανάλογες υπηρεσίες, η επιλογή σου γίνεται πάντα σεβαστή, δεν ζητάνε επιπλέον Μίζα ούτε προμήθεια οι Τσατσάδες… για να σου πλασάρουν το… «τεφαρίκι» του καταστήματος, ούτε θέλει έκτακτη εισφορά στην έξοδο ο «Νταβατζής»… γιατί δεν του βγήκε η είσπραξη της ημέρας που περίμενε!!!

Άσε που Πάντα μένει ένα καλό μεροκάματο και στους εργαζόμενους…πληρώνονται στην ώρα τους, έχουν τον ΙΚΑ τους, δηλώνουν τα εισοδήματά τους!

Υπάρχει μια Τάξη… μια Συνέπεια, ένα Φιλότιμο βρε αδερφέ…

Γι αυτό οι πελάτες το εκτιμούν και το αναγνωρίζουν… Έχετε ακούσει ποτέ να βρίζει κανείς ένα σοβαρό και οργανωμένο «Μπουρδέλο»;

Όχι μόνο πληρώνει ότι έχει συμφωνήσει σαν Ανταποδοτικό Τέλος, αλλά αφήνει και φιλοδώρημα από ευχαρίστηση!!!
Αυτό βέβαια πρέπει να συμβαίνει μάλλον γιατί εκεί δεν έχουν υπεύθυνο για την σωστή λειτουργία τους, κάποιον Υπουργό που δεν έχει δουλέψει ποτέ στην ζωή του ή στην καλύτερη περίπτωση ο μόνος τομέας που έχει διακριθεί είναι η κομματική συνδικαλιστική δράση… Δεν έχουν βάλει οικονομικό ή άλλο σύμβουλο κάποιο ακριβοπληρωμένο τεχνοκράτη με σπουδές κατά προτίμηση στο… εξωτερικό και υψηλές κομματικές γνωριμίες για την προώθησή του με το αζημίωτο, σε Χρυσοφόρες Υψηλές θέσεις του Δημόσιου τομέα. Ούτε φυσικά έχουν διορίσει σαν «Πρόεδρο», κανέναν υμέτερο από το κόμμα που κυβερνάει… ούτε έχουν συστήσει καμία πενηνταριά επιτροπές από καμιά δεκαριά αργόσχολους την κάθε μια, που πληρώνονται μερικές χιλιάδες για να εισηγούνται «πρωτοπόρες » ιδέες εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, που ούτε υλοποιούνται ούτε εφαρμόζονται ποτέ.
Και γενικώς δεν υπάρχει κανείς « Αναρμόδιος» που ακριβοπληρώνεται από τα χρήματα των… πελατών για να ρίξει έξω το «μαγαζί» που διευθύνει… ληστεύοντας το ταμείο και τους πελάτες του…

Κυρίως όμως ο «Νταβατζής» του «μαγαζιού»,αντρίκια αναλαμβάνει πάντα την ευθύνη για τις όποιες «παρεκτροπές» του, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα περάσει μερικά χρονάκια στην «στενή» προκειμένου να «καθαρίσει» τις αμαρτίες του… Προστατεύει ακόμη και με την ζωή του το «μαγαζί» του και τους ανθρώπους του και δεν τα ξεπουλάει στον πρώτο επιτήδειο για να κονομήσει… Ούτε ξεμπερδεύει με ένα « γράψτε λάθος »… και πάμε για άλλα πιο μεγάλα…

Όπως και να το κάνουμε είναι βασικές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά!!!

Αφού λοιπόν μας κατάντησαν που μας κατάντησαν με τις μ.@λ@κίες τους μια χώρα «Μπουρδέλο», τουλάχιστον ας μας εντάξουν σε ένα πρόγραμμα του ΕΣΠΑ, μήπως και γίνουμε ένα «Μπουρδέλο» της προκοπής, με πιστοποίηση και ISO !!!
Ένα οργανωμένο «Μπουρδέλο», σαν τα χιλιάδες που λειτουργούν σε αυτή την χώρα με κέρδη και ικανοποιημένους πελάτες που τουλάχιστον απολαμβάνουν ποιοτικές υπηρεσίες … και το ευχαριστούνται!!!

Και πολύ λιγότερα χρήματα από το μνημόνιο θα μας κοστίσει και θα οργανωθούμε με δωρεάν κεφάλαια από Ευρωπαϊκούς πόρους και το κυριότερο χωρίς να δεσμευόμαστε με δυσβάσταχτους όρους επιτόκια για τα επόμενα 30 -40 χρόνια!!!

Ας αρχίσουμε λοιπόν να μαζεύουμε από τώρα τα βιογραφικά των καλύτερων Μάνατζερ «Μπουρδέλων»…. για να επιλέξουμε τον καλύτερο!!!

Είναι η τελευταία μας ελπίδα…

Αν δεν καταφέρουμε σύντομα σαν χώρα να γίνουμε επιτέλους ένα κανονικό και οργανωμένο «Μπουρδέλο»

Αν εξακολουθούμε να αφήνουμε τις τύχες μας σε κάθε λογής ανίκανους, ανεύθυνους και άπληστους «Γιαλατζή» Πολιτικούς Νταβατζήδες» που μέσα πουλάνε «μαγκιά» και στο εξωτερικό έχουν πάρει πρωτάθλημα στις «Κουμπάρες»

Αν εμπιστευτούμε ξανά αυτούς τους «τζάμπα μάγκες» που μόλις τους κάνουν τσακωτούς στα « Κόκκινα Φανάρια», παίρνουν όλες τις μορφές του χαμαιλέοντα μέχρι να τους ξελασπώσει και πάλι το σύστημα…

Τότε στο μέλλον, ένα μόνο ρόλο επιφυλάσσει για μας το σύστημα: Να καθαρίζουμε τις τουαλέτες ενός χρεοκοπημένου «μπουρδέλου», που ο «Νταβαντζής» του θα «βιάζει» καθημερινά το προσωπικό του …


Υ.Γ. Ξεκίνησα να γράφω το άρθρο μέσα στο νοσοκομείο «Γεννηματά» περίπου στα μέσα Ιανουαρίου…Κάθε φορά που νόμιζα ότι τα συμπεριέλαβα όλα ερχόταν η επικαιρότητα και με τροφοδοτούσε συνεχώς με νέα παραδείγματα…
Αποφάσισα να το κλείσω κάποια στιγμή οριστικά όποια είδηση ανάλογη κι αν προέκυπτε, γιατί με τρόμο συνειδητοποίησα ότι σε αντίθετη περίπτωση κινδύνευα να γεράσω γράφοντας ακόμη …για τα «Κόκκινα Φανάρια» της Δημόσιας Διοίκησης.




Το κόμμα-χολέρα, ξαφνικά αποφάσισε να αναβάλλει τις εκλογές. Άλλωστε, ο διορισμένος Λουκάς Παπαδήμος δικός τους είναι και ό,τι θέλουν τον κάνουν και φυσικά, δεν «τον χαλάει» τον πρωθυπουργό η ετσιθελική επιμήκυνση της θητείας του.

Τα πράγματα έχουν ως εξής: Η διαβίβαση στη Βουλή, από τον υπουργό Δικαιοσύνης Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, της δικογραφίας της προκαταρκτικής εξέτασης του εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος Γρηγόρη Πεπόνη για την υπόθεση των στατιστικών στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, έφερε το κόμμα-χολέρα με την πλάτη στον τοίχο.

Aπό το αποδεικτικό υλικό προκύπτουν στοιχεία για αξιόποινες πράξεις από μέλη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Και το κόμμα-χολέρα, αντεπιτέθηκε, ζητώντας και τα ρέστα για την κατάσταση που δημιούργησε. Τι έκανε: Θα καταθέσει, όπως ανακοίνωσε ο ΓΑΠ στην ομιλία του στην ΚΟ του κόμματός του, αίτημα για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για τα στοιχεία του ελλείμματος του 2009! Με λίγα λόγια, για τα στοιχεία που το ΠΑΣΟΚ διόγκωσε! Απύθμενο θράσος!

Φυσικά, η ΝΔ ζήτησε δια του εκπροσώπου της η διερεύνηση της υπόθεσης της ΕΛΣΤΑΤ να γίνει με τη συγκρότηση των προβλεπόμενων από το Σύνταγμα Επιτροπών, αλλά μετά τις επικείμενες εκλογές, για να ανταποκρίνεται η σύνθεση του Σώματος στην πραγματική βούληση της κοινωνίας.

Η πρόθεση του ΠΑΣΟΚ να αναβάλλει τις εκλογές για να κουκουλώσει με τη πλειοψηφία που διαθέτει τα «θέματα» που έχουν προκύψει στη διάρκεια της καταστροφικής από το κόμμα-χολέρα διακυβέρνησης, έγινε αντιληπτή από την αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία μέσω του γραμματέα της ΚΟ της ΝΔ Κώστα Τασούλα, χαρακτήρισε απαράδεκτη την όποια απόπειρα «να αξιοποιηθεί η δικογραφία για την παραποίηση του ελλείμματος του 2009 για την παράταση της θητείας της παρούσας Βουλής ή τη χορήγηση συγχωροχαρτιών», προσθέτοντας ότι «μόνο η νέα Βουλή, που θα βρίσκεται σε αρμονία με το λαϊκό αίσθημα, μπορεί να επιτελέσει αυτό το χρέος».

Με όλα αυτά, πάλι οι «γαλάζιοι» δεξιοί θα πληρώσουν τη νύφη. Με δεδομένη και εκφρασμένη την απροθυμία του ΠΑΣΟΚ αλλά και του ΛΑΟΣ (φοβάται την ενίσχυση της ριζοσπαστικής αριστεράς) να πάνε σε εκλογές, η ΝΔ θα τα βρει πολύ σκούρα. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (και παράλληλα συμπολίτευσης), συνεχίζει να αιμορραγεί ακατάσχετα προς πάσα κατεύθυνση, ενώ ο σχηματισμός κόμματος από τον Πάνο Καμμένο, θα του δημιουργήσει άλλο ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα.

Ήδη, πολλά είναι τα «γαλάζια» στελέχη που μιλώντας σε δημοσιογράφους, έχουν εκφράσει την επιθυμία τους να ακολουθήσουν τον βουλευτή της Β’ Αθηνών στο νέο του εγχείρημα, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Στη Συγγρού, δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί το μέγεθος του κινδύνου και περιορίζονται στη νομή των ήδη υπαρχόντων οφικίων, την ώρα που το ενδεχόμενο της αυτοδυναμίας απομακρύνεται οριστικά.

Τα ίδια και στο ΛΑΟΣ, όπου δεν έχουν σταματήσει να μετρούν απώλειες στις συνεχείς σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Στην Καλλιρρόης, γνωρίζουν ότι έχουν μπει για τα καλά στο μνημονιακό κάδρο, ενώ υποθέσεις όπως αυτή της αύξησης των διοδίων, σε τομείς του κυβερνητικού έργου που ελέγχονται από τον ΛΑΟΣ, τους οδηγούν σε εκλογική συρρίκνωση.

Επίσης, η επικείμενη ανακοίνωση ίδρυσης κόμματος από τον Πάνο Καμμένο, θα αυξήσει τις «πιέσεις» στην εκλογική βάση του ΛΑΟΣ, δημιουργώντας κινδύνους ακόμα και για πτώση κάτω από το εκλογικό μέτρο. Η δε ενίσχυση, μικρότερη ή μεγαλύτερη και άλλων μικρότερων και προς το παρόν εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων της Δεξιάς (Δημοκρατική Συμμαχία & Χρυσή Αυγή), λειτουργεί σε βάρος των ΝΔ & ΛΑΟΣ, εξίσου.

Είναι παραπάνω από ορατή η ανάγκη για σφοδρή επίθεση κατά του ΠΑΣΟΚ από ΝΔ & ΛΑΟΣ, αλλά και εγκατάλειψης της απεχθούς στον μέσο Έλληνα πολίτη, δοτής κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου της trilateral. Δε νοείται δεξιά κόμματα να μετάσχουν σε ένα σχήμα, το οποίο αν διακρίνεται για κάτι, είναι για τον εθνομηδενισμό του.

Χαρακτηριστικό είναι, όπως γράψαμε ήδη στην «ΕΩ», πως το ΠΑΣΟΚ αθετεί τις συμφωνίες και προωθεί για ψήφιση άθλια και παρακμιακά νομοθετήματα, συνεχίζοντας την κοινωνική του μηχανική στην κατεύθυνση της διάλυσης του εθνικού & κοινωνικού κορμού της χώρας.

Αν το ΠΑΣΟΚ καταφέρει, με τη «σιωπηλή» συναίνεση των συντηρητικών κομμάτων, να μεταθέσει τον χρόνο των εκλογών, θα επιφέρει ένα βαρύ χτύπημα στην ελληνική Δεξιά, περιθωριοποιώντας την οριστικά. Η αναβολή των εκλογών, θα δώσει τον απαραίτητο χρόνο στο ΠΑΣΟΚ ώστε να κλείσει κάποιες νομικές εκκρεμότητες, να ανασυνταχτεί, να ανακάμψει και να αντεπιτεθεί, επενδύοντας μάλιστα στον πόλεμο που θα ξεσπάσει στους κόλπους της Δεξιάς, από τη σύσταση του νέου κόμματος.

Ας μην τρέφουν αυταπάτες σε Συγγρού και Καλλιρρόης. Το ΠΑΣΟΚ δεν τηρεί συμφωνίες, δεν λειτουργεί βάσει κάποιου κώδικα πολιτικής τιμής. Είναι ένας στυγνός εξουσιαστικός μηχανισμός, με ολοκληρωτική νοοτροπία και πρακτική, στην υπηρεσία συμφερόντων που απεργάζονται την εξαφάνιση του Ελληνισμού.

Συναλλάσσεται με τον κόσμο στη βάση του δούναι και λαβείν και ξέρει να καλύπτει τα νώτα του και να καμουφλάρεται συνεχώς, δίνοντας κάτω από το τραπέζι (και κοροϊδεύοντας τους πάντες, ακόμα και την τρόικα).

Για να περιθωριοποιηθεί το κόμμα-χολέρα, απαιτείται ολοκληρωτικός πόλεμος και ουχί συμπράξεις, για το «καλό του τόπου» (όπως ενίοτε μας λέει, όταν στριμώχνεται), το μέλλον του οποίου συστηματικά υπονομεύει, στο όνομα του εθνομηδενισμού και της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ας το καταλάβουν κάποιοι επιτέλους: Το μνημόνιο ήταν ένας τρόπος για να διασωθεί ο εκλογικός μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ στο Δημόσιο και να διαιωνιστεί η παρουσία του κόμματος-χολέρα στα ελληνικά πράγματα.

Τέλος, όσοι έχουν αυταπάτες για το τι παίζεται, ας δουν τα πλάνα από τη χθεσινή ΘΡΑΣΥΤΑΤΗ εμφάνιση του πολιτικά ανεκδιήγητου ΓΑΠ, ενώπιον των συνενόχων του της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ. Θα καταλάβουν με ποιον έχουν να κάνουν, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση.

Νίκος Χιδίρογλου