Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Μαρ 2015

Πηγές από το Μέγαρο Μαξίμου αξιολογούν ως θετικό το αποτέλεσμα του Eurogroup της Δευτέρας και σημειώνουν πως οι συζητήσεις με τα τεχνικά κλιμάκια θα ξεκινήσουν άμεσα, με βασικό σκοπό να λυθεί άμεσα το χρηματοδοτικό πρόβλημα.
Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές το Eurogroup αποφάσισε:

1. Ξεκινάει η διαδικασία για την εφαρμογή της απόφασης του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου, γεγονός που αποτελεί θετικό σήμα για να χαλαρώσει η στάση της ΕΚΤ απέναντι στην Ελλάδα.

2. Παρά την παραπληροφόρηση των τελευταίων ημερών, οι ελληνικές προτάσεις έγιναν αποδεκτές πολιτικά από το Eurogroup.

3. Tην Τετάρτη ξεκινούν οι συζητήσεις των τεχνικών κλιμακίων Ελλάδας και θεσμών. Οι κοινές συζητήσεις με τους θεσμούς θα γίνονται αποκλειστικά στις Βρυξέλλες και όχι στην Αθήνα. Υπενθυμίζουμε ότι η τρόικα ως μηχανισμός αποτελεί οριστικό παρελθόν.

4. Διατυπώθηκε η βούληση των θεσμών για να λυθεί άμεσα το χρηματοδοτικό πρόβλημα.

5. Η ελληνική κυβέρνηση θα συνεχίσει τον εμπλουτισμό της λίστας των μεταρρυθμίσεων με επιπρόσθετες επεξεργασμένες προτάσεις.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Αλέξανδρου Μαλλιά
Πρέσβυ ε.τ.

Τις μέρες αυτές, με αφορμή την διαπραγματευτική τακτική που ακολουθεί η ελληνική κυβέρνηση και, προσωπικά, ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιάννης Βαρουφάκης στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας στην Ευρωζώνη, πολλά γράφτηκαν και ακόμη περισσότερα λέχθηκαν για την εφαρμογή της Θεωρίας των Παιγνίων. Επιπλέον, περισσότεροι είναι εκείνοι που, ξαφνικά, ανακάλυψαν διάφορα παίγνια – παραδείγματα.

Είναι λοιπόν μία μέθοδος ανάλυσης, ένα μοντέλο διαπραγμάτευσης και τακτικής που έχει γενική εφαρμογή; Αρκεί κάποιος να «γεμίσει τα τετραγωνάκια», για να πετύχει τη μεγιστοποίηση του κέρδους στο δύσκολο και, εν πολλοίς, άνισο διπλωματικό παιχνίδι ή έστω την εξισορρόπηση των κερδών με τις ζημίες;

Κατά την κλασική εφαρμογή της –προ NASH- Θεωρίας των Παιγνίων, η συνήθης κατάληξη ήταν το λεγόμενο «zero sum game» (παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος). Ήτοι, τα κέρδη και οι ζημίες δύο αντίπαλων πλευρών ισορροπούν και εξισούνται. Ελλείψει, κατά κύριο λόγο, της συνέχειας στην εξωτερική μας πολιτική, σε συνδυασμό με την επιλογή (σύνδρομο) να αφορίζουμε τον όρο «συμβιβασμός», προτιμώντας συνεχώς, στην ελλαδική πραγματικότητα, τον όρο «νίκη», η κατάληξη στο «μηδενικό άθροισμα», σε διμερείς ή και πολυμερείς μας σχέσεις, κινδυνεύει να καταστεί ο σταθερός και μόνιμος κανόνας. Προσοχή, όμως, όταν αναφέρομαι στην εξωτερική πολιτική δεν περιορίζομαι μόνο στην πολιτική που ασκεί το υπουργείο Εξωτερικών. Αναφέρομαι στο σύνολο των δράσεων της εκάστοτε κυβέρνησης που σχετίζονται με τους διεθνείς μας εταίρους.

Στο κείμενο που ακολουθεί έγινε προσπάθεια να καταγραφούν ορισμένες σκέψεις που αφορούν στα θεωρητικά παίγνια και στην άσκηση της διπλωματίας.
Να διευκρινισθεί, κατ’ αρχήν, ότι προσφεύγω συχνά στον Ισοκράτη (λιγότερο γνωστό στην στρατηγική – πολιτική ανάλυση), αλλά και στον Θουκυδίδη. Ο Ισοκράτης, στον «Περί Ειρήνης», μας υποβάλλει ή, καλύτερα, μας επιβάλει τη θέση ότι ο πολίτης της Αθήνας, στο πλαίσιο της συμμετοχής του στα κοινά, πρέπει να έχει καθαρές απόψεις για τον ρόλο της Πόλης του στις διεθνείς σχέσεις.

Ακριβέστερα, όπως γράφει η Μαρία Ξάνθου στην εξαιρετική μετάφραση και ερμηνεία του «Περί Ειρήνης» (Εκδόσεις Ζήτρος, 2001), η πρόταση του Ισοκράτη συνίσταται στην βασική αρχή ότι «ένα κράτος, όπως και ένας άνθρωπος, πρέπει να εφαρμόζει ορισμένες ηθικές αξίες στις σχέσεις του με τα υπόλοιπα κράτη. Η εμπιστοσύνη στην υπερβολική δύναμη, η απληστία και το κέρδος δεν είναι πάντοτε οι καλύτεροι σύμμαχοι στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής».

Αυτό σήμερα ακούγεται περίπου ως αφέλεια. Και ίσως έτσι να είναι τα πράγματα. Όχι διότι το δίκαιο, όπως πάντοτε άλλωστε, υποχώρησε ενώπιον των συμφερόντων, αλλά, κυρίως, διότι έχει παύσει να λειτουργεί το διεθνές σύστημα συλλογικής ασφάλειας, δηλαδή ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.

Ο ΟΗΕ αποτελεί, ταυτόχρονα, τη μετάβαση από το Δίκαιο στην Πολιτική και τη μετάγγιση του Δικαίου στην Πολιτική. Είναι ο λεπτός και ισορροπημένος συνδυασμός και συγκερασμός Δικαίου και Συμφέροντος. Κανονικά θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω ως την μεταπολεμική βέλτιστη επιλογή και κανόνα πολιτικής. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Στην πραγματικότητα, η απόσταση που χωρίζει τις προθέσεις από τη σημερινή του δράση και εικόνα μοιάζει καθημερινά να μεγαλώνει. Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους; Ο ΟΗΕ εκφράζει, κυρίως (συγκρατούμαι να μην πω αποκλειστικά), την βούληση των Μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η ισορροπία αρχίζει και τελειώνει στο Συμβούλιο Ασφαλείας και δη μεταξύ των πέντε Μόνιμων Μελών (ΗΠΑ, Ρωσία, Λ.Δ. Κίνας, Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο). Η σύγκρουση οικονομικών συμφερόντων κυρίως που αφορά στις πρώτες ύλες, των διαφόρων μορφών ενέργειας συμπεριλαμβανομένων, είναι –σήμερα- στην καρδιά της σύγκρουσης συμφερόντων μεταξύ των Μονίμων Μελών. Γενικεύοντας το βασικό πρόβλημα, θα μπορούσα να ισχυρισθώ ότι, ενόσω έχει παραλύσει το παγκόσμιο σύστημα ισορροπίας κα δη μεταξύ Δικαίου, Αξιών και Συμφέροντος, η λογική της ισχύος υπερισχύει και κατισχύει στις σχέσεις μεταξύ κρατών και μεταξύ ομάδων κα ομίλων κρατών.

Μία πρόσθετη παρατήρηση είναι ότι, αν υποθέσουμε ότι, έστω και αυτό το παγκόσμιο σύστημα συλλογικής ασφάλειας λειτουργούσε ικανοποιητικά, κάθε άλλο παρά θα ήταν αντιπροσωπευτικό της σημερινής ισορροπίας λόγω της απουσίας της Γερμανίας, της Ιαπωνίας και της Ινδίας. Η ισχυρότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι Μόνιμο Μέλος, καθόσον το Συμβούλιο Ασφάλειας εξακολουθεί και σήμερα να αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα του 1945 (νικητές και ηττημένοι), η οποία όμως έχει ανατραπεί ριζικά στην Ευρώπη.

Μελετώντας τον Θουκυδίδη, έχω εντοπίσει ορισμένα σημεία που αποδίδουν, κατά τρόπο ικανοποιητικό, τη στρατηγική σκέψη, τη φιλοσοφία αν θέλετε, κάθε παίκτη σε μία άνιση εκ των πραγμάτων διαπραγμάτευση. Ήδη στο Κεφάλαιο Α (66-70) της ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου (μετάφραση Αγγ. Βλάχου, ΕΣΤΙΑ), οι Κορίνθιοι απευθύνονται στους Σπαρτιάτες και περιγράφουν με τα ακόλουθα λόγια τη στρατηγική και διαπραγματευτική τακτική των Αθηνών:

- Είναι καινοτόμοι, επινοητικοί και ταχείς στο να εκτελούν τα σχέδιά τους
- Αποτολμούν πράγματα που υπερβαίνουν τις δυνάμεις τους, ριψοκινδυνεύοντας, χωρίς να λογαριάζουν τη φρόνηση, και είναι πάντοτε αισιόδοξοι στις αναποδιές
- Όταν νικήσουν τους εχθρούς τους, εκμεταλλεύονται στο έπακρον την επιτυχία τους, ενώ αν νικηθούν υποχωρούν, όσο το δυνατόν λιγότερο
- Ενώ δείχνουν περισσότερο από κάθε άλλον αυταπάρνηση, όταν υπηρετούν την πολιτεία τους, διατηρούν, εν τούτοις, όλη την ελευθερία της σκέψης τους, για να βρουν τρόπους να την ωφελήσουν
- Αν δεν επιτύχουν τα όσα σχεδιάζουν, θεωρούν ότι στερήθηκαν κάτι που τους ανήκει
- Όσα κερδίζουν με μία τους επιτυχία, είναι γι αυτούς ισχνό αποτέλεσμα σε σχέση με ό,τι προσδοκούν να επιτύχουν μελλοντικά
- Αν αποτύχουν σε κάποια προσπάθεια, κάνουν νέα σχέδια, για να ξανακερδίσουν ό,τι έχασαν, γιατί μόνοι αυτοί ενεργούν τόσο γρήγορα, όταν έχουν κάτι αποφασίσει
- Έτσι, ώστε ελπίδα και πραγματοποίηση να συμπίπτουν.

Οι εισαγωγικές αυτές παρατηρήσεις στόχο έχουν να καταδείξουν ότι η μελέτη των κλασσικών –όπως διδάσκονται εκτός Ελλάδος και με ελάχιστες εξαιρέσεις εντός- θα μπορούσε να μας προσφέρει τον καλύτερο οδηγό για να αντιληφθούμε σήμερα τις δυνατότητες προώθησης των συμφερόντων μας.

Εμπειρίες και θεωρία
Ξαναδιάβασα, αυτές τις ημέρες, αποσπασματικά ομολογώ, ένα ενδιαφέρον βιβλίο που έχει τίτλο «Αφιέρωμα στον John Nash, Θεωρία Παγνίων». Κυκλοφόρησε, το 2002, από τις Εκδόσεις Ευρασία, υπό την επιμέλεια της καθηγήτριας Κωνσταντίνας Κοπαρίδη και του Γρηγόρη Σιουρούνη. Το είχα μελετήσει, πριν από δέκα χρόνια περίπου. Σε περίοδο ευμάρειας και εθνικής αμεριμνησίας.

Μην απορείτε για τις προτιμήσεις μου. Απλά, με κάποια δόση αυταρέσκειας -γιατί να το κρύψω άλλωστε- υπενθυμίζω στον εαυτό μου και όχι μόνο ότι ο βασικός και κύριος κύκλος σπουδών μου ήταν τα καθαρά Οικονομικά με Δασκάλους, μεταξύ άλλων, τους Ξενοφώντα Ζολώτα και Γιάγκο Πεσμαζόγλου και τον Νίκο Γιαννακόπουλο. Είχαμε όμως την τύχη να διδάσκουν, την εποχή εκείνη, στο αυτοτελές Οικονομικό Τμήμα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, υψηλού επιπέδου καθηγητές Μαθηματικών και Στατιστικής, όπως τους Θεόφιλο Κάκουλο, Αναστάσιο Μήρικα και Αντώνη Παναγιωτόπουλο.

Έτσι, το 1971, με την ενθάρρυνση του Αντώνη Παναγιωτόπουλου, παρακολούθησα ένα εξάμηνο σεμινάριο της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας για την Θεωρία των Παιγνίων. Αργότερα, όσο το επέτρεπαν οι καταστάσεις, κυρίως όμως κατά τη διάρκεια της θητείας μου στο υπουργείο Εξωτερικών, προσπαθούσα να παρακολουθώ τις εξελίξεις στα Πολιτικά – Μαθηματικά Παίγνια τα οποία, άλλωστε, αποτελούν μία συνεχή άσκηση εφαρμογής μοντέλων – προτύπων διαχείρισης καταστάσεων και λήψης αποφάσεων. Υπό συνθήκες κρίσης ή κανονικές. Ήταν για μένα μια μορφή δια βίου μάθησης, του τύπου που στην Ελλάδα εξακολουθεί, μάλλον, να είναι δια νόμου απαγορευμένος καρπός!

Το 1991, ενώ είχα τη θέση του πρώτου συμβούλου στην Αντιπροσωπεία μας στον ΟΗΕ (Νέα Υόρκη), άρπαξα, στην κυριολεξία, μία ευκαιρία – πρόταση και αποσπάσθηκα, για ένα μήνα, στην Ομάδα Διαχείρισης Κρίσεων (Conflict Management Group) στο Harvard (Cambridge). Δίπλα στους καθηγητές Roger Fisher (Getting to YES), Scott Brown και Diana Tsingas.

Έμαθα πολλά. Κυρίως, ορισμένους τρόπους και πρακτικές της τεχνικής διαπραγματεύσεων. Για παράδειγμα, την αξία του λεγόμενου «μοναδικού κειμένου διαπραγμάτευσης» (single negotiating text). Δηλαδή, είναι προτιμότερο και λυσιλέστερο να διαπραγματεύεσαι πάνω σε ένα κείμενο που έχουν καταγραφεί όλες οι απόψεις και οι εναλλακτικές φράσεις, παρά να τρέχεις ταυτόχρονα πίσω από δύο – τρία σχέδια. Από προσωπική εμπειρία γνωρίζω ότι, πολλές φορές, στις διεθνείς διαπραγματεύσεις σημασία δεν έχει απλά το συζητείται, αλλά και ποιος φτιάχνει την Ημερησία Διάταξη (την ατζέντα). Ήδη στην αφετηρία, στην εκκίνηση των συνομιλιών, εκείνος που οριοθετεί, που θέτει το πλαίσιο της διαφοράς, έχει ένα προβάδισμα.

Επίσης, στη διεθνή σκηνή, άλλο βάρος έχουν οι προτάσεις που προέρχονται από τις, κατά τεκμήριο, ισχυρότερες χώρες και άλλοι οι ασθενέστερες. Περιττό είναι να σημειώσω ότι το ειδικό βάρος που έχουν οι θέσεις των ΗΠΑ, της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και της Ρωσίας. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το ειδικό βάρος της Γερμανίας είναι δεδομένο και καταλυτικό.

Επίσης έμαθα τη σημασία επιμονής στα συμφέροντα και όχι στην περιγραφή των θέσεων (interests vs positions). Απορούσα, ως διπλωμάτης, όταν άκουγα γύρω μου, τακτικά και συχνά, από ελληνικά πολιτικά και διπλωματικά στόματα, κυρίως, το ακαταμάχητο… και αμίμητο επιχείρημα «we have strong feelings» (έχουμε ισχυρή άποψη). Σαθρό σαν επιχείρημα, καθόσον το προβάλλαμε, συνήθως, σε αντίδικους και διάδικους που κάθε άλλο παρά αδύναμη και αδύνατη άποψη διέθεταν. Για να μην πω πόσο υπονομευτικό της προσπάθειάς μας έδειχνε να είναι, όταν η άλλη πλευρά διέθετε υπέρ αυτής και το τεκμήριο της ισχύος. Πράγμα το οποίο συνέβαινε συνήθως.

Δεν προτιμώ να υποδυθώ το ρόλο του γκουρού της τεχνικής διαπραγματεύσεων και του μελετητή των παιγνίων στην τεχνική και τέχνη της διπλωματίας. Κάθε άλλο. Προσπάθησα, κυρίως, να μάθω από τα λάθη μας. Από τα λάθη μου, αν προτιμάτε.

Συμβιβασμός ή νίκη;
Το αρχικό δίλημμα, στην εκκίνηση κάθε προσπάθειας διαπραγμάτευσης, είναι θεμελιώδες για τη συνέχεια, για τα επόμενα βήματα. Στόχος είναι είτε η νίκη (διπλωματική και πολιτική) είτε η επίτευξη συμφωνίας. Εάν στόχος είναι η συμφωνία, τότε το μέσον, ο δρόμος για να φτάσεις, λέγεται συμβιβασμός. Μάλιστα, συμβιβασμός. «Απαγορευμένη» λέξη. Σωστά καταλάβατε.

Ναι ξέρω. Δεν χρειάζεται να μου το υπενθυμίζετε. Στην ελληνική πολιτική και διπλωματική ορολογία, η λέξη αυτή δεν υπάρχει. Δεν μεταφράζεται στην ελληνική διπλωματική πρακτική. Αντίθετα, ανθούν όμως, σε όλες τις εποχές και με όλες τις κυβερνήσεις, οι όροι του θριάμβου, της νίκης, της πλήρως ικανοποιητικής εξέλιξης, της πλήρους επίτευξης όλων μας των στόχων και άλλες αντίστοιχες και αναλόγου περιεχομένου.

Ανθούν, επίσης, σε όλες τις εποχές και από όλες τις κομματικές αντιπολιτεύσεις –πριν γίνουν κυβερνήσεις- οι λέξεις – έννοιες της προδοσίας, της μειοδοσίας, του ενδοτισμού, της άτακτης υποχώρησης, της άνευ όρων παράδοσης κ.λ.π.

Δεν έχουμε ακόμη ξεκαθαρίσει αν θέλουμε «συμφωνίες» που προϋποθέτουν συμβιβασμό ή «νίκες» τις οποίες, αφειδώς και ανεξόδως, είναι έτοιμο να συνεχίσει να μας προσφέρει το πολιτικό – διπλωματικό μας σύστημα συνεπικουρούμενο, εάν δεν καθοδηγείται, από το καθηγητικό – δημοσιογραφικό κατεστημένο. Κατά προτίμηση, μεταξύ της 8ης και 9ης βραδυνής ώρας, ώστε να συμπέσουν με τα δελτία ειδήσεων.

Ναι, γνωρίζω. Ξέφυγα κάπως από το βασικό μας αφήγημα. Γυρίζω στη θεωρία των παιγνίων. Ξεκίνησα το άρθρο με αναφορά στον τιμητικό τόμο για τον διαπρεπή, καθηγητή John Nash, ο οποίος, μεταξύ άλλων, πέτυχε να βελτιώσει, να αναπτύξει την θεωρία των παιγνίων από τη στατικότητα και το στιγμιαίου αποτέλεσμα παιγνίου «μηδενικού αθροίσματος» (zero sum game) των πρωτοπόρων John Von Neumann και Oskar Morgenstern (Theory of Games and Economic Behavior). Πώς; Προσθέτοντας στο παίγνιο την παράβλεψη και το συνυπολογισμό της ψυχολογίας των παικτών. Αντιλαμβάνομαι ότι οι μαθηματικοί και οι οικονομολόγοι / παιγνιολόγοι θέλουν και σπεύδουν να με διορθώσουν. Ναι, γνωρίζω ότι το αναφέρω πολύ συνοπτικά και σχηματικά.

Η ψυχολογία όμως δεν είναι το μόνο κριτήριο της στάσης των παικτών / διαπραγματευτών, όταν είσαι στην κατάσταση «μόνος μεταξύ άλλων» που συνιστά μία πιο διπλωματική διατύπωση της θέσης «μόνος εναντίον όλων». Στην Ευρωζώνη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση ευρύτερα, συγκρούονται κα ταυτόχρονα συμπλέουν, αναζητώντας διαρκώς νέο σημείο συναίνεσης και ισορροπίας, όχι μόνο οικονομικά συμφέροντα, αλλά και κατεξοχήν πολιτικά.

Διαβάζω τον καθηγητή Γιάνη Βαρουφάκη εδώ και καιρό. Αρκετά πριν τον αναγνωρίσω ως υπουργό Οικονομικών. Έχω μελετήσει, με όση προσοχή επιβάλλεται, την κριτική του μελέτη στις δύο Υπέροχες Ιδέες του Νομπελίστα Καθηγητή John Nash. Έχω σημειώσει πολλά από τα, ομολογουμένως, υψηλού επιπέδου σχόλιά του. Για την οικονομία του κειμένου θα σταθώ σε ένα. Γράφει στο συγκεκριμένο βιβλίο για τη «δέσμη ισορροπιών Nash»:
«…όσο πιο σύνθετα είναι τα κοινωνικά φαινόμενα που αναλύουμε, τόσο πιο επισφαλές το αξίωμα και η λύση είναι μία και μοναδική και, συνεπώς, τόσο προβληματικότερη η μέθοδος που εφαρμόζει η θεωρία παιγνίων, για να την εντοπίσει. Το πρόβλημα δεν είναι απλά τεχνικό. Είναι βαθιά φιλοσοφικό και πολιτικό. Η άκριτη επιβολή της σύμπτωσης των προσδοκιών αμφισβητεί τη δημιουργικότητα του ανθρώπινου νου…» (Οι κοινωνικές επιστήμες μετά τον John Nash, Μία Προσωπική Αποτίμηση, σελ. 76).

Επίσης, χρειάζεται άσκηση, για να παρακολουθήσει κάποιος, μη μυημένος, τη φιλοσοφική του συνέντευξη με τον Nash μετά την ομιλία του τελευταίου στην Παλαιά Βουλή (Ιούνιος 2000). Γιατί την αναφέρω; Διότι, ήδη στην πρώτη ρητορική ερώτηση – παρατήρηση προς τον Νομπελίστα καθηγητή, ο σημερινός υπουργός Οικονομικών ξεδιπλώνει τον τρόπο θεώρησης της Ευρωζώνης στην συζήτηση που δημοσιεύθηκε σε άρθρο με τίτλο «Το ιδεώδες Χρήμα», που περιλαμβάνεται στο ίδιο βιβλίο (John Nash, Θεωρία Παιγνίων, Εκδόσεις ΕΥΡΑΣΙΑ, 2002):
«…Μήπως μία «Μεγάλη Συμμαχία» (Grand Coalition), που περιλαμβάνει όλους ως μέλη, αποκτά νόημα, όταν η δημιουργία της βασίζεται στην ομόφωνα συμφωνία μεταξύ τους, όσον αφορά στους θεσμούς και στους κανόνες που την διέπουν;»

Ζητώντας βοήθεια από τον Αριστοτέλη, τον Θουκυδίδη και τον Ισοκράτη
Θα μπορούσε κάποιος να διερωτηθεί: «Μα τι σημασία έχουν τώρα αυτές οι αναφορές, ειδικά στο λεπτό, οριακό σημείο συμφωνίας ή ρήξης (make or brake) στο οποίο βρίσκονται οι σχέσεις Αθηνών και Ευρωζώνης τη στιγμή που γράφεται το κείμενο αυτό;»

Σημειώνω παρενθετικά, ότι βασικό πρόβλημα είναι η αμφίδρομη έλλειψη εμπιστοσύνης. Της Ελλάδας προς τους εταίρους της και των εταίρων μας προς την Ελλάδα. Η κατάσταση αυτή περιπλέκει τα πράγματα. Η έκβαση της διαπραγμάτευσης είναι δυσχερέστερη. Η απάντηση προέρχεται, και πάλι, από τον καθηγητή Γιάνη Βαρουφάκη υπό τη μορφή ερώτησης (ρητορικής, προτιμώ να τη θεωρώ) σε συζήτησή του με τον καθηγητή R. Myerson (του Πανεπιστημίου του Σικάγου) σχετικά με το ανεκτίμητο έργο του Νash με τα ακόλουθα λόγια:
«Ο Αριστοτέλης φαίνεται ότι πίστευε πως οι «αδύναμοι» ποθούν τη Δικαιοσύνη και την Ισότητα, ενώ οι «ισχυροί» κάνουν αυτό που θέλουν, δίχως να ενδιαφέρονται ούτε για τη μία ούτε για την άλλη» (σελ. 293).

Έχοντας πίσω μου μία εμπειρία διαπραγματεύσεων σαράντα περίπου ετών, θέλω να πιστεύω ότι η επίκληση του Δικαίου και των Δίκαιων, της Ισηγορίας και της Ισονομίας δεν αποτελούν τον αποκλειστικό, τον σκληρό πυρήνα της τακτικής διαβουλεύσεων με τους εταίρους μας. Μεγαλύτερη σημασία έχει ο εντοπισμός του κοινού συμφέροντος.

Ο Αριστοτέλης έχει ήδη ξεκαθαρίσει τη διαφορά μεταξύ αδύναμου και ισχυρού. Ο Θουκυδίδης, επίσης. Όχι όμως πάντοτε κατά τρόπο ευθύγραμμο και αμερόληπτο. Γι αυτόν τον λατρεύω και είμαι οπαδός του. Διότι, πάντοτε, στην κατάλληλη στιγμή, σε όποια δυσκολία και αν βρίσκομαι, ο Θουκυδίδης είναι το σωσίβιό μου.

Λοιπόν, σήμερα, μεροληπτώντας και εγώ, προτείνω στους διαπραγματευτές των Βρυξελλών να έχουν υπόψη τους ότι:
«…Πρέπει να μην εξαρτούμε τις ελπίδες μας από τα ενδεχόμενα λάθη των αντιπάλων μας (προτιμώ των εταίρων μας), αλλά από τα κατάλληλα μέτρα που εμείς θα πάρουμε…» (Α’ 84-86).

Επιπλέον, επιλέγω και τα λόγια των αντιπροσώπων (πρέσβεων) της Κορίνθου προς τους Λακεδαιμονίους (Α’ 70-71) μιας και πολλοί στην σημερινή Ευρώπη θα πρέπει να τα έχουν κατά νου, έστω και αν δεν το ομολογούν:
«…Ο καλύτερος τρόπος, για να εξασφαλίσει κανείς μία σταθερή ειρήνη (συμφωνία εν προκειμένω), είναι να αποφεύγει να μεταχειρίζεται τη δύναμή του για να αδικεί, αλλά και να δείχνει ότι είναι αποφασισμένος να μην ανεχθεί να τον αδικούν…».

Είναι, εν τούτοις, ορθό και λογικό να επικαλούμαστε τη Δημοκρατία και την Ισονομία ως συστατικά στοιχεία της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας. Αυτά όμως ισχύουν για όλους. Δυστυχώς, δεν αρκούν προκειμένου να καταστήσουν τη θέση μας ευνοϊκότερη. Ο Ισοκράτης, στο καλύτερο, κατά την κρίση μου, κείμενό του, «Περί Ειρήνης» (χρησιμοποιώ την έκδοση ΖΗΤΡΟΥ, 2001), προσφέρει ως ιδανική λύση, την αναζήτηση της ισορροπίας μεταξύ του Συμφέροντος και της Δικαιοσύνης. Ψάχνοντας να βρω το απόσπασμα, που σήμερα στην οπτική γωνία της Αθήνας είναι χαρακτηριστικό της κατάστασης που αντιμετωπίζουμε στη δική μας Ευρώπη, επιλέγω προς συζήτηση το ακόλουθο (Περί Ειρήνης, παράγραφος 134):
«…Αυτός που ασκεί μία εξουσία δεν πρέπει να στηρίζεται μόνο στη δύναμη που του παρέχει αυτή, γιατί πάντοτε είναι αδύναμος μπροστά σε μία συνένωση όσων αισθάνονται δυσαρέσκεια εναντίον του».
Επίσης:
«…Η διατήρηση της εξουσίας εξαρτάται από την ύπαρξη της Δικαιοσύνης» (παρ. 139).

Αναζητώντας το κοινό συμφέρον
Εκτιμώ ότι θα ήταν χρήσιμο και πειστικό να χρησιμοποιούμε, να αξιοποιούμε, αν προτιμάτε, και ορισμένα πολιτικά και γεωστρατηγικά επιχειρήματα.

Γιατί άραγε η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει παγερά απόμακρη από τους λαούς της, από ορισμένους λαούς, αν προτιμάτε; Τη διακρίνει έλλειψη συνοχής, αξιοπιστίας και ισχύος. Ναι, ισχύος συλλογικής σε μία εποχή που οι προκλήσεις, ειδικά σε σχέση με την κοινωνική συνοχή και τις ασύμμετρες εξωτερικές απειλές, είναι πρωτόγνωρες. Οι λαϊκιστές πολιτικοί έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης.

Θυμίζω ότι η Ελλάδα, αλλά και η Κύπρος, είναι τα μόνα κράτη – μέλη που, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, εξακολουθούν να είναι τα προχωρημένα φυλάκια (outposts) της Ευρωπαϊκής Ένωσης και διέπονται από τις θεμελιώδεις αξίες και τα ιδεώδη της.

Που ακριβώς; Στα σύνορα με μία περιοχή που φλέγεται από πολέμους, μεγάλες ανατροπές και συγκρούσεις. Κυρίως όμως που χαρακτηρίζεται από ρευστότητα κα αβεβαιότητα.
Από το Γιβραλτάρ μέχρι τον Περσικό Κόλπο. Ούτε την Ελλάδα, ούτε την Ε.Ε., αλλά ούτε και την Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ συμφέρει η (αυτο)καταστροφή.

Η γειτονική μας Τουρκία, αναμφίβολα, είναι μία ισχυρή δύναμη στην περιοχή. Δεν ακούω όμως την τουρκική ηγεσία να θεωρεί εαυτόν ως συντελεστή – κλειδί (key enabler) της πολιτικής –αν δεχθούμε ότι υφίσταται- της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ευρύτερη περιοχή της Βορείου Αφρικής και Μέσης Ανατολής. Η σύγκρουση συμφερόντων, κατά την τελευταία τετραετία, είναι μεγαλύτερη της σύγκλισης.

Το ζήτημα συνεπώς δεν είναι μόνο δημοσιονομικό, χρέους και ρευστότητας. Έχει επίσης, μία άλλη στρατηγική – γεωπολιτική διάσταση. Αυτό είναι ένα πεδίο στο οποίο θα μπορούσε να φέρει το διπλωματικό της παίγνιο η Αθήνα. Με όρους προβολής της στρατιωτικής και στρατηγικής της συμβολής (Σούδα και όχι μόνο) και της σύμπτωσης των συμφερόντων.

Εξειδικεύω το σκεπτικό μου. Όταν ρίχνεσαι στην πιο κρίσιμη μάχη, από την έκβαση της οποίας κρίνεται η υπαρξιακή σου ταυτότητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχεις κάθε δικαίωμα και υποχρέωση να επικαλεσθείς και προβάλλεις κα τα εξής επιχειρήματα:

- Είναι δυνατόν η Ευρωπαϊκή Ένωση να πείσει τους μουσουλμάνους, Άραβες και μη, γείτονές της, που βρίσκονται σε απόσταση μιλίων από την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα, ότι είναι υπολογίσιμος παράγων σταθερότητας και αλληλεγγύης στην περιοχή τη στιγμή που είναι έτοιμη να θυσιάσει / να τιμωρήσει την Ελλάδα; Έστω, αν η Αθήνα δεν είναι άμοιρη ευθυνών;
- Εάν η ηγεμονική σου θέση και διάθεση είναι αυτή που πρυτανεύει και επικρατεί, τι μήνυμα στέλνεις στους λαούς με τους οποίους γειτονεύεις εκτός Ευρώπης; Με άλλα λόγια, όταν δεν μπορείς να συμβιβασθείς εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης με διαφορετικές απόψεις και φωνές, πως πείθεις άλλους ότι είσαι μία ανεκτική κοινωνία;
- Η Ελλάδα, ως μέλος του ΝΑΤΟ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σύμμαχος των ΗΠΑ, παρέχει, προσφέρει τη Σούδα, τη σημαντικότερη, αναντικατάστατη βάση (naval facility) σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και Μέση Ανατολή. Αν, ως υπόθεση εργασίας, συζητείτο το ενδεχόμενο οικονομικής κατάρρευσης της Ελλάδας, εκτιμά κάποιος σοβαρά ότι θα αφήσει ανεπηρέαστη την αποτρεπτική δύναμη της Ελλάδας ως μέλους του ΝΑΤΟ και συμμάχου κα εταίρου των ΗΠΑ σε διμερή βάση;
- Ποια -αλήθεια- θα είναι η εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ευρύτερη γειτονιά της, αν αφεθεί λόγω επιμονής σε εσφαλμένους χειρισμούς, να κατρακυλήσει στον γκρεμό η Ελλάδα; Αλήθεια, το ζήτημα είναι μόνο χρέους και δημοσιονομικό; Δεν είναι και πολιτικό; Δεν αφορά στην επιχειρησιακή δυνατότητα του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή; Όποιος πριονίζει το κλαδί επάνω στο οποίο κάθεται, πέφτει. Αυτό ισχύει, σίγουρα, για την πολιτική των Αθηνών. Ισχύει, επίσης, για τις Βρυξέλλες και για το Βερολίνο. Εκτιμώ ότι η ίδια εικόνα και οι συνέπειες τυχόν κατάρρευσης της Ελλάδας θα είναι τα χειρότερα διαπιστευτήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ στη Μόσχα, στη Μέση Ανατολή και στη Βόρειο Αφρική. Ειδικά στην κρίσιμη αυτή συγκυρία της μεταψυχροπολεμικής Ευρώπης.

Τα συμφέροντα των ΗΠΑ
Όπως είναι φυσικό, η πέραν του Ατλαντικού, φίλη και σύμμαχος, υπερδύναμη ενδιαφέρεται, πρωτίστως, για τα δικά της συμφέροντα που εξυπηρετούνται καλύτερα, εάν ενδεικτικά συντρέχουν και τα εξής:

- Πολιτική και κοινωνική σταθερότητα – στο μέτρο του δυνατού και του προβλέψιμου- στις χώρες – μέλη της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα
- Ολοκλήρωση της Ευρω-ατλαντικής εμπορικής και οικονομικής συνεργασίας που προϋποθέτει σταθερότητα και ανάπτυξη στις δύο πλευρές του Ατλαντικού
- Αύξηση της συμβολής – συμμετοχής των ευρωπαϊκών χωρών του ΝΑΤΟ στις αμυντικές δαπάνες και στις επιχειρήσεις εντός και εκτός του ευρωπαϊκού θεάτρου επιχειρήσεων.

Τυχόν δραματική έκβαση στις σχέσεις της Ελλάδας με τους εταίρους της, μιας χώρας που εξακολουθεί να έχει από τις ψηλότερες (παρά την κρίση) αμυντικές δαπάνες, θα προκαλέσει αλυσιδωτές πολιτικές, αμυντικές και γεωπολιτικές απώλειες και ζημίες στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.

Επέλεξα για να κλείσω αυτό το κείμενο, ένα απόσπασμα από τον Θουκυδίδη: Γράφει:
«Όταν οι άνθρωποι ριχτούν στον πόλεμο (προτιμώ τον όρο σύγκρουση), αρχίζουν από εκείνο με το οποίο θα έπρεπε να τελειώσουν. Αρχίζουν από τη δράση και μόνο αν κακοπάθουν αρχίζουν τις διαπραγματεύσεις».

Ας το έχουν υπόψη τους τόσο η Αθήνα όσο και οι Βρυξέλλες.

Το κείμενο του Αλ. Μαλλιά παραδόθηκε πριν από τη συμφωνία στο Eurogroup, αλλά, προφανώς, ισχύει πλήρως, αν όχι περισσότερο, μετά την ολοκλήρωσή της.

Πηγή περιοδικό "Άμυνα και Διπλωματία", τεύχος Μαρτίου 2015



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ είναι το μακρύ χέρι του γραφείου Τύπου του ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ καθοδηγούν τα ΜΜΕ της Ε.Ε. σ' αυτό το θέμα (Ουκρανία). Γιατί οι ΗΠΑ θέλουν πόλεμο με τη Ρωσία». Αυτά δεν τα αναφέρει φιλορώσος αυτονομιστής της Ουκρανίας ή Ρώσος αξιωματούχος.

Αποτελούν απόψεις του Ούντο Ουλφκότε, ο οποίος με τη συνέντευξη που παραχώρησε στην «κυριακάτικη δημοκρατία» σκιαγράφησε ένα ζοφερό τοπίο, εκείνο του εξωνημένου, διεφθαρμένου, πλήρως ελεγχόμενου από άνομα συμφέροντα ευρωπαϊκού Τύπου.

Ο Ούντο Ουλφκότε δεν είναι κάποιος «έξω από τον χορό». Ως αρχισυντάκτης της γερμανικής εφημερίδας «Frankfurter Allgemeine Zeitung» («FAZ») πέρασε σημαντικό κομμάτι της ζωής του σ' αυτόν τον ξέφρενο χορό της κατασκοπίας, της προπαγάνδας, του άφθονου μαύρου χρήματος και του εύκολου σεξ, το οποίο αξιοποιείτο από το ΔΝΤ ως εργαλείο εκβιασμού για τους δημοσιογράφους που συμμετείχαν στα ακόλαστα πάρτι που διοργάνωνε για να τους παγιδεύσει.

Η ειλικρίνειά του σοκάρει: «Εχω υπάρξει ένας διεφθαρμένος δημοσιογράφος για 17 χρόνια. Και ποτέ δεν έχω γνωρίσει έναν δημοσιογράφο που θα αρνιόταν να δωροδοκηθεί για ένα θέμα με χρήματα, σεξ ή κάποιο μεγάλο δώρο».

Είναι σημαντικό να διαδοθεί αυτή η εκμυστήρευση του ανθρώπου, που προσπαθεί να ξεπλύνει ακαθαρσίες 17 ετών από τη συνείδησή του μέσω των αποκαλύψεών του. Διαβάζοντας το απόσταγμα των εμπειριών αυτού του σημαντικού παράγοντα του γερμανικού Τύπου, καταλαβαίνουμε πόσο σάπια, σαθρή και εύθραυστη είναι η δομή της πολεμικής μηχανής που πορθεί τα τείχη των συνειδήσεών μας.

Οι «βαρύγδουποι», οι «έγκυροι», οι «διεθνώς αναγνωρισμένοι» δημοσιογράφοι, οι οποίοι λατρεύουν να δυσφημούν την Ελλάδα και να πουλάνε «σοβαρότητα» δεν είναι τίποτε άλλο παρά ξεπουλημένα ανθρωπάκια, πράκτορες σκοτεινών υπηρεσιών μ' ένα σωρό σκελετούς στις ντουλάπες τους και ανομολόγητα... χούγια.

Η επίγνωση της αθλιότητάς τους ενδυναμώνει το ισχυρότερο όπλο μας: την αίσθηση ότι βρισκόμαστε εν δικαίω. Επίσης, σχεδόν υποχρεώνει τον καταναλωτή «ενημέρωσης» να είναι δύσπιστος και να έχει κριτική στάση απέναντι σε ό,τι του σερβίρουν τα ΜΜΕ.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα μεγαλύτερα ονόματα από τον χρηματοοικονομικό κόσμο και το City του Λονδίνου κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Το Grexit θα οδηγήσει σε αποσύνθεση της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα προκαλέσει χάος.

Γράφει ο Patrick Jenkins

Οι επενδυτές υποτιμούν το χάος που θα πυροδοτούσε ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, προειδοποιούν κορυφαία στελέχη του City του Λονδίνου.
Ο άμεσος χρηματοοικονομικός αντίκτυπος από το ενδεχόμενο Grexit έχει μετριαστεί τα δύο τελευταία χρόνια, καθώς οι τράπεζες έχουν βελτιώσει τα οικονομικά τους μεγέθη και μείωσαν την έκθεσή τους. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του FT City Network όμως - του φόρουμ των Financial Times όπου μετέχουν πρόεδροι και διευθύνοντες σύμβουλοι από την τραπεζική, την ασφαλιστική, την επενδυτική και ευρύτερα την επιχειρηματική κοινότητα – οι αγορές είναι υπερβολικά αισιόδοξες για τους κινδύνους που εγκυμονούν.

Το φόρουμ προειδοποιεί ότι η αποσύνθεση τόσο της ευρωζώνης όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. «Ούτε η ευρωζώνη, ούτε ίσως η ίδια η Ε.Ε. θα μπορούσε να επιβιώσει εάν υπάρξει γιουρούσι προς την έξοδο» αναφέρει ο Xavier Rolet, διευθύνων σύμβουλος του London Stock Exchange.

Ο Tidjane Thiam, διευθύνων σύμβουλος της ασφαλιστικής Prudential δήλωσε: «Οι κεφαλαιαγορές δείχνουν αξιοσημείωτα χαλαρές για το ενδεχόμενο Grexit. Πιστεύουν είτε πως δεν θα συμβεί είτε πως δεν θα έχει σημασία. Αυτή η εκτίμηση χρειάζεται να αναθεωρηθεί».

Το Grexit θα οδηγούσε «σε επιτάχυνση της αποσύνθεσης της ευρωχώρας» προειδοποίησε ο Robert Swannell, διευθύνων σύμβουλος της Marks and Spencer. Την ίδια άποψη εξέφρασε και ο Sir Roger Carr, διευθύνων σύμβουλος της BAE Systems ο οποίος δήλωσε ότι το Grexit θα μπορούσε να αποτελέσει «σημάδι πως θα ακολουθήσουν και άλλοι σε δύσκολους καιρούς».

Αν και η Ελλάδα κατέληξε σε συμφωνία για παράταση της υπάρχουσας συμφωνίας για τέσσερις μήνες, η Αθήνα ξεμένει γρήγορα από ρευστότητα για να αποπληρώσει τις υποχρεώσεις της. Δεν υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι οι πιστώτριες χώρες, υπό την καθοδήγηση της Γερμανίας, έχουν τη βούληση να απελευθερώσουν κεφάλαια στήριξης χωρίς πολιτικά δύσκολες οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

Εάν η Ελλάδα οδηγηθεί σε στάση πληρωμών έναντι κάποιων χρεών της, τότε θα αναζωπυρωθεί η μαζική φυγή καταθετών – τον Ιανουάριο άγγιξε τα 12,8 δισ. ευρώ. Αξιωματούχοι της ευρωζώνης εδώ και καιρό φοβούνται ότι η μαζική φυγή καταθετών μπορεί να οδηγήσει σε Grexit από «ατύχημα», επειδή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αναγκαζόταν να κόψει τον έκτακτο δανεισμό στις αφερέγγυες τράπεζες της χώρας. Χωρίς τη στήριξη της ΕΚΤ, η Αθήνα θα αναγκαστεί να τυπώσει δικό της χρήμα για να επανεκκινήσει τις δραστηριότητες του χρηματοοικονομικού της κλάδου.

Αν και οι ελληνικές αγορές ήταν ασταθείς, η απόδοση του 10ετούς κρατικού ομολόγου της χώρας επέστρεψε μετά τη συμφωνία για την 4μηνη παράταση κάτω από το 10%. Το κόστος δανεισμού για άλλες χώρες της περιφέρειας έχει υποχωρήσει σε ιστορικό χαμηλό, με τις 10ετείς αποδόσεις Ιταλίας και Ισπανίας να βρίσκονται στο 1,35% και της Πορτογαλίας στο 1,87%.

Δύο μέλη του City Network των Financial Times -ο κ. Swannell των Marks and Spencer και ο Stephen Hester, επικεφαλής της ασφαλιστικής RSA- περιγράφουν τη θέση της Ελλάδας στην ευρωζώνη ανάλογη με εκείνη του «αυτοκράτορα χωρίς ρούχα».

Ο κ. Hester ανήκει στη μειοψηφία που υποστηρίζει ότι η ευρωζώνη θα πρέπει να υιοθετήσει πιο αυστηρή στάση, πυροδοτώντας ακόμη και Grexit, εάν η ελληνική κυβέρνηση συνεχίσει να αντιδρά σε περαιτέρω μεταρρυθμίσεις. «Εάν η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη να προχωρήσει σε επαρκείς μεταρρυθμίσεις για να παραμείνει, δεν νομίζω ότι η Ε.Ε. θα πρέπει να επιτρέψει τον πολιτικό κίνδυνο που δημιουργείται αποδεχόμενη υπερβολικούς συμβιβασμούς  οι οποίοι θα μπορούσαν να φρενάρουν τις μεταρρυθμίσεις και σε άλλα κράτη-μέλη» δήλωσε.

Περιγράφοντας την κατάσταση ως τραγωδία, η Helena Morrissey, η οποία ηγείται του fund manager, Newton, δήλωσε πως οι μεταρρυθμίσεις που δημιουργούν μαζική ανεργία «είναι σίγουρα πύρρειος νίκη».

Σημειώνεται πως το City Network είναι ένα δίκτυο όπου μπαίνει κανείς μόνο κατόπιν προσκλήσεως και το οποίο απαρτίζεται από 60 και πλέον επιχειρηματικούς ηγέτες. Αποτελεί βάση διαδικτυακής συζήτησης για χρηματοοικονομικά θέματα σε μηνιαία βάση.

Xavier Rolet, διευθύνων σύμβουλος, London Stock Exchange

 «Εάν οι Έλληνες, φεύγοντας από το ευρώ έχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν σε μία ανταγωνιστική υποτίμηση της νέας δραχμής έναντι των οδυνηρών μεταρρυθμίσεων, τότε οι πολιτικές πιέσεις στα γειτονικά της κράτη να πράξουν το ίδιο μπορεί να αποδειχθούν ασταμάτητες. Με τα αντιευρωπαϊκά κόμματα όπως το Εθνικό Μέτωπο που ξεπερνά το 25% στη Γαλλία, ούτε η Ευρωζώνη ούτε ίσως η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα επιβιώσει από αυτό το γιουρούσι προς την έξοδο.

Sir Roger Carr, πρόεδρος, BAE Systems

Το Grexit είναι μία μη επιθυμητή λύση σε κάτι που εξελίχθηκε σε αναπόφευκτο πρόβλημα. Η ισχύς της Ευρώπης βρίσκεται στην ενότητά της. Η αποχώρηση ενός μέλους ως αντίδραση στη δυσκολία, θα αποτελέσει μήνυμα πως θα ακολουθήσουν και άλλοι σε δύσκολους καιρούς. Ο κίνδυνος μετάδοσης παραμένει και μπορεί τουλάχιστον να αποσταθεροποιήσει, αν όχι να καταστρέψει τον ιστό της ευάλωτης ευρωπαϊκής δομής. Έχει σημασία για όλους μας να αποφύγουμε το Grexit

Tidjane Thiam, διευθύνων σύμβουλος, Prudential

Το σημείο που έφτασε η ευρωζώνη με την Ελλάδα δείχνει πως η αποτυχία να αντιμετωπιστούν μεσοπρόθεσμα τα οικονομικά προβλήματα συνήθως οδηγεί σε πολιτικά προβλήματα που είναι πολύ δυσκολότερο να διορθωθούν. Αναρωτιέμαι ορισμένες φορές εάν οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι οιωνός όσων μπορούν να γίνουν σε άλλες χώρες της ευρωζώνης, όπου κόμματα που μέχρι πρότινος ανήκαν στο περιθώριο, αναρριχώνται στην εξουσία είτε μόνα τους είτε συμμετέχοντας σε συνασπισμούς, με προγράμματα που είναι απλώς ανέφικτο να εφαρμοστούν εντός της ευρωζώνης, όπως είναι αυτή σήμερα.

Sir Win Bischoff, πρόεδρος, Financial Reporting Council

Χρηματοοικονομικά, το Grexit ΔΕΝ έχει σημασία. Η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να πληρώσει τα χρέη της είτε μείνει είτε φύγει από την ευρωζώνη. Τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στο παρελθόν δεν λύνονται όποιο δρόμο κι αν πάρει η χώρα.
Αυτό που έχει σημασία όμως, είναι το μέλλον. Για την Ελλάδα, μία νέα αρχή εκτός ευρώ μπορεί να είναι πιο ελκυστική γιατί θα επιτρέψει την απαραίτητη διαδικασία προσαρμογής, αν και με μεγαλύτερη αρχική αστάθεια και αβεβαιότητα.
Για την Ευρώπη όμως, είναι πολιτικά αδιανόητο λόγω των επιπτώσεων σε άλλες χώρες που έχουν προβλήματα στη διαδικασία προσαρμογής. Στο μυαλό έρχονται άμεσα Γαλλία και Ιταλία. Εάν γινόταν κάτι τέτοιο, το ευρώ δεν θα υπάρχει πια κι αυτό είναι μη αποδεκτό όχι μόνο για τη Γερμανία, αλλά και για πολλές μικρότερες χώρες που θεωρούν ότι ευνοούνται από την ένταξη στην ευρωζώνη και το ζουρλομανδύα που αυτή συνεπάγεται. Έτσι, σε γενικές γραμμές έχει σημασία να επιβιώσει η Ευρωζώνη

James Bardrick, διευθύνων σύμβουλος, Citigroup (UK)

Η απλή οικονομική αξία της Ελλάδας στην ευρωζώνη είναι χαμηλή και ακόμη ο κίνδυνος μετάδοσης είναι αρκετά χαμηλός. Έχει όμως, πραγματική πολιτική αξία. Η ευρωζώνη δεν πρέπει να δείξει πως μία χώρα μπορεί να φύγει. Η ακροαριστερά και η ακροδεξιά σε άλλα κράτη μέλη δεν χρειάζεται να μάθουν πως θα αποκτήσουν διαπραγματευτικό πλεονέκτημα σε σύγκριση με το κέντρο.

Robert Swannell, πρόεδρος, Marks and Spencer

Έχει σημασία το Grexit; Ναι, επειδή θα είναι οριστική απόδειξη ότι η νομισματική ένωση είναι ένας αυτοκράτορας χωρίς ρούχα. Οι πολιτικοί που υπέγραψαν το πείραμα του Μάαστριχτ το 1992 απέτυχαν να προβλέψουν ότι η δημοκρατία μπορεί να εμποδίσει την εφαρμογή των απαραίτητων αλλαγών για να υπάρξει μία γνήσια οικονομική ένωση.
Εάν υπάρξει το Grexit σήμερα, αύριο μπορεί κάποια άλλη χώρα να φύγει. Το πείραμα του ευρώ γεννήθηκε από δύο καταστροφικούς πολέμους και προωθήθηκε από τους πολιτικούς ηγέτες με αξιέπαινους αλλά ανέφικτους στόχους. Εάν υπάρξει Grexit, κατά την άποψή μου, θα επιταχυνθεί η αποξήλωση της ευρωχώρας γιατί δεν μπορώ να δω πως πολιτικοί/ψηφοφόροι στις εναπομείνασες 18 χώρες θα επιλέξουν τα απαραίτητα μέτρα για να λειτουργήσει η νομισματική ένωση. Η αποξήλωση του ευρώ θα έχει άγνωστες συνέπειες. Έτσι, ΝΑΙ, εάν το Grexit είναι το πρώτο βήμα μίας ευρύτερης αποσύνθεσης έχει σημασία.

Πηγή Euro2day, Financial Times


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Να μιλάμε με αριθμούς, όχι με ψευτοηθικιστικές τοποθετήσεις»

«Η Γερμανία, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, κέρδισε περί τα 80 δισ. ευρώ από την ελληνική οικονομική κρίση. Πρέπει να μιλούμε με αριθμούς, και όχι η μία πλευρά να θέλει να δασκαλέψει την άλλη με ψευτοηθικιστικές τοποθετήσεις» δήλωσε μεταξύ άλλων ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, σε συνέντευξη που παραχώρησε στα γερμανικά τηλεοπτικά δίκτυα ARD και ZDF, στη Ρίγα της Λετονίας, το περασμένο Σάββατο 7 Μαρτίου.

Αυτή την τοποθέτηση ο έλληνας υπουργός την έκανε αναφορικά με το ζήτημα που επανέρχεται συχνά στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης σχετικά με τα χρήματα που έχει χάσει η Γερμανία, εξαιτίας της ελληνικής κρίσης. Όπως σημείωσε ο κ. Κοτζιάς συμβαίνει «ακριβώς το αντίθετο».

Στο ίδιο ύφος, ο κ. Κοτζιάς διέψευσε και τα στερεότυπα που αρκετές φορές κυριαρχούν στα γερμανικά ΜΜΕ και δείχνουν μια ολόκληρη χώρα, την Ελλάδα, και έναν ολόκληρο λαό, τον ελληνικό, με αρνητικές ιδιότητες που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

«Στερεότυπα πως όλοι οι Έλληνες είναι κλέφτες, τεμπέληδες και ψεύτες, αν και όλες οι ευρωπαϊκές στατιστικές λένε πως οι Έλληνες εργάζονται περισσότερες ώρες την εβδομάδα από όλους τους Ευρωπαίους. Αυτή τη στιγμή έχουμε στην Ελλάδα 60% νεανική ανεργία, πρέπει να συζητήσουμε, να δούμε τι θα γίνει με αυτή τη νέα γενιά, ποια στάση θα κρατήσει αυτή η νέα γενιά απέναντι στην ΕΕ εάν δεν θα έχει δουλειά και ακούει συνέχεια για κυρώσεις. Εντάξει, καταλαβαίνω πως η Ελλάδα πρέπει να τιμωρηθεί, πως όλοι οι Έλληνες είναι κακοί, μπορώ να τα δεχθώ όλα αυτά, αλλά θα πρέπει να δούμε τι θα γίνει μετά. Αυτό που λέω διαρκώς είναι πως θα πρέπει να δούμε τι θα γίνει μελλοντικά. Πρέπει να έχουμε μια θετική κατάσταση win-win...» υποστήριξε ο κ. Κοτζιάς.

Ειδική αναφορά έκανε ο υπουργός Εξωτερικών και στα μεγάλα σκάνδαλα διαφθοράς στην Ελλάδα, σημειώνοντας πως «υπαίτιοι αυτών των σκανδάλων, Έλληνες, ζουν σήμερα στη Γερμανία» και κάλεσε τη γερμανική δικαιοσύνη να δώσει επιτέλους τα πρωτόκολλα των καταθέσεων, ώστε να έχουμε αποδείξεις για το ποιος δωροδοκήθηκε στην Ελλάδα.

«Δεν μπορεί να επιχειρηματολογεί κανείς με ψευτοηθικιστικές παραινέσεις, και την ίδια στιγμή αυτά τα άτομα που προκάλεσαν τα σκάνδαλα, όπως ο κ. Χριστοφοράκος της Siemens, να βρίσκονται στη Γερμανία. Αυτό θα πρέπει να σταματήσει. Η γερμανική δικαιοσύνη πρέπει να μας κοινοποιήσει της καταθέσεις τους. Είμαστε κατά της διαφθοράς, είμαστε κατά του πλούτου που προέκυψε με μεθόδους διαφθοράς, αλλά η Γερμανία θα πρέπει να πάψει να κρύβει τέτοιους μεγαλοαπατεώνες» κατέληξε ο κ. Κοτζιάς.

Ολόκληρη η συνέντευξη του κ. Κοτζιά 

Την απομαγνητοφώνηση ολόκληρης της επίμαχης συνέντευξης του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά στα γερμανικά τηλεοπτικά δίκτυα ARD και ZDF, στη Ρίγα της Λετονίας, έδωσε στη δημοσιότητα το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών. Είναι μια συνέντευξη που έβγαλε ειδήσεις οι οποίες απασχόλησαν το σύνολο των ευρωπαϊκών και μεγάλο μέρος των διεθνών μέσων ενημέρωσης…
Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου ολόκληρης της συνέντευξης που παραχώρησε ο Υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, στα γερμανικά τηλεοπτικά δίκτυα ARD και ZDF, στη Ρίγα, το Σάββατο 7 Μαρτίου 2015: 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Υπουργέ, πώς αξιολογείτε τη στάση της ΕΕ στο θέμα της Ουκρανίας; 

Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Εμείς έχουμε ήδη πει πως θέλουμε ειρήνη στην Ευρώπη, ειρήνη και σταθερότητα στην Ουκρανία. Στηρίζουμε την ουκρανική κυβέρνηση στον αγώνα της να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία της χώρας και να διασφαλίσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Εκτός αυτού, για εμάς το θέμα έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί στη Μαριούπολη ζουν σήμερα 160.000 Έλληνες, πολίτες ελληνικής καταγωγής. Η Μαριούπολη απέχει μόνο 10 χλμ. από την περιοχή όπου έχουν παύσει οι εχθροπραξίες των αυτονομιστών. Είμαστε η μοναδική χώρα που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή και παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς την κατάσταση με την Πρεσβεία μας και το Προξενείο. Είμαι περήφανος για την οικονομική αλλά και ιατρική βοήθεια που έχει σταλεί και κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να υπάρχει αυτός ο δίαυλος επικοινωνίας, ώστε η βοήθεια να φτάνει στον προορισμό της. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είστε ικανοποιημένος με τη στάση της ΕΕ απέναντι στη Ρωσία; 

Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Η στάση της ΕΕ απέναντι στη Ρωσία διαμορφώθηκε και με τη συμβολή της Ελλάδας και είμαι ικανοποιημένος με αυτή τη στάση. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θα συζητηθεί το θέμα των κυρώσεων; 

Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Είμαστε μια χώρα που έχει ήδη επιβάλει κυρώσεις. Πριν από 20 χρόνια η Ελλάδα επέβαλε κυρώσεις στην ΠΓΔΜ. Αυτό ήταν ένα λάθος. Από την εμπειρία μας πρέπει να πούμε πως οι κυρώσεις δεν είναι σίγουρο πως θα είναι εποικοδομητικές ή πως θα έχουν επιτυχία. Οι κυρώσεις που στηρίζουμε είναι αυτές που θα επιτρέψουν στη Ρωσία να καθήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Δεν είμαστε υπέρ των κυρώσεων που προκαλεί η οργή. Στόχος μας είναι η Ρωσία να σεβαστεί όσα συμφωνήθηκαν στο Μινσκ, να κάνει πράξη όσα συμφωνήθηκαν. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πιστεύετε ότι αυτό έχει επιτευχθεί; 

Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Οι κυρώσεις που έχουν επιβληθεί δημιούργησαν οικονομικά προβλήματα στη Ρωσία, αλλά αυτό δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, το σημαντικό – και δεν πρέπει να είναι αυτός ο στόχος των κυρώσεων. Η Ρωσία έδειξε τις τελευταίες μέρες τη βούληση να τηρήσει τη Συμφωνία του Μινσκ. Είχα πρόσφατα την ευκαιρία να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς τη Γερμανία και τη Γαλλία για όσα κατάφεραν.

Ελπίζω πως θα έχω την ευκαιρία να μιλήσω στο Πρώτο και στο Δεύτερο Πρόγραμμα (ARD και ZDF) της γερμανικής τηλεόρασης και για τα προβλήματα της Ελλάδας και για τον τρόπο που κάποια γερμανικά μέσα ενημέρωσης βλέπουν την Ελλάδα και πώς παρουσιάζουν τον ελληνικό λαό.

Την περασμένη εβδομάδα είχαμε την ευκαιρία στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια της συνάντησης των κρατών του μεσογειακού Νότου της ΕΕ (Euro Med Group), να συζητήσουμε για το θέμα των αυτονομιστών. Οι αυτονομιστές είναι ένα θεμελιώδες ζήτημα για την εξωτερική πολιτική. Η διαφορά με τους τζιχαντιστές που έρχονται από τον Νότο (από τα νότια σύνορα της ΕΕ, σ.σ.) είναι πως αυτοί οι τελευταίοι δεν αποτελούν απλώς θέμα εξωτερικής, αλλά και εσωτερικής πολιτικής. Είναι πολύ σημαντικό να συζητήσουμε για τη σταθερότητα στον Νότο, είναι πολύ σημαντικό να βρούμε λύσεις για τη σταθερότητα στην περιοχή, στη Μέση Ανατολή, στο θέμα της Λιβύης. Χθες, συζητήσαμε εξαντλητικά για το θέμα της Λιβύης. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πιστεύετε πως στην ΕΕ γίνεται πολλή συζήτηση για την Ουκρανία; 

Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Δεν πρέπει να συζητείται μόνο το θέμα της Ουκρανίας ή το θέμα των τζιχαντιστών, αλλά και το μέλλον της Ευρώπης, όπως και το όραμά μας, ποια Ευρώπη θέλουμε να έχουμε. Θα πρέπει να επιστρέψουμε στις ευρωπαϊκές αξίες. Μου προκαλεί μεγάλη ανησυχία το κατά πόσο η νέα γενιά στην Ευρώπη και ιδιαίτερα η νέα γενιά στις χώρες του Νότου, εάν οι σημερινοί μαθητές θα είναι μετά από 10-20 χρόνια ευτυχείς με την Ευρώπη, εάν θα είναι υπέρ της Ευρώπης, όταν σήμερα ακούν διαρκώς για κυρώσεις, τιμωρίες και μνημόνια. Θα πρέπει σε αυτή τη νέα ευρωπαϊκή γενιά να μιλήσουμε και για άλλα πράγματα και όχι μόνο για τιμωρίες και άλλες ενέργειες που είναι αναγκαίες στις διεθνείς αντιπαραθέσεις. Η Ευρώπη δεν είναι μόνο κυρώσεις και τιμωρητικές πράξεις. Να πούμε πως η Ευρώπη είναι ένα θετικό όραμα και πως θα πρέπει να εργαστούμε περισσότερο γι’ αυτό. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θα θέσετε βέτο κατά των κυρώσεων, εάν καταλαβαίνω καλά. 

Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Όταν βρισκόμαστε στο στάδιο των διαραγματεύσεων δεν μπορώ να μιλήσω για τις διαπραγματεύσεις, γιατί τότε δεν πρόκειται για διαπραγματεύσεις. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αυτό σημαίνει… 

Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Θα διαπραγματευθούμε και θα δούμε πώς θα προχωρήσουμε. Υπάρχουν χώρες που είναι υπέρ των κυρώσεων και άλλες χώρες που πλήττονται από τις κυρώσεις. Ωραία, να μιλήσουμε για την επιβολή κυρώσεων. Η χώρα μου βιώνει μια οικονομική κρίση και το εμπάργκο που έχει επιβληθεί κοστίζει πάρα πολύ για εμάς και την αγροτική μας παραγωγή. Καταλαβαίνω τις χώρες που δεν έχουν οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία, καταλαβαίνω τις χώρες που είναι υπέρ της επιβολής των κυρώσεων, αλλά δεν τηρούν τις κυρώσεις. Θα πρέπει όμως να συζητηθεί τι θα γίνει με την Ελλάδα και τα οικονομικά προβλήματα που μας δημιουργεί η επιβολή κυρώσεων, πώς θα αναπληρωθούν οι οικονομικές απώλειες λόγω των κυρώσεων. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ορισμένοι παρατηρητές πιστεύουν πως η Ελλάδα θα απειλήσει με βέτο εάν δεν λάβει οικονομική βοήθεια. 

Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Το βέτο ανήκει στα δικαιώματα εκείνα που η Ελλάδα διαθέτει εντός της ΕΕ. Είναι, αν μη τι άλλο, παράξενο να μιλούμε για απειλή όταν χρησιμοποιεί κανείς όσα προβλέπονται στην ΕΕ. Δεν πρόκειται για απειλή, αλλά για τους μηχανισμούς που διασφαλίζονται από τις ρυθμίσεις και τις Συνθήκες της ΕΕ. Και, δεύτερον, υπάρχουν χώρες που δεν έχουν ανάγκη, λόγω της ισχύος τους, να κάνουν χρήση του βέτο, γιατί μπορούν να επιβληθούν με τη δύναμή τους. Δεν χρησιμοποιήσαμε ποτέ το δικαίωμα του βέτο χωρίς λόγο και το ίδιο θα πράξουμε και στο θέμα της Ουκρανίας. Δεν χρειάζεται να νιώθει κανείς πως απειλείται. Θα πρέπει να συζητήσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να υπάρξει μια κατάσταση win-win, όπου τόσο οι εταίροι μας όσο και εμείς θα βγούμε κερδισμένοι. Δεν μπορώ να καταλάβω μια πολιτική όπου κερδίζουν μόνο μερικοί από τους εταίρους μας και εμείς αυξάνουμε μόνο τις απώλειές μας. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Υπάρχει για εσάς μια συνάφεια ανάμεσα στο να δώσετε τη συγκατάθεσή σας στο θέμα της επιβολής κυρώσεων και στη συνέχιση της οικονομικής βοήθειας. 

Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Δεν έκανα ποτέ έναν τέτοιο συσχετισμό μιλώντας για το θέμα των κυρώσεων. Θα πρέπει όμως να δούμε πώς θα πρέπει να αναπληρωθούν εντός της ΕΕ οι οικονομικές απώλειες που προκύπτουν από τις κυρώσεις. Αυτό δεν έχει καμία απολύτως σχέση με οικονομική βοήθεια. Εκείνο που λέω είναι ότι το θέμα των κυρώσεων πλήττει την οικονομία. Επίσης, υπάρχουν χώρες του ΝΑΤΟ, μικρές αλλά και μεγάλες χώρες, που επωφελούνται από τις κυρώσεις. Όλα αυτά πρέπει να τα συζητήσουμε. Δεν μπορεί μόνο μερικές από αυτές τις χώρες να επωφελούνται από τις κυρώσεις και άλλες πάλι να υφίστανται τις απώλειες. Όλες οι χώρες θα πρέπει να κερδίζουν μαζί αλλά και να χάνουν μαζί. Απορώ με τη συζήτηση που έχει γίνει τον τελευταίο καιρό στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης για τη στάση μας στο θέμα των κυρώσεων, αλλά αδυνατώ να καταλάβω γιατί δεν λέει κανείς τίποτε για τις χώρες εκείνες του ΝΑΤΟ που δεν τηρούν καθόλου τις κυρώσεις. Αυτή είναι μια μονομέρεια. 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ας πούμε λίγο για το θέμα πώς βλέπουν τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης την Ελλάδα. 

Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Υπάρχουν πάρα πολλά στερεότυπα. Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι. Είμαι ένας φίλος της Γερμανίας. Αγαπώ τη Γερμανία – αυτό το είπα και στο Βερολίνο. Η γυναίκα μου είναι Γερμανίδα, άρα έχω οικογενειακές σχέσεις με τη Γερμανία. Καταλαβαίνω τη Γερμανία και θεωρώ τον εαυτό μου έναν πολιτικό που γνωρίζει τη Γερμανία. Εκτός αυτού, πιστεύω πως η Γερμανία είναι μια χώρα κατά βάθος φιλελληνική, γιατί αυτοκαθορίστηκε μέσω της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και των πολιτικών πεποιθήσεων. Η Ελλάδα και η Γερμανία είχαν ανέκαθεν φιλικές σχέσεις και προσπαθώ με όλες μου τις πράξεις να στηρίξω αυτές τις σχέσεις. Όσον αφορά όμως την πληροφόρηση που παρέχουν τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης στο θέμα της ελληνικής κρίσης, θα έλεγα πως υπάρχουν πάρα πολλά στερεότυπα. Πρόσφατα, μετά την τελευταία συμφωνία, είχαμε πηχυαίους πρωτοσέλιδους τίτλους σε γερμανικές εφημερίδες που έλεγαν «Ούτε σεντ για την Ελλάδα», πράγμα που είναι βέβαια ψέμα, γιατί στην τελευταία συμφωνία το θέμα μας δεν ήταν τα χρήματα.

Ένα άλλο ζήτημα που επανέρχεται συχνά στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης είναι το θέμα των χρημάτων που έχει χάσει η Γερμανία εξαιτίας της ελληνικής κρίσης. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει: η Γερμανία με άμεσο ή έμμεσο τρόπο κέρδισε περί τα 80 δις ευρώ από την ελληνική οικονομική κρίση. Πρέπει να μιλούμε με αριθμούς και όχι η μία πλευρά να θέλει να δασκαλέψει την άλλη με ψευτοηθικιστικές τοποθετήσεις.

Ένα από τα στερεότυπα είναι, επίσης, πως μια ολόκληρη χώρα, ένας ολόκληρος λαός έχει κάποιες αρνητικές ιδιότητες, στερεότυπα που δεν ανταποκρίνονται βέβαια καθόλου στην πραγματικότητα. Στερεότυπα πως όλοι οι Έλληνες είναι κλέφτες, τεμπέληδες και ψεύτες, αν και όλες οι ευρωπαϊκές στατιστικές λένε πως οι Έλληνες εργάζονται περισσότερες ώρες την εβδομάδα από όλους τους Ευρωπαίους. Αυτή τη στιγμή έχουμε στην Ελλάδα 60% νεανική ανεργία, πρέπει να συζητήσουμε, να δούμε τι θα γίνει με αυτή τη νέα γενιά, ποια στάση θα κρατήσει αυτή η νέα γενιά απέναντι στην ΕΕ εάν δεν θα έχει δουλειά και ακούει συνέχεια για κυρώσεις. Εντάξει, καταλαβαίνω πως η Ελλάδα πρέπει να τιμωρηθεί, πως όλοι οι Έλληνες είναι κακοί, μπορώ να τα δεχθώ όλα αυτά, αλλά θα πρέπει να δούμε τι θα γίνει μετά. Αυτό που λέω διαρκώς είναι πως θα πρέπει να δούμε τι θα γίνει μελλοντικά. Πρέπει να έχουμε μια θετική κατάσταση win-win…

Επίσης, εκείνο που θέλω να πω είναι ότι η Γερμανία βρήκε μια θαυμάσια ρύθμιση όσον αφορά τα χρέη της με τη Συμφωνία του Λονδίνου το 1952-53. Η Γερμανία είχε χάσει έναν πόλεμο, έναν ολέθριο πόλεμο, αλλά ρυθμίστηκε το θέμα για τα δάνεια που έλαβε κατά τη δεκαετία του ’20. Δεν μπορεί σήμερα για την Ελλάδα να υπάρχουν χειρότεροι όροι (αποπληρωμής των δανείων) από τους όρους που θεσπίστηκαν για τη Γερμανία που έχασε έναν ολόκληρο πόλεμο. Αυτό το θέμα θα πρέπει να το συζητήσουμε. Η Γερμανία σήμερα λέει συνέχεια πως πλήρωσε όλα της τα χρέη, κάτι που δεν είναι βέβαια αλήθεια, και πως εμείς είμαστε οι ψεύτες και οι απατεώνες που δεν θέλουμε να επιστρέψουμε τα δανεικά που πήραμε. Η χώρα που δεν πλήρωσε τα χρέη της μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι πρώτα απ’ όλα η Γερμανία. Αυτό συνέβη με τη Συμφωνία του Λονδίνου. Τι λέει αυτή η συμφωνία; Προκειμένου η Γερμανία να μπορέσει να μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος της θα έπρεπε να υπάρξει ανάπτυξη, στην οποία συνέβαλαν όλοι οι εταίροι της. Ορίσθηκε έτσι από τους εταίρους της ένα ποσοστό 3% του εξωτερικού της εμπορίου για την αποπληρωμή των χρεών.

Εμείς ποια συμφωνία έχουμε για την Ελλάδα; Μια συμφωνία που έχει οδηγήσει σε απώλεια κατά 30% του κοινωνικού μας προϊόντος. Εάν η οικονομική μας δύναμη μειώνεται, πώς είναι δυνατόν να αποπληρωθεί το χρέος; Χρειαζόμαστε μια τέτοια ανάλογη ρύθμιση, όπως τότε το 1952-53 για τη Γερμανία. Τότε κανείς δεν έλεγε πως οι Γερμανοί είναι κλέφτες και τεμπέληδες, οι Γερμανοί είναι πολύ εργατικοί και ένας λαός με πολλές ικανότητες, δεν υπάρχει αμφιβολία.

Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι μια πολιτική που θα μας οδηγήσει στην ανάπτυξη. Αυτή είναι άλλωστε η διαφορά που έχουμε με κάποιους από τους εταίρους μας, οι οποίοι επιμένουν στη συνέχιση μιας πολιτικής, η οποία είχε αρνητικά αποτελέσματα, όπως υψηλή ανεργία, καταστροφή της βιομηχανικής παραγωγής και του κοινωνικού δικτύου. Χρειαζόμαστε μια άλλη πολιτική. Θα πρέπει να σταματήσουμε με τα ψευδοηθικιστικά επιχειρήματα, όπως και με το να επιτίθεται ο ένας στον άλλον. Και να σας πω κάτι ακόμα και να τελειώσω: Ξέρετε, θα πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε. Θέλουμε να υπάρξει ανάπτυξη για να μπορέσει η Ελλάδα να αποπληρώσει τα χρέη της ή θέλουμε να καταστρέψουμε τη χώρα; Εάν θέλουμε να καταστρέψουμε τη χώρα, τότε θα πρέπει να σκεφτούμε ποια επίδραση θα έχει κάτι τέτοιο σε γεωπολιτικό επίπεδο και ιδιαίτερα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Και κάτι ακόμα και θα τελειώσω: Στην Ελλάδα έχουμε μεγάλα σκάνδαλα διαφθοράς. Υπαίτιοι αυτών των σκανδάλων, Έλληνες, ζουν σήμερα στη Γερμανία. Η γερμανική δικαιοσύνη θα πρέπει επιτέλους να μας δώσει τα πρωτόκολλα των καταθέσεων, ώστε να έχουμε αποδείξεις για το ποιος δωροδοκήθηκε στην Ελλάδα. Δεν μπορεί να επιχειρηματολογεί κανείς με ψευτοηθικιστικές παραινέσεις και την ίδια στιγμή αυτά τα άτομα που προκάλεσαν τα σκάνδαλα, όπως ο κ. Χριστοφοράκος της Siemens, να βρίσκονται στη Γερμανία. Αυτό θα πρέπει να σταματήσει. Η γερμανική δικαιοσύνη πρέπει να μας κοινοποιήσει της καταθέσεις τους. Είμαστε κατά της διαφθοράς, είμαστε κατά του πλούτου που προέκυψε με μεθόδους διαφθοράς, αλλά η Γερμανία θα πρέπει να πάψει να κρύβει τέτοιους μεγαλοαπατεώνες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παν. Γ. Γεωργόπουλος
Ταξίαρχος Πολεμικής Αεροπορίας ε.α.

Η μοναδική πρωτιά, αρνητική όμως, που κατέχει η Ελλάδα στην Ευρώπη είναι η ανεργία περίπου αγγίζει το 27% (1.300.000 εκατ. άνεργοι), είναι ένα τεράστιο και δισεπίλυτο πρόβλημα για την Πατρίδα μας λόγω των ακολουθουμένων πολιτικών.

Η ανεργία και κατά συνέπεια η οικονομική κρίση είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής, που ακολουθείται εδώ και πολλά χρόνια από τις κυβερνήσεις, μια πολιτική, η οποία ΔΕΝ δημιούργησε επαρκή αριθμό διατηρήσιμων θέσεων εργασίας.

Αυτό οφείλεται, ανάμεσα στα άλλα, στο ότι η πολιτική αυτή:

ΔΕΝ συνέβαλε στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής γεωργίας, ώστε να μπορέσει να συγκρατήσει και να τραβήξει τους νέους, σε προσοδοφόρες καλλιέργειες υψηλής ποιότητας αγροτικών και βιολογικών προϊόντων, καθώς και στην τυποποίηση τους ώστε να γίνουν ανταγωνιστικά και εξαγώγιμα.

ΔΕΝ συνέβαλε στον επαναπατρισμό Ελλήνων επιστημόνων με υψηλή κατάρτιση και εμπειρία σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, με τη δημιουργία τεχνολογικών κέντρων, για να αξιοποιηθούν οι γνώσεις τους.

ΔΕΝ συνέβαλε στην αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων της χώρας, τις κλιματολογικές συνθήκες, τα νησιά, τις ακτές, τα βουνά της, τους αρχαιολογικούς και θρησκευτικούς θησαυρούς, ώστε να γίνει τουριστικός προορισμός και τους 12 μήνες του έτους για όλες τις μορφές τουρισμού.

ΔΕΝ συνέβαλε στην περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας με την αξιοποίηση των ειδικών πλεονεκτημάτων (Π.Ο.Π., τοπικά προϊόντα, κλιματολογικές συνθήκες κλπ) κάθε περιφέρειας ακόμα και πόλεων, σε συνάρτηση με τον χαρακτηρισμό της Ελλάδας ως τουριστικού προορισμού.

ΔΕΝ συνέβαλε στην διατήρηση στην Ελλάδα των μεταποιητικών βιομηχανιών (κλωστοϋφαντουργία, ταπητουργία, μεταποίηση αγροτικών - κτηνοτροφικών προϊόντων)

ΔΕΝ συνέβαλε στην αξιοποίηση των Ναυπηγείων και την τεχνογνωσία του προσωπικού τους, ώστε να γίνει η Ελλάδα η ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη της Μεσογείου, αλλά αντί γι’ αυτό τα έκλεισε.

Αντί να κάνει τα παραπάνω το Κράτος:
  • Γιγάντωσε τον Δημόσιο Τομέα και τους Δημόσιους Οργανισμούς, με προσλήψεις χωρίς προγραμματισμό, αλλά με κομματικά και άλλα κριτήρια.
  • Ίδρυσε άναρχα σε όλη την επικράτεια Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, που το αντικείμενο των σπουδών τους πολλές φορές, δεν αντιστοιχεί στις ανάγκες και τις προοπτικές της αγοράς εργασίας, παράγοντας απλά ανέργους πτυχιούχους, προκειμένου να εξυπηρετηθεί αφενός το καθηγητικό κατεστημένο (δίνοντας αφειδώς τίτλους Καθηγητών) και αφετέρου να δημιουργήσει μια φαινομενική αλλά χωρίς βάσεις ανάπτυξη, που βασίσθηκε στην παροχή υπηρεσιών στους φοιτητές (φαγητό, διασκέδαση, ενοίκια).
  • Εγκατέστησε χωρίς μελέτη σε πολλές πόλεις στρατόπεδα Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων και Αστυνομικές Σχολές με το παραπάνω σκεπτικό.
  • Μοίρασε τις κοινοτικές επιχορηγήσεις γεμίζοντας απλά τις τσέπες ορισμένων και δεν κατευθύνθηκαν στην δημιουργία υποδομών.
Είναι ντροπή να είναι η Ελλάδα ένας ευλογημένος τόπος και να μην εκμεταλλευόμαστε τις δυνατότητες που προσφέρει για ανάπτυξη.
Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να μην παράγει αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα και να απαιτείται η εισαγωγή τους για να μην πεθάνουμε από την πείνα!!!

Το σκεπτικό των Κυβερνήσεων για την ανάπτυξη είναι τόσο ρηχό που ακόμα και η ίδρυση Φυλακών ή Κέντρων Κράτησης Λαθρομεταναστών, θεωρείται ανάπτυξη για την Περιφέρεια.

Ο τομέας που χτυπήθηκε πιο πολύ από την ανεργία είναι ο ιδιωτικός τομέας, μαγαζιά και επιχειρήσεις κλείνουν η μια πίσω από την άλλη, αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπήρχε και δεν υπάρχει παραγωγή στην Ελλάδα, η ανάπτυξη στηρίχθηκε μόνο στην κατανάλωση.

Αφού τα περισσότερα προϊόντα είναι εισαγόμενα, όταν μειώθηκε η ρευστότητα στην αγορά λόγω των τεραστίων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, μειώθηκε η ζήτηση, με αποτέλεσμα το κλείσιμο των καταστημάτων (που σε πολλές πόλεις ήταν παραπάνω από τα αναγκαία) με συνέπεια την απόλυση υπαλλήλων.

Στις χειμερινές εκπτώσεις του 2015 καταγράφηκε ο χαμηλότερος τζίρος των τελευταίων ετών σύμφωνα με έκθεση της ΕΣΕΕ έσοδα μειωμένα κατά περίπου 1 δις ευρώ σε σχέση με το 2014..

Ας μη σκεφτούμε καλύτερα πόσα μαγαζιά και επιχειρήσεις θα κλείσουν ακόμα τους επόμενους μήνες, αν η κυβέρνηση δε λάβει δραστικά μέτρα για την προστασία τους (όπως π.χ. η ρύθμιση των χρεών τους στα Ταμεία).

Για να υπάρξουν θέσεις εργασίας και να μειωθεί η ανεργία, θα πρέπει να γίνουμε παραγωγική χώρα, όπως:
  • Να ασχοληθούμε με την αγροτική παραγωγή, την κτηνοτροφία, να τυποποιήσουμε και να μεταποιήσουμε τα προϊόντα μας και να γίνουμε ανταγωνιστικοί.
  • Κάθε περιοχή να ασχοληθεί με την παραγωγή, τυποποίηση και μεταποίηση των τοπικών προϊόντων, αναπτύσσοντας επιχειρήσεις ώστε να μένουν οι νέοι στον τόπο τους.
  • Το Κράτος να δώσει κίνητρα (φορολογικά, φθηνή ενέργεια, λιπάσματα και ζωοτροφές) καθώς και ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, στους ανέργους και τους νέους να φύγουν από τα αστικά κέντρα, που δεν έχουν τίποτα πλέον να προσφέρουν και να επιστρέψουν στην Περιφέρεια να ασχοληθούν με την καλλιέργεια της γης και την κτηνοτροφία.
  • Θα πρέπει η εκπαίδευση να αλλάξει μοντέλο, δε μπορεί η Ελλάδα να παράγει ανεξέλεγκτα πτυχιούχους που αδυνατεί να τους απορροφήσει και να τους εκμεταλλεύονται άλλα Κράτη. Θα πρέπει να ξαναγίνουν πάλι οι Τεχνικές Σχολές (Αγροτοκτηνοτροφικές) που έχουν καταργηθεί. Σχολές που θα εφοδιάζουν την νεολαία με γνώσεις ώστε να ασχοληθούν με την παραγωγή.
Τίποτα δε θα γίνει όπως πριν αν, δεν πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, να ξεπεράσουμε τα εμπόδια και να προχωρήσουμε μπροστά. Περιμένοντας άβουλοι την βοήθεια των εταίρων – δανειστών μας χωρίς εμείς να προσπαθούμε για την ανάπτυξη μας δεν πρόκειται να επιτύχουμε τίποτα.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο με δανεικά πρέπει να καλύψει τις ανάγκες της βασιζόμενη στο χρήμα που παράγει η ίδια.

Η Κυβέρνηση θα πρέπει να εργασθεί προκειμένου να δημιουργήσει ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, παραγωγικό, εξωστρεφές και ανταγωνιστικό, και να υποστηριχθεί από φιλικές προς την επιχειρηματικότητα δομές. Μια επιχειρηματικότητα, βασισμένη σε νέες ιδέες, σε καινοτόμες τεχνολογίες, σε νέα επιχειρηματικά μοντέλα και κυρίως βασισμένη σε ανθρώπους με όρεξη για δουλειά, είναι η μόνη λύση για νέες θέσεις εργασίας, μείωση της ανεργίας και την ανάπτυξη της Πατρίδας μας.

Έχει περάσει πολύς καιρός αδράνειας, η Ελλάδα καταστρέφεται και δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με την ενοικίαση από το κράτος άδειων ξενοδοχείων, άδειων ιδιωτικών κλινικών, μικρών μονάδων, άδειων δημοτικών κτιρίων καθώς και διαμερισμάτων, θα απαντήσει η Τασία Χριστοδουλοπούλου στο θέμα της φιλοξενίας των λαθρομεταναστών που θα φεύγουν από τα κέντρα κράτησης, σύμφωνα με συνέντευξη που έχει δώσει στη Real News.

Για το θέμα αυτό, για να γίνει δηλαδή πράξη η νέα μεταναστευτική πολιτική, θα πρέπει να εξασφαλιστεί η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απορρόφηση των σχετικών ευρωπαϊκών κονδυλίων.

Επειδή αυτό το «αστείο» έχει όμως παρατραβήξει…

Η ευαίσθητη κυρία μήπως έχει την καλοσύνη να μας πει την άποψή της για το τι ακριβώς δικαιούνται οι Έλληνες που έχουν μείνει άστεγοι για τον οποιονδήποτε λόγο; Θα τύχουν ανάλογης στήριξης και φιλοξενίας, ή όχι διότι δεν υπάρχουν ευρωπαϊκά κονδύλια;

Κι επειδή ορισμένα θέματα άπτονται της κοινής λογικής, μήπως μπορεί να μας πει η κυρία που κόπτεται για τις ευρωπαϊκές αποφάσεις που παραβιάζει η χώρα μας και τις επιβάλλονται συνεχώς πρόστιμα, εάν επαληθευθούν όσοι προβλέπουν ότι η χώρα θα διαλυθεί καθώς θα καταστεί πόλος έλξης της λαθρομετανάστευσης, τι θα πρέπει να γίνει μετά; 

Διότι δεν μπορεί το κόμμα της κυρίας, να φωνάζει για την ανθρωπιστική κρίση και να απειλεί με δημοψήφισμα εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη που θα καταστρέψει για σημαντικό χρονικό διάστημα την οικονομία της, αλλά επειδή το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης εντείνεται διαρκώς, να συνεχίζει να… δεσμεύεται από όσα αποφάσισε το διευθυντήριο των Βρυξελλών, χωρίς να αντιλαμβάνονται κάποιοι, λόγω ιδεοληψίας, το πρόβλημα ασφαλείας που δημιουργείται.

Και μια ερώτηση προς τον «αγριεμένο» τόσα χρόνια Πάνο Καμμένο, που είχε κάνει σημαία του όλα αυτά τα θέματα φωνάζοντας σε όλους τους τόνους.
Για ποιον λόγο τώρα που εξασφαλίστηκε η καρέκλα του υπουργού Εθνικής Άμυνας και ένα ακόμα κυβερνητικό πόστο για τον επίσης λαλίστατο και μονίμως ζοχαδιασμένο (στη φάτσα!) στις δηλώσεις του Τέρενς Κουίκ, δεν έχουμε ξανακούσει τη φωνούλα τους;

Δε χρειάζεται να φωνασκούν, όμως έχει καταντήσει σκανδαλώδες να μη μιλάνε πλέον καθόλου για όσα είχαν επί χρόνια αναδείξει σε σημαία προσέλκυσης προεκλογικής πελατείας.
Σκοπεύουν να αφήσουν υπεράνω κριτικής την κυρία που έβαλαν να μας «λύσει» τα προβλήματα με τη μετανάστευση;

Να μας το πουν τουλάχιστον για να το ξέρουμε. Διότι και η υποκρισία έχει τα όριά της. Δεν μπορεί να ζητούσαμε εμείς και τότε και τώρα μια λογική αντιμετώπιση, χωρίς κραυγές και συνθήματα, ενώ όσοι χρησιμοποίησαν την τακτική της πόλωσης στα θέματα αυτά να συνυπάρχουν αρμονικά με αυτό που αντιμάχονταν τόσα χρόνια και όσοι συνεχίζουμε να μεμφόμαστε τους ακραίους της μιας ή της άλλης πλευράς, να παραμένουμε φωνή βοώντος…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Βρε, βρε τον ΒεληΓκίκα μας!
Δεν φτάνει που συνελήφθη με το μέϊλ στα χέρια, τον πιάσαμε τώρα και με τα χέρια στο μέλι!

Και απορούσαμε κι εμείς πού στην ευχή βρήκε ο παλικαρόπουλος τέτοιο ''πουλέν'' για υπουργό οικονομικών;
Τώρα εξηγούντια όλα!

Αλλά και τέτοια ''Ένωση'' πιά!
Δεν έπρεπε να την λένε Ε.Ε αλλά Ε.Ε.Ε: Ένωση Εκβιαστών Εκβιαζομένων!
Ο εκβιάζων του εκβιάζοντος έχουν καταντήσει...
Και ο κρατών τον άλλον από τ' α@@ίδια, του κρατούντος τον άλλον απ΄τα π@πάρια!

Ημιλιπόθυμος και με τα χέρια σταυρωμένα ο ΒεληΓκίκας μπροστά στον χερ-Καροτσάκι, σε στάση καμπουριαστής υποταγής, διαπραγματεύονταν!

Το ίδιο και το Στουρνάρι, το ίδιο και ο Ψευταράς, το ίδιο και όλοι οι υπόλοιποι δωσίλογοι που πέρασαν κυρίως από πρωθυπουργοί και υπουργοί οικονομικών.

Όλοι με χ@σμένη την  φωλιά τους.
Όλοι με εμβάσματα στο εξωτερικό, σε γερμανικές, ελβετικές και άλλες τράπεζες, πώς ήταν δυνατόν ν' αφήσουν τις τράπεζες του εξωτερικού να πάθουν ζημιά;
Με τα λεφτά τους μέσα;
Θεός φυλάξοι!

Είναι όλοι αυτοί που τώρα κουνάνε το δάχτυλο στο καινούργιο οικονομικό επιτελείο, και τους επιπλήττουν ως ''επικίνδυνους''.

Το ίδιο αυτό δάχτυλο, τί δάχτυλο, το χέρι ολόκληρο, που είχαν τόσα χρόνια βουτήξει στο βάζο με το μέλι!

Φάγανε το μέλι, πουλήσανε και το βάζο, και τώρα ετοιμάζονταν να φάνε και τις κυψέλες και τις μέλισσες μαζί!
Αλλά τους σταμάτησε ο λαός στις εκλογές.

Γι αυτό κι αυτοί τώρα επενδύουν στην καταστροφή της Ελλάδας και την αποτυχία της κυβέρνησης.
Για να διαφυλάξουν τα κεκτημένα τους, να γλυτώσουν την φυλακή, κι άμα στραβωθεί πάλι ο λαός να ξαναπάρουν και θέσεις εξουσίας!

Εμείς πάλι περιμένουμε με ανυπομονησία να μάθουμε τις πομπές και τις απατεωνιές και των υπόλοιπων. Των αγαπημένων παιδιών και ''συνομιλητών'' του νεοναζιστή χερ Σόϊμπλε.
Και μελλοντικών συγκατοίκων, ελπίζουμε, του Άκη!
Τί θα πεί ποιού Άκη;
Δεν κάνει να ξεχνάμε έτσι γρήγορα!

Οι διαπραγματεύσεις έχουν αρχίσει και γίνονται πολύ ενδιαφέρουσες!
Επειδή ίσως γίνονται πρώτη φορά!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Προσπαθούν απεγνωσμένα Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι έκαναν καλά τη δουλειά τους και αδίκως τιμωρήθηκαν τόσο αυστηρά στις εκλογές. Οι ηγεσίες τους, οπλισμένες με θράσος χιλίων πιθήκων και παίρνοντας ύφος χιλίων καρδιναλίων, ξεφουρνίζουν το ένα ψέμα μετά το άλλο και εγκαλούν την κυβέρνηση γιατί δεν έχει ακόμη μετατρέψει τον ερειπιώνα που αυτές δημιούργησαν σε παλάτι. Νομίζουν ότι απευθύνονται σε Λωτοφάγους. Ωστόσο, η σκρόφα πραγματικότητα δεν λέει να συμμορφωθεί με την περιγραφή τους. Παρέδωσαν άδεια ταμεία και ένα ναρκοθετημένο τοπίο και τώρα φωνάζουν ότι ο Τσίπρας φλερτάρει με το πιστωτικό γεγονός. Απαίτησαν ασφυκτικά χρονικά όρια -τόσο σίγουρες ήταν για την ήττα τους- για να προκαλέσουν κλίμα οικονομικής ασφυξίας και να δικαιωθεί η θεωρία τους περί αριστερής παρένθεσης.
Οι εταίροι συμφώνησαν γιατί τους βόλευε και σήμερα όλοι μαζί, σαν έτοιμοι από καιρό, κατηγορούν την κυβέρνηση ότι δεν έχει σχέδιο. Καταγγέλλουν για αναντιστοιχία προεκλογικών λόγων και μετεκλογικών έργων την κυβέρνηση επειδή μαζεύει τα αποθεματικά από Ταμεία και οργανισμούς για να πληρώσει τις δόσεις χωρίς να μας λένε με ποιον άλλο τρόπο θα μπορούσε να συγκεντρώσει τα χρήματα. Μήπως θα προτιμούσαν την έκτακτη εισφορά στους έχοντες ή τη δήμευση μέρους των καταθέσεων; Οχι δα, αυτές είναι μπολσεβίκικες πρακτικές. Ισχυρίζονται ότι έδωσαν ομηρικές μάχες για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς και διαψεύδονται πανηγυρικά από τους φίλους τους και τους δικούς τους ανθρώπους.
Για παράδειγμα: Ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς -αυτός που έκανε συστάσεις στον Ελληνα πρωθυπουργό να υπακούσει αμελλητί τη Μέρκελ- δήλωσε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση δεν έκανε τίποτε για τη διαφθορά και την απάτη. Χοντρό φτύσιμο, αλλά οι Σαμαράς-Βενιζέλος νομίζουν ότι ψιχαλίζει. Ο πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ -διορισμένος από τον Αντ. Σαμαρά- είπε στο Ειδικό Δικαστήριο (δίκη Παπακωνσταντίνου) ότι από τη λίστα Λαγκάρντ ερευνήθηκαν μόνο πενήντα υποθέσεις. Τέτοιο ρεκόρ θα το ζήλευε και ο αστυνόμος Σαΐνης. Δικαίως απόρησε ο πρόεδρος του Ειδικού Δικαστηρίου: «Τι ακριβώς έκανε το ΣΔΟΕ τόσο καιρό;». Η απάντηση είναι απλή, κύριε δικαστά: Προστάτευε τους πολιτικούς φίλους της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ που έφτιαχναν παχυλές περιουσίες στις πλάτες των πολλών, δίνοντας βεβαίως το κατιτίς τους για να οργανώνουν τα αγαπημένα κόμματά τους τις φαραωνικές προεκλογικές εκστρατείες τους και για να διαβιούν πολυτελώς κορυφαία στελέχη τους.
Για να μην αναφέρουμε τους Σόιμπλε και Γκάμπριελ (αμφότεροι υπεράνω υποψίας για κλίση προς τα αριστερά), οι οποίοι με παλιότερες δηλώσεις τους είχαν κατηγορήσει τα δύο κόμματα (με τα οποία βεβαίως συνεργάστηκαν αρμονικά) για συστηματική λεηλασία της χώρας. Σ’ ό,τι αφορά τις κραυγές τους ότι η κυβέρνηση δεν διαπραγματεύεται σωστά, όπως υποστηρίζουν ότι έκαναν αυτοί, την απάντηση-ξεφτίλα την έδωσε ο Γιούνκερ -αυτός που ήθελε διακαώς να κερδίσουν τις εκλογές για να συζητά με οικεία πρόσωπα και όχι με τους αγραβάτωτους και ατημέλητους συριζαίους- που είπε ότι «προσβάλαμε τους Ελληνες, δεν είναι δυνατόν υπάλληλοι (σ.σ. τρόικα) να συζητούν με υπουργούς». Αλλά, για να μη λέμε μόνο λόγια, ιδού τα αποτελέσματα (με αριθμούς) της δικής τους σθεναρής διαπραγμάτευσης: Η Ελλάδα φιγουράρει στην πέμπτη θέση του καταλόγου με τις 15 χειρότερες χώρες στο πεδίο της οικονομίας. Πρόκειται, πράγματι, για εξαιρετική επίδοση. Ενας στους πέντε εργαζομένους είναι ανασφάλιστος. Οι λεγόμενοι ψευδοαπασχολούμενοι -όσοι, ενώ παρέχουν εξαρτημένη μισθωτή εργασία παρουσιάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες με μεγάλες απώλειες για το ΙΚΑ- φτάνουν τις 300.000.
Οι εργαζόμενοι που ενώ παρέχουν εργασία πλήρους ωραρίου δηλώνονται ως μερικώς απασχολούμενοι είναι 200.000. Περισσότεροι από 850.000 εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα είναι απλήρωτοι για πάνω από τέσσερις μήνες. Περισσότερες από τις μισές προσλήψεις το 2014 (790.918) αφορούσαν ευέλικτες μορφές εργασίας, δηλαδή μερική ή εκ περιτροπής εργασία. Τα στοιχεία αντλήθηκαν από ρεπορτάζ των «Νέων» -έντυπο που δεν θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει αντικυβερνητικό την περίοδο που ήταν στα πράγματα οι Σαμαράς-Βενιζέλος. Αναρωτιέται κανείς: Με τέτοιο παλμαρέ τι θέλουν οι αρχηγοί της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ; Αλλη μία ευκαιρία; Για να τελειώσουν το θεάρεστο έργο τους; Είπαμε, όμως: με θράσος χιλίων πιθήκων και ύφος χιλίων καρδιναλίων και όποιος τσιμπήσει.
Τάσος Παππάς 
Πηγή efsyn
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δύο πράγματα καθορίζουν τις τύχες μας σαν ναναι αυτές μοίρα και κισμέτ. Το ευρώ και το χρέος.
Το ευρώ είναι ένα νόμισμα ζουρλομανδύας. Είναι αναντίστοιχο με τις διαφορετικές δημοσιονομικές πραγματικότητες, ανόμοιων κατά την εθνική τους στρατηγικής χωρών που μάλλον αποκλίνουν παρά συγκλίνουν (και οι  χώρες και οι στρατηγικές).

Ως εκ τούτου σιγάσιγά το ευρώ μετατρέπεται σε ένα πανίσχυρο μάρκο που ηγεμονεύει, υπαγορεύει και εν τέλει διατάσσει υπηκόους και υποτελείς διαφόρων διαβαθμίσεων, απ’ τους Ολλανδούς έως τους Έλληνες. Με έναν παράδοξο τρόπο που παράδοξος δεν είναι το ευρώ εισάγει στην πολιτική και κοινωνική ζωή των χωρών που κατέχει, έναν οικονομικό ρατσισμό, ταξικό, που καταλήγει στην αναπαραγωγή (και παραγωγή νέων) εθνικιστικών στερεοτύπων. 

Μέσα στον ορυμαγδό της εποχής, όπου η κρίση εστιάζει την προσοχή των πολιτών στο μερικό κι όχι στο όλον, έχει περάσει απαρατήρητο (σχετικώς) το γεγονός ότι η Γερμανία έχει αλλάξει ακόμα και το αμυντικό της δόγμα (στην πραγματικότητα εκ νέου επιθετικό! Και μάλιστα βασισμένο στο «DNA της Γερμανικής εξωτερικής πολιτικής» όπως αναφέρθηκε σε αυτό, και κατά συνέπειαν στο φρικτό γερμανικό προηγούμενο, ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, κ. Σταϊνμαγιερ). 

Η Γερμανία σήμερα ξετσίπωτα διακηρύσσει urbi et orbi ότι τα οικονομικά της συμφέροντα (κι όχι τα συμφέροντα της Ένωσης) είναι υπεράνω όλων, uber alles. Προσέτι προχωρά ένα βήμα παραπάνω (μάλλον κάνει ένα τεράστιο αλμα προς το φρενοκομείο) διακηρύσσοντας επίσης, ότι η Γερμανία έχει το δικαίωμα πλέον να υποστηρίζει με στρατιωτικά μέσα τα οικονομικά της συμφέροντα! 

Για μια χώρα που έως μόλις πριν από λίγα χρόνια το Σύνταγμα της απαγόρευε στον στρατό της να επιχειρεί εκτός των συνόρων της, η απόσταση που έχει διανυθεί είναι μεγάλη και φθάνει έως το Αφγανιστάν, το Κίεβο και την Αθήνα. Η Γερμανία στήνει συστηματικώς έναν «ζωτικό χώρο» στα ανατολικά της, κατά το χιτλερικό προηγούμενο, και εξακτινώνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη δημιουργώντας αλλού σφαίρες επιρροής, άλλου προτεκτοράτα και άλλου ειδικές οικονομικές ζώνες. Δια της βίας. Της οικονομικής βίας και της συνεπακόλουθης πολιτικής υπαγόρευσης, κοινώς δικτατορίας, η οποία μάλιστα φιλοδοξεί στο εγγύς μέλλον να διαθέτει και στρατιωτικά μέσα! 

Κανονικά, θα έπρεπε να έχει βαρέσει συναγερμός. Όπως έγραφα και στην «Πράβδα» στη Real News της Κυριακής, η Γερμανία μετατρέπεται ταχύτατα στον «Μεγάλο Ασθενή της Ευρώπης», τον «τρελό ασθενή» που οδηγεί τη Γηραιά Ήπειρο σε δεσμά, σε υποταγή ή σε πόλεμο. Ουδείς το 1980 θα πίστευε ότι η Γερμανία θα διέλυε τη Γιουγκοσλαβία κι όμως! απ’ το 1990 η Γερμανία προελαύνει. Βρίσκεται έξω απ’ το Κίεβο και μέσα στην Αθήνα. Αν ισχυροποιηθεί κι άλλο τί άλλο θα επιδιώξει και μπορέσει να κάνει; 

Και το χειρότερο όλων είναι ότι στην παρούσα φάση ουδείς τολμά να μιλήσει στη Γερμανία τη γλώσσα της αλήθειας που προκύπτει απ’ το σκοτεινό παρελθόν της και τις καθόλου λαμπρές φιλοδοξίες της. Αν οι ναζί ήταν «γίγαντες με μυαλό νάνου» η σημερινή Γερμανία πάει για Κύκλωπας με ένα μάτι – το ευρώ – μάτι που δεν βλέπει πέρα απ’ τη μύτη του. 

Στον ίδιο παρονομαστή με το νόμισμα τύραννο βρίσκεται και το χρέος τύραννος. Η ίδια Η Γερμανία χρωστάει τα κερατά της, επιφυλάσσει όμως για το χρέος της μια σεισάχθεια που βασίζεται στη «δημιουργική λογιστική» αλλά και στη «δημιουργική ασάφεια». Όλα τα κράτη είναι χρεωμένα. Αν συνυπολογισθεί το τριπλό χρέος – δημόσιο, ιδιωτικό, τραπεζικό – η φούσκα έχει μεγαλύτερες διαστάσεις απ’ τον πλανήτη με πρωταθλήτριες στην τοξικότητα τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, την Ιαπωνία κι άλλες ων ουκ έστι αριθμός – ή μάλλον υπάρχει αριθμός, ακούει στο όνομα 199 τρισεκατομμύρια δολάρια χρεών που αντιστοιχούν στο 285% του παγκοσμίου ΑΕΠ!

Αν το Ευρώ είναι όπλο, όπλο είναι και το χρέος. Όπως όλο και περισσότεροι παραδέχονται, το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι πολεμικό εργαλείο για τη διαμόρφωση των διακρατικών σχέσεων, όπως επίσης και για τη διαμόρφωση των ταξικών σχέσεων στο εσωτερικό των χωρών. 

Η Ελλάδα επί πέντε χρόνια τώρα αναδομείται με εργαλείο το χρέος και αναμορφώνεται ή μάλλον διαμορφώνεται σε μια χώρα παρία. Ο ελληνικός λαός πληρώνει ένα χρέος που δεν δημιούργησε ο ίδιος και όχι μόνον αυτό, αλλά μπαίνει υπό τα καυδιανά δίκρανα μιας «συμφωνίας» που θα διαρκέσει γενιές και δεκαετίες. Με έναν λόγο, υποδουλώνεται. 

Το 1% των πλουσίων (Γερμανών, Ελλήνων και όλων των φυλών του Ισραήλ) υποχρεώνει το 99% των υπολοίπων σε έναν τρόπο ζωής που κινείται γύρω από ένα χρέος, όχι μάλιστα δικό τους, αλλά του 1% που το δημιούργησε. Που όχι μόνον  το δημιούργησε αλλά θέλει και να το εισπράττει. 

Πρόκειται για έναν παραλογισμό που για να εφαρμόζεται προϋποθέτει οικονομική λιτότητα και πολιτική δικτατορία. Ο παραλογισμός αυτός, ανήθικος όσον δεν γίνεται ναναι κάτι ανήθικο, μετέρχεται ένα στρατήγημα για να υπάρχει: τη συναίνεση των μαζών. Αυτό είναι το νέο «Κοινωνικό Συμβόλαιο»: η ευπιστία και η τιμιότητα των μαζών να χρησιμοποιείται εναντίον τους. Αυτό είναι και το (κάθε) Μνημόνιο: να αποδέχεσαι ως δικό σου, εσύ το 99%, το χρέος που δημιούργησε το 1%! Να αποδέχεσαι στη συνέχεια μια «συμφωνία» για να το ξεπληρώσεις, που, επί δεκαετίες θα ρυθμίζει τη ζωή σου και τη ζωή των ερχομένων γενεών, με τους κανόνες μιας δικτατορίας. 

Έτσι το κακό εμφανίζει τον εαυτόν του ως «αναγκαίο κακό» και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο αυτοτροφοδοτούμενης υποδούλωσης. 

Με Σκύλλα το Ευρώ και Χάρυβδιν το Χρέος, κανένας απ’ τους συντρόφους του Οδυσσέα δεν θα φθάσει στην Ιθάκη κι αν φθάσει ο ίδιος, θα φθάσει μόνον για το πικρό του τέλος...

Του Στάθη  
Πηγή enikos

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Το πρόβλημα της ευρωζώνης το λένε Γερμανία, όχι Ελλάδα», αναφέρει ο αρθρογράφος των Financial Times Βόλφγκανγκ Μουχνάου.
«Αυτή είναι η χώρα που χρειάζεται άμεσα μεταρρυθμίσεις κι όχι η ελληνική αγορά προϊόντων», υπογραμμίζει.
Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει τα «περισσότερα από αυτά που μπορούσαν να πάνε άσχημα στην Ευρωζώνη, πήγαν, με εξαίρεση τον χρηματοπιστωτικό κλάδο της κεντρικής Ευρώπης, ο οποίος παρέμεινε σταθερός. Αυτό όμως θα αλλάξει σύντομα».

Ολόκληρο το άρθρο του Wolfgang Münchau
Τα περισσότερα από όσα μπορούσαν να πάνε άσχημα στην ευρωζώνη... πήγαν. Από τα λίγα πράγματα που έμειναν ανέπαφα από τις μεταρρυθμίσεις ήταν ο χρηματοοικονομικός κλάδος της κεντρικής Ευρώπης. Κι αυτό όμως, μπορεί σύντομα να αλλάξει.

Η προφανής σταθερότητα του κλάδου μέχρι κάποιου σημείου προκαλεί έκπληξη. Η Γερμανία, η Ολλανδία και σε λιγότερο βαθμό η Αυστρία καταγράφουν επίμονα μεγάλα πλεονάσματα αποταμιεύσεων, κεφάλαια που επένδυσαν στο εξωτερικό.

Στην Αυστρία, ένας αγωγός για αυτές τις εκροές ήταν η Hypo Alpe Adria, η τράπεζα που κρατικοποιήθηκε το 2007 αφού υπέστη σοβαρές ζημίες στην κεντρική Ευρώπη. Την προηγούμενη εβδομάδα, η bad bank η οποία είχε απορροφήσει όλους τους μη εξυπηρετούμενους τίτλους της, κήρυξε moratorium σε χρέη 11 δισ. ευρώ.

Η Γερμανία έχει τις δικές της επικίνδυνες τράπεζες. Ο πραγματικός κίνδυνος όμως, είναι αλλού: στον κλάδο ασφαλειών ζωής. Ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody's, ήδη προειδοποίησε από τα τέλη του 2013 ότι το περιβάλλον των χαμηλών επιτοκίων θα είναι πολύ επικίνδυνο για τις γερμανικές ασφαλιστικές. Εκείνη την περίοδο, η απόδοση των 10ετών γερμανικών ομολόγων βρίσκονταν στο αξιοπρεπές 2%. Την προηγούμενη Παρασκευή όμως, άγγιξε το 0,34%. Για τα 5ετή ομόλογα, η απόδοση είναι αρνητική.

Η σημερινή εκκίνηση του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω μείωση των επιτοκίων της αγοράς, όσο συνεχίζεται το πρόγραμμα – δηλαδή τουλάχιστον μέχρι το Σεπτέμβριο του 2016. Για να δει κανείς τον αντίκτυπο των χαμηλών επιτοκίων στον ασφαλιστικό κλάδο χρειάζεται να κατανοήσει το επιχειρηματικό του μοντέλο. Αυτές οι επιχειρήσεις πουλούν ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά προϊόντα. Επενδύουν τα χρήματα που παίρνουν από τους ασφαλισμένους σε κρατικά και εταιρικά ομόλογα. Για να λειτουργήσει αυτό, η μέση απόδοση των ομολόγων που έχουν στο χαρτοφυλάκιό τους χρειάζεται να είναι υψηλότερο από την εγγυημένη απόδοση που δίνουν.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα, εάν αναλογιστεί κανείς ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μία περίοδο όπου ο ίδιος ο ασφαλιστικός κλάδος αντιμετωπίζει αυστηρότερη εγχώρια και ευρωπαϊκή εποπτεία. Από το 2011, οι γερμανικές ασφαλιστικές εταιρίες πρέπει να έχουν προβλέψεις έναντι της υποχώρησης των ομολογιακών αποδόσεων. Και το νέο ευρωπαϊκό εποπτικό καθεστώς θα επιβάλει αυστηρότερες κεφαλαιακές απαιτήσεις και κανόνες φερεγγυότητας από το 2016.

Με μηδενικά επιτόκια είναι πολύ δύσκολο για τον κλάδο συνολικά να διατηρήσει τη φερεγγυότητά του. Προβλέποντας τις δυσκολίες ενόψει, οι γερμανικές ασφαλιστικές άρχισαν να διαφοροποιούνται σε άλλες τοποθετήσεις όπως τα ακίνητα και το private equity, αναλαμβάνοντας μεγαλύτερο ρίσκο. Όλα αυτά όμως, είναι μικρής κλίμακας.

Μία από τις καλύτερες αναλύσεις επί του θέματος είναι εκείνη που συνέταξαν δύο στελέχη της Bundesbank. Έκαναν τρία σενάρια προσομοίωσης – βασικό, ήπιου στρες και έντονου στρες. Στο δυσμενές σενάριο, η μέση απόδοση είναι μεταξύ 1% και 2% που είναι υψηλότερη από τα γερμανικά ομόλογα σήμερα.

Βεβαίως, η μέση απόδοση στα χαρτοφυλάκια των ασφαλιστικών είναι υψηλότερη. Κι αυτό επειδή οι ασφαλιστικές έχουν ομόλογα που αγόρασαν πριν πολλά χρόνια, όταν τα επιτόκια ήταν υψηλότερα.

Όσο περνά ο καιρός όμως, το βάρος των ομολόγων με τα χαμηλά επιτόκια στα χαρτοφυλάκια των ασφαλιστικών θα αυξηθεί. Για τις ασφαλιστικές, ο μεγάλος κίνδυνος τώρα είναι το χρονικό διάστημα που θα παραμείνουν χαμηλά τα επιτόκια.

Το αποτέλεσμα αυτής της προσομοίωσης είναι σοκαριστικό. Στο ηπιότερο σενάριο, 12 από τις 85 γερμανικές ασφαλιστικές που ερευνήθηκαν θα χρεοκοπήσουν μέχρι το 2023. Στο δυσμενέστερο σενάριο, ο αριθμός αυξάνεται στις 32 με συνολικό μερίδιο αγοράς 43%. Και αυτό αφορά μόνο τον ασφαλιστικό κλάδο. Πολλές γερμανικές επιχειρήσεις έχουν υποχρηματοδοτούμενα ασφαλιστικά σχήματα, που μπορεί επίσης να αντιμετωπίσουν προβλήματα.

Όταν ακούτε τους Γερμανούς κεντρικούς τραπεζίτες να διαμαρτύρονται για τους χρηματοοικονομικούς κινδύνους που προκύπτουν από τα χαμηλά επιτόκια, αναφέρονται σε αυτό ακριβώς.

Τα χαμηλά επιτόκια δεν είναι βεβαίως η αιτία για αυτό το αργοκίνητο τρένο. Η αιτία είναι, βεβαίως, το ίδιο το τρένο. Εάν υπάρχει κάτι στην Ευρώπη που χρήζει άμεσης μεταρρύθμισης, δεν είναι η ελληνική αγορά προϊόντων, αλλά ο γερμανικός και ο αυστριακός χρηματοοικονομικός κλάδος. Αυτό μπορεί να ακούγεται εντελώς απίθανο για τον περιστασιακό παρατηρητή. Εάν όμως, η Γερμανία συνεχίσει να επιβάλει αυτή την πολιτική αποπληθωριστικής προσαρμογής στην ευρωζώνη και να καταγράφει μεγάλα πλεονάσματα αποταμιεύσεων, χωρίς να έχει μεταρρυθμίσει το δικό της χρηματοοικονομικό κλάδο, τότε θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε για την επόμενη μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ιδιαζόντως απεχθής «αλληλεγγύη» των εταίρων-πιστωτών απαιτεί, με εκβιασμούς νεο-αποικιακού τύπου, περεταίρω λιτότητα και εσωτερική υποτίμηση μέσω της μηχανής του χρέους, κάτι που ήταν και είναι αναμενόμενο, αφού η χώρα, χωρίς εθνικό νόμισμα το οποίο θα μπορούσε να υποτιμηθεί στις συναλλαγματικές αγορές, αναπόφευκτα, θα υποστεί εσωτερική υποτίμηση, όπως και γενικότερα ο ευρωπαϊκός νότος.

Όμως, οι οικονομικοί στόχοι που θέτει η ΕΕ -και που κατά κοινή ομολογία βαθαίνουν την ύφεση και προκαλούν αποπληθωρισμό- συνδέονται με πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες. Στρατηγικός στόχος της ευρωπαϊκής ελίτ -όπως περιγράφεται στην στρατηγική «Ευρώπη 2020»- είναι η κινεζοποίηση του ευρωπαϊκού νότου με μεγαλύτερες μειώσεις μισθών, αύξηση της ανεργίας, απαξίωση των κεφαλαίων και αρπαγή σε εξευτελιστικές τιμές του εθνικού πλούτου της χώρας. Για να επιτευχθεί μάλιστα η «ανάπτυξη» (η αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού), προβλέπεται ότι η «δημιουργική καταστροφή» πρέπει να διαρκέσει τουλάχιστον μια δεκαετία.

Με βάση τη νέα «Συναίνεση του Βερολίνου», ο συνασπισμός των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων έχει επιδοθεί σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο ενάντια στις λαϊκές τάξεις, όχι μόνο του ευρωπαϊκού νότου αλλά και του ίδιου του βορρά.

Το συμπέρασμα είναι ότι οι υφεσιακές πολιτικές που εκπορεύονται από το Βερολίνο, δεν αποτελούν αστοχίες -όπως ισχυρίζονται οι εκσυγχρονιστές και οι ευρωπαϊστές-, αλλά μέρος ενός συντεταγμένου πολιτικού σχεδίου, που προφανώς θα αποκαλυφθεί στο μέλλον και σχετίζεται με γεωπολιτικούς στόχους.

Με μια πρώτη ματιά, η οικονομική στρατηγική της ΕΕ συνδέεται άμεσα με το νέο δόγμα που εγκαινίασε η Γερμανία-ως ο ευρωπαϊκός ηγεμόνας- που έχει δύο σκέλη: τη χωρίς ενοχές πια γερμανική εξωστρέφεια που την καθιστά νεοαποικιοκρατική δύναμη και τον οικονομικό εθνικισμό που βασίζεται στο εξαγωγικό εμπόριο. Με αυτό τον τρόπο, η ΕΕ -ως ο ζωτικός χώρος της Γερμανίας- ελπίζει στην επανάκαμψη της ανταγωνιστικότητας και την επιβίωσή της σε έναν πολυπολικό επικίνδυνο πλανήτη.

Είναι αναπόφευκτο ότι έννοιες όπως αυτές της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας είναι ασύμπτωτες με την ΕΕ που έχει κλειδώσει οικονομικά και ιδεολογικά στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο του γερμανικού νεοφιλελευθερισμού (ordoliberalismus), ώστε η έξοδος από την ΟΝΕ και την ΕΕ να αποτελεί τη στοιχειώδη προϋπόθεση για την ανάκτηση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας στη χώρα μας.

Η απάντηση στους υποστηρικτές της παραμονής στο ευρώ πάση θυσία και στην καταστροφολογία που εξαπολύουν ως προς την έξοδο από την ΟΝΕ και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα -με το αζημίωτο- είναι τα όσα έχει δηλώσει σε ομιλία του ο κατεξοχήν εκσυγχρονιστής και πολιτικά υπεύθυνος για την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ, κ. Σημίτης, στο Ίδρυμα Heinrich Boll:
«Τα ελλείμματα της Ελλάδας δεν είναι η αποκλειστική αιτία της σημερινής κρίσης στην Ευρωζώνη, όπως πολλοί πιστεύουν. Τα χρέη δεν προέκυψαν μόνο από υπερβολικές σπατάλες. Έχουν και άλλες αιτίες.
Παράδειγμα αποτελεί η ισπανική περίπτωση. Η Ισπανία βρίσκεται σήμερα σε κρίση, αν και δεν παρουσίαζε ελλείμματα ανώτερα του ορίου του 3% του ΑΕΠ και είχε δημόσιο χρέος που έφτανε μόλις το 31% του ΑΕΠ το 2006…
Η διαφορά επιπέδων ανάπτυξης μεταξύ Βορρά και Νότου, η μειωμένη ανταγωνιστικότητα των περιφερειακών χωρών και τα μεγάλα ελλείμματα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών τους ήταν ένας πολύ σοβαρότερος λόγω για την έξαρση του χρέους στις χώρες της περιφέρειας της Ένωσης από την διαχειριστική ανικανότητα των διοικούντων της. ​​ Κατά μέσο όρο το διάστημα 2000-07 το ετήσιο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδος ήταν -8,4% και της Πορτογαλίας -9,4% ενώ το πλεόνασμα της Γερμανίας ήταν 3,2% και της Ολλανδίας 5,4%.
Για να καλύψουν το έλλειμμα αυτό οι περιφερειακές χώρες είναι υποχρεωμένες να δανείζονται όλο και περισσότερο. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση του δημοσίου χρέους τους».
Ποιο είναι το συμπέρασμα της ανάλυσης του κ. Σημίτη:
Ότι η ΟΝΕ αποτελεί μια ζώνη που δημιουργεί ανισότητες και εκθέτει τις μη ανταγωνιστικές χώρες, απροστάτευτες στις χρηματιστηριακές αγορές και ότι ο κύριος υπαίτιος της διόγκωσης του ελληνικού χρέους είναι η αρχιτεκτονική του ευρώ.

Αν στο αρχικό χρέος που δημιουργήθηκε έως το 2010, προσθέσουμε τα κρατικοποιημένα χρέη υπό αγγλικό δίκαιο που δημιούργησαν τα μνημόνια, με σκοπό τη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών -όπως έδειξε πρόσφατα η βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign στην έκθεσή της για το ελληνικό χρέος («Six key points about Greece’s debt», 24/2/15), αλλά και οι εκθέσεις της γαλλικής οργάνωσης Les Économistes atterrés (http://www.atterres.org/)- βγαίνει το συμπέρασμα ότι το ελληνικό χρέος, στο μεγαλύτερο μέρος του είναι απεχθές και διαγράψιμο.

Η προτεσταντική γελοία αφήγηση του Βερολίνου και των καθεστωτικών μαριονέτων του, με βάση την οποία το χρέος είναι δημιούργημα της ελληνικής ραθυμίας και ασωτίας, ώστε η τιμωρία της λιτότητας να επιβάλλεται ως μέτρο αναγκαίο για εξιλέωση, επιχειρεί την παραπλάνηση των ευρωπαίων πολιτών και την απόκρυψη της πραγματικότητας:
το ευρώ δεν είναι ένα απλό νόμισμα, αλλά ένα σύμβολο σχέσεων εξουσίας και κυριαρχίας.

Η ρήξη με τους ευρωκράτες, η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, και η διαγραφή του χρέους, αποτελεί μονόδρομο.

Σουλτάνης Γρ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου