Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Απρ 2016

Οι χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέγραψαν αριθμό ρεκόρ 1,82 εκατομμυρίων παράτυπων διελεύσεων των συνόρων πέρυσι, μια απότομη άνοδος που καθιστά την Ευρώπη περισσότερο ευπρόσβλητη σε επιθέσεις μαχητών, σύμφωνα με τη συνοριακή υπηρεσία Frontex.

Ο αριθμός είναι εξαπλάσιος του προηγούμενου ρεκόρ που είχε καταγραφεί το 2014.

Οι Σύροι αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό των αφίξεων, αν και το ποσοστό των Αφγανών αυξήθηκε σημαντικά προς τα τέλη του έτους και οι Ιρακινοί είναι η τρίτη μεγαλύτερη εθνικότητα που χρησιμοποιεί αυτή τη διαδρομή.

Πολλές από τις παράτυπες αφίξεις ήταν ανθρώπων που καταγράφηκαν για πρώτη φορά όταν έφθασαν στα ελληνικά νησιά από την Τουρκία και ξανά όταν διέσχισαν κάποια από τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ στα δυτικά Βαλκάνια. Συνολικά, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι μετανάστευσαν στην Ευρώπη το 2015.

Στη διαδρομή της ανατολικής Μεσογείου, ιδιαίτερα στα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, καταγράφηκε ο μεγαλύτερος αριθμός – σχεδόν 885.400. Εκτός από την αύξηση της μεταναστευτικής πίεσης, η Frontex ανέφερε ως τα στοιχεία υπογραμμίζουν ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια αυξημένη απειλή (επιθέσεων) από μαχητές.

Δύο από τους εμπλεκόμενους στις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι είχαν εισέλθει στην Ευρώπη από τη Λέρο και είχαν καταγραφεί από τις ελληνικές αρχές αφού παρουσίασαν πλαστά συριακά έγγραφα, ανέφερε.

"Οι επιθέσεις του Παρισιού τον Νοέμβριο του 2015 έδειξαν σαφώς πως οι παράνομες μεταναστευτικές ροές μπορεί να χρησιμοποιηθούν από τρομοκράτες προκειμένου να εισέλθουν στην ΕΕ", αναφέρει στην έκθεσή της η Frontex.

"Χωρίς εξαντλητικό έλεγχο ή ποινές για όσους κάνουν τέτοιες ψευδείς δηλώσεις, υπάρχει κίνδυνος ορισμένα πρόσωπα που αποτελούν απειλή για την ασφάλεια στην ΕΕ να εκμεταλλευθούν την κατάσταση αυτή".

Η Frontex αναφέρει επίσης πως οι διαδρομές χρησιμοποιούνται για λαθρεμπόριο όπλων, τα οποία αγοράζονται συχνά από περιοχές όπου παλαιότερα διεξάγονταν συγκρούσεις, όπως τα δυτικά Βαλκάνια, όπου περίπου 800.000 όπλα εκτιμάται ότι κατέχονται παράνομα από ιδιώτες μόνο στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.

Μερικές ημέρες πριν από τις επιθέσεις στο Παρίσι γερμανοί αστυνομικοί είχαν ανακαλύψει πιστόλια, χειροβομβίδες, Καλάσνικοφ με πυρομαχικά και εκρηκτική ύλη. Τα όπλα είχαν μεταφερθεί από το Μαυροβούνιο στη Γαλλία με το αυτοκίνητο ενός άνδρα που συνδεόταν πιθανόν με τους υπόπτους που σχεδίασαν τις επιθέσεις στο Παρίσι, ανέφερε η Frontex.

Αν και ο αριθμός των παράτυπων διελεύσεων των συνόρων που έχουν καταγραφεί είναι πιθανόν υποτιμημένος, η Frontex δήλωσε πως η αύξηση του εντοπισμού έχει οδηγήσει επίσης σε αύξηση των βίαιων επεισοδίων κατά μήκος των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ.

Διακινητές ανθρώπων έχουν απειλήσει συνοριακούς φρουρούς και ο αριθμός των ανθρώπων που διασχίζουν μαζικά τα σύνορα έχουν οδηγήσει σε βίαιες συγκρούσεις.

Ο αριθμός των μεταναστών που φθάνουν στην Ευρώπη μέσω του διαδρόμου της κεντρικής Μεσογείου μειώθηκε πέρυσι περίπου κατά το ένα δέκατο στις 154.000, κυρίως επειδή οι Σύροι άρχισαν να χρησιμοποιούν τη διαδρομή της ανατολικής Μεσογείου, ανέφερε η Frontex.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η καρδιά των ανελεύθερων καθεστώτων, των τριτοκοσμικών δικτατοριών, των μπανανιών απανταχού της Γης είναι η επιλεκτική εφαρμογή των νόμων. Οι νόμοι χρησιμοποιούνται σαν συμβόλαια εξόντωσης όλων όσοι μπαίνουν στο στόχαστρο της εξουσίας. Όποιος φίλος ή σύμμαχος των κρατούντων τους παραβαίνει δεν ενοχλείται. Μπορεί να συνεχίσει την έκνομη δραστηριότητά του για όσο καιρό θα διάκειται φιλικά εκείνος προς το σύστημα και τούμπαλιν.

Όμως, αν κάποιος «εχθρός» του καθεστώτος παραβιάσει ή φανεί ότι παραβιάζει έστω κατ' ελάχιστον τη νομοθεσία, τότε επιστρατεύεται όλος ο μηχανισμός της καταστολής και της «τήρησης» του νόμου, για να «συνετίσει», δηλαδή να εκδικηθεί, τον αντιφρονούντα. Αυτή η πρακτική συνιστά τη μεγαλύτερη δυνατή προσβολή στην έννοια της δικαιοσύνης και προοιωνίζεται μόνο δεινά για το κοινωνικό σύνολο.

Αυτή η αθλιότητα συμβαίνει στην Ελλάδα και εκδηλώνεται συχνότατα. Ως «εχθροί» του καθεστώτος λογίζονται οι Ελληνες, ενώ «σύμμαχοι» της εξουσίας θεωρούνται οι αλλοδαποί - πρόσφυγες και λαθρομετανάστες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ανύπαρκτη αντιμετώπιση της αυθαιρεσίας και της σωρείας των παραβάσεων του νόμου που διαπράττονται καθημερινά στην Ειδομένη, στον λιμένα του Πειραιώς και στα νησιά που έχουν βουλιάξει από το μεταναστευτικό τσουνάμι.

Οι αλλοδαποί εισβάλλουν σε ιδιωτικούς χώρους, βιαιοπραγούν, ακινητοποιούν συρμούς καταλαμβάνοντας τις σιδηροτροχιές, απειλούν να καταστρέψουν εγκαταστάσεις (!) του Δημοσίου, διαμηνύουν ότι θα εξεγερθούν και εν γένει αρκετοί απ' αυτούς συμπεριφέρονται σαν στρατός κατοχής. Πώς απαντά το κράτος σε αυτό; Με την απουσία, τη σιωπή και τις γλοιώδεις απομιμήσεις σωφροσύνης στις οποίες επιδίδονται οι λογάδες πολιτικοί της απραξίας και των φιλοϊσλαμικών ιδεοληψιών.

Όταν οι Ελληνες αξιώνουν την εφαρμογή του νόμου ή διαμαρτύρονται για την καταστροφή του τόπου τους λόγω της ίδρυσης hot spot στην περιοχή τους, ξυλοκοπούνται ανελέητα από τα ΜΑΤ - όπως έγινε την Κυριακή το βράδυ στη Χίο.

Αυτή η πρακτική της πολιτικής εξουσίας δεν περνά απαρατήρητη και περνά στους Έλληνες το μήνυμα ότι είναι ανεπιθύμητοι στην Ελλάδα και ότι βρίσκονται υπό διωγμό!

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η αδιαφάνεια γίνεται σήμα κατατεθέν της κυβέρνησης...! 
Πολιτική "βλέποντας, κάνοντας και... αποφεύγοντας" ακολουθεί η κυβέρνηση, δημιουργώντας ανησυχία για τις προθέσεις της σχετικά με την εφαρμογή δημοκρατικών μεθόδων... 

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Ο ορισμός επιβολής της αδιαφάνειας και μίας κυβέρνησης που αποφεύγει συστηματικά να αποκαλύψει την αλήθεια, φοβούμενη προφανώς τις δικές της ευθύνες ή και την δική της εμπλοκή σε πιθανές ενέργειες εσωκομματικής πειθαρχίας, που εξέθεσαν την χώρα, είναι η στάση της κυρα-Τασίας, που δεν δέχτηκε αίτημα για διερεύνηση - για εξέταση ΕΥΠ σχετικά με την υποκλοπή συνομιλίας στελεχών του ΔΝΤ.

Άκαιρο χαρακτήρισε η πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, Τασία Χριστοδουλοπούλου, το αίτημα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να κληθούν ΕΥΠ, ΑΔΑΕ και Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, στην Επιτροπή, προκειμένου να αποσαφηνιστεί το θέμα που είδε το φως της δημοσιότητας από τον ιστότοπο Wikileaks, σχετικά με υποκλοπές διαλόγων που είχαν ο κ. Τόμσεν και η κ. Βελκουλέσκου σε ό,τι αφορά το ελληνικό πρόγραμμα.

«Όταν τελειώσουμε το έργο μας θα κρίνουμε από τις εξελίξεις τι θα κάνουμε» ανέφερε η κ. Χριστοδουλοπούλου, επιμένοντας στην ανάγκη να συνεχίσει η Επτροπή για να ολοκληρώσει το έργο της σχετικά με τα θέματα της Δικαιοσύνης, για τα οποία έχουν κληθεί, εκ νέου, προκειμένου να ενημερώσουν, ο υπουργός και ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος και Δημήτρης Παπαγγελόπουλος.

Το θέμα έθεσε στην αρχή της συνεδρίασης της Επιτροπής ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, τονίζοντας ότι είναι αδιανόητο η χώρα μας να εμφανίζεται ότι παραβιάζει αρχές διεθνούς δικαίου και ότι δεν υπάρχουν οι εγγυήσεις μίας ευνομούμενης Πολιτείας. Πρόσθεσε, δε, ότι η Βουλή πρέπει να στείλει ένα καθαρό μήνυμα πως είμαστε ένα κράτος δικαίου που προστατεύει και την ιδιωτική ζωή και το απόρρητο των επικοινωνιών.

Με το αίτημα του κ. Βενιζέλου συντάχθηκε και ο βουλευτής της ΝΔ, Γιάννης Τραγάκης, επισημαίνοντας ότι από όπου και εάν έγινε η υποκλοπή, η ΕΥΠ έπρεπε να γνωρίζει, διαφορετικά δίνουμε την εντύπωση ότι δεν είμαστε ευνομούμενη Πολιτεία.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Γκιόλας, κατηγόρησε τα δύο κόμματα ότι θέλουν «να πετάξουν τη μπάλα στην κερκίδα», την ίδια ώρα που δεν λένε τίποτα για τις αφόρητες πιέσεις που ασκούνται σε βάρος της χώρας μας, λίγο πριν την αξιολόγηση. «Είναι προσχηματικά όλα τα άλλα που λέγονται για να δημιουργούν θόρυβο. Δεν είναι αυτήν τη στιγμή απαραίτητο να ασχοληθεί η Επιτροπή με το θέμα. Αν στην πορεία προκύψει κάτι θα το δούμε» συμπλήρωσε.

Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Κασιδιάρης, υποστήριξε ότι η όλη συζήτηση στην Επιτροπή για υποκλοπές δεν θα έχει περιεχόμενο, καθώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει υποταχθεί στο ΔΝΤ.

«Δεν νομίζουμε ότι έχει νόημα να τρώμε τον χρόνο μας για πράγματα που δεν βρίσκεις, ούτως ή άλλως, άκρη» επεσήμανε εκ μέρους του ΚΚΕ ο βουλετής του κόμματος, Θ. Παφίλης.

Ο κ. Βενιζέλος αντέτεινε ότι υπάρχουν σχόλια στον διεθνή Τύπο, που κατηγορούν την Ελλάδα για υποκλοπές αλλά και ευθέως, η ίδια η διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, κατηγορεί στην επιστολή της προς τον πρωθυπουργό την ελληνική κυβέρνηση, επιμένοντας ότι η Επιτροπή πρέπει να ασχοληθεί για να δώσει σαφή απάντηση ότι η Ελλάδα είναι ευνομούμενο κράτος.

Η πρόεδρος της Επιτροπής αντέκρουσε το επιχείρημα του κ. Βενιζέλου, σημειώνοντας ότι η κ. Λαγκάρντ ζει στην Αμερική, στη χώρα των Wikileaks, και δεν θα μπορούσε να τολμήσει να πει για τη χώρα μας ότι παρακολουθεί συνομιλίες, που παραδόξως η ίδια η κυρία Χριστοδουλοπούλου δεν θέλει να διερευνηθούν...!

Τώρα, για όσους αναρωτιούνται, ακόμη, ποιός θα μπορούσε να είναι ο λόγος που οδήγησε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να προχωρήσει σε τηλεφωνικές παρακολουθήσεις των στελεχών του ΔΝΤ και στη συνέχεια να δημοσιοποιήσει ένα μέρος από αυτές μέσω έντεχης διαρροής στα WikiLeaks, η απάντηση δεν είναι μόνο προφανώς, αλλά και φρικώδης, αφού καταδεικνύει μία κυβερνητική λειτουργία η οποία με άνεση εισχωρεί σε μεθόδους μη δημοκρατικών καθεστώτων προκειμένου να επιτύχει την επιβολή των θέσεων - προτάσεων - νόμων που καταθέτει.
Με τον μπαμπούλα του αποφασιστικού ΔΝΤ, που δεν θα διστάσει να εγκαταλείψει την Ελλάδα σε πτώχευση, προκειμένου να επιβάλει τις δικές του θέσεις - προτάσεις - μέτρα, η κυβέρνηση μπορεί σήμερα ενδεχομένως να απαιτήσει από τους βουλευτές της να ψηφίσουν όσα μέτρα η ίδια θα κατεβάσει στη Βουλή, "για να μην έρθει μετά το ΔΝΤ και φέρει πολύ χειρότερα"...

Επειδή, όμως, οι συγκεκριμένοι "πωλητικοί" τύπου Τασίας, που δεν δίστασαν να ανοίξουν τα σύνορα της χώρας δημιουργώντας πρόβλημα εσωτερικής ασφάλειας και όχι μόνο, με τους "πρόσφυγες" - λαθρομετανάστες, δεν δίστασαν να αποδομήσουν την ιδεολογική τους τοποθέτηση - ύπαρξη για να παραμείνουν στις καρέκλες της εξουσίας τους προκειμένου να εφαρμόσουν στον απόλυτο βαθμό την αποδομητική - εθνομηδενιστική και λίαν καταστροφική για το σύνολο των εθνικών θεμάτων πολιτικών τους, κανένας δεν μπορεί να περιμένει πως αυτοί οι "ενθρονισμένοι τσαρλατάνοι" της πολιτικής δεν θα διστάσουν να θίξουν και την έννοια (αυτή καθεαυτή) της Δημοκρατίας, όπως ορίζεται στο Ελληνικό Σύνταγμα, προχωρώντας στα βήματα του γείτονα Ερντογάν και επιβάλλοντας μία άτυπη πολιτική δικτατορία. Ήδη, η εικόνα ενός τέτοιου καθεστώτος, μιάς άτυπης δικτατορίας, έχει αρχίσει να δημιουργείται και να γίνεται αντιληπτή από ολοένα και περισσότερους πολίτες.

Η τραγική αλήθεια είναι πως αυτό το παρεάκι των ιδεοληπτικών δεν διαφέρει σε τίποτε από τους προηγούμενους, παρά μόνο στη χρήση της λέξης "αριστερά", που στο όνομά της αποδομούν την έννοια της πολιτικής, δημιουργώντας δρόμους που οδηγούν σε ολοκληρωτικό καθεστώς...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Με ένα καταπληκτικό και αποκαλυπτικό άρθρο του ο Τούρκος ερευνητής Harun Yahya, (που για ευνόητους λόγους δεν ζει σήμερα στην Τουρκία), στην ρωσική εφημερίδα Pravda με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Once upon a time there were Christians in the Middle East», δηλαδή, «Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν Χριστιανοί στη Μέση Ανατολή», περιγράφει με στοιχειά την φρικτή γενοκτονία των χριστιανών της Μέσης Ανατολής τα τελευταία χρόνια εν μέσω της γενικής αδιαφορίας των Ευρωπαίων πολιτικών, αλλά ακόμα χειροτέρα των ίδιων των θρησκευτικών ηγετών που μόνο για τους μουσουλμάνους πρόσφυγες ενδιαφέρονται.

Ένας Τούρκος τους βάζει κυριολεκτικά τα "γυαλιά"!

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Harun Yahya, μόνο τους τελευταίους μήνες του 2015, 2.400 χριστιανικές εκκλησίες καήκαν και καταστράφηκαν ενώ 7.000 χριστιανοί δολοφονηθήκαν εν ψυχρώ.

Την δεκαετία του πενήντα οι χριστιανοί της Μέσης Ανατολής ήταν 1,5 εκατομμύριο στο Ιράκ, πάνω από 500.000 στην Τουρκία, περίπου 3 εκατομμύρια στην Συρία και άλλα 3 εκατομμύρια περίπου σε άλλες περιοχές όπως Λίβανος κ.α. Σήμερα δεν έχουν απομείνει συνολικά ούτε 1.000.000, ενώ οι διωγμοί συνεχίζονται εν μέσω της γενικής παγκόσμιας αδιαφορίας.

Ο Harun Yahya επικαλείται το ίδιο το Κοράνι για να δώσει ένα έρισμα στην γενοκτονία αυτή, καθώς το ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, τους γεμίζει με μεγάλο μισός σε κάθε τι το άπιστο και είναι το κυριότερο ιδεολογικό εφόδιο για την εξολόθρευση των μη πιστών, ειδικά όταν επικρατούν εμπόλεμες καταστάσεις τότε τα εγκλήματα σε βάρος του μη μουσουλμανικού πληθυσμού αυξάνονται στο έπακρο.

Εμείς φτάνει μόνο να θυμηθούμε την τραγική και φρικτή δολοφονία των δυο χριστιανών μητροπολιτών από τους Τζιχαντιστές, από τους οποίους ο ένας, ο Μητροπολίτης Χαλεπιού Παύλος, ήταν πολύ γνωστός στους Θεσσαλονικείς όταν σπούδαζε στην Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης.

Κανένας δεν ενδιαφέρθηκε για την τύχη του και σήμερα ο Αρχιεπίσκοπος καίγεται να εμφανίζεται στα κανάλια κοντά στους μουσουλμάνους που δεν αποκλείεται ανάμεσά τους να βρίσκονται και κάποιοι δολοφόνοι του.

Το χριστιανικό δράμα της Μέσης Ανατολής είναι και το δικό τους Αίσχος!

Πηγή ΝikosΧeiladakis



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πώς έγιναν οι παρακολουθήσεις του ΔΝΤ;
Τεράστιες οι ευθύνες του διοικητή της ΕΥΠ κ. Ρουμπάτη, 
ο οποίος επιμένει να μην παραιτείται από την θέση του...

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Το θέμα των ημερών, η γνωστοποίηση των περιεχομένων των W​iki​L​eaks και η τηλεφωνική παρακολούθηση στελεχών του ΔΝΤ, είναι κάτι που απασχόλησε και θα συνεχίσει να απασχολεί για όσο διάστημα η κυβέρνηση κρίνει θεμιτό​...

Αν και ο χρόνος της αποκάλυψης δημιουργεί πλείστα όσα ερωτηματικά, πρέπει να τονιστεί ότι, όλως παραδόξως κανείς «αρμόδιος» δεν φάνηκε να ασχολείται με ​μια πολύ σοβαρή πτυχή της υπόθεσης, δηλαδή με το «πως έγιναν οι συγκεκριμένες παρακολουθήσεις - υποκλοπές»…

Αρχικά, θα πρέπει να τονίσουμε πως το επιφανειακό σκέλος της ερώτησης έχει απαντηθεί από δημοσίευμα του Spiegel (την ίδια ημέρα της δημοσιοποίησης των ​W​iki​L​eaks), στο οποίο ρητά αναφερόταν πως οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούσαν το ΔΝΤ. Μπορεί να είναι παράδοξο, όμως αυτή η «είδηση» δεν μεταδόθηκε ευρέως στην Ελλάδα, πιθανότατα εξαιτίας σκοπιμοτήτων που δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις της δημοσίευσης των ​W​iki​L​eaks… Όλοι, για πολύ κάποιον περίεργο λόγο, έμειναν και επέμειναν στην άποψη του «Τagesspiegel» σύμφωνα με την οποία πίσω από την υποκλοπή βρίσκεται η ΕΥΠ…!

Στην άποψη αυτή του “Tagesspiegel” o τοποθετημένος από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, διοικητής της ΕΥΠ κ. Γ. Ρουμπάτης, απάντησε, ως μη όφειλε (αφού θα έπρεπε να απαντήσει ο αρμόδιος υπουργός) και δήλωσε το ήδη γνωστό, ότι δηλαδή «οι παρακολουθήσεις γίνονται με εντολή εισαγγελέα» (αποφεύγοντας ξεκάθαρα να δηλώσει ότι δεν έκανε υποκλοπή). Αν και ένα «βρώμικο» μυαλό θα μπορούσε να υποθέσει πως ο κ. Ρουμπάτης κατόρθωσε να πείσει τον αρμόδιο εισαγγελέα να υπογράψει μία τέτοια παρακολούθηση, το σκεπτικό καταρρίπτεται από την υφιστάμενη κατάσταση της χώρας, η οποία έχει παραδοθεί –κυριολεκτικά- στον απόλυτο έλεγχο του «κουαρτέτου» και των «δανειστών» της, οι οποίοι επ’ ουδενί δεν θα επέτρεπαν μία τέτοια παρακολούθηση (ενώ ίσως «παραγγέλλουν» στην κυβέρνηση άλλες παρακολουθήσεις…).

Αντιμετωπίζοντας, λοιπόν, ως πραγματικό γεγονός την παρακολούθηση των στελεχών (Τόμσεν και Βελκουλέσκου) του ΔΝΤ, με τον Spiegel να ομολογεί εμπλοκή των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών(!), μοιραία οδηγούμαστε και σε αυτονόητα ερωτήματα:
  • Ποιος είχε την ευθύνη εξασφάλισης του απόρρητου των επικοινωνιών των στελεχών του ΔΝΤ;
  • Ποιος «επέτρεψε» με λάθη ή παραλείψεις του να υλοποιηθεί η παρακολούθηση υψηλά ιστάμενων ξένων αξιωματούχων, με αποτέλεσμα να εκτεθεί η Ελλάδα;
  • Γιατί η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα το «γύρισε στο τσάμικο» μόλις η κ. Λαγκάρντ έθεσε θέμα ασφαλείας και προστασίας των στελεχών του ΔΝΤ; (η ασφάλεια και προστασία αναφέρεται φυσικά πέρα από την σωματική και στις επικοινωνίες...​)​!!!​
Η απάντηση, δυστυχώς, εμπλέκει την ΕΥΠ και τον διοικητή της κ. Γ. Ρουμπάτη, ο οποίος μπορεί να δήλωσε το νόμιμο του πράγματος (ότι δηλαδή ​υποκλοπές​ γίνονται μόνο με άδεια αρμόδιου εισαγγελέα), αλλά ξέχασε να αναφερθεί στην ευθύνη της ΕΤΥΠ (και την δική του αφού είναι διοικητής στην συγκεκριμένη κρατική υπηρεσία) περί της εξασφάλισης του απορρήτου​ των Εθνικών επικοινωνιών, της κυβέρνησης (Διπλωματικές, Στρατιωτικές, Οικονομικές κλπ), κρατικών οργανισμών κλπ... Και θέλω να πιστεύω ότι και στελέχη μεγάλων Διεθνών Οργανισμών (όχι κρατών) που "φιλοξενούνται" στη χώρα μας περιλαμβάνονται κάτω από την "ομπρέλα" αυτής της κάλυψης...​

Εκ του αποτελέσματος, αποδεικνύεται πως η ΕΥΠ φέρει ακέραια την ευθύνη στην επίτευξη της συγκεκριμένης τηλεφωνικής παρακολούθησης (το θέμα της μεταφοράς αυτών των ειδικών πληροφοριών στα W​iki​L​eaks είναι τελείως διαφορετικό), αφού θεσμικά όφειλε να θωρακίσει παντί τρόπω το απόρρητο στος επικοινωνίες των στελεχών του ΔΝΤ.
  • Άραγε, δεν υπήρξε επαρκής έλεγχος από το αρμόδιο τμήμα της ΕΥΠ, τόσο ποιοτικά (με χρήση της σχετικής σύγχρονης τεχνολογίας) όσο και ποσοτικά (με συνεχείς ελέγχους στον χώρο διαμονής των στελεχών του ΔΝΤ) με αποτέλεσμα να εισχωρήσουν "παρείσακτοι" στις επικοινωνίες;
  • Ή υπήρξε αδικαιολόγητη διοικητική χαλαρότητα εξαιτίας άλλων ενασχολήσεων μη απαραίτητα συναφών με αυτό καθεαυτό το έργο της συγκεκριμένης υπηρεσίας (π.χ. διοικητικές αλλαγές προσώπων, αιφνίδιες μετακινήσεις προσωπικού, συνδικαλιστικές εκλογές και μεθοδεύσεις στήριξης συγκεκριμένων προσώπων κ.α.) με αδικαιολόγητο αποτέλεσμα την δημιουργία ελεύθερου χώρου σε "ποντικούς και κοριούς";
Σε κάθε περίπτωση, όμως, και ακριβώς εξαιτίας του αποτελέσματος, δηλαδή της παρακολούθησης των ανθρώπων του ΔΝΤ, ο κ. Ρουμπάτης θα έπρεπε να υποβάλλει άμεσα και αμετάκλητα την παραίτησή του, επειδή δεν εξασφάλισε, ως όφειλε, το απόρρητο των επικοινωνιών τους.

Ο κ. Ρουμπάτης, αλλά και οι καθ’ ύλην αρμόδιοι της ΕΥΠ θα έπρεπε να απομακρυνθούν άμεσα (να βρουν τα προσωπικά τους είδη στο φυλάκιο επί της εισόδου της Κατεχάκη), είτε λόγω ανικανότητας στην ικανοποίηση των απαιτήσεων του έργου που είχαν αναλάβει, είτε λόγω λανθασμένων χειρισμών ή παραλείψεών τους που εξέθεσαν τόσο την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών όσο και​ κυρίως,​ την χώρα.

Όμως, ο κ. Ρουμπάτης θα πρέπει να παραιτηθεί και για έναν ακόμη λόγο. Αφού δεν μπορεί να εξασφαλίσει την μη τηλεφωνική παρακολούθηση - υποκλοπή​ υψηλά ιστάμενων προσώπων, είναι απολύτως κατανοητό ότι δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσει και το απόρρητο επικοινωνιών και των ελλήνων πολιτών​ και κυρίως των κυβερνητικών - κρατικών στελεχών​ (εκτός και εάν αυτό ακριβώς είναι που τον ενδιαφέρει)…

Λυπούμαστε πολύ, αλλά ο κ. Ρουμπάτης ενδεχομένως να ήταν καλός στην δημοσιογραφία, στις δημόσιες σχέσεις, στο πόκερ ή στην αναρρίχηση. Αποδεικνύεται, όμως, πως για την θέση που κατέλαβε ως έμπιστος του Αλέξη Τσίπρα (ίσως και εξαιτίας φίλων του πέραν του Ατλαντικού) δεν διαθέτει τα απαραίτητα προσόντα.

Δυστυχώς, ο κ. Ρουμπάτης (και όχι μόνο), «εμετρήθη, εξυγίσθη και ευρέθη ελλιπής»… και ελπίζουμε όχι χειραγωγούμενος από διάφορα «έρποντα» στην υπηρεσία που διοικεί, ή από «παλιές του γνωριμίες» εντός και εκτός Ελλάδας…

Φυσικά, σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα ο κ. Ρουμπάτης ή ο οποιοσδήποτε ομόλογός του θα είχε παραιτηθεί, όχι γιατί διέπραξε παρανομίες, αλλά για λόγους ευθιξίας επειδή δεν κατόρθωσε να αποτρέψει ή δεν βρήκε τους υπεύθυνους των παρακολουθήσεων​ - υποκλοπών​.
Τόσο απλό και όμως... Eδώ είναι Ελλάδα… "Πεδίο βολής φτηνό που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι", όπως λέει και το γνωστό τραγούδι... Σωστά;

Διαβάστε επίσης: Ένας διπλός κατάσκοπος του Ψυχρού Πολέμου αφηγείται


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γνωρίζουμε ελάχιστα για τους τζιχαντιστές…

Του Κέναν Μάλικ
Πηγή: The New York Times


Τι οδηγεί νεαρούς Ευρωπαίους μουσουλμάνους να ανατινάζονται σε τρένα και αεροδρόμια ή να σκοτώνουν ανθρώπους που ψωνίζουν και ακούνε μουσική;

Το ερώτημα αυτό τίθεται από τότε που καμικάζι έσπειραν τον τρόμο στα μέσα μεταφοράς του Λονδίνου, το 2015. Και ήρθε ξανά στην επιφάνεια με τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες. Οι δράστες των τρομοκρατικών επιθέσεων στην Ευρώπη δεν είναι ξένοι τζιχαντιστές, αλλά Ευρωπαίοι πολίτες, οι περισσότεροι από τους οποίους γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε περιοχές όπως το Μόλενμπεεκ. Η ανησυχία δεν περιορίζεται στην Ευρώπη. Και οι αμερικανικές αρχές αρχίζουν να προβληματίζονται για το θέμα.

Η κλασική άποψη είναι ότι οι τρομοκράτες «ριζοσπαστικοποιούνται» μέσα από μια σειρά σταδίων που ξεκινούν από τη θρησκευτική πίστη και φτάνουν στην τζιχαντιστική βία. Μια έκθεση που συνέταξε το 2007 η αστυνομία της Νέας Υόρκης περιγράφει τέσσερα στάδια που οδηγούν ευάλωτους ανθρώπους στην τρομοκρατία: Προ-ριζοσπαστικοποίηση, απόκτηση ταυτότητας, κατήχηση και «τζιχαντοποίηση». Για το πρώτο στάδιο, είναι αρκετό να είσαι μέλος της μουσουλμανικής κοινότητας. Το δεύτερο σημαίνει να δεχθείς τις σαλαφιστικές ιδέες. Η κατήχηση γίνεται από μια τζιχαντιστική οργάνωση. Και η «τζιχαντοποίηση» είναι το τελικό στάδιο. Το σχήμα αυτό αποτέλεσε τον πυρήνα της πολιτικής κατά της τρομοκρατίας. Η αστυνομία της Νέας Υόρκης, για παράδειγμα, συγκρότησε ένα δίκτυο μυστικής παρακολούθησης που κατασκόπευε τις μουσουλμανικές κοινότητες, τα τζαμιά και τα καφενεία. Το πρόγραμμα έλαβε τέλος λόγω των αντιδράσεων που προκάλεσε, εξακολουθεί όμως να επηρεάζει το FBI και άλλες υπηρεσίες.

Στην Βρετανία, το αντίστοιχο πρόγραμμα περιλαμβάνει παρακολούθηση μαθητών και φοιτητών. Ενδείξεις ριζοσπαστικοποίησης θεωρούνται η ξαφνική αλλαγή στο ντύσιμο ή την προσωπική εμφάνιση, η χρησιμοποίηση υποτιμητικών ονομάτων για άλλες οργανώσεις ή το ανοιχτό ενδιαφέρον για την Παλαιστίνη και τη Συρία. Μεταξύ των 4.000 ανθρώπων που θεωρήθηκε πέρυσι ότι παρουσίαζαν ενδείξεις ριζοσπαστικοποίησης ήταν κι ένα τετράχρονο παιδί; Στην Γαλλία, πάλι, τα μέτρα αντιμετώπισης της τρομοκρατίας περιλαμβάνουν κλείσιμο τζαμιών και θρησκευτικών οργανώσεων.

Τα στοιχεία όμως δείχνουν ότι αυτή η προσέγγιση είναι λανθασμένη, αναποτελεσματική, ίσως ακόμη και αντιπαραγωγική. Ένα απόρρητο βρετανικό υπόμνημα που διέρρευσε το 2010 απέρριπτε την ιδέα ότι υπάρχει μια γραμμική μετάβαση από την απογοήτευση στη βία. Μια αμερικανική μελέτη του 2010 σημείωνε ότι η ριζοσπαστικοποίηση δεν πρέπει να θεωρείται μια σειρά βημάτων ή σταδίων από τη συμπάθεια στον εξτρεμισμό. Πολλές μελέτες, μάλιστα, δείχνουν ότι οι άνθρωποι δεν οδηγούνται στις τζιχαντιστικές οργανώσεις από θρησκευτική πίστη. «Όταν εντάσσονται στις οργανώσεις, δεν είναι θρήσκοι. Μετά γίνονται» τονίζει ο Μαρκ Σέιτζμαν, πρώην αξιωματούχος της CIA, που τώρα είναι σύμβουλος για θέματα τρομοκρατίας.

Υπάρχει λοιπόν ένα χάσμα ανάμεσα στην πραγματικότητα του τζιχαντισμού και την επιθυμία των πολιτικών για ένα απλό αφήγημα περί ριζοσπαστικοποίησης. Γιατί η πραγματικότητα είναι πως τα πρώτα βήματα προς τον τρόμο σπανίως γίνονται για πολιτικούς ή θρησκευτικούς λόγους. Όπως λέει ο Γάλλος κοινωνιολόγος Ολιβιέ Ρουά, ειδικός για τον ευρωπαϊκό τζιχαντισμό, οι περισσότεροι που στρέφονται στην τρομοκρατία το κάνουν σε αναζήτηση ταυτότητας, νοήματος ή σεβασμού.
Καθώς δεν βρίσκουν πειστικές απαντήσεις στην κυρίαρχη κουλτούρα, πολλοί αρχίζουν να ψάχνουν αλλού, στο περιθώριο. Στο παρελθόν, αυτό μπορεί να τους οδηγούσε σε κινήματα που επιδίωκαν την πολιτική αλλαγή – αυτό έκανα εγώ στα νιάτα μου. Σήμερα, τα κινήματα αυτά δεν αποτελούν πλέον πόλο έλξης. Πολλοί λοιπόν αναζητούν νόημα σε μια εξτρεμιστική εκδοχή του ισλάμ. Η ειρωνεία είναι ότι μερικοί από αυτούς είναι τόσο ξένοι προς τις μουσουλμανικές κοινότητες όσο και προς τον δυτικό κόσμο.

Οι τζιχαντιστές ανακαλύπτουν την ταυτότητά τους όχι μέσα από τα τζαμιά, αλλά μέσα από το Διαδίκτυο. Καθώς θεωρούν ότι στον κόσμο διεξάγεται μια υπαρξιακή μονομαχία μεταξύ του Ισλάμ και της Δύσης, αισθάνονται πως η απάντηση είναι η πραγματοποίηση τρομοκρατικών πράξεων.

Η πολιτική κατά της τρομοκρατίας αποτυγχάνει επειδή αναζητεί ενδείξεις ριζοσπαστικοποίησης που στην πραγματικότητα δεν έχουν νόημα και προσπαθεί να διαλύσει μια γραμμική σχέση προς τη ριζοσπαστικοποίηση που δεν υπάρχει. Με τον τρόπο αυτό, δημιουργούνται λιγότερο ελεύθερες κοινωνίες χωρίς να καταπολεμάται πραγματικά ο τζιχαντισμός. Ένα τετράχρονο παιδί μπορεί να θεωρείται υποψήφιος τρομοκράτης, ενώ οι πραγματικοί τρομοκράτες διαφεύγουν.

* Ο Κέναν Μάλικ είναι ινδικής καταγωγής Άγγλος συγγραφέας και καθηγητής. Αρθρογραφεί στον «Γκάρντιαν» (http://www.theguardian.com/profile/kenanmalik). Σπούδασε νευροβιολογία και ιστορία των επιστημών. Στα επιστημονικά συγγράμματά του εστιάζει στη φιλοσοφία της βιολογίας και σε σύγχρονες θεωρίες για θέματα όπως πολυπολιτισμική κοινωνία, πλουραλισμός και φυλή, και τούτο διαφαίνεται στα «The Meaning of Race» – Η Έννοια της Φυλής (1996), «Man, Beast and Zombie» – Άνθρωπος, Κτήνος και Ζόμπι (2000) και «Strange Fruit: Why Both Sides Are Wrong in the Race Debate» – Παράξενο Φρούτο: Γιατί και οι Δύο Πλευρές Έχουν Άδικο στον Δημόσιο Διάλογο για το Φυλετικό Θέμα (2008). Το τελευταίο του βιβλίο, «The Quest for a Moral Compass: A Global History of Ethics» (Η αναζήτηση ενός Ηθικού Διαβήτη: Μια Παγκόσμια Ιστορία της Ηθικής), εκδόθηκε από τον οίκο Atlantic Books τον Μάιο του 2014.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πριν από καιρό ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό μου από κάποιον που ζητούσε να με δει από κοντά. Oι συναντήσεις μου με τον "Σταθμάρχη" όπως τον λέω πειράζοντάς τον, βγάζουν ειδήσεις, οι οποίες πάντα συνοδεύονται από κέρασμα σε τραπέζι που πάντα πρέπει να έχει ψάρι.

Αν και είναι αρκετά ευκατάστατος και οικονομικά ανεξάρτητος με επιχειρήσεις διάσπαρτες σε όλο τον κόσμο, "προϋπόθεση" για να βρεθούμε είναι να τον κεράσω ψάρι. Μόνο σε ορισμένους διακεκριμένους φίλους του, που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού μοιράζει τις "γνώσεις" του, και επειδή "είμαι "ακριβός" και δεν μπορείτε να με πληρώσετε" όπως τονίζει χαμογελώντας, τις ανταλλάσω με ένα καλό γεύμα...

Είναι από τους ανθρώπους που ασχολείται με την πολιτική από χόμπι. Στα μυστικά της πολιτικής τον μύησε ένας παλιός του εργοδότης ο οποίος ακόμα ρίχνει βαριά την σκιά του στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας. Ένας επιχειρηματίας, που από τα "αριστερά ως τα δεξιά" της πολιτικής πίνουν νερό στο όνομά του...

Η τεχνολογία ενός "έξυπνου" τηλεφώνου σου επιτρέπει να ορίζεις ένα ιδιαίτερο τόνο μηνύματος σε όποια επαφή θέλεις. Στην επαφή του "Σταθμάρχη" έχω βάλει ένα ξεχωριστό ήχο, τόσο ξεχωριστό όσο και οι πληροφορίες που έχει αποφασίσει να μοιράζεται μαζί μου.

Εκείνο το βράδυ, πριν από καιρό, άκουσα τον χαρακτηριστικό ήχο εισερχόμενου μηνύματος. Ένας ήχος που χωρίς να έχω κοιτάξει το περιεχόμενο του μηνύματος με προετοίμασε για συνάντηση.

Το μήνυμα...


"Το παιχνίδι χοντραίνει... μπορείς να βρεθούμε αύριο στο συνηθισμένο μέρος;". Στον "Σταθμάρχη" δεν λες ποτέ όχι, γιατί η επόμενη συνάντηση μπορεί να είναι σε 3 μήνες και να σε έχουν ξεπεράσει οι εξελίξεις...

Στην παραλιακή υπάρχει ένα λαϊκό μαγαζί που δεν το πιάνει το μάτι σου. Το προτιμούν οι ντόπιοι και όσοι θέλουν να γευτούν φρέσκο ψάρι μακριά από αδιάκριτα μάτια.

"Μεγάλη κεντρική υπηρεσία είναι κουφή και τυφλή..." μου είπε ξαφνικά μετά από 20 λεπτά συζήτησης περί της γενικής πολιτικής κατάστασης της χώρας περιμένοντας την ψητή σφυρίδα να έρθει στο τραπέζι μας.
Τι εννοείς, του είπα...

Οι καλοί μας φίλοι, αυτοί που βρίσκονται ακόμα στο πλευρό του Αλέξη, μας έχουν δώσει κάποια "εργαλεία" τα οποία μπορούν και ακούν τα πάντα. Και όταν εννοώ τα πάντα, εννοώ τα πάντα, είπε γελώντας και  κοιτώντας το "έξυπνο κινητό μου".

"Ανοίγουν τα πάντα" είπε, "mail, λογαριασμούς facebook, twitter. Τίποτα δεν μπορεί να τους σταθεί εμπόδιο", μου τόνισε, δίνοντας έτσι απάντηση στην απορία που είχα για πιο λόγο το κινητό του "Σταθμάρχη" προέρχεται τεχνολογικά από τα βάθη της δεκαετίας του 90...

Τα συγκεκριμένα "εργαλεία" συνέχισε, πριν από λίγο καιρό μεταφέρθηκαν και βρίσκονται σε κτίριο της πλατείας στην οποία απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση συγκεντρωνόντουσαν για να διαμαρτυρηθούν για την απόλυσή τους.
Ένα όροφο πιο κάτω, από γραφείο πρώην στελέχους κραταιού κόμματος που μπορεί να "δυσκολεύεται" να δει την πραγματικότητα αλλά είναι βασικό γρανάζι της πολιτικής ζωής με τεράστια εμπειρία σε τέτοιου είδους παιχνίδια.

Για πιο λόγο μεταφέρθηκαν τα συγκεκριμένα "εργαλεία" τον ρώτησα, αφού και εκεί που ήταν όποιος ήθελε έκανε την δουλειά του...
Είσαι σίγουρος ότι το συγκεκριμένο μαγαζί το ελέγχουν πλήρως με ρώτησε, απαντώντας ουσιαστικα στο ερώτημά μού. Εκεί που τα πήγαν, συνέχισε, ελέγχονται πλήρως και κατευθύνονται αναλόγως... Το παιχνίδι χοντραίνει επικίνδυνα μου είπε, ρουφώντας το τεράστιο κουβανέζικο Montecristo που απολαμβάνει πάντα μετά το τέλος των γευμάτων του.

Αυτά συνέβησαν πριν από αρκετό καιρό...

Πριν από λίγο άκουσα τον γνώριμο, χαρακτηριστικό ήχο μηνύματος από το κινητό μου. Πριν το δω ετοιμάστηκα ψυχολογικά για ακόμα μια συνάντηση με τον "Σταθμάρχη". Ανοίγω το κινητό μου περιμένοντας να διαβάσω "..... στο συνηθίσμένο μέρος". Άλλωστε είχαν περάσει 3 μήνες από την τελευταία μας συνάντηση. "Θυμάσε την κουβέντα που είχαμε πριν από λίγο καιρό; ξεκινούσε το μήνυμα. Αυτό που έγινε σήμερα είναι η αρχή του τέλους, συνέχιζε, πάντα συνωμοτικά περιμένοντας με σατανική διάθεση να καταλάβω τι εννοεί.

Ήδη τα κανάλια και οι μεγάλες ιστοσελίδες άρχιζαν να παίζουν τις υποκλαπείσες συνομιλίες δύο κορυφαίων στελεχών, εκπροσώπων της οικονομικής Ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ελίτ με πολύ ισχυρούς φίλους. Τόμσεν και Βελκουλέσκου πρωταγωνιστές σε διάλογο για το μέλλον των διαπραγματεύσεων της Ελλάδας με τους δανειστές.

Γιατί είναι η αρχή του τέλους και για ποιους, του γράφω και περιμένω με αγωνία την απάντηση. Ποτέ ο "Σταθμάρχης" για κάποιο λόγο, δεν απαντάει αμέσως στα μηνύματά μου. Μερικές φορές μπορεί να αργήσει 2-3 ημέρες. Αυτή την φορά απάντησε σχεδόν αμέσως.

"Αγαπητέ μου φίλε, τέτοια παιχνίδια είναι για μεγάλα παιδιά, αυτοί είναι ερασιτέχνες, επικίνδυνοι και πιστεύουν για κάποιο λόγο, ότι η ιστορία τους χρωστάει και μπορούν να κάνουν ότι θέλουν όπως θέλουν. Αλήθεια, αναρωτήθηκε, πως θα αντιδράσουν οι "δωρητές" όταν μάθουν ότι τα "εργαλεία τους" χρησιμοποιούνται εναντίον στελεχών τους...

Αμέσως θυμήθηκα πως τους άδειασε ο Πούτιν όταν τους είχε παραμυθιάσει με τους αγωγούς και τις προκαταβολές προκειμένου να διαπραγματευτεί για δικά του θέματα με την Γερμανία...
Πώς τα "έξυπνα πουλιά" τα έπιασαν οι μπαρουτο-καπνισμένοι Ρώσοι διπλωμάτες σε μια ξώβεργα και τα έστειλαν να απολογούνται σε μεγάλο εκδότη για το πρωτοσέλιδο που έβγαλε και διαλαλούσε περιχαρής τα 5 δις προκαταβολή που θα ερχόντουσαν ζεστά-ζεστά στα κρατικά ταμεία.

Αυτή την φορά προσπαθούν να "παίξουν" με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού... κάτι μου λέει ότι ο γνώριμος ήχος του κινητού μου θα χτυπήσει πολύ σύντομα...

Μέγας Αρχιερέας
Πηγή "Παραπολιτικά"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Γιάννης Ρουμπάτης καλείται να αποκαταστήσει 
την εργασιακή ηρεμία στη νευραλγική Υπηρεσία

Στελέχη της ΕΥΠ εκτιμούν ότι ο διοικητής της Υπηρεσίας Γιάννης Ρουμπάτης πρέπει, παρά το φόρτο εργασίας που έχει -ειδικώς τώρα με την έκρηξη του Μεταναστευτικού και τα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη- να αναλάβει να αποκαταστήσει την εργασία ηρεμία στην Υπηρεσία που την δυναμιτίζουν ενέργειες προσώπων κάτω από αυτόν.

Αυτό που πρέπει να προσέξει ο Γιάννης Ρουμπάτης είναι ορισμένες ενέργειες του απόστρατου αξιωματικού της ΕΛΑΣ και σημερινού υποδιοικητή Γιάννη Λιούκα, ο οποίος συστηματικά σχεδιάζει αλλαγές στο οργανόγραμμα της Υπηρεσίας.
Μεταφέρει δε 80 υπαλληλικές θέσεις από τα Κεντρικά σε παραμεθόριες μονάδες προκειμένου να «διώξει» τους μη αρεστούς σε αυτόν υπαλλήλους.
Επίσης ετοιμάζει προγραφές και μετατάξεις προς άλλες υπηρεσίες όσων δεν θεωρεί «δικούς» του, επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά την ίδια πρακτική που ακολουθήθηκε την μαύρη περίοδο για τν Υπηρεσία, της περιόδου 1990 – 1993. Επειδή όμως όλοι οι διωχθέντες δικαιώθηκαν από τα δικαστήρια και μετά από 25 χρόνια επέστρεψαν στην ΕΥΠ και στις θέσεις τους, το κύριο μέλημα του κ. Λιούα είναι να βρει τρόπο νομικής θωράκισης του ιδίου και του δικού του υπηρεσιακού συμβουλίου, ώστε να μην δεχθεί μηνύσεις και αγωγές από όσους υπαλλήλους διωχθούν.

Σε όλες αυτές τις περίεργες διαδικασίες ο κ. Λιούκας έχει τη βοήθεια και συμβουλευτική αρωγή του πρώην συνδικαλιστή και τελούντος υπό περιοριστικούς όρους Θ.Σ. και των όσων εξακολουθεί να ελέγχει.

Ο εν λόγω πρώην συνδικαλιστής επιδιώκει και πάλι να συμμετάσχει στα συνδικαλιστικά πράγματα της ΕΥΠ, με στόχο να εκλεγεί Πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Σημειωτέον ότι από τριετίας τελεί υπό καθεστώς περιοριστικών όρων και απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα, κατηγορούμενος από τον εισαγγελέα κ. Δ. Φούκα για υπεξαίρεση για διαρροή απόρρητων εγγράφων από την εν λόγω Υπηρεσία κατά την περίοδο Κώστα Καραμανλή. Υπό το ίδιο καθεστώς περιοριστικών όρων τελεί και η υπάλληλος Α.Π.

Όπως εκμυστηρεύτηκε όμως ο ίδιος ο περί ου ο λόγος πρώην συνδικαλιστής, επισκεπτόμενος μονάδα της Υπηρεσίας σε νησί του Αιγαίου, στην προσπάθειά του να εκλεγεί, έχει την στήριξη του απόστρατου αξιωματικού της ΕΛ.ΑΣ. και υποδιοικητή της ΕΥΠ Γιάννη Λιούκα, παρά το γεγονός ότι ο τελευταίος έχει στα χέρια του εδώ και ένα χρόνο σχετική δικογραφία από τον αρμόδιο εισαγγελέα Φούκα που τον καλεί σε νέα απολογία. Όμως, τα σχετικά έγγραφα έχουν εξαφανιστεί, ενώ δεν έχει διαταχθεί πειθαρχική εξέταση για τους Θ.Σ. και Α.Π.

Προκαταλαμβάνοντας τη Δικαιοσύνη

Εκτός όμως από τη στήριξη που παρέχει στο πρόσωπο αυτό που του έχει απαγορευθεί η έξοδος από τη χώρα, στα έργα του υποδιοικητή είναι και η απόλυση του πρώην προέδρου της Ομοσπονδίας Κώστα Αγγελάκη, ο οποίος αν και είχε κατηγορηθεί από την πρώην Διοίκηση των Μπίκα – Παπαγεωργίου, τελικώς δικαιώθηκε από τη Δικαιοσύνη.

Παρ’ όλα αυτά ο κ. Λιούκας σύμφωνα με «συμβουλή» του φίλου του κ. Παπαγεωργίου βιάστηκε να απολύσει τον Αγγελάκη για να προκαταλάβει τη Δικαιοσύνη, καθώς άσκησε αναίρεση στην απόφαση του Εφετείου που δικαίωνε τον Αγγελάκη. Ο κ. Αγγελάκης περιμένει την απόφαση του Αρείου Πάγου σχετικώς με τα αν θα γίνει δεκτή η αναίρεση για νέα δίκη, ενώ συγχρόνως ετοιμάζεται να προσφύγει στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία ο κ. Λιούκας έχει τη βοήθεια του Νομικού Συμβούλου της Υπηρεσίας κ. Ν. Παππά –που ήταν και νομικός σύμβουλος του κ. Παπαγεωργίου- και ο οποίος είχε υπηρετήσει ως νομικός σύμβουλος στο Υπουργείο Αμύνης επί υπουργίας Γιάννου Παπαντωνίου.

Ο υποδιοικητής συνεργάζεται και με δημοσιογράφο, ο οποίος στο παρελθόν είχε συκοφαντήσει με ανώνυμες επιστολές τον Αγγελάκη προκειμένου να κατηγορηθεί μαζί με πολλούς άλλους υπαλλήλους από τη διοίκηση Μπίκα - Παπαγεωργίου για την προμήθεια του Γεωγραφικού Συστήματος Παρακολούθησης των συνόρων. Για την υπόθεση αθωώθηκαν όλοι πανηγυρικά το 2014.

Ερωτήματα ζητούν απαντήσεις

Έχουν άραγε αποκρύψει από τον σημερινό διοικητή της ΕΥΠ κ. Ρουμπάτη το πόρισμα ενός από τα μεγαλύτερα γραφεία Ορκωτών Λογιστών της Αθήνας που αποδεικνύει ότι ο πρώην συνδικαλιστής Θ.Σ. και μυστικοσύμβουλος του υποδιοικητή χρησιμοποιούσε το Ταμείο της Ομοσπονδίας για προσωπικές του δικαστικές υποθέσεις;

Πού βρίσκεται το θέμα για τον στενό συνεργάτη Β.Δ. του εν λόγω συνδικαλιστή και μέλος του Υπηρεσιακού Συμβουλίου της ΕΥΠ, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για συμμετοχή στο κύκλωμα ΕΛΑΣ – ΕΥΠ που κάλυπτε τούρκους δουλεμπόρους;
Ας γνωρίζει ο κ. Ρουμπάτης που είναι υπέρ των καθαρών λύσεων ότι ο Θ.Σ. μαζί με τη διευθύντρια της Διεύθυνσης Αντικατασκοπείας είχαν καταθέσει ως μάρτυρες υπεράσπισης του κατηγορηθέντος για συμμετοχή στο παραπάνω κύκλωμα.

Υπάλληλοι της ΕΥΠ καλούν να πάρει θέση για όλα αυτά τον έτερο υποδιοικητή της ΕΥΠ κ. Αλεξ. Δενέκο, ο οποίος την εποχή που συνέβαιναν όλα αυτά υπηρετούσε στο Αλλοδαπών. Μάλιστα στην Υπηρεσία διερωτώνται γιατί τόση βιασύνη για απενοχοποίηση του Β.Δ. και αθώωσή του από το Υπηρεσιακό Συμβούλιο του οποίου προΐσταται ο κ. Λιούκας και δεν περίμεναν να αποφανθεί η Δικαιοσύνη. Επιπλέον, ο πρώην υπουργός Γιάννης Πανούσης επρόκειτο να κάνει δηλώσεις μαζί με τον Διοικητή Γιάννη Ρουμπάτη για την πορεία της σχετικής έρευνας και την διαλεύκανση της υπόθεσης.

Πηγή εφημ. «Κυριακάτικη KontraNews»




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Το πολιτικό σύστημα φαίνεται πως έχει κάνει την επιλογή του
  • Ο κρίσιμος Μάιος και το “πούλημα” των Ευρωπαίων
Γράφει ο Μιχάλης Κόκκινος
Πηγή περιοδικό Nexus
Τεύχος Απριλίου 2016

Αν το 2015 ήταν μια χρονιά που όλοι θα προτιμούσαμε να ξεχάσουμε, τότε το 2016 ενδέχεται να είναι εξίσου άσχημο. Το περασμένο χρόνο βιώσαμε το πολιτικό “θρίλερ” της διαπραγμάτευσης μεταξύ της νεόκοπης κυβέρνησης Τσίπρα και των δανειστών, το οποίο είχε αναμφισβήτητα από όλα: αγωνία, ένταση, δράμα, νίκη, απογοήτευση. Η Ελλάδα βρέθηκε τόσο κοντά στην χρεωκοπία όσο ποτέ άλλοτε, κάτι που την ανάγκασε να κάνει “τολμηρές” κινήσεις που μέχρι τότε καμία άλλη κυβέρνηση δεν είχε διανοηθεί.

Αν το προηγούμενο έτος η οικονομική επιβίωση του κράτους ήταν το νούμερο ένα ζήτημα, φέτος έχουμε κληθεί να αντιμετωπίσουμε πέρα από το οικονομικό και το προσφυγικό. Το νέο Μνημόνιο που υπογράφτηκε τον περασμένο Αύγουστο ανάγκασε την κυβέρνηση να μειώσει τις δαπάνες σε κρίσιμους τομείς του κράτους, όπως η υγεία, η παιδεία και η ασφάλεια. Οι “άμυνες” του κράτους έπεσαν για τα καλά και τώρα η Ελλάδα κινδυνεύει να πέσει θύμα του προσφυγικού προβλήματος της Ευρώπης.

Ένας άνευ προηγουμένου όγκος προσφύγων και μεταναστών φτάνουν καθημερινά εδώ και ένα χρόνο στην Ελλάδα από την Τουρκία, ως το πιο βατό πέρασμα για την Ευρώπη. Το μέγεθος των ροών έπιασε απροετοίμαστη την Ευρώπη. Ο φόβος και η ανησυχία κατέκλυσαν γρήγορα όλα τα κράτη της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Οι προσφυγικές/μεταναστευτικές ροές από καλοδεχούμενο “δώρο” μετατράπηκαν σε πολιτικό πρόβλημα για τις περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Μέσα από μία σειρά προσβλητικών για την Ευρωπαϊκή Ιδέα επεισοδίων, ιδανικότερη λύση φάνηκε το χτίσιμο ενός “νοητού” φράχτη γύρω από την Ελλάδα, προκειμένου να αποκλειστούν νέες ροές μέσα από την λεγόμενη Βαλκανική Οδό (Ελλάδα, Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία).

Όλα αυτά την ίδια ώρα που η χώρα μας διαπραγματεύεται τη συνέχιση του προγράμματος διάσωσης με τους “Θεσμούς”. Οι διαπραγματεύσεις όμως με την ΕΕ και το ΔΝΤ έχουν βαλτώσει και η πιθανότητα να οδηγήσουν σε αδιέξοδο είναι μεγάλη. Η οικονομική ασφυξία που έχει περιέλθει η Ελλάδα σε συνδυασμό με το κίνδυνο αποπομπής της από την Σένγκεν λόγω προσφυγικού δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοινωνικό κοκτέιλ. Η κυβέρνηση προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα απόνερα της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, τα οποία έχουν δημιουργήσει μία ολοένα και αυξανόμενη εσωτερική αναταραχή.

Οι περισσότεροι Έλληνες εξακολουθούν - θεωρητικά - να θέλουν να παραμείνουν στην ευρωζώνη, γεγονός που ανάγκασε τον Τσίπρα να αποδεχθεί ένα νέο πρόγραμμα διάσωσης τον Ιούλιο του 2015. Όμως, στην περίπτωση νέων εκλογών, η λαϊκή στήριξη για την παραμονή σε αυτήν, δεν θα έπρεπε να θεωρείται πλέον δεδομένη, ιδιαίτερα από τη στιγμή που η οικονομική ανάκαμψη της Ελλάδας είναι σχεδόν βέβαιο πως θα είναι βραδεία και ασταθής. Αυτό που περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατάσταση είναι η υπόσχεση Τσίπρα προς τους πολίτες που τον επανεξέλεξαν πριν λίγους μήνες ότι το νέο Μνημόνιο ήταν απλά μία μικρή τακτική υποχώρηση που αργότερα θα οδηγήσει σε μία σημαντική νίκη, την ελάφρυνση του χρέους. Όμως τα πάντα πλέον φαίνονται τόσο ανοιχτά και ρευστά, που πολύ δύσκολα η κυβέρνηση θα καταφέρει να ελέγξει τα πράγματα σε μία πιθανή κοινωνική αναταραχή.

Οι Ευρωπαίοι δεν είναι οι μόνοι που έχουν αναστατωθεί από την προσφυγική κρίση. Ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας είναι ανήσυχο για τις οικονομικές και πολιτισμικές επιπτώσεις της μαζικής άφιξης προσφύγων και μεταναστών. Ανησυχία που θα αποτελεί κυρίαρχο συναίσθημα όλο και περισσότερο, όσο το καλοκαίρι πλησιάζει και οι ροές προσφύγων/μεταναστών λογικά θα αυξάνονται. Οι απειλές της ΕΕ να άρει τη συμμετοχή της Ελλάδας στη Σένγκεν είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αποδυναμώσουν τη λαϊκή στήριξη προς τη διάσωση. Το πρόγραμμα ήδη είναι αμφιλεγόμενο, με το σύνολο των κοινωνικών τάξεων να βρίσκεται απέναντι σε κάθε νέα υποχώρηση (ασφαλιστικό). Ο μήνας-κλειδί θα είναι ο Μάιος, όταν η επίσημη αποβολή από τη Σένγκεν θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια πολιτική κρίση στην Ελλάδα, που θα μπορούσε να εκτροχιάσει όχι μόνο τη συνέχεια του προγράμματος διάσωσης, αλλά την ίδια την ευρωπαϊκή πορεία της χώρα.

Η Διεθνής Πραγματικότητα

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι η ευρύτερη περιοχή μας βρίσκεται σε μεγάλη κινητικότητα και ανησυχία, μία απλή ανάγνωση των ειδήσεων αρκεί. Από την αναζωπύρωση των συγκρούσεων μεταξύ Ουκρανών και Νεορώσων αποσχιστών, και τη δυναμική εμπλοκή της Ρωσίας στον Συριακό Εμφύλιο, ως την ψυχροπολεμική σύγκρουση Πούτιν-Ερντογάν και την αναμενόμενη γέννηση νέων κρατών στη Μέση Ανατολή (Κουρδιστάν), τα πάντα συγκλίνουν στο ότι το status quo της Ανατολικής Μεσογείου, της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων πρόκειται σύντομα να αλλάξει.

Με όχημα την καταπολέμηση του Ισλαμικού Χαλιφάτου (ISIS) η Ρωσία φαίνεται πως επανακάμπτει στο διεθνές προσκήνιο μετά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε λόγω των κυρώσεων της Δύσης για την προσάρτηση της Κριμαίας. Η εμπλοκή της στη Συρία, εκτός του ότι αποδυνάμωσε το ISIS – και την Αλ Κάιντα (Αλ Νούσρα) – ανάγκασε και τις ΗΠΑ να στραφούν πιο αποτελεσματικά κατά των τζιχαντιστών. Ηνωμένες Πολιτείες και Ρωσία μετά το “Iran Deal” έχουν αναθερμάνει τη σχέση τους με αφορμή τον κοινό αντι-τζιχαντιστικό τους αγώνα. Το καθεστώς Άσαντ ισχυροποιήθηκε στη Δυτική Συρία, το ίδιο και οι Κούρδοι στο Βορρά. Ενώ, ο Συριακός Εμφύλιος μετά την αποδυνάμωση του ISIS οδηγείται σε εκτόνωση. Μία λύση που θα περιλαμβάνει τόσο τον Άσαντ όσο και την Συριακή Αντιπολίτευση πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Όπως δεδομένη πρέπει να θεωρείτε και η ανεξαρτησία των Κούρδων σε Συρία και Ιράκ με τις “ευλογίες” Μόσχας και Ουάσιγκτον μέσα στους επόμενους μήνες. Ο νέος ρόλος της Ρωσίας ως “κυνηγός” τζιχαντιστών της επιτρέπει να επεκτείνει την ισχύ της στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρύτερη Μέση Ανατολή, συνεχίζοντας από εκεί που είχε σταματήσει πριν την Ουκρανική Διαμάχη. Ήδη από κοινού με την Αίγυπτο ετοιμάζεται να μεταφέρει τον αντι-τζιχαντιστικό της αγώνα στο Σινά και την Λιβύη. Η Ρωσία πλέον φαντάζει ως η μόνη διαθέσιμη δύναμη “προστάτης” των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου έναντι της αποσταθεροποιητικής δράσης της ισλαμικής τρομοκρατίας. Ενδεχομένως, πολύ σύντομα να την δούμε να αναλαμβάνει δράση και στην Ιορδανία και το Λίβανο, όπου οι τεράστιες προσφυγικές ροές από τη Συρία (περισσότεροι από 3 εκατ. πρόσφυγες συνολικά) έχουν αρχίσει να λειτουργούν αποσταθεροποιητικά για τα εκεί καθεστώτα και μπορούν να δημιουργήσουν πολύ εύκολα νέα μέτωπα του ISIS, όσο αυτό αποδυναμώνεται σε Συρία και Ιράκ.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Ισραηλινοί μετά το “Iran Deal” και τη σύσφιξη των σχέσεων Ιράν-ΗΠΑ αισθάνονται “άβολα” απέναντι στην αναβάθμιση των σχέσεων των δύο κρατών. Η μόνη δύναμη που θα μπορούσε να λειτουργήσει εξισορροπητικά και να προσφέρει “κάλυψη” στο Iσραήλ απέναντι στο Σιιτικό κίνδυνο είναι η Ρωσία. Οι δεσμοί των δύο χωρών άλλωστε είναι αρκετά ισχυροί (περισσότεροι από 500.000 Ισραηλινοί πολίτες είναι ρωσικής καταγωγής). Αλλά και η Κύπρος θα πρέπει να θεωρηθεί σίγουρο ότι θα επιζητήσει μία ανάλογη συνεργασία με τη Ρωσία. Καθώς, η σταδιακή αξιοποίηση των πλούσιων υποθαλάσσιων κοιτασμάτων της ξεκίνησε το Μάρτιο και δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση να θέσει σε κίνδυνο το κοινό ενεργειακό της μέλλον με το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Μόνο η εμπλοκή της Ρωσίας θα μπορούσε να εξασφαλίσει το απρόσκοπτο της εξόρυξης φυσικού αερίου/πετρελαίου στην Ανατολική Μεσόγειο απέναντι στο φόβο επέκτασης του ισλαμικού κινδύνου (ISIS).

Κατ' αυτόν τον τρόπο η Ρωσία αναμένεται ως το τέλος της παρούσας δεκαετίας να γίνει η κυρίαρχη δύναμη σε τρεις κλειστές θάλασσες: την Αρκτική, τη Μεσόγειο και τον Εύξεινο. Η απρόσμενη ρωσική ναυτική κυριαρχία στη Μαύρη Θάλασσα μετά την προσάρτηση της Κριμαίας έρχεται και συνδυάζεται με την ισχυρή παρουσία της στην Ανατ.Μεσόγειο στα πλαίσια του νέου αντι-τζιχαντιστικού της ρόλου, αλλά και με το λιώσιμο των πάγων στον Αρκτικό Ωκεανό, όπου σταδιακά θα τον μετατρέψει σε μια κεντρική εσωτερική θάλασσα του κόσμου υπό τον πλήρη έλεγχο της Ρωσίας. Συνδετικό κρίκο των τριών θαλασσών αποτελούν ο Καύκασος, η Τουρκία και τα Βαλκάνια. Κι αν θεωρείται δεδομένο ότι ο Καύκασος είναι εδώ και χρόνια μία περιοχή υπό τον πλήρη έλεγχο της Μόσχας – έλεγχος που θα ολοκληρωθεί μετά την αναμενόμενη δημιουργία του νεόκοπου κράτους του Κουρδιστάν σε Βόρεια Συρία και Βόρειο Ιράκ -, για την Τουρκία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να πει κάποιος το ίδιο.

Ρωσία και Τουρκία βρίσκονται τους τελευταίους μήνες - μετά την πρόσφατη κατάρριψη ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους στη Συρία από την τουρκική αεράμυνα - σε μία ψυχροπολεμικού τύπου διαρκώς κλιμακούμενη σύγκρουση, που κανείς δεν είναι σε θέση να προδικάσει το πως θα καταλήξει. Ο Ρώσος Πρόεδρος, Βλ. Πούτιν, στο πρόσωπο του Τούρκου ομολόγου του, Τ.Ερντογάν, βλέπει τον “φυσικό” ηγέτη του Ισλαμικού Χαλιφάτου και της Συριακής Αντιπολίτευσης (Αλ Νούσρα) και την ίδια την Τουρκία, ως το μόνο κράτος που έχει τη δύναμη να ανακόψει το σχεδιασμό του. Η Τουρκία είναι η μόνη δύναμη που θα μπορούσε να λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά στο σχεδιασμό της Ρωσίας σε Εύξεινο και Μεσόγειο.

Έτσι, η παρουσία της Ρωσίας στα Βαλκάνια καθίσταται αναγκαία, προκειμένου να δημιουργηθεί μία ομαλή διασύνδεση από τον Αρκτικό Βορρά στον Μεσογειακό Νότο. Κομβικό ρόλο για την ρωσική επαναφορά στην χερσόνησο του Αίμου θα παίξει και το προσφυγικό. Οι πρωτόγνωρες για τα δεδομένα των μικρών χριστιανικών βαλκανικών χωρών ροές μουσουλμάνων προσφύγων/μεταναστών έχουν δημιουργήσει κάτι περισσότερο από ανησυχία στις κυβερνήσεις τους. Σερβία, Μαυροβούνιο, Σκόπια και Βουλγαρία διατρέχουν άμεσο κίνδυνο για την εθνική τους ασφάλεια σε περίπτωση εγκλωβισμού προσφύγων/μεταναστών στα εδάφη τους. Οι ισχυρές μουσουλμανικές μειοψηφίες εντός των παραπάνω κρατών (Βόσνιοι, Αλβανοί, Τούρκοι), οι οποίες στο παρελθόν έχουν δημιουργήσει εστίες αποσταθεροποίησης, είναι επίφοβες για την επανάληψη ανάλογων περιστατικών. Καθώς, όσο οι κρατικές δομές των συγκεκριμένων χωρών δείχνουν ανήμπορες να κρατήσουν τον έλεγχο των συνόρων τους, τόσο πιο τρωτές φαντάζουν στις μουσουλμανικές μειονότητες, οι οποίες δεν θα ήταν παράλογο να προσπαθήσουν να επωφεληθούν από τη συγκυρία. Έτσι, υπό το φόβο παλιότερων παθών δεν θα διστάσουν να προσφέρουν “γη και ύδωρ” στη Ρωσία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η “νατοϊκή” και “ευρωπαϊκή” - αλλά αδύναμη αμυντικά - Βουλγαρία. Μετά από μία περίοδο ψύχρανσης των σχέσεων της με τη Ρωσία φαίνεται ότι ενισχύεται η τάση για αλλαγή πλεύσης προς την Μόσχα, δεδομένου ότι η τελευταία επανακάμπτει ως ο κυρίαρχος της περιοχής και η Σόφια δεν έχει ξεχάσει σε καμία περίπτωση τις ιστορικά στενές της σχέσεις με τη μεγάλη σλαβική της μητέρα. Πρόσφατα μάλιστα η Βουλγαρία ξεπάγωσε για τα καλά όλα τα κοινά ενεργειακά της σχέδια με την Ρωσία και την Ελλάδα (South Stream, Χερσαία Δαρδανέλλια).

Μια αναγκαία για τη Ρωσία συμμαχία

Κοιτάζοντας προς τα πίσω στην ιστορία, θα δούμε ότι τα Βαλκάνια για τους Ρώσους ήταν “δώρον άδωρο” δίχως την έξοδο στο Αιγαίο. Κι αυτό, γίνεται περισσότερο αντιληπτό σήμερα, που η Ρωσία ψάχνει έναν τρόπο να υπερκεράσει το “εμπόδιο” της Τουρκίας και να διασυνδέσει την Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο. Η Σερβία ή Βουλγαρία σίγουρα αποτελούν σημαντικά προγεφυρώματα στη Βαλκανική, αλλά δεν πρόκειται να λειτουργήσουν εξισορροπητικά απέναντι στη ρωσοτουρκική κόντρα από μόνα τους. Η Ρωσία χρειάζεται πλάι της μια δύναμη που να αποτελεί ένα πραγματικό αντίβαρο στην Τουρκία. Και αυτή η δύναμη είναι μόνο η Ελλάδα.

Όπως πολύ πετυχημένα έχει γράψει στο παρελθόν ο Κων/ινος Γρίβας: “Ακόμη και αν στη θέση της Ελλάδας, της ομόδοξης Ελλάδας, ήταν το μουσουλμανικό Μπαγκλαντές, μόνο και μόνο το γεγονός ότι θα βρισκόταν σε αυτήν τη γεωγραφική θέση, η ίδια η γεωπολιτική δυναμική της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί θα το καθιστούσε ιδανικό υποψήφιο σύμμαχο της Ρωσίας”. Για να ολοκληρωθεί ο στρατηγικός σχεδιασμός της Μόσχας για την Ανατολική Μεσόγειο και κατ' επέκταση για την παγκόσμια θέση της, μία στενή σχέση με την Ελλάδα είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία. Η Ελλάδα ως ο διαχρονικός αντίπαλος της Τουρκίας στην περιοχή είναι η μόνη χώρα που μπορεί να λειτουργήσει ως “τανάλια” από κοινού με τη Κριμαία που θα “πιέζει” την Τουρκία να κρατά ανοιχτά τα Στενά, ώστε να μην διασπαστεί η ενότητα της Μαύρης Θάλασσας με την Ανατολική Μεσόγειο και να εγκλωβιστεί η Ρωσία γι'άλλη μια φορά μακριά από τις “θερμές” θάλασσες.

Θα πρέπει επίσης, να θεωρήσουμε δεδομένο ότι στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή η Ρωσία είναι διατεθειμένη να προσφέρει το οτιδήποτε για να προσεταιρισθεί την Ελλάδα σε μία πιο στενή σχέση. Κι αν πολλοί χαμογελάτε με δυσπιστία, αναλογιστείτε ότι στο παρελθόν ουδέποτε η Ρωσία είχε αυτόν το ρόλο που έχει σήμερα και από ότι φαίνεται είναι σε θέση να παίξει στη Μεσόγειο ή την Μέση Ανατολή. Για πρώτη φορά στην ιστορία της η Ρωσία είναι τόσο ενεργά μπλεγμένη στις καταστάσεις της περιοχής και η Δύση από τη μεριά της τόσο φανερά αποτραβηγμένη!

Η Ρωσία διακυβεύει το οικονομικό της μέλλον μέσα από την πιο ενεργή παρουσία της στην Μεσόγειο. Μπορεί ο νέος αντι-τζιχαντιστικός της ρόλος να της χαρίζει το απαιτούμενο ηθικό δικαίωμα για να προωθήσει τα στρατηγικά της σχέδια, αλλά η εμπλοκή της στην περιοχή υπαγορεύεται αυστηρά από την οικονομική αναγκαιότητα για επιβίωση. Ο μόνος τρόπος για να μπορέσει η Ρωσία να συνεχίσει να είναι οικονομικά εύρωστη – αλλά και να ανακάμψει μετά τις δυτικές κυρώσεις – είναι να καταφέρει να ελέγξει το μεγαλύτερο μέρος των ροών ενέργειας προς την Ευρώπη. Από τη στιγμή που το Ιράν ξαναμπήκε στο “παιχνίδι”, το νεοπαγές Κουρδιστάν φιλοδοξεί να καταστεί ο νέος παίχτης στον χώρο της ενέργειας και Αίγυπτος-Κύπρος-Ισραήλ ετοιμάζονται να γίνουν οι σημαντικότεροι παραγωγοί ενέργειας στη Μεσόγειο, “κάποιος” πρέπει να εξασφαλίσει ότι όλο αυτό μπορεί να λειτουργήσει δίχως τριβές για να μπορέσει η ενέργεια από την Ανατ. Μεσόγειο να φτάσει στις δυτικές αγορές. Η Ρωσία αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως το σημείο εξισορρόπησης μεταξύ των παραπάνω νέων “παιχτών” και των παραδοσιακών δυνάμεων στον χώρο της ενέργειας της Αραβικής Χερσονήσου. Υποκαθιστά έτσι κατά κάποιον τρόπο τη Δύση (Γουόλ Στριτ, Σίτι Λονδίνου) και τον ΟΠΕΚ στον έλεγχο των δικτύων και των τιμών ενέργειας για τις επόμενες δεκαετίες, κομίζοντας τεράστια οφέλη για την οικονομία της.

Η Ρωσία έχει για πρώτη φορά στη μετα-Σοβιετική εποχή της ένα τέτοιο momentum και πολύ δύσκολα θα το αφήσει να χαθεί. Ο ρόλος της Ελλάδας στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της είναι κρίσιμης σημασίας και γι αυτό είναι τώρα έτοιμη να προσφέρει οτιδήποτε στην χώρα μας για να την προσεταιρισθεί. Ακόμη κι αν η Ελλάδα αποφασίσει ότι δεν είναι προς το συμφέρον της να προχωρήσει σε μια ενίσχυση των στρατηγικών της σχέσεων με τη Ρωσία την δεδομένη στιγμή, η κατάσταση που διαμορφώνεται αποτελεί ένα τεράστιας σημασίας χαρτί στα χέρια της ελληνικής διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής που μπορεί να το αξιοποιήσει προς πολλές κατευθύνσεις και στο πλαίσιο πολλών στρατηγικών.

Μία ιστορική αλήθεια για το πολιτικό μας σύστημα

Σίγουρα αρκετοί διαβάζοντας αυτό το άρθρο να δυσπιστήσουν ως προς το αν το πολιτικό μας σύστημα είναι σε θέση να προχωρήσει σε μία τόσο τολμηρή κίνηση και να στραφεί προς τη Ρωσία γυρίζοντας την πλάτη του στη Δύση. Τα τελευταία 40 χρόνια η πορεία της Ελλάδας έχει ταυτιστεί με τα συμφέροντα του Ευρωατλαντισμού – και ορθώς – και πολύ δύσκολα μπορεί να αλλάξει εν μία νυκτί μια τέτοια στρατηγική σχέση, θα πει κάποιος. Καμία αντίρρηση. Για να μπορέσουμε όμως να εξετάσουμε αν θα μπορούσε να υπάρξει μία τέτοια πιθανότητα, ίσως θα έπρεπε να κάνουμε μία ιστορική αναδρομή και να ελέγξουμε αν το εγχώριο σύστημα – πολιτικό και επιχειρηματικό – έχει πραγματοποιήσει τέτοιες κρίσιμες μεταβάσεις στο παρελθόν.

Δεν θα χρειαστεί να πάμε πολύ πίσω και να κάνουμε την τετριμμένη ιστορική αναφορά για το πως η Τσαρική Ρωσία με την επιρροή της καθ' όλη τη διάρκεια του 18ου και του 19ου αιώνα συμμετείχε στη διαμόρφωση και τη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Οι αναφορές άλλωστε του σύγχρονου ελληνικού συστήματος εξουσίας είναι πιο πρόσφατες και ξεκινούν από τη εμφάνιση του Ελευθέριου Βενιζέλου στην κεντρική πολιτική σκηνή. Οι βάσεις του σημερινού πολιτικού και επιχειρηματικού συστήματος μπήκαν μετά την Μικρασιατική καταστροφή με την ολοκληρωτική κυριαρχία του Ελ. Βενιζέλου στα πολιτικά πράγματα. Από τότε η ελίτ της χώρας έχει πραγματοποιήσει δύο ανάλογης σημαντικότητας στρατηγικές μετατοπίσεις.

Στον Μεσοπόλεμο η Ελλάδα – όπως και σήμερα – βρισκόταν σε μία διαρκή διαπραγμάτευση με τους τότε δανειστές της, Γαλλία και Αγγλία (Το Club του Παρισιού και το Club του Λονδίνου). Το αποτέλεσμα ήταν μία έντονη πολιτική αναταραχή με εναλλαγή δικτατοριών, πραξικοπημάτων και κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η οριστική επαναφορά της Βασιλείας και η επικράτηση των Ανακτόρων στο πολιτικό σκηνικό για το στρατόπεδο των Βενιζελικών δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η αντίστοιχη τελική επικράτηση των δανειστών στην χώρα. Μετά την απέλπιδα και αποτυχημένη προσπάθεια κατάληψης της εξουσίας από τον Ελ.Βενιζέλο μέσω του πραξικοπήματος Πλαστήρα, οι Βενιζελικοί στράφηκαν σε έναν “πολιτικό ησυχασμό” που οδήγησε στην δικτατορία του Μεταξά υπό τις ευλογίες των Ανακτόρων. Ο θάνατος του φυσικού τους ηγέτη ενέτεινε ακόμη περισσότερο αυτήν την τάση.

Την περίοδο εκείνη οι σημαντικότερες ανερχόμενες πολιτικές προσωπικότητες διεθνώς ήταν ο Μπ.Μουσολίνι στην Ιταλία και ο Α.Χίτλερ στην Γερμανία. Ξέρω ότι αυτό σήμερα μπορεί να ακούγεται ανατριχιαστικό, αλλά την εποχή του Μεσοπολέμου – πριν δηλαδή πνίξουν στο αίμα την ανθρωπότητα - αμφότεροι θεωρούνταν πρότυπα προοδευτικών ηγετών για ολόκληρη της Δύση.
Στα μάτια των τσακισμένων από την ύφεση και το Κραχ του '29 δυτικών κοινωνιών, τόσο ο Μουσολίνι, όσο και ο Χίτλερ λειτουργούσαν ως παραδείγματα προς μίμηση για το πώς κατάφεραν να ξαναχτίσουν τις χώρες τους μετά τον Α' ΠΠ και να τις βγάλουν από το οικονομικό αδιέξοδο, αποκηρύσσοντας τον έλεγχο των δανειστών τους.

Από τον κανόνα δεν έλειπαν και οι Έλληνες πολιτικοί και επιχειρηματίες της εποχής. Το μίσος των Βενιζελικών για τα Αγγλόφιλα Ανάκτορα οδήγησε το μεγαλύτερο μέρος εξ αυτών να στραφούν πολιτικά προς την Γερμανία, μιας και για γεωπολιτικούς λόγους δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι αντίστοιχο με την Ιταλία - οι δύο χώρες είχαν ανοικτά μέτωπα από τον Α' ΠΠ και οι Ιταλοί κατείχαν ελληνικό έδαφος στα Δωδεκάνησα. Στροφή που φάνηκε αμέσως με την εισβολή των Γερμανικών στρατευμάτων στη Μακεδονία. Η Ελλάδα δεν αντιστάθηκε – παρά μόνο στην Κρήτη -, ο ελληνικός στρατός διαλύθηκε ακαριαία, αν και θριαμβευτής λίγους μήνες πριν στο μέτωπο της Αλβανίας, και τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν αμαχητί την Αθηνά. Σχεδόν το σύνολο του Βενιζελικού μπλοκ συνεργάστηκε με το νέο κατοχικό καθεστώς (εξαίρεση αποτελεί ο Γ. Παπανδρέου που ακολούθησε τους Άγγλους στην Αίγυπτο). Δεν εξετάζουμε αν αυτή η κίνηση ήταν ορθή ή όχι, αλλά πως το τότε πολιτικό σύστημα λόγω δυσφορίας προς τους δανειστές της χώρας, οι οποίοι επέβαλλαν εκ νέου τη Βασιλεία στην χώρα για να διασφαλίσουν την ομαλή διακυβέρνησή της, ωθήθηκαν σε μία δραματική στρατηγική μετατόπιση της χώρας για να εκδιώξουν ακόμη μία φορά τον Βασιλιά και να θέσουν τις βάσεις ενός νέου ακηδεμόνευτου καθεστώτος.

Αντίστοιχα, τη δεκαετία του '60, όπου τα πολιτικά πάθη είχαν ενταθεί λόγω του Κυπριακού και το μίσος προς τους Άγγλους κυρίαρχους της Κύπρου ταυτιζόταν με την ισχυρή πολιτική παρουσία των Ανακτόρων στα εγχώρια πράγματα, το Βενιζελικό στρατόπεδο στράφηκε προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, προσβλέποντας προς αυτές για την πολιτική “απεξάρτηση” της χώρας από τη Βασιλεία. Αυτή η μεταστροφή οδήγησε σε πολιτική αναταραχή, η οποία πυροδότησε μια σειρά γεγονότων που έφερε την αμερικανοκίνητη Χούντα στην εξουσία και μετά από αυτήν την Μεταπολίτευση και την οριστική επικράτηση των Βενιζελικών με την έξωση της Βασιλικής Οικογένειας από την χώρα. Η Ελλάδα από τη δεκαετία του '70 είναι στενά συνδεδεμένη με τον “πυρήνα” του Ευρωατλαντισμού (ΕΕ, ΝΑΤΟ κα).

Δύο φορές στην πρόσφατη ιστορία μας το πολιτικό σύστημα όταν αντιλήφθηκε ότι χάνει την “ανεξαρτησία” του δεν δίστασε να κάνει στροφή 180 μοιρών και να αλλάξει τη στρατηγική επιλογή της χώρας, επιλέγοντας εκείνον το σύμμαχο που τη δεδομένη χρονική στιγμή είχε το momentum, για να προωθήσει τις πολιτικές του επιδιώξεις και τα συμφέροντα του. Γιατί επομένως αυτό να είναι διαφορετικό τώρα; Η Ρωσία φαντάζει αυτήν τη στιγμή ως ο αποκλειστικός παίχτης στην ευρύτερη περιοχή τουλάχιστον για τα επόμενα 5 χρόνια, όπως η σαρωτική Γερμανία το 1940 ή οι ΗΠΑ τη δεκαετία του '60 όπου αποκαθήλωναν τους Άγγλους από όλα τα νευραλγικά σημεία του πλανήτη.

Η Επιλογή της “προδομένης” Ελλάδας

Η παρούσα κυβέρνηση από την πρώτη ημέρα ζωής της έδειξε ότι δεν έχει κανένα απολύτως ταμπού να προχωρήσει σε ουσιαστικό άνοιγμα προς την Ρωσία. Ο δρόμος προς τη Μόσχα ήταν πάντα μακρύς και για διαφορετικούς λόγους και αιτίες αποδεικνυόταν πάντα “δύσβατος” για τους Έλληνες πολιτικούς (Καραμανλής-Παπανδρέου-Σαμαράς). Πέρσι τέτοια εποχή η επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα ήταν πρώτη είδηση σε όλον τον κόσμο. Οι Ευρωπαίοι παρακολουθούσαν με μια αμήχανη ανησυχία την προσέγγιση των δύο χωρών, υποτιμώντας όμως την σημασία της λόγω του καιροσκοπικού τη χαρακτήρα. Η ελληνική κυβέρνηση άφηνε ποικιλοτρόπως να εννοηθεί τότε ότι αν δεν ικανοποιηθεί από τους δανειστές της θα στραφεί σε άλλες πηγές χρηματοδότησης (BRICS, Ευρασιατική Ένωση). Ένας τακτικισμός για τον οποίο κατηγορήθηκε έντονα ο Έλληνας Πρωθυπουργός από το δυτικό τύπο. Και που τελικά αποδείχθηκε έωλος, καθώς ούτε η Ελλάδα, ούτε η Ρωσία ήταν εκείνη την περίοδο ικανές να προχωρήσουν σε ένα τόσο μεγάλο βήμα.

Η Ρωσία ακόμη προσπαθούσε να βρει το βηματισμό της μετά την οικονομική ασφυξία που της δημιούργησαν οι δυτικές κυρώσεις το 2014 και να αναδιπλωθεί σε Ουκρανία και Συρία. Ενώ, ο τότε ενεργειακός και οικονομικός σφιχτός εναγκαλισμός με την Τουρκία, δεν καθιστούσε αναγκαία μία συμμαχία με την Ελλάδα. Από την άλλη, η Ελλάδα ήταν πολύ δύσκολο για ένα “καπρίτσιο” της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης να ακυρώσει την δυτικόστροφη 40ετή πορεία της χώρας. Δεν μπορούσε η Ελλάδα να παρουσιάζεται ως κοινός εκβιαστής για μερικά δισεκατομμύρια. Δεν είχε το ηθικό πλεονέκτημα για να πραγματοποιήσει με τέτοιου μεγέθους μετάβαση. Στα μάτια των Ευρωπαίων, αλλά και ολόκληρου του πλανήτη θα φαινόταν ως η “προδότρα” της κοινής ευρωπαϊκής ιδέας και κεκτημένου. Δεν μπορούσε η “κορωνίδα” του δυτικού πολιτισμού να “προδώσει” τη Δύση για “τριάκοντα αργύρια”!

Ένα χρόνο μετά σχεδόν τίποτα δεν είναι πια ίδιο. Η Ευρώπη κλονίστηκε από ένα τεράστιο προσφυγικό ρεύμα (1 εκατ. το 2015). Η αρχική συμπάθεια προς τους πρόσφυγες μετατράπηκε γρήγορα σε φόβο. Το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι τον περασμένο Νοέμβριο, οι σεξουαλικές επιθέσεις μουσουλμάνων μεταναστών στις Βόρειες χώρες και η κατάρρευση των κρατικών υποδομών των μικρών χωρών της Κεντρικής Ευρώπης (Αυστρία, Κροατία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία, Δανία) λόγω των προσφυγικών ροών, υπονόμευσαν την ίδια την υπόσταση της Ενωμένης Ευρώπης. Θεμελιώδης συμβάσεις, όπως η Σέγκεν, καταστρατηγήθηκαν. Πολλές χώρες μεταξύ των οποίων η Γαλλία και η Γερμανία, ανοιγόκλειναν τα σύνορα τους a la carte. Η “έξοδος” από το κοινό ευρωπαϊκό εγχείρημα από εκεί που ήταν εκφοβιστική κατάντησε σημαία ευκαιρίας. Ουγγαρία, Τσεχία, Ολλανδία, Φινλανδία εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο να αποχωρήσουν από την ΕΕ σε περίπτωση που η Βρετανία κάνει την αρχή τον προσεχή Ιούνιο. Με τις ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις να γιγαντώνονται χάριν του προσφυγικού απ' άκρη σ' άκρη στην Ευρώπη με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το αποτέλεσμα του Βρετανικού Δημοψηφίσματος.

Η Ελλάδα που “καλή τη πίστη” υποχώρησε τον περασμένο Αύγουστο για τρίτη φορά έναντι των εταίρων της, υπογράφοντας ένα “ταπεινωτικό” Μνημόνιο για να μην διαρραγεί η ευρωπαϊκή ενότητα και οικονομία. Σήμερα βρίσκεται σε “καραντίνα” από τους εταίρους της για τους ίδιους ακριβώς λόγους λόγω του προσφυγικού. Η χώρα βρίσκεται κυριολεκτικά μόνη και αποκλεισμένη από την υπόλοιπη Ευρώπη, χωρίς να διαθέτει τους απαιτούμενους πόρους για να διαχειριστεί ένα τεράστιο πλήθος προσφύγων/μεταναστών που κατακλύζουν την επικράτειά της, το οποίο όσο έρχονται οι θερινοί μήνες θα μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Δεν έχει υπάρξει άλλη φορά τα τελευταία χρόνια που οι Έλληνες αισθάνονται σε τέτοιο βαθμό “προδομένοι” από τους Ευρωπαίους.

Η συμφωνία που υπογράφτηκε το καλοκαίρι έχει επί της ουσίας ακυρωθεί. Η πολυπόθητη αξιολόγηση φαίνεται ότι δεν θα “κλείσει” ποτέ, δημιουργώντας τρομακτική ανασφάλεια στην ελληνική οικονομία. Η Ελλάδα δεν έχει λάβει καμία χρηματική υποστήριξη για τη νέα δανειακή σύμβαση που υπέγραψε τον Αύγουστο. Το εγχώριο τραπεζικό σύστημα καρκινοβατεί με χιλιάδες επιχειρήσεις να ασφυκτιούν, επιδεινώνοντας την ανεργία. Την ίδια ώρα, η πολυδιαφημισμένη παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο όχι μόνο δεν κατάφερε να ανακόψει τις ροές των προσφύγων/ μεταναστών, αλλά αποδεικνύεται ότι μετέβαλε την ισορροπία στο Αιγαίο εις βάρος της Ελλάδας. Το τουρκικό ναυτικό κινείται πλέον ελεύθερα στις ελληνικές θάλασσες με το νατοϊκό προκάλυμμα, απειλώντας τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας. Και οι Τούρκοι εκμεταλλευόμενοι αδίστακτα τον ανθρώπινο δράμα των προσφύγων προσπαθούν να κερδίσουν από την φοβισμένη Ευρώπη όσο το δυνατόν περισσότερα οφέλη.

Οι επόμενοι μήνες θα είναι δραματικοί για την χώρα. Το Μάιο αναμένει η κυβέρνηση να στερέψουν ολοκληρωτικά τα ταμεία του κράτους και η χώρα να χρεοκοπήσει – μετά από 6 χρόνια συνεχόμενων κοινωνικών θυσιών - αν δεν επιτευχθεί κάποια συμφωνία με τους δανειστές. Την ίδια ώρα η Ρωσία δίνει μία λύση στο αδιέξοδο, όπως είδαμε παραπάνω, που συνδυάζει οικονομική και αμυντική ασφάλεια, τουλάχιστον για τα επόμενα 3-4 χρόνια - όπου η ανθρωπιστική κρίση στη Μ. Ανατολή δύσκολα θα υποχωρήσει.

Το 2016 έχει ορισθεί ως κοινό έτος Ελλάδος-Ρωσίας. Πέρυσι το πολιτικό μας σύστημα είχε για πρώτη φορά μία ειλικρινή επαφή με την ομόδοξη χώρα για μία εφ' όλης της ύλης συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. Σήμερα φαίνεται ότι έχει επέλθει η απαιτούμενη χρονική ωρίμανση, προκειμένου να αποκατασταθούν οι πληγωμένες σχέσεις των δύο χωρών (2009-2014). Ενώ, και η κοινή γνώμη δείχνει περισσότερο πεπεισμένη ότι μία πιο στενή σχέση με τη Ρωσία είναι προς το συμφέρον της χώρας. Οι όροι και η μορφή αυτής της σχέσης θα φανούν μετά το Πάσχα, όπου θα πραγματοποιηθεί η επίσκεψη του Βλ. Πούτιν στην Ελλάδα μετά από πρόσκληση του Αλ. Τσίπρα.

Το σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα για πρώτη φορά μέσα στην Κρίση έχει μία τέτοια ευκαιρία να βάλει οριστικό φρένο στον κατήφορο και να επιστρέψει στην ανάπτυξη, κλείνοντας έναν επταετή φαύλο κύκλο ανεκπλήρωτων προσδοκιών.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο βρετανός διπλός πράκτορας Κιμ Φίλμπι αφηγείται λεπτομέρειες της προδοσίας του και μιλάει για την ευκολία με την οποία κατάφερνε να διοχετεύει απόρρητες πληροφορίες στους σοβιετικούς χειριστές του σε ένα βίντεο που ανακαλύφθηκε πρόσφατα και μεταδόθηκε σήμερα από το BBC.

Ο Φίλμπι ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους κατασκόπους της Σοβιετικής Ένωσης ο οποίος διείσδυσε στην καρδιά του βρετανικού κατεστημένου και επί τρεις δεκαετίες διοχέτευε απόρρητες πληροφορίες στη Μόσχα, ως μέλος ενός δικτύου βρετανών διπλών κατασκόπων που είχαν στρατολογηθεί στη δεκαετία του 1930.

Το βίντεο, το οποίο ανακαλύφθηκε από το BBC στα επίσημα αρχεία της Στάζι, της υπηρεσίας πληροφοριών της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, δείχνει τον Φίλμπι, ο οποίος διέφυγε το 1963 στη Μόσχα και πέθανε εκεί το 1988, να δίνει διάλεξη το 1981 σε σοβιετικούς κατασκόπους σχετικά με τη ζωή του ως πράκτορα.

«Αγαπητοί σύντροφοι», αρχίζει τη διάλεξή του.


Ο Φίλμπι λέει πως ενδιαφέρθηκε για τον κομμουνισμό ενώ φοιτούσε στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και εξηγεί πώς στρατολογήθηκε από τη Μόσχα στη δεκαετία του 1930 για να διεισδύσει στη βρετανική Secret Intelligence Service (SIS), την υπηρεσία εξωτερικών πληροφοριών (κατασκοπείας) που είναι τώρα γνωστή ως MI6, αναφέρει το BBC.

Αποκαλύπτει πόσο εύκολο ήταν να κλέβει απόρρητες πληροφορίες όταν άρχισε να ανεβαίνει στην ιεραρχία της MI6.

«Κάθε βράδυ έφευγα από το γραφείο με έναν μεγάλο χαρτοφύλακα γεμάτο αναφορές που είχα γράψει ο ίδιος, γεμάτο φακέλους και έγγραφα από το αρχείο», λέει ο Φίλμπι.

«Τα παρέδιδα το βράδυ στη σοβιετική επαφή μου. Το επόμενο πρωί έπαιρνα πίσω τους φακέλους, το περιεχόμενο είχε φωτογραφηθεί, και νωρίς το επόμενο πρωί τα έβαζα πίσω στη θέση τους. Αυτό το έκανα τακτικά τον έναν χρόνο μετά τον άλλον».

Ο κόσμος της σκιάς στον οποίο ζούσε ο Φίλμπι και οι άλλοι του κατασκοπευτικού δικτύου που έγινε γνωστό ως «Cambridge Five» (οι πέντε του Κέμπριτζ) -εριλάμβανε επίσης τους Άντονι Μπλαντ, Γκάι Μπέρτζες και Ντόναλντ Μακλίν- ασκεί εδώ και δεκαετίες ιδιαίτερη γοητεία στη βρετανική κοινή γνώμη.

Σε ένα απόσπασμα της διάλεξής του στη Στάζι, ο Φίλμπι περιγράφει λεπτομερώς πώς διατάχθηκε να υπονομεύσει το αφεντικό του ώστε να ηγηθεί ο ίδιος ενός τμήματος της MI6 που ήταν υπεύθυνο για να ξεσκεπάζει σοβιετικούς πράκτορες, λέγοντας πως πρόκειται για μια «πολύ, πολύ βρώμικη ιστορία».

«Στο κάτω-κάτω, η δουλειά μας εμπεριέχει το να βρωμίζουμε κατά καιρούς τα χέρια μας», λέει. «Έτσι οργάνωσα τη δουλειά για να αποπέμψω τον αρχηγό μου. Δεν πρέπει να τα ακούτε εσείς αυτά», λέει στους ανατολικογερμανούς κατασκόπους προκαλώντας γέλια.

Ο Φίλμπι, ο οποίος στάθμευε στην Ουάσινγκτον ως αξιωματικός σύνδεσμος ανάμεσα στη CIA και την MI6 από το 1949 ως το 1951, λέει πως κατάφερνε τόσο καιρό να μην εντοπίζεται επειδή ανήκε στο σύστημα της βρετανικής κυβερνώσας τάξης. Πολλοί συνάδελφοί του στην MI6 είχαν πολλά να χάσουν καθώς είχαν εμπλακεί στη στρατολόγηση και την προαγωγή του, λέει.

Διέφυγε στη Μόσχα το 1963 όταν προέκυψαν νέα στοιχεία για τη δουλειά του για λογαριασμό της Σοβιετικής Ένωσης. Ισχυρίσθηκε πως κατάφερε να διαφύγει από τη Βηρυτό επειδή ο πράκτορας της MI6 που εστάλη για να τον παρακολουθεί ήταν λάτρης του σκι και είχε πάει στα λιβανικά βουνά όταν άκουσε ότι είχε χιονίσει.

Η ομιλία του Φίλμπι διαρκεί μια ώρα και τελειώνει με μια απλή συμβουλή προς τους κατασκόπους: «Αρνηθείτε τα πάντα».

«Η συμβουλή μου σε σας είναι να πείτε σε όλους τους πράκτορές σας ότι δεν πρέπει ποτέ να ομολογούν», λέει ο Φίλμπι, ο οποίος πέθανε το 1988 στη Μόσχα, σε ηλικία 76 ετών.

Πηγή NewsBeast


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Για μια πιθανή αναδιάταξη των συνόρων με αφορμή το προσφυγικό έκανε λόγο ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη Γιάννης Πανούσης, ο οποίος δεν παρέλειψε να υπενθυμίσει ότι ο ίδιος είχε κρούσει παλαιότερα τον κώδωνα για την μεταφορά ενός εκατομμυρίων προσφύγων στην χώρα μας.
«Πάμε σε ένα ζήτημα αναδιάταξης των συνόρων, όχι μόνο στην Ελλάδα. Εγώ πιστεύω ότι σιγά σιγά το Αιγαίο γίνεται μια ελεύθερη ζώνη, στην Ευρώπη γίνεται ένας εποικισμός και πάμε σε μια νέα Γιάλτα. Θέλει πάρα πολύ προσοχή αυτή η πτυχή»
είπε ο κ. Πανούσης από τη Λαμία όπου μίλησε σε εκδήλωση.

Αναφερόμενος δε στους χειρισμούς της κυβέρνησης στο ζήτημα σημείωσε:
«Υπήρξε αιφνιδιασμός [...] Δεν το περίμεναν πολλοί. Εγώ το περίμενα και το είχα πει ότι θα έρθει 1 εκατομμύριο πρόσφυγες και με έλεγαν φαντασμένο [....] Τώρα βλέπετε όλοι έχουν σηκώσει φράχτες» είπε μεταξύ άλλων και πρόσθεσε, μεταξύ άλλων: «Αισθάνεται κανείς ότι λειτουργούμε αμυντικά και χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό».
Πηγή "CrashOnLine"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιάννης Μυλωνάς

Στην Ελλάδα των μνημονίων και ιδιαίτερα στην Ελλάδα της πρώτης φορά αριστεράς με μνημόνια, στην χώρα που η φορολόγηση γίνεται χωρίς δεύτερη σκέψη και η υπερφορολόγηση αποτελεί πλέον χόμπι των «σοφών» του υπουργείου Οικονομικών, πρέπει να ομολογήσουμε ότι τα περιμένουμε όλα.
Ίσως, όμως, η κυβέρνηση θα πρέπει να κατανοήσει ότι ενώ «τα παίζει όλα», και χαρίζει τα πάντα, είναι πλέον αντιμέτωπη με την πιθανότητα να πάρει το… τίποτε ή να εισπράξει τα… γνωστά!

Οι λαμπροί εγκέφαλοι των οικονομικών, συνοδευόμενοι από τους γνωστούς κατ’ επάγγελμα ανεπάγγελτους πολιτικούς, αποφάσισαν πως η επιβολή επιπλέον φόρου στο… διαδίκτυο, θα προσφέρει τεράστια κέρδη στην εισπρακτική μηχανή. Όμως οι φοροεισπράκτορες και εκτελεστές εντολών του «κουαρτέτου» φαίνεται πως δεν έχουν αντιληφθεί ότι «το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι».

Μετά από τις αυξήσεις στον ΦΠΑ, την εισφορά αλληλεγγύης και δεν ξέρω σε πόσα άλλα χαράτσια η κυβέρνηση ετοιμάζεται να αυξήσει τον φόρο στα κινητά και να βάλει και φόρο στο Internet, θεωρώντας μάλλον πως δεν μπορούμε να της ξεφύγουμε.
Σου λέει η κυβέρνηση, λαθραίο Internet δεν υπάρχει, ούτε λαθραίο κινητό και έχει δίκιο, αλλά ως εκεί. Καλή η φαντασία στην επιβολή φόρων (ή σε άλλες προσωπικές απολαύσεις των κυβερνώντων), αλλά είναι πολύ διαφορετικό το να επιβάλεις φόρους από το να τους εισπράττεις. Κι αυτό, το τελευταίο, αποτελεί πάγιο σοβαρό μειονέκτημα των εκάστοτε κυβερνώντων και των αυλικών – συμβούλων τους…

Διότι, αναρωτιέται ο ιθαγενής, ποιος μας εμποδίζει να σηκώσουμε μια κεραία στην πολυκατοικία για την πρόσβαση στο Internet και να πληρώνουμε όλοι ρεφενέ μια σταθερή ευρυζωνική σύνδεση;
Ή, όπως υπονόησε και ο πρόεδρος των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας, τι μας εμποδίζει του χρόνου να πάρουμε μια σύνδεση κινητού από την Βουλγαρία, την Αυστρία ή και τη Γερμανία, αφού κόστος περιαγωγής δεν θα υπάρχει;
Θα κάνουμε τα τηλέφωνά μας με βουλγαρικό, αυστριακό ή γερμανικό νούμερο και άσε την κυβέρνηση να περιμένει ΦΠΑ και τέλος συνδρομητών κινητής τηλεφωνίας. Και να κλαίνε, μετά, σαν δαρμένα σκυλιά οι «σοφοί» επειδή δεν πρόβλεψαν ότι ο Έλληνας είναι εξυπνότερος από τους ίδιους, κι ας μην απέκτησε τίτλους σπουδών από πανεπιστήμια της αλλοδαπής.

Κύριοι της κυβέρνησης, σκέφτεστε και κάνετε πολλά. Πάρα πολλά… Δυστυχώς όμως, χωρίς να λογαριάζετε τον… ξενοδόχο. Και ο ξενοδόχος, ο ιδιοκτήτης της χώρας είναι ο λαός. Εσείς, είστε στην… ρεσεψιόν και αναμένετε την απόλυσή σας. Ενδεχομένως και την δια βίου φυλάκισή σας… η οποία μπορεί να γίνει και εκπομπή τηλεοπτικού και διαδικτυακού reality, για να πληρώνονται τα έξοδα της «ειδικής φιλοξενίας» σας. Κι αυτό επειδή χρωστάτε πάρα πολλά στον… ξενοδόχο από τις κάκιστες υπηρεσίες σας.

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


'Ασκηση επιστράτευσης των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Μία αρκούντος ενδιαφέρουσα άσκηση του τουρκικού στρατού στα παράλια του Αιγαίου καταγράφεται και, λογικά, θα γίνει αντικείμενο παρακολούθησης από μονάδες του Ελληνικού Στρατού, που δεν θα ασχολούνται με την φροντίδα (στέγαση - σίτιση) των "προσφύγων" - λαθρομεταναστών που αποβιβάζονται συνεχώς στην Ελλάδα.

Έτσι, σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του τουρκικού επιτελείου, στα πλαίσια της συναφούς νομοθεσίας αλλά και της απόφασης του υπουργικού συμβουλίου και των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων της 11/6/2015, η άσκηση επιστράτευσης θα πραγματοποιηθεί μέσα στα πλαίσια τηε προγραμματισμένης άσκησης "Κεραυνός – 2016" των Τουρκικών Ενόπλων Δυναμεων και θα μετάσχουν σε αυτήν 12 βάσεις και 10 αεροδρόμια που υπάγονται στην Πολεμική Αεροπορία.

Στην άσκηση, που θα διαρκέσει έναν μήνα και που θα γίνει στο διάστημα από 4 Απριλίου ως 3 Μαΐου, θα εκτελείται ανά ημέρα ειδική άσκηση επιστράτευσης υπηρεσιών και υλικών (ταχεία επισκευή αεροδρομίου).
Στην συγκεκριμένη τουρκική στρατιωτική άσκηση θα μετάσχουν και κάποια στοιχεία από δημόσιες υπηρεσίες και φορείς.
Στην άσκηση Κεραυνός-2016, ο στόχος είναι να ελεγχθούν σε καιρό επιστράτευσης και πολέμου, οι από κοινού δράσεις των ενόπλων δυνάμεων με υπουργεία, δημόσιους φορείς και οργανώσεις.

Βέβαια, παρά την προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων από την τουρκική πλευρά περί άσκησης αμυντικού χαρακτήρα, εμείς να θυμίσουμε πως πέρυσι, στα πλαίσια της ίδιας άσκησης που είχε επίσης τον τίτλο "Κεραυνός-2015", η 19η Ταξιαρχία Πεζικού που έχει έδρα το Αδραμύτι (Edremit) και βρίσκεται απέναντι από την Μυτιλήνη, είχε εκτελέσει "Αεροπορική Επιθετική Επιχείρηση".

Ενδεχομένως κάποιοι από την σημερινή ελληνική κυβέρνηση να θεωρούν ως "λεπτομέρεια άνευ ουσίας και μέσα στα γενικά στρατιωτικά πλαίσια σχεδιασμών και σεναρίων που δεν αντανακλούν στην πραγματικότητα", αφού οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις διαβεβαιώνουν στις ανακοινώσεις τους πως οι ασκήσεις τους (φαίνονται) να έχουν αμυντικό χαρακτήρα...

Φυσικά, όσοι τα πιστεύουν αυτά κινούνται μεταξύ μηδενικής εγκεφαλικής λειτουργίας και ιδεοληπτικών αγκυλώσεων περί ανυπαρξίας συνόρων, αφού δεν αντιλήφθηκαν ποτέ και ούτε σήμερα αντιλαμβάνονται την αναθεωρητική πολιτικής της γείτονος Τουρκίας, η οποία αμφισβητεί -το τελευταίο διάστημα με τον πλέον επίσημο τρόπο και με την "συνεργασία" του ΝΑΤΟ- την ελληνική κυριαρχία επί του Αιγαίου, αντιμετωπίζοντας μηδενική αντίδραση από την ανύπαρκτη ελληνική εξωτερική πολιτική.

Έτσι, κι ενώ οι τούρκοι προχωρούν σε ασκήσεις ετοιμότητας σε μία πάρα πολύ ευαίσθητη χρονική περίοδο και οι οποίες κάθε άλλο παρά τυπικό χαρακτήρα έχουν, η Ελλάδα μπορεί να συζητά για υποκλοπές, για τους πρόσφυγες στην Ειδομένη και άλλες φαιδρότητες που προέκυψαν από τις πολιτικές αποφάσεις των κυβερνώντων. Μάλιστα, η παρεχόμενη ελευθεριότητα κινήσεων που παρέχει η συγκυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου στους "πρόσφυγες" - λαθρομετανάστες που βρίσκονται στα ελληνικά ακριτικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου, παραβιάζει κατάφωρα βασικούς κανόνες της ασφάλειας, που ούτε η παρούσα κυβέρνηση μπορεί να εξηγήσει. Ενδεχομένως, η αντίληψη περί "μη πραγματικού κινδύνου" (την οποία ασπάζονται και κάποιοι ανώτατοι αξιωματικοί στο Πεντάγωνο, οι οποίοι λίαν προσφάτως απέκτησαν και την "εύνοια" του ΣΥΡΙΖΑ) από την Τουρκία ή από το φονταμενταλιστικό Ισλάμ, να λειτουργούν ως οι καλύτεροι καταλύτες (ή πυροκροτητές;) εξελίξεων που δρομολογούν όσοι θέλουν να διαφύγουν (βλέπε "καμμένη γη" και "χάος") των ευθυνών τους.

Σε κάθε περίπτωση, ο Ελληνικός Στρατός παρακολουθεί, ως οφείλει, τις τουρκικές δραστηριότητες, θέτοντας σε επιφυλακή τα απαραίτητα στοιχεία - τμήματα για να αποφύγει πιθανές "εκπλήξεις".

ΥΓ: Με ευκαιρία τα όσα διαδραματίζονται επί του "προσφυγικού" και της κυβερνητικής προσέγγισης, κατανοούμε πως το να διαβιεί κάποιος μη μουσουλμάνος σε κάποιο ισλαμικό κράτος σημαίνει αυτόματα και την προσαρμογή του στις συνθήκες (έστω και ακραίες) που του επιβάλλονται. Όμως, το να εξαναγκάζεται βίαια να αποδεχθεί το Ισλάμ εντός της Ελλάδας, αν μη τι άλλο είναι κάτι που ξεπερνά την παραδοξότητα και αγγίζει την κυβερντική προσπάθεια επιβολής του Ισλάμ στην Ελλάδα, έστω και δια της βίας....!!!
Η αναφορά αυτή γίνεται για την επίθεση των ΜΑΤ στην Χίο, σε κατοίκους που διαμαρτύρονταν για την μεταφορά "προσφύγων" - λαθρομεταναστών στην περιοχή διαβίωσής τους. Κι επειδή η Αστυνομία ποτέ δεν προχωρά σε ενέργειες ειδικού βάρους με δικές της πρωτοβουλίες, αλλά μόνο μετά από "άνωθεν εντολές", θα πρέπει κάποιοι στην κυβέρνηση να σκεφτούν πολύ σοβαρά την προσωρινότητα της θέσης που σήμερα κατέχουν και, ειδικότερα τις συνέπειες των αποφάσεων - εντολών τους. Ιστορικά, μπορεί οι δοσίλογοι της γερμανικής κατοχής (Β' Παγκόσμιος Πόλεμος) να αθωώθηκαν (με "άνωθεν παρεμβάσεις") στα δικαστήρια, όμως όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την κοινωνία και όσους πρόδωσαν, τότε αντιμετώπισαν και τα επίχειρα των πράξεών τους...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ο ελληνισμός ζεί μεγάλες στιγμές.
Αυτό είναι κάτι που δεν το έχουμε αντιληφθεί όλοι καλά, και γι αυτό μας φαίνονται όλα μαύρα και άραχλα.

Μετά από τόσα και τόσα χρόνια ωχαδελφισμού και σταρχιδισμού, μετά από τόση ψευτοανάπτυξη και ψευτοκουλτούρα, μετά από τόση αγραμματοσύνη, κατιναριό, νεοπλουτισμό και κομματοκρατία, είμαστε απολύτως τυχεροί μ' αυτό που ζούμε.

Πρώτα απ' όλα έχουμε μνημόνια. Δεν έχουμε Πινοσέτ ούτε Κιμ Γιονκ Ούν.
Πράγμα που σημαίνει πως έχουμε έστω και μιά ελπίδα να απαλλαγούμε χωρίς να περιμένουμε
απαραίτητα τον θάνατο των υπεύθυνων.

Δεύτερον στα χρόνια των μνημονίων έχουμε πάει την κωμωδία σε άλλα επίπεδα. 
Έχουμε δώσει άλλο νόημα στην έννοια "γελοίο".
Η όπερα μπούφα και οι μπούφοι έχουν κατακτήσει άλλα υψίπεδα. Ανώτερα. Ανώτατα.
Βγαίνει ο Πανούλης και λέει πως ''έχουμε υλοποιήσει ως το παραμικρό όσα είχαμε υποσχεθεί'', και λιποθυμάς απ' το γέλιο.
Λέει πως βγαίνουμε απ' τα μνημόνια πριν το Πάσχα και σου φυτρώνει δέκα κιλά καινούργιο συκώτι.

Ύστερα, να! Αυτό ακριβώς το παραπάνω είναι μιά τεράστια κατάκτηση του έλληνα, που οφείλεται στα μνημόνια:  Δεν θυμώνει πιά, δεν εξοργίζεται. Απλώς γελάει. Τί γελάει; Σπαρταράει στο γέλιο.
Και εκτός του ότι το γέλιο μακραίνει την ζωή αυτού που γελάει, συγχρόνως είναι επικίνδυνο έως θανατηφόρο γι αυτόν εναντίον του οποίου στρέφεται!

Και φαίνεται πως ναι μεν επανάσταση δεν πρόκειται να γίνει, αλλά την ίδια δουλειά θα κάνει ο χαβαλές κι η πρόγκα.
Και φαίνεται ακόμα πως δεν είναι μακριά ο καιρός, που οι μπούφοι δωσίλογοι και οι γελοίοι προδότες, θα οδηγηθούν στην έξοδο με τον πλακατζίδικο τρόπο που μόνον οι έλληνες ξέρουν:  

"Χαχά! Ρε τον μ@λάκα πώς τα λέει!".  
Και φράπ! θα πέφτει η σφαλιάρα πάνω στην πλάκα και στον χαβαλέ.   

"Ρε το άτιμο το βοϊδερό! Ρε τα λέει σοβαρά ρε! Ρε τον μ@λάκα!"
Και κουφ! θα πέφτουν οι κατακεφαλιές μέχρι το ελικόπτερο.

Έτσι, γελώντας και δέρνοντας θα απαλλαγούμε μεν από μνημόνια και απατεώνες, αλλά θα το μετανοιώσουμε πικρά.
Γιατί αναγκαστικά πιά θα σοβαρευτούμε βλέποντας την καμμένη γη που μας άφησαν πίσω τα διεθνή και ντόπια καθάρματα, μιά γη που θα πρέπει να την ξανακάνουμε κράτος και κοινωνία, πατρίδα και ψυχή.

Και θα είναι πολύ δύσκολο.
Ίσως δυσκολότερο απ' αυτά που περνάμε σήμερα.
Γιατί γι αυτά έχουμε εφησυχάσει πως φταίνε οι άλλοι, ενώ για το ξαναχτίσιμο θα έχουμε την ευθύνη εμείς!

Γι αυτό ας εκτιμήσουμε αυτό που έχουμε τώρα και μας προσφέρει τόσο άφθονο γέλιο.
Τζάμπα δεν είναι.
Το ακριβοπληρώνουμε!
Αλλά τουλάχιστον γελάμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι αρχές της Τουρκίας επέβαλαν σήμερα απαγόρευση κυκλοφορίας στη Σιλώπη, στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας, μετά τη ρίψη ρουκέτας από Κούρδους μαχητές σε θωρακισμένο όχημα της αστυνομίας, προκαλώντας τον θάνατο ενός αξιωματικού και τον τραυματισμό τεσσάρων, δήλωσαν πηγές της ασφάλειας.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, κατά τη διάρκεια της νύχτας ακούστηκαν πυροβολισμοί κοντά στα σύνορα με το Ιράκ, ενώ την ίδια ώρα συγκρούσεις ξέσπασαν σε άλλες περιοχές στο νοτιοανατολικό τμήμα της Τουρκίας, στο οποίο η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Κούρδοι.

Χθες ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απέκλεισε μια αναβίωση των ειρηνευτικών συνομιλιών με τον φυλακισμένο ηγέτη του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) Αμπντουλάχ Οτσαλάν, οι οποίες κατέρρευσαν πέρυσι.

Στη Σιλώπη οι τοπικές αρχές κήρυξαν την απαγόρευση κυκλοφορίας από τις 04:30 π.μ. (03:30 ώρα Ελλάδος). Η ανακοίνωση έγινε μέσω μεγαφώνων τεμενών και αυτών που χρησιμοποιήθηκαν από περιπολικά της αστυνομίας, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες.

Την ίδια ώρα στην πόλη Νουσαϊμπίν κοντά στη μεθόριο με τη Συρία, στην οποία έχει επιβληθεί απαγόρευση κυκλοφορίας εδώ και τρεις εβδομάδες, πύραυλος του PKK σκότωσε έναν ταγματάρχη του στρατού και άλλον έναν αξιωματικό χθες Δευτέρα, σύμφωνα με πηγές της ασφάλειας.

Αυτές δήλωσαν επίσης ότι δύο αστυνομικοί τραυματίστηκαν από βομβιστική επίθεση στο θωρακισμένο όχημα στο οποίο επέβαιναν επίσης χθες Δευτέρα στην επαρχία του Ντιγιάρμπακιρ.

Περισσότεροι από 40.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από το 1984 που το PKK πήρε τα όπλα.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου